[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 24 : Chapter XXI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 เม.ย. 55

 *หมายเหตุ: ก่อนจะอ่านตอนนี้ ย้อนกลับไปอ่านบทที่ 20 (XX) สักหน่อยก่อนนะคะ ไรท์เตอร์แก้ไขนิดหน่อย เฉพาะในส่วนตรงที่มีคิมจองฮุนกับคิมจางฮุนออกน่ะ ขอบคุณค่ะ ^^


Chapter XXI

คิมยองอุนกำลังอารมณ์ดี

วันนี้งานเสร็จเร็ว แล้วเขาก็ไม่มีธุระอะไรต้องไปทำต่อ แผนการสำหรับตัวเองก็คือ ไปกินอาหารฝีมือคน (ที่จริงหุ่นยนต์) ที่เขาคิดถึงมาตลอดอาทิตย์ให้ชื่นใจสักหน่อย ถือโอกาสเยี่ยมเยียนทักทายเพื่อนไปด้วย ถึงจะไม่ได้บอกฝ่ายนั้นไว้ก่อน แต่เขาก็เชิญตัวเองเข้าบ้านหานเกิงได้อยู่แล้ว ไม่มีปัญหา

หนุ่มเกาหลีร่างใหญ่จอดรถที่หน้าบ้านสหายชาวจีนแล้วก็เดินผิวปากไปที่ประตู

แน่นอนว่าคนข้างในรู้ว่ามีคนมาด้วยเสียงเตือนอัตโนมัติ ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ประตูก็เปิดออกเร็วเป็นพิเศษ

"อีทึก! คิดถึงชะมัดเลย คิดถึงฉันบ้าง..."

เห็นเพียงแวบเดียวก็ทักทายอย่างร่าเริง ไม่ทันสังเกตว่าอีกฝ่ายมีอะไรผิดปกติ รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อแขนของหุ่นยนต์พ่อบ้านกอดเขาไว้แน่น ศีรษะซุกอยู่กับไหล่ ร่างผอมบางทั้งร่างสั่นน้อยๆ

"อีทึก" จากอารมณ์ชื่นมื่น เปลี่ยนเป็นตกใจ เพราะจับความรู้สึกได้ว่าต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น "เป็นอะไรไป?"

เสียงสะอื้นที่ดังแว่วให้ได้ยินอยู่ข้างหูยิ่งทำให้ลนลานหนัก อีทึกร้องไห้!? ทำไมถึงร้องไห้จนตัวโยนเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ล่ะ นอกจากเรื่องคอขาดบาดตายแล้วพ่อบ้านมืออาชีพคนนี้คงไม่เสียมารยาทต่อหน้าเขาที่ถือเป็นแขกของเจ้านายแบบนี้หรอก ต่อให้สนิทกันก็เถอะ "อีทึก เกิดอะไรขึ้นเหรอ? บอกฉันสิ"

จะว่าไฟไหม้...บ้านก็ยังอยู่ดี หรือว่าคนที่แคร์จะเป็นอะไรไป? สังหรณ์ร้ายทำให้คิมยองอุนพลอยจิตตกไปด้วย "ฮีชอลกับไอ้ฮันอยู่ที่ไหน?"

ถึงเขาจะติดต่อประสานงานให้หานเกิงมาเกาหลี แต่พอมาถึงที่นี่แล้วก็หมดหน้าที่ของเขา เพราะคิมยองอุนเป็นหัวหน้าแผนกฝ่ายการตลาด แล้วก็มีงานล้นมือเกินกว่าจะมาพาประธานหนุ่มจากบริษัทต่างชาติเดินชมโรงงาน ดังนั้นถึงแม้ตอนนี้จะเรียกได้ว่าทำงานอยู่บริษัทเดียวกัน แต่ก็แทบไม่ได้เจอกันที่ทำงานเลย

"คุณชายยังไม่กลับ..." ลีทึกสงบลงได้ในที่สุด ผละออกจากเขา ก้มหน้าประสานมือนิ่งอย่างมืออาชีพที่ดี ตอบเสียงเบาไปหน่อยคงเพื่อปิดบังน้ำเสียงที่สั่น

"คุณฮีชอลอยู่บนห้อง"

"ไม่สบายเหรอ?" คิมยองอุนซักไซ้ ยังไงเขาก็ต้องหาสาเหตุที่ลีทึกร้องไห้ออกมาให้ได้ คว้ามือเย็นชืดของอีกฝ่ายมาจับ "อีทึก ตอบฉันสิ"

"ผม...ไม่รู้จะบอกยังไงดี"

เจ้าของร่างผอมบางก้มหน้าก้มตา พยายามซ่อนไม่ให้เขาเห็นขอบตาแดงๆ "เชิญคุณคังอินเข้าบ้านก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะพาไปหาคุณฮีชอล"

ฮีชอลคงไม่สบายละมั้ง คนฟังนึกเดาเอา พยายามสันนิษฐานในแง่ดี พ่อบ้านที่แทบจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปแล้วอย่างลีทึกคงร้อนใจแบบนี้เองเวลา เด็ก ไม่สบาย เอาเถอะ ถ้าหนักหนามากเขาก็ช่วยพาส่งช่างหรือโทรตามไอ้ฮันก็สิ้นเรื่อง

แต่พอได้เห็นสภาพฮีชอลจริงๆ ถึงได้รู้ว่ามันไม่มีอะไรเล็กน้อยอย่างที่คิดไว้เลย

"ใครเป็นคนทำแบบนี้?"

คิมยองอุนหน้าเปลี่ยนสี ไม่กล้าจะเดินผ่านประตูเข้าไปด้วยซ้ำ ได้แต่ยืนขวางอยู่หน้าห้อง

คำตอบที่ได้รับทำให้งุนงงระคนตกใจหนักกว่าเดิม เกือบจะเป็นตระหนก "ไอ้ฮันน่ะนะ!?"

"เบาๆหน่อยสิครับ" ลีทึกรีบเอามือปิดปากเขา "คุณฮีชอลเพิ่งหลับไปได้ชั่วโมงเดียวเอง เมื่อคืนดูเหมือนว่าจะไม่ได้นอนเลย ทั้งวันก็เอาแต่นอนซึม ข้าวปลาไม่กิน" ยิ่งพูดความเป็นห่วงก็ยิ่งฉายชัด "คุณคังอิน ได้โปรดช่วยคุณฮีชอลด้วยนะครับ!"

หุ่นยนต์พ่อบ้านทรุดลงตรงหน้าเขา ทำท่าจะคุกเข่าขอร้อง แต่คนตัวใหญ่รีบคว้าไว้ได้ก่อน

"ลีทึก! ใจเย็นๆก่อน ฉันอยากช่วยแน่อยู่แล้ว แต่ฉันยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุเลย มันเกิดอะไรขึ้น ไอ้ฮันทั้งรักทั้งหลงฮีชอลขนาดนั้นก็เห็นๆกันอยู่ แล้วทำไม..." สภาพร่างบางในห้องถูกล่ามกุญแจมือไว้กับเตียง ถึงลีทึกจะห่มผ้าเอาไว้ให้ทั้งตัว แต่ก็ยังเห็นได้ชัดว่าส่วนที่โผล่พ้นผ้าห่มบอบช้ำไปหมด ไม่เว้นกระทั่งใบหน้าหวานที่บวมไปครึ่งแถบ

ถึงจะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่สภาพคิมฮีชอลในตอนนี้ชวนให้สงสารจับใจ ยิ่งรู้ว่าเจ้าตัวบอบบางไร้เดียงสาขนาดไหนด้วยแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าหัวใจน้อยๆดวงนั้นทนรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ยังไง

ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่หานเกิงทำจนเป็นสภาพนี้ ไม่แน่ว่าของเล่นชิ้นนี้อาจจะแตกสลายไปแล้วก็ได้

"ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ลีทึกส่ายศีรษะอย่างอัดอั้น เขาไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง ไม่แน่ใจว่าจะขอความช่วยเหลือจากเพื่อนเจ้านายได้หรือไม่ แม้กระทั่งว่าจะเล่าความจริงเท่าที่เขารู้ให้อีกฝ่ายฟังดีรึเปล่า

แต่นอกจากคุณคังอิน เขาก็ไม่รู้อีกแล้วว่าจะหันไปพึ่งใครในประเทศเกาหลี ในเมื่อคุณชายเป็นแบบนี้...

คิมยองอุนก้าวเข้าไปในห้องเพื่อหยุดลงที่ข้างเตียง มีลีทึกตามมาติดๆ เมื่อเข้ามาพิจารณาชัดๆในระยะใกล้แบบนี้ถึงเห็นรอยนิ้วมือบนแก้มบวมเป่งได้ถนัด ใบหน้าและริมฝีปากของคนที่เคยมีชีวิตชีวาอยู่เสมอซีดเผือด บริเวณไรผมและขมับมีเหงื่อผุดซึมทั้งๆที่อากาศภายในบ้านปรับไว้เย็นสบาย

"ตัวร้อนเหรอ?" คนตัวใหญ่กระซิบถามพ่อบ้าน ไม่กล้าจะเอื้อมมือไปตรวจดูเองด้วยเกรงว่าคนป่วยจะตื่น

"มากเลยครับ วันนี้ผมเช็ดตัวให้ทั้งวัน แต่ความร้อนก็ไม่ลดเลย" ลีทึกตอบด้วยสีหน้าวิตกจริต ถ้าไม่ใช่เพราะคุณฮีชอลโดนล่ามเอาไว้แบบนี้ เขาพาไปหาช่างเองตั้งนานแล้ว แต่นี่คุณชายเป็นเพียงคนเดียวที่รู้รหัส...

คนฟังรู้ทันทีว่าอาการหนัก หุ่นยนต์ในยุคนี้เหมือนคนในหลายๆด้าน ตัวร้อนเกินไปหมายความว่าไม่สบายหนักก็เป็นเรื่องหนึ่ง เหมือนเครื่องกลทั่วๆไปนั่นแหละ ถ้าเครื่องร้อนจัดก็แปลว่าอันตรายแล้ว

"เอาน้ำแข็งมาประคบทั้งตัวเลย" ทำงานเกี่ยวข้องกับหุ่นยนต์แบบนี้ ถึงงานของเขาจะไม่ต้องเจอกับหุ่นยนต์โดยตรง แต่ก็พอมีความรู้อยู่บ้าง เพราะความคล้ายคลึงที่มากขึ้นทำให้วิธีแก้ไขคล้ายๆกับมนุษย์นั่นแหละ "ต้องทำให้ตัวเย็นลงให้ได้ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่"

พ่อบ้านรับคำแข็งขัน รู้สึกโล่งอกขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องนั่งกลุ้มและพยายามแก้ปัญหาอยู่คนเดียวแล้ว! แต่พอจะถึงหน้าห้องก็ต้องชะงัก ตัวแข็ง

"ทำอะไรกัน?"

เสียงห้วนๆถาม ไม่ได้ดังเป็นพิเศษแต่ก็น่ากลัวอยู่ดี

คุณชายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ไอ้ฮัน" แน่นอนว่าคิมยองอุนได้ยิน เขาถลันออกมารับหน้า โบกมือให้ลีทึกรีบไปหาน้ำแข็งซึ่งคนรับคำสั่งก็รีบหลบไปทำตามโดยดี "ฮีชอลตัวร้อนจี๋เลย ท่าทางจะไม่สบายหนัก"

หานเกิงขมวดคิ้ว ก้าวยาวๆเข้าไปในห้อง ขณะที่ผู้เป็นเพื่อนรีรออยู่นิดหน่อยก่อนจะเดินตามเข้าไป

มือใหญ่ทาบลงบนหน้าผากร้อนรุ่ม ตระหนักถึงความจริงตามที่ได้ฟังคำบอกเล่า ใบหน้าหล่อที่แลดูกร้าวอยู่ตั้งแต่เมื่อครู่ถึงอ่อนลงเล็กน้อย

"ฮีชอล"

ไม่เฉพาะที่หน้าผาก แต่ร้อนไปหมดทั้งตัว...หานเกิงขยับจะตวัดผ้าห่มออกแต่แล้วก็ชะงัก หันไปมองเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยที่ยิ้มแห้งๆก่อนจะเดินออกไป ปิดประตูตามหลังอย่างรู้หน้าที่ นั่นแหละหานเกิงถึงเลื่อนผ้าห่มออกได้

เมื่อเช้าเขาทิ้งฮีชอลในสภาพเปลือยเปล่าเลอะเทอะไว้บนเตียง มิหนำซ้ำยังล็อกกุญแจมือเสียด้วย ถึงลีทึกจะเข้ามาทำความสะอาด แต่คงจนปัญญาจะใส่เสื้อผ่านกุญแจมือ เลยได้แต่สวมกางเกงให้แล้วห่มผ้าทับเอา

เอาเถอะ...ต่อไปนี้จะไม่ต้องใช้กุญแจมืออีกแล้ว เขามีวิธีป้องกันฮีชอลหลบหนีได้ดีกว่านั้นแล้ว... แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน ตัวร้อนขนาดนี้น่าเป็นห่วงจริงๆ มือใหญ่กดรหัสปลดล็อกกุญแจมือแล้วช้อนร่างไร้สติขึ้นในอ้อมแขนก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ...เขารู้หรอกน่าว่าหุ่นยนต์ที่ตัวร้อนจัดต้องทำยังไงถึงจะดีขึ้น

ลีทึกเข้ามาในห้องพร้อมน้ำแข็งถังใหญ่ ได้ยินเสียงน้ำจากในห้องน้ำเลยเดินเข้าไปก็พบหานเกิงนั่งอยู่ริมอ่าง ประคองร่างบางไว้บนตัก กำลังรองน้ำให้เต็ม

"คุณชาย..." เขาเอ่ยปากอย่างกล้าๆกลัวๆ

"เทน้ำแข็งลงไปในอ่าง" ชายหนุ่มสั่ง ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขา "เสร็จแล้วก็ออกไปได้"

ถึงจะเป็นห่วงคุณฮีชอลมากขนาดไหน แต่ก็จำต้องทำตามคำสั่งของเจ้านาย เสียงพวกเขาคุยกันคงทำให้คนที่กำลังหลับอยู่รู้สึกตัว เพราะเปลือกตาที่พริ้มหลับสั่นไหวก่อนจะเผยอขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาปรือแดง

"ฮ..."

คุณฮีชอล ลีทึกใจเต้นตึกตัก ไม่อยากให้คุณฮีชอลตื่นขึ้นมาตอนนี้เลย หนึ่งคือไม่รู้ว่าคุณชายจะทำอะไรบ้าง สองคือการลงไปแช่น้ำเย็นจัดมันไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัยนักหรอกนะ ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะให้คุณฮีชอลหลับผ่านช่วงนั้นไปมากกว่า แม้จะรู้ว่าเป็นไปได้ยากก็ตามทีเถอะ

"ฮันเกิง..."

คิมฮีชอลดูราวกับเรียกเป็นอยู่ชื่อเดียว พอลืมตาได้ก็ละเมอเพ้อหา คงเห็นใบหน้าหล่อที่เจนตาดวงนั้นแล้วแม้จะไม่ชัดเพราะสายตาพร่ามัวด้วยพิษไข้ก็ตาม เรียวปากช้ำแม้จะอยากเบ้ด้วยความเจ็บปวดที่รุมเร้าแต่ก็ยังพยายามฝืนเป็นรอยยิ้มให้คนที่ประคองตนอยู่

"กลับ..กลับมาแล้วเหรอ?"

เห็นใบหน้าหล่อนิ่งขรึมที่มองตอบอย่างขัดแย้งแล้วลีทึกก็แทบจะต้องกัดริมฝีปากกลั้นสะอื้น เทน้ำแข็งลงอ่างเสร็จแล้วก็รีบออกไปจากห้องโดยเร็ว รู้ว่าขืนอยู่ต่อก็ต้องโดนไล่ และเขาก็ไม่กล้ามองคุณฮีชอลเจ็บปวดทรมาน แม้ว่าจะไม่ยอมไปไหนไกลนอกจากหน้าประตูห้องน้ำ คอยวนเวียนฟังเสียงอย่างกระสับกระส่าย ภาวนาไม่ให้ต้องได้ยินเสียงคุณฮีชอลโดนทำร้าย

ใครจะรู้ว่าภายใต้สีหน้านิ่งขรึมนั้นเป็นเพียงหน้ากาก ในใจของหานเกิงมีหรือจะไม่เจ็บปวดไม่สับสนเมื่อได้เห็นคนที่ตัวเองรักหมดใจอยู่ในสภาพนี้ โดยสองมือของเขาเอง

แต่เขาไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไม ทั้งๆที่เขาทั้งรัก ทั้งทุ่มเทให้ฮีชอลขนาดนั้นแล้ว ทำไมร่างบางถึงยังดิ้นรนออกจากอ้อมแขนเขาไปหาคนอื่น

ภาพของแหวนที่เขามอบให้ฮีชอลด้วยความรัก...แม้มูลค่าเป็นตัวเงินของมันจะไม่ได้สูงอะไรเลย แต่มูลค่าทางใจนั้นมากมายนัก และเขาเองก็หลงคิดไปว่าฮีชอลตีราคาของมันด้วยใจไว้สูงพอๆกับเขา...ทว่ากลับไม่ใช่เลย แหวนวงนั้นเองหวนกลับมาเป็นสัญลักษณ์เยาะเย้ยที่เหยียบย่ำความรักของเขาให้แค้นแทบกระอักเลือด

"ฮันเกิง...อือ.."

มือเรียวอ่อนแรงขยับยกขึ้นเล็กน้อยแต่แล้วก็กลับตกลง คิ้วเรียวขมวดมุ่นคล้ายขัดใจ

อยาก...เอื้อมมือไปแตะหน้าหล่อๆของหานเกิง ถึงจะบึ้งไปหน่อยก็เถอะ

แต่แขนหนักเหลือเกิน

เอาเถอะ อย่างน้อยเขาก็อยู่ในอ้อมแขนของหานเกิง

ทันทีที่คิดปลอบตัวเองอย่างอุ่นใจ ร่างสูงก็เคลื่อนไหว ทำท่าจะหย่อนเขาลงวางที่ไหนสักที่

"อ..." อย่า

ฮีชอลคิดอย่างดื้อรั้นคล้ายทารกติดผู้ใหญ่ที่อยากให้อุ้มไว้ตลอดเวลา มือข้างหนึ่งของเขางอเบียดอยู่ชิดกับอกหานเกิง เลยขยุ้มเสื้อชายหนุ่มเอาไว้หลวมๆด้วยแรงน้อยนิดที่มี

ตอนนั้นเองที่รู้สึกว่าแผ่นหลังเปล่าเปลือยถูกเข้ากับอะไรเปียกๆ มิหนำซ้ำยังเย็นบาดผิวยังไงชอบกล แรงที่ขยุ้มเสื้อคนตัวโตยึดไว้เป็นหลักประกันเลยเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติ พยายามหดตัวหนีสัมผัสไม่พึงประสงค์ "ฮันเกิง อะไรน่ะ..?"

"ตอนเราอยู่ที่ฮาร์เอ่อร์ปิน นายบอกว่าอยากลองว่ายน้ำเย็นๆดูไม่ใช่เหรอ"

พร้อมกับคำตอบ ฮีชอลรู้สึกได้ถนัดในที่สุดว่าถูกหย่อนลงไปในความหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ!

 

เสียงร้องลั่นจากด้านในทำเอาลีทึกอยากจะเปิดประตูห้องน้ำแล้วพุ่งพรวดเข้าไปอย่างไม่กลัวตาย และเขาก็เกือบจะทำจริงๆถ้าไม่ใช่เพราะมือหนาของใครคนหนึ่งรั้งเอาไว้เสียก่อน

"น้ำแช่น้ำแข็งเย็นมาก" เจ้าของมือที่รั้งเขาไว้บอกเบาๆ "ร้องแบบนั้นน่ะปกติ"

"แต่ว่า..."

"ไอ้ฮันดูมีสติดี มันรู้ว่าฮีชอลไข้สูงเข้าขีดอันตราย ไม่ทำอะไรบ้าๆหรอก"

คำรับรองจากปากเพื่อนสนิทของคุณชายทำให้ลีทึกเบาใจลงระดับหนึ่ง เขาเอ่ยอ่อยๆ

"ผมต้องไปเตรียมอาหารเย็นแล้ว ฝากคุณคังอินดู...อย่าให้คุณชายทำอะไรคุณฮีชอลนะครับ"

"อืม" คิมยองอุนพยักหน้า ถึงแม้จะไม่ค่อยกล้าเข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเพื่อน แต่อย่างน้อยตอนที่ฮีชอลไม่สบายหนักขนาดนี้ต่อให้เป็นเรื่องส่วนตัวแค่ไหนก็คงต้องขอขวางไว้หน่อยล่ะ "ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูให้"

====

 

ชเว ซีวอนกลับมาถึงบ้านเมื่อท้องฟ้ามืดสนิท ภายในบ้านสว่างไสวแล้ว และคนในบ้านก็นั่งรอรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะกันเรียบร้อยหมดแล้ว

แน่นอนว่า บ้าน หมายถึงบ้านตระกูลอี และ คนในบ้าน ก็มีซองมิน ฮยอกแจ รวมทั้งหุ่นยนต์สุนัขตัวโตที่พอถูไถว่านับรวมเป็นคนในบ้านไปได้ด้วย ถึงมันจะไม่ได้นั่งเก้าอี้ถือช้อนส้อม แต่ด้วยวิสัยที่เดินตามซองมินเป็นเงาตามตัวบวกกับการมานอนอยู่ใกล้ๆโต๊ะอาหารเวลาเขากินข้าวกันก็ได้ของกินแน่อยู่แล้ว มันเลยเกือบจะเรียกได้ว่านั่งร่วมโต๊ะด้วยทุกวัน

ตอนนี้เจ้าหมานอนหมอบอยู่ข้างเก้าอี้ซองมิน อ้าปากหาวเห็นลิ้นยาวกับเขี้ยวขาวๆเหมือนจะบอกว่ารอมานานเต็มที

"ขอโทษที่ช้าครับ" ซีวอนเอ่ยปากกับผู้อาวุโสที่สุดในโต๊ะอันได้แค่อีซองมิน ซึ่งเจ้าตัวก็แค่พยักหน้าน้อยๆ

"ไม่เป็นไร นายเองก็บอกแล้วว่าถ้าจะกินก่อนก็กินได้ไม่ต้องรอ มาแล้วก็ดีแล้ว กินกันเลยเถอะ"

"ครับ"

นั่งกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา...เป็นความรู้สึกที่ดีแค่ไหนนะ ทายาทเพียงคนเดียวของชเวอินดัสทรีแทบจะลืมความรู้สึกนี้ไปแล้วเพราะเขากับพ่อแทบไม่เคยได้กินข้าวด้วยกันเลย ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านนี้เขาก็ได้กินข้าวพร้อมหน้ากับฮยอกแจและซองมิน แม้ว่าหลายวันมานี้จะมีไอ้ตัวหน้าขนนั่งแหมะอย่างไม่สนว่าไม่ได้รับเชิญอยู่ด้วยก็เถอะ

เพราะแบบนี้ เขาถึงตัดสินใจว่าต้องปกป้อง คนบ้านนี้ให้ได้

และก็กำลังจะปกป้องจากเจ้าหมาลึกลับที่เขากับฮยอกแจรู้ว่ามันแปลงร่างเป็นคนได้ที่นั่งลอยหน้าอยู่นี่แหละ!

เพื่อการนี้ เขาก็เลยไปเอา ไอ้นั่น ที่ตอนนี้นอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าสะพายอย่างเรียบร้อยมา

ซีวอนรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ยิ้มและพูดคุยกับซองมินไปพลาง ทางหนึ่งก็ส่งสายตาสบกับฮยอกแจเป็นเชิงว่า...

คืนนี้แหละเป็นคืนปฏิบัติการ!

----
อ่า ไม่ได้ตอบเม้นซะหลายตอนเลย ขอโทษนะคะ แบบว่าเอาแรงไปปั่นฟิคหมด 5555+
รู้สึกไปเองหรือว่าหายหน้าหายตากันไปเยอะจริงๆล่ะเนี่ย บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่นะ เหลือคนที่ยังอยู่ตรงนี้อีกสักกี่คนกัน
บ่นๆไปงั้นแหละ 555+ แต่ถ้ายังอยู่ก็ส่งเสียงให้รู้บ้างนะคะ

Smile...^^ - ป๋าสมควรไปคุกเข่าขอโทษฮีนิมจริงๆนั่นแหละ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยัง... ฮะๆ | เรื่องนี้ไรท์เตอร์ปลาบปลื้มพี่ทึกและเซอร์วิส 83line เบาๆ อิอิ

film - เราก็ทนไม่ได้เหมือนกัน ฮือออ T T (แล้วทำอะไรลงป๊ายยยยย)

Halloween13 - เรื่องนี้ตั้งใจเซอร์วิส 83line เบาๆ อิอิ | เกิงโมโหแล้วซาดิสต์ ใช่แว้ว ตอนนี้ฮียังไม่ช็อกแต่ต้องรอดูกันต่อไปนะ > <

Rellael - แอ๊ ก็เรื่องนี้หวานจริงๆนะ (ตอนต้นๆน่ะ โฮะๆ) เทียบกับ PV แล้วเรื่องนี้หวานมั้ยเล่าา ถ้าไม่มีความขมจะรู้ได้ยังไงว่ายามหวานนั้นหวานแค่ไหน โอ๋ๆ อย่าร้องนะเดี๋ยวทาเซ็นดาร้องตาม ฮึก...

angle - ตอนเขียนคนเขียนก็จะขาดใจเหมือนกัน TT TT ช่วงนี้เขียนไปน้ำตาซึมไป แงๆๆๆ เกิงใจร้าย ฮีน่าสงสาร

onlyhanchul - แหงะ มีแต่คนว่าไรท์เตอร์ใจร้าย บางทีก็สงสัยว่าจะเป็นเรื่องจริง (อ้าว รับซะงั้น) เถอะ ป๋าใจร้ายเดี๋ยวก็เสียใจเองแหละ (เหมือนไรท์เตอร์ไง เศร้า T^T)

~ ยัยแมวเอ๋อ ~ - พอดีช่วงนั้นสอบไง เลยโหดเป็นพิเศษ ฮี่ๆๆๆๆๆๆ (โทษสอบ)

คุณดอกไม้ - พ...พี่ดอกไม้เป็น M รึเปล่าคะเนี่ย xD ส่วนเรื่องหื่น สงสัยจะทั้งพระเอก ทั้งไรท์เตอร์ ทั้งรีดเดอร์เลยละม้างงง

HeartAmiss - ฮีลงเน็ตแล้วไหลเข้าคอมมาซะ จะปิดเน็ต ขังฮีไว้ในนี้แหละ อิอิอิอิอิอิ จาอาวววววววว | อะไรเหรออ ใคร...ใครซาดิสต์ ไม่มี๊

[~ZanLighT~]! - นั่นสิๆ ไร้เหตุผลสิ้นดี (แล้วใครเขียนหว่า OTL) | อากาศร้อนมากจริงๆ ตอนนี้แทบอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแอร์ คอมก็คงอยู่ไม่ได้ค่ะถ้าไม่มีพัดลมคอม (ไรท์เตอร์เล่นกระหน่ำใช้มันทั้งวันทั้งคืนนี่นา แหะๆ)


ตอนนี้อากาศร้อนจนสรรพสัตว์เพื่อนร่วมโลกของเราล้มหายตายจากเพราะความร้อนกันไปบ้างแล้ว ดูแลสุขภาพกันหน่อยนะคะ หนาวไปก็ไม่ดีร้อนไปก็ไม่ไหว พอดูแลตัวเองดีแล้วอย่าลืมเผื่อแผ่เพื่อนร่วมโลกทั้งคนและสัตว์ด้วย น้ำสักแก้วให้คนหรือสักชามให้หมาแมวจรจัด ก็เป็นกุศลมากแล้วล่ะ กลัวอะไรก็ช่าง แต่อย่ากลัวที่จะทำความดีหรือสิ่งที่ถูกต้องเป็นอันขาด ^^

ปล. ตอนนี้ไรท์เตอร์แต่งฟิคอยู่สองเรื่อง อีกเรื่องนึงอยู่ในบอร์ดฮันนี่ฮีนิมค่ะ ชื่อเรื่อง Passive Voice ถ้าใครสนใจก็ฝากด้วยนะคะ :)
ปล.2 ขอไว้อาลัยให้กับ "โซดา" อดีตแมวหาบ้านที่ HeartAmiss ตกลงใจจะรับมาเลี้ยง แต่ด่วนจากโลกไปซะก่อนได้พบตัวจริงๆ เราคงไม่ได้ทำบุญร่วมกันมา ไปดีนะโซดา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #276 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 22:53

    ชิๆๆๆๆๆๆๆๆๆ งอนไรเตอร์ ไรเตอร์ทำร้ายฮีอ่า T^T

    ยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมฮีไม่ยอมบอกป๋าไปว่าเกิดอะไรขึ้น กลัวนังโซฮีมันจะเป็นอะไรไปรึไง - -*

    อิป๋าก็ไม่คิดจะคุยจะถามฮีดีๆเลยรึไง ขัดใจรีดเดอร์จริงว้อยยยยยย //ปาระเบิดใส่บ้านไรเตอร์ - . -

    วอนคิดจะทำอะไร มีส่งซงส่งซิกให้ฮยอก คิดว่าอิกี้มันไม่รู้หรอ ร้ายจะตายหมาตัวนี้อ่ะ 55555555555555

    #276
    0
  2. #275 onlyhanchul (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 20:57
    ทำไมคิมฮีไม่ยอมบอกป๋านะ ว่าแหวนนะหายไปเพราะเหตุใด
    อีป๋ามันก็ขี้หึงจัดจนไม่ยอมคิมให้ดี สุดท้ายคิมฮีเจ็บตัวทุกทีเลยนะ
    วอนเอาอะไรมาอ่ะ แล้วจะทำไรคยูหล่ะ

    สู้สู้นะค่ะ อีกบอร์ดนึงเราเค้าไปแล้ว แต่เข้าไม่ได้ เพราะต้องสมัครสมาชิก เคยสมัคร หลายครั้งแล้วไม่เคยได้เลยอ่ะ
    อยากอ่านทำไงดี ไรเตอร์แนะนำวิธีสมัครที่จะสามารถทำให้สมัครได้หน่อยดิ สมัครมาหลายครั้งจนถอดใจอ่ะ
    นี่นะ ป๋านะ นอกจากตัวจริง จะทำร้ายจิตใจคิมฮีแล้วนะ ในฟิคยังทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจอีกนะ เคืองแล้วนา
    #275
    0
  3. #274 Smile...^^ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 13:21
    หมีน่าจะอัดป๋าสักรอบให้รู้สึกชิๆ!-_-+++ คิดว่าช่วยเจ๊แล้วจะยกโทษให้เหรอ!? ไม่คุกเข่าขอโทษไม่หายโกดจิงอ่ะ=*=

    ทึกให้หมีปลอบไปน้าอย่าคิดมาก เจ๊อ่ะน่าจะบอกไปว่าเกิดอะไรขึ้นT^T วอนเอ๊งจะทำไรหว่า= = ขยิบตาให้ไก่ด้วย บอกคืนนี้ปฏิบัติการณ์ฮุๆๆๆ-.,-

    เชื่อเหอะว่าเกียมมันต้องรู้ทันออกจะฉลาดเกินหมา555+ รีบอัพน้าคะ>_<~
    #274
    0
  4. #273 angle (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 11:04
    ให้ตายเถอะหานเกิง! ห่วงก็ห่วง ยังจะใจแข็งอีก

    ทำไมไม่ฟังที่ฮีพูดบ้าง อย่างน้อยคุยกันหน่อยก็ยังดีน่ะ

    ให้ปัญหาคาใจคนที่รู้ความจริง(อย่างรีดเดอร์)แบบนี้มันเจ็บนะ ฮืออออ ~

    เมนก็แสนดีเกิ๊นอ่ะ โดนไปขนาดนั้นยังไม่ว่าอะไรเลย

    โอ้ยยยยยยยยยย ใจแกทำด้วยอารายห๊า อิเกิ๊งงงงงงงงงง TT[]TT

    แล้วตาฉ่อยเอาอะไรมาล่ะนั่น???
    #273
    0
  5. #272 Rellael (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 22:50
    เฮ้อออออออออออ ถอนหายใจไว้ก่อน เจอมรสุมฟิกทั้งเดดลี่ ทั้งโอซี ไหนจะฟิกหมู =________=

    TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT เกิงมันใจร้ายอะ ไม่คิดจะฟังกันหน่อยหรอ???

    โกรธทาเซ็นดาอะ เขียนให้เกิงไม่มีเหตุผล!! ถ้าเกิดเครื่องเสียขึ้นมาทำไงอะ???
    #272
    0
  6. #271 HeartAmiss (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 22:44
    ทำร้ายเมนเราได้ลงคอ ยิ่งฮีเรื่องนี้ไร้เดียงสาอยู่ด้วย แกรังแกฮีอ่ะ งอน

    คนซาดิสต์!!!! ชัดมั้ย? ฮึ่ย ฮีเกือบโอเวอร์ฮีทแล้วเห็นมั้ย อิป๋าบ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮึ!!

    ส่วนแกก็เป็นคนทำให้อิป๋าบ้าๆๆๆๆๆๆๆๆ แบบนี้ เข้าใจหมายยยยยย -3-

    ถึงเกิงจะห่วงฮี แต่ก็ทำเย็นชากับฮี ประชดอยู่น่ันแหละ โง่ = =" พระเอกละครไทยชัดๆ ว่าแต่พี่ทึกไม่มีปากเรอะ ทำไมไม่บอกอิเกิงไปเล่าาาาา เล่าให้หมีฟังก็ได้ หมีมันไม่กลัวเกิง (ตัวใหญ่กว่าเยอะ ใจดีกว่าด้วย ฮึ่ยยยยยย!!)

    ทำร้ายฮีทีเดียว ความดีเกิงหายเรียบ (สม)

    ปล. เม้นด้วยอารมณ์ล้วนๆ ฮ่ึม!!!!
    #271
    0
  7. #270 o-ren (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 21:22
    ง่าา. สงสารเด็กน้อยจริงๆเลย



    เห้อเมื่อไหร่เสี่ยจะรู้ความจริงซะทีเนี่ย
    #270
    0
  8. #269 Halloween13 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 20:18
    สงสารฮีอ่า สภาพย่ำแย่เต็มทน
    แล้ววิธีใหม่ของแก นี่มันอะไรกันอิเกิง
    ทึกถึงกับอยู่ไม่ติดกันเลย ไรเตอร์ยังคง
    เซอร์วิส 83line ต่อ อิอิ เราเริ่มปันใจให้ทึกแล้วนะ 555

    แล้ววอนจะปฎิบัติการล่าหมาอีกแล้วเหรอ
    เดี๋ยวก็เสียรู้อีกหรอก อิกี้มันฉลาดจะตาย
    #269
    0
  9. #268 film (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 18:22
    อัพบ่อยน้าๆ สาบานเลยว่าเข้ามาดูทุกวัน วันไหนที่ไม่เห็นตอนเพิ่มขึ้นมา มันรู้สึกขัดใจ -3-

    อัพวันนึงหลายๆตอนเลยยิ่งดี (ใครจะแต่งให้แกอ่าน)



    สงสารฮีจังเลยอะ รีบทำให้เข้าใจกันเร็วๆเลยนะ!!

    ไม่งั้นจะสาปแช่งเกิงผ่านเม้นท์ 55555
    #268
    0
  10. #267 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 00:52
    เอาเถอะ ให้หานเกิงทรมานฮีชอลคนเดียวนังแมวก็พอใจแหละ
    ไม่อยากจะไปเห็นใจอะไรมาก ไม่ใช่เมนซักหน่อย เชอะ!!

    นับว่าเกิงยังดีที่ไม่ปล่อยให้ฮีชอลตายๆไปซะ
    แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้รู้เรื่องเพิ่มขึ้นเลยสักนิด
    ที่คนอ่านน้อยลงอาจจะเป็นเพราะ ใกล้จะเปิดเทอม+กระแสรุ่นน้อง หรือเปล่า
    ยังไงก็ห้ามหยุดแต่งกลางคันล่ะ โกรธจริงด้วย!!
    #267
    0