[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 10 : Chapter VIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 พ.ย. 54

 Chapter VIII

ถ้าเป็นสมัยก่อน ขับรถด้วยความเร็ว 'ปกติ' สบายๆจากเฮยหลงเจียงแค่สองสามวันคงไปถึงเกาหลีไม่ได้หรอก แต่เทคโนโลยีก้าวหน้าเร็วมาก ยุคนี้ที่จริงถ้ามีประชุมด่วน สามารถทรานสวาร์ปไปถึงภายในพริบตาเดียวได้ด้วยซ้ำไป แม้ว่าจะแพงหน่อยก็เถอะ แต่อีกหน่อยเมื่อกลายเป็นการคมนาคมขนส่งแบบปกติราคาก็จะลดลงแล้ว

หานเกิงจงใจเลือกวิธีการไปที่ช้ากว่า ขึ้นรถลงเรือแบบโบราณคร่ำครึเต็มที ก็เพราะรู้ว่าฮีชอลจะต้องชอบ ความสะดวกสบายไปเสียทุกอย่างไม่ใช่หนทางสู่ความสุข โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่โรแมนติกเอาซะเลย เขาไม่ใช่คนโรแมนติกหรอก เพียงแต่เพราะอีกฝ่ายเป็นฮีชอล...ไม่ว่าจะคิดจะทำอะไรหานเกิงก็ละเอียดรอบคอบกว่าปกติไปซะหมด โดยที่เขาไม่รู้สึกว่าเป็นการลำบากหรือฝืนตัวเองเลยแม้แต่น้อย

จุดหมายแรกของชายหนุ่มอยู่ที่ฮาร์บินหรือฮาร์เอ่อร์ปิน เมืองหลวงของมณฑลที่พวกเขาอยู่ ถึงจะเป็นการย้อนเส้นทางไปหน่อยจากบ้านที่หมู่ตันเจียงเพราะจริงๆแล้วเส้นทางไปเกาหลีควรจะเดินทางลงใต้ไม่ใช่ขึ้นเหนือไปอีก แต่พวกเขาก็มีเวลาเหลือเฟือจะให้เสีย

เขาพาฮีชอลไปที่ Harbin Polar Land

...ด้วยความรู้สึกเหมือนผู้ปกครองพาบุตรหลานมาเที่ยวยังไงชอบกล

"ฮันเกิง! ฮันเกิง!" ร่างบางร้องอย่างตื่นเต้น เขย่าแขนเสื้อเขาเป็นการใหญ่ "นั่นตัวอะไรน่ะ?"

"วาฬเบลูก้า"

พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแห่งนี้เปิดมานานมากแล้ว เขาเคยมาทัศนศึกษากับทางโรงเรียนอยู่ครั้งหนึ่งและตั้งใจว่าสักวันจะต้องพาฮีชอลมาให้ได้ เพียงแต่ไม่นึกว่าจะนานขนาดนี้ ฮีชอลผ่านวัยเด็กอันควรจะเป็นวัยแห่งความอยากรู้อยากเห็นและความร่าเริงไร้กังวลมาเสียแล้ว ระลึกถึงข้อนี้ได้เมื่อไหร่เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อฝ่ายนั้นทุกครั้งไป

"อ๊า น่ารักจังเลย~"

"..."

เห็นภาพฮีชอลเอาหน้าแนบกระจกตู้ปลาขนาดยักษ์ที่บรรจุวาฬไว้ในนั้นแล้วหานเกิงก็อดหัวเราะไม่ได้ บางทีเขาอาจจะไม่ได้พามาช้าไปก็ได้ ฮีชอลของเขายังคงร่าเริงและอยากรู้อยากเห็นไม่ต่างอะไรกับเด็กๆ

"เหวอ!"

ร่างสูงคว้าคนตัวเล็กกว่าไว้ได้ทันท่วงทีไม่ให้ผงะถอยไปชนกับนักท่องเที่ยวคนอื่น

"ตกใจอะไร?"

"มันโฉบเข้ามาใกล้หน้าฉันอ่ะ" ตอบพลางดวงตาโตก็มองตื่นๆไปยังเจ้าตัวต้นเหตุที่คล้ายจงใจมาทักทายโดยเฉพาะทำปากเหมือนจะยิ้มให้ก่อนจะสะบัดหางว่ายกลับขึ้นไปด้านบนของสระ

"ฮ่ะๆ ขวัญอ่อนจริงๆเลยนะ"

"ฮันเกิงอย่าหัวเราะเยาะฉันสิ!"

คนโดนหัวเราะทำหน้ามุ่ยใส่อย่างน้อยใจ พยายามหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง "ก็..ก็มันว่ายน้ำเร็วอ่ะ อยู่ๆก็โผล่พรวดมาตรงหน้าฉันเลยตกใจ"

"ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา จะขวัญอ่อนหรือจะขี้ตกใจก็น่ารักทั้งนั้นแหละ"

ฮีชอลหน้าเป็นสีชมพูอ่อน ไม่รู้ว่าเพราะความตื่นเต้นเมื่อกี้หรือเพราะเขินเขากันแน่ หลบตา พูดไปคนละเรื่อง

"ว้า วาฬไปซะแล้ว ฉันอยากเห็นมันใกล้ๆอีก"

"แล้วตะกี้มันมาให้ดูใกล้ๆ ตกใจกระโดดหนีมันทำไม?"

"ง่า ก็..."

เห็นคน 'อยากดูใกล้ๆ' ทำหน้าม่อย หานเกิงก็หมดอารมณ์อยากแกล้ง เปลี่ยนเป็นโอ๋เอาใจ

"งั้นไปจองที่นั่งแถวหน้าเลย จะได้เห็นชัดๆ"

"หา?"

"อีกสิบนาทีจะมีโชว์เบลูก้าไง" ร่างสูงเหลือบดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง "ตอนแรกฉันว่าจะพานายเดินดูรอบๆก่อนแล้วค่อยเข้าไปตอนใกล้ๆโชว์เริ่ม แต่ถ้านายอยากดูใกล้ๆขนาดนั้นก็ไปจองที่นั่งแถวหน้าสุดเดี๋ยวนี้เลยก็ได้"

แค่นั้นร่างบางก็กอดเขาหนึบ

"ไปเดี๋ยวนี้ ไปกันเดี๋ยวนี้เลยนะฮันเกิง นะ..."

"รู้แล้วๆ" ชายหนุ่มว่าอย่างอ่อนใจ ชักรู้สึกหน้าร้อนๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อคนรอบข้างพากันมองพวกเขาด้วยสายตาชื่นชมระคนอิจฉา จะว่าไปแล้วแบบนี้ก็เหมือนมาเดทกันเลยแฮะ ทั้งๆที่อายุเท่าๆกันแท้ๆ แต่ฮีชอลก็เหมือนกับเด็กกว่าเขาหลายปีทั้งหน้าตาและท่าทางการแสดงออก จะโดนข้อหาหลอกเด็กมา(ให้)แต๊ะอั๋ง(เขา)มั้ยนะ

====

 

ณ ท่าอากาศยานโซล ประเทศเกาหลี

"อีทึกกกกก~~~"

"สวัสดีครับคุณคังอิน" ลีทึกที่ถือกระเป๋าพะรุงพะรังอุตส่าห์โค้งคำนับอย่างสุภาพ แต่แล้วก็ต้องตัวแข็งทื่อเมื่ออีกฝ่ายกรากเข้ามากอดอย่างสนิทสนม มิหนำซ้ำยังทำท่าประหนึ่งเพื่อนรักที่พลัดพรากกันไปนาน ทั้งๆที่จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่พวกเขาเจอกันมันเพิ่งจะสองอาทิตย์ก่อนเองนี่นา

"คุณ...คุณคังอิน.." ถึงผู้ชายสองคนกอดกันกลางสนามบินจะไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับยุคสมัยนี้ แต่พวกเขากำลังทำให้การจราจรติดขัดอยู่นะ

"ฉันรอนายตั้งนาน รอจนจะเฉาอยู่แล้ว มา! ฉันช่วยถือ" ยังไม่ทันพูดอะไรกระเป๋าในมือก็โดนแย่งไป "นี่ไอ้ฮันมันฝากนายมาคนเดียวเลยเหรอ ใช้ให้นายที่บอบบางขนาดนี้ถือของเยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน ไม่ไหวเลย"

ลีทึกยิ้มแห้งๆ

"อย่านินทาเจ้านายต่อหน้าพ่อบ้านสิครับ ของพวกนี้ก็ของฝากคุณคังอินทั้งนั้นแหละ อีกอย่างมันก็ไม่ได้หนักอะไร" ...เกือบจะพูดว่า 'อย่าลืมสิครับว่าผมเป็นหุ่นยนต์' แถมไปด้วยอย่างเคยชิน แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเดี๋ยวคังอินต่อว่าอีก

"เอามาทำไมเยอะแยะ นายคนเดียวก็เป็นของฝากที่ดีที่สุดแล้ว"

"..."

สงสัยซะจริง คิมยองอุนคนนี้จีบมาแล้วกี่คนกันนะ ทำไมถึงได้คล่องขนาดนี้

"ไปขึ้นรถกันเถอะ" เจ้าตัวรับของจากเขาไปถือเสียเองเกือบทั้งหมด เป็นหุ่นยนต์พ่อบ้านแต่กลับต้องให้มนุษย์มาถือของแทนแบบนี้รู้สึกพิลึกชะมัดเลย

"คุณคังอิน ให้ผมช่วยถือเถอะครับ" มันอดไม่ได้จริงๆนะ

"ก็นายบอกว่าของฝากฉันไม่ใช่เหรอ ของฉันฉันจะถือเอง!"

"อ่า แต่ว่า..." แต่ในนั้นมีกระเป๋าใส่ของกินของชอบของคุณฮีชอล แล้วก็เสื้อผ้าส่วนหนึ่งที่เขาขนมาก่อนของคุณฮีชอล แล้วยังมีกรอบรูปกรอบใหญ่ใส่ภาพที่คุณฮีชอลรักที่สุดซึ่งเคยแขวนอยู่ในห้องนอนที่จีน แล้วก็หมอนใบโปรดที่คุณฮีชอลมักจะเรียกหา แล้วยังกรงใส่ฮีบอม...

เขาเพิ่งบอกกับคังอินไปได้ไม่กี่อย่าง ฝ่ายนั้นก็มองเขาอย่างเหลือเชื่อ

"อีทึก นี่นายเป็นพ่อบ้านของไอ้ฮันหรือว่าเป็นพี่เลี้ยงฮีชอลกันแน่"

มะ...ไม่เห็นต้องพูดตรงขนาดนั้นเลยก็ได้นี่นา

ลีทึกคอตก รู้สึกผิดต่อหน้าที่อยู่เหมือนกัน แต่คุณชายไม่ได้ให้เขาเอาของตัวเองมาก่อนสักอย่าง (หลังจากเห็นปริมาณของที่เขาหอบหิ้วออกมาจากบ้านแล้วน่ะนะ) บอกว่าจะขนมาเอง จริงๆข้าวของของคุณชายก็มีแค่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่กับเป้สะพายเท่านั้นแหละ ส่วนของคุณฮีชอลเขาจัดเสื้อผ้าไว้ให้สำหรับเจ็ดวัน เผื่อไว้อีกสองชุด ที่เหลือขนมาให้แล้ว

"ช่างเถอะ ฮีชอลสำคัญสำหรับพวกนาย ก็สำคัญสำหรับฉันเหมือนกัน ฉันจะถือให้"

หุ่นยนต์พ่อบ้านเหม่อมองใบหน้าดูดีของอีกฝ่าย ทำไมคุณคังอินถึงได้ดีอย่างงี้นะ แบบนี้คงไม่เหมือนคุณหมอซุนเล่อใช่ไหมที่กีดกัน...

"ทำไมทำหน้าเศร้าอย่างนั้นล่ะ?" คังอินโวยวายขึ้นมา "นายอยู่ที่เกาหลีนะ ที่นี่บ้านเกิดของทั้งนายทั้งฉันเลย ไม่ได้การ นายเมาเครื่องเหรอ" ดวงตาคู่นั้นสังเกตเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน "แต่ท่าทางนายไม่วิงเวียนผะอืดผะอมนี่ นายหิวข้าวแน่ๆ!"

ฟันธงแล้วมือหนาก็คว้าหมับ "มากับฉัน จะพาไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารที่ดังที่สุดแถวนี้เลยนะ!"

ลีทึกเหวอไปชั่วขณะ ได้แต่โดนลากปลิวไป

พาหุ่นยนต์พ่อบ้านไปเลี้ยงอาหาร... ถึงจะใจดีแค่ไหน ไม่แบ่งแยกระหว่างหุ่นยนต์กับมนุษย์แค่ไหน แต่บางทีคุณคังอินก็แปลกเกินไปจริงๆ

====

 

ไดอารี่ของฮีชอล

ทายสิไดอารี่ว่าฉันอยู่ที่ไหน แล้วอยู่กับใคร? ^^

ฉันอยู่ที่ฮาร์บินกับฮันเกิงล่ะ!

ตอนนี้เราอยู่ที่โรงแรม แต่ตอนกลางวันเราไปเที่ยวดูวาฬเบลูก้ามา

ตั้งแต่เช้าฉันตื่นเต้นมากๆเพราะเป็นครั้งแรกที่จะได้ไปเที่ยวกับฮันเกิงกันสองคนนานขนาดนี้ ฮันเกิงใจดีมากๆเลย ตามใจฉัน เอาใจฉันทุกอย่างเลยล่ะ! วาฬน่ารักมากๆ ตัวใหญ่ๆกลมๆหน้าเหมือนยิ้มตลอดเวลา หัวทุยๆแล้วก็มีครีบสั้นๆกับหางที่โบกทีเดียวพามันไปได้ตั้งไกลแน่ะ ฉันตกใจตอนมันว่ายเข้ามาใกล้ทีแรก เลยเดินถอยหลังเกือบไปชนคนอื่นเข้า แต่ฮันเกิงคว้าตัวไว้ก่อน น่าขายหน้าชะมัด แต่ฮันเกิงก็เท่จริงๆเลย หลังจากนั้นเรายังไปดูโชว์วาฬด้วย มันจูบกับคนด้วยนะ อา...คำว่าจูบนั่นฮันเกิงเป็นคนสอนฉันเอง จะว่าไปแล้วก็...ก็เขาเองแหละที่เป็นคนสอนวิธีการจูบให้ฉัน แถมสั่งด้วยว่าอย่าไปทำกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา...

อ๊า! ทำไมเพิ่งมาบอกล่ะ ตอนนั้นฉันทำกับทึกกี้ไปแล้วนะ แต่ไม่นับละมั้ง ก็ไม่ใช่จูบแบบที่เขาจูบซักหน่อยนี่นา แค่เอาปากชนกันเฉยๆ คงไม่นับหรอกมั้ง! แต่ก็อย่าบอกฮันเกิงดีกว่า ฉันสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่ทำอีก

พอดูวาฬเสร็จก็เดินออกมาดูโน่นดูดีกว่าจะกลับก็มืดแล้ว ตอนขากลับเราผ่านโบสถ์เซนต์โซเฟีย ตอนนั้นมืดสนิทแล้ว ที่โบสถ์เปิดไฟสวยเชียวล่ะ ฮันเกิงบอกว่าพรุ่งนี้จะเที่ยวที่นี่อีกวันแล้วค่อยไปต่อ

นี่เป็นคืนแรกในชีวิตที่ฉันได้นอนกับฮันเกิงในที่อื่น ดีใจจังที่คราวนี้เขาพาฉันมาด้วย โรงแรมสวยมากเลย แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับได้นอนข้างๆฮันเกิงหรอก ^0^

อ๊า ฮันเกิงออกมาจากห้องน้ำแล้ว ไปก่อนนะไดอารี่

 

"ฮีชอล ทำอะไรอยู่น่ะ?"

"เขียนไดอารี่" ฮีชอลเก็บมันลงกระเป๋าพลางหันไปยิ้มตาหยีกับคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จที่ก้าวออกมาในชุดนอนมีผ้าขนหนูพาดไหล่ "แต่เสร็จแล้วล่ะ"

"อย่านอนดึกล่ะ"

ฝ่ายนั้นเตือน "เมื่อคืนนายนอนไม่ค่อยหลับเพราะตื่นเต้นไม่ใช่เหรอ ตอนเช้าก็ตื่นซะเช้าเชียว แล้วพรุ่งนี้เรายังจะไปเที่ยวต่ออีก ถ้าไม่สบายจะเที่ยวไม่สนุกนะ"

"ฉันยังไม่ง่วงนี่นา"

ทั้งๆที่ควรจะง่วงเพราะเหตุผลที่ร่างสูงพูดมาทั้งหมดแท้ๆ แต่เขากลับยังรู้สึกตาสว่างใสไม่ยอมหลับอยู่เลย

หานเกิงเดินเข้ามาใกล้ๆเขา มือหนาวางปุลงบนศีรษะได้รูปสวยแล้วขยี้เล่น

"อย่าดื้อน่า นอนได้แล้ว"

"ฮื้อ..." คนตัวเล็กกว่าครางอย่างขัดใจ กระพริบตาโตๆอ้อน "ก็ยังไม่ง่วงนี่ นายร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิ"

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงกับเขา ฮีชอลเลื่อนตัวลงนอนเหยียดยาวใต้ผ้าห่มอย่างรู้หน้าที่ เขยิบเข้าไปใกล้ๆร่างสูงซึ่งนอนตะแคงเอาศอกยันเตียงหันหน้ามาทางเขา มือใหญ่ข้างที่ไม่ได้เท้าศีรษะตัวเองอยู่วางลงบนหัวเขาพลางลูบไล้แผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ฮีชอลชอบเพราะตระหนักว่ากำลังได้รับการเอ็นดูทะนุถนอม

 

"忘了有多久

นานเหลือเกินแล้ว

再没听到你

ที่ไม่ได้ฟังเธอ

对我说你最爱的故事

เล่านิทานเรื่องโปรดให้ฉันฟัง..."

 

เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแบบที่ฮีชอลชอบร้องเพลงเบาๆ ...ร้องให้เขาเพียงแค่คนเดียว

เพลงนั้นชื่อเพลง Tong Hua ที่แปลว่านิทานหรือเทพนิยาย เป็นเพลงเก่ามากแล้ว

 

"我想了很久

ฉันคิดอยู่นาน

我开始慌了

จนเริ่มจะกังวล

是不是我又做错什么

ว่าฉันได้ทำผิดอะไรไปหรือไม่

 

你哭着对我说

เธอร้องไห้พลางบอกกับฉันว่า

童话里都是骗人的

เรื่องราวในนิทานนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องโกหก

我不可能是你的王子

ฉันไม่สามารถเป็นเจ้าชายของเธอได้

也许你不会懂 从你说爱我以后

บางทีเธออาจไม่รู้ว่า ตั้งแต่เธอบอกว่ารักฉันเป็นต้นมา

我的天空星星都亮了

ดวงดาวทุกดวงบนท้องฟ้าของฉันก็ทอประกายเจิดจ้า

 

我愿变成童话里你爱的那个天使

ฉันยอมเปลี่ยนไปเป็นเทวดาในนิทานเรื่องโปรดของเธอ

张开双手变成翅膀守护你

มือทั้งสองข้างจะเปลี่ยนเป็นปีกปกป้องเธอเอาไว้

你要相信 相信我们会像童话故事里

เธอต้องเชื่อ - เชื่อว่าพวกเราสามารถเป็นดังเช่นในนิทาน

幸福和快乐是结局

ความเบิกบานและความสุขสันต์จะเป็นตอนจบของเรา"

 

"จากนั้นเจ้าหญิงกับเจ้าชายก็อยู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป"

ฮีชอลชอบตอนจบที่สุด 'อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป' แบบนี้ดีที่สุดแล้วว่าไหม

หานเกิงยิ้มให้เจ้าของใบหน้าสวยที่ส่งยิ้มน่ารักมาให้เขา "ใช่ ทีนี้นอนได้แล้วนะ"

ฝ่ายนั้นทำจมูกย่น แต่ก็หลับตาลงอย่างว่าง่าย หาวหวอด เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองง่วงมากแค่ไหน วันนี้ท่าทางจะเที่ยวเล่นจนเหนื่อยจริงๆนั่นแหละ

"ราตรีสวัสดิ์ ฮันเกิง"

ร่างบางขดตัวในผ้าห่ม ตาหลับพริ้ม มองแล้วให้ความรู้สึกเหมือนแมวน้อยที่น่ารักกว่าเจ้าฮีบอมเสียอีก หานเกิงยิ้ม เอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดแล้วลงนอนกอดร่างนั้นเอาไว้แนบอก ตั้งใจไว้แล้วว่าคืนนี้จะงด 'กิจกรรม' เพราะวันนี้คิมฮีชอลเหนื่อยมาแล้วทั้งวัน แม้ว่าจะมีความสุขก็เถอะ

"ราตรีสวัสดิ์ ฮีชอล"

----
อ๋อย ตอนนี้ไรท์เตอร์ปวดขามากกก! > < เนื่องจากเมื่อวานไม่เจียมตัวว่าอายุขึ้นเลขสองนำแล้ว ไปวิ่งแข่งกะเด็กประถมมา ฮืออ แต่ไม่รู้ว่าวิ่งแล้วทำให้สมองแจ่มใสรึเปล่านะ อย่างน้อยหลังจากหัวตันมาเป็นอาทิตย์ๆวันนี้ก็ปั่นฟิคออกซะที! ใครรู้สึกสมองไม่ค่อยแจ่มใสลองไปวิ่งดูก็ได้ อย่ามัวแต่ดูข่าวน้ำท่วมอุดอู้ให้เครียดอยู่ในบ้าน (ถ้าบ้านน้ำท่วมออกมาไม่ได้ก็วิ่งอยู่กับที่นั่นแหละ! มองอะไรที่มันเจริญตาเจริญใจไปด้วยเช่นหน้าฮีชอล xD) แต่อย่าหักโหมแบบไรท์เตอร์นะ แง่ม
หลังจากระหกระเหินเป็นชนเผ่าเร่ร่อนอยู่สองสัปดาห์ ในที่สุดก็กลับมากรุงเทพฯแล้วจ้า ไม่ได้กลับบ้านหรอกเพราะน้ำท่วม ยังคงเร่ร่อนต่อ แต่อย่างน้อยเราก็อยู่บ้านญาติและอยู่ในกรุงเทพฯละนะ 55555+
หายไปร่วมครึ่งเดือน (มีรีดเดอร์นับให้อยู่ แถมมาทวงด้วย 5555+ ปลื้มอกปลื้มใจนะเนี่ย) กลับมาก็รีบตอบเม้นรีบอัพดีกว่าเนอะ

Rellael - น่ารักชิมิๆๆๆๆๆ ไรท์เตอร์เขียนไปบางทีก็กรีดร้องกะตัวเองไป หัวเราะเขินเป็นบ้าอยู่คนเดียว 555555+ ไม่ตอบยาวเนอะ รู้ว่าอยากอ่าน อิอิ
Love HeeNim 4ever - ยินดีต้อนรับสู่เรื่องใหม่จ้าาา ^w^ ถ้าชอบก็ฝากด้วยน้าา
onlyhanchul - ช่ายแล้ว ทุกอย่างต้องผ่านพ้นไปด้วยดี อย่างเช่นไรท์เตอร์ก็ผ่านป่ากลับมาหาเมืองแล้วจ้า (มันดีรึเปล่าล่ะเนี่ย เอาเป็นว่าอย่างน้อยกลับมานี่ก็มมีเน็ตแรงๆให้อัพฟิคละนะ T^T) สู้ๆเช่นกันนะ!
angle - 5555555+ นั่นสิ อยู่ก่อนสู่ขอได้ยังไง! แต่ย้ายเข้าบ้านฝ่าย..ฝ่ายเคะนี่นา ไม่ได้เอาตัวเขาไปสักหน่อย แบบนี้ต้องขอป่าวอะ xD
wolaole - อ่า เรื่องหวานไปจนกว่าจะเลิกน้ำท่วมไรท์เตอร์ก็อยากจะจัดให้อยู่แล้วค่า แบบว่าช่วงนี้มีแต่เรื่องเครียดเนอะจะเพิ่มความเครียดไปทำไม เอาเป็นว่าจะพยายามจ้า แต่จะหวานหรือจะยังไงไปได้แค่ไหนก็ต้องอย่าลืมว่ามีพล็อต (กับสมองอันไม่คงที่ของไรท์เตอร์ - -) เป็นตัวกำกับอยู่ด้วยน้า อิอิ
เม่นคุง - อ่า น้ำท่วมบ้านยังล่ะจ๊ะ ถ้ายังก็อย่าเพิ่งเลย รอให้มาแน่ๆก่อนดีกว่า อย่างไรท์เตอร์งี้รีบเผ่นเกิน กว่าน้ำจะมาก็ออกจากบ้านไปแล้วตั้งนาน - -" มันเปลืองค่าใช้จ่ายเปล่าๆอ่ะนะ สถานการณ์เปลี่ยนไปทุกวัน คอยตามข่าวแต่พอดีแต่อย่ามากไปไม่งั้นจะเครียดจ้า ^^

ขอให้ปลอดภัยกันทุกคนนะ รักษาสุขภาพด้วยค่าา ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #146 Maybe-coeurz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มกราคม 2555 / 20:29
    เที่ยวกันน่ารักกมากกก



    ชอบความหมายเำพลงมาก ๆ เลย
    #146
    0
  2. #145 MarshMaL~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 00:15
    กรี๊ดดดดดดดดดด  ถงฮัวววว  ! ชอบเพลงนี้มากเลย ^^

    #145
    0
  3. #144 PoELF&SJ 4rever (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 22:10
    งดกิจกรรมอะไรหว่าาาา 555 เจ๊น่ารักอ่ะเหมือนเด็กเลย คึคึ
    #144
    0
  4. #143 Halloween13 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 23:51
    กิจกรรม?? แอบคิดไปไกลแล้วอ่า ฮีชอลเหมือนเด็กจริงๆเลยนะ เด็กที่น่ารักของอาเกิงสินะ หมีคงตกลุ้มรักนางฟ้าเต็มๆแล้วสิ แต่วิธี(แอบ)จีบของพี่หมีก็น่ารักดี อิอิ
    #143
    0
  5. #142 HC_lovelism (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2554 / 13:39
     สวัสดีค่าไรเตอร์ เราเพิ่งได้มาอ่านฟิคของไรเตอร์ (แกจะดีเลย์ไปไหม==')
    เราชอบฟิคเรื่องนี้มากๆเลย ชอบการเขียนและการดำเนินเรื่องของไรเตอร์
    อีกอย่างพลอตเรื่องแปลกดี ฮีเป็นหุ่นยนต์ และที่สำคัญไรเตอร์เขียนคาแรกเตอร์
    ของฮีชอลในเรื่องได้น่ารักมากๆๆๆๆ อยากขโมยมาจากหานเกิงเอามากอดที่บ้าน  แอร๊ย >///<
    ไรเตอร์อย่าลืมมาอัพบ่อยๆน้า อย่าให้เค้าคิดถึงฮีชอลนานๆน้า (ทำตาวิ้งๆ อ้อนวอน) อิอิ
    ปล.แต่ตอนนี้ขอตัวไปอ่านเรื่องอี่นๆของไรเตอร์ก่อนนะ ฟิ้วววววววววว
    #142
    0
  6. #141 wolaole (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2554 / 20:55
    Welcome back! Yeah yeahhh.... :o)

    ตอนนี้น่ารักมากมาย ให้อารมณ์คุณพ่อพาคุณลูกสาวเที่ยวสวนสัตว์ // เย้ยย ไม่ใช่และ = =

    รอตอนต่อไปนะค้าาา
    #141
    0
  7. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 20:23
    ชอบฮีชอลเวอร์ชั่นนี้จัง
    น่าร้ากกก ขี้อ้อนด้วย
    บทเพลงความหมายดี๊ดี
    ซึ้งเลยค่า
    #140
    0
  8. #139 เม่นคุง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 19:38
    เอ้อ ในที่สุดก็ได้อ่านฟิคไรเตอร์ซะที อารมดีปั่นงานได้ละ 555+

    แอบเห็นด้วยกะพี่หมีเล็กน้อย ทึกเตรียมเปลี่ยนหน้าที่เป็นคนดูแลฮีได้เลย เหอๆ

    น้องน้ำนิสัยไม่ดีเนอะ มาทำให้อยาก(อพยพ)แล้วจากไป(น้ำลด) ฮ่าๆ
    #139
    0
  9. #138 Rellael (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 02:09
     แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ในที่สุดก็อัพ!! เรามาดูทุกวันเลย คอยๆๆเมื่อไหร่จะอัพ
    เหมือนฮีน้อยตอนรอเกิงกลับบ้านอะ อารมณ์เดียวกัน 55555555555555555
    มาอ่านตอนตีสอง กำลังเบื่อๆ ฮิ้ววววววววววววววววววว ขอฮีชอลใส่ถึงกลับบ้านเหอะ น่ารักมากๆๆๆอะ
    อยากพาฮีน้อยไปสวนสัตว์บ้างอ้ะๆๆๆ เราอยากได้โมเม้นต์แบบหานเกิง อ๊าางงงงงงง #บ้า
    มากับฮีน้อยเกิงเหมือนหลอกเด็กมาอะ หน้าแกมันให้เกิง 55555555555 
    เอิ่ม... สัมภาระทึก ไม่ขนบ้านมาเลยล่ะ = = เลี้ยงเด็กหรอ 55555555555
    เราชอบเสียงเกิงอะ ชอบมากๆๆๆ อ๊างงงงงงงงงงงงง หลงเลยอะ เกิงเสียงนุ่มมากๆๆๆ >///< เคลิ้ม
    คือเกิง ถ้าแกจะทำกิจกรรมคืนนี้มันจะใจร้ายไปหน่อยป่ะ =______________= ปล่อยฮีน้อยนอนไปเถอะ โอกาสยังมีอีกเยอะ ฮิฮิ

    อัพบ่อยๆเน้อ เราจะรอทวง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #138
    0
  10. #137 angle (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 23:10
    โอ้วววววววววววววววววว

    บทเพลงซึ้งกินใจมากมายคะ อิอิ

    คิมฮีอ้อนอย่างเด็กน้อยเลยอ่า อ๊ายยยยยยย

    น่ารักเกินไปแล้ววววววววววว คิกๆ

    อยากแย่งมาจากเกิงอ่ะ หึหึหึ ~
    #137
    0
  11. #136 onlyhanchul (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 22:00
    กลับมาแว๊ววววววววววววววววววววววว
    คิดถึงนะจ๊ะ แต่ว่าไม่ได้ทวง เพราะรู้ว่าไม่สามารถ 555555++++
    แต่ตอนนี้ก้อหวังว่าจะดีขึ้นเรื่อย ๆเนอะ

    ฮันซอลหวานได้อีกอ่ะ น่ารักจัง

    สู้สู้นะค่ะ



    #136
    0