[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 2 : Chapter I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 มิ.ย. 54

 Chapter I

ฮันเกิง กลับมาแล้วเหรอ~” เสียงสดใสต้อนรับกลับบ้าน กลายเป็นสิ่งที่หานเกิงเคยชินไปเสียแล้ว ตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา

กลับมาแล้วครับ ใบหน้าหล่อเผยรอยยิ้มอ่อนโยน ลูบหัวคนที่เข้ามากอดเขาพลางเอาหัวที่ปกคลุมไปด้วยผมเส้นละเอียดนุ่มสลวยซุกอก เสียงที่ออกมาจึงอู้อี้

ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะฮันเกิง

นายนี่ขี้อ้อนจริงๆนะฮีชอล เหมือนแมวเลย

หานเกิงล้อ ก่อนจะเชยคางเรียวนั้นขึ้นให้อีกฝ่ายสบตาเขา ไหนขอมองหน้าให้หายคิดถึงหน่อยซิ

สีเลือดจางๆแผ่ซ่านบนแก้มเนียน ชายหนุ่มมองมันอย่างชื่นชมระคนพิศวง หลายปีมาแล้วที่เขาไม่เคยเบื่อที่จะมอง รวมทั้งนึกสงสัยด้วยว่าช่างฝีมือใดหนอช่างประดิดประดอยลงรายละเอียดให้ร่างตรงหน้าของเขางดงามได้ถึงขนาดนี้

ตอนเด็กก็น่ารัก พอโตขึ้นมาก็สวย...

ดวงตาโตกระพริบปริบๆเมื่อเห็นเขาเอาแต่ตะลึงจ้องนิ่งค้างไป ก่อนจะยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้า

ฮันเกิง...ฮันเกิงอ่ะ เหม่ออีกแล้วนะ

คนโดนทักรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มกับร่างในอ้อมกอด

เปล่าเหม่อสักหน่อย

สองสามปีมานี้นายเหม่อบ่อยๆนะ เป็นอะไรรึเปล่า เมื่อก่อนไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลยนี่นา ดวงตาโตจ้องอย่างเป็นห่วง มือเรียวยกขึ้นจะแตะทาบหน้าผากเขา แต่หานเกิงจับข้อมือเอาไว้เสียก่อนจึงชะงัก

จะวัดไข้อีกแล้วเหรอ เสียงทุ้มดักคอ ก็วัดมาตั้งหลายปีแล้ว อุณหภูมิฉันไม่ผิดปกติหรอกน่า

ริมฝีปากอิ่มเผยอยิ้มเก้อๆ

ก็มันเผลอนี่นา เมื่อก่อนนายไม่สบายทีไรแม่หรือพ่อก็ต้องเอามือทาบหน้าผากแบบนี้ ฉันก็จำมาบ้างเท่านั้นเองง่ะ เสียงตอนท้ายๆหายลงลำคอไปกลายเป็นพึมพำ เวลาแบบนั้นฉันทำอะไรไม่ได้ทุกที ตอนฉันไม่สบายนายยังเป็นคนดูแลได้เลย ไม่ยุติธรรม...

หานเกิงมองอีกฝ่ายด้วยประกายตาอ่อนโยนอย่างที่แม้แต่คนรับเองก็อาจไม่เข้าใจได้หมด

แม้จะโตขึ้นมาพร้อมๆกัน ตั้งแต่วันนั้นที่เขาเปิดเครื่องฮีชอล แต่พวกเขาก็ไม่ได้เติบโตขึ้นมาเหมือนกัน...ไม่เลย

ในสายตาของพ่อแม่ ฮีชอลไม่ได้กลายเป็นน้องชายหรือพี่ชายของเขา ไม่ใช่แม้แต่เพื่อนสนิท หากแต่เป็นของเล่นชิ้นหนึ่งที่หานเกิงโปรดปรานเป็นพิเศษก็เท่านั้น เวลาที่ร่างบางป่วย การดูแลรักษาเป็นไปตามฐานะของ ของเล่นชิ้นพิเศษของลูกชาย แต่ความรักความผูกพัน ความเอาใจใส่ ความรู้สึกลึกซึ้งทุกๆอย่าง คิมฮีชอลได้รับจากหานเกิงเพียงคนเดียวเท่านั้นจริงๆ

ต่างกับลูกชายคนเดียวของตระกูลหานที่เวลาไม่สบายจะโดนพ่อแม่และคนรับใช้ประคบประหงมเสียจนฮีชอลหาช่องว่างเข้ามาดูแลไม่ได้ มักจะถูกกันให้อยู่ห่างๆเสียมากกว่าโดยที่เจ้าตัวก็คัดค้านอะไรไม่ได้ เว้นแต่หานเกิงจะเรียกหาเท่านั้นแหละเขาถึงจะได้รับโอกาสเข้าไปเฝ้าอยู่ข้างเตียง

งั้น... หานเกิงพยายามทำให้อีกฝ่ายร่าเริงขึ้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะป่วย แล้วให้นายคอยดูแลฉันคนเดียวเลย ดีรึเปล่า?”

ข้อเสนอของเขาได้รับคำตอบเป็นกำปั้นงามๆชกปึ้กเข้าที่ไหล่ ซึ่งคนตัวใหญ่กว่าแทบไม่สะเทือนด้วยซ้ำ

ใบหน้าสวยงอง้ำ อยู่ดีๆก็ดีอยู่แล้วจะไม่สบายเล่นทำไม

ก็นายอยากดูแลฉันไม่ใช่เหรอ หานเกิงแกล้งทำหน้าเซ่อ ก็จะไม่สบายให้ดูแลแล้วยังไม่ถูกใจอีก ว้า เอาใจยากจริงแฮะ

ฮันเกิง!”

ชายหนุ่มหัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง ล้อเล่นนะครับ ว่าแต่นายเหอะ ช่วงนี้ไม่ได้รู้สึกปวดหรือเวียนหัวแล้วไม่ยอมบอกฉันอีกใช่มั้ย?”

ฮีชอลหลบสายตาเขา ตอบเบาๆ

เปล่านี่

ฮีชอล หานเกิงเรียกเข้ม ฮีชอลโกหกเขาไม่เคยสำเร็จหรอก

ง่ะ...

ร่างบางเสียงอ่อย ก็...ก็นิดหน่อย ตอนนั้นนายไม่อยู่บ้าน ฉันนอนพักแป๊บเดียวก็หาย พอนายกลับมาก็เลยลืมบอกไปน่ะ

ลืมอีกแล้วนะ ชายหนุ่มถอนหายใจ รู้ดีว่าเป็นแค่ข้ออ้างของอีกฝ่าย

ฉัน...ฉันไม่อยากให้นายเป็นห่วงนี่นา คนสวยเหมือนจะรู้ตัวเหมือนกันว่าทำผิด ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบมองใบหน้าหล่อ เอานิ้วชี้จิ้มๆเข้าหากันอย่างสำนึกผิด

ฮีชอล ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งกันว่ายิ่งนายไม่บอกฉันก็ยิ่งเป็นห่วง ถ้านายเป็นอะไรไป มันเป็นความผิดของฉัน รู้มั้ย

ตั้งแต่เปิดเครื่อง ฮีชอลมีอาการปวดหัวเป็นระยะอยู่บ่อยๆ แม้จะเคยพาไปตรวจ ช่างก็บอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่หานเกิงโทษตัวเองอยู่เสมอว่าเป็นเพราะตอนที่เขาเปิดเครื่องฮีชอลนั้น เขาปล่อยให้ร่างบางนอนเปลือยโดยลืมห่มผ้าให้จนเป็นเหตุให้สุขภาพไม่สมบูรณ์แบบนี้

เป็นเจ้าของหุ่นยนต์ที่ไม่ได้เรื่องเลยให้ตายสิ

ฮัน...อย่าโกรธฉันนะ นะ..

ดวงตาโตฉายแววอ้อนวอน มือเรียวยึดแขนเสื้อของเขาไว้ ท่าทางแบบนั้นใครจะไปโกรธได้ลง

หานเกิงถอนหายใจ ไม่โกรธหรอก แต่ต้องสัญญาว่าต่อไปนายจะรีบบอกฉันถ้าปวดหัวหรือรู้สึกผิดปกติอีก

อื้อ ใบหน้าสวยพยักหงึกๆ สัญญา!”

ก็พูดแบบนี้ทุกที

หากชายหนุ่มก็อดคลี่ยิ้มเอ็นดูไม่ได้ มองคนสวยของเขาเปลี่ยนสีหน้าไปตามอารมณ์

จริงสิ!” ฮีชอลทำหน้านึกได้ วันนี้หมอมาอีกแล้ว รออยู่ที่ห้องสมุดแน่ะ

ใบหน้าหล่อขรึมลงทันที จากที่อารมณ์ดีๆอยู่เครียดขึ้นจนคนในอ้อมแขนรู้สึกได้

ฮันเกิง เป็นอะไรรึเปล่า?”

เปล่า...

หมอประจำตัวนายเอาใจใส่นายแบบนี้ก็ดีนะ ฉันค่อยเบาใจได้หน่อย นายต้องอย่าดื้อกับหมอนะ เขาจะได้หาสาเหตุอาการเหม่อลอยของนายได้เร็วๆ

หานเกิงยิ้มฝืนๆ

ให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด ว่าที่เขาโดนสั่งพบแพทย์ตลอดสามเดือนมานี้ ไม่ใช่เพื่อหาสาเหตุของอาการ แต่เพื่อรักษาต่างหาก

ให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด ว่าต้นเหตุของ อาการนั้นจริงๆแล้วคืออะไร

 

เป็นยังไง?”

คนที่เป็นทั้งเพื่อนและจิตแพทย์ประจำตัวถามแทนการทักทายทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้อง

จะเป็นยังไง?” หานเกิงตอบเสียงขุ่น

ก็บอกตั้งหลายทีให้แกเลิกมารักษาฉันได้แล้วไงวะเล่อ

ฮีชอลคิดว่าฉันพยายามหาสาเหตุการเหม่อลอยของแกอยู่ไม่ใช่เหรอ ซุนเล่อยักคิ้ว เขาคงยอมให้ฉันหรือแกเลิกล้มง่ายๆหรอกไอ้เกิง! แล้วไหนจะพ่อแม่แกอีก

เจ้าของบ้านกระแทกตัวลงนั่งที่โซฟายาวอย่างประชด

แกก็รู้ว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร มีแต่พ่อกับแม่ที่กังวลไปเองทั้งนั้น

ฮีชอลก็เป็นห่วงแก จิตแพทย์เตือน และจริงๆแล้วฉันก็เป็นห่วงแก หรือแกอยากจะให้ฮีชอลรู้ว่าตัวเองคือสาเหตุอาการ ป่วยของแกหาเกิง

ก็พูดกันไปเรื่อย ชายหนุ่มเอนตัวลงกึ่งนั่งกึ่งนอนเหยียดบนโซฟาตัวยาวนั้น นวดต้นคอให้ตัวเอง ให้ตายเถอะเล่อ แกก็คิดว่าฉันป่วยด้วยอีกคนใช่มั้ย?”

แล้วแกคิดว่าแกป่วยมั้ยล่ะ?”

หานเกิงสบถ ต่อให้ฉันป่วยแล้วไง ฉันก็มีความสุขดีกับชีวิตแบบนี้

หลงรักหุ่นยนต์ของตัวเองจนบางครั้งเหม่อลอยขนาดคนใกล้ชิดสังเกตได้ เนี่ยนะมีความสุข?”

ก็มีความสุขจนกระทั่งพ่อแม่วุ่นวายลากเอาแกเข้ามานี่แหละ ชายหนุ่มแยกเขี้ยวใส่เพื่อน

นี่ถ้าฉันเกิดเร็วกว่านี้สักร้อยสองร้อยปี ก็คงโดนข้อหาหลงรักเพศเดียวกัน ให้ตายเถอะ จะรักใครสักคนทำไมมันต้องยุ่งยากขนาดนี้ด้วย!”

เรื่องการเหยียดเพศในประวัติศาสตร์น่ะใครๆก็ได้เรียนมาตั้งแต่มัธยม แนวคิดของมันคล้ายๆกับการเหยียดผิวหรือเหยียดเชื้อชาติชนชั้นในยุคใกล้เคียงกันนั่นแหละ ดีที่เรื่องไร้สาระแบบนั้นกลายเป็นอดีตไปแล้ว ไม่งั้นเขากับฮีชอลคงโดนอีกกระทง

ก็ทำไมแกไม่หาคนจริงๆเข้าสักคนแล้วก็รักล่ะวะจิตแพทย์ถามเรื่อยๆเหมือนชวนคุย

ซุนเล่อ หานเกิงเรียกนามเต็มของเพื่อน พ่อแม่ไม่ได้ล่ามฉันไว้กับบ้านนะเว้ย ฉันไม่ได้เห็นแต่ฮีชอลคนเดียวแล้วหลงรัก แกเรียนมัธยมมาด้วยกันกับฉันควรจะรู้ดีว่าฉันมีสังคมยังไงบ้าง ควงผู้หญิงไปกี่คน ผู้ชายไปกี่คน มันต้องมีเหตุผลที่ฉันเบื่อพวกนั้น แต่ไม่เคยเบื่อฮีชอล

หานเกิงเรียนมาสูง แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้การรักษาเขาง่ายขึ้นเลยสำหรับจิตแพทย์ ตรงกันข้าม เหตุผลของเขาบางครั้งซุนเล่อก็รู้สึกว่ามันยากที่จะถก

เพียงแต่ทำอาชีพแบบนี้ ถ้าไม่มีจิตใจมั่นคงหนักแน่นในสิ่งที่ถูกต้องละก็ เขาคงบ้าตามคนไข้ไปไม่รู้กี่คนต่อกี่คนแล้วล่ะ

เกิง เขาเรียก พยายามใช้น้ำเสียงอ่อนโยน แต่กลับโดนเพื่อนขัด...หรือกัดอาจจะถูกกว่า

อย่ามาใช้น้ำเสียงจิตแพทย์พูดกับคนไข้แบบนั้นกับฉันหน่อยเลยวะเล่อ ฟังแล้วขนลุก รู้สึกหลอนๆเหมือนโดนสะกดจิตอยู่ยังไงชอบกล มีอะไรก็พูดมาตรงๆ

ซุนเล่อทำหน้าเซ็ง

รู้ตัวไหมว่าแกเป็นคนไข้ที่รักษายากโคตรๆ

ก็เลิกรักษาซะสิวะ ไปหากินกับคนมีปัญหาหัวใจคนอื่นไป คนไข้ได้ทีไล่ส่ง

ทำแบบนั้น พ่อแม่แกก็คงใจสลายไปสามวัน ก่อนจะหาหมอคนใหม่มานั่งจับเข่าคุยกับแกอีกอยู่ดี

งั้นอย่าเพิ่งไป เล่นไพ่กับฉันไหม หรือหมากรุกดีล่ะ

คนฟังทั้งฉุนทั้งขัน นี่มันเห็นหมอเป็นอะไร เพื่อนเล่น? เออ ก็เพื่อนเล่นของมันจริงๆนั่นแหละ เพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยมเสียด้วย

อาการของเพื่อนเขาจริงๆแล้วไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไร ซุนเล่อเหลือบสายตาลงมองแฟ้มประวัติคนไข้ในมือ

-                          รู้ตัวและยอมรับว่ามีความรู้สึกลึกซึ้งให้หุ่นยนต์ในครอบครอง (แต่ไม่ยอมรับว่ามากเกินกว่าที่ควรจะเป็น คนไข้ถามหา เส้นขีดแบ่งระหว่างความพอดีกับความมากเกินไป)

-                          ยอมรับว่าสังคมรอบตัว เช่น พ่อแม่ ไม่เห็นด้วย

-                          ใช้ชีวิตและมีสังคมได้ในระดับดี

เกิง แกไม่เคยบอกฮีชอลเลยใช่มั้ยว่าแกชอบเขาแบบปรารถนาจะมีเพศสัมพันธ์

คนไข้ของเขาจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบแล้ว สายตาที่ทอดมองกลุ่มควันอย่างเนือยๆขณะปล่อยตัวเองนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาเบือนมามองเขาอย่างรำคาญ

ไม่ ฉันไม่เคยบอกฮีชอลว่าฉันชอบเขาแบบคนรัก เล่อ

ทำไมแกไม่บอกล่ะ

ดูเหมือนหานเกิงจะหันมาสนใจคำถามของเขาอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกตั้งแต่เจอหน้ากันในวันนี้

แกว่าไงนะ?”

ฉันถามว่าทำไมแกไม่บอกเขา ซุนเล่อย้ำ เอาล่ะ จะลองใช้วิธีนี้ดูสักครั้งก็ได้ แม้ว่าจะหวังผลไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์และอาจจะทำให้แย่ลงกว่าเก่า แต่คนอย่างไอ้เกิงวิธีที่ดีที่สุดอาจจะเป็นการปล่อยให้มันได้ลองทำในสิ่งที่มันอยากจะทำก็ได้

ฉัน... หานเกิงขมวดคิ้ว คีบบุหรี่ค้าง ไม่รู้สิ แกคิดว่าฉันบอกเขาได้เหรอเล่อ ฉันหมายถึง...แกคิดว่ามันเป็นเรื่องต้องห้ามไม่ใช่เหรอ แล้วแกจะมาแนะนำให้ฉันไปบอกฮีชอลว่าฉันรักเขาเนี่ยนะ

ทำไมจะไม่ล่ะ หรือว่าแกกลัวฮีชอลไม่ได้รู้สึกกับแกอย่างที่แกรู้สึกกับเขา?”

แกไม่ต้องมาประชดฉัน เล่อ พ่อแม่ฉันคงไม่เดือดร้อนจ้างแกมานั่งสอบสวนฉันอยู่แบบนี้ถ้าไม่ใช่เพราะพวกท่านก็รู้เหมือนกันว่าฮีชอลรักฉัน ถึงฉันไม่รู้ว่าแค่ไหน แต่ถึงยังไงปัญหามันก็ไม่ใช่เรื่องนั้น...ชายหนุ่มลุกขึ้นจากโซฟา เริ่มต้นเดินไปเดินมา

ถ้าฮีชอลไม่ได้รักฉันแบบที่ฉันรู้สึกกับเขา เขาอาจจะตกใจ แล้วฉันก็อาจจะมองหน้าเขาไม่ติดไประยะหนึ่ง...แต่ถ้าฮีชอลรักฉันตอบ... บุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลใหญ่ที่รุ่งโรจน์ รู้จักแต่การตัดสินใจที่เฉียบขาดตลอดมากลืนน้ำลาย ใช่ว่าการไม่ยอมรับเส้นขีดของสังคมจะทำให้เขาไม่รับรู้ว่ามันมีอยู่ ตรงกันข้าม เขาเห็นมันชัดเจนยิ่งกว่าคนที่น้อมยอมรับมันได้เสียอีก

เราสองคนจะอยู่ยังไง? ถ้าต้องให้ฮีชอลหลบๆซ่อนๆความรู้สึกแบบที่ฉันต้องทำอยู่ทุกวันนี้ ฉันยอมหลบซ่อนความรู้สึกที่มีต่อเขาต่อไปยังดีซะกว่า

แต่ถ้าฮีชอลรักแก เขาก็ต้องหลบซ่อนความรู้สึกอยู่เหมือนกันนะเกิง

ไม่หรอก หานเกิงค่อนข้างมั่นใจ ฉันมองฮีชอลออก ต่อให้ตอนนี้เขารักฉันแบบนั้น เขาก็ยังไม่รู้ตัว

ซุนเล่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอาล่ะ ถ้าแกไม่อยากบอกความรู้สึกกับฮีชอลล่ะก็ แค่นอนกับเขาก็ได้ ลองมีเซ็กซ์กับเขาซะสิ

ว่าไงนะ!”

 

หุ่นยนต์ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านาย

แม้ว่าหุ่นยนต์จะพัฒนาไปจนมีความคิดอิสระ สามารถโต้ตอบ โต้แย้ง หรือแม้กระทั่งโต้เถียงกับผู้เป็นเจ้าของได้อย่างไร แต่สถานะที่เหมือนกับทาสหรือสิ่งของอันเป็นแนวคิดดั้งเดิมตั้งแต่มีหุ่นยนต์ขึ้นมาบนโลกใบนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนไปเลย หุ่นยนต์ต้องรับใช้มนุษย์อย่างที่มนุษย์อยากจะให้ทำ หากว่าต่อต้านขัดขืน เจ้าของสามารถลงโทษได้โดยอิสระและไม่มีความผิดในทางกฎหมายแต่อย่างใดแม้ว่าหุ่นยนต์จะถึงขั้น เสียไป เพราะไม่มีกฎหมายต่อต้านการทำร้ายหรือกระทั่งทำลายสิ่งของนี่

หุ่นยนต์...ต่อให้ต้องหาซื้อมาด้วยราคาแพงแค่ไหน ค่าของพวกมันก็ยังคงเป็นแค่ สิ่งของอยู่ดี

แม้ว่าหุ่นยนต์จะเหมือนมนุษย์มากขึ้นจนแทบแยกไม่ออกอย่างทุกวันนี้ก็ตาม

ถ้าแกไม่อยากบอกความรู้สึกกับฮีชอลล่ะก็ แค่นอนกับเขาก็ได้ ลองมีเซ็กซ์กับเขาซะสิ

คำแนะนำของเพื่อนผู้ทำอาชีพจิตแพทย์ยังก้องอยู่ในหัวขณะหานเกิงก้าวออกมาจากห้องน้ำ และเห็นฮีชอลในชุดนอนนั่งเช็ดผมอยู่ปลายเตียงก่อนแล้ว

มองจากด้านหลัง เพียงแค่เห็นต้นคอขาวๆนั่น หัวใจก็เต้นแรง

ร่างบอบบางในชุดนอนหลวมๆใส่สบาย เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ กลิ่นหอมน่ากินยิ่งกว่าขนมหวานเพิ่งออกจากเตาสดๆร้อนๆซะอีก

หานเกิงเดินเข้าไปหาร่างนั้นช้าๆจากทางด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

ฮันเกิง ใบหน้าสวยหันมายิ้มให้ ทำเอาร่างสูงชะงักกึก ก่อนจะหัวใจแทบละลายกับวาจาอ้อนๆที่ตามมา อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ ขยี้ผมให้หน่อยสิ

เก็บซ่อนความรู้สึกตอนกลางวันว่าลำบากแล้ว ทุกคืนเวลาเข้านอน มีใครรู้บ้างว่าเขาต้องทนทรมานแค่ไหนกับการหักห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำอะไรเกินเลย ในเมื่อคนที่หมายปองนั่นอยู่ใกล้กว่าเอื้อม คืออยู่ในอ้อมแขนของเขาเอง

ชายหนุ่มเดินไปทรุดลงนั่งซ้อนข้างหลังคนตัวเล็กกว่า หยิบผ้าขนหนูในมืออีกฝ่ายมาแล้วเริ่มทำตามคำขออย่างคล่องแคล่ว...แน่ล่ะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย

ครั้งล่าสุดที่ฮีชอลตัดผมมันก็สักระยะหนึ่งมาแล้ว มือใหญ่ขยี้เส้นผมสีดำยาวประบ่าชื้นนิดๆนั้นอย่างทะนุถนอม พอมันแห้งหมาดก็เลยขึ้นไปนวดคลึงที่ขมับและท้ายทอยให้ด้วย ศีรษะได้รูปนั้นเบียดเข้าหามือเขาอย่างสบาย ครางเบาๆ

อืออ ฮัน...

ชอบใช่ไหม?” เสียงทุ้มกระซิบถาม

ฮีชอลพยักหน้า พริ้มตาลง ชอบ สบายจัง

ร่างสูงดึงอีกฝ่ายให้ขยับเข้ามาพิงอกเขาก่อนจะนวดต่อ ฮีชอลไม่ขัดขืน มีแต่จะโอนอ่อนผ่อนตาม

หัวใจที่เจ้าของฝึกจนหนักแน่นไม่หวั่นไหวตลอดหลายปีมานี้เริ่มจะสั่นคลอน จากบทสนทนาเมื่อตอนเย็นกับนายแพทย์ผู้เป็นเพื่อน

ใบหน้าหล่อก้มลงสูดกลิ่นหอมจากต้นคอขาว ริมฝีปากได้รูปคลึงเบาๆลงบนผิวเนื้ออ่อน

อ๊ะ... ฮีชอลสะดุ้งน้อยๆเมื่อรู้สึกร้อนวาบตรงจุดที่เขาจูบ

หานเกิงไล่จูบไปเรื่อยๆ จากซอกคอเลยลงมาที่ไหล่เนียน แล้วย้อนขึ้นไปตรงใบหู ขบเม้มเบาๆ

ฮื่อ...

ฮีชอลคราง ขนอ่อนๆลุกชันตอบสนองการสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยจากเขา ฮัน...

ชู่ว์ หานเกิงกระซิบ ปล่อยผ้าเช็ดผมทิ้งลงบนพื้นขณะที่มือเปล่าๆคว้าปลายคางเรียวหมุนให้หันมาหาเขา ทาบริมฝีปากของตนเองเข้ากับเรียวปากอิ่มที่เผยอน้อยๆ บดเบียดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน แล้วแทรกลิ้นเข้าไปภายใน

ดวงตาโตที่ปรืออยู่แต่แรกลืมโพลงขึ้นเหมือนจะตกใจเมื่อตระหนักว่าผู้เป็นเจ้าของกำลังทำในสิ่งที่ไม่เคยทำกับตนมาก่อน ส่งเสียงอึกอักอยู่ในคอ เรียวลิ้นเล็กถอยหนีการพัวพันราวลูกแมวที่ตกใจสิ่งแปลกปลอม แต่สุดท้ายก็โดนเกี่ยวกอดไว้โดยผู้บุกรุกที่เชี่ยวชาญกว่า

รสหอมหวานที่ได้ลิ้มลอง ปลุกความรู้สึกที่เพียรเก็บซ่อนให้กลายเป็นความปรารถนา หานเกิงประคองร่างบางเอนลงกับเตียงทั้งๆที่ยังไม่ถอนริมฝีปาก ปลดกระดุมเสื้ออีกฝ่ายด้วยมือเดียวอย่างชำนาญ จนกระทั่งเสื้อนอนตัวหลวมถูกแผ่ออกทั้งหมด เขาละริมฝีปากจากอีกฝ่ายเพื่อจะถอดเสื้อของตัวเองบ้าง แล้วก็พลันชะงัก

คิมฮีชอลนอนอยู่ตรงนั้น ท่อนบนเปลือยเปล่า ริมฝีปากอิ่มแดงก่ำจากการสัมผัสเมื่อครู่เผยอค้าง สั่นระริกน้อยๆ และดวงตาโตฉายแววงุนงงสับสนระคนตระหนกจ้องตรงมายังเขา แววตาคู่นั้นราวกับจะถามว่า เขาทำอะไร...

หานเกิงลุกพรวดจากเตียง หันหลังให้ร่างสวย

ฮีชอล ฉัน...

รู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองก็สั่นเทา รวมทั้งส่วนนั้นก็ได้ตื่นขึ้นมาแล้วแบบครึ่งๆกลางๆ

ใส่เสื้อแล้วนอนซะ

เขาสั่ง ก่อนจะผลุนผลันเข้าห้องน้ำไป

----
ขณะนี้ไรท์เตอร์อยู่หอ และใช้เน็ตมือถือ ซึ่งมันอืดมากกกกกกกกกกกกกกกก (อาจเนื่องจากเมื่อครู่ฝนตกด้วย)
เดี๋ยวมาตอบเม้น อัพก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #52 MarshMaL~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 23:33
    อ๊ากกกกกกกก  เล่ออ  ยุอีกๆ เอาอีกๆๆๆ > <
    น่ารักก  คง งง มากแหละ 
    เกิงทนมาได้ไงนานขนาดนี้ > <  นับถืออ
    #52
    0
  2. #51 ก.เกิงตาตี่ : ฮ.ฮีตาโต (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2554 / 23:57
     เกิง จะสุภาพบุรุษอะไรตอนนี้ ~~
    #51
    0
  3. #50 มะพร้าวซอ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 08:34

    ทนมาตั้ง 15 ปี
    มาแตกเพราะคำแนะนำของหมอเล่อ
    แล้วทำไมไม่ต่อล่ะป๋า >///<

    #50
    0
  4. #49 nymph (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 16:15
    >////<
    เกิงอ่า ทำไมไม่ต่อล่ะ 55555555
    #49
    0
  5. #48 Devil-Devine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 16:40
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรีดร้องดังๆ

    ฮีชอลน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เธอเป็นหุ่นยนต์ที่น่ารักที่สุด!!!!

    นักวิทยาศาสตร์เก่งๆสักคนสร้างหุ่นยนต์แบบฮีชอลมาที

    T^T เกิงน่าอิจฉาอะ อยากไ้ด้มั่ง

    โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #48
    0
  6. #47 nymph (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2554 / 10:30
     อ๊ากกกกกก
    แนะนำดีมากกก
    #47
    0
  7. #46 MiniZena (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2554 / 12:42
     เฮ้ยยยยย อีกนิดเดียว

    เล่อวางระเบิด
    #46
    0
  8. #45 NooN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 14:00
    เจ๊น่าร้ากกกก



    ขอคารวะในความอดทนของป๋า คึคึคึ
    #45
    0
  9. #44 onlyhanchul (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 12:49
    อีป๋าเรื่องนี้ อดทนเนอะ ทนมาด้าย ตั้ง 15 ปี เกือบจะสิ้นสุดเพราะคำพูดของคุณหมอเล่อแท้แท้
    ว่าแต่คิมฮียังแบ๊วได้อีกนะนั้น (เกือบได้อ่านแล้วซิ เฮ้อไม่น่าหยุดเลย5555+++)
    สู้สู้ สู้ต่อไปค่ะ
    #44
    0
  10. #43 wolaole (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 16:24

    >///< ฮีชอลแบ๊วๆน่า....ขนาดนี้
    อิป๋าก็เก่งเหอะทนมาได้ตั้งนานนนนนนนน

    เรื่องนี้ดราม่าแหงมๆ

    #43
    0
  11. #42 เม่นคุง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2554 / 17:59
    อิป๋าหื่นเก็บกดมาหลายปี 555+

    น่าสงสารป๋าแฮะ รักคนที่ไม่ควรรัก แถมพ่อแม่ไม่สนับสนุน

    ว้ากกกก เครียด 55+
    #42
    0
  12. #41 pep (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2554 / 11:32
    ไม่อยากให้คิมฮีชอลคิดมาก...ให้ตัวเองคิดเองคนเดียวพอแล้ว...เป็นคนดีอะไรขนาดนั้นคุณชายฮันเกิงของคิมฮีชอล T^T

    จะมีใครเข้าใจฮันบ้างไหม? หลงรักคน?ที่ไม่ควรจะรัก.. รักที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเข้าใจ..

    อย่าเศร้าเลยน๊าคร๊าไรเตอร์..เรื่องนี้อ่ะ TT^TT กระซิกๆ เกาะแข้งเกาะขา..พลั๊ก!! (ไรเตอร์สลัดขา..ชำเรืองมองประมาณอินี่มันเป็นใคร??)
    #41
    0
  13. #40 pocky_my (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 16:37
    มี เล่อ ด้วยอ่า งืดดดดด



    #40
    0
  14. #39 angle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 14:53
    เอ้ยยยยยยยยยยยย

    พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ยเกิง

    รู้มั้ยว่าหนูรออยู่นะ หุหุ

    #39
    0
  15. #38 loveheenime (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 09:02
    เกือบไปแล้วอะ



    ลุ้นแทบแย่อะ
    #38
    0
  16. #37 Halloween13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 23:34
    เป็นคำแนะนำที่น่าปฏิบัติตามจริงๆ หึหึ
    ฮีน่ารักจริงเลยอ่ะ
    นับถือฮันจริงๆ กับความอดทน
    #37
    0
  17. #36 HeartAmiss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 21:04
     เอ่อะ เอ่อะ เอ่อะ
    เล่ออออออออออออออออออออออออ!!!???? มาแบบเหนือความคาดหมายมาก >O<"""""

    ว่าแต่เกิง ทำไมไม่ซั่มล่ะ -.,- โอกาสอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ฮีเค้าไม่ขัดขืนหรอก อินโนเซนต์ซะขนาดนั้น ฮ่าๆ 
    #36
    0
  18. #35 +~lll B"ow lll~+ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 20:14
    มันจะดราม่าใช่ไหมม?....
    ไม่ค่อยอยากให้ดราม่าอ่ะ
    T^T
    #35
    0
  19. #34 -นู๋(ไม่)"หื่ล"- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 19:26
    ไม่อยากให้ดราม่าเลยอะ

    เศร้าแน่เลยอะ โห

    มาต่อๆๆๆๆ
    #34
    0
  20. #33 mine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 15:30
    อ่าวๆ แนะนำแค่นี้ ตกค่ำถึงกับหื่นแตกเลยเหรอ = ="



    อด ทน มาได้ตั้งนาน ไรแว๊ อย่างน้อยก็ ขอ ซะหน่อยสิ เพื่อเค้าจะ ให้ แบบไม่ต้องบังคับ คิคิคิ
    #33
    0
  21. #32 ojsuju (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 00:03
    โอ๊ยยยยยยยยย อยากมีหุ่นยนต์แบบนี้บ้างอะไรบ้าง
    ชีวิตรักแลดูรันทดนะฮันชอล
    ชายกับชายก็ว่ายากแล้ว
    แต่นี่คนกับมนุษย์มันยากยิ่งกว่าหลายเท่านัก
    #32
    0
  22. #31 ObNumZ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2554 / 22:52
    หาซื้อได้ที่ไหนเนี่ย จะเอา จะเอา จะเอา
    #31
    0
  23. #30 มูกุงออมมา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2554 / 22:09
    กริ๊ดดดดดดดดดดด จะรอช้าอันใดอยู่ละเกิงงงงง
    อ๊ายยยยยยย ถ้าหุ่นยนต์มันจะมีความรู้สึกได้ขนาดนี้นะ
    โฮกกกกกกกกกกกกกกก
    #30
    0