ตอนที่ 3 : ๑ ลิงสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 มิ.ย. 60

เค้าเจอกันแล้วค่ะ แต่น้าไททำไมดุจัง TT

ลิงสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันได้

            เนื่องจากว่า รินรพีและเมฆาได้เดินทางไปต่างประเทศตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเป็นที่เรียบร้อย โดยทิ้งเด็กน้อยหน้าน่ารักน่าชังเอาไว้กับเขาตามลำพัง ซึ่งเมื่อคืนที่ผ่านมานอกจากปลุกเด็กน้อยให้ลุกมาฉี่ครั้งหนึ่งตามที่รินรพีแนะนำแล้ว นอกนั้นทั้งน้าทั้งหลานก็หลับสนิทด้วยกันจนถึงเช้า

            “ฉี่ ๆ น้าไทฉี่ ๆ”

เสียงปลุกเล็ก ๆ ที่ยังพูดไม่ชัด พร้อมมือน้อย ๆ ที่ตีไหล่หนาของเขาด้วยจังหวะเร่งเร้าทำให้เขาสะดุ้งตื่น มองคนตัวเล็กที่หัวหูฟูมือข้างหนึ่งกุมเป้ากางเกงอย่างตกใจ จากนั้นก็ลุกพรวดอุ้มร่างเล็ก ๆ ลงจากเตียงตรงไปห้องน้ำอย่างเร็วไว ถอดกางเกงให้ยังไม่ทันเสร็จเจ้าตัวเล็กก็ทำท่าจะปล่อยปัสสาวะที่กลั้นไว้พุ่งใส่หน้าเขาด้วยซ้ำ ยังดีที่หลบทันไม่งั้นได้ฉลองวันใหม่ด้วยฉี่หลานชายแน่ ๆ

“เรียบร้อยแล้วอาบน้ำเลยนะครับ” แดนไทบอกหลานชายที่ตอนนี้สบายเนื้อสบายตัวขึ้นแล้วหลังจากปล่อยพลังหมดก๊อก ถือว่าเขมินท์เป็นเด็กที่มีพัฒนาการดีทีเดียว และยอมรับว่ารินรพีสอนลูกชายได้ดีมาก เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพาเขมินท์มานอนด้วย แต่ทุกครั้งไม่มีครั้งไหนที่เขมินท์จะฉี่รดที่นอน หากไม่นับรวมช่วงกลางคืนที่เด็กน้อยหลับไม่รู้เรื่องและผู้ใหญ่ต้องคอยปลุกขึ้นมาฉี่แล้วล่ะก็...ในช่วงเช้าและเวลากลางวันเขมินท์สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ในส่วนของการบอกให้ผู้ใหญ่รับรู้ถึงความต้องการในส่วนนี้   

“อาบน้ำจาได้หอม ๆ” เขมินท์บอกพร้อมกับดึงมือให้ผู้เป็นน้าเดินตามไปในส่วนของพื้นที่ส่วนของห้องอาบน้ำ จากนั้นก็ทำท่าจะปีนอ่างอาบน้ำอย่างรู้งาน

แดนไทอดไม่ได้ที่จะกอดรัดร่างเล็ก ๆ และระดมหอมแก้มอย่างมันเขี้ยว

“น้าไท เจ็บ ๆ”

ปากเล็ก ๆ พูดพลางเอนตัวหนี มือป้อม ๆ ที่เล็กกว่ามือเขาหลายเท่ากอบกุมแก้มตัวเองไว้

แดนไทเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นแก้มหลานมีรอยแดงก็ตกใจจนเกือบเผลอสบถออกมาออก ดีที่ยั้งไว้ได้ทัน และอดไม่ได้ที่จะโทษตัวเอง หนวดเคราที่ไม่ได้โกนทำให้หลานเจ็บจนเป็นรอยแดงไปทั้งแก้มและลำคอ เขาเอ่ยขอโทษเขมินท์แล้วหันไปเปิดน้ำใส่อ่างน้ำจนได้ระดับที่พอใจ จากนั้นก็หันไปถอดเสื้อผ้าให้คนตัวเล็กแล้วอุ้มไปไว้ในอ่างอาบน้ำและถอดเสื้อผ้าทั้งหมดแล้วตามลงไปอาบกับหลานชายด้วยอีกคน

 แดนไททำงานอยู่กลางแดดเป็นส่วนใหญ่ ผิวของเขาจึงไม่ได้ขาวมากมายนักเมื่อเทียบกับคนเป็นพี่สาว แต่ไม่ถึงกับดำเพราะพื้นฐานเป็นคนที่ผิวขาวอยู่แล้ว ผิวที่มีตอนนี้จึงออกจะเป็นสีแทนสวยเสริมให้เขาชวนมอง และดูมีรังสีของความเป็นผู้ชายที่เข้มข้นจนน่าขนลุก ร่างสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรไม่มีส่วนไหนที่เป็นไขมันส่วนเกิน เพราะเขาทั้งยกลังส้ม ช่วยขนผัก ตักขี้วัวเกือบทุกวัน หากวันไหนว่างก็เข้าไปที่ฟิตเนสของรีสอร์ท หรือไม่ก็ว่ายน้ำเป็นประจำ จนทำให้รูปร่างของเขาเข้าขั้นเพอร์เฟ็กต์อย่างหาตัวจับยาก

“วันนี้เขมต้องอยู่กับคุณอานะครับ” แดนไทล้างฟองสบู่ออกจากตัวของเขมินท์พร้อมกับบอกหลานชายไปด้วย

เจ้าตัวเล็กเงยหน้ามองแล้วทวนคำ “น้าไทเหรอคับ”

“ไม่ใช่น้าไทครับ คุณอา” แดนไทแก้ให้อีกรอบ

“ชุนอาเหรอคับ”

“ครับ” แดนไทก็จำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร เคยเจอก็แค่แป๊บ ๆ ตอนงานแต่งของพี่สาวกับพี่เขย และหลาย ๆ ครั้งที่เธอมาเที่ยวหาหลานชายก็มักจะอยู่บ้านพี่เขยประจำ จนเขาและเธอแทบไม่เคยเจอหน้ากันตรง ๆ สักครั้ง

“อาเดือน!” เด็กน้อยเอ่ยออกมาด้วยดวงตาเป็นประกาย

นั่นทำให้แดนไทรู้อีกอย่างหนึ่งว่า หลานชายของเขานั้นความจำดีแค่ไหน ดูเหมือน เดือนจะเป็นชื่อที่ถูกต้องเพราะเขาฟังดูคุ้นหูกว่าชื่ออื่น ๆ

“รู้ได้ยังไงครับว่าต้องเป็นอาเดือน”

“เขมคุยกับอาเดือนคับ คุยทุกวันเลย คุณแม่บอกว่าเขมต้องอยู่กับอาเดือน กับน้าเขมด้วย”

“เก่งมากสุดหล่อ เอาล่ะทีนี้ก็ไปแต่งตัวหล่อ กับทาแป้งหอม ๆ รออาเดือนของเขมกัน” จากนั้นแดนไทก็จัดการทาแป้งแต่งตัวให้หลานแล้วจัดการตัวเองต่อ

นับว่าโชคดีที่เขมมินท์พูดจารู้เรื่องเกินอายุ ไม่อย่างนั้นเช้านี้เขาคงเหนื่อยกว่านี้อีกโข ตอนที่อุ้มหลานชายตัวน้อยเดินลงบันไดมานั้นเขาเห็นใครบางคนนั่งหันหลังให้อยู่ตรงโซฟายาวพอดี ตรงหน้ามีขนมนมเขยให้พร้อม เขาเดินอ้อมจนมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ เมื่อเห็นเจ้าก้อนกลม ๆ ในอ้อมแขนเขาปุ๊บเธอก็ทำท่าจะโผเข้าหา และเจ้าก้อนกลมที่หอมแป้งฉุยก็ไม่น้อยหน้า ดิ้นจะไปหา อาเดือนไม่ต่างกัน

“อาเดือนนน” เสียงวี้ดว้ายเล็ก ๆ พร้อมกับอาการโผเข้าใส่ของเขมินท์ทำให้แดนไทหมั่นไส้นิด ๆ เพราะปกติเขมินท์จะติดเขามาก แต่พอเจอเพื่อนใหม่กลับทำท่าไม่สนใจเขา ดังนั้นแทนที่จะยอมปล่อยให้สองคนนั้นได้โผเข้าหากันเขากลับรัดร่างเล็ก ๆ ไว้ไม่ยอมปล่อย

คนที่โตกว่าและทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาเมื่อก่อนหน้านี้ชะงักกึก จากนั้นก็ยกมือไหว้เขาแล้วมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาและยังดีดดิ้นตาปรอย

“ของอยู่ที่ไหนครับ รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องอยู่บ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านพี่เมฆ” แดนไทเอ่ยถามหลังรับไหว้เธอเรียบร้อย เขาวางเจ้าตัวเล็กลงบนพื้น ดูเหมือนพอเท้าถึงพื้นเจ้าตัวเล็กก็ไม่รอช้าตะกายเข้าหาผู้หญิงตรงหน้าทันที ส่วนเขาก็นั่งลงตรงข้ามกับเธอ สายตาจับจ้องดูสองอาหลานที่นาน ๆ เจอกันครั้ง แต่กลับคุยกันอย่างออกรสไม่เคอะเขินหรือกลัวอย่างที่เขาเป็นกังวล

 “ของอยู่ข้างประตูนั่นค่ะ” จันทร์เต็มดวงชี้ไปที่กระเป๋าแบบลากใบใหญ่ขนาดยี่สิบสี่นิ้วที่หน้าประตู เธอและคนของเขาไม่รู้ว่าจัดการกับกระเป๋านั่นอย่างไร เลยเอาหลบ ๆ ไว้ตรงมุมนั้นก่อน

“บ้านคุณดูเงียบมากเลยค่ะ” จันทร์เต็มดวงชวนคุย เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ามองเธอแปลก ๆ เธออดรู้สึกประหม่าไม่ได้ ทั้งที่เธอเคยมีแฟนและเลิกกันไปแล้วปีกว่า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะปล่อยตัวให้เขาได้ใกล้ชิดอะไรมากมาย ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ตอนนี้เมื่อต้องมานั่งต่อหน้าผู้ชายที่มีกลิ่นฟีโรโมนเข้มข้นแล้วเธอจะรู้สึกประหม่าเข้าขั้นรุนแรง

 “สักพักคุณก็ชินเอง เดี๋ยวผมจะให้แม่บ้านเอาของคุณขึ้นไปเก็บที่ชั้นบน ห้องของคุณอยู่ติดกับห้องผม อยู่ทางฝั่งขวาของบันได”

จันทร์เต็มดวงฟังแล้วก็อยากจะแย้งว่าทำไมถึงต้องอยู่ติดกับห้องของเขา แต่พอคิดไปคิดมาก็พบว่า เขาคงห่วงหลานชายมากจนอยากให้อยู่ใกล้ ๆ กันไว้นั่นเอง

“ผมต้องไปทำงานแล้วคุณก็อยู่กับเขมไปแล้วกัน ช่วงกลางวันผมอาจจะไม่ได้กลับเข้ามา มีอะไรก็โทร.หาผมแล้วกัน” พูดจบเขาก็ยื่นนามบัตรให้เธอ

จันทร์เต็มดวงยื่นมือไปรับนามบัตรที่เขาส่งให้แล้วอ่านออกเสียงอย่างลืมตัว “แดนไทเหรอคะ ชื่อคุณแปลกจัง”

คนชื่อแปลกไม่ได้ตอบอะไร แต่หันไปมองหลานชายที่ตอนนี้เอาแต่ไล่กดโทรศัพท์ในมืออย่างเอาเป็นเอาตาย “อย่าให้เขมจับโทรศัพท์นานล่ะ เด็กอายุแค่นี้ให้เขาได้ไปเผชิญโลกข้างนอกเยอะ ๆ หน่อย ถ้าคุณขี้เกียจพาเขาไปเดินเล่นก็ให้แม่บ้านพาไป”

มาต่อให้แล้วนะคะ ขอกำลังใจหน่อยเร็ววว ^^

มีฉบับอีบุ๊คให้โหลดแล้วนะจ๊ะ 

กุหลาบเปื้อนฝุ่น
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของฟ้าลดาทำให้ภคินใบหน้าเกร็งไปหมด “กลับไปนอนซะฟ้าลดาก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ”“คุณไม่มีสิทธิ์!” ฟ้าลดาแหวขึ้นอย่างเหลืออด ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภคินและปรัชญ์ได้เห็นมุมนี้ของหญิงสาว ภคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับ “ตอนนี้ผมพูดได้ไม่เต็มปากว่า ผมมีสิทธิ์ แต่รออีกนิดนะฟ้าลดา ผมจะเอาสิทธิ์ที่คุณถามหามาปาใส่หน้าคุณให้ได้”“ฉันไม่ต้องการ”“แต่ผมต้องการ! ต้องการมาก ๆ เลยล่ะ ขึ้นไปนอนซะ ผมสัญญาว่าจะรีบเอาตำแหน่งที่เหลือมาให้คุณแน่ อย่าสติแตกลาออกไปซะก่อนล่ะ อย่าคิดจะหนีอีก เพราะถ้าผมหาคุณไม่เจอเรื่องมันคงใหญ่โตกว่าที่คิดแน่”...









กลิ่นหวาน
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
   “ที่ผ่านมาผมแค่จับมือคุณเองนะเอาอะไรมาบอกว่าผมฉวยโอกาส” จิรภาสถามพร้อมกับขยับเท้าเข้าหาจนปลายเท้าของทั้งสองคนชนกัน     ปิณฑิราก้าวเท้าหนี ทว่าร่างกายส่วนบนก็ยังติดอ้อมแขนแกร่งที่ยึดไว้อยู่ดี จึงอยู่ในท่าที่ทุลักทุเลไม่น้อย  เธอโก่งตัวไม่ให้หน้าอกแนบชิดกับเขา แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้จึงให้มือกดแผ่นหลังเธอเข้าแนบชิดยิ่งกว่าเดิมราวกับต้องการแกล้ง    “แต่วันนี้ผมยอมให้คุณด่าได้”    “หมายความว่าไง” ปิณฑิรามองคนที่โน้มใบหน้าลงต่ำมองเธอด้วยสายตาวิบวับแบบแปลก ๆ ด้วยความรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก    “ผมจะจูบคุณ จะทำทุกอย่างที่อยากทำมาก่อนหน้านี้”    “ฉันไม่ให้ทำ!” พูดจบก็เตรียมดิ้นเพื่อให้หลุด     จิรภาสใช้สองแขนรัดร่างเล็กในอ้อมแขนแน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ พอเหยื่อเริ่มหายใจไม่ออกและกำลังร้องขอชีวิตก็รีบ ‘งับ’ เหยื่อกินลงท้องทันที...



พรมรัก
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“ทำไมแช่น้ำนานขนาดนั้นสิบนาทีก็น่าจะออกมาได้แล้ว” ปกป้องบ่นอุบ มองและเดินตามชนาต้อย ๆ“จะตามมาทำไม ไม่คิดจะหนีไปไหนหรอก ฉันโมโหคุณมากที่...คุณดูซะก่อนเนื้อตัวฉันเป็นแบบนี้ แช่น้ำตั้งนานมันยังไม่ดีขึ้นเลย” ชนาชี้ให้ตัวต้นเหตุเห็นร่องรอยสัมผัสที่ยังหลงเหลือติดผิวกายอย่างเด่นชัดจนแทบกระแทกตาคนมอง“ผมก็คิดว่าลงน้ำหนักเบาแล้ว แต่คุณตัวขาวไงเลยเห็นชัดไปหน่อย” ปกป้องแก้ตัวเสียงเบาเท่าแมลงหวี่“ฉันผิด?” ชนาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง จ้องปกป้องอย่างหาเรื่องคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกรวนสายหน้า “คุณไม่ได้ผิด ผมผิดเอง ผิดนิดหน่อยที่ห้ามใจไม่ไหว”ชนาได้แต่ค้อนลมค้อนแล้ง เถียงไปก็เท่านั้น หน้ามึนขนาดนี้ด่าจนปากเปียกปากแฉะก็คงได้แค่เห็นหมอนี่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเท่านั้น!





รัก (เกือบ) หมดหัวใจ
กนกนุช
www.mebmarket.com
ช้องนางถอนหายใจพร้อมกับละสายตาจากงานเพื่อมองสบตากับเขา  “ฉันไม่ได้พูด แฟนของคุณเขากลัวคนไม่รู้ถึงได้ตะโกนย้ำกับฉันสองสามครั้งในห้องน้ำตอนเราหย่ากันแรก...

เพียงกระซิบรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ยิหวานอนห้องเดียวกันกับพี่ไม่ได้แน่” คนที่หอบเสื้อผ้าไว้แนบอกบอกพลางเดินไปจับลูกบิดประตู แต่ก็ช้ากว่าภูผาที่กระโดดพรวดเดียวไปยืนขวางระหว่างเธอกับประต...

ใส่ร้ายป้ายสีรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ห่วงผมใช่ไหม” คนที่ยังหลับตาอยู่ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถ “...” “ผมขอโทษนะที่วันนั้นทำให้คุณคิดมาก ผมชอบคุณจริง ๆ นะพลอยชมพู ชอบแบบที่จะจีบมาเป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น