[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 มิ.ย. 54

 Prologue

เกิง จะกลับบ้านแล้วเหรอ

เสียงเด็กหญิงที่นั่งข้างๆถาม เมื่อออดเลิกเรียนดังขึ้นและเพื่อนร่วมห้องเริ่มเก็บข้าวของลงกระเป๋าในทันที

เจ้าของชื่อหันมายิ้มให้นิดหนึ่ง

อืม มีของที่ตั้งใจว่าจะต้องซื้อระหว่างทางน่ะ

เขากวาดของชิ้นสุดท้ายลงกระเป๋าแล้วปิดล็อก ยกขึ้นสะพายเดินตัวปลิวออกไปจากห้องในทันที รีบร้อนจนลืมแม้แต่จะโบกมือลา บ๊ายบายกับเพื่อน

เท้าพาตัวก้าวไปตามบาทวิถีที่เงียบเชียบอย่างรวดเร็ว ในชนบทห่างไกลแสงสีของนครหลวงและในเวลาเพิ่งเลิกเรียนอย่างนี้ ทั้งรถทั้งคนแทบจะไม่มีให้เห็น คงมีแต่ร้านรวงต่างๆเปิดรอลูกค้าอยู่อย่างสงบเงียบเท่านั้น

ที่หมายของเขามันอยู่ค่อนข้างไกลจากโรงเรียน และเขาก็ตั้งใจจะซื้อของนั่นมาก ถึงกับร้อนใจเอาเลยทีเดียวว่าจะมีคนซื้อตัดหน้าไปก่อน เพราะฉะนั้น เดินเท่าไหร่ก็ดูจะไม่ถึงสักที ลงท้ายเด็กชายถึงกับออกวิ่งเต็มฝีเท้าจนเป้สะพายบนหลังเขย่าไปมา ไม่สนใจว่าถนนตรงนั้นเป็นเนินสูงชันที่ง่ายต่อการหกล้มกลิ้งลงไปได้รับบาดเจ็บ

ตัวเองก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าเคยอยากได้อะไรมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

ในที่สุดเขาก็มาหยุดหอบหายใจอยู่หน้าประตูไม้ที่ทาสีแดงสดใส มีกระดิ่งทองเหลืองแบบโบราณที่เลิกใช้กันไปนานแล้ว แต่ร้านนี้ยังใช้อยู่และดูแลขัดถูซะเป็นมันวับสะท้อนประกายแดดยามบ่ายแก่ๆที่กำลังจะลับเหลี่ยมเขาแขวนติดอยู่ตรงบานประตูด้านบน

สูดลมหายใจเข้าลึกๆสองสามครั้งให้หายหอบ ก่อนจะผลักบานประตูนั้นเข้าไป

ร้านของเล่น... เจ้าของร้านเป็นชายชรามณฑลอื่นที่มาอาศัยในเมืองนี้นานจนพูดภาษาถิ่นได้คล่อง ใบหน้าแดงตามแบบคนสุขภาพดีในถิ่นอากาศหนาวเข้ากับหนวดเคราขาวยาวแสดงอาการยินดีที่เห็นเขา เอ่ยทักทาย

อ้าว คุณชายหานอ่า มาอีกแล้วเหรอ

หานเกิงพยักหน้า

ของที่ผมมาดูไว้เมื่อวาน ยังอยู่รึเปล่าครับ?”

ฮ่าๆ ยังอยู่ซี่ คุณชายขอให้ผมเก็บไว้ให้ไม่ใช่เหรอ อีกอย่าง...ของแพงแบบนั้นผมสั่งมาแค่ตัวเดียว ยังคิดว่าจะต้องส่งคืนด้วยซ้ำเพราะคนแถวนี้ไม่ค่อยมีใครมีเงินซื้อ

ผมมี

กระเป๋าสตางค์ถูกล้วงออกมาทันที

ขอผมดู เขาอีกสักครั้งสิครับเถ้าแก่

กล่องใบนั้นน่าจะหนักพอดู เพราะมีขนาดเท่ากับตัวของหานเกิงที่กำลังเรียนอยู่ชั้นประถมสามเลยทีเดียว เป็นกล่องไม้หอมไม่ทาสี ภายในบุกำมะหยี่อย่างดีเหมือนกล่องเครื่องประดับ แต่สิ่งที่มันรองรับอยู่สวยยิ่งกว่าเครื่องประดับเสียอีกในความรู้สึกของหานเกิง

ในนั้น...คือเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

เปลือกตาพริ้มปิดสนิทเหมือนกำลังนอนหลับทำให้ไม่รู้ว่าดวงตาคู่นั้นสีอะไร แต่ริมฝีปากอิ่มสีอ่อน ตัดกับเส้นผมสีดำสนิทแลดูนุ่มน่าสัมผัส รวมเข้ากับผิวขาวราวน้ำนม ยิ่งขับใบหน้าและร่างบอบบางให้ดูงดงามน่ารักราวสมบัติจากสวรรค์

ไม่น่าเชื่อว่านี่คือหุ่นยนต์...ไม่สิ ไม่น่าเชื่อว่านี่คือหุ่นยนต์เพศชายต่างหาก

หานเกิงไม่อยากจะเรียกว่าสิ่งของเลย ยังไงซะทุกวันนี้หุ่นยนต์ก็เหมือนคนมากเสียจนแทบหาข้อแตกต่างไม่ได้อยู่แล้ว

ราคาของ คนคนนี้สูงจนน่าตกใจ แน่ล่ะ ก็ สวยขนาดนี้นี่นา

เมื่อวานหลังจากเห็นเข้าโดยบังเอิญแล้วเขาก็กลับบ้านไปคิดอยู่นาน กินข้าว ทำการบ้าน อาบน้ำ แปรงฟัน จนเข้านอนเคลิ้มๆจะหลับอยู่แล้วแต่ก็ยังสลัดภาพใบหน้าสวยติดตาไม่หลุดเสียทีนั่นแหละถึงตัดสินใจได้

เด็กชายหยิบบัตรโลหะบางเฉียบสีเงินด้านๆออกมา ก่อนยื่นส่งให้เจ้าของร้าน

นี่ครับ เถ้าแก่

อ้า... ชายชรารับบัตรไปรูดที่เครื่อง แล้วก็ถาม จะเปิดเครื่องเลยรึเปล่า?”

หานเกิงลังเล

ผมไม่เคยมีหุ่นยนต์เป็นของตัวเองมาก่อน แต่เคยได้ยินว่า... ควรจะเปิดเครื่องหุ่นยนต์ที่บ้านไม่ใช่เหรอครับ

เถ้าแก่หัวเราะชอบใจ

หาข้อมูลมาก่อนสินะคุณชาย ท่าทางคงไม่ได้อยากได้เล่นๆแบบเด็กคนอื่น แต่ตั้งใจจะเอาไปเลี้ยงจริงจังเลยใช่รึเปล่า

ครับ หานเกิงพยักหน้า ผมจะให้เขาเป็นเพื่อนเล่นของผม

งั้น... เถ้าแก่เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เอาซิ ผมจะไปส่งบ้าน ไม่คิดเงินเพิ่ม

ขอบคุณครับ

 

วันนี้หัวหน้าครอบครัวตระกูลหาน หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า นายท่านหานอยู่บ้าน เขาประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อลูกชายวัยเก้าขวบเดินนำหน้าเจ้าของร้านของเล่นที่แบกกล่องขนาดย่อมเข้ามาในบ้าน

เกิง... เขาเรียกด้วยน้ำเสียงงุนงง

รถเพิ่งออกไปรับเองไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ แล้วนี่แวะร้านของเล่นมาเหรอลูก?”

ผมเดินกลับมาเองน่ะครับพ่อ เป็นคำตอบฉะฉานจากผู้สืบสกุลเพียงคนเดียว

พอดีตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าจะแวะที่ร้าน

หืม?” ผู้เป็นบิดาประหลาดใจไม่น้อย แต่ไม่มีวี่แววของความไม่พอใจ หัดซื้อของเล่นเองตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะเรา พักหลังๆมานี่ห้ามพ่อด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอว่าลูกโตแล้ว ไม่ต้องซื้อของเล่นให้แล้ว

เพราะผมจะซื้อเองไงครับ หานเกิงยิ้ม ถึงจะพูดจาเป็นผู้ใหญ่ตามฐานะคุณชายตระกูลใหญ่ยังไง แต่รอยยิ้มของเขาก็ยังคงเป็นรอยยิ้มเปิดเผยแบบเด็กๆ

นายท่านหานหัวเราะแล้วขยี้หัวลูกชาย ก่อนหันไปทางชายชรา

ขอบใจมากนะเถ้าแก่ วางไว้ตรงนั้นเถอะของน่ะ ท่าทางจะหนัก อยู่กินน้ำชาก่อนมั้ยล่ะ

ไม่เป็นไรครับ เถ้าแก่ตอบอย่างนอบน้อม วางกล่องนั่นลงอย่างทะนุถนอมตามคำสั่ง

ตาแหลมมากนะครับ คุณชายน่ะ นี่ของนำเข้าคุณภาพชั้นหนึ่งจากเกาหลีเชียวนะครับ

งั้นหรือ นายท่านหานเองก็อดไม่ได้ที่จะสนใจ ของเล่นอะไรกันที่ลูกชายเขาสนใจถึงขนาดตัดสินใจซื้อมาด้วยตัวเอง ทั้งๆที่เด็กคนนั้นไม่เคยสนใจอยากได้อะไรมากไปกว่าสิ่งที่พ่อกับแม่จัดเตรียมไว้ให้แท้ๆ

ขอดูหน่อยได้มั้ยเกิง?”

ได้ครับ แต่ดูอย่างเดียวนะครับ

หานเกิงพยักหน้า หากไม่วายบอกอย่างเด็กหวงของ ซึ่งทำให้ผู้นำตระกูลหานประหลาดใจมากขึ้นไปอีก แต่ก็ไม่ว่าอะไรนอกจากพยักหน้ายิ้มๆ

ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อน เถ้าแก่ว่า ประสานมือลา

นายท่านหานเอ่ยทักท้วงรั้งให้อยู่กินอาหารเย็นด้วยกันอีกสองสามคำ แต่ชายชราอ้างว่าต้องกลับไปดูแลร้าน สุดท้ายก็กลับไปจนได้ ก่อนไปยังยื่นคู่มือเล่มบางๆให้ บอกว่าวิธีการเปิดเครื่องอยู่ในนั้น

อ้าวไหนว่าจะให้พ่อดู ขอดูหน่อยสิลูก

เด็กชายคุกเข่าลงข้างๆกล่อง ก่อนจะเปิดฝาออกอย่างทะนุถนอม แล้วผู้เป็นพ่อก็เข้าใจในทันทีว่าทำไม

บ๊ะ เจ้าเด็กสำมะคัญ เขาหัวเราะลั่น มันตาแหลมจริงๆนั่นแหละ! เห็นจะแพงน่าดูสินี่

ผมใช้เงินเก็บของผมเองนะครับ หานเกิงท้วง

พ่อไม่ได้ว่าอะไร กำลังชมลูกอยู่ต่างหาก นายท่านหานยังไม่หยุดหัวเราะ จะเปิดเครื่องเมื่อไหร่ล่ะ

คืนนี้ครับ หานเกิงตอบอย่างยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก หลังอาหารเย็น

นายท่านหานจุ๊ปาก เจ้าเด็กหวงของ! ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลยนี่ แต่ก็เข้าใจละนะ เขาหัวเราะหึๆ

อย่าลืมแนะนำให้พ่อรู้จักด้วยแล้วกัน และก็...

เขาเว้นระยะไปนิดหนึ่ง อย่าเล่นจนเพลินเกินไปเสียล่ะ

ครับ

นายท่านหานเตือนไปอย่างนั้นเอง เขาคิดว่าหานเกิงก็คงเหมือนเด็กทั่วๆไปที่เล่นของเล่นชิ้นเดิมๆได้ไม่นานก็เบื่อ หากเขารู้ล่วงหน้าว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรล่ะก็ คงจะต้องยึดของเล่นชิ้นนั้นไว้ไม่ยอมให้หานเกิงได้เปิดเครื่องตั้งแต่แรก เพื่อตัดไฟแต่ต้นลมไม่ให้ลูกชายเพียงคนเดียวต้องแบกรับความเจ็บปวดใจที่เกิดขึ้นจากสิ่งสวยงามในเวลาต่อมา...สิ่งที่เรียกว่าความรัก

เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าของเล่นชิ้นนั้นไม่ใช่ของเล่นธรรมดา และลูกชายของเขาก็ไม่ใช่เด็กทั่วๆไป

แอบบอกพ่อก่อนได้ไหม ลูกจะเรียกเด็กคนนี้ว่าอะไร?”

หานเกิงขมวดคิ้วนิดหน่อยราวกับสงสัยว่าทำไมบิดาต้องถามเช่นนั้นด้วย ก็ต้องคิม ฮีชอลสิครับ เถ้าแก่บอกว่าเขาชื่อนั้น

นายท่านหานประหลาดใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของเย็นวันนี้ เขาก็จำไม่ได้เสียแล้ว ก็หุ่นยนต์ที่เขารู้จักน่ะ...คนที่ซื้อไปต้องเป็นคนตั้งชื่อให้ไม่ใช่หรือไง นี่เดาะชื่อต่างชาติเสียด้วย

แต่ช่างเถอะ เทคโนโลยีก็พัฒนาไปเรื่อย กระทั่งทำให้หุ่นยนต์เติบโตเหมือนคนยังทำได้แล้ว กับแค่ตั้งชื่อให้มาพร้อมสรรพจากโรงงานอาจจะเพื่อความสะดวกของผู้บริโภค ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายเสียหน่อย

 

วิธีเปิดเครื่อง:

ตัวอักษรที่เรืองแสงอยู่บนแผ่น กระดาษเทียมซึ่งใช้แทนกระดาษทำจากเยื่อไม้ของจริงที่แพงเสียจนผู้คนไม่นิยมใช้กันอีกต่อไปตั้งแต่ป่าไม้กลายเป็นของฟุ่มเฟือยและขาดแคลนอย่างหนักเมื่อหลายทศวรรษก่อน ทำให้หานเกิงไม่ต้องเพ่งอ่านแม้ในความสลัวของห้องส่วนตัวของเขาที่รูดม่านปิดไว้สนิท

วิธีเปิดเครื่อง:

(*คำเตือน: ผู้ที่จะเป็นเจ้าของหุ่นยนต์ควรเปิดเครื่องเอง และควรเปิดเครื่องหุ่นยนต์ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ ผ่อนคลาย เช่น ในห้องส่วนตัวของบ้านที่พักอาศัยของท่านเอง...)

1) นำหุ่นยนต์ออกจากกล่อง วางไว้บนพื้นผิวราบ เช่น เตียง

2) ถอดเสื้อผ้าของหุ่นยนต์ออกให้หมด

3) ชโลมครีมที่บรรจุในกล่องเดียวกับหุ่นยนต์ให้ทั่วทั้งร่างกายของหุ่นยนต์ นวดให้ครีมซึมผ่านผิวหนังของหุ่นยนต์

4) รอ อาจใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมงกว่ากระบวนการเปิดเครื่องจะเสร็จสมบูรณ์

5) เมื่อหุ่นยนต์ลืมตา นั่นคือการเปิดเครื่องเสร็จสมบูรณ์ ป้อนข้อมูลเข้าเครื่องได้เลย โดยท่านสามารถพูดคุยกับหุ่นยนต์ได้โดยตรง หุ่นยนต์จะมีปฏิกิริยาโต้ตอบเสมือนคนจริงๆคนหนึ่ง

หากมีคำถามโปรดติดต่อ...

เด็กชายทำตามที่คู่มือบอก

หุ่นยนต์ตัวขนาดพอๆกับเขาก็จริง แต่รูปร่างบอบบางกว่าเล็กน้อย ใช้ความพยายามนิดหน่อยเขาก็เอาร่างนั้นขึ้นไปวางบนเตียงของเขาได้สำเร็จ ยิ่งนอนอยู่บนเตียงแบบนี้ ยิ่งดูเหมือนคนหลับมากขึ้นไปอีก

หานเกิงเริ่มถอดเสื้อผ้าของหุ่นยนต์ เขาอดลูบผิวขาวเนียนละเอียดนุ่มมือนั้นอยู่เป็นครู่ไม่ได้ คนจีนทางเหนือผิวดีเป็นปกติ แต่เขายังไม่เคยเห็นผิวของใครขาวและเนียนขนาดนี้ ขนาดผู้หญิงก็สู้ไม่ได้

เขาเตือนตัวเองว่าถ้าอยากจะเล่นก็ต้องเปิดเครื่อง และต่อให้ลูบผิวนิ่มๆนี่เล่นทั้งคืนก็เห็นจะเปิดเครื่องไม่ได้แน่ แม้เขาจะไม่แน่ใจนักว่าพอเปิดเครื่องแล้วหุ่นยนต์สวยๆนี่จะยังยอมให้เขาลูบผิวเล่นง่ายๆอีกหรือเปล่าก็เถอะ เขาได้ยินอยู่บ่อยๆว่าหุ่นยนต์ถูกพัฒนาไปจนมีความคิดอิสระเหมือนๆกับคนและบางครั้งก็อาจจะไม่ทำตามคำสั่ง แต่เขาอยากทำความรู้จักกับอีกฝ่ายเร็วๆนี่นา อยากเห็นเสียจริงว่าดวงตาคู่นั้นเป็นยังไง

เขาบีบครีมเทลงบนฝ่ามือ ยกขึ้นดมกลิ่นนิดหน่อยและรู้สึกว่ามันหอมดี ก่อนจะละเลงลงบนร่างนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็ไปทำการบ้าน ตอนแรกๆก็ทำไปหันไปมองไป แต่ไม่นานเขาก็เริ่มใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับการบ้าน

เวลาผ่านไปสี่สิบห้านาทีโดยที่ไม่ทันรู้ตัว...

อะ อือ...

เสียงครางแผ่วๆจากเตียงที่เขานั่งหันหลังให้อยู่ทำให้หานเกิงลุกพรวดจากโต๊ะเขียนหนังสือ แทบจะกระโดดไปข้างเตียง ใจเต้นแรงอย่างตื่นเต้น

ใบหน้าสวยน่ารักนั่นไม่นิ่งสงบอีกต่อไปแล้ว หากแต่คิ้วเรียวมุ่นขมวดนิดหน่อย เห็นได้ชัดว่าลูกตาภายใต้เปลือกตาคู่นั้นกลอกไปมาราวกับพยายามจะลืมขึ้น

ฮีชอล เขาลองเรียก

อือ...หนาว...

หานเกิงนึกได้ ในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศไว้ค่อนข้างแรง แล้วหลังจากทาครีมให้แล้ว เขาก็ไม่ได้ใส่เสื้อหรือห่มผ้าให้ฝ่ายนั้นเลยสักนิด ปล่อยให้นอนตากแอร์ทั้งๆตัวเปล่าเปลือย

เด็กชายตำหนิตัวเอง ความสะเพร่าของเขาอาจจะทำให้หุ่นยนต์ในความดูแลไม่สบายไปตั้งแต่แรกเปิดเครื่องก็ได้ เขารีบคว้าผ้าห่มมาคลุมให้ถึงคอ ก่อนจะกระซิบเรียกชื่ออีก

ฮีชอล

ดวงตาคู่นั้นเปิดขึ้นจนได้ มันฉายแววงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่นจากการหลับอันยาวนาน มีทั้งความงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกและสงสัยใคร่รู้อยู่ในนั้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด ดวงตาคู่โตสีดำสนิทเหมือนนิลใสคู่นั้นสะท้อนเงาของหานเกิงเป็นสิ่งแรก

มือเรียวขาวกระชับผ้าห่มแนบกาย ขดตัวจนกลม

..ร?”

อะไรนะ

ใคร?”

น้ำเสียงนั้นเล็กและแผ่วเบา แต่ดวงตาโตยังคงไม่ละไปจากใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง

ฉันชื่อหานเกิง รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งไปให้

ฉันจะเป็นคนดูแลนายเองนะ คิมฮีชอล

ฮันเกิง... เสียงนั้นพึมพำชื่อเขา แม้จะอย่างผิดๆก็เถอะ ฮัน...อือ..

ดวงตาคู่โตปิดลงไปอีกแล้ว แต่เด็กชายไม่เสียใจ เขาได้เห็นแล้ว ดวงตาสีนิลคู่โตใสที่มีเงาของเขาอยู่ในนั้น

หานเกิงรู้สึกดีใจเป็นพิเศษที่วันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์

 
----
นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ทักทายคนอ่านกันตั้งแต่ตอนแรก
เนื่องจากทาเซ็นดาไปนอนเฝ้าไข้แม่ที่ รพ. มาหลายคืน และไม่ได้เอาแลปทอปไป สตาร์รี่ก็เลยไม่คืบหน้า T T
เอาเรื่องนี้มาแก้ขัดไปก่อนแล้วกันนะ เค้าขอโทษษษษษษ > <
ถ้าเผลอหลวมตัวอ่านไปแล้ว ก็เม้นติชมกันบ้างนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #29 Maybe-coeurz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2555 / 19:42
    คิมฮีเป็นหุ่นยนต์นี่น่ารักมากกกกกกก !



    #29
    0
  2. #28 WonKyu&KyuMin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 09:20
     ถึงฮีจะเป็นหุ่นยนตร์แต่ป๋าก็ไม่หวั่นใช่ม้าา


    #28
    0
  3. #27 MarshMaL~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 00:00
    กรี๊ดดดดดดดดดดด  ขอคิมฮีชอลตัวนึง > <
    น่ารักอ่ะ  

    เศร้าแน่ๆละ  ติดตามค่ะ ^^
    #27
    0
  4. #26 PoELF&SJ 4rever (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 22:20
     น่ารักอ่ะ อร๊ายยยยยยยย อยากได้มาเลี้ยงบ้างจังเลย
    #26
    0
  5. #25 Love HeeNim 4ever (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 11:19
    อ๊ายยยย หานเกิงน่ารักอ่ะ ป.3 เองอ่ะ โหยยยยยย

    คิมฮี ถ้าจะสวยมากกกกกกกมากก อ่ะ กรี๊ดดด จินตนาการล้ำเลิศมากๆๆอ่ะไรเตอร์ กิกิ ขอตามนะค่ะ
    #25
    0
  6. #24 ก.เกิงตาตี่ : ฮ.ฮีตาโต (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2554 / 23:45
     น่ารักกกกกกก
    ฮีน่ารักมากกกก
    #24
    0
  7. #23 มะพร้าวซอ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 08:26
    ฮีเป็นหุ่นยนต์หรอ
    แล้วจะดราม่าไหมน่ะ
    #23
    0
  8. #22 nymph (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 16:12
     หือ ?
    หุ่นยนต์ ? ทำไมมันเหมือนของจริงได้อย่างนี้ 
    อยากได้ @..@
    #22
    0
  9. #21 Devil-Devine (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 16:38
    อรั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไรเตออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออร์~

    บรรยายไม่ถูกอะ คืออยากจะบอกว่าเป็นฟิกที่ฉีกแนวจริงๆ

    พล๊อตเรื่องแบบนี้หายากนะ ไม่เคยอ่านแบบนี้เลย

    เราคาดหวังกับฟิกเรื่องนี้ว่าไรเตอร์จะสามารถแต่งมันออกมาได้ดีนะ

    ไรเตอร์มีพล๊อตเรื่องดีๆอยู่ในหัวแล้ว ตั้งใจเขียนมันออกมาให้ดีนะ

    สู้ๆ
    #21
    0
  10. #20 MiniZena (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2554 / 12:30
    ไม่เศร้าใช่มั้ย ...
    อย่าเลยๆ เกิงตั้งแต่เด็กเลยนะ
    #20
    0
  11. #19 wolaole (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 16:01
    อิป๋า !!! เพิ่งจะ 9 ขวบเองนะลูก
    อย่าใจร้อนไป...ยังมีเวลาได้ลูบ (?) อีกเยอะ //คิกๆ
    #19
    0
  12. #18 เม่นคุง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2554 / 17:48
    เรื่องนี้อิป๋าจะดราม่าใช่ม้ายยยย~

    ป๋า หื่นตั้งแต่เด็กเลยเรอะ =[]=
    #18
    0
  13. #17 pep (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2554 / 11:11
    จะเศร้าไหมค่ะไรเตอร์เรื่องนี้อ่า T^T เหมือนๆจะเศร้าเลย..

    สู้ๆนะค่ะ ขอให้คุณแม่หายเร็วๆนะค่ะ
    #17
    0
  14. #16 {eat},,_Lollipop (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2554 / 03:42
    เรื่องนี้จะเศร้าหรือจะยังไง
    จะได้เตรียมใจไว้รอค่ะ TOT
    แต่.. .
    น่ารักอ่ะ น่ารักมากๆๆๆๆ คึ คึ ><
    ชอบแบบนี้จัง เด็กชายหานเกิง

    น่าสนุกมากๆๆเลยค่ะ
    ติดตาม ติดตาม
    #16
    0
  15. #15 angle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 14:51
    แง้กกกกกกกกกกกกกกกก

    ขออย่าเศร้าน้า งื้ออออ TT

    อยากได้หุ่นยนต์ตัวนี้กลับบ้าน ฮ่าๆๆๆๆ
    #15
    0
  16. #14 onlyhanchul (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 15:41
    ดูจากชื่อเรื่อง และบวกกะเนื้อเรื่องในตอนแรก อย่าบอกนะ่ว่า T__T ไทรโศกอ่ะ
    งานนี้มีน้ำตาซึมตลอดงานแหง๋ม ๆ
    แต่ว่าคิมฮีเป็นหุ่นยนต์ ก็คงจะเป็นหุ่นที่สวยที่สุดในปฐพีแน่55555+++ ว่าแต่อีป่าเนี๊ยะ แค่ 9 ขวบเองนะ ขนาดยังไม่ได้เปิดโปรแกรมยังแอบลูบผิวนุ่มซะแล้ว แล้วนี้หุ่นยนต์มีชีวิตแล้วนะ และถ้าโตขึ้นมีหวังแอบพ่วงตำแหน่งภรรยาที่ัรักเพิ่มอีกตำแหน่งแหง๋มเลย555+++ หื่นใช่ย่อยที่ไหนหล่ะนั้นนะ
    **สู้สู้ค่ะ นอกจากจะไม่เลิกแต่ยังคลอดอีกเรื่องมาให้อ่านด้วย ใจดีที่สุด อิอิอิ เป็นกำลังใจเสมอค่ะ แข่งกะ HA หรือเปล่าเนี๊ยะ
    งั้นรีดเดอร์จะเชียร์ใครอ่ะ งั้นเชียร์คุณ ทซด.ก่อนหล่ะกัน เพราะคุณ HA นะนำไปหลายตอนแว้ว หุหุหุ***
    #14
    0
  17. #13 loveheenime (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2554 / 08:48
    แล้วจะเป็นไงต่ออะ



    จะเศร้าหรือเปล่าอะ



    แล้วจะรักกันได้เหรอ
    #13
    0
  18. #12 NooN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2554 / 03:34
    เจ๊เป็นหุ่นยนต์ แล้วจะโตตามป๋าได้ป่าวอะ??



    เรื่องนี้ไม่ดราม่าใช่ป่ะไรเตอร์ กลัวว่าจะเป็นดราม่ายังไงไม่รู้
    #12
    0
  19. #11 Halloween13 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 23:03
    ฮีเป็นหุ่นยนต์ของฮันเหรอเนี่ย
    ท่าทางฮันจะชอบฮีแล้วนะเนี่ย
    #11
    0
  20. #10 HeartAmiss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 12:37
    เกิงหื่น ตั้งแต่เด็กเลย แหม อายุเก้าขวบเองนะเธอ 555555

    ดีนะที่ฮีมาวางขายในบ้านนอก ไม่งั้นคงเสร็จตาแก่ที่ไหนไปละ
    แต่เรื่องนี้เค้าเรื่องดราม่ามาเชียว T-T

    ปล. ที่เกิงไม่ห่มผ้าให้ฮีเพราะจะโลมเลียทางสายตาใช่ม่ะ (ได้ข่าวว่าเพิ่ง9ขวบ -.-")
    #10
    0
  21. #9 มูกุงออมมา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 02:54
    ฮิยะ! ฮีเป็หุ่นยนต์แล้วจะ...กันได้มั้ย(คอมเม้นต์หื่น โปรดมองข้าม)
    รีบมาต่อไวๆนะไรเตอร์ แล้วตอนนั้นเกิงอายุแค่ 9 ขวบ
    แต่จะกลายเป็นเด็กหื่นตั้งแต่เด็กเลยนะ 55555


    #9
    0
  22. #8 ojsuju (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 01:01
    หุ่นยนต์กับมนุษย์หรอเนี่ย
    เนื้อเรื่องน่าติดตามสุดๆ
    ฮันตาแหลมคมแต่เล็กเชียวนะ
    #8
    0
  23. #7 +~lll B"ow lll~+ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 22:43
    คนแรกที่เม้น รึปล่าว..?
    55555

    เอาเถอะๆ
    เรื่องนี้ ฮีเป็นหุ่นยนต์..
    โอ๋.. ความรักที่เป็นไปไม่ได้
    หุหุ

    น่าสนุกแหะ..
    #7
    0