[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 9 : Chapter VII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ต.ค. 54

 Chapter VII

ตั้งแต่ถูกเปิดเครื่องมา คิมฮีชอลก็ไม่เคยได้ออกไปไหนไกลๆเลยสักครั้ง

หานเกิงเป็นคนห้ามไว้เองไม่ให้เขาออกจากบ้านตามลำพัง ฮีชอลก็เต็มใจจะปฏิบัติตามอยู่หรอก แต่บางทีการอยู่แต่ในบ้านที่ไม่มีหานเกิงก็เหงาเหลือเกิน อีกฝ่ายเคยพาเขาไปเที่ยวที่โน่นที่นี่อยู่บ้างหรอก แต่ก็เป็นการไปเช้าเย็นกลับ หรือบางทีก็แค่ออกไปกินข้าวนอกบ้าน ยิ่งช่วงที่หานเกิงไปเรียนต่อ เขายิ่งเหมือนอยู่ในกรงขัง มีแต่ฮีบอมเป็นเพื่อนเล่น

ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรก ที่เขาจะได้ออกไปไกลบ้าน...ไปถึงเกาหลีโน่นแน่ะ

ลีทึกดูจะเป็นห่วงในข้อนี้ยิ่งกว่าตัวเขาเองที่จะเป็นคนต้องไปเสียอีก

"ต้องเอาเสื้อผ้าหนาๆไปเยอะๆนะครับ" เจ้าตัวรื้อเสื้อผ้าออกจากตู้พลางปากก็พูดพลาง เตือนไม่ขาดปาก "ที่นั่นตอนหน้าหนาวก็หนาวพอๆกับที่นี่ อย่าลืมใส่เสื้อผ้าหนาๆ ถุงมือ หมวก แล้วก็..."

พ่อบ้านจะอบรมอะไรอีกยาวเหยียดฮีชอลไม่ได้สนใจฟังสักเท่าไหร่ ปล่อยผ่านหูไปซะมากกว่า ยังไงซะพอไปถึงหานเกิงก็จัดการให้เขาอยู่ดีล่ะน่า แต่ไหนแต่ไร ถึงจะมีพ่อบ้านมีคนรับใช้ แต่พอเป็นเรื่องของคิมฮีชอล คุณชายตระกูลหานก็มักจะจัดการดูแลให้เองอย่างใกล้ชิด เพราะเคยเจอมาแล้วว่าคนที่มอบหมายให้รับหน้าที่ดูแลฮีชอลนั้นไม่เอาใจใส่เท่ากับเขา...เพราะคิดว่าฮีชอลเป็นแค่ของเล่นของเจ้านาย

สำหรับฮีชอลเขาไม่ได้โกรธใครหรอก ขอแค่มีหานเกิงอยู่ใกล้ๆก็พอแล้ว จนถึงตอนนี้ เขายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหานเกิงจะพาเขาไปด้วย นึกว่าจะต้องเหงาอยู่คนเดียวอีกซะแล้ว ถึงจะมีลีทึกกับฮีบอมเป็นเพื่อน แต่ก็แทนกันไม่ได้หรอก แทนกันไม่ได้เลยสักนิดเดียว

"คุณฮีชอล" เสียงเข้มๆของพ่อบ้านเรียกให้เขาตื่นจากภวังค์

"ได้ฟังที่ผมพูดมั้ยครับเนี่ย ไปอยู่ที่นั่นแล้วต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี อย่าดื้ออย่าซน กินอาหารให้ครบมื้อนะครับ"

"อื้อ รู้แล้วล่ะน่าทึกกี้ ฮันเกิงก็ไปด้วยนะ"

"คุณชายไปทำงานนะครับ จะมีเวลาดูแลคุณฮีชอลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงได้ยังไง ที่นั่นไม่รู้ว่าจะมีพ่อบ้านรึเปล่าด้วย ถ้าไม่รู้จักดูแลตัวเองล่ะก็ ไม่สบายขึ้นมาจะลำบากทั้งตัวเองและคุณชายนะครับ"

ฮีชอลทำหน้าม่อย "ฮันเกิงจะออกไปข้างนอกทั้งวันเหมือนอยู่ที่นี่เลยเหรอ"

"ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน แต่คุณชายไปทำงาน คงไม่อยู่ที่ที่พักทั้งวันหรอกครับ"

"ฉันก็เหงาแย่น่ะสิ"

"นั่นสิครับ" ลีทึกเป็นห่วงมากๆก็ในข้อนี้แหละ เขาเชื่อว่าคุณชายหานจะต้องดูแลร่างบางได้เป็นอย่างดีในเรื่องของสุขภาพ เพราะก็เห็นๆอยู่ว่าชายหนุ่มเอาใจใส่ฮีชอลมากแค่ไหน แต่ในด้านของจิตใจ...ต่อให้อยากจะเอาใจใส่มากแค่ไหนแต่ก็มีงานเยอะแยะต้องไปทำ ไม่มีเวลามาคอยดูแลได้ตลอดหรอก

ไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะออกความเห็นคัดค้านหรือขัดแย้งกับเจ้านาย แต่ลีทึกก็ลังเลอยู่เป็นนานก่อนจะเอ่ยเบาๆกับ 'คุณฮีชอล' ที่เขาห่วงนักห่วงหนา

"ถ้ายังไง...ขอร้องคุณชายให้เปลี่ยนใจ ขอรออยู่ที่นี่กับผม..."

"ไม่เอา!" ฮีชอลร้องทันที

"ฮันเกิงอุตส่าห์ยอมให้ไปด้วยแล้วทั้งที เรื่องอะไรจะอยู่ที่นี่ล่ะ"

"โธ่ คุณฮีชอล คุณชายน่ะไปศึกษางาน แค่ปีสองปี รออยู่ที่นี่กับผม เผลอแป๊บเดียวคุณชายก็กลับมาแล้ว"

"ไม่เผลอหรอก!" ฮีชอลส่ายหน้าแรงๆ

"ฉันไม่เคยเผลอเลย แม้แต่เวลาที่ฮันเกิงไปทำงานใกล้ๆ แค่เช้าไปเย็นกลับ ฉันยังไม่เคยเผลอเลย คอยอยู่ตลอดว่าเมื่อไหร่ฮันเกิงจะกลับบ้าน นี่ตั้งเป็นปี...เป็นปีเชียวนะทึกกี้" น้ำเสียงนั้นเศร้าสร้อย แผ่วลง ก่อนจะกลับมาร่าเริงใหม่ "ขอแค่ได้อยู่กับฮันเกิงก็ดีที่สุดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคราวนี้ฉันจะได้ไปเที่ยวด้วย!"

หุ่นยนต์พ่อบ้านถอนหายใจ ยิ้มเศร้าๆ

"ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะ จริงสิ ทึกกี้อยู่ทางนี้คนเดียวต้องเหงาแน่เลย" อยู่ๆฮีชอลก็นึกขึ้นมาได้ "ไปด้วยกันดีกว่า ฉันจะขอให้ฮันเกิงพาทึกกี้ไปด้วยนะ จะได้ไม่เหงาไง"

"ผมไปไม่ได้หรอกครับ ไปแล้วใครจะอยู่ดูแลบ้านล่ะ ที่สำคัญ ผมเป็นห่วงคุณฮีชอลต่างหากล่ะ ถึงคุณชายจะใจดีกับคุณมากแค่ไหน แต่ก็เอาจริงเอาจังกับงานมาก ถ้าคุณชายเอาแต่ทำงาน คุณฮีชอลอาจจะเหงาหนักกว่ารออยู่ที่นี่ก็ได้ แต่คุณฮีชอลก็พูดถึงขนาดนั้นแล้ว..." ลีทึกยิ้มบางๆ "ถ้างั้นก็ไปเถอะครับ ถ้าเหงาก็อย่าลืมโทรมาคุยกับผมแล้วกัน"

ส่วนคิมยองอุนนั้นอยู่จนครบสัปดาห์แล้วก็ขอลากลับก่อน

"แล้วเจอกันที่เกาหลีนะ ฉันจะไปรับพวกนายที่สนามบิน" ชายหนุ่มร่างใหญ่บอกลาอย่างร่าเริง

"เฮ้ยไอ้เกิง พาอีทึกมาด้วยสิวะ"

"อะไรของแกวะ?" หานเกิงเลิกคิ้ว

"ฉันติดใจอาหารฝีมือเค้า ไหนๆแกก็จะไปเกาหลีแล้ว พามาด้วยสิ ฉันออกค่าเครื่องบินให้ก็ได้"

"ต้องถามลีทึกว่ะ เค้าอยากไปรึเปล่า"

หุ่นยนต์พ่อบ้านก้มศีรษะอย่างนอบน้อม "ผมขออยู่ทางนี้ดีกว่าครับ ไม่มีใครดูแลบ้าน"

"บ้านมันไม่หายไปไหนหรอกน่า" หนุ่มเกาหลีจุ๊ปาก

"มาเกาหลีหน่อยน่า จะพาเที่ยว!"

"ผมไม่ใช่คุณฮีชอลนะครับจะได้เอาเรื่องเที่ยวมาล่อ" ลีทึกอมยิ้ม

"น่า มาหน่อยน่า"

แม้ปากจะพูดคะยั้นคะยอแบบทีเล่นทีจริง แต่ดวงตาคู่นั้นหากสังเกตให้ดีเกือบจะเป็นอ้อนวอน แต่คนที่สายตานั้นส่งไปถึงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเสีย

"เอาๆ" หานเกิงกึ่งขันกึ่งรำคาญ "ไปก็ไป จะส่งไปค้างบ้านแกเลย จะได้กินให้หนำใจ"

คนพูดไม่ทันได้คิดอะไร แต่คนฟังเกือบสะดุ้ง ด่า "ไอ้บ้า!"

"อะไรวะ" คนอยู่ดีๆก็โดนด่าทั้งที่อุตส่าห์ตามใจเพื่อนถึงกับเหวอ "สรุปจะให้ไปอีทึกไปหรือไม่ให้ไป?"

"ให้มาๆ ส่งตัวมาเร็วๆเลยฉันจะอดข้าวรอ"

คำพูดนั้นตีความหมายได้มากกว่าหนึ่ง ฝ่ายที่โดนพูดถึงอดเม้มปากไม่ได้เมื่อสบสายตาทะเล้นนิดๆที่ส่งมา คุณคังอินนะคุณคังอิน

แต่ถ้าได้ไปด้วยแบบนี้ ก็จะได้ไม่ต้องห่วงคุณฮีชอลนัก... อา ต้องขอบคุณคนที่ตื๊อให้เขาไปซะละมั้ง

"เป็นเอาหนัก" ร่างสูงบ่นพึมพำ "งั้นอีกสองอาทิตย์ฉันจะส่งตัวอีทึกไปแล้วฝากไว้ที่บ้านแกก่อนนะ ฉันกับฮีชอลจะตามไปทีหลัง"

"เออได้ ฝากนานเท่าไหร่ก็ได้"

คนเป็นเพื่อนไม่มีทีท่าจะติดใจสงสัยและก็ไม่ได้ถาม ส่วนหุ่นยนต์ที่มีฐานะเพียงพ่อบ้านแม้จะติดใจสงสัยแต่ก็ไม่สามารถถาม

ไหนคุณฮีชอลบอกว่าอีกสองอาทิตย์จะออกเดินทางไงล่ะ? ไม่ได้ไปพร้อมกันหรอกเหรอ

หันไปมองร่างบางที่กอดแขนคนตัวสูงกว่าหนึบเป็นตังเมอยู่ ก็ไม่เห็นว่าฝ่ายนั้นจะติดใจสงสัยอะไรนอกจากดีอกดีใจที่เขาจะได้ไปด้วย ท่าทางไม่ได้สนใจฟังบทสนทนาตอนท้ายระหว่างเจ้านายกับสหายด้วยซ้ำ

 

คิมฮีชอลตั้งหน้าตั้งตารอวันเดินทางอย่างใจจดใจจ่อ แล้วมันก็มาถึงจนได้

เขาตื่นตั้งแต่เช้ามืด พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นเจ้าของใบหน้าหล่อหลับตาพริ้มอยู่ใกล้ๆ แขนแกร่งข้างหนึ่งพาดอยู่บนตัวเขาในลักษณะตะแคงกอดหลวมๆ แม้ว่าจะทำให้อบอุ่นใจอย่างที่สุด แต่ฮีชอลตื่นเต้นจนนอนต่อไม่ได้แล้วนี่นา ดวงตาโตลืมใส รู้สึกสงบอย่างประหลาดขณะจ้องหน้าคนหลับที่นานๆทีจะได้เห็น เพราะปกติหานเกิงตื่นก่อนเขาทุกทีเลย

เปลือกตาคู่นั้นปิดสนิท ซ่อนดวงตาสีรัตติกาลที่มักจะฉายแววใจดี อบอุ่นไว้ภายใน จมูกโด่งเป็นสันเป็นองค์ประกอบที่เด่นชัด ขัดกับริมฝีปากเรียวบางได้รูปอย่างที่แม่ของหานเกิงเคยบอกว่า 'แปลว่าเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์' แต่ไม่ว่ายังไงฮีชอลก็ชอบมันอยู่ดี เขาชอบทุกๆอย่างที่เป็นของหานเกิง ชอบมากๆ

ก็...แม้แต่ตัวเขาก็เป็นของหานเกิงนี่นา ชอบของที่เป็นของหานเกิงก็เท่ากับชอบตัวเอง คิมฮีชอลไม่ได้หลงตัวเองนะ ฮะๆ

"ยิ้มแบบนั้น เดี๋ยวก็ได้ออกสายกันพอดี..." เสียงทุ้มพร่านิดๆเพราะเพิ่งตื่นกระซิบ ฮีชอลเกือบสะดุ้ง

"ตื่นแล้วก็รีบลุกสิ" เขาเขย่าคนที่ยังแกล้งทำเป็นหลับต่อ "นี่ ฉันอยากนั่งเครื่องบินเร็วๆนะ"

"ใครบอกว่าเราจะไปทางเครื่องบินกันล่ะ?"

"เอ๊ะ..อ้าว...ก็เมื่อวานนายยังบอกให้ทึกกี้เตรียมตั๋วเครื่องบินให้เรียบร้อย..."

"ตั๋วของลีทึกคนเดียว ไม่ใช่ของนายกับของฉันด้วยสักหน่อย"

"อ้าว..."

"หึๆ" แทนที่จะให้ความกระจ่างในทันที หานเกิงหัวเราะในลำคอ ดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดกระชับเป็นหมอนข้างซะอย่างงั้น ก่อนเฉลย

"เราจะไปทางรถยนต์กันต่างหาก ไปทางเครื่องบินน่ะแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว ไม่ทันได้เห็นอะไรสักหน่อย นายอยากเห็นวิวสวยๆไม่ใช่เหรอ?"

"อื้ม!"

ฮีชอลยิ้มแป้น ซุกหน้าลงกับอกของคนที่กำลังกอดเขาเอาไว้

"ฮันเกิงใจดีจัง"

"ก็ฉันไม่ค่อยได้พานายออกไปไหน" ในฐานะเจ้าของหุ่นยนต์ เขารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย ฮีชอลเป็นหุ่นยนต์เด็กเล่น นิสัยก็เหมือนเด็กๆ ควรจะได้เที่ยวเล่นมากๆ แต่เขากลับไม่ค่อยมีเวลาพาไป ครั้นจะฝากให้ใครพาไปแทนก็ไม่ไว้ใจ

ก็ฮีชอลของเขาน่ะ น่ารักขนาดนี้...

"นอนไม่หลับแล้วก็ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วไป เดี๋ยวต้องไปส่งลีทึกที่สนามบินอีก แล้วตอนขากลับถ้านายยังอยากนั่งเครื่องบินฉันจะพากลับทางเครื่องบิน"

"ยะฮู้!"

หานเกิงมองตามแผ่นหลังบอบบางที่วิ่งจี๋เข้าห้องน้ำไป รู้สึกเป็นสุขในใจเหลือเกิน

 

สนามบินคนพลุกพล่านไม่น้อย ฮีชอลที่ไม่ค่อยได้ออกนอกบ้านยังไงซะก็ยังประหม่าคนอยู่บ้าง เขากอดแขนหานเกิงไว้แน่นอย่างกลัวหลง แม้จะเหลียวซ้ายแลขวาตลอดก็ตามที

มายอมหยุดล่อกแล่กก็ตอนลีทึกจะลาขึ้นเครื่องนั่นแหละ

"ทึกกี้ บินเผื่อฉันด้วยนะ!"

ถึงจะเสียดายนิดๆที่ไม่ได้นั่งเครื่องบิน แต่หานเกิงสัญญาแล้วว่าตอนขากลับถ้าเขาอยากจะพานั่งนี่นา อีกอย่างไปกับหานเกิงสนุกกว่าตั้งเยอะ จะนั่งเครื่องบินหรือจะนั่งรถก็เถอะ

"ยองอุนบอกว่าจะมารอรับนายกับฮีบอมที่สนามบินที่โน่น พอถึงแล้วก็มองหาหรือถ้าหาไม่เจอก็โทรเบอร์นี้นะ นายกับฮีบอมไปพักอยู่บ้านยองอุนก่อน อีกอาทิตย์นึงฉันกับฮีชอลจะไปรับ"

พอไม่มีคนอยู่บ้าน เจ้าแมวตัวโปรดของฮีชอลก็ต้องโดนแพ็กลงกล่อง ย้ายสำมะโนครัวตามร่างบางไปด้วย

"ครับคุณชาย"

ลีทึกคำนับคุณชายตระกูลหาน โบกมือลากับฮีชอลพร้อมสัญญาว่าจะเจอกันในอีกหนึ่งอาทิตย์เป็นรอบสุดท้ายแล้วก็ก้าวเข้าส่วนที่กั้นไว้ของสนามบินไป

"เอาละ ไปกันได้แล้ว" ร่างสูงหันมายิ้มกับคนตัวเล็กที่ใจเต้นตึกตัก ก็จะได้ไปเที่ยวกับหานเกิงตั้งสัปดาห์นึงแน่ะ เขาไม่เคยไปไหนกับหานเกิงตามลำพังนานขนาดนี้เลย มือเรียวเขย่ามือหนาที่กุมตนเองอยู่

"นี่ ฮันเกิง จีนกับเกาหลีอยู่ไกลกันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ถ้าเดินไปล่ะก็ ไกลมาก"

เรียวปากอิ่มมู่ทู่เพราะถูกกวน "แล้วเราเดินไปที่ไหนกันเล่า ฮันเกิงงี่เง่า!"

"อ้าว ก็ความไกลมันขึ้นอยู่กับว่าเราไปด้วยวิธีไหนนี่นา อย่างลีทึกนั่งเครื่องบินไปก็ชั่วโมงเดียว ถ้าเดินไปก็อาจจะสักปีนึง หรือหลายปี"

"ถ้าขับรถไปก็เจ็ดวันใช่ม้า?"

"ถ้าขับรถด้วยความเร็วมาตรฐาน หยุดแค่กินข้าวกับพักนอนตอนกลางคืน สองสามวันก็ถึง"

"เอ๊ะ แล้วทำไม..?"

"ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะพาเที่ยว" มือใหญ่ขยี้ผมนุ่มอย่างมันเขี้ยว "เดินทางไปเที่ยวไปน่ะ เข้าใจรึเปล่า จริงๆประธานชเวบอกให้ฉันไปถึงสัปดาห์หน้า แต่ออกเดินทางตั้งแต่สัปดาห์นี้เพราะจะได้พานายเที่ยวไงล่ะ"

"เพื่อฉันเหรอ.." ดวงตาโตส่อประกายระริก "เพื่อฉันคนเดียวเลยเหรอ?"

"ไม่ต้องแปลกใจหรอกน่า ฉันก็ทำเพื่อนายอยู่ออกบ่อย เพราะอะไรรู้มั้ย?"

"เพราะ..."

ฮีชอลทำหน้าคิด แต่แล้วก็ยิ้มหวาน

"เพราะฉันน่ารัก"

ซบศีรษะลงกับแขนของคนที่โอบเขาเดินอยู่ คนถูกอ้อนถูกคลอเคลียอดอมยิ้มไม่ได้ ก็ประโยคนั้นไม่ใช่เขาหรือที่เป็นคนบอกกับร่างบางเอง เจ้าตัวเลยจำมาพูดสินะ

"ใช่ เพราะนายน่ารัก น่ารักมากๆเลยล่ะ"

====

 

ปวดหัว

ปวดเหมือนหัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เขาไม่เคยดื่มหนักขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ให้ตกนรกเถอะ!

"ตื่นแล้วเหรอ?"

เสียงคุ้นๆถาม อา...นี่เขาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย

"ซีวอน เฮ้ กินน้ำก่อนมั้ย"

ฮยอกแจ?

อา...เหมือนว่าก่อนจะหลับไป เขาเจอฮยอกแจนี่นะ ที่จริงคล้ายจะจำได้ลางๆว่าเมื่อคืนเขาตั้งใจบ่ายหน้ามาบ้านฮยอกแจนั่นแหละ เพราะไม่คิดจะกลับบ้านและก็ไม่รู้จะไปที่ไหน

ส่วนทำไมถึงไม่คิดจะกลับบ้าน...

"เอ้า น้ำ!"

ซีวอนกระพริบตาปริบๆ มองดูแก้วน้ำตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นมองเจ้าของมือคนยื่นแก้วน้ำมาให้ที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ ก็พบสายตาที่มองมาอย่างกังวลระคนสงสัย หากไม่วายส่งเสียงถามแกว่งๆอย่างเกเร

"มองหน้าหาเรื่องเหรอ"

เขาส่ายหน้า ก่อนจะเสียใจที่ทำอย่างนั้น ความรู้สึกมันอย่างกับว่าสมองของเขากระเด้งกระดอนอยู่ในหัวอย่างงั้นแหละ

สีหน้าเซื่องๆของเขาคงทำให้ฮยอกแจเป็นห่วง เพราะซักต่อมาอีกว่า

"นี่ ไหวรึเปล่า จะไปหาหมอมั้ย?"

"ไม่เป็นไร"

เสียงเขาห้าวและแหบจนแทบจำเสียงตัวเองไม่ได้ ไม่ว่ายุคสมัยไหน เหล้าก็ทำลายสุขภาพของมนุษย์อยู่ดี เรื่องนั้นเขารู้ทั้งรู้ แต่ก็ยังอยากจะดื่ม ทั้งๆที่แต่ไหนแต่ไรก็เพียงแต่ดื่มเพื่อเข้าสังคมเท่านั้น

ดื่มเพื่อที่จะได้ลืม...

โง่ชะมัด ตื่นมาแล้วก็ยังจำได้อยู่ดี เรื่องพรรค์นั้นน่ะ ถ้ามันเป็นเพียงแค่ฝันร้ายในคืนเมามายก็ดี

ชเวซีวอนรับน้ำมาจิบช้าๆ ก่อนจะเกือบพ่นพรวดเมื่อเหลือบเห็นเสื้อผ้าบนร่างตัวเอง

"เสื้อผ้า...ทำไม.."

ดวงตาทั้งคู่หันมามองเขา จ้องแทบถลน ฮยอกแจหน้าแดง รีบปฏิเสธพัลวัน

"จะบ้าเหรอ! เมื่อกี้ฉันปลุกนายไปเปลี่ยนในห้องน้ำเองไง อย่ามามองกันแบบนั้นนะ!"

"ขอโทษ..."

คนเพิ่งฟื้นจากอาการเมาพึมพำ กลับไปมองแก้วน้ำตามเดิม สีหน้าเหมือนแบกโลกทั้งใบเอาไว้ เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะสั้นๆ ก่อนฮยอกแจจะค่อยๆเลียบเคียง

"เอ่อ..."

อีกฝ่ายหันมามอง

"ฉันเห็นในข่าว..." เขาเอ่ยอย่างลังเล "นายเป็นอะไรรึเปล่า? มีปัญหาปรึกษาได้นะ...ยังไงเราก็เพื่อนกัน"

ประโยคท้ายเขารีบเสริม

ซีวอนใคร่ครวญ "นายจะช่วยฉันจริงๆเหรอ?"

ไม่ได้บอกว่าจะช่วย แค่บอกว่าปรึกษาได้ต่างหาก แต่ยังไงอีฮยอกแจก็พยักหน้า

"แหงอยู่แล้ว"

"ดี" ท่าทางของลูกชายเพียงคนเดียวของประธานชเวอินดัสทรีผู้ยิ่งใหญ่เหมือนกับคนที่ตัดสินใจได้แล้ว "ให้ฉันอยู่บ้านนายนะ"

...

"หา?"

---
โฮกกกกกกกก ตอนนี้น้ำท่วมไปทั่วทุกหัวระแหง ช่วยอะไรกันได้ก็ช่วยนะ ถ้าช่วยใครไม่ได้ก็ช่วยตัวเองก่อน 55+ ขอให้ปลอดภัยกันทุกคน รักษาสุขภาพด้วยนะคะ อีกเดี๋ยวก็หน้าหนาวแล้ว~ ^^

อ้อ แล้วก็ไรท์เตอร์อาจจะไม่อยู่หลายวัน - -" แบบว่าโดนที่บ้านไล่ไปต่างจังหวัดแล้วง่ะ ข่าวร้ายคือที่ที่กำลังจะไปอาจจะไม่มีเน็ต คงอัพฟิคไม่ได้และคงขาดการติดต่อกับโลกภายนอกสักระยะ T T แต่ข่าวดีคือไรท์เตอร์จะหิ้วโน้ตบุ๊คไปปั่นฟิคด้วย ฮี่ๆ บอกตรงๆว่าอยู่บ้านไรท์เตอร์ไม่ค่อยมีสมาธิเขียนหรอก สิ่งยั่วยุมันเยอะ xD

Starry Night ตอนนี้เหลือ 4 เล่มแหละตะเอง นอนรออยู่ที่หอ (อยู่ชั้นสามคงไม่โดนน้ำท่วมนะ ) ใครอยากได้รีบส่งเมล์มา ถ้าคนสั่งเกินจำนวนเล่ม ไรท์เตอร์ให้คนที่ส่งเมล์มาก่อนนะคะ อิอิ เพียงแต่ก็อย่างที่บอก ถ้าส่งเมล์มาช่วงนี้อาจจะยังไม่ตอบทันทีน้า (ถ้ามีเน็ตก็จะตอบ ฮือ) กว่าจะได้ตอบก็คงจะตอนกลับมาโน่นเลย แต่ก็ส่งมาไว้ก่อนละกัน! รายละเอียดตามลิงค์นี้ค่ะ http://writer.dek-d.com/tasenda/writer/view.php?id=654396

แล้วเจอกันจ้าา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #135 MarshMaL~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 00:06
    โอ๊ยยยยยยย  ต้องให้ได้พูดทุกตอนเลย 
    ว่าฮีน่ารักกกกกก > <  ฮ่าๆ 

    ย้ายไปด้วยกันหมดเลยยย  ชักเป็นห่างทึกแล้ว กร๊ากกกก
    คังแบบว่า
    #135
    0
  2. #134 PoELF&SJ 4rever (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 20:49
    ป้าทึกกี้ไปอยู่บ้านพี่หมีด้วย ว้าวววว พี่หมีแกคิดจะทำไรป้ารึป่าว่ะเนี่ย 555 ป๋าพาเจ๊เที่ยว อิอิ น่ารักอ่ะ วอนอยู่บ้านฮยอกนานๆไปเลยนะ 555
    #134
    0
  3. #133 เม่นคุง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2554 / 21:12
    ส่งทึกไปให้พี่หมีงี้ สงสัยได้อยู่ยาวเกินอาทิตย์แน่เลยอ่ะ อิอิ

    อิป๋ามีเวลาสวีทกะฮีทั้งอาทิตย์เลยสิงี้ ><~

    ไรเตอร์อพยพแล้วเรอ หนูยังไม่รู้จะอพยพไปไหนเลยอ่ะ T^T
    #133
    0
  4. #132 wolaole (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 19:46
    อื้มหืมมมมมม.....ได้ทีหาเวลาอยู่ด้วยกัน 2 คนนานเป็นอาทิตย์เชียวนะยะพ่อเกิงงงงง ><"
    ฮีชอลนี่ก็แบ๊วได้แบ๊วดีจริงจริ๊ง...

    ปล.อย่าเพิ่งรีบดราม่านะคะ ขอหวาน แบ๊วๆงี้ไปอีกซักระยะ
    จนกว่าน้ำจะเลิกท่วมได้ป่าวอ่า TT (เกี่ยว?)
    #132
    0
  5. #131 angle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 19:33
    ฮู้ฮูๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ฮันชอลไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันซะละ อิอิ

    ฮยอกกี้งานเข้า ชายชเวขออยู่ด้วย ฮู้ววววว ~

    ต้องส่งพ่อแม่มาขอก่อนสิ กร๊ากกกกก (นอกเรื่อง - -)
    #131
    0
  6. #130 onlyhanchul (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 14:30
    ฮันซอลยังไงก้อ..."น่ารักอ่ะ"
    อยากรู้จังว่าวอนต้องการลืมเรื่องอะไร
    ลุ้นอ่ะ แบบว่าใจแป้วเหมือนกันนะที่ไรเตอร์ไม่มีเน็ตให้อัพฟิคอ่ะ  แต่ไม่เป็นไร รอได้ค่ะ

    เิดินทางปลอดภัยนะค่ะ และก็ถ้ามีโอกาสอย่าลืมมาอัพฟิคให้อ่านบ้างน้า สู้สู้นะค่ะ แล้วทุกอย่างจะต้องผ่านพ้นไปด้วยดีเนอะ


    #130
    0
  7. #129 Rellael (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 00:46
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ลงแล้วววววววววว!! (<< ยังไม่ได้อ่าน กรี๊ดก่อน)

    อ่าจบแล้ว ฮีชอลน่ารักมากกกกกกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆ เม้นท์ทุกครั้งคงต้องมีประโยคนี้ทุกครั้ง

    ดีใจอะทึกไปด้วย ยังคิดอยู่เลยทึกน่าจะไปด้วย

    อรั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย ได้ไปหวีทกนสองคนอ้ะะะะะะะ

    ใจหายวูบเลยตอนบอกว่าไม่มีเน็ตให้อัพ =.=" แกล้งรีดเดอร์แบบนี้ไม่ดีนะ

    อัพบ่อยๆนะ ถ้าไม่อัพเราจะทวงๆๆๆๆๆๆ ฮุฮุฮุ
    #129
    0
  8. #128 Halloween13 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2554 / 21:40
    เพราะฮีน่ารัก แหมชมกันเขาไปสินะ
    ฮันก็ชมฮีเข้าไป ฮีก็เข้าใจว่าเป็นอย่างนั้น 555
    อยากรู้เรื่องราวของคุณม้าจริงๆ
    #128
    0