[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 14 : Chapter XI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ก.ค. 56

 

Chapter XI

เกิดความเงียบขึ้นอึดใจใหญ่ๆเลยทีเดียวหลังจากคำสารภาพถึงเหตุผลที่ตัวเองหนีออกจากบ้านหลุดออกจากปากชเว ซีวอนมา

"นายเนี่ยนะทะเลาะกับพ่อ"

อีฮยอกแจแทบไม่เชื่อหู หลุดปากถามออกไปก่อนที่จะห้ามตัวเองได้ทัน

"ทะเลาะเรื่องอะไร?"

คนเคร่งศาสนา ขยันทำงาน แล้วยังเรียนดีอย่างคุณชายตกยาก(?)ที่นอนอยู่บนที่นอนบนพื้นข้างเตียงของเขาเนี่ยนะทะเลาะกับพ่อ? ถ้าอย่างงั้นเด็กวัยรุ่นทั่วโลกก็คงหนีออกนอกโลกแล้วล่ะ ไม่ใช่แค่หนีออกจากบ้าน

ยิ่งตอนนี้การหนีออกนอกโลกเป็นไปได้จริงสำหรับคนทั่วไป (ที่มีเงินจ่าย) ด้วยแล้ว...

"ฉันบอกนายกับทงเฮแล้วใช่มั้ยเมื่อตอนกลางวัน..." อีกฝ่ายเท้าความ "ว่าฉันไปเจอเรื่องบางอย่างมา"

"แล้วนายก็บอกด้วยว่าบอกไม่ได้" ฮยอกแจอดทำหน้ายู่ไม่ได้แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นสีหน้าของเขาในความมืดหรอก

"ฉันไม่ควรจะบอก"

ซีวอนยืนยัน

"ฮยอกแจ นายยังไม่เข้าใจ ถ้านายเป็นลูกแล้วนายรู้ว่าพ่อของนายทำอะไรไม่ดีมา นายจะบอกคนอื่นมั้ย?"

ประโยคแปลกๆทำให้คนฟังขมวดคิ้ว

"นาย...หมายความว่ายังไง พ่อของนายไปทำอะไรไม่ดีมางั้นเหรอ?"

บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดก็ได้ อาจจะแค่ความเห็นไม่ตรงกัน คำว่า 'ไม่ดี' น่ะแต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นการพูดตามความเห็นของคนพูดเพียงฝ่ายเดียวไม่ใช่เหรอ

"ไม่แค่นั้นนะ แต่เกี่ยวข้องกับชเวอินดัสทรีโดยตรงด้วย"

คราวนี้ฮยอกแจชักลังเล เรื่องใหญ่ขนาดนี้เขาจะอยากรู้ดีไหมนะ

====

 

พวกเขามาถึงปักกิ่งกันตอนตีสามครึ่ง อากาศกำลังเย็นจับใจแต่ไม่ถึงขนาดหิมะตกแบบที่ฮาร์บิน หานเกิงหยุดรถตรงหน้าโรงแรมที่สว่างไสวแต่ไร้ผู้คนแล้วก็เปิดกระจกบอกพนักงานโรงแรมที่มาเตรียมช่วยยกกระเป๋าและขับรถไปจอดให้รอสักครู่ ก่อนหันไปทางคนที่นอนขดอยู่ข้างๆ

"ฮีชอล"

"..."

"ฮีชอล"

"อือ..." เสียงครางเบาๆในลำคอก่อนจะพลิกตัวแล้ว...นิ่ง

คุณชายตระกูลหานถอนหายใจเบาๆแต่ดวงตากลับไม่ได้มีรอยเหนื่อยหน่าย เหลียวซ้ายแลขวามองหาเสื้อกันหนาวของร่างบาง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าฮีชอลยัดมันรวมไปในท้ายรถตอนออกเดินทางจากฮาร์บินเพราะรำคาญความเทอะทะเกะกะของมัน ร่างสูงคว้าเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ของตัวเองที่พาดอยู่กับเบาะคนขับ กดปุ่มเปิดท้ายรถให้พนักงานยกกระเป๋าแล้วลงจากรถอ้อมไปฝั่งข้างคนขับ เปลี่ยนจากผ้าห่มที่คลุมร่างนั้นเป็นเสื้อกันหนาวของตัวเองก่อนอุ้มออกมา

พนักงานโรงแรมอีกคนขับรถของเขาไปจอดให้ ส่วนพนักงานยกกระเป๋านำทางเขาผ่านเข้าประตูโรงแรมไปที่เคาน์เตอร์เช็คอิน ช่วยจัดการรับคีย์การ์ดแล้วพาไปขึ้นลิฟต์

เป็นนโยบายของโรงแรมที่ให้คงธรรมเนียมเดิมเอาไว้ สถานที่แห่งนี้ใหญ่และดูกว้างโอ่โถง แม้แต่สไตล์การตกแต่งของโรงแรมก็เป็นแบบโบราณที่ว่ากันว่าร้อยปีก่อนหน้านี้โรงแรมชั้นนำส่วนใหญ่เป็นแบบนี้ ลวดลายบนผนัง ภาพวาด รูปปั้นงดงามตั้งไว้ตรงนั้นตรงนี้ ส่วนพนักงานก็ล้วนแล้วแต่ยิ้มแย้มแจ่มใส นอบน้อมพร้อมบริการบรรดาผู้ที่มาพักให้ได้รับความสะดวกสบายสูงสุด ให้ได้รับความรู้สึกว่าเป็น 'แขกผู้ทรงเกียรติ' แน่นอนว่าในบรรดาพนักงานโรงแรมเหล่านี้สองในสามคือหุ่นยนต์

หานเกิงวางคนหลับลงบนเตียง หันไปให้ทิปพนักงานและรับกุญแจรถคืน ฝ่ายนั้นถามเขาอย่างสุภาพว่าต้องการอะไรอีกหรือไม่ เมื่อได้รับคำตอบว่าไม่ก็โค้งคำนับและถอยออกไปจากห้อง ปิดประตูให้เงียบๆ

เจ้าของห้องตรวจดูอุณหภูมิของห้องให้พอดี ก่อนปลดกระดุมเสื้อตนเองออก กำลังคิดว่าจะเข้าห้องน้ำไปแช่น้ำร้อนๆก่อนนอนให้หายเมื่อยสักหน่อย

"ฮันเกิง"

เสียงเรียกงัวเงียน้อยๆที่ดังมาจากเตียงหลังใหญ่ทำให้เขาหันกลับไป ฮีชอลตื่นแล้วจริงๆ และลุกขึ้นมานั่งกลางเตียง ดวงตาปรืองุนงงนิดๆอย่างคนเพิ่งตื่น ศีรษะปกคลุมด้วยผมนุ่มละเอียดหันซ้ายหันขวา มือเรียวยังขยี้ตาป้อย

"ถึงปักกิ่งแล้วเหรอ?"

"ถึงปักกิ่งตั้งนานแล้ว" เสียงทุ้มตอบอ่อนๆ "แต่เพิ่งถึงห้องเมื่อกี้นี้เอง"

"อือ..." ฮีชอลส่งเสียงในลำคอเบาๆ "ฉัน...ฝันถึงเธอคนนั้นที่เราเจอเมื่อตอนบ่ายด้วยล่ะ"

หานเกิงชะงัก หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวินาทีหนึ่ง

"นายว่าไงนะ?" เขาสะกดใจให้เยือกเย็นถาม ภาวนาในใจให้ตัวเองหูฝาดไป

"ฉัน... ฝันว่าตัวเองสวมชุดขาว แล้วก็กำลังควงแขนเธอ บรรยากาศมันคุ้นๆเหมือนงานอะไรสักอย่างที่นายเคยพาไปน่ะ..."

หัวใจที่เมื่อครู่แค่เต้นผิดจังหวะ บัดนี้หล่นวูบ

งานสวมชุดขาว มีการควงแขน แล้วเขาก็เคยพาฮีชอลไป...

"ใช่แล้ว!" ฮีชอลร้องอย่างดีอกดีใจ ไม่ได้ทันสังเกตปฏิกิริยาของร่างสูง "งานแต่งงานไง! ฮันเกิง ฉันควงแขนเธออยู่ มีคนเยอะแยะเลย ฉันประหม่ามากๆ แล้วพอเงยหน้าขึ้นมาฉันก็เห็น... อุ๊บ!"

 

แล้วแบบนี้ จะไม่ให้เขาหึงยังไงไหว?

งานแต่งงาน นายฝันว่าแต่งงานกับเด็กที่เพิ่งเจอกันงั้นเหรอฮีชอล!

แล้วฉันล่ะ! ฉันที่อยู่กับนายมาตั้งนานล่ะ?

มีวิธีไหนที่จะผูกมัดนายไว้กับฉัน ไม่ให้นายไปหาเธอได้มั้ย ฮีชอล?

เพราะหานเกิงไม่ยอมยกให้เด็ดขาด! ต่อให้คู่แข่งเป็นเด็กผู้หญิงก็เถอะ ฮีชอลเป็นของเขา ต้องเป็นของเขา จะไม่ยอมยกให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น เขายอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้!

เสียงเจื้อยแจ้วของคนเที่ยวเล่าความฝันตัวเองให้คนอื่นฟังโดยไม่ได้รู้เลยว่ามันเสียดแทงหัวใจคนฟังมากขนาดไหนตอนท้ายขาดหายไปก็เพราะโดนจูบปิดปากกะทันหัน นัยน์ตาโตเบิกกว้างในตอนแรกก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นปรือรับสัมผัสรุกเร้าแต่ก็อ่อนหวานเจือด้วยกระแสวิงวอนขออนุญาต และลุแก่โทษ ซึ่งคนรับเองยังเข้าใจได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

====

 

โทรภาพ เป็นคำเรียกเครื่องใช้ที่ครอบคลุมการใช้งานสามอย่างหลักๆด้วยกัน คนส่วนใหญ่ในยุคสมัยนี้ต้องมีมันไว้อย่างน้อยหนึ่งเครื่อง อาจจะใช้ฟังก์ชั่นไม่ครบหรือใช้งานหนักไปทางใดทางหนึ่งบ้างก็ไม่เป็นไร ขอให้มีไว้เป็นใช้ได้

หนึ่งก็คือโทรศัพท์ ด้วยขนาดของเครื่องที่เล็กประมาณฝ่ามือ (ออกแบบรูปร่างหน้าตาอย่างอิสระตามความพอใจของผู้ใช้และสามารถของบริษัทที่ผลิต) ของมันทำให้สะดวกต่อการพกพาไปไหนมาไหนได้อย่างง่ายดาย สองก็คือโทรทัศน์ บนตัวเครื่องจะมีรูแสงที่ฉายออกมาเป็นจอภาพได้ทั้งกลางอากาศและบนพื้นผิวเรียบโดยมีปุ่มปรับขนาดได้ว่าต้องการจอใหญ่สักขนาดไหน และสามก็คือคอมพิวเตอร์ ความเร็วและหน่วยความจำมหาศาลของมันว่ากันว่าคนส่วนใหญ่เมื่อร้อยปีก่อนหน้านี้ไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันถึง

น้ำผลไม้กับแซนด์วิชชิ้นเล็กๆหั่นพอดีคำถูกวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างเบากริบ คิมยองอุนละสายตาจากจอโทรภาพ เพ่งมองมันอย่างประหลาดใจ

"อะไรน่ะ?"

"มื้อดึกไงครับ" คำตอบอ่อนๆจากหุ่นยนต์พ่อบ้าน "คุณคังอินบอกว่าให้ผมมาดูแลเรื่องอาหารการกินโดยเฉพาะ ก็ต้องดูแลโดยไม่ขาดตกบกพร่องสิครับ"

เจ้าของบ้านหัวเราะออกมาอย่างงงๆ "นี่มันดึกมากแล้วนะ อีทึก ฉันไม่รบกวนนายขนาดนั้นหรอก"

"แปลว่าไม่กินเหรอครับ?" คนทำมาให้ตระเตรียมเอาไปเก็บ แต่ยังไม่ทันแตะโดนจานคนเกรงใจก็คว้าหมับไว้ก่อน "กินสิ นายอุตส่าห์ทำมาให้ทั้งที แต่แหม...ไม่มีอะไรที่แรงกว่านี่เหรอ" เขาหมายถึงน้ำผลไม้

"น้ำผลไม้ดีต่อสุขภาพมากกว่านะครับ" คุณคังอินกับคุณชายหานน่ะนิสัยเสียเหมือนอยู่อย่างคือกินของมึนเมาเยอะเหลือเกิน เขาต้องคอยปรามอยู่เรื่อย

ที่ต่างกันคือคุณคังอินพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วดื่มน้ำผลไม้โดยไม่ปริปากต่อรองกับเขาสักคำ เรียกรอยยิ้มให้ปรากฏบนใบหน้าของคนทำ นั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ

"อ้าว นายไม่ไปนอนเหรอ?"

"คุณคังอินบอกให้ผมกินเป็นเพื่อนด้วยทุกทีไม่ใช่เหรอครับ" พ่อบ้านต้องเตือนความจำเพื่อนเจ้านายขี้ลืม

"แต่ว่านี่มัน..."

"ดึกมากแล้ว ผมทราบครับ" ลีทึกหัวเราะเบาๆ "ปกติคุณคังอินก็ไม่อยู่ดึกขนาดนี้เหมือนกันนี่ครับ"

"ฉันพยายามหาคำตอบอะไรนิดหน่อยน่ะ"

"ใช่เรื่องคุณซีวอนรึเปล่าครับ?" บนจอโทรภาพมีหน้าเว็บเพจต่างๆปรากฏขึ้นเต็มไปหมด ส่วนใหญ่มีหัวข้อเกี่ยวข้องกับชเวอินดัสทรีทั้งนั้น ตั้งแต่ข่าวชเว ซีวอนหนีออกจากบ้าน ไปจนถึงหน้าเว็บหลักของบริษัทเอง

"จะว่าแบบนั้นก็ไม่เชิง"

น้ำเสียงของพนักงานหนุ่มแห่งชเวอินดัสทรีเจือความยุ่งยากใจ

"อีทึก ฉันกำลังคิดจะโทรหาซีวอนตามที่นายแนะนำ ก็พอดีเด็กนั่นส่งอีเมล์มาหาฉัน"

"ถ้างั้นก็เคลียร์กันแล้วน่ะสิครับ" พ่อบ้านดีใจแทน แบบนี้แปลว่าคุณคังอินก็คงสบายใจขึ้นแล้ว...ใช่มั้ย?

"อืม กลายเป็นว่าไม่ใช่ซีวอนหรอกที่ฉันต้องเป็นห่วง แต่เป็น..."

ประโยคตอนท้ายขาดหายไปดื้อๆ ดวงตาเหนือจอโทรภาพหรี่ลงอย่างครุ่นคิด

====

 

[30/7/56] ลบข้อความตรงส่วนนี้ออกเนื่องจากมีเนื้อหาไม่เหมาะสมตามกฎของเว็บไซต์นะคะ ^^ ถ้าใครอยากอ่านก็กติกาเดิมค่ะ

 


----

เฮะๆ สวัสดีวันอังคารจ้า ตารางรวนกันไปหมดเลยใช่รึเปล่า เอาเถอะ เรียนหนักในวันนี้เพื่อจะสอบได้ดีๆในวันหน้า อิอิ ไรท์เตอร์ขอเป็นกำลังใจให้น้าา

onlyhanchul - มาคนแรกเลยยย 5555555+ ไรท์เตอร์ไม่ค่อยได้ดูคลิปอะไรเท่าไหร่เลยช่วงนี้ เพราะไม่ได้อยู่บ้านตัวเองเน็ตไม่แรง เวลาจะอัพฟิคทีต้องใช้มือถือต่อ >.< ไม่เป็นไร พอได้ฟังมาบ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ส่วนภาพเดี๋ยวกะรอไปดูที่หอจากคอม HA อิอิ ได้อ่านตอนนี้คงจะรู้แล้วนะว่าคิมฮีฝันว่าอะไร และอิป๋าเสียใจรึป่าว ^ ^
MiniZena - แน่น๊อนน เมนไรท์เตอร์น่ารักอยู่แล้ว xDD ส่วนเมียเมนก็น่ารักตลอดเวลาเหมือนกัน >////< (เขียนเองหลงเองอ่ะ) ป๊าววววว-ป่าวประชดนะ (?) หานเกิงดูดีตลอดเวลาแหละ แต่ดีแค่ไหนเท่านั้นเอง (บางทีก็ดีน้อยไปหน่อย xD คิคิ อย่าลงคอมเค้านะเมน) อิจฉาอ่ะ คราวนี้ไรท์เตอร์ไม่ได้ไป กระซิกๆ T_T เค้าก็อยากไปเจอเกิง(ตอนขาว)มั่งเหมือนกันน้าาาา
HeartAmiss - แน่นอน! เพราะคิมฮีสวย+น่ารัก+คนจีบเยอะ ก็เลยต้องตามหึงตามหื่นยังงี้แหละ! เฮ้ย แกอย่ามายุ่งกับหัวเมนเรานะ!! > < เกิดอิป๋าหัวโล้นแล้วน้อยใจหนีไปบวช ฮีร้องไห้แย่เลย หล่อ เถิก ทำอาหารเก่งแบบนี้ทั้งโลกต่อให้หาอีกได้ก็แทนกันไม่ได้หรอกน่า!
Halloween13 - หลายคนดูจะชอบใจพี่หมีเลียนแบบฮี 5555+ ไรท์เตอร์ตอนเขียนก็นึกภาพแล้วนั่งยิ้มเป็นบ้าอยู่คนเดียวเหมือนกันค่ะ อยากจะขำออกมาดังๆแต่ไม่กล้าเดี๋ยวเค้าหาว่าบ้า xD อยากรู้เรื่องของชเวเหรอ อดใจรอหน่อยนะ
Love HeeNim 4ever - จ้าาา ^O^ หวังว่าจะได้เจอกันน้าา อิอิ
wolaole - โอยย เมนไรท์เตอร์โดนเลย >.< แต่นั่นน่ะสินะ! คนรักกันต้องเชื่อมั่นในตัวกันและกันสิ ช่วยไม่ได้ ยังมีเรื่องให้หานเกิงเรียนรู้อีก ใช่แต่ฮีชอลต้องเรียนรู้อยู่คนเดียวเมื่อไหร่ ความรักก็เป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้นะไรท์เตอร์ว่า ^ ^
angle - อิอิอิอิ จะแน่ใจได้ไงล่ะ ฮีไม่เคยบอกสักหน่อย ขืนแน่ใจมากไปกลายเป็นหลงตัวเอง เข้าใจผิดไปก็ไม่ดีนา xD ได้เลย ความพยายามในเรื่องที่ไม่ผิดเป็นสิ่งที่ดี เอาเป็นแบบอย่างได้ จะไปจีบใครก็ลองใช้เทคนิคของหมีคังดูได้นะ 5555555+
Smile...^^ - ขอบคุณที่ติดตามจ้าา ^___^
~ ยัยแมวเอ๋อ ~ - มาช้าไม่เป็นไร กลัวแ่ต่จะไม่มา 5555+ ขอบคุณสำหรับคำชมจ้าา ว่าแต่ทงเฮพูดอะไรแทนใจแคทเอ่ย? ^ ^ เรื่อง Happy Ending ก็ต้องคอยดูไปนะ
[~ZanLighT~]! - หลอนเลยเหรอ 55555+ พูดงี้หมีคังผู้น่ารักเสียใจนะ xDD มาช้าไม่ว่ากันจ้า ขอให้งานกีฬาสีผ่านไปด้วยดีนะ! :))
Tsubagi >^< - บูธ F11 จ้า ติดเวทีเลย หวังว่าจะได้เจอกันนะคะ :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #182 Rellael (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 21:35
    โอ๊ะะ! มีฝันถึงด้วยยย!! 0.0 หึงอะเด้ๆๆๆ คึคึคึ

    อู้วววววว ถึงขนาดฝันว่าแต่งงานเลยหรอ?? เป็นเอามาก ฝันถึงเค้าดีกว่า มามะๆๆๆๆ คึคึ (ดูเหมือนจะเป็นฝันร้าย -.-)

    เรื่องชวน.ช่างเถอะ เราไม่สน 5555555555

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

    อิเกิ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง แกจะเล่นอาร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย?!?!?!!!!

     โฮ่ยยยยยย ฮีน้อยเสียตัว4ชัวร์!! T^T

    เค้าเจ็บใจจจจจจ!!!!! *กัดผ่าห่ม*

    อิจฉาว๊อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!! เค้าจะฆ่าปาดคอ Tasendaaaaaa!!! ฮื๊อออออออออออ!!! TT[]TT

    ฮืออออออออ....อออ ไม่อยากเม้นท์แล้วว!! งอนนนน!! อิจฉาเหี่ยวเิกิงง๊าาาาาาาาา

    แง้ๆๆๆๆ เม้นท์ไรไม่ออกแล้วง่ะะ #อยู่ในโหมดบ้าอย่างรุนแรง

    บุ๋ยๆๆๆๆ เหี่ยวเกิงจะกินฮีน้อยแล้วววววววววววว
    #182
    0
  2. #181 HeartAmiss (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 10:37
    ทำไมเกิงไม่ปล่อยให้ฮีพูดให้จบก่อนนะ ฤทธิ์รักแรงหึง จริงๆ

    ฮีน่ารักไป เกิงอดใจไม่ไหวก็เข้าใจอยู่ แต่แบบนี้เหมือนหลอกกินเด็กเลยอ่ะ (กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!) ฮีช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน ซื่อเกินไประวังจะตกเป็นเหยื่อนะ แต่เกิงคงไม่ปล่อยให้ตกเป็นเหยื่อใครไม่รู้หรอก แค่ฝันถึงสาวน้อยก็หึงน่ามืดแล้ว ถึงตอนท้ายมีการจะหยุดก็เถอะ เพราะฮีขอเองนะเนี่ย เลยหยุดไม่อยู่ กร๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!

    แต่ฮียังไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรอยู่ดี ฮึ่ย!! เกิงกินเด็ก หนอยๆๆๆ ชิ (สิงร่างเกิงตอนนี้ทันมั้ย? หรือต้องไปสิงตอนหน้า ><)
    #181
    0
  3. #180 wolaole (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 23:03
    ดีใจจัง เปิดมาคราวนี้เจอที่อัพไว้สองตอนเลย ฮ่าๆ



    อ๊าาา ตอนหน้าแล้วจริงๆหรอ ฮีชอลน้อยๆยังไม่พร้อมเลยน้าาาคุณหาน!!

    ความลับของชายเชว! รีบๆใจอ่อนยอมบอกฮยอกแจซะทีเส้ เค้าอยากรู้จะแย่อยู่แล้ว TT



    ปล. เห็นด้วยค่ะว่าต่างก็ต้องเรียนรู้... เราชอบตัวละครในเรื่องนี้มาก

    ตรงที่ตัวละครแต่ละตัวมีมิติและพัฒนาการ ; )  ฟิ้ววว รีบไปอ่านตอนหน้าโดยด่วน
    #180
    0
  4. #179 MarshMaL~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 22:59
    ขึ้นค่ะขึ้นนน  จัดเลยเกิง - -
    ฮีชอลผู้น่าารัก  กำลังจะเจอของจริงแล้วสิ
    #179
    0
  5. #178 angle (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 22:04
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ทำไมเมนฝันแบบนี้เนี่ย TT[]TT

    อัปมงคล -3- (แร๊งงงง!!!!!!)

    งอนละนะ เข้าข้างเกิงแทน 555

    ตอนหน้ามัน.......หุหุหุ +3+

    อย่าหยุดหรอฮี กรี๊ดดดดดดดดดด เค้าชอบอ่ะๆ อิอิ ><

    แน่นอนว่าเกิงมันไม่หยุดหรอก ถึงขั้นนี้แล้ว คึคึ
    #178
    0
  6. #177 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 20:17
    เหมือนใช้เวลาจากร.ร.ถึงบ้านเป็นวัน 55+

    อิป๋าก็น่าจะสอนให้ฮีรู้จักเรื่องพวกนี้บ้างนา เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินฮีจะได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

    ปล่อยให้ฮีเข้าใจผิดไปนานๆ เดี๋ยวฮีก็ไปลองกะคนอื่นแบบคราวทึกกี้หรอก 555

    แต่อ่านแล้วสงสารอิป๋ามากมายอ่ะ ฮีก็...ฝันว่าได้แต่งงานกะป๋าหน่อยสิ ให้คนหน้าแก่เค้าดีใจบ้าง หุหุ
    #177
    0
  7. #176 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 06:52
    หย่าาาา หานเกิงใจร้ายยยยยย
    แทนที่จะอธิบายให้ฮีฟังบ้างว่าทำไปเพราะอะไร เดี๋ยวพอฮีชอลมารู้เรื่องทีหลังแล้วจะเข้าใจผิดหรอก

    โทษที ที่แคทไม่ได้ตอบเมลเลยเลย
    พอดีวันนั้นกดส่งเมลไปแล้วเน็ตห่วย ทุกอย่างที่พิมพ์ไว้หายหมดเกลี้ยง (- -')
    พอไว้ตอบวันอื่น กลับกลายเป็นว่าแคทไปตะลอนๆจนดึกดื่น ไม่ได้กลับมาตอบเมล แหะๆๆ
    (ไม่ได้ไปเที่ยวผับ เที่ยวบาร์นะ แค่ไปตะลอนถ่ายรูปต้นคริสมาสต์น่ะ)

    คิดไว้ว่าคงจะตอบ ไม่คืนนี้ก็คืนพรุ่งนี้แหละจ้าาาา ส่วนเช้านี้ขอนอนก่อนน้า ยังไม่ได้นอนเลย 55555

    #176
    0
  8. #175 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 14:00
    ตอนนี้เสี่ยงจริงๆ ติดเรทมากมาย *นั่งอ่านในวิชาคอม55+*

    เดี๋ยวกลับบ้านแล้วจะมาเม้นต่อ -3-
    #175
    0
  9. #174 onlyhanchul (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 15:52
    พอรู้ว่าคิมฮีฝันเห็นผู้หญิงคนนั้นแล้ว สงสารป๋าอ่ะ
    คำขอของคิมฮี มีหรืออีป๋ามันจะปฏิเสธ คิมฮีผู้ไร้เดียงสา อิอิอิ จิ้นไปไกลแล้วเด้อ
    คุณชายเชว ไปรู้เห็นอะไรมาอ่ะ อยากรู้ อยากรู้

    สู้สู้นะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ตั้งใจไว้ เพื่อคะแนนที่ดี ไชโย
    #174
    0
  10. #173 Dragonrella_Simbapadan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 08:26
    ฮีความฝันของเธอน่ะ...
    นึกว่าจะฝันถึงเกิง ปัดโธ่
    เรื่องของคุณชายน่าสนใจจิงๆ
    คุณชายจะบอกฮยอกไหมเนี่ย
    #173
    0
  11. #172 o-ren (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 21:55
    สงสารเสี่ย!!!

    ไม่น๊า เด็กน้อยก็อ่อนต่อโลกเสียเหลือเกิ๊น
    เสี่ยนี่หึงได้เด็กจริงๆเลย แต่ดีนะที่ไม่โวยวาย

    ...ตกลงเด็กน้อยแอบมีใจให้เสี่ยไหมหล่ะเนี่ย หรือว่าเป็นแค่โปรแกรมที่ตั้งไว้กันแน่นะ
    #172
    0
  12. #171 Halloween13 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 20:58
    เรื่องเชวมันน่าสนใจจริงๆนะ อิอิ
    แล้วก็ทำไมคิมฮีต้องไปฝันแบบนั้นด้วยนะ
    สงสารเกิงเหมือนกันนะ ฮีไร้เดียงสาจริงๆ (น่ารักดี)
    แต่ฮีคนไม่ได้รักเด็กนั่นหรอก
    คงเป็นแค่ความปลื้มแบบเด็กๆล่ะมั้ง

    ว่าแต่ตอนต่อไปนี่ nc หรือป่าวนะ
    แต่ฮีพูดซะอย่างนี้ เกิงจะหยุดได้เหรอ หุหุ
    #171
    0