เกิดใหม่ทั้งทีก็ขอมีสามีเป็นจอมมารเถอะค่ะ!!

ตอนที่ 10 : ภัยร้ายเริ่มคืบคลานมาทีละน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 366 ครั้ง
    21 พ.ค. 62




             

            หุบเขาแห่งความตาย คือ หุบเขามรณะที่อยู่ทางเหนือของอาณาจักรเดนาส หรือ  ซึ่งด้านหน้าขอหุบเขารวมไปถึงบริเวณโดยรอบของสถานที่แห่งนี้มีหมอกสีดำทมิฬที่เปรียบดั่งผู้พิทักษ์หุบเขารอท้าทายความสามรถของผู้มาเยือนและพอย่างกรายเข้ามาภายในถ้ำท่าจะสัมผัสถึงกลิ่นอายที่มีส่วนผสมกลิ่นของความเครียดแค้น ความชิงชัง มีบรรยากาศแห่งการฆ่าฟันสีดำทมิฬชวนสะอิดสะเอียนแผ่ออกมาอย่างรุนแรงทั่วทั้งหุบเขาและอาณาเขตใกล้เคียง  บุลคนต่างเล่นขานกันมาแสนนานว่าผู้ใดก็ตามครั้งย่างกรายร่างของตนเข้าไปที่หุบเขาแห่งนี้มิได้แข็งแกร่งทั้งจิตใจรวมถึงร่างกายทัดเทียมวิญญาณผู้พิทักษ์หุบเขาแล้วก็อาจจะมิได้ออกมาอีกเลย นั่นเพราะอาจจะเข้าไปสังเวยวิญญาณตนให้กับวิญญาณร้ายที่หุบเขาแห่งนี้ นั่นเพราะพวกมันสูบกินวิญญาณเพื่อความแข็งแกร่งนั่นเองและพวกมันยังทำหน้าที่ปกปักดูแลร่างกายหนึ่งที่หลับใหลมานานนับร้อย นับพันปี เพื่อรอเวลาตื่นจากนิทราเพื่อมาสะสางบัญชีแค้นที่สะสมมาเนิ่นนานดังคำกล่าวสุดท้ายของตน "จงรอเราเมื่อถึงกาลที่เราตื่นจากการหลับใหลและหลุดจากผนึกนี้แล้วครานั้นสงครามที่แท้จึงจะบังเกิด" ร่างนั้นคือร่างของราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่แต่แฝงไปกับความอำมหิต "เมธีอุธ เซียสเธอร์รอส " บุลคนที่เป็นที่เคารพรักและศัทธาของชาวเผ่าปีศาจทมิฬ

 

         บุรุษรูปร่างกำยำที่บุกป่าผ่าดงมาที่เขาแห่งนี้พร้อมบริวารเพื่อมารอรับร่างกายที่ถูกผนึกนี้ตื่นจากนิทรา

 

    "โอ้! องค์ราชากาลเวลานั้นอีกไม่นานก็จะมาถึง ท่านจงตื่นมาเพื่อเป็นเสาหลักสำคัญในการสะสางบัญชีแค้นนี้โดยเร็วด้วยเถิด" บุรุษร่างกายกำยำที่สวมผ้าคลุมปิดหน้าตาไว้อย่างมิดชิดเอ่ย พรางมองร่างที่หลับใหลอย่างเคารพยำเกรง ก่อนดวงตาคู่นั้นจะฉายแววเครียดแค้น ชิงชังออกมาอย่างเต็มเปรี่ยม



          ณ เมืองคาริต้า

          "กรี้ดดดดด นี่มันหมายว่าว่าอะไร!"

          เสียงกรี้ดของสตรีรูปงาม ผู้ที่ในยามปกติมักสงวลน่าทีเรียบร้อยอ่อนหวานอยู่เสมอ แต่ทว่าบัดนี้ท่าทีเหล่านั้นกลับมลายหายไปสิ้น เมื่อพบจดหมายเชิญเข้าร่วมพิธีหมั้นหมายของบุรุษที่อยู่ในดวงใจนางมาแสนนาน แต่ทำไมนางมนุษย์ชั้นต่ำนั่นถึงมาชิงหมั้นตัดหน้านางไปได้

         "องค์หญิงทรงพระทัยเย็นๆก่อนเถอะนะเพคะ หม่อมฉันว่ายังไงท่านเจ้าก็รักพระองค์อยู่แล้ว อย่ากังวลไปเลยเพคะ ว่าจะทรงไปสนพระทัยนางมนุษย์ชั้นต่ำนั่น"

        เสียงซูเนียสาวรับใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นเพื่อหวังปลอบองค์หญิงให้พระทัยเย็นลง เพราะพระองค์ทรงอาระวาดตั้งแต่ทราบถึงการจัดพิธีหมั้นจนยามนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย

       เอี้ยด!

        เสียงเปิดประตูนั้นเรียกสายตาของสาวใช้ และองค์หญิงให้หันไปมองก่อนจะพบองค์ราชาผู้ครองรัฐยืนยิ้มเย็นก่อนที่พระองค์จะเอ่ยเสียงเบา

        "นางเด็กนั่นมันเป็นหนามย่ออกลูกขนาดนั้นเลยรึมิเอล่าลูกรัก?"

       เสียงตรัสถามนั้นเเม้จะเรียบนิ่งแต่ก็แฝงแววอำมหิตไว้อย่างชัดเจน แต่ในยามนี่ดูจะเบาบางลงกว่ายามปกติมากนักเมื่อทรงตรัสกับบุตรี

       "เพคะเสด็จพ่อ! ลูกเกลียดมัน เกลียดๆๆๆๆ มันแย่งท่านพี่ไปจากลูก ฮือๆๆๆ"

        เมื่อตรัสเพ้อเสร็จน้ำตาที่เพิ่งแห้งไปไม่นานก็ไหลขึ้นมาอีกครา ก่อนตะเดิมมาสวมก่อนบิดาไว้ราวนกน้อยหาที่พักพิง องค์ราชาเพียงลูบหัวธิดาน้อยเบาๆ ก่อนเอ่ยเสียงเบา

        "งั้นก็ทำให้มันหายไปเลยดีรึไม่?"

        เมื่อได้ยินบิดาเอ่ยเช่นนั้นเสียงสะอื้นจำต้องชะงัก ก่อนร่างบางในอ้อมเเขนจะนิ่งไปชั่วครู่ก่อนเงยพระพักงามขึ้นมองหน้าบิดาตน และก็พบว่าบิดาสุดที่รักก็มองนางอยู่เช่นกัน แต่มิใช่มองด้วยสายตาของพ่อมองลูกสาวเช่นเคย เเต่เป็นมองด้วยสายตาขององค์ราชามองเหยื่อตนหนึ่ง

       "เสด็จพ่อ...."

       เสียงน้อยที่เอ่ยออกมาสั่นนิดๆด้วยความหวาดกลัว หวาดกลัวเหลือเกิน แต่เเเรงอยากเอาชนะนางมนุษย์ผู้นั้นกลับมีมากกว่า นางจึงยิ้มหวาดก่อนเอ่ยตอบรับอย่างร่าเริง

       "เพคะ ลูกต้องการให้มันหายไป..."

        


       ณ ราชวังหลวงเดนาส

       "ท่านหญิงเจ้าค่ะชุดนี้ก็งามนะเจ้าค่ะ ลองหน่อยนะคะ" เมด A

         "ท่านหญิงเจ้าค่ะ เครื่องประดับนี้ส่งตรงมาจากไดรซูเลยนะคะ ข้าว่ามันต้องเหมาะกับท่านหญิงมากแน่นอน" เมด B

       "ท่านหญิงเจ้าค่ะ จะใส่รองเท้าแบบไหนดีเจ้าค่ะ? แบบรองเท้าแก้วดีรึไม่เจ้าค่ะ เท้าท่านเรียวงามเช่นนี้เหมาะแก่การโชว์อย่างยิ่ง"  เมด C

       และอีกมากมายที่เธอต้องเผชิญ ตั้งแต่ฟื้นจากการเมามายเมื่อคืนที่เธอจำอะไรไม่ได้เลย แต่ก็แปลกใจนิดหน่อยที่ข้าราชบริพารมองเธอแล้วก็หน้าแดงกันไปเป็นเเถบ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกัน?

      การจัดงานของดินแดนแห่งนี้ไม่เหมือากับเผ่าเธอที่จะจัดตอนกลางวันและมีงานเลี้ยงตอนกลางคืน แต่ที่นี่จะจัดตอนกลางคืนทั้งคืน เพราะปีศาจนั้นมีธาตุมืด จึงมีพลังมากยามกลางคืน และบางชนิดต้องแสงแดดไม่ได้จึงต้องจัดยามกลางคืน ในยามนี้เธอจึงแทบเปลืองตัวกับบรรดาสาวใช้ทั้งหลายที่ขยันจับองค์ทรงเครื่องเธอเหลือเกิน

      "นี่ พอก่อนได้มั้ย? ข้าอยากออกไปเดินเล่นเสียหน่อย"

       "แต่..."

       เมื่อได้ฟังเธอเอ่ยเช่นนั้นเป็นดังคาดที่เธอคาดไว้นั่นคือคำค้านขอเมดทั้งหลาย

        "ได้ใช่มั้ย?"

        "เจ้าค่ะ"

        เสียงตอบรับอ่อยๆที่ดังนั้นบอกให้เธอรู้ว่าพวกนางไม่ได้เต็มใจปล่อยเธอไป แต่เมื่อเจอสายตาเธอกดดันเข้าไปก็จำต้องยอมจำนน อืม...แบบนี้ค่อยยังดีหน่อย

         "ท่านหญิงเจ้าค่ะ ถ้าท่านหญิงอยากเดินเล่นข้ามีสถานที่หนึ่งแนะนำเจ้าค่ะ สวยมาก แล้วบรรยากาศก็ดีมากอีกด้วย จะลองไปดูมั้ยเจ้าค่ะ"

          เสียงเมดสาวคนหนึ่งดังขึ้น แต่ทำไมเธอไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย เสียงก็เย็นๆชอบกล แต่เอาเถอะปีศาจก็คงเป็นแบบนี้เหละคิดมากอะไรไปก็เท่านั้น

          "ได้สิเราจะไป" โรเซ็ตต้าเอ่ยพรางยิ้มหวาน ก่อนหันซ้ายขวาเพื่อมองหาเรเน่ และ เซรีส ก็พบว่าทั้งคู่กับลังยุ่งมากกับงานของตัวเอง

          ....อยู่ในวังคงไม่มีอันตรายหรอกมั้ง ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องบอกเรเน่ กับเซรีสก็ได้....

           เมื่อคิดได้ดังนั้นโรเซ็ตต้าก็เดินตามเมดสาวไปในทันที โดยที่เธอไม่สามาถเห็นได้เลยว่าด้านหน้าของเมดสาวที่เดินนำหน้านั้นกำลังเสาะยิ้มอย่างน่ากลัว 


             "ท่านเจ้าขอรับ! เเย่แล้วขอรับ!"

             เป็นอีกครั้งที่เสียงของโจเชฟดังมาอย่างร้อนรน และเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างไม่ขออนุญาต 

            "มีอะไรรึโจเซฟเจ้าถึงวิ่ฝหน้าตาตื่นเข้ามาเเบบนี้?"

           อาดูลที่กำลังทำงานของตนอยู่เงยหน้าถามโจเซฟอย่างสงสัย

          "คือว่า......!"

           แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรขึ้นเขาก็พบว่าท่านเจ้านั้นยกมือขึ้นบอกเขาเป็นสัญญานว่าไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมา พร้อมมองออกไปยังนอกหน้าต่างนิ่งๆ คล้ายมองบางสิ่งอยู่อย่างตั้งใจ แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบนิ่งไม่บ่งบอกถึงอารมณ์โดยไม่หันมามองหน้าโจเซฟเลยสักนิด

          "ภูตลมแจ้งข่าวแก่ข้าแล้ว ว่า...บุปผามีภัย.."



........................................................
วันนี้มาอัพค่ำเลย
ขอโทษที่มาอัพช้านะคะ 
ไรท์มีเรียน อาจารย์เพิ่งเลิกคลาส
 \(-ㅂ-)/ ♥ ♥ ♥
.......................................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 366 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #137 kam2001 (@kam2001) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:00
    โอ้ยอิองค์หญิงนั่นทำไมขี้มโนจังคิดได้ยังไงว่าท่านเจ้าของเรารักเธออะ หลงตัวเองชิป
    #137
    0
  2. #67 tawanniko11 (@tawanniko11) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:57
    อ่านไปอ่านมาชักเริ่มสงสัย รึพระเอกไม่ใช่ท่านเจ้า???
    #67
    0
  3. #66 reyporntawan (@reyporntawan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:46
    เกลียดอีองค์หญิงบ้านั่นอ่ะ เค้าไม่ได้รักตัวเองแล้วยังมโนว่าเค้ารักอีก อีคนพ่อก็ไม่ห้ามลูกสนับสนุนให้ลูกทำชั่ว! /โทษๆอินไปหน่อย
    #66
    0
  4. #65 beer11842 (@beer11842) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:41

    แต่งสนุกเหมือนเคยนะคะ แถมทิ้งปมให้น่าติดตามอีกต่างหาก
    #65
    0
  5. #64 Mind-heart-psych (@Mind-heart-psych) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:46

    รอนะคะ
    #64
    1
    • #64-1 tawannako (@tawannako) (จากตอนที่ 10)
      21 พฤษภาคม 2562 / 19:35
      ขอบคุณนะคร้าาา รักเล้ย
      #64-1
  6. #63 KingZero_ (@KingZero_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:45
    >:D ไรท์ผมรู้น่ะว่า ไรท์ อะ ฮั่นเเน่ >:D เเต่ผมรู้น่ะ ว่า ไรท์ หมั่นไส้ คุณนางเอกอยู่เเน่ๆ >:D เพราะไรท์ไม่มีเเฟนเลยเเค้นมันผมรู้!!! //โดนไรท์กระทืบตาตีน

    หยอกๆๆๆ วันนี้ผมหยุดกว่านิยายไรท์จะอัพไอคุยกับรากมะม่วงหิมพานต์ มา30กว่าต้นเเล้ว
    จนคนเเถวๆนั้น บอกให้ผม ไปหาหมอ ผมก็ไม่รู่ว่าทำไม >:DDDDDDDDD
    #63
    2
    • 21 พฤษภาคม 2562 / 17:23
      เราเข้าใจคนที่บอกเธอนะ^_^55555
      #63-1
    • #63-2 tawannako (@tawannako) (จากตอนที่ 10)
      21 พฤษภาคม 2562 / 19:35
      บอกเลยนางร้ายตัวเเทนไรท์นี่เหละ /ยิ้มชั่วร้าย
      #63-2