เกิดใหม่ทั้งทีก็ขอมีสามีเป็นจอมมารเถอะค่ะ!!

ตอนที่ 13 : งานหมั้นและคำสัญญา (จบ) รีไรท์นะคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    28 พ.ค. 62

            



             งานรื่นเริงที่เเสนสนุกสนานด้านหน้าข้า ไม่อาจทำให้จิตใจข้าตอนนี้สามารร่าเริงไปกับมันได้เลย เพราะในยามนี้ดวงตาของข้ายังจดจำภาพของชายหญิงผู้เป็นเจ้าของงานนี้ได้อย่าวแม่นยำ
            ทำไมกันนะ? ข้ารอนางมานานเป็นร้อยปี พันปี แต่เมื่อพบกันอีกครั้งนางไม่สามารถจำข้าได้เลย แต่กลับ...ไปครองคู่กับชายอื่น ซึ่งชายผู้นั้นไม่ใช่ข้า
           "โถ่เฮ้ย!!"
           เสียงตะคอกของข้าทำให้คนโดยรอบหันมามองข้าเป็นตาเดียวอย่างสงสัย แต่ข้าหาได้ใส่ใจ เพราะใจข้ายามนี้คิดถึงแต่สตรีผู้นั้น หนูน้อยของข้า ทำไม...ทำไมนางจึงไม่รักษาสัญญา...


          ย้อนไปเมื่อ 1000 ปีที่ผ่านมา....
         ณ ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ แห่งอาณาจักร เดนาส สายลมเอื่อยๆพัดโชยมา ดอกไม้หลากหลายชนิดพริ้วไหวไปตามสายลม มีเด็กสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่ สาวน้อยสวมผ้าคลุมสีแดงสดใส ก่อนที่หมวกของผ้าคลุมนั้นจะปลิวไปตามแรงลม เผยให้เห็นสาวน้อยผมสีม่วงอ่อนที่ตอนนี้กำลังพริ้วไสวไปตามแรงลม ดวงตาสีอะเมทิสสวยหวาน ฉายแววสดใส ริมฝีบางบางยิ้มออกมาเบาๆ ดูอ่อนหวาน ช่างเป็นภาพงดงามราวภูตพฤษากำลังชมวิวธรรมชาติก็ไม่ปาน. ทำให้บุรุษผู้หนึ่งที่เป็นผู้นัดเธอมามองค้างอยู่อย่างนั้นไม่เดินเข้าไปหา เพราะเกรงว่าภาพนั้นจะหายไปตามแรงลม แต่เท้าก็เริ่มก้าวเดินช้าๆ
             แกร๊ป!
             เสียงเหยียบกิ่งไม้แห้งทำให้สาวน้อยที่กำลังเพลินกับการรับลมหันไปมามองตามต้นเสียง ก่อนที่ดวงตาจะฉายเเววดีใจออกมา แล้วลุกขึ้นวิ่งมาหาบุรุษผู้ที่นางเฝ้ารอทันที
            "คุณหมาป่ามาแล้ว"
             บุรุษผู้มาเยือนนั้นมีใบหน้างดงามหล่อเหลา   ดวงตาสีเงินคมเข้ม ที่ในยามปกติมักนิ่งสงบราวสายน้ำแต่ในมันนี้มันกลับเปล่งประก่ยระยิบระยับ เมื่อพบกับสาวน้อยตรงหน้า เขามีเส้นผมสีเงินยาวสรวยที่แสนนุ่มลื่น รูปร่างสูงโปร่ง เป็นบุรุษรูปงามที่มีแต่สาวๆหมายปอง แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยเล่นด้วยเลยสักครั้ง แต่ในยามนี้เขากลับรอเวลาเพื่อพบเธอผู้นี้ที่ชายเเดนเป็นประจำทุกวัน สงสัยว่า เขาจะเริ่มมีความรักซะเเล้ว
              "เจ้ารอข้านานรึไม่?"
              เขาถามอย่างอ่อนโยนก่อนจะยกมือหนาลูบศีษะเล็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู
              "ไม่นานเลยค่ะ! ถ้าเป็นคุณหมาป่าล่ะก็นานขนาดไหน โรสก็รอได้!"
               เสียงเล็กหวานของคนตัวเล็กเอ่ยอย่างเอาใจ 
               "อ๋อ! วันนี้มีของมาฝากด้วยนะคะ!"
               "อะไรรึ?"
               บุรุษหนุ่มถามอย่างใคร่รู้ แต่สีหน้าก็ไม่แสดงอาการมากนักดังเดิม ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรคนตัวเล็กก็ลากเขาไปยังใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
               ต้นไม้ต้นนั้นเป็นไม้ยืนต้นสูงใหญ่ที่ตั้งอยู่ในที่แห่งนี้มาช้านาน เป็นต้นไม้ที่เทพอารักษ์ป่าสิงอยู่ดังนั้นเมื่อเขาเดินไปถึงด้วยศักดิ์ที่สูงกว่า และเพอารักษ์เองก็ทราบส่าเขาเป็นใครจึงโค้งหัวทักทายและทำความเคารพเล็กน้อยก่อนนิ่งอยู่อย่างนั้นเฝ้ามองอย่างสนใจเด็กสาวชาวมนุษย์ที่นายของมัถูกจูงอยู่อย่างสนใจ
             ต้นไม้ที่เทพอารักษ์อยู่นั้นนอกจากมีลำต้นสูงใหญ่แล้ว กิ่งก้านสาขายังแผ่ขยายกว้างขวางเป็นที่พักพิ่งแต่สัตว์ ภูต น้อยใหญ่มากมาย มีดอกสีชมพูพานสะพรั่ง เพราะเป็นฤดูใบไม้ผลิ สวยงามยิ่งนัก
             "ต้นไม้ต้นนี้มีชื่อเรียกว่า ซากุระ ค่ะเป็นดอกไม้แสนสวยที่แสนศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านพ่อและท่านแม่ข้าบอกว่าถ้า..." เอ่ยยังไม่ทันจบใบหน้าเล็กนั่นก็แดงอย่างรวดเร็ว พร้อมก้มหน้างุด คล้ยหลบหน้าเขา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ คล้ายเรียกความมั่นใจแล้วจึงเอ่ยอีกครั้ง "คะ คู่รักมาอธิฐานและสัญากันที่หน้าต้นไม้แล้วจะได้ครองคู่กันตลอดไปค่ะ!!" เสียงพูดที่แม้จะสั่นเเต่ก็สามารถพูดจนจบนั้น ทำให้บุรุษผู้ที่กำลังฟังอย่างตั้งใจถึงกับเงียบไปชั่วครู่อย่างอึ้งๆ เพราะไม่คิดเลยว่าจะโดนคนที่อายุห่างจากเขาเป็นร้อยๆปีสารภาพรักดเช่นนี้ ไม่สิเหมาว่าเขาเป็นคนรักไปแล้วเสียมากกว่า แต่ก็ไม่ได้แย่หรอกนะถ้าได้สาวน้อยคนนี้มาเคียงคู่ เพราะเขาเองก็เริ่มสนใจแล้วเหมือนกัน เด็กน้อยที่ใสซื่อบริสุทธิ์มีจิตใจงดงาม และร่าเริง คงทำให้ชีวิตเขามีสีสันมากทีเดียว
            "อย่างนั้นรึ? งั้น...เจ้าจึงอยากมาสัญญาอะไรกับข้าล่ะ?"
            เขาถามอย่างอ่อนโยนพร้อมมองใบหน้าเล็กนั่นอย่างเอ็นดู 
            เด็กน้อยนั้นไม่เอ่ยอะไรนางเพียงยิ้มกว้างกัยคำถามของเขา ก่อนที่จะคว้ามือเขาแล้วก้มลงช้าๆ ก่อนจุ๊บเบาๆลงบนฝ่ามือแล้วเริ่มร่ายเวทย์
            "สายใยบริสุทธิ์แห่งชีวิตเอ่ย จงให้ซากุระนี้เป็นพยาน ข้า โรนารีน แกร์น เบอร์เทียร์ จะขอร่วมผูกสายใยแห่งชีวิต สายใยแห่งความผูกพันกับบุรุษผู้นี้ทุกภพไป เมื่อข้าดับสลายของให้ความทรงจำเเสนงดงามของข้าและบุรุษย์ผู้นี้จงสลักอยู่ ณ สถานที่แห่งนี้เพื่อรอวันที่ข้าจะหวนกลับมาเจอเขาอีกครั้ง แล้วได้รักกันอีกหน เพเนเทีย!"
             เสียงร่ายเวทย์พัธนาการแสนบริสุทธิ์ดังของมาจากริมฝีปากบางสิ้นสุดลงดอกซากุะที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดินก็ลอยขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่จะพริ้วไหวราวมันมีชีวิตตอบรับคำขอของเธอ จากนั้นจึงเริ่มถักทอเป็นรูปวงกลม ก่อนที่จะรวมเป็นแหวนคู่สองวง ที่มีรูปร่างสวยงาม และดูสวยหวาน แล้วมือของซ้ายของทั้งคู่จึงลอยขึ้นช้าๆ แหวนนั้นลึงเริ่มลอยมาสวมใส่นิ้วนางของทั้งคู่ เพื่อเป็นสัญญาลักษ์แห่งข้อพัฒนาการของคนทั้งคู่
            หมาป่าหนุ่มนั้นไม่เอ่ยอะไร เพราะเขาก็ไม่ได้รังเกียจนางแต่เขากลับรู้สึกหัวใจเต้นเเงและอบอุ่น. แหวนนี้คล้ายบอกเขาว่าจะไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว. 
            "เจ้ารู้หรือไม่? เจ้าใช้เวทย์ชั้นสูงพัฒนาการดวงวิญญานเคียงคู่ข้าเช่นนี้แล้วเจ้าจะไม่สามารถมีชายหนุ่มผู้อื่นในดวงใจเจ้าได้อีก นอกจากข้า"
            "รู้สิ เพราะข้าตั้งใจเเบบนัเนอยู่แล้วอย่างไรล่ะ? หรือ...เจ้ามีหญิงในดวงใจอื่นนอกจากข้ากัน!?"
           เมื่อคิดเอง เออเอง ก็โกรธเอง ใบหน้าเล็กๆที่เคยอ่อนโยนและยิ้มหวานให้เขาอยู่เป็นนิจจึงบึงตึงทันที เมื่อเห็นดังนั้นขาจึงยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะคลายมือที่กุมกับมือน้อยอยู่ออกอย่างช้าๆ ก่อนยกมากุมใบหน้าสวยหวานที่หันหนีเขาให้กลับมามองหน้าเขาที่ตอนนี้ย่อลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกับนางแล้ว ก่อนเอ่ย
           "ข้าไม่มีหญิงอื่นนอกจากเจ้า หนูน้อยของข้า..."
           เอ่ยจบใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ้มหวานอีกครั้งก่อนจะโน้มเข้าหาใบหน้าน้อยทีาหน้าเริ่มแดงอย่างช้าๆ ก่อนริมฝีปากฟนาจะประกบทับริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล ดอกซากุระสีชมพูร่วงลงสู่พื้นดิน ส่วนหนึ่งปลิวๆไสวอยู่บนอากาศเต้นรำอย่างยินดี ช่างเป็นฉากที่สวยงาม เพื่ออวยพรให้คนทั้งคู่ คล้ายเป็นการตอบรับคำสัญญาที่นางเอ่ยว่า...
            .....จะรักกันตลอดไป....



           เรื่องราวในอดีตที่ย้อนเข้ามาในหัวข้า เป็นเรื่องราวเเห่งคำสัญญาที่นางได้สัญญากับข้าไว้ แต่ตอนนี้นางกลับลืทหมดสิ้น แต่ข้ากลับจำได้ดี 
            "ข้าจะเอาเจ้าคือมาให้ได้ หนูน้อยของข้า"
           



............................................

คุณหมาป่า

(เเฟนไรท์เอง)


จบแล้ววววว โทษที่อัพช้าน้าา ไรท์สอบ วิจัยก็แก้บ้อย! บ่อย 
อย่าโกรธกันน้าาาÓ( ° △ °|||)



            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #133 tawanniko11 (@tawanniko11) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:47

    ปิดตอนทำม้ายยย เค้าอยากอ่านอ่าาา
    #133
    0
  2. #111 Som_smile36 (@Som_smile36) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 01:26
    นั่นสิ​ เห็นด้วยกับ​ #110
    #111
    0
  3. #110 EviDvil (@Mj2705) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 01:19
    เดี๋ยวนะ นางเองย้อนเวลาในร่างตัวเองนะ แล้วจะขอใช้ร่างแทนทำไม แถมยังใช้ชื่อเรเน่อีก
    #110
    1
    • #110-1 tawannako (@tawannako) (จากตอนที่ 13)
      25 พฤษภาคม 2562 / 04:45
      แก้ไม่หมดขอโทษนะคะ
      #110-1
  4. #93 Chaos I (@model05052547) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:05
    ความแค้น?
    #93
    0
  5. #89 เทพีอสรพิษ (@narin77) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 11:21
    สาสมใจอิสีๆๆๆๆๆๆชอบมากค่ะไรท์
    #89
    1