รักเพียงจันทร์ (เปลี่ยนจากม่านกุหลาบค่ะ)

ตอนที่ 7 : ๒ อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย สร้างความวุ่นวายให้ท่านปวดหัวเล่น! (ต่อจ้าาา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 มิ.ย. 60

ต่อตรงนี้จ้า 

ฝากกดเฟบไว้ด้วยนะค้าา

จบมื้ออาหารแดนไทต้องกลับไปทำงานรอบบ่ายต่อ เธอถอนหายใจเฮือกเมื่อเขาขึ้นรถแล้วขับออกไป บอกไม่ถูกว่าอึดอัดอะไร ทั้งที่เขาหล่อมากและมีออร่ายิ่งกว่าพระเอกในนิยายที่เธอเขียนบางเรื่องเสียอีก บางทีอาจจะเป็นเพราะความหน้านิ่ง ดุอย่างกับ...ของเขาก็ได้

“ตูน ๆ นี้มีตูน” เขมินท์ชี้ไปที่โน้ตบุ๊คขนาดกะทัดรัดของเธอที่เอามาไว้สำหรับปั่นงานนิยาย ในขณะที่ก่อนหน้านี้เขมินท์ยังมีสมาธิอยู่กับการขีดเขียนและระบายสีที่ดูแทบไม่ออกว่าเป็นภาพอะไร

เธอไม่กล้าเปิดการ์ตูนให้หลานดูอีก เพราะอาจจะมีใครสักคนเอาไปรายงานคนหน้าดุว่า เธอขัดคำสั่งเขา จึงเลือกที่จะปิดโน้ตบุ๊คแล้วชักชวนกันออกไปเล่นที่สวนหลังบ้าน ซึ่งด้านหลังบ้านนั้นถูกออกแบบให้เป็นที่พักผ่อนอย่างแท้จริง โดยแบ่งเป็นโซน ๆ ทั้งหมดสามโซน โซนแรกคือที่ติดกับตัวบ้านด้านหลัง ซึ่งทำเป็นศาลามุงด้วยกระเบื้องสีใส ปูพื้นด้วยไม้เนื้อแข็งดูแพงไปหมด ด้านซ้ายและขวาตีระแนงไม้ห่าง ๆ กันลมฝน มีผ้าม่านบาง ๆ กั้น ดูละมุนจนอยากเอาไปเขียนไว้ในนิยายตัวเอง

ส่วนด้านที่กว้างที่สุดนั้นเปิดโล่งสู่สองโซนที่เหลือ คือโซนที่เป็นซุ้มระแนงไม้เลื้อย ด้านในมีโต๊ะและม้านั่งแบบไม้เนื้อแข็งตั้งอยู่ชุดหนึ่ง มองจากตรงนี้จะเห็นต้นเครือออน ซึ่งมีใบประดับสีชมพูม่วงเลื้อยตามระแนงแซมด้วยดอกสีขาวเล็ก ๆ เป็นกระจุก...สวยจนนึกว่าเป็นภาพในนิตยสารเกี่ยวกับบ้าน และโซนสุดท้ายคือโซนจิบน้ำชาหรืออะไรสักอย่าง แต่ก็มีสระว่ายน้ำอยู่ใกล้ ๆ กันนั้นด้วย สระว่ายน้ำใสแจ๋ว ดูแล้วได้รับการเอาใจใส่อย่างดีชัวร์ น่าว่ายน้ำจัง  

เธอเลือกพาหลานชายนั่งตรงจุดแรก ซึ่งใกล้ตัวบ้านที่สุดเพราะแดดกำลังแรง เขมินท์วิ่งไปรื้นค้นของเล่นที่ถูกเก็บไว้มุมหนึ่งออกมา ดูเหมือนบ้านหลังนี้ถึงจะเป็นบ้านของแดนไท แต่แทบทุกมุมของบ้านก็ยังมีการจับจองและแสดงความเป็นเจ้าของจากเขมินท์อยู่ดี แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของเด็กชายตัวน้อยที่มีในบ้านหลังนี้ ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เสียงโหวกเหวกโวยวายจากใครสักคนจากในตัวบ้านก็ดังเล็ดรอดมาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ เดิมทีเธอตั้งใจจะไม่สนใจ แต่สักพักก็เริ่มอยากรู้ว่าทำไมเสียงไม่เงียบสักที เธอไม่กล้าปล่อยหลานให้นั่งเล่นตรงนี้คนเดียวเพราะอยู่ไม่ไกลจากสระว่ายน้ำ จึงตัดสินใจอุ้มแล้วพาเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ตอนเดินไปเห็นความวุ่นวายซึ่งเป็นที่มาของเสียงดังลั่นบ้านนั้น จันทร์เต็มดวงถึงกับงงงัน ผู้หญิงคนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบกว่า ๆ กำลังวีนแตกใส่พี่ศรีหรือผ่องศรี...แม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดบ้านอยู่ โดยที่พี่ศรียืนให้โดนด่าแบบนั้นอย่างไม่มีปากมีเสียง

เธอปิดหูหลานชายตัวน้อยเอาไว้และบังคับให้ใบหน้าน้อย ๆ ซบกับไหล่ของเธอ ไม่ให้เห็นสีหน้าท่าทางร้ายกาจดุจยักษ์ขมูขีตรงหน้า

“หล่อนเป็นใคร!” จารวีหันมาถามคนที่เพิ่งก้าวมาใหม่

“คือ...ฉันเป็นอาของน้องเขมค่ะ” จันทร์เต็มดวงไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร จึงตอบไปอย่างระมัดระวัง

“แล้วมาทำอะไรในบ้านฉัน”

“มาอยู่ที่นี่ค่ะ” จันทร์เต็มดวงตอบออกไปตามความจริง เธอหันไปมองหน้าพี่ศรีกับป้าฉวี...หัวหน้าแม่บ้านที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ด้วยใบหน้างุนงง ก่อนจะส่งเขมินท์ให้คนที่มาใหม่พาออกไปจากตรงนี้

“ว่าไงนะ! มาอยู่ที่นี่ อยู่ทำไม แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉัน” จารวีแว้ดใส่ทันที

“ฉันนึกว่าบ้านนี้เป็นของคุณแดนไทคนเดียว เข้าใจว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้ขออนุญาตเจ้าของบ้านแล้ว งั้นคุณคือ...” จันทร์เต็มดวงพูดด้วยน้ำเสียงพาซื่อ ทว่านั่นกลับทำให้คนฟังถึงกับเนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัด

“ฉันชื่อจารวีเป็นเจ้าของบ้านนี้ไม่ต่างจากแดนไทรู้ไว้ด้วย” จารวีบอกด้วยน้ำเสียงห้วนจัด

จันทร์เต็มดวงพยายามเค้นสมองอย่างหนักว่าเคยได้ยินชื่อนี้จากไหน สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้า แต่ท่าทางของเธอกลับทำให้อีกฝ่ายคิดเป็นอย่างอื่น

“แก! ส่ายหน้าแบบนี้แปลว่าไม่เชื่องั้นเหรอ” จารวีที่อารมณ์เสียมาจากข้างนอกถึงกับโกรธจนควันออกหู

จันทร์เต็มดวงกำลังจะปฏิเสธ แต่ก็ถูกช่วยชีวิตไว้จากเสียงหนึ่งที่ดังมาจากบันไดบ้าน

“เกิดอะไรขึ้นครับแม่ เสียงดังไปถึงข้างบนเลย”

เสียงทุ้มฟังดูรื่นหูเอ่ยถามขณะเดินลงมาจากบันได อีกฝ่ายสวมแว่นตาดำไว้แม้จะอยู่ในบ้าน จันทร์เต็มดวงลอบสังเกตคนมาใหม่ ผู้ชายคนนี้อายุยี่สิบนิด ๆ บางทีน่าจะอายุเท่าเธอ เขาดูดีทุกกระเบียดนิ้ว เสื้อผ้าหน้าผมได้รับการดูแลอย่างดี แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าเสียดาย ดูเหมือนสายตาของเขาจะใช้การไม่ได้ ดูจากท่าทางการจับราวบันไดเพื่อประคองตัวเองลงมา เธอคิดว่าสายตาของเขามีปัญหาอย่างแน่นอน

หูยยยบ้านนี้ยังมีอะไรอีกเนี่ย ทำไมครึ่งเช้าคลื่นลมถึงสงบ แต่พอบ่ายถึงแปรปรวนแบบนี้ล่ะ

“รันลงมาทำไมลูก แล้วนี่ลูกชายฉันจะไปไหนมาไหนไม่ต้องมีคนคอยดูแลแล้วใช่ไหม เกิดตกบันไดอย่างนังรสขึ้นมาใช่จะรับผิดชอบ!” จารวีหันไปชี้หน้าคนงานในบ้านที่ยืนอยู่

“แม่ครับอย่าเพิ่งโมโห ผมเดินไปไหนมาไหนคล่องจะตาย ผมอยู่มากี่ปีแล้ว อย่าห่วงเลย ป้า ๆ มีอะไรก็ไปทำกันเถอะครับ ทางนี้ผมจะคุยกับแม่เอง” ดรัณพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความใจเย็น ซึ่งต่างจากมารดาอย่างสิ้นเชิง “แล้วนี่แม่ไปไหนมาครับ ออกไปแต่เช้าเพิ่งกลับเหรอครับ”

“เออ...คือ” จารวีเริ่มพูดไม่ออกเมื่อไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร เธอออกไปตั้งแต่เมื่อคืน เด็กเพิ่งขับรถพามาส่งก็ตอนเลยเที่ยงวันไปแล้ว

“แม่กินข้าวหรือยังครับ” ดรัณไม่รอคำตอบ เพราะพอจะเดาออกว่าแม่คงไม่ได้ออกไปเมื่อเช้า แต่คงออกไปตั้งแต่เมื่อคืนมากกว่า

“กินแล้ว รันล่ะมีใครเอาข้าวไปให้รันข้างบนบ้างไหม” จารวีถามลูกชายด้วยน้ำเสียอ่อนโยน

“เรียบร้อยแล้วครับ ว่าแต่เมื่อกี้แม่ดุใครครับ”

จารวีหันขวับไปหาหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้นทันที “คนอาศัยที่ไม่รู้ว่าใครคือเจ้าของบ้านน่ะลูก นี่ดรัณ..ลูกชายของฉัน เขาเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้อีกคน เธอควรรู้เอาไว้ ต่อไปจะได้ไม่ทำหน้าเหรอหราแล้วมาถามอีกว่าฉันกับลูกเป็นใคร”

“ค่ะ งั้นฉันขอตัวนะคะ น้องเขมน่าจะง่วงนอนแล้ว” จันทร์เต็มดวงอ้างถึงเขมินท์ที่ถูกป้าฉวีอุ้มหนีเข้าครัวไปก่อนหน้า คิดในใจว่าช่วงเย็น ๆ เธอจะถามเจ้าของบ้านหนุ่มถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอีกที ดูเหมือนเธอจะเข้ามาอยู่ผิดที่ผิดทาง และพี่ชายเธอก็ดูเหมือนจะไม่ได้บอกให้เธอเตรียมพร้อมอะไรเลย

“เดี๋ยว! ใครอนุญาตให้เธอไป” จารวีถามอย่างหาเรื่อง ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ชอบขี้หน้าอีกฝ่ายนัก บางทีอาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายหน้าตาดีจัดแบบที่ผู้หญิงด้วยกันมองแล้วยังรู้สึกอิจฉาก็เป็นได้ หรือไม่ก็ท่าทีที่ดูไม่สนใจโลกของอีกฝ่ายที่ทำให้เธอหมั่นไส้จนอยากทำอะไรสักอย่างให้อีกฝ่ายรู้สึกรู้สาเสียบ้าง



กุหลาบเปื้อนฝุ่น
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของฟ้าลดาทำให้ภคินใบหน้าเกร็งไปหมด “กลับไปนอนซะฟ้าลดาก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ”“คุณไม่มีสิทธิ์!” ฟ้าลดาแหวขึ้นอย่างเหลืออด ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภคินและปรัชญ์ได้เห็นมุมนี้ของหญิงสาว ภคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับ “ตอนนี้ผมพูดได้ไม่เต็มปากว่า ผมมีสิทธิ์ แต่รออีกนิดนะฟ้าลดา ผมจะเอาสิทธิ์ที่คุณถามหามาปาใส่หน้าคุณให้ได้”“ฉันไม่ต้องการ”“แต่ผมต้องการ! ต้องการมาก ๆ เลยล่ะ ขึ้นไปนอนซะ ผมสัญญาว่าจะรีบเอาตำแหน่งที่เหลือมาให้คุณแน่ อย่าสติแตกลาออกไปซะก่อนล่ะ อย่าคิดจะหนีอีก เพราะถ้าผมหาคุณไม่เจอเรื่องมันคงใหญ่โตกว่าที่คิดแน่”...









กลิ่นหวาน
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
   “ที่ผ่านมาผมแค่จับมือคุณเองนะเอาอะไรมาบอกว่าผมฉวยโอกาส” จิรภาสถามพร้อมกับขยับเท้าเข้าหาจนปลายเท้าของทั้งสองคนชนกัน     ปิณฑิราก้าวเท้าหนี ทว่าร่างกายส่วนบนก็ยังติดอ้อมแขนแกร่งที่ยึดไว้อยู่ดี จึงอยู่ในท่าที่ทุลักทุเลไม่น้อย  เธอโก่งตัวไม่ให้หน้าอกแนบชิดกับเขา แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้จึงให้มือกดแผ่นหลังเธอเข้าแนบชิดยิ่งกว่าเดิมราวกับต้องการแกล้ง    “แต่วันนี้ผมยอมให้คุณด่าได้”    “หมายความว่าไง” ปิณฑิรามองคนที่โน้มใบหน้าลงต่ำมองเธอด้วยสายตาวิบวับแบบแปลก ๆ ด้วยความรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก    “ผมจะจูบคุณ จะทำทุกอย่างที่อยากทำมาก่อนหน้านี้”    “ฉันไม่ให้ทำ!” พูดจบก็เตรียมดิ้นเพื่อให้หลุด     จิรภาสใช้สองแขนรัดร่างเล็กในอ้อมแขนแน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ พอเหยื่อเริ่มหายใจไม่ออกและกำลังร้องขอชีวิตก็รีบ ‘งับ’ เหยื่อกินลงท้องทันที...



พรมรัก
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“ทำไมแช่น้ำนานขนาดนั้นสิบนาทีก็น่าจะออกมาได้แล้ว” ปกป้องบ่นอุบ มองและเดินตามชนาต้อย ๆ“จะตามมาทำไม ไม่คิดจะหนีไปไหนหรอก ฉันโมโหคุณมากที่...คุณดูซะก่อนเนื้อตัวฉันเป็นแบบนี้ แช่น้ำตั้งนานมันยังไม่ดีขึ้นเลย” ชนาชี้ให้ตัวต้นเหตุเห็นร่องรอยสัมผัสที่ยังหลงเหลือติดผิวกายอย่างเด่นชัดจนแทบกระแทกตาคนมอง“ผมก็คิดว่าลงน้ำหนักเบาแล้ว แต่คุณตัวขาวไงเลยเห็นชัดไปหน่อย” ปกป้องแก้ตัวเสียงเบาเท่าแมลงหวี่“ฉันผิด?” ชนาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง จ้องปกป้องอย่างหาเรื่องคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกรวนสายหน้า “คุณไม่ได้ผิด ผมผิดเอง ผิดนิดหน่อยที่ห้ามใจไม่ไหว”ชนาได้แต่ค้อนลมค้อนแล้ง เถียงไปก็เท่านั้น หน้ามึนขนาดนี้ด่าจนปากเปียกปากแฉะก็คงได้แค่เห็นหมอนี่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเท่านั้น!





รัก (เกือบ) หมดหัวใจ
กนกนุช
www.mebmarket.com
ช้องนางถอนหายใจพร้อมกับละสายตาจากงานเพื่อมองสบตากับเขา  “ฉันไม่ได้พูด แฟนของคุณเขากลัวคนไม่รู้ถึงได้ตะโกนย้ำกับฉันสองสามครั้งในห้องน้ำตอนเราหย่ากันแรก...

เพียงกระซิบรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ยิหวานอนห้องเดียวกันกับพี่ไม่ได้แน่” คนที่หอบเสื้อผ้าไว้แนบอกบอกพลางเดินไปจับลูกบิดประตู แต่ก็ช้ากว่าภูผาที่กระโดดพรวดเดียวไปยืนขวางระหว่างเธอกับประต...

ใส่ร้ายป้ายสีรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ห่วงผมใช่ไหม” คนที่ยังหลับตาอยู่ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถ “...” “ผมขอโทษนะที่วันนั้นทำให้คุณคิดมาก ผมชอบคุณจริง ๆ นะพลอยชมพู ชอบแบบที่จะจีบมาเป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น