[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 16 : Chapter XIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ม.ค. 55

 Chapter XIII

ข้อความปิดผนึก เปิดได้ด้วยรหัสประจำตัวของผู้รับ จากชเวซีวอนถึงคิมยองอุน:

พี่ยองอุน

                พี่อาจจะข้องใจข่าวที่เกี่ยวข้องกับตัวผมในระยะนี้ เรื่องนั้นผมจะอธิบายทีหลัง

                ก่อนอื่นโปรดเปิดดูข้อมูลที่แนบมากับข้อความฉบับนี้ แล้วติดต่อกลับมาหาผมโดยด่วน

ชเว ซีวอน

 

กล่องข้อมูลนั้นลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวกล่องเองไม่ได้ประกอบขึ้นจากอะไรเลยนอกจากพลังงานบริสุทธิ์ บรรจุข้อมูลดิจิทัลเอาไว้

นี่เป็นกล่องข้อมูลแบบเปิดด้วยคำสั่งเสียงของผู้ที่ถูกระบุเอาไว้ว่าจะเป็นผู้เปิดเท่านั้น หากคนอื่นพยายามเปิด กล่องจะทำลายข้อมูลภายใน และต่อให้ส่งถึงผู้รับที่ถูกระบุเอาไว้ว่าจะเป็นผู้เปิดแล้ว ก็ต้องอ่านอย่างรวดเร็ว เพราะข้อมูลจะทำลายตัวเองภายในไม่กี่นาทีหลังจากถูกเปิด สลายกลายเป็นธาตุอากาศ

คิมยองอุนรอจนหุ่นยนต์พ่อบ้านออกไปจากห้อง ล็อกประตู แน่ใจว่าตัวเองอยู่คนเดียวแล้วก็สั่งกล่องนั้นให้เปิดออก

ข้อมูลภายในนั้นทำให้เขาตกใจมากทีเดียว

 

ข้อความปิดผนึก เปิดได้ด้วยรหัสประจำตัวของผู้รับ จากคิมยองอุนถึงชเวซีวอน:

เรียน คุณชเว ซีวอน

                อ่านข้อมูลแล้ว ดูเหมือนเราต้องคุยกันยาว คุณพอจะสะดวกมาพบผมไหม?

                คงไม่ต้องบอกว่าคุณควรระวังตัวให้มาก

คิม ยองอุน

 

ข้อความปิดผนึก เปิดได้ด้วยรหัสประจำตัวของผู้รับ จากชเวซีวอนถึงคิมยองอุน:

พี่ยองอุน

                ผมยินดีพบพี่แน่นอน กรุณานัดเวลาและสถานที่ด้วย

ชเว ซีวอน

 

ข้อความปิดผนึกฉบับถัดมาจากคิมยองอุนถึงชเวซีวอน ระบุว่าจะขอเชิญมารับประทานอาหารเย็นที่บ้านหลังเวลาเลิกงาน ราวๆหนึ่งทุ่มตรง

เมื่อคิมยองอุนบอกกับลีทึกว่าจะมีแขกมาที่บ้าน และแขกที่ว่าก็คือลูกชายเจ้านาย ลีทึกก็กระวีกระวาดเตรียมอาหารอย่างแข็งขัน คิมยองอุนออกไปทำงานแต่เช้า พอบ่ายๆก็กลับมา

"อีทึก นี่ขนมของโปรดนาย ฉันซื้อมาฝาก"

"ขอบคุณครับ" ลีทึกรับห่อขนมไปวางไว้ข้างๆตัว "เอ๊ะ แต่คุณคังอินจำได้ด้วยเหรอครับ?"

หุ่นยนต์พ่อบ้านจำได้ว่าเคยบอกอีกฝ่ายแค่ครั้งเดียวตอนไปรับประทานอาหารข้างนอกด้วยกันแค่นั้นเอง

"ทำไมจะจำไม่ได้ ฉันความจำดีนะ"

"แต่ตอนผมถามว่าแขกของคุณคังอินแพ้อาหาร ชอบหรือไม่ชอบอะไรรึเปล่า คุณคังอินยังบอกว่าเหมือนเคยรู้แต่จำไม่ได้เลย ให้ผมคิดเมนูเองหมด นี่ผมยังเป็นห่วงความจำของคุณคังอิน คิดจะทำอาหารบำรุงความจำให้รับประทานอยู่เลยนะครับ"

คนฟังทำหน้าปุเลี่ยน แต่ก็อดถามไม่ได้

"อาหารบำรุงความจำ? มีอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?"

"มีครับ เป็นสูตรโบราณ" พ่อบ้านทำท่าลึกลับ "อร่อยนะครับ คุณคังอินอยากลองรับประทานมั้ยล่ะ"

"อยากเอามาให้นายกิน จะได้จำได้ซักทีว่าฉันบอกให้เรียกฉันว่ายองอุน"

"โธ่" ลีทึกอุทานปนหัวเราะ "ผมจำได้ครับ แต่ไม่เรียกเองต่างหากล่ะ"

"อะไรกัน พ่อบ้านไม่ทำตามที่ถูกบอกได้เหรอ?" คู่สนทนาฉงน

"ต้องทำแน่ครับถ้าเป็นคำสั่ง แต่คุณคังอินไม่ได้สั่งผมนี่ ใช่ไหมครับ?"

อะไรบางอย่างในดวงตาสีน้ำตาลที่มองมาทำให้คิมยองอุนรู้สึกดี

"ไม่ใช่หรอก เรียกว่าเป็นคำขอร้องอย่างสุภาพมากกว่า"

"งั้นก็แปลว่าคุณคังอินให้สิทธิ์ผมเลือก ว่าจะเรียกหรือไม่เรียกก็ได้ ผมเลยไม่เรียกไงครับ"

นี่...ถึงสำหรับคนอื่นอาจจะเรียกได้ว่าโดนหุ่นยนต์กบฏเอาเล็กๆ แต่คิมยองอุนกลับรู้สึกปลาบปลื้มเป็นพิเศษ ลีทึกพอใจจะเรียกแบบไหนก็ให้ลีทึกเรียกแบบนั้นเถอะ ไว้สักวันเขาจะทำให้ลีทึกอยากเรียกเขาว่ายองอุนโดยไม่ต้องออกคำสั่งให้ได้ หรืออาจจะแม้แต่เรียกว่าที่รัก... อา...

"อีทึก~" เจ้าของร่างใหญ่ไล่ต้อนคนกำลังทำครัวเข้ามุม ขอจูบมัดจำไว้ก่อนสักทีได้มั้ย?

จุ๊บ

สัมผัสเย็นๆสดชื่นแปะเข้าที่ริมฝีปากของเขาเมื่อคิมยองอุนจูบเข้ากับผักกาดขาวทั้งหัวอย่างจัง

"คุณคังอินครับ" ลีทึก คนที่เอาผักกาดขาวมาบังปากตัวเองดูจะพยายามกลั้นหัวเราะอย่างยากเย็น "ถ้าชอบผักกาดขาวขนาดนั้น ผมจะใส่ลงไปในอาหารให้เยอะๆเลยครับ ไม่ต้องห่วง"

====

 

ทางด้านลูกชายประธานบริษัทชเว

"ฮยอกแจ เย็นนี้ฉันมีนัดกินข้าว" เขาเอ่ยบอกง่ายๆตามนิสัยคุณชายลูกเจ้าของกิจการใหญ่ที่มีอะไรให้ทำมากมายและเคยชินกับการออกคำสั่ง

"นายกลับบ้านไปก่อนนะ"

อีฮยอกแจเลิกคิ้วนิดหน่อย เหลือบมองด้วยหางตาเพราะกำลังจดจ่ออยู่กับการบรรยายหน้าห้อง "มีเดทเหรอ?"

มีนัดกินข้าว สำหรับเด็กมหา'ลัยโดยทั่วไปแล้วอันดับแรกที่นึกถึงก็คือไปเดท

"อืม"

ในเมื่อไม่อยากให้รู้เรื่อง ทางที่ดีคือโกหกไปเลย ดีกว่าอ้ำๆอึ้งๆให้มีพิรุธ

...แม้ว่าถ้าเขาจะไปเดทจริงๆคงไม่เลือกไปเดทกับคิมยองอุนก็เถอะ

"แล้วจะกลับเมื่อไหร่?"

ซีวอนไม่ทันจับสังเกตรอยหงุดหงิดเล็กๆในน้ำเสียงนั้น

"คงสักสามสี่ทุ่มนั่นแหละ"

"ฉันคงไม่ต้องเตือนนายเรื่องนักข่าวใช่มั้ย?"

"อืม เข้าใจแล้ว ฉันมีคดีติดตัวอยู่แล้วเรื่องหนีออกจากบ้าน ไม่หาเรื่องใส่ตัวเพิ่มหรอกน่า"

ถึงแม้ฮยอกแจจะไม่เข้าใจว่าซีวอนจะไปเดทโดยไม่มีใครเห็นเลยสักคนได้ยังไง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องของเขานี่...ใช่มั้ย?

ทงเฮที่เรียนด้วยกันในคลาสนี้และนั่งอยู่อีกข้างของเขาเอียงหน้ามากระซิบ

"เฮ้ย ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ"

"พูดอะไร?" ฮยอกแจมองอาจารย์ผู้บรรยายในโทรภาพหน้าห้องอย่างใจเย็น ยุคนี้ไม่มีอีกแล้วอาจารย์ตัวเป็นๆมาบรรยายหน้าห้องน่ะ ครึ่งต่อครึ่งของประเทศเรียนที่บ้านด้วยซ้ำ ที่จริงด้วยเทคโนโลยียุคนี้นักเรียนนักศึกษาสามารถเรียนจากที่บ้าน/ศึกษาด้วยตัวเองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เนื่องจากปัญหาสังคมหนักข้อขึ้นก็เลยมีการรณรงค์ให้กลับมาเรียนที่สถาบันการศึกษาตามเดิม แต่แน่นอนว่าบางวิชา หรือหากวันไหนไม่สะดวกสามารถเรียนจากที่บ้านได้ จนถึงปัจจุบันก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าแบบไหนดีกว่า เพราะบางประเทศก็ให้เรียนจากที่บ้าน/ศึกษาด้วยตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ไปเลย อย่างไรก็ตาม การศึกษาที่สถาบันก็เป็นการสร้างงานวิธีหนึ่ง จึงยังล้มเลิกไม่ได้ง่ายๆแม้ว่าอาจารย์กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์จะเป็นภาพจำลองเสมือนจริงไม่ก็หุ่นยนต์ก็เถอะ

"หมอนั่นจะไปเดทนะ" ทงเฮเน้นเสียงแต่ยังคุมให้อยู่ในโทนกระซิบได้ยินกันแค่สองคน "ไม่วีนซะหน่อยเหรอ"

"นายอยากดูมหรสพฟรี ว่างั้น?"

"เฮ่ย ฉันไม่ใช่พวกเห็นความทุกข์ ความยุ่งยากของเพื่อนเป็นความบันเทิงของตัวเองสักหน่อย" ด้วยเหตุผลบางอย่าง คนฟังไม่รู้สึกว่าน่าเชื่อถือเอาซะเลย

"ซีวอนจะไปเดทก็เรื่องของเขา เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ"

แม้จะยังกอดอกทำท่าตั้งใจฟังการบรรยายจากภาพจำลองขนาดเท่าคนจริงๆหน้าห้อง แต่ฮยอกแจรู้ดีว่าเขาไม่ได้ยินเนื้อหาที่เรียนเสียแล้ว ฮึ่ม! เพราะซีวอนกับทงเฮเลย คราวหน้าจะไม่นั่งตรงกลางระหว่างสองคนนี้อีกแล้ว!

===

 

พระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอหยวน ว่ากันว่านี่คือสถานที่ที่บรรดาราชวงศ์โปรดปรานนักในยุคสมัยนานแสนนานมาแล้วที่จีนยังปกครองโดยจักรพรรดิอยู่

มันนานมากเหลือเกิน นานเสียจนกระทั่งสำหรับคนรุ่นหลังแล้ว ที่นี่ก็เป็นเพียงกึ่งโบราณสถานกึ่งสวนพักผ่อน และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ถูกอนุรักษ์ไว้มานานหลายชั่วอายุคน คนโดยมากตื่นตาตื่นใจไปกับรายละเอียดอันน่าทึ่งอย่างรูปวาดข้างผนัง รูปปั้นแกะสลัก รายละเอียดต่างๆตลอดจนวัสดุที่ประกอบขึ้นมาเป็นตัววัง ซึ่งหายากจนเลิกใช้ไปแล้วตั้งแต่ร้อยหรือหลายร้อยปีก่อน อาคารบ้านเรือนในยุคนั้นถูกทดแทนด้วยวัสดุที่ทนทานกว่า มีประโยชน์ใช้สอยมากกว่า ก่อสร้างง่ายกว่า และไม่มีวันสกปรก น้อยคนนักที่เข้าใจความหมายจริงๆของคำว่าจักรพรรดิ นอกจากจะรู้เพียงผิวเผินว่าเป็นคำโบราณคำหนึ่งที่อยู่ในหมวดเกี่ยวกับการเมืองการปกครองเท่านั้น ชาวจีนบางคนสะกดไม่ได้ด้วยซ้ำไป

ต่างกับบางประเทศ จีนเข้าใจดีว่า 'การอนุรักษ์' นั้นไม่ใช่เพียงแต่เก็บอะไรเก่าๆไว้แล้วก็ปล่อยให้ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา หากแต่ต้องทำนุบำรุงรักษาให้ดูดีอยู่เสมอ อี๋เหอหยวนในวันนี้จึงเป็นบริเวณ 'ในครอบแก้ว' เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวหลายๆแห่งที่มีการปรับอุณหภูมิให้เหมาะสมอยู่ตลอดปี แล้วอุณหภูมิของฤดูกาลใดอีกเล่าที่จะเหมาะกับพระราชวังฤดูร้อนไปกว่าฤดูร้อน?

มีการถกเถียงกันขนานใหญ่อยู่เหมือนกันตอนที่บริเวณ 'ในครอบแก้ว' อันเป็นเทคโนโลยีซึ่งอาจไม่เรียกได้ว่าใหม่นัก (เมื่อสักราวหกสิบปีก่อน) เพียงแต่ต่อยอดจากการปรับอุณหภูมิในตัวอาคารมาเป็นกางครอบบริเวณใดบริเวณหนึ่งนอกอาคาร ทำนองเดียวกับเรือนกระจกแต่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมกว่าและไม่เกะกะตาเท่า จะถูกนำมาใช้กับสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ โดยมีผู้ค้านว่าจะทำให้สถานที่ท่องเที่ยวสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพและความงามไป อย่างพระราชวังฤดูร้อนนั้นเดิมถูกสร้างมาเพื่อเป็นที่แปรพระราชฐานประทับพักผ่อนในฤดูร้อนก็จริง แต่ในฤดูหนาวก็มีความสวยงามไปอีกแบบ อย่างไรก็ตาม รายละเอียดของการถกเถียงครั้งนั้นไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของเรา เอาเป็นว่าสุดท้ายแล้วโครงการนี้ก็สำเร็จเป็นรูปเป็นร่างจนใช้กันเป็นธรรมดาจนได้แล้วกัน

ที่ฮาร์บินหิมะตกแล้ว ที่ปักกิ่งก็อากาศเย็นยะเยือก แต่ที่อี๋เหอหยวนยังคงเป็นฤดูร้อน และมีหวังว่าจะเป็นตลอดไป มนุษย์ก้าวมาไกลอีกขั้นหนึ่งในการสร้างสวรรค์บนดินให้ตัวเอง แต่กระตือรือร้นน้อยกว่านั้นในการเตรียมตัวเองให้คู่ควรกับสวรรค์

"ฮันเกิง..."

ดวงตาคู่โต ติดจะเลื่อนลอยนิดๆเหม่อมองส่วนหนึ่งของทะเลสาบคุนหมิงซึ่งกินพื้นที่ 3 ใน 4 ส่วนของพระราชวังฤดูร้อนแห่งนี้ น้ำในทะเลสาบเป็นสีเขียวใส ครั้นลมเอื่อยๆพัดมาก็ก่อให้เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวน้อยๆ อากาศเย็นสบายดีทีเดียว ไม่หนาวหรือร้อนจนเกินไป

ตอนนี้พวกเขากำลังยืนกันอยู่บนสะพานสีขาว หนึ่งในหลายๆสะพานที่มีอยู่ทั่วพระราชวัง ธรรมชาติรอบตัวอันสวยสดงดงามดูราวกับจะหยุดนิ่งอยู่เช่นนี้มาตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนด้วยปาฏิหาริย์ ต้นไม้ทอดใบเขียวสดยาวเหยียดให้พลิ้วตามกระแสลม

"ฉันชอบที่นี่จังเลย" ริมฝีปากอิ่มได้รูปพึมพำราวกับละเมอ หานเกิงขยับยิ้ม เขารู้อยู่แล้ว...

ฮีชอลไม่ได้บอกว่าสวยเหมือนตอนไปพระราชวังต้องห้าม แต่บรรยากาศสงบร่มรื่น ชวนให้ผ่อนคลายแบบนี้ มีผลต่อจิตใจยิ่งกว่าความสวยงามแบบอลังการนัก

ที่นี่มีความลงตัว และความสมดุลย์ งดงามราวกับภาพวาด

เหมาะเหลือเกินที่จะ...

"ฮันเกิง ทำไมนายเงียบจังเลย?" ไม่ว่าฮีชอลจะเพลิดเพลินอยู่กับสถานที่แห่งนี้มากแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางลืมร่างสูง

"หือม์?" หานเกิงขาน ยิ้มอ่อนโยนให้กับคนตัวเล็กกว่า "ฉันมัวแต่ดูนายอยู่น่ะสิ"

"ดูฉัน? ดูทำไมล่ะ นายก็เห็นฉันอยู่ทุกวัน ฮันเกิงดูทะเลสาบสิ ดูพระราชวังสิ นายไม่ได้เห็นทุกวันไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันเคยมาแล้ว ดูจนเบื่อแล้วล่ะ"

"เบื่อได้ยังไง..." ในใจลึกๆ ฮีชอลนึกเสียดายอยู่เสมอว่าตั้งแต่ออกเดินทางมาเขาไม่เคยไปที่ไหนเป็นที่แรกกับหานเกิงเลย ก็หานเกิงเล่นไปมาก่อนแล้วทั้งนั้น

ดังนั้นเขาก็เลยอยากให้หานเกิงแสดงความตื่นเต้นบ้างสักนิดก็ยังดี

"นายไม่ได้เห็นที่นี่ทุกวันสักหน่อย ต่อให้เห็นทุกวันก็เถอะ ที่ที่สวยขนาดนี้เบื่อไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ"

"อา ฉันไม่ได้เบื่อแบบนั้นซักหน่อย ไม่งั้นจะพานายมาเหรอ ฉันก็ชอบที่นี่พอๆกับนายนั่นแหละ แล้วก็เคยมาแค่ครั้งสองครั้งเอง ไม่มีครั้งไหนที่ฉันจะคิดว่ามันสวยเท่าครั้งนี้ที่มากับนาย"

"แล้วทำไม..." เจ้าของดวงหน้าน่ารักเผยสีหน้าสงสัย เอียงคอมองเขา

หานเกิงหักห้ามความรู้สึกอยากจะรวบตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดจูบให้หนำใจเอาไว้ ดวงตาคู่คมที่มองตอบเปี่ยมด้วยความหมาย

"รู้มั้ย? ฉันไปมาหลายที่ เจอใครหลายคน เวลาเห็นหรือเจอสิ่งที่ชอบหรือถูกชะตาเป็นครั้งแรกก็มักจะบอกกับตัวเองว่าคงไม่มีวันเบื่อ แต่สุดท้ายแล้วถ้าได้ไปเจอบ่อยๆเข้าก็จะเบื่อ..."

ชายหนุ่มถอนหายใจนิดๆ แต่ราวกับเป็นการถอนหายใจด้วยความสุขมากกว่า

"มีแต่นาย... ฮีชอล นายคนเดียวที่ให้ฉันเจอบ่อยแค่ไหนก็ไม่มีวันเบื่อ ไม่มีวันพอ..."

ฮีชอลพูดอะไรไม่ออก เขาดีใจ...ดีใจจริงๆเลยที่หานเกิงบอกว่าจะไม่มีวันเบื่อเขา แบบนี้ก็แปลว่าเขาคงไม่มีวันถูกทิ้งใช่ไหม?

ร่างบางไม่อาจรู้ล่วงหน้าว่าประโยคต่อมาจะดียิ่งกว่า

"ฮีชอล" อยู่ๆหานเกิงก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้เขา สบตาอย่างแน่วแน่ จริงจัง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยเสียงกระซิบ "ฉันรักนาย นายรักฉันบ้างมั้ย?"

รัก

ฮีชอลตะลึง ต่อให้ไร้เดียงสาแค่ไหน แต่แม้แต่ในการ์ตูนก็พูดถึงความรักแทบจะตลอดเวลานี่นา คนรักกันก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

จริงสิ! พอบอกรักแล้วก็ต้องจูบ...หานเกิงจูบเขา...จูบมาหลายครั้งแล้วด้วย นั่นแปลว่าหานเกิงรักเขาเพียงแต่ยังไม่ได้บอก หานเกิงรักเขา

ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ผสมปนเป แดงจนร้อน แต่ถึงจะทำอะไรไม่ถูกสักอย่างฮีชอลก็รีบละล่ำละลักตอบไป

"รักสิ! ฉันรักฮันเกิง รักมากที่สุด!"

รู้ตัวอีกทีเขาก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของหานเกิง อ้อมแขนที่อบอุ่นของหานเกิง คิมฮีชอลมีความสุขที่สุดในโลกเลย! ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงทุ้มๆยังเฝ้ากระซิบเรียกชื่อเขาด้วยความปีติ และแรงโอบรัดกระชับจากฝ่ายนั้น เขาคงกลัวว่ามันจะเป็นความฝัน

มือเรียวบางข้างซ้ายถูกอุ้งมือแข็งแรงจับแผ่ แล้วสัมผัสเย็นๆก็สอดเข้ามาที่นิ้วนาง

"จองตัวนายไว้ก่อน ใครเห็นจะได้ไม่กล้ายุ่มย่าม" คนสวมให้บอกทีเล่นทีจริง เพราะจริงๆแล้วเขาก็ไม่มีทางปล่อยฮีชอลไปไหนตามลำพังให้ใครมายุ่มย่ามอยู่แล้วล่ะ

"ฮัน...ฮันเกิง.." ฮีชอลเรียกเสียงสั่น ทำไมเขารู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ล่ะ ขอบตาชื้นๆแล้ว ถ้าร้องไห้ออกไปตอนนี้หานเกิงจะนึกว่าเขาไม่รักมั้ยนะ? เขาไม่ได้เสียใจเลยสักนิด เขาดีใจจนบอกไม่ถูก แต่ทำไม...

"ดีใจจนร้องไห้เลยเหรอ?" หานเกิงจูบหน้าผากเขา "อยากร้องก็ร้อง ถ้าไม่ได้ร้องเพราะความเสียใจก็ร้องเถอะ แต่อย่าร้องมากเกินไปนะครับ เดี๋ยวจะหมดสวย แล้วคนเขาจะนึกว่านายโดนฉันรังแกนะ"

แค่นั้นเอง คิมฮีชอลก็ปล่อยโฮ

หานเกิงระบายลมหายใจยาวอย่างเป็นสุข เขาบอกกับฮีชอลไปแล้ว... ต่อจากนี้พวกเขาจะเข้าใจกันและกัน จับมือไปด้วยกันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

...ใช่ไหม?

----
บ่ายวันศุกร์ โฮะๆๆๆ ชอบบ่ายวันศุกร์ แบบว่าเทอมนี้วันศุกร์เรียนครึ่งวัน 55555555++ ว่างแล้วและเน็ตก็(กำลัง)โอเค มาตอบเม้นแล้วนะ ปกติกฎของไรท์เตอร์คือจะไม่ตอบเม้นสำหรับบทที่มีเอ็นซีนะเนี่ย แต่แอบสังเกตว่าไม่ค่อยจะยอมเม้นกันถ้าไม่ตอบเม้น TT^TT

HNY ย้อนหลัง ปี 2555 (ช้าไปมั้ย) ขอให้เริงร่ากันทั้งปีนะคะ! อย่าลืมหัวเราะเยอะๆและมีความสุขมากๆให้สมกับเป็นปี 55 ล่ะ :D

ใครยังไม่ได้ NC ทวงน้าา ^ ^

Halloween13 - ฮีชอลเรื่องนี้น่ารักมากกกกกกกกก ไรท์เตอร์เขียนเองก็หลงเอง >//////< ถ้ายั่วอีกเกิงคงไม่ไหวจริงๆอ่ะ ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี ไรท์เตอร์ด้วย -/////-
Rellael - ถ้าเป็นรีดเดอร์ประจำที่เม้นเยอะๆ ไรท์เตอร์เห็นชื่อบ่อยๆจนจำได้ ต่อให้ลืมแปะเมล์ไปบ้างอะไรบ้างไรท์เตอร์ก็จะพยายามย้อนไปดูบทก่อนๆหาเมล์มาส่งให้ค่ะถ้าหาได้ 555+ ไม่รู้ว่าถูกใจ NC มากน้อยแค่ไหนเน้ แต่ดูจากคอมเม้นท่าทางจะอิจฉาหานเกิงน่าดู (ไรท์เตอร์ก็อิจฉานะ!! > <) ฮีชอลตอนอ้อนๆทำตัวเป็นเด็กน้อยนี่แหละเล่นเอาหลงหัวปักหัวปำแบบถอนตัวไม่ขึ้น >//////< โหลดข้อมูลใส่สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้หรอกค่ะเดี๋ยวไวรัสเข้าหรือบุคลิกเปลี่ยนแบบ The Doctor ใน Star Trek : Voyager ก็แย่พอดี xD | แว้ก กลัวแล้ว! อย่าฆ่าปาดคอเค้าเลยยยยยยยย ไม่งั้นเรื่องนี้ไม่จบนะ แฮะๆ
o-ren - 555555+ อย่าว่าแต่รีดเดอร์เลยที่รู้สึกสดชื่น ไรท์เตอร์ก็เป็นเหมียนกัลล คิคิคิคิคิคิ
คนรักคิรัว / LittleDevil / bebiezz - นี่รีดเดอร์ขาจรหรือขาประจำอ่ะ ไม่ค่อยเห็นชื่อ ยินดีต้อนรับ ถ้าชอบก็ติดตามต่อนะจ๊ะ ^^
MarshMaL~ - แอร๊ย ก่อนจะโดนรีดเดอร์ฉุด ไรท์เตอร์นี่แหละจะฉุดก่อน ฮ่าๆ (จริงไม่ต้องฉุดก็ได้นะ หลอกพาไปก็น่าจะไม่ยาก -///-) ถ้าจะแนะนำให้ฮียั่วเกิงจะแนะนำยังไงเอ่ยย ฮิๆ | ปลื้มจริงๆเลยเวลาเจอรีดเดอร์ใหม่ตามเม้นทีละตอนแบบนี้ อิอิ > < ขอบคุณนะคะ ไรท์เตอร์ดีใจมากๆและอ่านทุกเม้นเลยนะ ^0^
wolaole - เวลาเขียนเนี่ยถ้าเขียนออกมาแล้วตัวเองชอบไรท์เตอร์ก็จะดีใจระดับนึงแล้ว ถ้ามีคนชอบด้วยคือรีดเดอร์ นั่นก็เป็นสิ่งตอบแทนล้ำค่าสำหรับความพยายามที่ทุ่มเทลงไปในงานค่ะ ขอบคุณน้าา~
~ ยัยแมวเอ๋อ ~ - เป็นไงบ้างล่ะ 'พัฒนาการรรร' xDD ชอบฉากตื่นของเกิงเหรอ ขอบคุณจ้า | เหมือนกัน! ถ้ามีขายเมื่อไหร่คงซื้อฮีชอลก่อน (รู้สึกว่ามีวัตถุประสงค์แอบแฝงยังไงไม่รู้ 5555+) เค้าจาเอาาาาาาา !!
WonKyu&KyuMin - ไม่หวั่นอยู่แล้ว! ^^
HeartAmiss - นั่นน่าซี เกิดเป็นอิป๋าอาจจะลำบากก็ได้เพราะต้องอดใจไม่ให้กินฮีตลอดเวลา ฮิๆๆๆ >//////< มองฮีแต่ละทีสงสัยมากมายว่าอิป๋าอดใจไหวได้ไง ในเมื่อกินเท่าไหร่ก็ไม่น่าจะพอ (พิมพ์อะไรออกไป -///-) ไดอารี่ฮีน่ารักใช่ม้าาา นั่งตะบอยเขียนนานอยู่เหมือนกันนะตรงนั้น 55555+ นับว่าไม่เสียเปล่าสินะ | คิบอมปกติก็โผล่มานั่งใบ้จริงๆนั่นแหละ OTL
คุณดอกไม้ - ว้าวว พี่สาวอ่านอยู่เหรอ!? แอบดีใจนะเนี่ย นึกว่าเหลือผู้รอดชีวิตไม่มากซะแล้ว ถ้าไม่มีคนอ่านก็ไม่รู้จะเขียนต่อไปทำไมเหมือนกัน T T สิงฮีเรื่องนี้น่าจะสบายหน่อยเพราะหานเกิงอ่อนโยนน่าดู อิอิ จะว่าไปบางทีทาเซ็นดาก็อิจฉาคิมฮีที่หานเกิงทะนุถนอมเหมือนกันนะ แอ๊~~
onlyhanchul - ใช่ไหมๆ ฮีอยู่เฉยๆก็น่ารักน่าหม่ำจะแย่แล้ว โอ๊ยยย เมนทาเซ็นดาน่ะออกจะมีฟามอดทนอดกลั้นสูงส่ง ฮิๆ | ขอบคุณสำหรับคำอวยพรจ้า Happy New Year ขอให้มีความสุขตลอดปีเช่นกัน ปีนี้ปี 2555 ต้องหัวเราะและมีความสุขเยอะๆนะ!
angle - เขียนซะไรท์เตอร์เห็นภาพ อร๊ายยย เขินนนน >////////< หานเกิงน่ะยั่วไม่ยากหรอกจริงไหมถ้าเป็นคิมฮี คิคิ
[~ZanLighT~]! - นั่นน่ะสิ ทำไมต้องมาเม้นเยอะเฉพาะตอนมี NC ด้วยนะ ไรท์เตอร์น้อยใจนะเนี่ย > < (แต่ก็ยังดีวะ ดีกว่าไม่มีเม้น T T) โหลดไม่ได้หรอกค่ะ เพราะว่าหุ่นยนต์ในเรื่องนี้ถูกสร้างมาให้เสมือนจริงเกินไปจนไม่สามารถโหลดข้อมูลใส่สุ่มสี่สุ่มห้าได้ อิอิ (และที่จริงการโหลดนี่ก็อันตรายนะอาจจะมีไวรัสหรือทำให้บุคลิกเปลี่ยนแบบ The Doctor ใน Star Trek : Voyager ก็ได้!) อีกเหตุผลก็อย่างที่ว่าน่ะแหละ ฮีชอลไร้เดียงสาแบบนี้น่ารักจะตาย -/////- เห็นด้วยจริงอะไรจริงกับที่ว่าถ้าฮีหัดยั่วขึ้นมาเกิงต้องเป็นบ้าไม่ช้าก็เร็วแหงมๆ xD
Smile...^^ - อยากได้คังทึกเยอะๆเหรอคะ 5555+ ดูแล้วพอเป็นไปได้ ไรท์เตอร์จะพยายามจัดให้ตามสมควรนะ ^0^
Maybe-coeurz - ยินดีต้อนรับนักอ่านใหม่ค่า~ คิมฮีน่ารักใช่ม้าา ถ้าชอบก็ติดตามกันต่อไปนะคะ ^0^
 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #208 HC_lovelism (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 00:59
    กริ๊ดดดดดดดดดดดดด ในที่สุดก็ได้กลับมาอ่านฟิดเรื่องนี้ซักที
    หลังจากหายไปนานมาก ข่วงก่อนงานยุ่งจริงๆ T.T
    คิดถึงฮันชอล คิดถึงฟิค คิดถึงไรเตอร์ๆๆๆๆๆ
    แต่กลับมาก็ได้ทราบข่าวดีว่าเมนสุดที่รักเล่นเว่ยป๋อด้วย
    เอ๊ะๆเล่นทำไมน้าาาาาาาา อิอิ ยิ่งอัฟรูปนั้นอีกจะสื่อถึงอะไร????
    แต่อิชั้นฟินไปสามโลก ฮาๆๆ เนอะไรเตอร์
    พล่ามมาซะยาว เข้าสู่คอมเม้นฟิคดีกว่า (ขอเม้นรวมทีเดียวนะคะไรเตอร์)
    ขอสกรีมดังๆ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก อิเกิงแกได้ฮีชอลน้อยไปแล้วอ่ะ ฮือๆๆ
    จริงๆยังไม่อยากให้ฮีเสร็จเกิงเลย แต่เอาเหอะไงสักวันมันก็ต้องได้
    ให้อภัยเพราะตอนนี้แกบอกรักฮีหรอกนะ ชิส์!!
    ขอพูดอีกทีทำไมฮีชอลน่ารัก น่าหยิก น่าฟัดแบบนี้เนี่ย อร๊ายๆๆๆอยากสิงร่างคุณชายหาน >///<
    #208
    0
  2. #207 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 22:51
    ตะโกนดังๆว่าช้านรักเทอออ อ~~~~   555555555

    เขิลแทนฮี รู้สึกดีแทนเกิง อุ...อุ   บอกรักกันแล้ว อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยย

    ในเมื่อโหลดข้อมูลไม่ได้(เพราะsopa - -*)ป๋าก็หาการ์ตูน(วาย)ให้ฮีดูเพื่อศึกษา(?)บ่อยๆละกัน ฮ่าๆ

    หึงนะแต่ไม่แสดงออก ไม่ให้รู้หรอก แอบรู้สึกในจายยยย ย ~~~~

    ฮยอกอย่าซึนบ่อยจิ้ เดี๋ยววอนโดนงาบแล้วจะจุก =[ ]=~
    #207
    0
  3. #206 HeartAmiss (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 17:44
    มากรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดังๆให้กับเกิงชอล >//////< น่ารักมาก คิคิ
    ในที่สุดก็สารภาพรักและ ต่อจากนี้เกิงจะทำอะไรต่อมิอะไรเราก็ไม่มีสิทธิ์เถียงแล้วสินะ (ไปสิงร่างเกิงแทน ครุครุ)

    เมื่อไรจะเลิกกั๊กหาาาาาาา ตรงซีวอนอ่ะ กั๊กอยู่ได้ -3-
    แต่เราชอบคู่คังทึกเรื่องนี้เหมือนกันนะ น่ารักเวอร์ คังอินดูตามจีบพี่ทึก ฮ่าๆ พี่ทึกก็ดูเป็นพ่อบ้าน น่ารัก >////< ถ้ามีหุ่นยนต์แบบนี้จะให้ทำเค้กให้กินทุกวันเลย (อ้วนพอดี)
    #206
    0
  4. #205 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 22:50
    กรี๊ดดดดด จุดพลุฉลอง ในที่สุดเกิงชอลก็ใจตรงกัน
    ดีที่ฮีชอลไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดว่าไม่รู้จักคำว่ารัก 55555 มาดูการ์ตูนวายด้วยกันมั้ยฮี จะได้เอาไปใช้กับเกิงด้วยไง คิคิคิ

    ตอนนี้ทึกกี้น่ารักมากมาย รู้จักดื้อแล้วด้วย 5555
    น่ารักอ่ะ เกิงน่าจะยกให้คังอินไปเลย แต่เอ๊ะ! แล้วใครจะทำงานบ้านหว่า

    วอนฮยอกนี่จะได้จุดพลุกับเขาเมื่อไหร่น้าาา ฮยอกอย่างซึนซะด้วย

    แต่ว่าไม่ได้นะ เราสองคนจะซื้อหุ่นยนต์ฮีทั้งคู่ไม่ได้นะ ถ้าไม่มีใครยอมซื้อเกิงก่อน อีกนานเลยนะกว่าเราจะได้เห็นเกิงชอลซั่มกันให้เห็น 55555 (คิดอยู่เรื่องเดียว ;P)
    #205
    0
  5. #204 angle (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 22:00
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    เกิงชอลหนูจะหวานกันไปไหนเนี่ย ><

    บอกรักกันแล้ว คงจะสบายใจกันแล้วสิ อิอิ

    แต่คำว่า "ใช่ไหม" ของเกิงมันส่อแววดราม่ามาแต่ไกลเลยแฮะ...

    TT___________TT
    #204
    0
  6. #203 onlyhanchul (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 21:25
    ฮยอกหึงนะ แต่ไม่แสดงออก หุหุ
    คุณหุ่นยนพ่อบ้านครับ เจ้าเล่ห์นะ แต่ก็นะ รู้ทันอีหมีดี อิอิอิ น่ารัก
    ส่วนฮันซอล น่ารักกกกกกกกกกกกก หวานเว่อร์ จนรีดเดอร์อิจฉาตาร้อนผ่าวแล้วนะ
    แต่ว่ามีความสุขมากกว่าที่รักกัน
    แต่ที่น่าสงสัยที่สุดคือ ข้อมูลอะไรที่วอนบอกกะหมีคัง แล้วมันจะเป็นปัญหาต่อคิมฮีมั๊ยอ่ะ

    สู้สู้ค่ะ
    #203
    0
  7. #202 Dragonrella_SimbaHoney (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 08:05

    ชอบฮันชอลมากกกกก
    หวานเว่อร์ได้อีก

    #202
    0
  8. #201 Halloween13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2555 / 20:21
    มาเม้นใหม่ ไม่รู้มันขึ้นป่าว
    -*- ทำไมเน็ตต้องมาหลุดตอนกดส่งเม้นด้วย
    ลืมเลยว่าเม้นว่าอะไร เอาใหม่ๆแล้วกัน

    ฮยอกหีงล่ะสิ แต่ไม่แสดงออก ด๊องก็คอยกระตุ้นอยู่เรื่อย
    ทึกกี้เอาตัวรอดเก่งนะ อิอิ เพิ่งรู้ว่าหมีชอบผักกาดขาว
    ฮันชอลโรแมนติกจังเลยวุ้ย ฮีดีใจจนร้องไห้เลย >//<
    รักกันนานๆนะ
    #201
    0