[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 25 : Chapter XXII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 พ.ค. 55

Chapter XXII

"ราตรีสวัสดิ์ครับพี่ซองมิน"

ฮยอกแจโค้งส่งพี่ชายเข้านอนที่หน้าประตู พยายามทำตัวให้เป็นปกติอย่างที่ซีวอนบอกให้ทำ

แต่หารู้ไม่ว่าความพยายามของเขามันโคตรจะไม่ปกติเลย

"เป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย" อีกฝ่ายขมวดคิ้ว เอามือแตะหน้าผาก "ไม่ได้ตัวร้อนนี่นา"

"ทำไมถึงคิดว่าผมจะตัวร้อนล่ะครับ" ฮยอกแจยิ้มแห้งๆท่ามกลางสายตาสงสัยของซองมินและสายตาเซ็งสุดขีดของคุณชายชเว ในที่สุดก็ดูเหมือนจะรู้ตัวเสียทีว่าโดนจับพิรุธได้

ก็พอกินข้าวเสร็จก็ตรงเข้าประคองพี่แทบจะอุ้มขึ้นห้องนี่นะ ถ้าไม่ติดว่าเจ้าของห้องห้ามไว้เสียก่อนคงจะตามเข้าไปส่งถึงเตียงแถมห่มผ้าให้ อีซองมินคิดหัวแทบแตกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆน้องชายที่เห็นหน้ากันอยู่ทุกวันทำท่าพิศวาสเขาเป็นพิเศษขึ้นมาซะอย่างงั้น

ดีที่ ชิโระ ยังอยู่ในครัว ถึงซองมินจะโอ๋มันมากแค่ไหนก็ให้มันกินแค่นิดหน่อยระหว่างคนกินข้าวเท่านั้นแหละ มื้อเย็นของเจ้าหมายังคงอยู่ทีหลังคนอยู่ดี

ไม่งั้นไอ้หุ่นยนต์หมาปีศาจอัจฉริยะนั่นคงรู้ในทันทีว่ามีอะไรผิดปกติ แล้วแผนการสำหรับคืนนี้คงต้องเป็นหมันไป

"ช่างมันเหอะ" ซองมินกลอกตาดูน้องชายอีกตลบหนึ่งก่อนจะตบหัวแปะๆสองที "พวกนายเองก็อย่านอนดึกนักนะ ราตรีสวัสดิ์" ก่อนจะเข้าห้องปิดประตูเงียบไป

ฮยอกแจหันไปทางซีวอน ทำตาปริบๆ "นี่ฉันมีพิรุธมากเลยเหรอ"

"มากเลย" ฝ่ายถูกถามตอบอย่างจนใจ ทำเอาฝ่ายได้รับคำตอบหน้ามุ่ยก่อนจะเปลี่ยนเรื่องอย่างไม่สบอารมณ์

"ช่างมันเถอะ พี่ซองมินก็เข้าห้องไปนอนแล้ว เราจะเริ่มเลยรึเปล่า"

"ยัง" ซีวอนบอกเบาๆ "กลับเข้าห้องก่อน เหมือนจะเตรียมตัวเข้านอนตามปกติ รอให้พี่ซองมินหลับสนิทแล้วเราค่อยลงมือ"

คนฟังพยักหน้า ใจเต้นตึกตัก ถึงจะรู้ว่านี่เป็นเรื่องจริงแถมอันตราย แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้นะเนี่ย เหมือนอยู่ในหนังแอคชั่นเลย

====

 

คิมคิบอมเพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูพาดค้างอยู่บนคอเมื่อเสียงโทรภาพบนโต๊ะหนังสือดังขึ้น

ใบหน้าที่แม้จะนิ่งเฉยแต่ก็ดูดีเผยอารมณ์ความรู้สึกออกมาแวบหนึ่ง เป็นอารมณ์พอใจ

ก่อนจะกลับเป็นหน้าตายเหมือนเดิมเมื่อกดรับสาย "สวัสดีครับ"

"ว่าไง"

"ว่าไงอะไร?"

มีใครที่ไหนเขาโทรมาหาคนอื่นแล้วพูดว่า ว่าไง บ้างเล่า

"ก็เรื่องเมื่อกลางวันน่ะ ว่าไง"

"เรื่องไหนครับ?"

หน้านิ่ง เสียงนิ่ง ยังคงทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป

ได้ผล เสียงว้ากมาตามสายและหน้าตาหงุดหงิดแสดงว่าการยั่วประสบความสำเร็จอย่างงดงาม เป็นครั้งที่...เท่าไหร่แล้วล่ะวันนี้

น่าแปลกที่เขาดูพี่ทงเฮอาละวาดไม่เบื่อเลย อีกฝ่ายเหมือนปลาสวยงามใกล้สูญพันธุ์ที่ชื่อว่าปลาการ์ตูนน่ะ มีใครในโลกนี้สักกี่คนเคยเห็นปลาการ์ตูนโมโหกัน นับเป็นของหายากขนานแท้เลยนะเนี่ย

"ถ้านายไม่บอก ฉันจะวางแล้วนะ!" หลังจากด่าเขาไปหลายชุดจนหอบแฮ่ก คนในโทรภาพก็ยื่นคำขาด

อ๋า อย่าเพิ่งวางสิ! อุตส่าห์โทรมาหาเขาแล้วทั้งที กว่าจะหลอกล่อให้โทรมาได้มันยากนะ

ชายหนุ่มเก็บซ่อนอาการลนลานไว้แนบเนียนภายใต้สีหน้าราบเรียบ "อ๋อ เรื่องที่เกี่ยวกับพี่ซีวอนน่ะเหรอครับ"

"ก็เออน่ะสิ!" ทำไมคิบอมจะไม่รู้ว่าพอเอาเรื่องของซีวอนมาล่อ เพื่อนสนิทของอีฮยอกแจคนนั้นจะรีบทำทุกอย่างเพื่อรู้เรื่องคนที่ชอบเพื่อนและเพื่อนชอบให้ได้มากอีกหน่อย ต่อให้เป็นการโทรหาเขาก็เถอะ

"ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมก็แค่ได้ยินข่าวมานิดหน่อย"

"ว่าอะไร" ท่าทางและน้ำเสียงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทำให้รู้ว่าขืนอมพะนำต่อไปได้โดนวางสายใส่เป็นแน่แท้ ต่อให้เขามีข้อมูลที่ฝ่ายนั้นอยากจะรู้ก็เถอะ

"เมื่อเร็วๆนี้มีการติดต่อระหว่างชเวอินดัสทรีกับบริษัทจีนบริษัทหนึ่ง ท่าทางเหมือนคิดจะร่วมงานกัน ดูเหมือนว่าประธานของบริษัทนั้นจะเดินทางมาเกาหลีด้วยตัวเองเพื่อเรียนรู้งาน ถึงจะไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่บางทีพี่ซีวอนอาจจะทะเลาะกับพ่อเรื่องนี้ก็ได้นะครับ"

ทงเฮขมวดคิ้วครุ่นคิด "แค่นี้เหรอ"

หมดธุระแล้วก็จะรีบวางเชียวนะ "ยังมีอีกครับ"

"อะไร?"

"เมื่อเย็นผมเดินกลับบ้าน ผ่านหน้าตึกบริษัทชเวอินดัสทรี เห็นพี่ซีวอนกำลังเดินออกมา รีบร้อนจนไม่เห็นผมเลยล่ะ ดูเหมือนว่าเขายังไปบริษัทอยู่บ้าง ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพียงแต่คิดว่าพี่อาจจะอยากรู้"

"แค่นี้ใช่มั้ย ฉันวางล่ะ" อีกฝ่ายว่าแล้วก็ทำตามที่พูดอย่างรวดเร็ว

คิบอมกระพริบตาปริบๆ มองโทรภาพที่ถูกตัดสายไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเบนสายตาไปทางตู้กระจกขนาดย่อมใส่น้ำเกือบเต็มที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะทำงาน เอื้อมมือหยิบกระป๋องใส่อาหารปลามาเทมื้อค่ำสำหรับสัตว์เลี้ยงลงไปในตู้ แล้วเฝ้ามองอย่างสนอกสนใจขณะปลาพันธุ์เล็ก ตัวเป็นสีส้มคาดแถบขาวจำนวนหนึ่งที่เลี้ยงไว้ว่ายดุ๊กดิ๊กเข้ามารุมกินอาหารอย่างร่าเริง

====

 

ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะเล่นลูกไม้อะไรอีก

โจ คยูฮยอนคิดขณะนอนลืมตา เอาหัวเกยขาหน้าอยู่ในความมืดกลางห้องรับแขก หันหน้าไปทางบันไดทางขึ้นลงชั้นสอง

แน่นอนว่ามัน...ไม่สิ เขารู้ว่าวันนี้สองคนนั้นตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจหรอก คนอย่างชเว ซีวอนคงไม่ยอมเลิกล้มความตั้งใจง่ายๆหากคิดจะเตะใครออกจากบ้านแล้วล่ะก็

แต่เขาก็แน่ใจว่ารับมือไหว เขาเป็นถึงหุ่นยนต์สุนัขตำรวจเชียวนะ

ประชาชนทั่วไปจะมีสักกี่คนที่รู้ว่าหุ่นยนต์สุนัขตำรวจจำนวนหนึ่งที่อยู่ในครอบครองของรัฐนั้นก็หมายถึงสุนัขตำรวจจริงๆ คือเป็นทั้งสุนัขและตำรวจในตัวเดียวกัน เขาเปลี่ยนร่างเป็นคนได้เท่าๆกับอยู่ในร่างหมาได้อย่างแนบเนียนที่สุด เป็นหุ่นยนต์หายากราคาแพงที่มีอยู่ไม่เกินร้อยตัวเท่านั้นในประเทศ ชเว ซีวอนรู้เรื่องนี้ก็เพราะเขาเป็นทายาทของบริษัทที่ผลิตหุ่นยนต์ที่ว่าให้รัฐบาลเอง!

รัฐบาลกุมความลับเอาไว้เต็มไปหมด บริษัทหุ่นยนต์ก็เช่นเดียวกัน

ในฐานะที่ถือกำเนิดจากโรงงานของบริษัทหุ่นยนต์ และทำงานให้รัฐบาล คยูฮยอนเองก็กุมความลับไว้มากมายเช่นกัน

นี่เป็นสาเหตุที่ทายาทหนุ่มสกุลชเวต้องการให้เขาออกไปจากบ้าน ผู้ที่ล่วงรู้ความลับมากเกินไปมักอายุไม่ยืน และมักจะพลอยทำให้คนรอบข้างอายุไม่ยืนยิ่งกว่า

ทว่าเขาไม่คิดจะไปจากที่นี่เร็วๆนี้ และหากสุนัขตำรวจไม่คิดขยับเขยื้อนแล้วล่ะก็ มนุษย์ธรรมดาอย่าหวังเลยว่าจะทำให้เขาเคลื่อนที่ได้!

"มาแล้วเหรอ"

อยากจะยกขาหลังขึ้นมาเกาเพื่อแสดงว่าเขาไม่กังวลเสียจริง แต่นอกจากตอนนี้ไม่ได้รู้สึกคันแล้วยังดูจะเป็นการเสียบุคลิกมากกว่าเท่ละมั้ง

นอนเก๊กอยู่เฉยๆดีฝ่า!

ชเว ซีวอนดอดย่องกริบลงมาอย่างกับโจรตีนผีตามที่เขาคาด ตามติดด้วยฮยอกแจที่ถือร่มมาด้วยตามเคย

เฮ้อ เดี๋ยวก็จิ้มตาใครเข้าหรอกนั่น

คยูฮยอนคิดอย่างเซ็งๆ เขาหวังอยู่หน่อยๆเหมือนกันว่าซีวอนจะลงมาพบเขาเพียงคนเดียว แบบนั้นอาจจะคุยง่ายกว่า ไม่เสียเวลามาก แล้วเขาก็จะได้เข้านอนแต่หัวค่ำหน่อย แต่แบบนี้เห็นทีจะต้องเล่นกันยาว

"ฉันเตือนนายแล้วนะ"

หือ?

มาแปลกแฮะ วันนี้ไม่พูดพล่ามทำเพลงก็จะเข้าเรื่องเลยเหรอ เห็นพาแฟนลงมาด้วยนึกว่าจะต้องต่อล้อต่อเถียงกับเขาเป็นการโชว์ออฟท่าพระเอกสักหน่อย ทำนองว่าไม่อยากทำร้ายคน(หรือหมา หรือครึ่งคนครึ่งหมา)โดยไม่จำเป็นทั้งๆที่ทำได้น่ะ

กำลังขยับจะอ้าปากตอบโต้ แต่จู่ๆความรู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหวก็แล่นปราดไปทั่วทั้งร่างกาย!?

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!"

โจ คยูฮยอนจำไม่ได้ว่าเคยแหกปากร้องโหยหวนขนาดนี้มาก่อนในชีวิต จากที่นอนหมอบเก๊กอยู่ก็เปลี่ยนเป็นนอนหงายดิ้นทุรนทุราย ร่างกายเปลี่ยนเป็นมนุษย์เองทั้งๆที่เขาผู้เป็นเจ้าของร่างกายไม่ได้คิดจะเปลี่ยน

ความทรมานนั้นดูราวจะคงอยู่หลายนาทีในความรู้สึกของเขา ทั้งๆที่ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น เมื่อมันหยุดลง เขาในร่างของมนุษย์นอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นห้อง หอบหายใจหนักหน่วง รู้ซึ้งถึงรสชาติของการโดนสอบสวน

นั่นมันอะไรกัน..?

เขาค่อนข้างแน่ใจว่ามันผิดกฎหมาย...แน่ล่ะ เช่นเดียวกับตัวเขาที่ไม่อาจเรียกได้ว่าถูกกฎหมายร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มถ้าไม่ใช่เพราะถูกสร้างขึ้นเพื่อรับใช้สถาบันตำรวจล่ะก็

"เครื่องมือทรมานหุ่นยนต์" ซีวอนคงอ่านสายตาของเขาออก แบมือให้ดูของที่เหมือนรีโมทขนาดเล็ก สีหน้าแน่วแน่แม้แววตาจะเสียใจอยู่ไม่น้อย "ฉันไม่อยากใช้มันหรอกนะ แต่นายไม่ยอมไปจากที่นี่ แล้วนายก็จะทำให้ซองมินกับฮยอกแจตกอยู่ในอันตราย"

"ก็บอกแล้วไงว่าคุณเองก็เหมือนกันนั่นแหละ!"

"แต่..." ซีวอนขมวดคิ้ว เหลือบมองไปทางหนึ่งในสองเจ้าของบ้าน อ้างแผ่วๆเหมือนตัวเองก็รู้ว่าเป็นข้ออ้างที่ไม่ดีนัก "ฮยอกแจเต็มใจให้ฉันอยู่"

"ซองมินเองก็เต็มใจให้ผมอยู่เหมือนกัน!"

คยูฮยอนหมดอารมณ์ที่จะเล่นอย่างสิ้นเชิง ไอ้เครื่องมือบ้าๆนั่นทำเขาเจ็บตัวใช่ย่อย ยังแทบขยับตัวไม่ได้จนตอนนี้ เขาประมาทเกินไปจริงๆ แต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครเตือนเขาเรื่องไอ้เครื่องนี้มาก่อนนี่นา เห็นได้ชัดว่าชเวอินดัสทรีต้องลอบผลิตอย่างลับๆ

"แต่นายหลอกลวงซองมินนี่นา นายหลอกเขาว่านายเป็นหมาหุ่นยนต์ธรรมดาๆ จริงๆแล้วนายเป็นถึงหุ่นยนต์สุนัขตำรวจ สองอย่างนี้แตกต่างกันแค่ไหนนายก็รู้"

"คุณเองก็ปิดบังบางอย่างไว้จากพวกเขาไม่ต่างจากผม"

"ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาเอง"

"แล้วนั่นมันต่างจากผมที่ตรงไหน!?"

คยูฮยอนตะโกนอย่างหมดความอดกลั้น ทางหนึ่งคิดอยากจะตะโกนเรียกซองมิน อย่างน้อยรายนั้นก็ใจอ่อนกับเขาเสมอ แม้เขาจะไม่แน่ใจว่าความใจอ่อนนั้นจะยังคงอยู่เมื่อเห็นเขาในร่างมนุษย์ก็ตามทีเถอะ ทว่าสมองหุ่นยนต์ที่ประมวลผลอย่างชาญฉลาดเตือนเขาว่าเมื่อกี้เขาร้องเสียงหลงขนาดนั้น ถ้าซองมินยังไม่ได้ยิน ตะโกนเรียกไปก็เปล่าประโยชน์ สองคนนี้ต้องทำอะไรแน่ๆเพื่อให้ซองมินไม่ได้ยินเสียงที่คำนวณเอาไว้แล้วว่าอาจจะเกิดขึ้น

ทำยังไงดี! พวกนี้จะไล่เขาออกจากบ้าน แบบนี้ก็แย่น่ะสิ!

"ผมรู้ว่าคุณมองซองมินกับฮยอกแจไม่ต่างอะไรกับครอบครัว" เขาเอ่ยหลังจากพยายามสงบจิตสงบใจและใคร่ครวญดูแล้ว เขามองออก ซีวอนเองไม่ใช่คนโหดร้าย เขาจึงไม่อาจตัดใจเฉียบขาดในการไล่หมาตาดำๆที่ไม่รู้ว่าถ้าโดนไล่ออกไปแล้วจะต้องโดนฆ่าทิ้งหรือเปล่าได้ เขาเพียงแต่ทำไปเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของคนบ้านนี้เท่านั้นเอง

"แต่คุณไม่คิดบ้างหรือว่าผมเองก็เป็นสมาชิกครอบครัวคนหนึ่ง" วิชาสายตาน่าสงสารถูกงัดออกมาใช้ ไม่ได้ใช้กับซีวอนโดยตรงนัก แต่มุ่งเป้าไปที่คนที่ยืนกำด้ามร่มอยู่นั่นต่างหาก มือที่ถือด้ามร่มเงือดเงื้อตกลงมาอยู่ข้างตัวตั้งนานแล้ว ฮ่า! คยูฮยอนร้องอยู่ในใจอย่างมีชัย พี่น้องก็ใจอ่อนไม่ต่างกันนักหรอก

"ผมมาอยู่ที่นี่เป็นสัปดาห์ๆแล้ว ยังไม่เคยก่อความเดือดร้อนให้พวกคุณเลย ขอแค่ที่พักกับเศษอาหารเหลือ...อาหารที่พวกคุณรับประทานกันหลายวันมานี้ก็ฝีมือผมนะ!" เขารีบเสริมเรียกคะแนนความมีประโยชน์ และสังเกตว่าสายตาของฮยอกแจดูลังเลขึ้นมาทันที "ถึงฝีมือทำอาหารของผมจะแค่พอไปวัดไปวาได้ แต่ผมก็สามารถทำอาหารได้หลากหลายและมากพอที่คนสามคน(กับหนึ่งตัว)จะกินได้อิ่มนะ แน่นอนว่าผมใช้วัตถุดิบที่ดีแต่ถูกสุดๆมาทำ ประหยัดกว่าออกไปกินข้างนอกหรือซื้อเข้ามากินหลายเท่าตัว!"

ให้เหตุผลบวกโฆษณาชวนเชื่อยาวยืดเสร็จเขาก็ถึงกับหอบ อย่าลืมสิว่าความเจ็บปวดในร่างกายยังไม่หายไปเลย ตอนนี้เขาน่ะเกือบกึ่งอัมพาตเชียวนะ นอกจากปากก็ไม่มีส่วนอื่นขยับป้องกันตัวเองได้คล่องเท่านี้อีกแล้ว

"ซีวอน..."

ไม่ต้องรอลุ้นนาน วาจาหว่านล้อมของเขาได้ผลอย่างรวดเร็ว

"ฉันตัดสินใจแล้ว ให้คยูฮยอนอยู่ต่อเถอะนะ คงไม่อันตรายเท่าไหร่"

ต่อให้มีอันตรายก็พร้อมจะเสี่ยงถ้าได้แลกกับของกินหลากหลายที่อิ่มท้องแต่ถูกใช่รึเปล่า! คยูฮยอนกับซีวอนคิดตรงกันโดยมิได้นัดหมายอย่างรู้ทัน

"แต่ว่า..."

"ไม่ต้องเถียง พวกฉันเป็นเจ้าของบ้าน พี่ซองมินกับฉันอนุญาต พวกนายก็หัดอยู่ร่วมกันโดยสันติไปซะ"

จะว่าฮยอกแจงกไม่ได้นะ เจ้าคุณชายทายาทเพียงคนเดียวของชเวอินดัสทรีมานั่งกินนอนกินที่บ้านเขาอยู่หลายวัน แน่นอนว่าด้วยฐานะเพื่อนกันต่อให้อีกฝ่ายคิดจ่ายค่าเช่าเขาก็ต้องปฏิเสธ แต่ค่ากินค่าอยู่มันก็ต้องมี ถึงซีวอนจะยืนกรานช่วยจ่ายค่าอาหารเวลาซื้อมาจากข้างนอก แต่ค่าน้ำค่าไฟจากใช้กันอยู่สองคนกลายมาเป็นสาม(ตอนนี้สี่)มันก็เพิ่มอยู่ดี สรุปว่าคยูฮยอนนี่แหละเป็นตัวแก้ปัญหาที่ดีที่สุดในตอนนี้

"จะว่างั้นว่างี้ไม่ได้นะซีวอน ฉันคิดๆดูแล้ว นายก็รู้ว่าคยูฮยอนมีพิษสงไม่ใช่เล่น ถ้าเกิดเราไล่เขาไปแล้วเขาผูกใจเจ็บคอยดักเล่นงานเรามิแย่เหรอ สู้ยอมให้อยู่พึ่งพาอาศัยกันไปดีกว่า"

ไม่ว่าจะพูดออกมาด้วยความงก ความตะกละ หรืออะไรก็ตามแต่ ซีวอนอดยอมรับไม่ได้ว่าเหตุผลข้อนี้พอจะน่าคิดอยู่บ้าง สร้างศัตรูกับหุ่นยนต์สุนัขตำรวจไม่ใช่ความคิดที่ดีนักหรอก และสร้างศัตรูกับพวกที่มาตามล่าหุ่นยนต์สุนัขตำรวจก็ยิ่งแล้วใหญ่

...แต่ก็ใช่ว่าพวกนั้นจะรู้ว่าโจ คยูฮยอนอยู่ที่นี่นี่เนอะ

 
----

film - เห็นคอมเม้นท์นี้แล้วไรท์เตอร์ชื่นใจมาก ว่าจะมาอัพเร็วๆแล้วไหงมันถึงล่วงเลยมาป่านนี้ได้ล่ะ! OTL แต่เค้าจะพยายามนะ ฮึบ!
Halloween13 - พี่ทึกเป็นนางฟ้าน่ารัก >////< ระยะหลังเห็นรูปใน Tumblr บ่อยๆก็เผลอไผลให้ใจไปเยอะอยู่ แอร๊ย
o-ren - เอาใจช่วยเด็กน้อยด้วยนะ!
HeartAmiss - เหมือนเรื่องนี้เมนเราจะโดนหนักแฮะ - -" (และเราด้วย) เย็นไว้ครับพี่น้อง อย่าเพิ่งฆ่าทาเซ็นดาผู้นี้ ไม่งั้นเรื่องไม่จบ ฮี่ๆๆๆๆ (มีใครเดือดร้อนด้วยเรอะ?)
Rellael - ง่ะ ยอมรับว่าเรื่องนี้เกิงใช้อารมณ์เยอะอยู่ อืมม์ ทาเซ็นดาขอยอมรับผิดโดยดุษฎี
angle - ความจริงเจ็บปวดเสมอ TT^TT การทิ้งปัญหาไว้ให้ค้างคาก็...ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยจริงๆ
Smile...^^ - 55555+ ลองดูตอนนี้นะว่าวอน ฮยอก เกียม จะเป็นอย่างไร อิอิอิอิอิอิ
~ ยัยแมวเอ๋อ ~ - อ่า ก็คงจะเป็นเพราะเหตุผลนั้นด้วยแหละ เราเองกังวลว่าเราแต่งได้แย่ลงรึเปล่าเท่านั้น แฮะๆ แต่จะทำเต็มที่ละกัน | แอ้ก! แต่งต่อแล้วๆ อย่าโกรธเค้าน้าา > <
onlyhanchul - มาอัพให้แว้ววว > < ขอโทษที่ช้า แหะๆๆๆ | วันที่ 23 สมัครซะน้า สู้ๆ คนเคยสมัครมาก่อนขอเป็นกำลังใจให้ 5555+ | เคืองป๋าด้วยคน ถึงเป็นเมนก็เหอะ ทั้งโกรธทั้งงอนไปหลายรอบแล้ว เฮอะ
[~ZanLighT~]! - อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!! (คลานออกมาจากซากบ้าน) ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงแฮะ เอาเป็นว่าตอนนี้คลายเครียดให้คนอ่านหน่อยละกัน! ร้ายไม่ร้ายอ่านตอนนี้แล้วจะรู้สำหรับเจ้าหมาคยูกี้ xD

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #285 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 23:50
    ง่ะ ฮันชอลหายไปไหน ง้อ~ ไรเตอร์รีบให้อิป๋ามาง้อฮีเลยนะ T T

    คยูนายเป็นทรานฟอเทอร์ป่ะเนี่ย มีแปลงร่งแปลงร่าง =w=

    ฮยอกสาบานว่าฮยอกให้คยูอยู่ต่อเพราะสงสาร ไม่ใช่เพราะเรื่องของกินนะ -3-

    ตอนนี้คลายเครียดดีเน้~ มีคิเฮตั้งจึ๋งนึงแหนะ 555555
    #285
    0
  2. #284 Smile...^^ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 19:45
    แงงๆไหงตอนนี้ไม่มีฮันชอลอ่า-3- กลายเปงวอนหยอกไปซะได้555+ อีเกียม...=_= บอมน่ารักอ่ะ<3 ปล. ถ้าตอนหน้าไม่มีฮันชอลจะงอนไรเตอร์

    ปล2. ถ้าไม่มีคำขอโทดจากอิป๋าให้เจ๊จะไม่เม้น-.-.... ปล.3 อยากเห็นคู่อื่นสวีทมั่งอ่า อย่างคังทึกงิอิๆ ปล4. อยากให้อัพบ่อยๆนะคะไรเตอร์เปงกำลังใจให้ค่ะ*_*~
    #284
    0
  3. #283 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 03:15
    (Me: กลับไปมองชื่อเรื่อง) เรื้องนี้เมนเกิงชอลแน่นะ แล้วเกิงชอลหายไปไหนเนี่ย 5555
    เหมือนตอนชักจะสั้นลงเรื่อยๆนะเนี่ย
    ไม่มีเกิงชอลเค้าไม่ว่า แต่อยากเห็นวอนฮยอกสวีทง่ะ งุงิงุงิ

    อย่าไปคิดมากว่าตัวเองแต่งไม่ดีดิ ถ้าสองศรีเพื่อนซี้แต่งไม่ดี นังแมวก็ไม่เหลือฟิกอ่านแล้วล่ะ
    #283
    0
  4. #282 mee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 02:30
    ฮยอกค่ะ ตกลงที่ให้คยูอยู่ เกี่ยวกับอาหารด้วยป่ะ 555

    สุดท้ายก็ตกลงกันได้นะว่าอยู่ด้วยกันหมด ฮุฮุ
    #282
    0
  5. #281 onlyhanchul (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 20:08
    ชอบบอมด๊องอ่ะ แบบว่าบอมเป็นเอามากอ่ะ หลงจริงจัง 555+++
    ฮยอกนี่ น่ารักได้อีกนะ แบบว่างกมากกก โดนหว่านล้อมนิดเดียว ยอมเฉยเลย
    ตอนนี้ไม่ฮันซอล ก็แอบเสียดายนะ แต่ว่าโล่งใจไปนิด ไม่ต้องเห็นความทรมานของคิมฮี

    สู้สู้ค่ะ ตอนหน้าหวังว่าฮันซอลจะเข้าใจกันนะ เฮ้อ ถ้ายังอีกหล่ะก้อ ร้องไห้จริงด้วย เอาหล่ะ วันที่ 23 สู้สู้จ้า
    #281
    0
  6. #280 Halloween13 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 20:04
    คยูมาอยู่กัยเราก็ได้นะ
    ทำอาหารเป็นใช่ป่าว อิอิ
    ฮยอกแกใจอ่อนหรืองกกันแน่
    น่าจะเป็นอย่างหลังนะ
    คยูก็เข้าใจโฆษณาตัวเองนะ
    เอาอาหารและความถูกมาล่อฮยอก 555
    ต่อจากนี้วอนกับคยูสมควรจะอยู่
    ด้ยวกันดีๆได้แล้วนะ
    #280
    0
  7. #279 HeartAmiss (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 18:53
    ตอนนี้ไม่มีฮันชอลแฮะ แต่คลายเครียดดี รีบคลี่คลายเรื่องเกิงกะฮีซะที ค้างๆคาๆ ชิๆๆๆๆ

    คิเฮ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด >/////< ชอบตอนบอมเอาอาหารให้ปลานีโม่กินมากเลยอ่ะ น่ารักมากๆ แอร๊ยยย เขิน...แบบดูหลงเฮจริงจัง (หลงรักปลาการ์ตูน ถ้าเฮเป็นหุ่นยนต์ สงสัยได้กลายเป็นปลาทรานฟอร์เมอร์อีกตัว ฮ่าๆ)

    ตอนที่เถียงกันตอนใกล้จบอ่ะ คือเหตุผลที่ทำให้ใจอ่อนได้นี่คือ "เร่ืองกิน" + "ความงก" สินะ 55555555+++ จะว่าฮยอกก็ไม่ได้หรอก ของมันแพงงงง คยูทำให้ค่าใช้จ่ายถูกลงได้นะเออ ไม่มีใครใจร้ายไล่หมาน้อยตาดำๆ(ทรานฟอร์เมอร์ สามารถแปลงร่างเป็นคนได้)ลงหรอก 555

    ส่วนเครื่องมือทรมานนั่น อย่าให้เกิงเอามาใช้กับฮีก็พอ ชิ...แกยิ่งซาดิสต์อยู่ แต่เห็นบอกว่าผลิตอย่างลับๆ แสดงว่าเกิงก็หลังเขาเกินจะรู้สินะ อิ๊ๆ (ได้ด่าสักนิด จิตแจ่มใส)

    รีบๆเฉลยสักที เกิงจะได้เลิกโง่เป็นพระเอกละครไทย (นี่โง่เองไม่มีตัวร้ายยุด้วย)
    #279
    0
  8. #278 film (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 18:19
    ไมไม่มีฮันชอล TT รอมาตั้งนาน

    เอาเถอะ รอต่อไปแล้วกัน TT

    ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก- -
    #278
    0
  9. #277 angle (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 18:05
    นึกว่าจะเอาเครื่องมือนั่นมาทำอะไร....

    เอามาทรมานนี่เอง....

    แต่ไหงผลที่ได้กลับตรงข้ามล่ะฉ่อย???

    เพราะอิเกียมมันคือเดวิลมักเน่ 55555

    ตอนนี้ไม่มีเกิงชอล เพราะไรทเตอร์อยากให้รีดเดอร์พักใจใช่ม้า ~
    #277
    0