[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 28 : Chapter XXV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ก.ย. 55

Chapter XXV

“ไปไหนมา?

โจ คยูฮยอนหดคอลง หลับตาทำหน้าเบ้เมื่อเดินเข้าบ้านมาแล้วเจอทายาทชเวอินดัสทรียืนพิงกำแพงดักคอยอยู่ตรงหน้าประตู

เขาแกล้งทำเป็นสะบัดหัวสองสามทีก่อนจะลืมตาใหม่ อุทานอย่างผิดหวัง “อ้าว ไม่ได้ตาฝาดไปแฮะ”

“อย่ามาเล่นลิ้น นายไปไหนมา?

คยูฮยอนมองดูนาฬิกา เพิ่งจะตีสี่แท้ๆ หมอนี่ไม่หลับไม่นอนหรือยังไงกันนะ หรือว่าจะเป็นหุ่นยนต์เหมือนกันกับเขา “นี่คุณมายืนเก๊กหล่ออยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้วเนี่ย เมื่อยมั้ย?

“ถ้าไม่ตอบละก็ นายจะโดนเตะออกจากบ้านเดี๋ยวนี้แหละ ไม่ได้อุปมานะ”

เพราะซีวอนยืนขวางทางเอาไว้ จะเดินเข้าไปข้างในก็เข้าไม่ได้ และเท่าที่เจอมาเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนชอบขู่ แต่เป็นคนที่จะทำจริงๆแน่ๆ แม้ว่าโดยปกติแล้วในกรณีตัวต่อตัวหุ่นยนต์สุนัขตำรวจจะเอาชนะมนุษย์ได้ง่ายๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังมีอุปกรณ์บ้าๆสำหรับทรมานหุ่นยนต์นั่นอยู่ ไม่รู้ว่าพกลงมาด้วยรึเปล่า

“ไปฉี่”

หลังจากคำนวณสะระตะแล้ว คยูฮยอนก็ตัดสินใจไม่กวนโทโสซีวอนต่อไป

พอเห็นฝ่ายตรงข้ามเลิกคิ้ว เขาก็รีบโอดครวญ “ถึงจะเป็นหมา เป็นหุ่นยนต์ แต่ก็ฉี่ได้นะครับ! นี่มันอะไรกันเนี่ย ลิดรอนสิทธิเสรีภาพกันชัดๆ ผมรู้สึกอย่างกับเป็นนักโทษแน่ะ”

“หุ่นยนต์ยังไม่มีสิทธิเสรีภาพสักหน่อย เหลวไหล”

“แต่ผมไปฟ้ององค์กรรักสัตว์ได้นะ” คยูฮยอนไม่ยอมแพ้ ถึงยังไงเขาก็เป็นหุ่นยนต์หมาละน่า!

“นายไปฉี่ข้างนอกเหมือนหมา...ทั้งๆร่างคนเนี่ยนะ?

ฝ่ายถูกสอบสวนเอ๋อไปชั่ววูบ ก่อนรอยยิ้มกลบเกลื่อนจะถูกดึงขึ้นบังหน้าอย่างรวดเร็ว “ก็...ร่างคนยังไม่ได้ถูกออกข่าวไปนี่นา เกิดคนเห็นร่างหมาของผมแล้วจำได้ล่ะแย่เลย”

“ไม่ง่ายกว่าเหรอถ้านายจะใช้ร่างคน เดินไปเข้าห้องน้ำในบ้าน?” ชเว ซีวอนถามเรียบๆด้วยน้ำเสียงเสมอต้นเสมอปลาย

คู่สนทนาดีดนิ้วเปาะ ทำสีหน้าทึ่งและชื่นชมเต็มที่ “แหม คุณนี่ฉลาดจริงๆเลย! สมเป็นทายาทชเวอินดัสทรี จริงสินะ ผมลืมไป ต่อไปนี้ถ้าปวดฉี่อีกจะทำตามที่แนะนำแล้วกัน แต่ตอนนี้ผมง่วงมากก...” ร่างมนุษย์เปลี่ยนเป็นร่างสุนัขกันต่อหน้าต่อตาแบบไม่เกรงใจ หาวปากกว้างเห็นเขี้ยวแหลม แล้วพูดทั้งๆยังหาวไม่เสร็จ “ขอไปนอนต่อก่อนนะ”

แล้วคยูฮยอนที่ตอนนี้มีสี่ขาก็เผ่นแผล็วเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

...แต่แล้วก็ล้มโครมเพราะโดนขัดขา

เข่าหนักๆของอีกฝ่ายกดหลังเขาไว้ หุ่นยนต์สุนัขตำรวจครางอิ๋ง ในทันทีนั้นนึกอยากให้อีกฝ่ายร่วมมือกับประธานชเวให้รู้แล้วรู้รอดไป เพราะถ้าเป็นแบบนั้นก็เท่ากับเป็นคนผิด ก็เท่ากับเขาสามารถสู้กลับได้ แต่หมอนี่ดันเป็นผู้บริสุทธิ์ น่าหงุดหงิดชะมัดเลย!

“จะบอกดีๆ หรือต้องให้ใช้เครื่องนั้น?

ใครก็รักตัวกลัวเจ็บ เจ้าหมาทำตาปะหลับปะเหลือก

“ปัดโถ่เว้ย! บอกความจริงก็ได้ ผมมาสืบเรื่องชเวอินดัสทรีน่ะ สืบได้แล้วด้วย รู้หรือยังว่าประธานชเวน่ะแอบเอาคนไปทดลองทำเป็นหุ่นยนต์อย่างลับๆ!

ชเว ซีวอนชะงักกึก

“นาย...ว่าไงนะ"

 

“ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย!

อยู่ไม่อยู่ทงเฮก็โพล่งขึ้นมา ฟุบคว่ำหน้าโครมลงไปบนโต๊ะเหมือนคนหมดแรง

แต่ผมชอบ คิบอมนึกในใจ ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่เขาได้อยู่กับปลาการ์ตูนบ่อยเท่านี้มาก่อน...หมายถึงปลาการ์ตูนแซ่อี ไม่ใช่พวกที่อยู่ในตู้นะ

“ฉันหมายถึงว่า... มันก็ดีนะที่เจ้าฮยอกแจเป็นฝั่งเป็นฝา แต่ซีวอนยังทำตัวแปลกๆ แล้วฉันก็ไม่มีเพื่อนกินข้าวด้วย”

คิบอมสงบปากสงบคำ ไม่ตอบออกไปว่า ก็ผมไงที่นั่งกินข้าวเป็นเพื่อนพี่อยู่ทุกวันแต่ทำหน้าเห็นอกเห็นใจเต็มที่

“เมื่อไหร่จะเลิกทำหน้าตายซะทีห๊า!

พอโดนว้าก ถึงได้กระพริบตาปริบๆ “หัดมีอารมณ์ร่วมกับคนอื่นเขาซะมั่งเซ่! เห็นหน้านายทุกวันก็เบื่อจะตายอยู่แล้ว ยังต้องทนเห็นสีหน้าเดิมๆของนายทุกวันอีกเหรอ”

อ่า...แต่เขาทำสีหน้าเห็นอกเห็นใจต่างหาก

ตัดสินใจไม่เถียงคนกำลังหงุดหงิด แต่นั่งฟังเงียบๆแทน

“เป็นใบ้หรือไง! ปล่อยให้ฉันพูดอยู่คนเดียวแบบนี้จนฉันรู้สึกเหมือนคนบ้าแล้วนะ!

คิมคิบอมถอนหายใจ ทำอะไรก็ไม่ถูกใจสักอย่าง

“นายไม่ได้เรื่องอะไรคืบหน้ามั่งเหรอ”

เห็นเขาเป็นนักสืบที่ตัวเองจ้างมาหรือยังไงกัน...แบบนั้นต้องจ่ายค่าแรงนะ

“น่าเบื่อชะมัดเลย ไปดื่มกันเถอะ!

ฝ่ายอายุน้อยกว่าอดเบิกตาด้วยความประหลาดใจไม่ได้ เป็นครั้งแรกเลยนะที่ทงเฮชวนเขาไปดื่ม แต่ว่านี่มันยัง...

“นี่เพิ่งสิบโมงเองนะครับ”

“ไปหรือไม่ไป ถ้าไม่ไปฉันจะไปชวนคนอื่นนะ”

“ไปครับ” อุตส่าห์ได้รับคำชวนแล้ว จะปล่อยให้ไปกับคนอื่นได้ไงเล่า

“ก็เร็วๆเข้าซี่”

“พี่ทงเฮอยากไปที่ไหนครับ?

“ที่ไหนก็ได้ นายพาฉันไปทีสิ”

พอได้รับคำสั่งแบบนั้น สารถีจำเป็นก็พารุ่นพี่ผู้สุดแสนจะน่าเคารพนับถือของเขาไปร้านเหล้า ซึ่งก็ไม่มีตัวเลือกให้เลือกมากนักหรอก สิบโมงผับบาร์ที่ไหนเขาเปิดกันเล่า!

แต่ใครจะไปนึก...ว่าจะจ๊ะเอ๋กับใครบางคนเข้า

“นั่นมันซีวอนใช่รึเปล่า!?

ไม่ใช่ครับ

ภาวนาให้ตัวเองตอบแบบนี้ได้เหลือเกิน แต่เห็นๆกันอยู่ตำตาน่าว่าใช่

“ไม่ใช่มั้งครับ” เขาลองเสี่ยงอยู่ดี แต่ถ้าไม่ใช่ทงเฮหลอกยากก็ขี้สงสัยเกินไป เพราะเขาหันกลับมาอีกทีอีกฝ่ายก็กำลังพุ่งไปที่โต๊ะแล้ว

“พี่ทงเฮครับ” คิบอมตามไปคว้าแขนไว้ได้ทัน “ไม่ดีเท่าไหร่มั้งครับ”

“ปล่อยฉัน นายไม่เห็นเหรอว่าหมอนั่นมากับใครก็ไม่รู้ หนอย ได้เพื่อนฉันแล้วทิ้งหรือยังไง” ท่าทางทงเฮที่อารมณ์กรุ่นมาหลายวันเอาเรื่อง มิหนำซ้ำยังคิดเองเออเองว่าซีวอน ได้ ฮยอกแจไปแล้ว

“อาจไม่ใช่อย่างที่พี่คิดก็ได้นี่ครับ” ฝ่ายอายุน้อยกว่าเกลี้ยกล่อม ภาวนาเหลือเกินให้สิ่งที่ตนเองพูดเป็นความจริง เขาจะได้มอมเหล้า...เอ๊ย! ดื่มเหล้าอย่างสงบสุขตามแผน “ไปแอบฟังก่อนมั้ยล่ะครับ”

“แอบฟังบ้านนายสิ จะเข้าไปได้ใกล้สักแค่ไหนกันเชียวก่อนหมอนั่นจะเห็น”

“ผมมีเครื่องดักฟังครับ”

“...พกของแบบนั้นไว้ด้วยเหรอ นายเป็นพวกโรคจิตหรือไงห๊า”

“พี่คิดว่าผมสืบเรื่องพี่ซีวอนให้พี่ได้ยังไงล่ะครับตอนแรกน่ะ” คิบอมส่ายหน้าอย่างเอือมๆ หยิบของที่ต้องใช้ออกมาโดยไม่สนคนข้างตัวที่ยืนอึ้ง “ไปนั่งแล้วสั่งเครื่องดื่มกันก่อนดีกว่าครับ พยายามหามุมหลบอย่าให้พี่ซีวอนเห็น”

ทงเฮพยักหน้า จิตใจจดจ่ออยู่กับการที่ซีวอน อาจจะนอกใจ ฮยอกแจจนกระทั่งไม่ได้สนใจจะสั่งเครื่องดื่มของตัวเอง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคิบอมไปโดยปริยาย

เมื่อบริกรมาเสิร์ฟ คนรอคว้าแก้วเหล้าไปอย่างไม่ใส่ใจจะดูด้วยซ้ำ สายตายังจดจ่ออยู่กับโต๊ะของซีวอน คิบอมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยื่นวัตถุทรงกลมเล็กๆขนาดปลายนิ้วมือซึ่งปรับไว้สำหรับดักฟังเป้าหมายแล้วให้ เจ้าตัวก็รับไปยัดไว้ในรูหู ส่วนอีกข้างเขาใส่ฟังเองเรียบร้อยแล้ว

แล้วทั้งสองคนก็เงียบ ตั้งใจฟังการสนทนาของสองคนบนโต๊ะที่ห่างออกไปเกือบจะอีกฟากของร้าน

.

.

.

“งั้นเรื่องข่าวในทีวีนั่นก็โกหก?

“เปล่าโกหก มนุษย์กดขี่ข่มเหงหุ่นยนต์อยู่ทุกวัน ไม่เฉพาะหุ่นยนต์หมานะ แต่แมว ปลา ลา ม้า แพนด้า ไปจนถึงหุ่นยนต์ที่หน้าตาเหมือนกับคนด้วยกันเองก็โดนความอยุติธรรมไม่มีเว้น แต่ผมจะไม่บ่นเรื่องนั้นหรอก...”

“หยุดบ่นแล้วสารภาพมาว่านายโกหก”

“หยุดบ่นก็ได้ สอบสวนโหดชะมัด แต่ผมไม่ได้โกหกอยู่ดี เรื่องหุ่นยนต์หมาโดนทำร้ายน่ะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง เพียงแต่ไม่ใช่กรณีของผม มีเยอะแยะไปที่หุ่นยนต์อย่างพวกเราตายอย่างน่าเวทนาและไม่จำเป็นโดยคนส่วนใหญ่ไม่รู้อะไรเลย”

“ก็ไม่มีข่าวนี่”

“ข่าวในหลายๆครั้งน่ะไม่ได้มีเพราะมีเรื่องเกิดขึ้นหรอกนะ แต่เพราะอยากให้มีเรื่องเกิดขึ้นต่างหาก โตจนป่านนี้แล้วยังไม่เข้าใจอีก” ประโยคหลังบ่นพึมพำ แต่คนฟังไม่สนใจ

“แล้วที่นายพูดเกี่ยวกับ...บริษัท” คราวนี้น้ำเสียงลังเลเล็กน้อย “หมายความว่ายังไง”

“ต้องให้ผมพูดอีกรอบเหรอ ความจำสั้นจริงๆ ก็บอกไปแล้วว่าพ่อของคุณน่ะเอาคนไปทดลองทำเป็นหุ่นยนต์! คุณก็สงสัยอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ไม่แค่สงสัยนะ ผมรู้ว่าคุณกับพนักงานในบริษัทอาจจะคนหรือสองคนกำลังสืบเรื่องนี้อยู่ แล้วก็อาจจะรู้พอๆกับทางเรานั่นแหละ”

“เรา? นายจะบอกว่ารัฐบาลจับตาดูบริษัทอยู่เรอะ?

“รัฐบาลถ้ารู้เรื่องก็คร่าวเต็มที ส่วนใหญ่ยังนึกว่าเป็นแค่ข่าวลืออยู่ด้วยซ้ำ ที่รู้จริงๆน่ะเฉพาะแค่หน่วยพิเศษที่ผมทำงานอยู่เท่านั้นแหละ”

คราวนี้ซีวอนเงียบไปเป็นครู่ “ฉันไม่เชื่อว่าพ่อของฉันจะทำอะไรแบบนั้น”

โจ คยูฮยอนเอนหลังพิงพนักที่นั่ง “ผมก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน”

“นายน่ะเหรอไม่อยากจะเชื่อ?

“อย่าเข้าใจผิด ไม่ใช่ว่าผมเชื่อมั่นในความดีของมนุษย์โดยทั่วไปหรอกนะ เห็นๆอยู่แล้วว่ามนุษย์น่ะห่วงพวกผมน้อยจะตายไป แต่ก็มีบางคนอยู่บ้างเหมือนกัน ผมเคยพบกับประธานชเวเมื่อนานมาแล้ว เป็นคนจิตใจดี เมตตาปรานีแม้แต่กับหุ่นยนต์มากทีเดียว”

“ใครๆก็พบเขาเมื่อนานมาแล้วทั้งนั้น” ซีวอนพึมพำ คล้ายจะมีกระแสขมขื่นเล็กๆแฝงซ่อนอยู่ในนั้น

“คุณเองพบเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?” ฝ่ายตรงข้ามคล้ายจะอดอยากรู้ไม่ได้

“นาน...นานมากแล้ว”

“แม่ของคุณเสียชีวิตตอนคลอดคุณ” หุ่นยนต์สุนัขตำรวจเปรยคล้ายเอ่ยจากความทรงจำหรือมิฉะนั้นก็ฐานข้อมูล “คุณไม่สนิทกับพ่อเหรอ?

“คงเคยสนิทมั้ง”

คนตอบไม่ได้ตระหนักหรือมิฉะนั้นก็ไม่สนใจว่ากำลังเป็นฝ่ายโดนล้วงข้อมูลแทนสอบสวนแล้ว “อาจจะ เมื่อนานมาแล้ว”

.

.

.

คิบอมเหลือบสายตามองคนนั่งร่วมโต๊ะเพื่อสำรวจปฏิกิริยาต่อข้อมูลที่ได้จากการนั่งดักฟังอยู่ด้วยกัน ก่อนจะตกใจจนตาค้างเมื่อเห็นฝ่ายนั้นกรอกเหล้าในแก้วลงคอรวดเดียวทั้งหมด มิหนำซ้ำยังเป็นแก้วของเขาด้วย ของตัวเองน่ะเกลี้ยงฉาดไปนานแล้ว

“พี่ทงเฮ!

“หือ อะไร?” คนโดนเรียกเบือนหน้าที่เริ่มแดงอย่างรวดเร็วมาทางเขา ดูท่าจะยังไม่รู้ตัว

คนเป็นรุ่นน้องบุ้ยใบ้ให้ดูแก้วสองใบแทนคำตอบ พอเห็น ทงเฮก็ทำตาโตจนเหมือนปลาจริงๆ

“นายกินหมดเลยเหรอ!?

“ผมกินที่ไหน พี่น่ะแหละกิน”

เจ้าของแซ่อีกระพริบตาปริบๆ ก่อนทำท่าจะไหลลงจากโต๊ะ คิบอมรีบคว้าไว้ “พี่ทงเฮ!

“อืมม์ คิบอม...นายเอาอารายให้ฉันดื่ม?

เขาบอกชื่อเหล้า ก่อนจะโดนว้าก

“แรงขนาดนั้นฉันเคยดื่มที่ไหนเล่า!

“อ้าว ก็พี่ไม่บอกว่าจะดื่มอะไร ผมก็สั่งเขามาให้ตามที่คิดว่าพี่น่าจะดื่มได้น่ะสิ ไหวมั้ยครับเนี่ย”

“ไหว..หวาย...” เสียงยานคางทำให้คิบอมรู้ว่าความจริงตรงกันข้ามกับคำตอบแน่ๆ อีกฝ่ายหน้าแดงไปหมด ตาฉ่ำเยิ้มมองมาที่เขาอย่างอารมณ์ดีผิดปกติ

“กลับกันเถอะครับ”

“ม่าย ฉานจาอยู่ฟังสองคนน้าน...” ดีที่พวกเขานั่งไกลออกมาจากสองคนนั้นพอสมควรและเสียงทงเฮอ้อแอ้ ต่อให้โต๊ะนั้นได้ยินก็จับใจความไม่ได้ คิบอมส่ายหัว บอกเบาๆ

“ฟังอะไรอีกล่ะครับ ทุกอย่างที่สำคัญก็ฟังจนหมดแล้ว อีกอย่างต่อให้ฟังต่อไป พี่ฟังเขารู้เรื่องเหรอครับ”

ไม่รอฟังคำประท้วงของคนเมา ฝ่ายอายุน้อยกว่าแบกร่างปวกเปียกออกไปจากร้านทันที นึกอยู่ในใจว่าฟ้าเข้าข้างเขาเกินไปแล้ว

ล้อเล่นน่า ถึงจะมีแอบคิดอกุศลอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะมอมเหล้าทงเฮจริงๆสักหน่อย

====

 

ระบบป้องกันความเสียหายหรือเรียกอีกอย่างว่าระบบป้องกันตัวทำให้ลีทึกถอยหลังไปสองสามก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงของคุณชายหานก้าวเข้ามาในครัว

“ไม่ต้องกลัวฉันหรอก”

เสียงทุ้มบอก สีหน้าอ่อนโยนลงกว่าสองสามวันที่แล้วมา เกือบจะกลับไปเป็นปกติ

“คุณชาย...” ลีทึกสงบสติอารมณ์ โค้งคำนับ “อรุณสวัสดิ์ครับ ต้องการอาหารเช้าอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า?

“เอาแพนเค้กแล้วกัน” คุณชายสั่งเมนูที่เขาคิดจะทำอยู่พอดี ของหวานๆอาจจะทำให้คุณฮีชอลรู้สึกดีขึ้น เขาคิดจะใช้แม่พิมพ์รูปสัตว์ด้วย “ใช้แม่พิมพ์รูปแมวนะ ฮีชอลคงชอบ” น้ำเสียงที่กล่าวต่อมาแสดงว่าอาทรคนที่เอ่ยถึงอย่างลึกซึ้ง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากับคุณชายคิดตรงกันในเรื่องของคุณฮีชอล เพราะทั้งรักทั้งเป็นห่วงคนคนเดียวกันเหมือนๆกัน ประกอบกับเป็นสองคนที่รู้ดีที่สุดว่าคุณฮีชอลชอบหรือไม่ชอบอะไร

หุ่นยนต์พ่อบ้านลอบถอนหายใจ กึ่งโล่งอก กึ่งกังวล คุณชาย...กลับมาใจดีแล้วใช่มั้ยนะ?

“ครับ”

หานเกิงพยักหน้า เว้นระยะไปครู่ขณะที่ลีทึกเตรียมส่วนผสมกับอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในการทำแพนเค้ก ก่อนเอ่ยเรียก “ลีทึก”

“ครับ?” ดวงตาที่มองผู้เป็นนายยังอดไม่ได้จะมีแววหวาดเล็กๆ

“ขอโทษด้วย เรื่องวันนั้น ฉันไม่ควรลงไม้ลงมือกับนาย”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” พ่อบ้านหนุ่มรีบโค้งต่ำ แต่ไหนแต่ไรคุณชายก็เป็นเจ้านายที่ดี เพิ่งมีครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่น่ากลัวไร้เหตุผลแบบนั้น และก็เพราะเป็นเรื่องของคุณฮีชอล...เขาพอจะเข้าใจ “ยังไงซะก็เป็นความผิดของผมด้วยจริงๆที่ดูแลคุณฮีชอลได้ไม่ดีพอ ไม่สมกับความไว้วางใจของคุณชาย”

ผู้เป็นนายนิ่งไปครู่ก่อนจะถอนหายใจ “อย่าให้มันเกิดขึ้นอีกแล้วกัน”

ลีทึกลังเล แบบนี้เท่ากับเรื่องมันจบลงแล้วงั้นเหรอ แต่ครั้งต่อไปไม่แน่ว่าจะมีอีก บางทีเขาอาจจะควรรีบบอกคุณชายไว้เลยว่าคุณฮีชอลไม่ได้แอบออกจากบ้านไปด้วยตัวเอง แต่โดนบังคับออกไปต่างหาก

พวกนั้นเป็นใครก็ไม่รู้ แต่ไม่หวังดีกับคุณฮีชอลแน่ๆ

“คุณ...”

เสียงเตือนที่หน้าประตูแสดงว่ามีแขกมา ร่างสูงขยับตัว

“ฉันไปเปิดเอง นายทำอาหารเช้าเถอะ”

---
หายสาบสูญไปนานสามเดือน ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงจริงๆ เลยไม่แก้แล้วกัน (อ้าว)
เอาเป็นว่าขอดูก่อนว่ายังมีคนอ่านเหลือรอดอยู่เท่าไหร่ OTL
แต่ขออภัยไว้ ณ ที่นี้เลยค่ะ ไรท์เตอร์ยอมรับผิดทุกประการที่หายไปนานขนาดนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #313 อาหมวยพิงก์ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 06:53
    แต่งต่อเถอะค่ะ ._.
    #313
    0
  2. #312 32-(-nooknim-)-32 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 23:15
    หายไปไหนนนนนนนนนนนนน
    #312
    0
  3. #309 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2555 / 16:59
    ใครฟระ...ใครมันมาตอนที่ทึกจะบอกเรื่องให้อิป๋าฟังฟร้า~~~~~~~~~~~~~

    อิบวมแกแน่ใจนะว่าไม่รู้เรื่องที่ด้องคออ่อน ไม่ใช่กะจะมอมด้องใช่ม้ายยยยยย
    #309
    0
  4. #307 onlyhanchul (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 18:08
    ทึกกี้ ทึกกี้อ่ะ ทำไมไม่บอกป๋าเล่า ลังเลอยู่ทำไมกัน
    แล้วใครว่ะ ที่มาขัดจังหวะเนี๊ยะ
    อ้อ แล้วอีกอย่างอย่าบอกนะว่าคิมฮีนะเป็นคนที่โดนเอามาทดลองเป็นหุ่นยนตฺ์นะ

    สู้สู้นะค่ะ ยังรออยู่เสมอค่ะ ยังไงก็อย่าพึ่งทิ้งเรื่องนี้นะค่ะ
    #307
    0
  5. #305 film (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 06:16
    เรารออยู่จ้า!! อย่าหายไปอีกนะ- -

    กะจะเลิกตาม แต่มันทำใจไม่ได้ -..-

    อย่าทิ้งเรานะ T^T

    ฮีกับเกิงยังไม่เข้าใจกัน จะมาทิ้งไปแบบนี้ไม่ได้ ฮรืออออ

    ขอร้องงงงง -3-
    #305
    0
  6. #304 angle (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 23:20
    ทำไมชอบมีคนมาขัดเวลาทึกจะบอกความจริง

    แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจและรู้เรื่องซักที แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆ ~

    คิบอม...แผนแกป่ะเนี่ย = =?

    พ่ออิฉ่อยทำอะไรแบบนั้นจริงดิ อันตรายกับเมนจริงๆ =3=
    #304
    0
  7. #302 Halloween13 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 19:05
    เฮ้ย!!! ด๊อง พูดอย่างนี้ฮยอกเสียหายนะ555

    อย่างนี้แล้วเมื่อไหร่เกิงจะรู้เรื่องกับเขากันเนี่ย
    แล้วนี่ใครมากัน -*-

    ถ้ามีการทดลองเอาคนไปเป็นหุ่นยนต์
    งั้นฮีจะมีเป็นคนรึป่าวหนอ
    #302
    0
  8. #300 rellael (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 12:10
    คิบอม.......... ที่จริงเป็นคนแบบนี้หรอกหรอ? 55555555555555555555555555555555555

    กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ *ขว้างกระป๋องใส่หัวไรท์เตอร์*

    ทำไมต้องมีคนขัดตลอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด?????
    #300
    0
  9. #298 คุณดอกไม้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 00:26
    ไม่รู้เลยหรือว่าเป็นห่วง  หายนานเกินไปแล้ว
    กลับมาก็ดีแล้ว ที่หายไปไม่ได้เป็นไรใช่มั้ย

    ....เข้ามาอ่านอีกครั้ง..เห็นคนข้างบน ขว้างกระป๋องใส่หัวไรเต้อด้วย..หุหุหุ
    ร่วมด้วยช่วยกันค่ะ  แอบขัดใจอยู่เหมือนกัน


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 กันยายน 2555 / 00:11
    #298
    0