[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 17 : Chapter XIV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ม.ค. 55

 Chapter XIV

สองวันหลังจากนั้น หานเกิงกับคิมฮีชอลก็เดินทางมาถึงเกาหลีโดยสวัสดิภาพ

ในระหว่างช่วงระยะเวลาดังกล่าว มีข่าวที่น่าสนใจออกมาสองสามข่าว หนึ่งคือเกิดการเดินขบวนเรียกร้องสิทธิหุ่นยนต์ในเกาหลีโดยกลุ่มสิทธิจักรกล ส่วนที่จีนเองก็มีการเสนอกฎหมายแก้ไขพระราชบัญญัติว่าด้วยการคุ้มครองหุ่นยนต์ให้มีความครอบคลุมและเท่าเทียมกับมนุษย์มากขึ้น ทว่ายังอยู่ในระหว่างการรอผลโหวต ขณะเดียวกันก็มีรายงานหุ่นยนต์รุ่นเก่าจำนวนมากถูกเจ้าของทิ้งเพื่อไปซื้อรุ่นใหม่ที่ดีกว่า วันหนึ่งข่าวที่ฮือฮายังเป็นข่าวมนุษย์โดนหุ่นยนต์คลุ้มคลั่งทำร้าย ก่อให้เกิดกระแสตื่นตัวหวาดกลัวผวาหุ่นยนต์กันเป็นการใหญ่ในกลุ่มประชาชนผู้ขวัญอ่อนและโดนชักจูงง่ายโดยไม่ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อนว่าอะไรเป็นอะไร

"ข่าวนี้มันงี่เง่าชะมัด"

อีซองมินดูดน้ำจากหลอดพลางส่ายหัวกับข่าวล่าสุดที่เห็นในโทรภาพ

"งี่เง่ายังไง?" เพื่อนสาวร่วมโต๊ะหันมาถาม ทำท่าขนลุกขนพอง "น่ากลัวออกจะตาย ฉันน่ะกลั๊วกลัวพวกหุ่นยนต์ ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรบ้าง นี่แหละเขาว่าเครื่องจักรกลไว้ใจไม่ได้"

"แล้วมนุษย์ไว้ใจได้ว่างั้น?"

ซองมินแค่นหัวเราะ

"หุ่นยนต์อยู่ดีๆจะคลุ้มคลั่งทำร้ายมนุษย์ได้ยังไง? พวกนี้น่ะเจียมเนื้อเจียมตัวออกจะตายไป เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าถ้าจะมีใครสักคนหัวแตก หน้ายับ หรือแขนเป็นรอยถลอก ตัวแรกจะที่ซวยก็คือพวกมัน อย่าว่าแต่จะร้องขอทนายเลย แม้แต่สิทธิขึ้นศาลก็ยังไม่มี ถ้าเจ้าของไม่ปกป้องแล้วล่ะก็ทำผิดหรือแค่ถูกเข้าใจว่าทำผิดเมื่อไหร่จะโดนส่งไปทำลายทันทีเพราะไม่ได้เป็นแม้แต่พลเมืองชั้นสอง เป็นแค่ทรัพย์สินอย่างหนึ่งเท่านั้น อย่างมากถ้าทางประกันหาหลักฐานได้ว่าหุ่นยนต์ตัวนั้นขัดข้องทางบริษัทก็จะต้องชดใช้ตัวใหม่ให้ลูกค้า แล้วแบบนี้หุ่นยนต์จะทำร้ายมนุษย์สุ่มสี่สุ่มห้าไปเพื่ออะไร"

"สัญชาตญาณดิบยังไงล่ะ" เจ้าหล่อนเถียงข้างๆคูๆ ซองมินแสยะปาก

"หุ่นยนต์ไม่มีสัญชาตญาณสักหน่อย! ถ้าจะมีเหตุขัดข้องเกิดขึ้นอย่างมากที่สุดก็คือระบบรวน แต่หุ่นยนต์สมัยนี้แทบทุกตัวมีระบบปิดตัวเองอัตโนมัติถ้าเครื่องขัดข้อง เว้นแต่ไอ้คนงี่เง่านั่นมันจะโง่ไปทุบโดนระบบปิดตัวเองอัตโนมัติของหุ่นยนต์ที่อยู่ลึกเข้าไปตรงส่วนอกของหุ่นยนต์เข้า เทียบกับมนุษย์ก็คือประมาณปอดข้างซ้าย ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นก็สันนิษฐานได้สองอย่าง หนึ่งคือเสียหายเนื่องจากทำงานเสี่ยงอันตรายและพลาดไปโดนเข้า แต่หุ่นยนต์ในข่าวนี่เป็นหุ่นยนต์ในครัวเรือนไม่ใช่โรงงานนรกที่ไหน จึงตัดทิ้งไปได้ เหลือแต่ข้อสันนิษฐานที่สองเป็นข้อสรุปคือเกิดการทำร้ายร่างกายหุ่นยนต์ขึ้นและไม่ใช่แค่เบาๆอย่างแน่นอน ขนาดสื่อยังทำตัวโปร่งแสง ให้ดูแต่ภาพมนุษย์ที่โดนทำร้ายเลย ไม่เห็นเอาภาพหุ่นยนต์หลังเกิดเหตุมาออกสักแอะ ก็เพื่อไม่ให้คนดูไขว้เขวไปเข้าข้างสงสารหุ่นยนต์ไงล่ะ! ฉันเอาอะไรพนันก็ได้ว่านี่ต้องไม่ใช่ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เขาทำร้ายหุ่นยนต์อย่างแน่นอน"

"รู้ดีจังเลยนะ"

คู่สนทนากระแนะกระแหน

"ตาดู หูฟัง แล้วอย่าเพิ่งเชื่อ! ใช้สมองคิดเสียก่อนว่าข่าวมันออกมาตื้นแค่ไหนหรือลึกซึ้งขนาดเล่นจิตวิทยาบทไหนกับเรา มีเบื้องหลังอะไรรึเปล่า ระแวงให้มากๆเข้าไว้ละเป็นดี!"

"ขืนระแวงมากอย่างซองมินละก็ คนอื่นคงประสาทกินตาย"

"ขืนเชื่ออะไรง่ายอย่างเธอ ผู้บริสุทธิ์คงตกเป็นเหยื่อกันไม่ต้องเว้นแต่ละวัน!"

"ทะเลาะกันอีกแล้ว..." ผู้ที่เพิ่งเดินมาถึงทีหลังเห็นการถกเถียงแต่ไกล รีบไกล่เกลี่ย "เฮ้อ พวกพี่ก็โตๆกันแล้วทั้งนั้นเลยนะ ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะเนี่ย"

"ฮยอกแจดูซิ ซองมินขวางโลกอีกแล้ว"

"ปล่อยเขาไปเถอะครับ พี่ซองมินเนี่ย ถ้าวันไหนไม่ได้ออกปากพูดอะไรที่มันขวางโลกสักหน่อยคงนอนไม่หลับ"

"แล้วกันเว้ย กัดกันอีกไอ้น้องคนนี้" คนโดนพูดถึงข้ามหัวไปมาโวยขึ้นบ้าง

"ฮ่าๆ ผมล้อเล่นคร้าบ ว่าแต่พี่ขวางโลกเรื่อง'ไรล่ะหนนี้?"

"เรื่องหุ่นยนต์"

"อ๋อ" ฮยอกแจพยักหน้า พอจะนึกออกทันทีว่าข่าวไหนที่ทำให้พี่ชายของตนเองหงุดหงิด พี่ซองมินน่ะภายนอกเห็นหวานๆเป็นกระต่ายสีชมพูก็จริง แต่ถ้าไปเจอเรื่องไม่สบอารมณ์เข้าจะดุเดือดใช่เล่น แล้วข่าวที่ฮือฮากันอยู่ในระยะนี้เหลือบสายตามองแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าพี่ซองมินต้องไม่ชอบใจแน่ๆ

เขาเลือกที่จะไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับพี่ชายในเรื่องนี้ กลับเปลี่ยนเรื่องไปเลยว่า

"พี่ซองมิน จะกลับบ้านหรือยัง ผมจะกลับด้วย"

"อ้าว แล้วไอ้ซีวอนไปไหนซะล่ะ"

จิกหัวเรียกเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนน้องชายโดยไม่ได้ใส่ใจว่าจริงๆแล้วอีกฝ่ายมีฐานะเป็นถึงลูกชายประธานบริษัทที่มีอิทธิพลยิ่งใหญ่ในวงการธุรกิจ

"มีเดทน่ะ" ด้วยเหตุผลบางประการ น้ำเสียงนั้นขุ่นข้องเล็กๆ แต่ซองมินก็ไม่ทันสังเกต เขาคว้ากระเป๋า พยักหน้า

"ไปสิ กลับ"

บ้านของซองมินกับฮยอกแจไม่ได้อยู่ 'ค่อนข้างไกล' แต่อยู่ไกลโรงเรียนเลยทีเดียวแหละ ครึ่งชั่วโมงเป็นการเดินทางที่ยาวนานแล้วสำหรับการเดินทางจากบ้านไปโรงเรียนในยุคนี้ พอไปถึงก็พบว่าที่หน้าบ้านมีก้อนอะไรสีน้ำตาลๆปนเทาๆกองอยู่

สองพี่น้องเห็นสิ่งแปลกปลอมหน้าบ้านพร้อมกัน ซองมินบ่นออกมาทันที

"ใครเอาขยะมาทิ้งหน้าบ้านเราฟะ!"

แต่ฮยอกแจเพ่งมองอย่างไม่แน่ใจ

"ผมว่าไม่ใช่ขยะหรอก"

"ไม่ใช่ขยะแล้วเป็นอะไร?"

ผู้เป็นน้องชายไม่ได้ตอบในทันที แต่รอจนพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ "หมาน่ะ"

"หมา?"

แน่นอนว่าฮยอกแจไม่ได้หมายถึงหมาที่เป็นสัตว์จริงๆหรอก สิ่งมีชีวิตที่ว่านั้นเกือบจะสูญพันธุ์ไปแล้วเพราะจำนวนประชากรของมนุษย์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ 'ไม่มีที่เหลือ' สำหรับสัตว์อื่น แม้แต่สิ่งมีชีวิตซึ่งเคยว่ากันว่าครั้งหนึ่งได้รับการขนานนามว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์ ว่ากันว่าพันธุ์พื้นเมืองของทั่วโลกเกือบจะถูกทำลายไปหมดเพราะไม่เป็นที่นิยม เหลือไว้เพียงไม่กี่สายพันธุ์ที่มนุษย์นิยมเลี้ยง และก็ต้องเป็นมหาเศรษฐีเท่านั้นถึงจะมีปัญญาซื้อและเลี้ยงมันได้

ส่วนคนที่ยังไม่ถึงขั้นมหาเศรษฐีแต่นับว่าพอมีเงินก็มีของแก้ขัด นั่นคือหุ่นยนต์สุนัขนั่นเอง

ไม่มีทางที่หมาจริงๆจะเร่ร่อนมานอนอยู่หน้าบ้านคนฐานะปานกลางค่อนไปทางจนอย่างพวกเขา หมาหุ่นยนต์นี่ก็เหลือเชื่อมากพอแล้ว ของใครกันนะ?

"ทำไมเจ้าของปล่อยให้ออกมาเพ่นพ่านได้ล่ะ" ฮยอกแจตรงรี่เข้าไปตีสนิทกับมันทันที ใครบ้างจะไม่ตื่นเต้น หุ่นยนต์ราคาสูงมานอนเล่นอยู่หน้าบ้านเชียวนะ เขาเคยเห็นแต่โฆษณาขายในโทรภาพ ไม่เคยแตะมันด้วยซ้ำไป

แต่ยังไม่ทันจะแตะโดนตัว เจ้าตัวที่นอนหมอบอยู่ก็ส่งเสียงคำรามในลำคอต่ำๆเป็นเชิงเตือน

ฮยอกแจหดมือกลับ "มันเป็นอะไรน่ะ ซองมิน?"

"เครื่องขัดข้องมั้ง" ซองมินเองก็เดาสุ่ม เขาเคยมีหุ่นยนต์หมาซะที่ไหนล่ะ ของแบบนี้แพงกว่าหุ่นยนต์รับใช้ที่มีหลายรุ่นหลายยี่ห้อให้เลือกเสียอีก ถือเป็นของฟุ่มเฟือยนั่นแหละ

แต่ถึงจะรู้เกี่ยวกับมันน้อยกว่าน้อย ทว่าบริษัทผลิตหุ่นยนต์คงไม่ผลิตหุ่นยนต์หมาที่ไม่เป็นมิตรกับคนออกมาหรอกมั้ง?

"เข้าบ้านไปซะ โทรเรียกตำรวจมาจับมันไปดีกว่า" อย่างน้อยก็น่าจะส่งคืนเจ้าของ เครื่องขัดข้องหรือเปล่าไม่ใช่ธุระของพวกเขาแล้ว

ฝ่ายนั้นเดินเข้าไปบ้านไปได้โดยไม่มีปัญหาอะไร แต่พอซองมินจะเข้าไปบ้าง ร่างใหญ่อุดมไปด้วยขนของเจ้าหมาก็เขยิบมาบังทางไว้ ส่งเสียงงี้ดๆ

"ฮยอกแจ เดี๋ยว..."

ซองมินสังเกตตอนมันขยับตัวนั่นเอง

"อย่าเพิ่งเรียกตำรวจ"

"อ้าว ทำไมล่ะ"

"หมานี่เลือดออก..."

ฮยอกแจอดทำหน้าแปลกๆกับตัวเองไม่ได้ พวกเขานี่ความจริงแล้วขี้ใจอ่อนทั้งพี่ทั้งน้องเลยใช่ไหมนะ

วันก่อนหน้าบ้านหลังเล็กๆของตระกูลอีมีคนมานอน วันนี้มีหมา... มิหนำซ้ำทั้งสองอย่างคิดเป็นมูลค่าแล้วแพงหูฉี่ทั้งคู่เลย!

เฮ้อ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

====

 

หานเกิงประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อสหายชาวเกาหลีโทรมาบอกว่า

"ฉันไม่ไปรับแกที่สนามบินนะ ไอ้ฮัน"

"อะไรวะ" ถึงจะไม่เดือดร้อนอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาก็แกล้งโวย "ก็ตอนแรกฉันบอกไม่ต้องมา แกยังยืนยันว่าจะต้องมาให้ได้ไง เพื่อนกลับเกาหลีทั้งที นี่มายกเลิกอะไรง่ายๆ"

"ฉันมานึกได้ว่าแกเองก็มาอยู่เกาหลีตั้งนานจนจะเป็นคนเกาหลีแล้วถ้าไม่ติดว่าสำเนียงห่วยบรม ที่ทางอะไรในนี้ก็คุ้นดี เพราะงั้นก็ถือเป็นเจ้าบ้านคนนึง เชิญตัวเองเข้ามาแล้วกัน"

คนฟังหัวเราะ ถามต่อไป "แล้วบ้านฉันแกไปดูแลให้หรือยัง? หรือว่านึกได้ว่าฉันเคยมาอยู่ที่นี่นานแล้ว เลยควรจะทำเอง?"

"ไอ้เรื่องนั้นคิดไม่ทันว่ะ เลยให้คนไปทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้ว ฉันเองแวบเข้าไปดูหนนึง ทุกอย่างเรียบร้อยดี"

"ขอบใจไอ้ยองอุน"

"ไม่เป็นไร เฮ้ย แค่นี้ก่อนนะ ฉันยุ่ง"

ฟังจากเสียงหานเกิงก็พอจะรู้ว่าเพื่อนของเขาคงกำลังยุ่งจริงๆ ก็คงเรื่องงานนั่นแหละ

"บริษัทชเวใช้งานคนหนักเหมือนกันนะเนี่ย" เขาบอกกับฮีชอลที่กอดแขนเขา เอาหัวซบไหล่พลางทำหน้าง่วงนอน ทว่าพอได้ยินอย่างนั้นก็ยังอุตส่าห์ผงกหัวขึ้นส่ายไปมาทั้งๆตาปรือ

"ถ้าใช้งานหนัก นายไม่ต้องทำหรอกนะ"

"อ้าว ทำไมงั้นล่ะ อุตส่าห์มาถึงนี่แล้วนะ"

"ก็ถ้างานหนัก ฮันเกิงจะมีเวลาอยู่กับฉันได้ยังไงล่ะ ขนาดที่จีนยังแทบไม่มีเวลาอยู่ด้วยแล้วเลย..."

"หือม์? ขืนให้ฉันมีเวลาอยู่กับนายมากๆ มีหวังนายจะไม่ได้พักผ่อนเอาน่ะซิ" เสียงทุ้มของคนที่ก้มลงกระซิบแฝงรอยหยอกเย้า

ใบหน้าสวยแดงเรื่อขึ้นมา รู้ตัวว่าที่ง่วงเหงาหาวนอนอยู่แบบนี้เพราะอะไร

หลังจากปักกิ่งแล้ว เมืองสุดท้ายในจีนที่พวกเขาไปมาก็คือเซี่ยงไฮ้

โรงแรมที่พวกเขาพักกันที่ปักกิ่งนั้นคงธรรมเนียมโบราณเอาไว้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ กล่าวว่าเป็นโรงแรมที่ให้บรรยากาศแบบโบราณก็ได้ สำหรับนักท่องเที่ยวที่โหยหาความรุ่งเรืองแห่งสมัยนั้น แต่โรงแรมที่พวกเขามาพักกันที่นี่ มีไว้สำหรับนักท่องเที่ยวที่โหยหาความรุ่งเรืองแห่งสมัยนี้

ที่นี่ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวสุดๆ ตัวโรงแรมนอกจากสูงชะลูดเสียดฟ้าแข่งกับหอคอยไข่มุกแล้ว ถือว่าเล็กด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับอาคารอื่นๆ เพราะความกว้างแค่เท่าห้องใหญ่ๆห้องหนึ่งเท่านั้น เนื่องด้วยแต่ละชั้นจะมีห้องพักเพียงห้องเดียว!

เป็นห้องสวีทที่มีห้องน้ำ ห้องนอน ห้องครัวครบ มิหนำซ้ำยังมีโรงจอดรถด้วย แขกที่มาพักเพียงแค่ขับรถเข้ามาที่แผนกต้อนรับชั้นล่างซึ่งมีหุ่นยนต์ต้อนรับอยู่เพียงตัวเดียว เลือกห้อง ชำระเงิน แนบตาเข้ากับเครื่องบันทึก จากนั้นก็ขับรถเข้าไปในลิฟต์ซึ่งไม่มีปุ่มเพื่อขึ้นไปยังห้อง ตอนนี้เองที่ดวงตาที่ถูกบันทึกไว้มีประโยชน์ ดวงตาของแขกผู้มาพักจะเป็นกุญแจบอกลิฟต์ให้พาไปยังชั้นที่ถูกต้อง และเป็นกุญแจไขประตูห้องหลังจากไปถึงโรงรถโดยสวัสดิภาพแล้ว

ภายในห้อง ผนังรอบด้านมองจากด้านในออกไปข้างนอก ใสเหมือนกระจก กุมความลับบางอย่างเอาไว้

ทีแรกฮีชอลไม่รู้ เลยโดนหานเกิงแกล้งซะยกใหญ่

"ฮันเกิง.....แบบนี้มัน..." แผ่นหลังร่างบางแนบชิดกับผนัง สั่นสะท้านน้อยๆ มือเรียวขยุ้มกำเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างอ่อนแรง แทบยืนอยู่ไม่ไหวถ้าไม่ใช่เพราะมือใหญ่ข้างหนึ่งประคองหลังเอาไว้ อีกมือซุกซนไปทั่วร่างกายขาวบอบบางเช่นเดียวกับริมฝีปากร้ายกาจคู่นั้น

"เหมือนนายจะตื่นเต้นเป็นพิเศษนะวันนี้ หือม์? ชอบให้ทำในห้องน้ำเหรอ"

"...ใครจะไป..ฮื่อ..." ถ้าไม่ใช่เพราะหานเกิงยืนกรานจะอาบน้ำกับเขาละก็ พวกเขาคงไม่ได้มา 'ทำในห้องน้ำ' ด้วยซ้ำไป ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย "ฉะ ฉัน...อายต่างหากล่ะ.."

"อายทำไม ฉันก็เคยเห็นมาหมดแล้วนี่นา" หานเกิงขบเม้มที่ปุ่มอกสีสวยให้คนที่โดนเขาไล่ต้อนจนหมดทางหนีอยู่ข้างผนังห้องน้ำบิดตัวครางเครือเล่น

"..ไม่ได้อาย..ฮันเกิงสักหน่อย..."

"อ้าว ไม่ได้อายฉันแล้วอายใครกันล่ะ?"

"ก็...คนข้างนอก..."

จริงด้วยสินะ ถึงโรงแรมนี้จะสูง แต่สิ่งก่อสร้างอื่นๆในยุคนี้ก็สูงตามไปด้วย แม้จะไม่สูงเท่าก็เถอะ ยวดยานที่บินว่อนอยู่ภายนอกนั่นอีก บางทีก็เฉียดเข้ามาใกล้โรงแรมให้คิมฮีชอลหวาดเสียวเล่น ก็รอบด้านใสซะขนาดนี้แล้วหานเกิงก็ดันเขามาติดผนังซะขนาดนี้ ยิ่งคิดหน้าก็ยิ่งร้อนจนแทบทนไม่ไหวจนต้องหลับตาปี๋ ไม่อยากจะเห็นสายตาที่มองมาจากข้างนอก ดูหานเกิงทำอะไรๆกับเขา

"อ๋อ ถ้าเขาจะเห็นก็ให้เขาเห็นไป" หานเกิงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แท้จริงกลั้นหัวเราะเอาไว้

ก็เขาไม่มีทางปล่อยให้คนอื่นเห็นฮีชอลของเขาในสภาพนี้หรอก!

แต่โรงแรมนี้จะขึ้นชื่อเรื่องอะไรถ้าไม่ใช่ความใสราวแก้วของมัน หนังโป๊ชื่อดังเรื่องล่าสุดก็ถ่ายทำที่นี่แหละ ความลับของผนังนี่ก็คือจากข้างนอกหากมองเข้ามา จะเห็นห้อง เห็นเฟอร์นิเจอร์ แต่ไม่มีทางเห็นคนข้างใน เทคโนโลยีนี่น่าอัศจรรย์จริงๆเลยว่ามั้ย? ถ้าหากมองจากด้านนอกเป็นผนังด้านๆฮีชอลอาจจะยังพอสังเกตได้ตอนเข้ามา แต่นี่เจ้าตัวคงฝังใจสนิทว่ากำลังมีเซ็กซ์กับเขาให้คนทั้งเซี่ยงไฮ้ดูอยู่ โธ่ ข้ามศพทายาทคนเดียวของตระกูลหานไปก่อนเถอะถึงจะได้เห็นคิมฮีชอลในร่างเปลือยเปล่าที่กำลังอ่อนระทวย!

ท่าทางทรงกายด้วยตนเองแทบไม่ไหว หลับตาปี๋ หน้าแดงก่ำน่าเอ็นดูของคนตรงหน้าทำเอาหานเกิงแทบอดใจไม่อยู่ เขาไม่มีปัญหาจะทำตรงนี้ทั้งๆที่ยืนอยู่หรอกนะ แต่พรุ่งนี้เขายังจะพาฮีชอลทัวร์เซี่ยงไฮ้ ประเดี๋ยวร่างบางจะปวดเมื่อยจนเที่ยวไม่สนุกเสียเปล่าๆ ท่ายืนกับห้องน้ำน่ะเอาไว้โอกาสหน้าเถอะ มือใหญ่ละจากผิวขาวที่เขาทำความสะอาดเสร็จแล้วอย่างเสียดาย คว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาพันให้แน่นหนา

"ไปรอฉันที่เตียงไป"

แค่นั้นเองร่างที่ถูกห่อจนกลมในผ้าเช็ดตัวผืนโตก็รีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ก่อนจะมารู้ความจริงทีหลังเมื่อโดนแกล้งซะหนำใจ

เพราะงั้นวันนี้คิมฮีชอลถึงตาปรือหาวหวอดๆทั้งวัน กว่าจะไปถึง 'บ้าน' ที่หานเกิงซื้อไว้ตั้งแต่ตอนเรียนใกล้จบก่อนกลับไปจีนครั้งก่อน ร่างบางก็หลับไปแล้ว

====

 

ซีวอนมาถึงที่บ้านคิมยองอุนหลังเวลานัดหมายเล็กน้อย เขามัวเสียเวลาไปกับการตรวจดูว่ามีใครตามมาหรือเปล่า

ความลับของบริษัท...

เขารู้ สิ่งที่เขากำลังทำอยู่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาความลับของบริษัทมาเปิดเผย ถึงแม้ว่าจะเป็นการเปิดเผยกับคนในด้วยกันเองก็เถอะ บริษัทที่เบื้องหน้ามีอิทธิพลยิ่งใหญ่ มีหรือจะยืนหยัดอยู่ได้ถ้าไม่รู้จักวิธีรับมือจัดการกับ 'โลกเบื้องหลัง' ด้วย

ลูกชายประธานชเวรู้ดีกว่าใคร เขากำลังทำผิดกฎของบริษัท

ทว่าสิ่งที่บริษัทกำลังทำในยามนี้ กลับผิดต่อมโนธรรมในสำนึกของเขา

การปรากฏตัวที่หน้าประตูของเขาก่อให้เกิดเสียงเตือนเจ้าของบ้านโดยอัตโนมัติ ชเว ซีวอนยืนรอนิ่งๆอยู่ตรงนั้น สอดส่ายสายตาระแวดระวังไปรอบๆด้วย ในกระเป๋ากางเกงของเขามีปืนแสงขนาดเล็กซุกอยู่ ใช่! เขาไม่มีทางบอกได้เลยว่าคิมยองอุนก็มีส่วนร่วมด้วยรึเปล่า ไม่รู้เลยว่าในบริษัท มีใครกี่คนที่รู้เรื่องบ้าง แต่คิมยองอุนเป็นคนที่เขาไว้ใจได้มากที่สุดในยามนี้

ประตูเปิดออก ชายหนุ่มผู้มาเยือนปลดล็อกปืนแสงในกระเป๋าอย่างเงียบเชียบก่อนจะก้าวเข้าไป


----
คิมฮีชอลเล่นเวยโป๋แว้วว ~~ (สรุปมันออกเสียงว่าอย่างไรใครรู้บ้าง เห็นเรียกกันเวยป๋อหรือเหว่ยป๋อ) วันนั้นไรท์เตอร์กำลังเฟลเจอฮีชอลเล่นเวยโป๋เข้าไปค่อยดีขึ้นหน่อย ฮิฮิ ช่างเป็นคนที่น่ารักซะจริงเลยน้าาาาา >///////<~
แล้วอีกสองสามวันก็โพสรูปนั้น!!!!! อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~~~~~~~~~ *ตายอย่างสงบ* รู้เรื่องตอนพักเที่ยงเพราะ HA วอทแอปมาเลยรีบเข้าไปเช็ค (ไม่ได้ตั้งเตือนไว้อ่ะ แฮะๆ) แล้วก็ไปสครีมเอากับเพื่อนที่ไม่ได้เป็นเกิงชอลแต่รู้เรื่อง 555555+ มันยังบอกเลยว่า "ไม่แคร์มีเดีย" xDDD
โอ๊ะ สุขสันต์วันตรุษจีนย้อนหลังนะค้าา ได้อั่งเปากันมาแล้วก็แบ่งๆมาซื้อฟิคไรท์เตอร์มั่งนะ กรั่กๆ (เอางี้เลยนะ) ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดไช้! คิมฮีเล่นเวยโป๋ต้อนรับตรุษจีนปีมังกรแบบนี้ ต้องเป็นปีที่ดีแน่ๆเชื่อสิ~!

Halloween13 - เห็นใจจริงจังเรื่องเน็ตหลุดตอนกดโพสเนี่ย ไรท์เตอร์เคยหลุดตอนจะโพสฟิคนี่แหละ TT^TT "รักกันนานๆ"...อ่า แบบนั้นน่ะดีจริงๆ
Maybe-coeurz - เป็นเพลงที่มีความหมายดีจริงๆนั่นแหละ ^^
Dragonrella_SimbaHoney - เว่อร์ไปรึเปล่าอ่ะ เลี่ยนบอกได้นะ 5555+
onlyhanchul - ไม่เจ้าเล่ห์ไว้บ้างท่าจะต่อกรพี่หมีขี้ฉวยโอกาสไม่ได้ 555+ ปัญหาต่อคิมฮีงั้นเหรอ...หึๆ ต้องรอดูต่อไปนะ ^0^ | HA จะจบแล้วจริงๆด้วย เฮือก~ รีบมาลงตามคำเรียกร้องค่ะ xD
angle - มันเป็น 'ลางบอกเหตุ' (รึเปล่า?)...
~ ยัยแมวเอ๋อ ~ - กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !! การ์ตูนวายระดับที่เราๆอ่านจะเป็นการ 'เรียนลัด' ไปรึเปล่า เดี๋ยวได้ข้อมูลเร็วไปฮีก็ไม่เข้าใจไปกดเกิงจนได้หรอก (ไม่น้าาาาา~!!!! << เสียงกรีดร้องจากเมนเกิงคนนี้) นั่นน่ะสินะ งั้นเราจะซื้อหานเกิงก่อนก็ได้! ขอเอามาส่องดูให้ชัดๆหน่อยเหอะ ทำไม 'ตรงนั้น' มันถึง...ได้ขนาดนั้น -/////-
pocky_my - ส่งให้แล้วนะคะ ถ้ายังไม่ได้ ทวงนะ
HeartAmiss - อะไร เรากั๊กอะไรรรร ตรงไหน อย่างไรรร xDD คังทึกน่ารักชิมิชิมิชิมิ > <~ | แกสิงร่างเกิงไม่ได้หรอกเพราะเราจองแล้ว กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
[~ZanLighT~]! - "เขินแทนฮี รู้สึกดีแทนเกิง" << อุ๊ยชอบประโยคนี้~~~~~~~~~!! >/////////< คิคิ การ์ตูนวายก็มีเยอะอยู่ในเว็บอาจโดนโซป้าเล็งเหมือนกัน เราต้องร่วมมือกันต่อต้านเพื่อการศึกษาที่ดีของฮี!! (ผ่างงงง อะไรจะขะไหนนั่น) วอนจะโดนใครงาบอ่ะ! O.o
HC_lovelism - ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ที่สุด -/////////- ไรท์เตอร์บ้าคลั่งไปแล้ว ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ต้องสครีมใส่เพื่อนที่ไม่ได้เป็นเกิงชอลกันเลยทีเดียว (ก็ตอนนั้นไม่มีเกิงชอลอยู่แถวนั้นสักคน หรือมีก็ไม่รู้) | ฮีชอลน่ารักเนอะะะ >//////////////////< ทั้งตัวจริงและในฟิค ทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้~~~~ (เข้าสู่โหมดพร่ำเพ้อออ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #217 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:17
    วอนจะโดนรีดเดอร์ที่นารักทั้งหลายแบ่งๆกันงาบแล้วละค่ะ 555

    อยากกดไลค์ประโยคซองมินมาก ฟังซองมินพูดแล้วแลดูหุ่นยนต์น่าสงสารมากเลยอ่ะ ปกติเห็นแต่ฮีกะทึกแต่ก็ดู

    มีความสุขดี เพราะเจ้าของเลี้ยงดี และทะนุถนอมสินะ ฮี่ๆ

    ใครมีปัญหาอะไรไปที่หน้าบ้านซองมินกะฮยอกกี้ได้นะคะ เราพร้อมช่วยเหลือทุกคนค่ะ

    *ทำท่าแบบพรีเซ็นเตอร์โฆษณา* // โดนแฟนคลับทั้งสองคนตบ อ๊อก =_____=
    #217
    0
  2. #216 HC_lovelism (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:03
    โอ้ย!!!หมั่นไส้อิเกิงได้ทีละเอาใหญ่
    แกล้งชอลลี่ของอิชั้นทำไมมมมมมมมมมมมมม
    แง่มๆๆๆ อยากเห็นฮีแบบนั้นบ้างไรบ้าง =.,=
    วางแผนดักทุบหัวอิเกิง ฉุดฮีชอลมาดีมั้ย โฮะๆๆๆๆ (กระตุกยิ้มชั่วร้าย)
    ว่าแต่ความลับพ่อขรานี่อะไร อยากรู้จริงๆนะ
    ปล.ในป๋อฮีวันนั้น นอกจากฮีจะเบิร์ดเดย์กี้และเจียแล้ว ฮียังแฮปล่วงหน้าถึงใครอ่ะ ไรเตอร์พอรู้มั้ยคะ หุหุ ^o^
    #216
    0
  3. #215 angle (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2555 / 12:50
    อิเกิง อิบร้า!!!!!!!!!

    แกไม่ได้แกล้งแค่ฮีคนเดียวนะเนี่ย

    แกแกล้งรีดเดอร์อย่างชั้นด้วยอ่า โฮกกกกกกก

    นั่งลุ้นใจเต้นตุ้มๆต่อมๆเลยอ่ะ สุดท้ายก็.....

    ใจร้ายยยยยยยยยยยย T3T
    #215
    0
  4. #214 onlyhanchul (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2555 / 20:49
    กลับมาแว้ววววววว
    คิมฮีโดนอีป๋าแกล้งอ่ะ แหง๋หละ่ใครจะยอมให้ผิวขาวน้ำนมแบบนั้นให้คนอื่นเห็นกันหล่ะเนอะ
    อยากรู้เรื่องของวอนที่จะบอกหมีคังแล้วอ่ะ อยากรู้จริง ๆ นะเนี๊ยะ

    สู้สู้ สู้ต่อไป เมื่อวันที่ 27 (ก็เมื่อวานอ่ะแหละ) ไปธุระที่ กทม.ส่วนกลาง หุหุหุ กะว่าจะได้เข้าไปดูด๊องซะหน่อย
    เห็นคนเยอะมาก และเราก็หอบของเยอะมาก เลยถอดใจ ตัดสินใจแค่เดินเที่ยวช็อปเสื้อผ้าแค่หน้าสยามอ่ะนะ
    (เพราะว่าไปรับบัตรเข้างานไม่ทันแล้ว อิอิอิ) กำลังจะกลับเกือบประมาณ 1 ทุ่ม แล้วก้อมีรถตู้วิ่งผ่านหน้า
    เลี้ยวเข้าตรงโรงหนังสกาล่าาาาาาา นั่นนั่นนั่น นั่นมัน ด๊องอ่ะ แต่ว่าเห็นแต่หัว 5555+++ เพราะคนข้างหน้าบัง
    แถมมีการชุลมุนตามรถติดหน่อย พร้อมเสียงกรี๊ดลั่นหน้าสยาม 555+++ อดเห็น สุดท้ายครับ กลับมาเปิดยูทูป
    ดูบรรยากาศในงานดีกว่า ด๊องน่ารัก และขี้เล่นมากเลยอ่ะ มากกว่าทุกครั้งที่มาด้วย น่าัรักจริง อะไรจริง
    ไปหล่ะ เวิ่นมานาน บะบาย แล้วเจอกันตอนหน้าเน้อ
    #214
    0
  5. #213 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2555 / 20:01
    บ้าาาาาา ถ้าเป็นเรื่อง 'ตรงนั้น' ส่องของหุ่นเกิงไปไม่ได้อะไรหรอก มันต้องวิจัยกับตัวจริงต่างหาก โฮะๆๆๆ (จะโดนอาถรรณ์ฮีมั้ยเนี่ย)

    ใจนึงก็กรี๊ดที่ฮีเล่นเหว่ยป๋อนะ อีกใจนึงนังแคทก็เซ็งอ่ะ แคทขยาดตัว'คันจิ'ที่สุดในสามโลกเจ็ดโลก เลยจะไปส่องโดยที่ไม่สมัครก็ไม่ได้ แงงงงงง เกลียดรัฐบาลจีนจริงๆที่แบนทวิตเตอร์ (TT^TT)

    พอมาอ่านตอนนี้แล้วรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสารจริงๆแหะ เหมือนมนุษย์คิดจะทำอะไรกับพวกอื่นยังไงก็ได้ ยิ่งเรื่องสุนัขนี่ยิ่งแสลงใจหนักกว่าเดิม ดีนะที่ฮีกับทึกได้เจอเจ้าของดีแบบเกิงกับคังอิน ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะได้เก็บไว้เป็นนางบำเรอเอา เฮ้อออ

    ว่าแต่ เรื่องวอนยังไม่ทันหาย ก็มีปริศนาใหม่อย่างเรื่องหมาอีกเหรอเนี่ย ฮาที่เปรียบเทียบเรื่องมูลค่ามากเลย 555555 หมาในยุคนั้นนี่เทียบค่าได้กับวอนเลยสินะ
    #213
    0
  6. #212 the.little.l (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 18:53
    >< โหวตอนนี้ก็น่ารัก.. คิดหรอว่าเกิงจะยอมให้ใครเห็นฮีแบบนั้นน่ะ!! คนสวยโดนหลอกนะ



    สรุป weibo อ่านว่า เว่ยป๋อ :)
    #212
    0
  7. #211 onlyhanchul (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 10:10
     
    ใช่รูปนี้ป่ะ ................
    ถ้าใช่ หลังจากที่ตายอย่างสงบแล้ว ก็ต้องขอตายอีกรอบ หุหุหุ งานนี้จิ้นกันไปไกลถึงเกาหลีวกกลับมาจีนแทบไม่ทัน
    คิดเหมือนกันป่าวไม่รู้อะ แต่ที่รู้นะ ดูทึกกี้ของเราไม่มีความหมายไปในทันตาเลยอ่ะ 555++ ก็เพราะสองตาและอีกหนึ่งใจ
    มองแต่ฮันซอลอย่างเดียว ^__^

    ขอบคุณนะค่ะ ที่มาลงตามคำขอ เดี๋ยวจะมาเม้นให้ใหม่นะ แค่เห็นว่าอัพ และอ่านตอนท้ายนิดหน่อย แต่ว่าอยากโพสต์ 5555+++
    #211
    0
  8. #210 Halloween13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 22:27
    ซองมินน่าจะไปเป็นนักวิเคราะห์นะ อิอิ
    รู้สึกว่าฮยอกกับซองมินจะเจอแต่เรื่องแปลกๆนะ
    ไหนจะเรื่องซีวอน ที่ยังงงๆอยู่ แล้วยังมาเจอหมาอีก

    ก็ไปแกล้งฮีนะเกิง ^^
    #210
    0
  9. #209 HeartAmiss (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 20:44
    ซองมิน ทำไมหนูพูดยาวอย่างนั้นล่ะลูก สงสัยจะอัดอั้นคับแค้นใจมาก

    เกิงเอ๊ย... วิวดียิ่งมีอารมณ์ล่ะสิ ความจริงเกิงอาจเป็นจำพวกมีอารมณ์เวลาเห็นเมียโดนรังแกก็ได้นะ =[]=
    คุณเกิง... "หนังโป๊เรื่องล่าสุด" โอ้มายก๊อด นี่อัพเดทหนังโป๊ตลอดเวลาเลยเรอะ แล้วดูแนวไหน ช-ญ ญ-ญ ช-ช (เดาว่าเกิงคงดูหมด) ไม่ๆ ต้องถามว่าดูประเภทไหน B(ตี๊ด)S(ตี๊ด)..?
    #209
    0