[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 19 : Chapter XVI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ก.พ. 55

 Chapter XVI

เสียงกริ่งอัตโนมัติที่ดังขึ้นเมื่อมีแขกมาเยือนหน้าประตูบ้านทำให้อ้อมแขนแกร่งคลายออก ร่างบางผละออกจากอ้อมกอดอบอุ่นนั้นอย่างไม่เต็มใจนัก

"ใครมาอ่ะ ฮันเกิง?"

ที่ถามแบบนี้เพราะที่บ้านจะมีแขกมาหาก็แต่แขกของหานเกิงเท่านั้นแหละที่นานๆจะมาที่บ้านสักครั้ง และก็ต้องนัดล่วงหน้าด้วย ที่มาหาได้บ่อยๆโดยไม่ต้องขออนุญาตก็เห็นจะมีแต่ซุนเล่อกับคิมยองอุนเท่านั้นละมั้ง

ไม่น่าใช่คุณหมอซุนเล่อหรอกน่ะ เพิ่งโทรมาเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ

"ไอ้ยองอุนน่ะ เห็นบอกว่าวันนี้จะพาพรีเซนเตอร์สินค้าตัวใหม่ของบริษัทมาแนะนำหน่อย"

ที่จริงแล้วเขาจะต้องไปรู้จักกับพรีเซนเตอร์สินค้าตัวไหนทำไมก็ไม่รู้ ยองอุนคิดจะเลี้ยงข้าวพรีเซนเตอร์ก็น่าจะพาไปเลี้ยงที่บ้านตัวเอง แต่เจ้าตัวอ้างว่า

"ที่บ้านฉันไม่มีอาหารอร่อยๆกินนี่หว่า แล้วพรีเซนเตอร์คนนี้เขาก็เพิ่งกลับมาจากจีน เล่าให้ฟังว่าอาหารจีนอร่อยม๊ากมาก ฉันเลยโวข่มกลับไปว่าอาหารจีนบ้านแกอร่อยที่สุด"

คราวนี้หานเกิงชักรู้แกว "แกหาโอกาสมากินข้าวบ้านฉันสิไม่ว่า!"

"อ้าว ก็บอกแล้วไงว่าอาหารบ้านแกมันอร่อย!"

"อย่ามาอ้างหน่อยเลยวะ มาทีไรก็เห็นไปอี๋อ๋ออยู่กับลีทึก"

"ว้า โดนจับได้ซะแล้วเหรอ" คนโดนรู้ทันหัวเราะแหะๆ เกาหัวแก้เก้อ

"แกจริงจังแค่ไหนเนี่ย" หานเกิงอยากรู้

"บอกตามตรงเลยนะ ตั้งแต่ได้สบตาลีทึกวันที่ไปบ้านแกวันแรก ฉันก็เหมือนคนตายแล้วเกิดใหม่ จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้สึกว่าไม่อยากเห็นหน้าเขาสักวัน ขอเหอะ"

ตอนท้ายคิมยองอุนพูดทีเล่นทีจริง แต่ได้รับคำตอบปฏิเสธทันควันจากเพื่อน

"ไม่ได้"

"อะไรวะ!" อีกฝ่ายโวยทันควันเหมือนกัน

"แค่นี้ให้เพื่อนไม่ได้ ไอ้ขี้งก"

"ถ้าให้ เวลาฉันไปทำงาน ฮีชอลจะอยู่กับใครล่ะ"

"เออจริง" สหายชาวเกาหลีเห็นด้วย "งั้นเอาไว้แกกลับไปจีนแล้วหาพี่เลี้ยงคนใหม่ให้ฮีชอลได้แล้วฉันค่อยไปขออีทึกก็ได้"

"อะไรพี่เลี้ยงฮีชอล" หานเกิงอดหัวเราะไม่ได้ "ลีทึกเป็นพ่อบ้านต่างหาก"

แม้เขาจะแอบเห็นด้วยว่าลีทึกเป็นเหมือนพี่เลี้ยงของฮีชอลมากกว่าก็เถอะ...

"ไม่ว่ายังไง ก็ขอให้แกแน่ใจตัวเองก่อนแล้วกัน"

ความรักระหว่างหุ่นยนต์กับมนุษย์...รักต้องห้าม...มีแต่คนที่เคยเจอมากับตัวเองเท่านั้นที่จะรู้

มันเจ็บปวด โดนกีดกัน โดนมองไม่ดี

ถ้าไม่รักจริง คงไม่อาจยืนหยัดฝืนกระแสต่อต้านของสังคม ไม่ต้องพูดถึงเรื่องปกป้องคนที่ตนเองรัก

 

พ่อบ้านหนุ่มเป็นคนไปเปิดประตู หานเกิงกับฮีชอลก็ไปยืนต้อนรับอยู่ตามฐานะเจ้าบ้านที่ดี

เพียงแต่วินาทีแรกที่เจ้าบ้านหนุ่มเห็นหน้า 'แขก' เขาก็อยากจะเปลี่ยนเป็น 'เจ้าบ้านที่เลว' แล้วไล่แขกกลับบ้านเสียเดี๋ยวนั้น

"อ๊า! เธอคนนั้น!"

เสียงตกตะลึงของฮีชอลทำให้หานเกิงแทบกุมขมับ นรก! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเขาต้องมาพบกันอีกเป็นครั้งที่สอง

ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจอะไรเธอนักหนาหรอกนะ เพียงแต่ถ้าไม่พบกันได้อีกตลอดชีวิตก็คงดี!

ผู้ที่ก้าวเข้ามาพร้อมคิมยองอุนไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเด็กสาวที่พวกเขาพบที่งานเทศกาลน้ำแข็งฮาร์เอ่อร์ปินและฮีชอลอยากถ่ายรูปด้วยในตอนนั้น

"อันโซฮีค่ะ" เธอแนะนำตัว ยิ้มอย่างสดใส "อ๊ะ ไม่นึกเลยค่ะว่าจะได้พบพวกคุณอีก"

"ม.. ไม่ดีเหรอ?" ฮีชอลละล่ำละลัก ตื่นเต้นดีใจผิดกับหานเกิงราวฟ้ากับเหว หน้าแดงจนสังเกตได้ "เธอ...ไม่อยากเจอฉันอีกเหรอ?"

"ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นหรอกค่ะ" อันโซฮียิ้มหวาน เป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์จริงใจ "ดีใจมากๆเลยต่างหากล่ะที่ได้เจออีกครั้ง"

"เอาล่ะ!" หานเกิงตัดบทฉับ

"อาหารพร้อมแล้ว เราไปกินกันเลยเถอะ"

ถ้ารู้เสียก่อนหน้านี้ให้ตายก็ไม่ยักยอมให้มา แต่นี่ก็ดันมาแล้ว...

ให้ตายเถอะ เขาต้องรวบรัดให้เย็นนี้ผ่านไปโดยเร็วที่สุด!!

====

 

ร้านอาหารแห่งนั้นคนพลุกพล่าน ชายหนุ่มในชุดทำงานเยี่ยงพนักงานออฟฟิศทั่วไปที่ก้าวเข้ามาจึงต้องหยุดยืนนิ่งขณะปล่อยให้สายตากวาดมองหาคนที่ต้องการพบ

...ก่อนจะมองเห็น

เขาโบกมือปฏิเสธพนักงานต้อนรับอย่างสุภาพ จากนั้นก็ก้าวเข้าไปยังโต๊ะที่ชายอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อน

"ไง"

คำทักทายห้าวๆดังขึ้นทันทีที่เขาก้าวเข้าไปใกล้

"ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ"

รอยยิ้มในแววตาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบางๆภายใต้รอยกังวลและอารมณ์หลายประการที่เจ้าตัวเก็บงำไว้ในใจ "สบายดีหรือครับ?"

"ทำไมจะไม่สบาย? แกล่ะสบายดีหรือเปล่า นั่งทำงานออฟฟิศทั้งวันระวังเหอะจะลงพุง"

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามกับบุรุษหนวดเฟิ้มอ้วนพุงพลุ้ย หากไม่ได้นัดแนะกันไว้ก่อนละก็เขาคงจะจำไม่ได้เป็นแน่ เพราะรูปร่างหน้าตานี้ความจริงไม่ใช่รูปร่างหน้าตาจริงๆของอีกฝ่าย เขาเหลือบมองแก้วเหล้าในมือหนาที่หากสังเกตให้ดีจะพบว่าไม่เข้ากับรูปลักษณ์โดยรวม มันคล้ำกว่าผิวส่วนอื่น ฝ่ามือสากนิดๆไม่อวบอูมเยี่ยงคนเจ้าเนื้อ มิหนำซ้ำยังนิ้วเรียวยาวที่แลดูคล่องแคล่วแข็งแรง

"พี่นั่นแหละ กินเหล้ามากๆระวังจะเสียสุขภาพ"

"เออน่า ขี้บ่นจริงแฮะไอ้เด็กนี่ แกเป็นน้องฉันหรือเป็นพ่อฉันกันแน่?"

คนฟังเพียงแต่ยิ้มๆไม่ตอบคำ รับเมนูอาหารมาสั่งให้ทั้งสำหรับตัวเองและอีกฝ่ายโดยไม่ต้องถาม ตลอดเวลาชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามเพียงแต่นั่งมองอยู่เงียบๆ รอจนเขาสั่งอาหารเสร็จแล้วถึงถาม

"ว่าแต่แกมีอะไร อยู่ๆถึงคิดจะเลี้ยงข้าวฉันในร้านหรู? คงรู้นะว่าฉันไม่รับนัดกินข้าวใครง่ายๆ ถ้าไม่ใช่แกอย่าหวังว่าจะยอมมาโดยที่ไม่รู้เหตุผล"

"ผมมีเรื่องอยากจะไหว้วานพี่" วาจานั้นหากสังเกตให้ดีจะรู้ว่าฟังดูฝืดฝืนชอบกล แต่ดูเหมือนผู้ถูกเรียกว่า 'พี่' จะไม่ได้รู้จักเขาดีขนาดนั้น จึงไม่ทันสังเกต

"เป็นบ้าอะไรของแก อยากให้ทำอะไรให้ก็บอกมาเลย พูดจายืดยาดแบบนักธุรกิจกับฉันทำไม"

"ผม..." ดวงตาผู้พูดเมินลงต่ำ คล้ายซ่อนแววบางอย่างเอาไว้ เสียงเปลี่ยนเป็นเบาพอได้ยินกันแค่สองคนแบบต้องเงี่ยหู "ต้องการลักพาตัวคนบางคนน่ะครับ"

"วะ! ของกล้วยๆ บอกชื่อมาเลย สำหรับแกฉันทำให้ฟรีไม่ต้องเสียเงินหรอก"

"ไม่ใช่เรื่องของผมโดยตรงหรอกครับ" น้ำเสียงนั้นปนทอดถอนด้วยสาเหตุที่ผู้ฟังไม่อาจรู้แน่ "คำสั่งของเจ้านายผมน่ะ"

"เรื่องของเจ้านายแกก็เหมือนเรื่องของแก และเรื่องของแกก็เหมือนเรื่องของฉัน"

ชายพุงพลุ้ยว่า กระดกเหล้าที่เหลือติดก้นแก้วรวดเดียวหมด รับจานอาหารจากหุ่นยนต์บริกรชายโดยไม่ชายหางตามองด้วยซ้ำ ย้ำ "ชื่อล่ะ จองฮุน?"

คิมจองฮุนถอนหายใจ

"อันโซฮีครับ อยากให้ลักพาตัวอันโซฮีให้หน่อย"

"หือม์?" ฝ่ายนั้นคีบเนื้อเข้าปากเคี้ยวก่อนตามด้วยเหล้า "ฉันไม่ได้สนใจพวกคนดังเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่าอันโซฮีจะเป็นพรีเซนเตอร์ของสินค้าตัวใหม่ของชเวอินดัสทรีที่แกทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"ครับ นี่เป็นคำสั่งที่ผมได้รับมา"

"อืม" มือหนาลูบคาง "ฉันจะไม่ถามหรอกนะว่าเพราะอะไร มันเป็นเรื่องภายในใช่มั้ยล่ะ เอาเป็นว่าเมื่อน้องชายขอก็จะทำให้ ไม่มีปัญหา"

เลขาฯหนุ่มของประธานชเวแห่งบริษัทผลิตหุ่นยนต์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบริษัทหนึ่งแห่งยุคก้มศีรษะ

"ขอบคุณครับ พี่จางฮุน"

====

 

การเป็นหมาอยู่ในบ้านตระกูลอีนั้นไม่ใช่เรื่องยากลำบากเลยแม้แต่น้อย ที่จริง...ออกจะสุขสบายจนเจ้าตูบติดใจเสียด้วยซ้ำ

แผลที่มันได้รับถูกรักษาจนตอนนี้เกือบหายสนิท อาหารมีกินสามมื้อถึงไม่ได้หรูหราเท่าแต่ก่อนที่มันเคยกิน แต่ก็เป็นของหนักท้องทั้งนั้น เรื่องหิวโหยหรือหนาวเหน็บไม่มีที่ซุกหัวนอนนั้นเป็นอันว่าไม่ใช่ปัญหา

แน่ล่ะ สำหรับสัตว์หายาก...ต่อให้เป็นหุ่นยนต์ก็เถอะ ราคาแพงขนาดนี้จะตกระกำลำบากได้ยังไง

ถ้าไม่ใช่เพราะไปก่อเรื่อง 'ความประพฤติไม่ดี' เอาไว้ ป่านนี้คงยังอยู่บ้านเดิม

เอ...หรือจะตายไปแล้วก็ไม่รู้สิ

"เฮ้ ชิโระ" ถึงทั้งเนื้อทั้งตัวมันจะไม่มีสีขาวเลย มีแต่สีเทาปนน้ำตาล แต่อีกฝ่ายก็ยังคงยืนยันจะเรียกแบบนี้อยู่ดี

...หมาก็เถียงคนไม่ได้ซะด้วย ไม่สิ หมาไม่ควรจะพูดได้นี่นา เขาอยากจะเรียกว่าอะไรก็ให้เรียกๆไปเถอะ!

ซองมินกลับมาจากมหาวิทยาลัยแล้ว 'ชิโระ' ลุกจากการนอนหมอบไปกระดิกหางรับ

"ฉันกลับมาเปลี่ยนชุดเท่านั้นแหละ เดี๋ยวต้องออกไปทำงานต่อ"

เจ้าหมาพ่นลมดังพรืด

"อะไร ไม่พอใจที่ฉันต้องออกไปข้างนอกอีกงั้นเหรอ นายนี่เป็นหมาที่เอาแต่ใจซะจริงๆเลย ไม่ได้หรอกนะ ฉันรู้ว่าเจ้านายเก่าของนายคงรวยซะจนมีเวลานั่งเล่นนอนเล่นกับนายทั้งวัน แต่ถ้าฉันไม่ไปทำงาน นายจะไม่มีอาหารหมากินนะ"

เอาล่ะ จะยอมให้ไปก็ได้ มันฟังอย่างตั้งอกตั้งใจแล้วก็ลงไปนอนหมอบเอาคางเกยขาหน้าตัวเองโดยหันหน้าไปทางประตู

"จะนอนรอตรงนี้จนกว่าฉันจะกลับมาเหรอ? นายนี่เป็นหมาเฝ้าบ้านที่ใช้ได้แฮะ อ้อ ถ้าคนแปลกหน้ามาไม่ต้องเปิดประตูให้ล่ะ"

ถ้าไม่เปิดประตูจะรู้ได้ยังไงว่าแปลกหน้าหรือไม่แปลกหน้าล่ะ พวกมนุษย์นี่บางทีก็สั่งอะไรแปลกๆ ...ไม่ใช่สิ ที่จริงแล้วหมาเปิดประตูได้ที่ไหนกันเล่า! ระหว่างที่คิดโน่นคิดนี่อีกฝ่ายก็ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว คว้ากระเป๋าแล้วเดินไปที่ประตู โบกมือบ๊ายบาย

"แล้วจะรีบกลับนะเจ้าหมาน้อย!"

เป็นมนุษย์ที่น่ารักดีเหมือนกันแฮะ... ถึงการเรียกมันว่าหมาน้อยจะเป็นคำเรียกที่เกินไปหน่อยก็เถอะ มันตัวใหญ่ขนาดนี้ไม่ใช่หมาน้อยแล้ว

ประตูปิดลงดังแกร๊ก

โดยปกติแล้วพอไม่มีคนอยู่บ้าน บ้านทั้งหลังก็จะปิดล็อกตัวเองโดยอัตโนมัติ เป็นเทคโนโลยีที่ทุกบ้านมีใช้จนเป็นของธรรมดากระทั่งผู้คนไม่เคยสังเกตไปเสียแล้วด้วยซ้ำว่ามันทำงานอยู่รึเปล่า

ดังนั้นซองมินจึงไม่รู้ว่าบ้านของเขาไม่ได้ปิดล็อกตัวเองหลังจากเขาออกมา

เพราะระบบตรวจจับพบว่ายังมี 'คน' อยู่ในบ้านอีกคนหนึ่ง

====

 

"อาหารอร่อยมากเลย"

รีบๆไปซะทีเถอะ

"ต้องขอบคุณพี่คังอินมากเลยนะคะที่พามาทานอาหารอร่อยๆแบบนี้"

"โธ่ เรื่องเล็กน้อย ไม่มีปัญหา"

มีโว้ย! มีมากด้วย แกกับฉันต้องคุยกันหน่อยแล้วไอ้ยองอุน!

"แต่ผมไม่ใช่คนทำอาหารซะหน่อยนะ ต้องชมคนนี้"

"จริงด้วย แหม พี่อีทึกเนี่ย ทำอาหารเก่งจริงๆเลยนะคะ"

คนโดนชมยิ้มเขินๆ "มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ..."

ลีทึก ฉันจะหักเงินเดือนนาย!

"พี่ฮีชอลคุยสนุกจังเลยค่ะ โซฮีชอบคุยกับพี่ฮีชอลมากเลย"

"จ...จริงเหรอ..."

อ่อนต่อโลกไปแล้ว! เธอก็แค่พูดให้นายหลงเท่านั้นแหละฮีชอล! อย่าไปเชื่อเชียวนะ!

"พี่ฮันเกิง...โซฮีเรียกพี่ว่าพี่ฮันเกิงตามพี่ฮีชอลได้รึเปล่า?"

"ไม่ได้!"

เผลอเสียงแข็งออกไป ก่อนจะรู้สึกตัวเลยรีบเสียงอ่อนลงแต่ก็ยังกระด้างอยู่ดี

"เรียกว่าฮันคยองดีกว่า"

"ง่า ก็ได้ค่ะ พี่ฮันคยอง ต้องขอบคุณพี่มากที่สุดเลยนะคะสำหรับอาหารมื้อนี้"

อืมม ก็เป็นเด็กที่มารยาทดีเรียบร้อยอยู่หรอก แต่ยังไงก็ทำใจเป็นกลางไม่ลง ก็นี่น่ะ...

เจ้าสาวในความฝันของฮีชอลของเขาเชียวนะ!

ต้องกันออกไปให้ไกลที่สุด

"ดึกมากแล้ว ไอ้ยองอุนพาน้องเขาไปส่งเหอะ เป็นผู้หญิงกลับบ้านดึกๆไม่ดี"

 

ดวงตาโตมองตามร่างที่เดินเคียงคู่กับคิมยองอุนจากไปจนกระทั่งสองคนนั้นขึ้นรถแล้วขับจากไปจนลับตา ก่อนจะรู้สึกถึงเสียงกระแอมเบาๆ

"หน้าแดงไปหมดเลยนะ นายน่ะ"

ฮีชอลแตะหน้าตัวเอง ก็รู้สึกหน้าร้อนอย่างควบคุมไม่ได้แทบจะตลอดมื้อค่ำจริงๆนั่นแหละ

"ฉะ ฉันดื่มโซจูเข้าไปนิดหน่อยน่ะ"

ดื่มเข้าไปโดยแทบจะไม่รู้ตัว นี่เขาทำอะไรน่าเกลียดต่อหน้าโซฮีไปรึเปล่านะ?

"งั้นเหรอ" หานเกิงมองนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยชวน "เข้าบ้านกันเถอะ"

"อะ อื้อ..."

ฮีชอลเดินตามร่างสูงเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย มีพ่อบ้านเดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย

หานเกิงเดินขึ้นไปชั้นบน ขายาวๆนั้นก้าวเร็วกว่าปกติเล็กน้อย ฮีชอลละล้าละลัง คิดจะเข้าไปช่วยลีทึกเก็บจานชามแต่หานเกิงก็เดินขึ้นไปแล้ว สุดท้ายเขาก็วิ่งตามเจ้าของบ้านไป

"ฮันเกิง รอด้วยสิ~"

หานเกิงหยุดยืนรอจริงๆที่กลางบันได ทำเอาร่างบางที่วิ่งตามขึ้นไปเบรกไม่ทันชนเข้าเกือบจะเสียหลักหล่นลงบันได แต่คนที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วคว้ากอดไว้

"ฮีชอล"

ถ้าหูของคิมฮีชอลไม่ฝาดไป เขาสาบานได้ว่าน้ำเสียงนั้นเหมือนหานเกิงตอนเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเองที่กำลังเล่าให้เขาฟังว่าโดนเพื่อนที่โรงเรียนพยายามแย่งของเล่นไม่มีผิด (แน่นอนว่าได้แค่พยายาม ถึงหานเกิงจะไม่ใช่คนใจแคบ แต่ถ้าเขาไม่คิดจะให้แล้วละก็ ไม่มีใครเอาของเล่นชิ้นนั้นไปได้หรอก)

"อะไรเหรอ?" ถามอย่างไม่รู้เรื่อง

"ระหว่างฉันกับโซฮีน่ะ นาย...ชอบใครมากกว่ากัน"

อยากจะใช้คำว่ารัก แต่แค่คิดว่าฮีชอลอาจจะไป...รัก...ผู้หญิงคนนั้น หัวใจก็ร้อนผ่าวด้วยความริษยา

ถึงฮีชอลจะยอมรับรักเขาแล้ว แต่หานเกิงไม่เคยรู้สึกพอเลย เขามีแต่อยากจะครอบครองคนคนนี้เพิ่มมากขึ้น...มากขึ้น

"อ๊ะ"

ฮีชอลเอียงคอ เบิกตามองเขาอย่างงุนงง "ถามทำไมเหรอ?"

"ตอบมาสิ" น้ำเสียงนั้นตวัดห้วน ออกคำสั่งอย่างเคยตัว

"ก็..." ฮีชอลสั่นหัว "ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยคิดจะเอาใครมาเทียบกับฮันเกิงนี่นา เทียบกันไม่ได้หรอก"

ถึงจะยังงงๆจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ดูเหมือนเขาจะตอบได้พอใจหานเกิง รอดตัวไปอีกหน... เพราะใบหน้าหล่อที่ขมวดมุ่นคลายลง รอยยิ้มบางๆอ่อนโยนปรากฏขึ้นแทนที่ ก่อนจะโอบพาเขาเข้าห้องแล้ว 'จัดการ' กับเขาอย่างที่ทำเสมอมาในระยะหลังๆนี้

ค่ำคืนที่มีแต่ความหอมหวานร้อนแรงอันชวนให้เสพติด ฮีชอลปฏิเสธไม่ได้และไม่คิดจะปฏิเสธว่าเขาเต็มใจให้การ 'เล่น' แบบนี้ดำเนินต่อไปโดยไม่มีวันสิ้นสุด

เขาตื่นขึ้นมาในตอนสายๆเพราะเสียงเตือนแสดงว่ามีสายเข้าจากโทรภาพ ร่องรอยของหานเกิงยังปรากฏอยู่บนร่างกายของเขาทั่วไปหมด ฮีชอลมองมันแล้วก็รู้สึกดีแปลกๆในใจ เป็นความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเราเป็นคนโชคดีที่สุดในโลกและไม่มีเรื่องเลวร้ายใดๆจะสามารถเกิดขึ้น

ปกติถ้าหานเกิงไม่อยู่หรือไม่ว่าง ลีทึกจะเป็นคนรับสายทุกสาย แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่หุ่นยนต์พ่อบ้านออกไปจ่ายตลาดพอดี ตอนนี้มีเขาอยู่บ้านคนเดียวสินะ ร่างบางลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจรับสาย เกิดเป็นงานสำคัญของหานเกิงล่ะ?

"บ้านตระกูลหานครับ"

เขาเลียนแบบประโยคที่เคยฟังลีทึกพูดบ่อยๆเวลารับสายโทรภาพ เสียงผู้ชายปลายสายตอบมาทันใจ

"คิมฮีชอลเหรอ?"

"อ๊ะ ครับ" เสียงไม่คุ้นเลย ใครกันนะรู้จักชื่อเขาด้วย

"หึ เป็นนายก็ดีแล้ว ออกมาที่หน้าบ้านแล้วก็ขึ้นรถที่จอดรออยู่ซะเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้อันโซฮีมีอันเป็นไป"

"โซฮี!!"

----
อูยย ช่วงนี้กำลังพีคบราค่อน ไหนจะ Supernatural ไหนจะ ลิขิตฟ้าชะตาดิน -/////- ไรท์เตอร์เพ้อไปแล้ว แต่ก็ยังแอบปันใจให้ destiel ต่อไปเนะ คิคิ (ส่วนเกิงชอลไม่ต้องพูดถึง เป็น OTP หนึ่งเดียวในดวงใจยากจะหาอะไรแทนที่ ทุ่มใจไปแบบลืมตายเลยทีเดียว)
ท้ายบทนี้ทิ้งไว้ให้ช็อกเล่น เอ้า! ไปตอบเม้นกันเต๊อะ

Rellael - นั่นน่าสิ! > < เอาเถอะ จริงๆแล้วซุนเล่อเรื่องนี้ก็ไม่ได้จริงจังอะไร(?) เพียงแต่สถานการณ์มันบีบบังคับเท่านั้นเอง โฮะๆ | ซอรี่จ้า วันนั้น tasenda กับ HeartAmiss ไม่ได้กลับบ้าน ตื่นเช้าขึ้นมาถ่อจากหอได้ก็ไปที่งานเลย ลำโพงเปิดกรอกหูดังมาก+เจอเหตุการณ์ไม่ประทับใจนิดหน่อย - -" เอาเป็นว่าวันนั้นเหนื่อยไปหน่อย แฮะๆ แต่โคฟเวอร์สนุกมากเลยนะ จริงๆก็เข้ามาทักได้นะตะเอง เค้าฉีดยาแล้ว ไม่กัดไม่เหวี่ยงง่ายๆหรอก 5555+
onlyhanchul - ไม่บอกก็ได้ 5555+ อ่านมาถึงตอนท้ายของบทนี้ก็น่าจะพอได้เค้าลางๆ อิอิ ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้เสมอจ้าา~~
Halloween13 - ว่าจะไม่แต่งตัวละครเยอะแล้ว ไหงเรื่องนี้ตัวละครงอกเป็นดอกเห็ดพอกัน อื่มม - -" อยากรู้ต้องติดตามต่อไปนะคะ ^0^
angle - ทวิตภพดราม่ากันอยู่พักใหญ่ + HeartAmiss มานั่งดราม่าให้ฟังอยู่แทบจะตลอดเวลา ทำเอาทาเซ็นดาเกือบแย่ตามเหมือนกัน OTL แต่ตอนนี้ดีขึ้นละ ฮะฮิ้วว~
[~ZanLighT~]! - "หัวใจอิเกิงรักฮีคนเดียวแน่นอน" << กดไลค์ !! = = b
HeartAmiss - เคยฟังมาว่าจิตแพทย์เองก็ป่วยเองนะ 5555+ รักษาคนไข้มากๆก็บ้าตาม ต้องไปบำบัดเหมือนกัน ไม่แน่ว่าเล่อรักษาเคสอิป๋าเสร็จอาจจะไปมีภรรเมีย(หรือสามี?? xD) เป็นหุ่นยนต์ก็ได้ วะฮ่า | ปล. เรากั๊กอะรายเหยอออ 8)

อันนี้เห็นว่าน่าสนใจดีก็เลยเอามาให้ดูกันขำๆ ถ้าว่างก็ลองไปดูนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #232 Rellael (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2555 / 19:47
     เห็นนั่งเงียบๆเลยไม่กล้าทักง่ะะ 555555555555

    โลกกลมไปนะ -____- คือยังไงฮีชอลก็รักเกิงที่สุดอยู่แล้ว งืมๆๆ แต่รักแบบไหนล่ะ?? รักที่แบบขาดไม่ได้ ที่ไม่สามารถอธิบายสถานะได้ รักแบบที่ไม่ใช่คนรัก??

    งืมๆๆๆ ยังไงฮีน้อยก็เป็นหุ่นยนต์ผู้ชายนะะะ 

    โอ๊ยยยยย ตอนบรรยายหลังฮีชอลตื่นถึงฉากนั้นแล้วเขินอะะ ย๊ากกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆ *บ้า* งื้ออออๆๆๆ อยากกอดฮีน้อยบ้างนะ T.T

    เกิงมันเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉาที่สุดและโง่ที่สุดเลย!! ฮึ่ยๆๆๆๆ มีของดีอยู่กับตัวไม่ใส่ใจ งี่เง่าาๆๆๆๆ

    กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ ใครจะจับฮีน้อยไปทำไมมมมมมมมมมมมมม?? เกิ๊งงงงงงงง แกไปช่วยเร็วๆๆๆๆ อย่าให้ใครทำอะไรฮีน้อยนะ!!!
    #232
    0
  2. #231 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:53
    ย้ากกกกก จะจับตัวโซฮีก็จับไปเซ้
    เรียกฮีชอลออกมาทำไมฟร่ะ!!
    แล้วรู้ได้ไงเนี่ยว่าฮีแอบไปกิ๊กโซฮี เขาเพิ่งเจอกันสองครั้งเองนะเออ

    หานเกิงน่ารัก คิคิคิ มีโหมดแอบหวงของเล่น
    เสียดายที่ตัด NC ไปนะเนี่ย นังแคทอยากอ่านๆ
    #231
    0
  3. #230 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:18
    เห้ยยยยยย!!!! ฮีอย่าออกไปน้า~ คิดดูดิยังไงก็บอกอิป๋าได้ น้องเค้าไม่เป็นไรหรอก T T~

    อิป๋าก็หายไปไหนนะ อย่าทิ้งฮีไว้คนเดียว~ ทีเมื่อวานยังขัดคอทุกคนอยู่เลย -.-

    อั้ยย่ะ~ ไอซ์เอจ4 จำได้ว่าอาจารย์เคยเปิดทีเซอร์นี้ให้ดูคาบวิทย์ 55555
    #230
    0
  4. #229 onlyhanchul (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:22
    ที่แท้วัตถุประสงค์ในการจับตัวโซฮี ก็เพื่อจะจับคิมฮีเหรอ
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!! คิมฮีอย่าออกไปนะ


    จะสอบยัง สู้สู้เด้อค่ะเด้อ ตอนนี้กว่าจะมา นานนนนนมาก แต่ไม่เป็นไร (กัดปากเลือดซิบไปแล้ว) รอด้ายยยยย จิงจิ๊ง
    ขอบคุณสำหรับคลิปหนังหนุก ๆให้ได้ดูนะค่ะ พูดถึง superฯ แล้วไม่ได้ดูนานแล้วอ่ะ ตั้งแต่กล่องรับสัญญาณพังงงงงงง
    อีกเรืองนะ พอจะทราบข่าวอีป๋ามั้ยอ่ะ ใครพอจะมีแหล่งข่าวทีเชื่อถือได้บ้างอ่ะ แบบว่ามันก็ทำให้จิตตกไปได้เหมือนกันนะ
    แบบว่าแอบเครียด (คิดเอาเองนะ ระหว่างที่มีข่าวออกมา คิมฮีก็ไม่ค่อยทวิตเท่าไหร่ด้วย ) อย่าใ้ห้เป็นจิงก็แล้วกันนะ
    เราต้องเชื่อในตัวอีป๋าก่อนอ่ะนะ จะได้มั้ยน้อ เอาหล่ะ ยังไงก็สู้สู้นะค่ะ อยากรู้แล้วว่าต้องการตัวคิมฮีไปทำอะไรอ่ะ
    ยังไงก็มาอัพด้วยเน้อ คิดถึง..... 
    #229
    0
  5. #228 angle (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:33
    ใครฟะ มาขู่เมนเรา -*-

    ช่างโซฮีมันสิ ตายๆไปซะได้ก็ดี

    อิเกิงจะได้ไม่ต้องกังวล หึหึ + +

    (วันนี้อารมณ์ขึ้น อ๊ากกกกกกกกก!!!!!)



    ปล.ข่าวเกิงมันไม่จริงนา ไม่แต่งๆ แค่โปรโมตการคัมแบ๊ค ฮี่ๆ
    #228
    0
  6. #227 คุณดอกไม้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 02:12
    ฟิคมันเริ่มขมวดปมเพิ่มมาเรื่อยๆ  เอาแล้วว..
    ฟากเดดลี่ของน้องฮาร์ทก็มืดมนใช่ย่อย
    มาฝั่งโอเวอร์ก็สะดุดปมหัวทิ่ม  ไหนจะเรื่องจริงที่มิอาจปฏิเสธได้อีก
    ฮ่วยย!!!!!
    #227
    0
  7. #226 Halloween13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:29
    เฮ้ย...อย่าออกไปนะฮี
    เกิงอยู่ไหน!! มาช่วยฮีก่อน

    ว่าแต่โลกมันกลมเกินไปแล้วจริงๆนะ
    แล้วหมาเป็นคนเหรอ เรางง = =
    #226
    0
  8. #225 HeartAmiss (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:55
    นี่มัน... ล่อรายชื่อมาหมดแบล็คลิสต์เลยนี่นา ทั้งนายมนจ ทั้งคจฮ และน้องเปาโซฮี

    แต่แกยังขาดอยู่นะ ยัย..จ... ไม่พูดดีกว่า คิดละโมโห ;(



    ขำตอนเกิงขัดคอทุกคนในใจมากเลยอ่ะ หวงฮีล่ะเซ่ กร๊ากกกกก!!! ฮีเค้าแค่บ้าดาราน่า ใครจะเทียบฮันเกิงได้ล่ะ(ไม่ได้พูดถึงความตุงนะ) ฮีรักเดียวใจเดียวน้า



    ประธานชเววางแผนอะไรน่ะ? คิดจะทำอะไรฮี T3T



    ปล.คลิปแรก ไอตัวนี้มันเป็นสาเหตุให้เกิดแบบในหนัง2012อ่ะเปล่า 5555+ เป็นตัวการของทุกสิ่งอย่างจริงจัง ส่วนคลิปสุดท้ายน่ั่น ฮาไม่ไหวแล้ว กร๊ากกกกกกกกกกกก!!!



    โอ๊ยยยยย อยากดูไอซ์เอจ4 คิดถึงซิด ><
    #225
    0