เธอคือใครในสายฝน - เธอคือใครในสายฝน นิยาย เธอคือใครในสายฝน : Dek-D.com - Writer

    เธอคือใครในสายฝน

    โดย สาม

    ความทุกข์ที่เกิดขึ้นในใจ สิ่งใดที่จะมาดับทุกข์ได้ หลายๆคนพยายามทั้งชีวิตเพื่อมองหามัน แต่จะมีใครสักกี่คนที่เริ่มต้นจะแก้ไขมันจากต้นเหตุแห่งทุกข์ที่แท้จริง

    ผู้เข้าชมรวม

    190

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    190

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  ซึ้งกินใจ
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  3 พ.ค. 57 / 11:31 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

        บางครั้งในชีวิตคนเราก็มีหลายๆเรื่องราวที่ทำให้เจ็บปวด และทุกข์ระทม นั่นเป็นสาเหตุที่ให้ต้องขวนขวายหาสิ่งที่สามารถมาบรรเทาเบาบางอาการเหล่านี้

        โดยที่เราไม่เคยคิดที่จะกลับไปแก้ไขกับหลายๆเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดทุกข์และเจ็บปวดเลย กลับมองหาแต่สิ่งที่ทำให้สนุกและสบายใจเป็นครั้งคราว แล้วสักพักเมื่อหายจากสนุกความทุกข์ก็มาเยือนคุณอีกครั้ง

        สายฝนพร่างพรม เปียกปอน เฉอะแฉะ นำพาความหนาวยะเยือกเข้าถึงซอกของหัวใจ เหนื่อยล้าอ่อนแรง เหลียวมองรอบตัว ผู้คนต่างมุ่งหาที่พักพิงหลบฝน ต่างจากบางคนที่ตากฝนจนชินชา นับประสาอะไรกับความหนาวเหน็บจากเม็ดฝน ในเมื่อข้างในหัวใจใครบางคนสิหนาวกว่า

            ครึ่งชีวิตที่จากบ้านมาใช้ชีวิตในเมืองหลวง พานพบกับสิ่งเลวร้ายและดีงามมากมาย ในสังคมที่ยุ่งเหยิง เห็นแก่ตัวและเอารัดเอาเปรียบ แต่ก็ยังมีมุมหนึ่งของสังคมที่ยังมีผู้คนดีๆอยู่แม้จะหาได้ยากยิ่ง แต่ข้าพเจ้าก็โชคดีที่ได้ครอบครัวที่แสนดีนี้คอยดูแล จนสามารถสร้างครอบครัวที่เป็นของตัวเองเพิ่มขึ้นในสังคมได้อีกครอบครัวหนึ่ง แม้จะล้มลุกคลุกคลานไปบ้างแต่ก็ประคับประคองกันมาได้นับยี่สิบปี

        แต่ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาข้าพเจ้าก็เอาแต่ มุ่งมั่นทำมาหากินเลี้ยงครอบครัวตนเอง โดยที่ละทิ้งอดีตและบุพการีไว้เบื้องหลัง ไม่เคยกลับไปเยี่ยมเยือน ไม่แม้กระทั่งส่งข่าวคราว ทั้งที่ปัจจุบันวิวัฒทนาการทางการสื่อสารมีให้เลือกใช้ตั้งหลายช่องทาง แต่ข้าพเจ้าเลือกที่จะเป็นบุคลที่หายสาปสูญ 



        จนกระทั่งเวลาได้ล่วงเลยมายี่สิบปีแล้ว จากเด็กสาวไร้ความคิดผ่านไป กลายเป็นสาวใหญ่ที่มีภาระใหญ่หลวงต้องดูแล ผ่านหุบเหวของความลำบากในการทำงานและการใช้ชีวิตมามากมาย แต่กลับกลายเป็นว่ายังไม่สามารถสร้างความมั่นคงให้กับครอบครัวและอนาคตของลูกๆได้เลย แต่ในเมื่อชีวิตยังไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันต่อ ข้าพเจ้าได้ใคร่ครวญอยู่หลายครั้งก่อนจะตัดสินใจ เลือกที่จะขอโอนย้ายที่ทำงานกลับบ้านเกิด เมื่อเห็นว่าโอกาสได้อำนวยให้แล้ว ผลปรากฏไม่เป็นดังที่คาดเอาไว้เลย กลับยิ่งทำให้เล็งเห็นเค้าของความยุ่งยากกำลังเข้ามาเยือน เมื่อข้าพเจ้าไม่สามารถย้ายกลับไปยังที่บ้านเกิดของตนเองได้ แต่ถูกส่งไปอีกที่หนึ่งซึ่งอยู่ในภาคเดียวกัน หาใช่จังหวัดที่เป็นบ้านเกิดไม่ จึงเดือดร้อนเรื่องค่าครองชีพป็นอย่างมาก

        วันก่อนเดินทางพวกเรากอดกัน หอมแก้มกัน คืนนั้นน้ำตาแทบเป็นสายเลือดที่หยาดหยดออกมาจากหัวอกของคนเป็นแม่ ที่ไม่สามารถพาลูกและครอบครัวไปด้วยได้ ด้วยปัจจัยหลายประการ ประการสำคัญที่สุดนั่นคือเงิน อย่างที่ข้าพเจ้าได้เอ่ยไปแล้วข้างต้น นั่นคือความมั่นคงของครอบครัว เช่น ที่อยู่อาศัย หน้าที่การงาน การศึกษา

        ปัจจัยเหล่านี้ที่ข้าพเจ้าไม่มี ครอบครัวเราอาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็กๆราคาแค่พันกว่าบาท แต่ก็พอใจที่อย่างน้อยก็ได้ทุ่นรายจ่ายในส่วนอื่นๆได้อีก หน้าที่การงานของข้าพเจ้าและสามีด้วยความรู้ชั้นมัธยม เพราะฉะนั้นคงไม่ต้องบรรยาย ว่าต่อเดือนเราจะหาเงินได้สักกี่บาท เพียงพอต่อค่าครองชีพหรือไม่ ในเมื่อมีตั้งสี่ปาก สี่ท้องที่ต้องกินต้องใช้ และตัวข้าพเจ้าเองก็ต้องไปหาห้องเช่าอยู่เช่นกัน การศึกษานั่นเล่า ในเมื่อพ่อแม่มีความรู้น้อย จึงพยายามผลักดันลูกให้ได้เล่าเรียนให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ รัฐบาลช่วยเหลือครอบครัวของผู้ไม่มีอันจะกินได้เยอะทีเดียว ลูกชายสองคนของข้าพเจ้าได้ศึกษาในโรงเรียนของรัฐ จึงไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ เราจึงอยู่รอดมาได้โดยไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ แต่ก็มีหนี้สินมากมายจากการที่ชักหน้าไม่ถึงหลังในแต่ละเดือน จึงต้องหาหยิบยืมมาใช้จ่าย ครบเดือนเงินเดือนออกก็จ่ายของเก่า พอกลางเดือนก็สร้างหนี้ใหม่ ชีวิตจึงตกอยู่ในวังวนของการเป็นหนี้ไม่มีที่สิ้นสุด
        ฤดูกาลผันผ่าน จากเดือนเป็นปี ข้าพเจ้าได้กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมอีกครั้ง ละลิ้งหน้าที่การงานดีๆแม้นว่าอนาคตที่สดใสกำลังรออยู่ ทิ้งหมดทุกอย่างเพียงเพื่อปกป้องครอบครัว 
        ครอบครัวกำลังจะพัง ลูกๆมีปัญหาเป็นเด็กก้าวร้าว เสพสิ่งไม่ควร สามีไม่ไว้วางใจ เพราะความห่างหูห่างตา ความเชื่อมั่นลดลง เป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุด แต่ก็ต้องตัดใจเลือก
        ข้าพเจ้าเลือกครอบครัว ครอบครัวที่มีเพียงเราสี่คนพ่อ แม่ และลูก ทำใจยอมรับความเปลี่ยนแปลง พร้อมที่จะก้าวเดินใหม่อีกครั้ง



    By. สามจ้า
    ***พักยาวสักระยะ ค่อยมาแต่งต่อให้ได้อ่านกันนะคะ ติดภาระกิจสำคัญค่ะ***

    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
          

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×