[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 20 : Chapter XVII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 มี.ค. 55

 Chapter XVII

โซฮี...

คิมฮีชอลรู้สึกหัวใจแทบหยุดเต้น มือชื้นเหงื่อขยุ้มผ้าห่มแน่น ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าควรจะทำยังไงต่อไป

แต่ต้องช่วยโซฮีน่ะแน่

"ย...อย่าทำอะไรโซฮีนะ!"

ประโยคแรกที่หลุดออกจากปากคือการวิงวอน โซฮีตกอยู่ในอันตราย...ไม่ว่ายังไงก็ขอให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก่อน ถ้าไม่เป็นอะไรได้เลยก็ยิ่งดี

"ถ้าไม่ออกมาตามคำสั่งละก็ ฉันทำแน่"

"อย่า!" ฮีชอลรีบห้าม เพ่งจอที่ไม่ปรากฏภาพบุคคลนิรนามเพราะปลายสายเป็นเบอร์ซึ่งไม่มีการบันทึกไว้ในเครื่องโทรภาพของบ้านและไม่ยอมเปิดภาพตัวเองให้ดูเช่นการสนทนาตามปกติ ไหวพริบที่มีอยู่สอนให้ขอร้องออกไปเพื่อความแน่ใจแม้ภายใต้สถานการณ์กดดัน

"ฉันจะไป แต่...ขอคุยกับโซฮีก่อน"

อย่างน้อยเขาก็จะได้แน่ใจว่าโซฮีอยู่ที่นั่นจริงๆ ฝ่ายตรงข้ามเงียบไปครู่สั้นๆ

"พี่ฮีชอล..." จู่ๆโทรภาพก็กระพริบเปิดขึ้น ภาพเด็กสาวที่ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้และมีผ้าปิดตาเอาไว้ทำหัวใจที่แต่เดิมตุ้มๆต่อมๆอยู่แล้วหล่นวูบ

โดนจับไปจริงๆ...

"ไม่ต้องกลัวนะ" บอกไปตามสัญชาตญาณทั้งๆที่ตัวเองก็กลัวซะจนปิดบังความหวาดหวั่นในเสียงเอาไว้ไม่ได้ "ฉันจะไปช่วยเธอ"

โซฮีในโทรภาพปากสั่นระริก คงจะกลัวแทบแย่เหมือนกัน ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกมา ภาพก็ดับวูบไปเสียก่อน เสียงนิรนามเสียงเดิมกล่าวต่อมาก่อนจะวางสาย

"เห็นแล้วนะ เธออยู่ที่นี่จริงๆ ทีนี้ถ้ายังไม่รีบมาอีก หรือบอกใครละก็ เตรียมไปงานศพได้เลย"

ฮีชอลลุกพรวดจากเตียง วิ่งลงบันไดอย่างแข่งกับเวลาไปยังรถแปลกหน้าที่จอดรออยู่หน้าบ้าน

 

คิมฮีชอลพบตัวเองอยู่ในห้องขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก เพดานและผนังทั้งสี่ด้านทำจากวัสดุเรียบนุ่มสีควันบุหรี่ ทั้งห้องนอกจากประตูสองบานที่ตั้งอยู่ในทิศทางตรงกันข้ามกันซึ่งบานหนึ่งคงจะต้องเป็นทางที่เขาเข้ามาแล้ว ก็มีโซฟายาวสีขาวตั้งอยู่เพียงตัวเดียวชิดผนังด้านหนึ่ง เขาพอจะรู้ว่าที่นี่เป็นบรรยากาศจำลองซึ่งถูกสร้างขึ้นด้วยโฮโลแกรม ทั้งลวดลายบนผนังและเฟอร์นิเจอร์ต่างๆถูกสร้างขึ้นจากอากาศ ใช้ได้เกือบเหมือนของจริง ที่นี่ไม่มีหน้าต่างเลยแม้แต่บานเดียว ไม่ใช่เรื่องแปลกจนเกินไปนักหรอก คนส่วนใหญ่ในยุคสมัยนี้ไม่นิยมมีหน้าต่างอยู่แล้ว

ความรีบร้อนทำให้คว้าเสื้อผ้าของเมื่อคืนที่หล่นอยู่แถวนั้นได้ก็สวมเข้าไปลวกๆ ร่างบอบบางในตอนนี้จึงอยู่ในชุดนอนผ้าเนื้อนุ่มราคาแพงที่ผู้เป็นเจ้าของซื้อมาให้ใส่ ดีที่หานเกิงไม่คิดจะทรมานตัวเองให้มากไปกว่าที่เป็นอยู่ เสื้อผ้าของฮีชอลจึงเป็นแบบค่อนข้างมิดชิด แต่ถึงยังไงผิวนุ่มขาวราวน้ำนมในชุดนอนแขนยาวขายาวก็ดูยั่วยวนอย่างไร้เดียงสาอยู่ดี ดวงตาโตมองอย่างตื่นๆไปรอบๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าแต่งตัวแบบนี้ออกมาข้างนอกอันตรายแค่ไหน แต่ก็โทษเขาไม่ได้หรอก คิมฮีชอลไม่เคยแม้แต่จะออกมาข้างนอกตามลำพังด้วยซ้ำ

"โซฮีล่ะ" เรียวปากอิ่มเอ่ยทวงกับผู้ที่นำทางมา น้ำเสียงนั้นสั่นน้อยๆอย่างตื่นๆ ประหม่า และกังวลระคนกัน

"ฉันมานี่แล้ว โซฮีล่ะ?"

ฝ่ายที่ถูกทวงถามไม่ได้มีอะไรปิดซ่อนใบหน้านอกจากแว่นดำเพียงอันเดียว เห็นชัดว่าเป็นผู้ชาย รูปร่างสูงชะลูดชนิดที่ฮีชอลยืนเทียบแล้วดูตัวเล็กไปเลย เขาออกคำสั่งสั้นๆประตูอีกฟากก็เปิดออก อันโซฮีในสภาพเดิมกับที่ฮีชอลเห็นจากโทรภาพคือโดนปิดตามัดติดกับเก้าอี้นั่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางยังไม่บุบสลาย

"โซฮี" ฮีชอลเกือบจะวิ่งเข้าไปหาแล้วถ้าไม่ใช่เพราะชายที่นำทางเขามาคว้าแขนเอาไว้

"ปล่อย!"

เจ้าของแขนเรียวสะบัด ส่วนหนึ่งเพราะไม่ชอบให้ใครนอกจากหานเกิงมาแตะต้อง และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะฝ่ายนั้นจับตัวโซฮีมา...ทำให้เขาพิจารณาว่าเป็นผู้ร้าย

"จะเอาตัวผู้หญิงไป ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน"

อีกฝ่ายเอ่ยออกมา น้ำเสียงทุ้มลึกในคอแต่ไม่ได้ฟังนุ่มหูเหมือนอย่างหานเกิง ตรงกันข้าม มันระคายโสตของคิมฮีชอลอย่างบอกไม่ถูก

"ข้อแลกเปลี่ยนอะไร?" ในห้องบ้าๆนี่ไม่มีใครนอกจากพวกเขาสามคน แต่ต่อให้เขากับโซฮีร่วมมือกันก็ยังไม่แน่ว่าจะสู้ผู้ชายตัวสูงคนนี้ได้ ท่าทางไม่ใช่คนใจดีนักหรอก

อีกฝ่ายยิ้มนิดๆ เป็นรอยยิ้มเหยียดที่ฮีชอลไม่ชอบเลย

"แหวนนั่น...ที่นายสวมอยู่น่ะ"

มือเรียวกระตุก อีกมือกุมทับหมับ ลูบคลำอย่างหวงแหน

แหวน...ที่หานเกิงให้เขา

"ไม่!"

หลุดปากออกไปโดยอัตโนมัติ แหวนนี่หานเกิงสวมให้เขา ตั้งใจมอบให้เขาในวันเดียวกับที่บอก...ว่ารัก

นอกจากเจ้าของแล้ว ไม่เคยคิดว่าจะยอมให้ใครถอดออกไปได้ แม้แต่ตัวเอง

เป็นของที่คิมฮีชอลหวงที่สุดก็ว่าได้

"ถ้าไม่ให้ อันโซฮีก็ไม่ได้กลับ"

นั่นเป็นข้อต่อรองที่ทำให้เขาต้องคิดหนัก

"จะ...เอาแหวนไปทำอะไร..." ถามอย่างไม่เข้าใจ "เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรือไง?"

ชายหนุ่มสวมแว่นดำเลิกคิ้ว ถึงจะมองไม่เห็นแต่ก็พอจะรู้สึกว่าสายตาคู่นั้นมองปาดไปปาดมาบนร่างบอบบาง "เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเรอะ? เป็นข้อต่อรองที่น่าสนใจมากทีเดียวล่ะ น่าเสียดายที่เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน"

"แล้วขึ้นอยู่กับใคร?" ฮีชอลงงไปหมด ใครกันที่เจาะจงจะเอาแหวนที่หานเกิงให้เขา

แหวนสีเงินเกลี้ยงๆดูแล้วไม่ได้มีราคาอะไรมากมาย

แต่เป็นยิ่งกว่าสมบัติทั้งกรุสำหรับหุ่นยนต์ของเล่นตัวหนึ่งเพราะเจ้าของมอบให้

"ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องรู้ เอาล่ะ ส่งแหวนมาให้ฉัน แล้วก็รับตัวผู้หญิงคืนไป หรือจะเก็บแหวนไว้ แล้วก็กลับไปซะโดยไม่มีนังนี่"

====

 

กลิ่นอาหารหอมฉุยเตะจมูกอีซองมินทันทีที่เปิดประตูก้าวเข้ามาในบ้าน ทำเอาเจ้าตัวมุ่นคิ้วหน่อยๆ นึกสงสัยว่าฮยอกแจกลับมาแล้วหรืออย่างไร

"ฮยอกแจ?"

เขาเรียกพลางถอดรองเท้า "ฮยอกแจ พี่นึกว่านายไปกินข้าวกับพวกในชมรมที่มหา'ลัยซะอีก" พูดพลางเดินผ่านส่วนรับรองแขกเข้าไปในครัว "ฮยอกแจ?"

ไม่มีเสียงตอบ ซองมินประหลาดใจหนักกว่าเดิม บ้านของพวกเขาไม่ได้กว้าง และแต่ไหนแต่ไรฮยอกแจก็ไม่ใช่คนหูตึง

"เฮ้ ฮยอกแจ"

ในที่สุดเขาก็เข้ามาถึงห้องครัว

"ฮยอกแจ.. อ้าว ไม่อยู่หรอกเหรอ"

ห้องครัวเล็กๆไร้ผู้คนแต่ไม่ว่างเปล่าซะทีเดียว เพราะบนโต๊ะมีอาหารร้อนๆสองสามจานวางอยู่

"โฮ่ง!"

"ชิโระ! หยุดตะกุยนะ" หมาหุ่นยนต์ตัวใหญ่แค่ยืนด้วยสองขาก็หัวถึงบนโต๊ะ ชะเง้อมองจานอาหารตาละห้อยพลางตะกุยตะกายพยายามจะเข้าให้ถึงจานอาหารเหล่านั้น

พอโดนดุ เจ้าตัวใหญ่เลยเปลี่ยนมาเป็นหูลู่ทำหางตก ส่งเสียงงี้ดๆเดินเข้ามาหาแล้วเอาหัวซุก...เป้ากางเกงซองมิน

"เจ้าหมา..." ซองมินหน้าแดงหน่อยๆ ผลักหัวมันออกไปก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ เมียงๆมองๆ

"ข้าวผัด ต้มยำ ปลาทอด...โอ้โห หอมน่ากินชะมัดเลย.." กลิ่นหอมหวนยั่วยวนชวนน้ำลายไหลทำเอาเขาน้ำลายสอ แต่ก็ยังอุตส่าห์ตัดใจเงยหน้าขึ้นจากอาหารพวกนั้น มองไปรอบๆ "ชิโระ ฮยอกแจกลับมาแล้วเหรอ?"

หมาจะตอบได้ยังไง มันทำได้แค่กระดิกหางเพราะซองมินยอมพูดกับมันแล้วก็เท่านั้นแหละ

"ถ้าไม่ใช่ฮยอกแจทำแล้วจะเป็นใครทำล่ะ"

ปัญหาน่าฉงน ก็บ้านนี้มีพวกเขาอยู่แค่สองคนพี่น้อง...อ้อ ตอนนี้มีคุณชายทายาทประธานชเวอินดัสทรีอีกหนึ่ง แต่ถ้าสองคนนั้นยังไม่กลับ และเขาก็เพิ่งกลับมาเดี๋ยวนี้ ใครล่ะทำอาหาร?

"แกทำหรือเปล่า ชิโระ?"

"โฮ่ง!"

"นั่นสิ แกจะทำได้ไง แกเป็นหมานี่นา" มองหน้าเจ้าหมาน้ำลายไหลยืดที่ยังคงสนใจอาหารมากกว่าเขาแล้วซองมินก็ตัดสินใจว่าบริษัทหุ่นยนต์คงยังไม่ได้ผลิตหุ่นยนต์หมาที่ทำอาหารได้ออกมาหรอก!

"ก...กินได้ไหมนะ" นี่คือปัญหาสำคัญ แต่อาหารนี่ตั้งอยู่ในบ้านเขานะ!

"ช่างเหอะ ไว้คิดทีหลัง หิวเต็มแก่แล้วโว้ย!"

"โฮ่ง!"

แล้วคนกับหมาก็จัดการซัดอาหารจนเรียบ

====

 

หานเกิงกลับมาถึงบ้านเย็นวันนั้นและแปลกใจนิดๆที่ฮีชอลไม่วิ่งมารับอย่างเคย เห็นแต่ลีทึกยืนรับอยู่ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ

"ฮีชอลล่ะ?"

ถามอย่างเป็นห่วง "ปวดหัวอีกแล้วเหรอ?"

"เปล่าครับ"

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ลีทึกทำท่าคล้ายกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "คุณฮีชอลอยู่ข้างบน..."

หรือว่าเมื่อคืนเขาทำฮีชอลเหนื่อยเกินไป? คุณชายตระกูลหานไม่เสียเวลาถามอีก แต่รีบรุดขึ้นไปข้างบน

"ฮีชอล..."

เขาเปิดประตูเข้าไป คาดว่าจะเห็นฮีชอลนอนอยู่บนเตียง แต่เจ้าตัวกลับกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เหม่อมองออกไป

"ฮีชอล" ชายหนุ่มเดินเข้าไปจนใกล้ "ฮีชอล"

มือใหญ่วางลงบนไหล่บอบบางเบาๆ ทว่าเจ้าของกลับสะดุ้ง หันมามองอย่างเพิ่งตระหนักว่าอีกคนอยู่ในห้องด้วย

"ฮะ ฮันเกิง..."

ดวงตาโตดูตกประหม่าและตื่นๆอย่างบอกไม่ถูก หานเกิงคว้ามือเรียวมากุมก็รู้สึกว่าเย็นชืด

"เป็นอะไรไป? ไม่มีไข้นี่ แต่ตัวเย็นเชียว นายตั้งเครื่องปรับอากาศอุณหภูมิต่ำไปรึเปล่า"

ใบหน้าสวยที่ขาวอยู่แล้วซีดลงไปอีก ชายหนุ่มขมวดคิ้ว "ฮีชอล นายไม่สบาย..." อยู่ๆเขาก็ตระหนักว่าอุ้งมือนุ่มที่กุมเอาไว้นั้นเรียบเนียนเกินไป ไม่มี...

"หือม์? แหวนหายไปไหน?"

ถามอย่างประหลาดใจ แหวนที่เขาสวมให้ ฮีชอลไม่เคยถอดออกนี่นา

ไม่รู้เขาอุปาทานหรือเปล่า แต่สายตาคมสังเกตว่าไหล่บางไหวสะดุ้งนิดๆอีกรอบ "ฉ...ฉันทำหาย..."

"งั้นเหรอ"

ถึงแม้จะเสียใจนิดหน่อย เพราะแหวนนั่นถึงจะไม่ได้มีราคาอะไรนักหนา แต่ก็แทนความรู้สึกที่สำคัญสำหรับเขามาก ย่อมอยากจะให้มันสำคัญสำหรับฮีชอลด้วย แต่ท่าทางสำนึกผิดนั่นทำให้เขาโกรธไม่ลง ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะซื้อให้ใหม่"

ดวงตากลมโตหลบเขา ทิ้งให้หานเกิงงุนงงสงสัย แต่ก็ตีความว่าอีกฝ่ายคงกลัวว่าเขาจะไม่พอใจ

"อย่าคิดมากน่า นายไม่ได้ตั้งใจทำหายสักหน่อย บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวซื้อให้ใหม่"

ท่าทางหงอยๆนั้นไม่ได้กระเตื้องขึ้น หานเกิงเลยเสนอ "ไปกินข้าวข้างนอกกันมั้ย? ฉันจะพานายไปกินอาหารของเกาหลีสักที ตั้งแต่มาที่นี่ยังไม่ได้ลองกินอาหารพื้นเมืองเลยไม่ใช่เหรอ?"

ไม่นานหลังจากนั้น ร่างบางก็โดนร่างสูงโอบเอวเดินออกไปทางประตูหน้า พ่อบ้านหนุ่มลีทึกเป็นคนเปิดประตูให้ทั้งสอง เฝ้ามองตามหลังไปด้วยความกระวนกระวายระคนกังวลใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #247 film (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 18:40
    หมานั่นต้องเป็นคยูแน่ๆ

    55555555



    สงสารฮีอะ
    #247
    0
  2. #244 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 21:51
    โอยยยยยย อินังแก้มแตกนั่นมันน่าสนขนาดนั้น คิดถึงตัวเองด้วยดิฮี - -*

    แล้วแหวนนั่นมันสำคัญมาก? เกิงก็บอกว่าเป็นแค่แหวนธรรมดานี่นา - -?

    แล้วทึกกี้ทำไมทำท่าไม่สบายใจอย่างงั้นะ?

    ว้อยยยยย ชักซับซ้อนเข้าไปทุกทีแล้ว~
    #244
    0
  3. #241 Halloween13 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 00:10
    เอาแหวนไปทำไมกัน
    ตัวการมันคิดจะทำอะไรฟ่ะ
    เครียดแทนฮี

    หมาทำอาหาร??
    หมาไม่ธรรมดา
    #241
    0
  4. #237 angle (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 14:04
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!

    บังอาจมากที่เอาแหวนของเกิงชอลไป ฮึ่ย -*-

    โซฮีนี่ก็นะ โดนจับได้ไง ไม่ระวังตัว เหอะ~~~

    (พาลไปเรื่อยละ ว๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!)

    สงสารเมน ขวัญเอ๋ยขวัญมานะ โอ๋ๆ T[]T
    #237
    0
  5. #236 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 04:02
     เอ๊ะ เหมือนตอนนี้จะน้อยนะ

    ฝั่งบ้านมินนี่มันอะไร วิญญาณหลอน?? (คงตลกดีถ้าฟิกนี้มีวิญญาณ 555)
    ฝั่งบ้านเกิงนี่ก็น่าสงสัยหนักยิ่งกว่า แหวนนั่นมันมีอะไรเนี่ย
    แต่มันงงๆตั้งแต่ตอนที่แล้วนะ ว่าจับโซฮีไปขู่ฮีชอลได้ไง มองจากมุมคนนอก (ที่ไม่ใช่เกิงชอล)เคยเจอกันแค่สองครั้งเองนะ มีค่าพอให้จับเป็นตัวประกันแล้วเหรอ

    #236
    0
  6. #235 HeartAmiss (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 22:50
    อั๊ยย่ะ..!! ได้กลิ่นเนื้อย่าง เอ๊ย!! มาม่า เอ๊ย! ดราม่า

    ฮี เอ๊ย...



    ไว้อาลัยแก่แหวนผู้ล่วงลับ (?)



    ฮีน่าสงสารอ่ะ แหวนเป็นสมบัติทั้งกรุจริงจัง ㅠㅠ ไม่มีอะไรเลยในชีวิต นอกจากเจ้านายหัวโล้นกับแหวนหลักล้าน (เหรอ)

    ส่วนน้องเปาช่างนางไปเถอะ อย่าไปสนใจ 55



    ใครเป็นตัวการหว่า..? อ๋อ! รู้แล้ว คนเขียนน่ะแหละ ฮึ่ม จะตามไปถล่มบ้าน!



    ป.ล. อยากเห็นเกิงดาร์กโหมดบ้าง พอๆกะพี่จ้างดาร์กโหมดน่ะแหละ อัดมันให้กระเด็นเลย คนขโมยของฮี ฮึ่ย! แหวนนั่นมีคุณค่าทางจิตใจฮีมากนะเฟ้ย (อย่างกะ Lord of the ring)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 มีนาคม 2555 / 22:55
    #235
    0
  7. #234 Rellael (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 21:58
     =________= ถ้าวิวเยอะเกินเม้นท์ไม่ได้สงสัย เราเข้ามาทุกวัน วันละสิบรอบ

    ดีใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ในที่สุดก็อัพ 

    ขัดใจฮีชอลอะ -__________- คิดว่าตัวเองช่วยได้หรอ? รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกมั่ง?? ฮ่วยยยยย

     

    เกิ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง แกอยู่ไหนนนนนนนนนนนนนนนนน เอาเมียกลับบ้านที

     

    เอาแหวนไปทำไม?? แหวนมันทำไมมมมม??

    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย อ่านตอนนี้แล้วหงุดหงิดอะ พาลๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โกรธฮีชอล เหวี่ยงๆๆๆๆๆๆ

    #234
    0
  8. #233 onlyhanchul (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 21:07
    อยากรู้จังว่าใครเป็นตัวการ และต้องการแหวนไปทำไม
    ต่อไปชีวิตคิมฮีจะ ต้องเจออะไรอีกบ้างเนี๊ยะ เครียดแทน


    สู้สู้ค่ะ มาอัพแว้ว (เพิ่งเข้าไปฝาก HA ทวงมาแหม็บ ๆ ก็เมื่อกลางวันเห็นไม่อัพ อิอิอิ) ไปแอบดู ผช.มาป่าว
    คิดถึงคิมฮีเนอะ  แต่ว่าช่วงนี้คิดถึงป๋ามากกว่า ยังไงไม่รุ
    #233
    0