ตอนที่ 8 : ๒ อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย สร้างความวุ่นวายให้ท่านปวดหัวเล่น! (ต่อค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 มิ.ย. 60


งานนี้เป็นฉบับก่อนรีไรท์นะคะ เขียนแล้วเอามาลงเลยยังไม่ได้แก้คำผิดและสำนวน ยังไงฝากกดเฟบหรือเม้นต์ด้วยนะคะ เพื่อเป็นกำลังใจให้คนเขียนน้าาา ขอบคุณมากค่ะ


ต่อจ้า

“ฉันว่าเดี๋ยวฉันมาคุยกับคุณต่อก็ได้นะคะ ถ้าคุณต้องการ แต่ฉันขอไปพาหลานขึ้นไปนอนก่อน” จันทร์เต็มดวงบอกอย่างใจเย็น เธอเริ่มเห็นแล้วว่าคนตรงหน้ากำลังพยายามจะหาเรื่องเธอ

ทว่าแทนที่จารวีจะยอมเข้าใจอะไรง่าย ๆ แต่กลับเดินมาขวางอย่างคนที่ตั้งใจจะหาเรื่อง “ยังไปไม่ได้”

“คะ?”

“เธอต้องไม่อยู่บ้านนี้”

“ทำไมคะ” จันทร์เต็มดวงถามทันทีแบบไม่ต้องคิด

“ที่นี่ไม่ต้อนรับ” จารวีบอกเสียงห้วน

“แม่ครับอย่าพูดแบบนั้นสิ เราก็คนอาศัยนะครับ” ดรัณเอ่ยออกมาในที่สุด เมื่อเห็นท่าไม่ดี

“หยุดนะรัน เรามันก็ใจดีแบบนี้ตลอดแหละ เรื่องนี้แม่ขอสักเรื่อง ขอให้แม่ได้แสดงให้คนที่นี่เห็นหัวเราบ้าง ไม่ใช่จะให้เห็บเหาที่ไหนมาอยู่ก็มา โดยไม่ถามความเห็นของเรา คิดว่าเราโง่เหรอ อยากไล่เราออกจากบ้านแต่พอทำไม่ได้ก็เอาคนนั้นคนนี้เข้ามาอยู่ คราวนังรสก็คนหนึ่งแล้ว”

“แม่ครับพอเถอะ”

“ตกลงว่าเธอจะย้ายออกไหม”

“ฉันคงต้องถามคุณแดนไทก่อนค่ะ” จันทร์เต็มดวงเริ่มรู้สึกไม่ดี แต่ก็มีบางอย่างที่อยากรู้ ดูเหมือนที่พี่ชายจะลืมบอกอะไรเธอสักอย่างเสียแล้ว

“นังหน้าด้าน ฉันเป็นเจ้าของบ้านไม่ให้อยู่ก็คือไม่ให้อยู่”

“แต่ฉัน...”

เร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด เมื่อเล็บมือที่ทาสีสวยจิกลงที่ผมยาวสลวยของจันทร์เต็มดวงแล้วกระชากอย่างแรงจนเซถลาเข้าหาคนที่ดึงผมเธออยู่

“โอ้ยปล่อยนะคุณ”

“แกต้องพูดมาก่อนว่าจะออกไปจากที่นี่”

“ฉัน...”

“แม่ทำอะไรเขาครับ” ดรัณยื่นมือออกไปอย่างสะเปะสะปะเพื่อคลำหาผู้เป็นแม่

“เขาดึงผมฉันจนผมจะหมดหัวแล้วคุณ” จันทร์เต็มดวงบอก พร้อมกับยื่นมือไปคว้าแขนอีกฝ่ายไว้เพื่อให้ช่วยกันยื้อแม่ของเขา และแกะมือเหนียว ๆ นั่นออกจากผมของเธอเสียที!

“แม่ปล่อยผมเธอก่อนเถอะครับ” ดรัณพยายามช่วยแกะนิ้วมือแม่ของตัวเองออกจากกลุ่มผมที่เรียบนุ่มจนสำเร็จ “คุณไปดูหลานเถอะครับ อย่าเถียงกับแม่ผมอีกเลย ท่านคงหงุดหงิดไปหน่อยที่กลับบ้านแล้วมาเจอคนแปลกหน้าในบ้านท่าน ยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ” ดรัณบอกพร้อมกันโค้งศีรษะเป็นเชิงขอโทษอย่างผิดทิศผิดทางเล็กน้อย

“ขอบคุณนะคะ” จันทร์เต็มดวงพูดแค่นั้นก็ก้าวเท้าเดินเลี่ยงไปหาหลานชายทันที ศีรษะเธอแสบร้อนจนแอบคิดว่า ผมหายไปกี่กระจุกถึงได้แสบขนาดนี้

จารวีกำลังจะก้าวตามไปหาเรื่องแต่ติดที่มือของลูกชายที่ยึดไว้แน่น “แม่ยังไม่ควรสร้างเรื่องตอนนี้นะครับ เราควรอยู่เงียบ ๆ ไม่ดีกว่าเหรอครับ”

“แต่นังนั่นมัน...”

“เขายังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนี่ครับ”

“ได้! แต่แม่ไม่ยอมให้มันอยู่บ้านนี้หรอกนะ แล้วนี่ลูกจะไปไหน” จารวีถามลูกชายอีกครั้งเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

“ผมได้ยินเสียงแม่เลยเดินลงมา”

“เมื่อกี้นังศรีมันซุ่มซ่ามทำน้ำหกใส่แม่ แม่เลยตีมันไปหลายที แต่พอเห็นนังคนมาใหม่นั่นแม่ก็หงุดหงิดเรื่องมันแทน”

“แม่อย่าไปทุบตีคนของเขาบ่อยนักเลยครับ เดี๋ยวเขาจะว่าเราได้”

“ช่างมันสิ แม่อยากทำ ในเมื่อเราจ้างมันมาทำงาน มันก็ต้องทนเราให้ได้ทุกอย่าง ไปขึ้นไปพักผ่อนลูก เดี๋ยวแม่พาไปส่งที่ห้อง” จารวีประคองลูกชายเดินขึ้นบันไดไป จนกระทั่งถึงห้อง

ส่วนจันทร์เต็มดวงที่อุ้มเขมินท์หลบอยู่ในครัวชะโงกหน้าแอบมองแล้วก็ได้แต่สงสัย ทว่ายังไม่กล้าถามใคร คิดว่าดึก ๆ จะโทร.ไปถามพี่ชายเอง งานนี้มีสืบ...

กุหลาบเปื้อนฝุ่น
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของฟ้าลดาทำให้ภคินใบหน้าเกร็งไปหมด “กลับไปนอนซะฟ้าลดาก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ”“คุณไม่มีสิทธิ์!” ฟ้าลดาแหวขึ้นอย่างเหลืออด ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภคินและปรัชญ์ได้เห็นมุมนี้ของหญิงสาว ภคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับ “ตอนนี้ผมพูดได้ไม่เต็มปากว่า ผมมีสิทธิ์ แต่รออีกนิดนะฟ้าลดา ผมจะเอาสิทธิ์ที่คุณถามหามาปาใส่หน้าคุณให้ได้”“ฉันไม่ต้องการ”“แต่ผมต้องการ! ต้องการมาก ๆ เลยล่ะ ขึ้นไปนอนซะ ผมสัญญาว่าจะรีบเอาตำแหน่งที่เหลือมาให้คุณแน่ อย่าสติแตกลาออกไปซะก่อนล่ะ อย่าคิดจะหนีอีก เพราะถ้าผมหาคุณไม่เจอเรื่องมันคงใหญ่โตกว่าที่คิดแน่”...












กลิ่นหวาน
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
   “ที่ผ่านมาผมแค่จับมือคุณเองนะเอาอะไรมาบอกว่าผมฉวยโอกาส” จิรภาสถามพร้อมกับขยับเท้าเข้าหาจนปลายเท้าของทั้งสองคนชนกัน     ปิณฑิราก้าวเท้าหนี ทว่าร่างกายส่วนบนก็ยังติดอ้อมแขนแกร่งที่ยึดไว้อยู่ดี จึงอยู่ในท่าที่ทุลักทุเลไม่น้อย  เธอโก่งตัวไม่ให้หน้าอกแนบชิดกับเขา แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้จึงให้มือกดแผ่นหลังเธอเข้าแนบชิดยิ่งกว่าเดิมราวกับต้องการแกล้ง    “แต่วันนี้ผมยอมให้คุณด่าได้”    “หมายความว่าไง” ปิณฑิรามองคนที่โน้มใบหน้าลงต่ำมองเธอด้วยสายตาวิบวับแบบแปลก ๆ ด้วยความรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก    “ผมจะจูบคุณ จะทำทุกอย่างที่อยากทำมาก่อนหน้านี้”    “ฉันไม่ให้ทำ!” พูดจบก็เตรียมดิ้นเพื่อให้หลุด     จิรภาสใช้สองแขนรัดร่างเล็กในอ้อมแขนแน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ พอเหยื่อเริ่มหายใจไม่ออกและกำลังร้องขอชีวิตก็รีบ ‘งับ’ เหยื่อกินลงท้องทันที...



พรมรัก
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“ทำไมแช่น้ำนานขนาดนั้นสิบนาทีก็น่าจะออกมาได้แล้ว” ปกป้องบ่นอุบ มองและเดินตามชนาต้อย ๆ“จะตามมาทำไม ไม่คิดจะหนีไปไหนหรอก ฉันโมโหคุณมากที่...คุณดูซะก่อนเนื้อตัวฉันเป็นแบบนี้ แช่น้ำตั้งนานมันยังไม่ดีขึ้นเลย” ชนาชี้ให้ตัวต้นเหตุเห็นร่องรอยสัมผัสที่ยังหลงเหลือติดผิวกายอย่างเด่นชัดจนแทบกระแทกตาคนมอง“ผมก็คิดว่าลงน้ำหนักเบาแล้ว แต่คุณตัวขาวไงเลยเห็นชัดไปหน่อย” ปกป้องแก้ตัวเสียงเบาเท่าแมลงหวี่“ฉันผิด?” ชนาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง จ้องปกป้องอย่างหาเรื่องคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกรวนสายหน้า “คุณไม่ได้ผิด ผมผิดเอง ผิดนิดหน่อยที่ห้ามใจไม่ไหว”ชนาได้แต่ค้อนลมค้อนแล้ง เถียงไปก็เท่านั้น หน้ามึนขนาดนี้ด่าจนปากเปียกปากแฉะก็คงได้แค่เห็นหมอนี่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเท่านั้น!





รัก (เกือบ) หมดหัวใจ
กนกนุช
www.mebmarket.com
ช้องนางถอนหายใจพร้อมกับละสายตาจากงานเพื่อมองสบตากับเขา  “ฉันไม่ได้พูด แฟนของคุณเขากลัวคนไม่รู้ถึงได้ตะโกนย้ำกับฉันสองสามครั้งในห้องน้ำตอนเราหย่ากันแรก...

เพียงกระซิบรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ยิหวานอนห้องเดียวกันกับพี่ไม่ได้แน่” คนที่หอบเสื้อผ้าไว้แนบอกบอกพลางเดินไปจับลูกบิดประตู แต่ก็ช้ากว่าภูผาที่กระโดดพรวดเดียวไปยืนขวางระหว่างเธอกับประต...

ใส่ร้ายป้ายสีรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ห่วงผมใช่ไหม” คนที่ยังหลับตาอยู่ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถ “...” “ผมขอโทษนะที่วันนั้นทำให้คุณคิดมาก ผมชอบคุณจริง ๆ นะพลอยชมพู ชอบแบบที่จะจีบมาเป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1 ความคิดเห็น