เกิดใหม่ทั้งทีก็ขอมีสามีเป็นจอมมารเถอะค่ะ!!

ตอนที่ 8 : โรเซ็ตต้า VS ท่านเจ้า (รอบตัดสิน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 407 ครั้ง
    20 พ.ค. 62

   





               "หูยยยย นายดูนี่ดิขยับได้ด้วยอ่าาา" (โรเซ็ตต้า)
   
               "มันก็ต้องขยับได้สิยัยโง่มันประยุกเข้ากับเวทมนต์" (ท่านเจ้า)

               "นายๆๆ นั่นคืออะไรอ่ะ สวยจังเลยเนอะ!" (โรเซ็ตต้า)

               "ดอกกาเทียร์ มันชะ....อะไรเนี้ยยัยเตี้ย เธอถามทำไมห๊ะ! ถ้าไม่รู้จักรอคำตอบน่ะ!?"(ท่านเจ้า)

               "เอ๊ะๆๆ ปลาบินๆๆ สุดยอดไปเลยเนอะ!"(โรเซ็ตต้า)

              "มันแปลกตรงไหนล่ะยายบ้านนอก ปลาฟีวาส่วนใหญ่มันก็บินได้ทังนั้นเหละถ้าปีกมันไม่หักน่ะ"(ท่านเจ้า)

             ".....=_=" (เซรีส)
 
             "......(๏_๏)"(เรเน่)

            "Σ(っ゚Д゚;)っ"(โจเซฟ)

            "......(|||゚д゚)"(ชาวบ้านที่ได้ยินบทสนทนา)

             ไม่ต้องตกใจไปหรอก บทสนทนาข้างต้นเป็นบทสนทนาของท่านหญิงที่แสนจะร่าเริงเพราะได้ออกมาเที่ยว และท่านเจ้าที่สุดแสนจะน่าเบื่อ กับการที่ต้องมาตามสตรีต้อยๆ ดังนั้นทุกประโยคจึงจิกกัดท่านหญิงสารพัด 

             แต่พอชมของสวยของงามไปได้สักพักท่านหญิงก็หยุดเดินสงสัยจะเหนื่อยแล้ว พร้อมเอามือลูบท้องตัวเองก่อนหันซ้าย หันขวา แล้วมองนิ่งอยู่อย่างนั้นเมื่อเจอเป้าหมายที่ต้องการ ส่วนท่านเจ้าเองเมื่อเห็นคนตรงหน้าหยุดและกำลังมองบางสิ่ง ก็หยุดและมองตามก่อนพบว่ามันคือร้านอาหาร

             .....อ่อ หิวแล้วนี่เอง...

             ไม่ต้องรอให้เขาได้ถามแม่สาวตรงหน้าก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน พร้อมสีหน้าละห้อย ส่งสายตามายังเขาอย่างออดอ้อน

              "นี่นายฉันหิวแล้วอ่า"

              "ใครมัดปาก มัดมือ มัดตีนเธอไว้หิวก็บอกเชฟสิ"

               เสียงอ้อนอันอ่อนหวาน กิริยาท่าทางที่ดูน่ารักเป็นอันต้องแตกตู้ม เมื่อบุรุษหนุ่มถามเธอกลับด้วยวาจาที่สุดเเสนกวนโอ๊ยนั้น แต่เจ้าตัวก็ยอมเดินนำเธอเข้าไปในร้านแต่โดยดี พร้อมเลือกโต๊ะเองสรรพเสร็จ

                พอได้นั่งโต๊ะเรียบร้อยแล้วโรเซ็ตต้าก็ไม่รอช้า หยิบเมนูขึ้นมาเพื่อเลือกอาหารทันที แต่...หน้าตาประหลาดชะมัดแต่ละอย่าง อืม....เมื่อไม่รู้จะเลือกอะไรและไม่ทราบด้วยว่าเมนูไหนอร่อย โรเซ็ตต้าจึงมองบุคคลที่นั่งตรงข้ามพร้อมสงสายตาช่วยเหลือ และอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้ตัวเช่นกัน จึงยกคิ้วขาวขึ้น คล้ายถามไถ่ว่ามีอะไร โรเซ็ตต้าจึงยิ้มแป้นแล้วเอ่ยทันที

               "นายบอกให้เมนูหน่อยจิ" 

               โรเซ็ตต้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะขัดข้องเธอจึงแบมือขอบางอย่างจากเรเน่ที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลังไม่ไกล และสิ่งที่ปรากฏในมือของเรเน่เรียกสายตาตกใจจากท่านเจ้าได้เป็นอย่างดี เมื่อโรเซ็ตต้ารับสิ่งนั้นมาเรียบร้อยแล้วเธอจึงเริ่มแผนการทันที

              ....งั้นไม่ต้องมีมันล่ะ....

               "ทะ.....เออๆ เอาอะไร"

                สิ่งที่อยู่ในมือของเรเน่นั้นคือดอกหน้าวัว และเหมือนกับตอนอยู่ในวังที่เธอจะทำลายดอกไม้ทิ้ง พร้อมเอ่ยอย่างไม่มีเสียงว่างั้นไม่ต่องมีดอกไม้ในงานของเธอ ท่านเจ้าก็ดูจะเข้าใจ เพราะอีกฝ่ายดูตกใจไม่น้อยเลย เมื่อเห็นแบบนั้นจึงรีบยกมือห้ามเธอเร็วปานสายฟ้า ก่อนเอ่ยถามเธออกมา โรเซ็ตต้าจึงยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนคิดในใจและมองไปยังดอกไม้ในมือด้วงเเววตาสงสัย

                .....ทำไมอยากเอาดอกไม้นี่ไว้ในงานนักนะ มันมีความหมายว่าอะไรกัน?....
      
                คิดไปก็คงหาคำตอบไม่ได้งั้นชั่งเถอะ โรเซ็ตต้าจึงวางความสงสัยนั้นลงแล้วจึงเอ่ย

                "นายชอบกินอะไร? ไม่ต้องบอกๆเอาเป็นว่าฉันเอาอันนั้นเหละ"

                 ".....∑( ̄□ ̄;)"

                 เปรี้ยง!

                 คล้ายสายฟ้าผ่าลงตรงกลางใจยังไงชอบกลสีหน้าโจเซฟที่มองตรงมาทำไมต้องตกใจขนาดนั้น ตรงข้ามกับท่านเจ้าที่ดูจากสีหน้าแล้วดูดีขึ้นมาหน่อย.
  
                 "จริงรึ?"


                 "ใช่"

                  เสียงของอีกฝ่ายที่ถามกลับมาคล้ายลองเชิงนั้นทำให้โรเซ็ตต้าสังหรแปลกๆ แต่เธอก็ยังมั่นใจในความคิดเดิมนั่นคือให้อีกฝ่ายสั่งให้ ดังนั้นจึงตอบรับไปอย่างระเเวง

                  ....อาหารยังไงก็คืออาหาร ลิ้นจรเข้แบบเรากินอะไรก็อร่อย อย่างมาแกล้งกันหน่อยเลย...

                 "ท่านหญิงขอรับ ข้าว่า...."

                 เสียงของโจเซฟถามขึ้น น่ำเสียงเจือความกังวลอยู่ชัดเจน แต่โรเซ็ตต้าก็ไม่ได้สนใจเธอจึงเอ่ยขึ้นตัดบทเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยจบ

                 "เอาน่าเอามาเถอะ"

                 สิ้นคำสั่งขอเธอท่านเจ้าก็จัดการสั่งให้เธอทันทรโดยไม่รีรอด้วยสีหน้าท่าทางแสนมีความสุข และรอเพียงไม่นานอาหารดังกล่าวก็มาเสพ รูปร่างหน้าตาก็ดูน่ากินทีเดียว กลิ่นก็หอมฉุย 

                เมื่อเห็นอาหารโรเซ็ตต้าที่กำลังหิวก็ไม่มีการลังเลใดๆทั้งสิ้นเธอตักเข้าปากทันที และทันทีที่เธอเอาอาหารเข้าปากท่านเจ้าที่มีสีหน้าลุ้นว่าเธอจะกินหรือไม่ก็ยิ้มกว้างทันที

                .....มีอะไรให้ถูกใจกัน แค่กินอาหาร...

                เมื่ออาหารเข้าปากโรเซ็ตต้าก็ประเมินอาหารอนู่ในใจ ก่อนที่จะยิ้มออกมาอยากโล่งอก นึกว่าจะเอาอาหารรสชาติแย่มาให้กิน แต่นี้ก็อร่อยใช้ได้เลยนี่นา

                 "อืม....อร่อยนะเนี้ยอะไรอ่ะ?"

                 "ปังวาย"

                 เสียงตอบกลับมาที่ดูเนิบๆนั่นทำให้โรเซ็ตต้าพยักหน้าเข้าใจ

                 "แค่ชื่อก็น่าอร่อยแล้ว แล้วนี่ดูสิรสชาติยิ่งอร่อยไปกันใหญ่เลย แล้วน้ำขาวๆนี่คืออะไรอ่ะ"

                "น้ำข้าวหมาก"

                เมื่อรู้ว่าคืออะไรแล้วโรเซ็ตต้าก็ไม่ลังเลเอาเครื่องดื่มนั้นเข้าปากทันที ก่อนจะพบว่ารสชาจิมันก็...

                 "อื้ม....อร่อยจังเลยเนอะ!"

                 เมื่อเห็นอาการของท่านหญิงและท่านเจ้าเเล้วโจเซฟแทบจะกุมขมับอย่างเหนื่อยใจ เพราะอาหารที่ท่านเจ้าสั่งมาให้ท่านหญิงแต่ละอย่างนั้นมันเป็นแต่ของหมักที่มีแอลกอฮออยู่สูงทีเดียวแต่ออกผลช้าหน่อย ขนาดเขาที่เป็นชายแท้ๆกินแค่คำเดียว ก็เมาจนไม่รู้จะเมายังไง แต่นี่ท่านหญิงกินไปเยอะขาดนั้น โอ๊ย! เขาไม่อยากจะคิดเลย!


                  30 นาทีผ่านไปแล้วหลังจากที่ท่านหญิงตรงหน้าเขารับประทานอาหารที่เขาสั่งไป และก็เป็นดั่งที่เขาคาดท่านหญิงคนงามเมาแอ๋เลยทีเดียว และตอนนี้เขาและเธอที่มาถึงในวังแล้ว และกำลังนั่งอยู่ที่ประทับรับรองด้านนอกนั้นกำลังฟังร่างบางตรงหน้าบ่นๆๆ ไม่หยุด

                  "นี่ๆๆท่านจอมมารท่านรู้มั้ย? ก่อนข้าจะมาหาท่านได้เนี้ยข้าต้องเจออะไรมาบ้าง!?"

                  "เจออะไรล่ะ?"

                 ท่านเจ้าถามกลับตามมารยาทอย่างำม่สนใจจะอยากรู้นัก

                 "เรื่องเจ็บใจน่ะสิ มันทำให้ข้าเจ็บๆ เจ็บตรงนี้ๆๆๆ"

                 พูดตอบพร้อมทำสีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะจับมือเขามาชี้ตรงหัวใจเธออย่างเเรง แต่นั่นเหละสำหรับท่านเจ้าเเล้วเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าโดนอะไรเลยเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเบื่อหน่อย

                 "อ่า อ่า พอเถอะข้าไม่อยากจับไม้กระดาน"

                ก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมนั่งมองใบหน้างามที่แดงเพราะพิษเเอลกอฮอนั้นต่อเงียบๆ

               สตรีตรงหน้าเขานี้รูปร่างหน้าตางดงามมากทีเดียวงดงามแบบที่เขาไม่เห็นสตรีที่ไหนงามแบบนางอีกแล้ว แต่นางก็น่าเอ็นดูและซื่อตรง แต่...สิ่งที่เขาติดใจคืออะไรทำให้นางเสนอตนเองมาเป็นคู่หมั้นเขากัน คู่หมั้นของท่านเจ้าจอมมารแห่งปีศาจ มันไม่น่าภิรมณ์นักหรอกนะ อีกอย่างมนุษย์นั้นมีชีวิตแสนสั้น ต่างกับปีศาจเช่นเขาที่มีอายุยาวนานมากว่า 1500 ปี จะรักสตรีสักคนจึงมีเพียงรักเดียว แล้ว...เขาเคยรักใครมั้ยนะ? หัวใจข้าคล้ายเคยถูกใช้งานแต่ก็จำไม่ได้เลยว่าเคยใช้เมื่อใด? เพราะเขาความจำขาดหายไปเมื่อ 500 ปีก่อน ความจำที่ต้องทรงคุณค่ามาแน่ๆ แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกคล้ายถูกผนึกไว้ มัน....

                 "ท่านว่าไงนะท่านอยากได้กระดาน?"

                 "ห๊ะ!?"

                  ท่านเจ้าที่สะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิดของตนสะดุ้งน้อยๆ ก่อนมองมือเล็กที่มาจับเบาๆที่มือเขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมสะบัดมือเรียวออก

                 "ไปๆๆ เจ้าเมามากแล้วควรจะไปพักๆ"

                เสียงท่านเจ้าที่เอ่ยกับโรเซ็ตต้านั้นเป็นเสียงที่จะห่วงเหรอก็ไม่ รำคาญเหรอก็ดูไม่ออก แต่ผู้ติดตามอย่างเซรีสก็หาได้สนใจ เพราะตอนนนี้เขาก็เห็นสมควรว่าท่านหญิงของเขาควรจะกลับำปพักได้แล้ว เซรีสและเรน่าจึงเดินไปหานายตนก่อนที่เซรีสจะโค้งเล็กน้อยให้เเก่ท่านเจ้าแล้วจึงเอ่ยเสียงเรียบว่า

                 "ถ้าเช่นนั้นข้าพาท่านหญิงไปห้องก่อนนะขอรับ ท่านหญิงจะได้พักผ่อน"

                  หมับ!

                  มือของเซรีสจำต้องหยุดชะงักเมื่อมือหนาของนายเหนือหัวแห่งดินแดนปีศาจเอื้มมาคว้ามือเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว เขาจึงมองกลับไปยังบุคคลที่ไล่ท่านหญิงเขาไปนอนเมื่อครู่ หรือว่าเปลี่ยนใจไม่ให้ท่านหญิงไปนอนแล้ว?

                  "ไม่ต้องๆ คู่หมั้นข้าเดี๋ยวข้าพานางไปเอง พวกเจ้าไปพักเถอะ"

                  "แต่ว่า....."

                  "........"

                   เซรีสที่กำลังจะอ้าปากเถียงเพราะเขาไม่เห็นด้วยกับการที่ชายหญิงต้องไปอยู่ที่ห้องเพียงลำพัง แถมท่านหญิงของเขายังเมาอีกต่างหากแต่เป็นอันต้องกลืนคำพูดทั้งมวลลงไปในคอตามเดิมเมื่อพบสายตาของท่านเจ้าที่มองมาชวนให้รู้สึกขนลุกแปลกๆยังไงชอบกลนั้น

                 "ขอรับ"

                 "ไปๆยัยเตี้ยไปพักผ่อน เธอเมาเกินไปแล้ว ไปห้องนอนเจ้ากัน"

                   เมื่อเซรีสถอยออกหากร่างบางที่เมาแอ๋เรียบร้อยแล้วท่านเจ้าก็ลุกจากที่นั่งตนพร้อมเอ่ยกับร่างงามเพื่อจะได้พาเธอไปพักผ่อน แต่พอเจ้าร่างน้อยได้ยินกลับออกเเรงขัดขืนเขาทันที พร้อมปากที่พล่ามไม่หยุด

                 "ห๊ะ! ห้องนอน? นี่นายจะเอาชั้นไปทำอะไรอ่ะ? เเหนะๆๆๆ คิดอะไอยู่อ่าาา เห็นคนสวยหน่อยเป็นไม่ด้ายยย  คิกๆๆๆ" หัวเราะพร้อมเอามือป้องปากอย่างน่ารัก และปัดท่านเจ้าออกห่างตัว

                 "หุบปากเลยนะ! ข้าบอกเเล้วไงว่าไม่มีอารมณ์กับไม่กระดานแบบเธอ!"

                  เขาเริ่มจะโมโหแล้วนะ ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีอารมณ์กับไม่กระดานน่ะ ไม่เข้าใจเรอะ แต่ก็ต้องยิ้มขำเมื่อได้ยินประโยคถัดมา

                  "อย่ามาจับข้านะ! คุกเข่า วันนี้เจ้าต้องนอนนอกห้อง!"

                  ท่านเจ้าเลิกคิ้วเล็กน้อย เขามองคู่หมั้นขี้เมาของตนที่เเสดงท่าทางเกรี้ยวกราดออกมาด้วยเเววขบขัน ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้นางพลางยกมือเพื่อจะโอบอุ้มร่างบางอีกครั้ง

                 "ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าไม่มีอารมณ์กับไม้กระดาน"

                  ท่านเจ้าเอ่ยพร้อมกับกลั้นหัวเราะเต็มที่ อืม...เวลานางเมานี่ก็น่ารักดีเหมือนกัน

                 "ห๊ะๆๆๆ นายพูดว่าอะไรนะ? ไม่อยากรอนาน? แหมๆๆๆ แล้วก็ไม่บอกกก"

                  หมับ!

                 เมื่อจบประโยคเมื่อครู่ที่คนพูดพูดมาอย่างไม่อายปากนั้น ร่างสูงจำต้องสะดุ้งสุดเเรง ก่อนเอ่ยออกมาเสียงดังๆ

                  "ฮึ้ยยยย!  อะไรของเธอเนี้ย? เอามือเธอออกจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้นะ!"

                  นั่นไม่ใช่อะไรเพราะตอนนี้ฝ่ายที่สะดุ้งกลับเป็นเขาเสียเอง เหตุเพราะท่านหญิงคนงามแสนขี้เมาเอามือเรียวเล็กตะคลุบหมับเข้ากล่องดวงใจเขาอย่างเเรง มิหนำซ้ำนางยังไม่จับเพียงเเป๊บเดียวแล้วเอามือออกแต่สตรีหน้าไม่อายผู้นี้กลับจับขย้ำคล้ายตรวจสอบจนทำให้เขาถึงกับขนลุกชัน 

                เเละเมื่อตรวจสอบจนพอใจแล้วคนเมาในอ้อมแขนก็หัวเราะหึๆๆขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุก่อนที่จะเอ่ยร้องขึ้นเสียงดัง ด้วยน้ำเสียงยานคาง ทำให้คนที่จับใจความได้ถึงกับรู้สึกกระดากอาย จนหน้าแดงไปหมด ไม่เว้นแม่เเต่ท่านเจ้า

                   "หึๆๆ เอ้า!  บอกมาคืนนี้อยากได้กี่ครั้ง ข้าจะจัดให้นายเอง บอกมาหยากด้ายกี่คร้างงง"

                   ....หมดกันภาพลักษณ์อันงดงามเรียบร้อยของท่านหญิงหมดกานนนน....

                  เรเน่และเซรีส รวมไปถึงโจเซฟ ที่มองอยู่ไกลๆได้แต่กุมขมับ แล้วถอดหายใจเป็นร้อยครั้ง ไม่อยากจะคิดเลยถ้าท่านหญิงตื่นขึ้นมายามเช้าจะมีสีหน้าเช่นไร! เมื่อได้ทราบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้!!


           ....คิดแล้วก็กลุ้ม สรุปยกนี้ก็เสมอกันสินะครับท่านเจ้า ท่านหญิง.....






......................................................................
หึหึหึ
ไรท์ทราบค่ะว่ามีคำผิดเยอะ 
เพราะเขียนแบบไม่ได้ทวนซ้ำ
ยังไงเดี๋ยวจะค่อยแก้เอานะคะ
( TДT)
...............................................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 407 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #71 Fah272 (@Fah272) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 10:49
    อ่านแล้วขำไปด้วย555
    #71
    0
  2. #54 Beam2301 (@Beam2301) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:57
    หึหึหึหึ ไม่อยากจะคิดดดด
    #54
    0
  3. #47 reyporntawan (@reyporntawan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 10:53
    ตายล่ะท่านเจ้าโดนลวนลามว่าแต่ท่านหญิงเชิญชวนขนาดนั้นแล้วคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นมั้ยน้าาาา/ยิ้มอย่างชั่วร้าย
    #47
    1
    • #47-1 tawannako (@tawannako) (จากตอนที่ 8)
      20 พฤษภาคม 2562 / 13:36
      นั่นสิน้าาา
      #47-1