[(Destiel-Thorki) SPN x Avengers] Mark of Cain

ตอนที่ 7 : 7 [Dean/Castiel]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    19 ก.ย. 59

ดีน วินเชสเตอร์ พบตัวเองอยู่ในป่าห่างออกมาจากบังเกอร์หลายพันไมล์ในชั่วพริบตา ข้าง ๆ ตัวคือทูตสวรรค์ในเสื้อคลุมสีกากี ตัวปัญหาในชีวิตของดีนที่ใหญ่เบ้งพอ ๆ กับน้องชายซึ่งเขาอุ้มวิ่งหนีไฟคลอกออกจากบ้านมาตั้งแต่สี่ขวบ

และแคสก็ยัง...เป็นตัวปัญหาในหัวใจของเขาด้วย

“แคส นายจำเป็นต้องพาฉันบินข้ามรัฐมาเลยเหรอกะอีแค่กุ๊กกิ๊กกับเทพในเสื้อคลุมสีเขียวนั่นหน่อยเดียว” เขาแหย่เพราะอีกฝ่ายดูเงียบผิดปกติ มิหนำซ้ำยังมีสีหน้าแบบที่อ่านออกได้ในทันทีว่าอารมณ์ไม่ดี

นักล่าหนุ่มใช้หลังมือปาดเลือดออกจากจมูก เจ้าของหมัดมือหนักสมเป็นเทพเจ้าของพวกไวกิ้ง แม้จะชกโดนไม่ถนัดนักเพราะเขาเบี่ยงหลบก็ตาม แคสเทียลขยับจะแตะใบหน้าของเขาเพื่อใช้พลังรักษาให้ แต่ดีนปัดออก พลังของแคสเหลืออยู่จำกัด เขาจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายใช้มันหมดเปลืองไปกับอาการบาดเจ็บเล็กน้อยแบบนี้

แคสเทียลไม่ยอมสบตาเขาตอนที่ตอบ

“เรื่องนี้ไม่ใช่เพื่อตัวข้า ดีน”

“เออ ฉันลืมไป” ดีนพยักหน้า “เป็นเรื่องระหว่างฉันกับปฐมศัสตรางั้นสิ ใช่มั้ย แคส ถ้านายทำเพื่อฉันจริงก็พาฉันกลับไปหามันซะเถอะ ปล่อยให้ฉันไปฆ่าเมตาทรอน เอาพลังของนายคืนมา”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องพลังของข้าหรอก”

“แน่นอน ฉันต้องห่วงสิ!” ชายหนุ่มขึ้นเสียงดุ “นายไม่ได้แค่กลายเป็นคนนะ แคส ที่เมตาทรอนพูดนั่นน่ะ นายจะ—อะไรนะ—สลายไปพร้อม ๆ กับมันอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก”

“เรื่องที่เจ้าควรจะเป็นห่วงตอนนี้น่ะ” อยู่ ๆ แคสเทียลก็เงยขึ้นจ้องเขา เน้นเสียง “คือสิ่งที่เจ้าทำกับน้องชายบุญธรรมของธอร์ เขาแข็งแกร่งขนาดไหนเจ้ารู้ไหม แล้วโลกิก็จะเอาปัญหามาให้เราเพิ่ม เจ้าไม่รู้ได้ยังไงดีน”

“ฉันไม่ได้ไม่รู้ แคส” ดีนเองก็เสียงเข้มไม่แพ้กัน “เผื่อนายไม่ทันสังเกต ฉันจับเขาเอาไว้ได้แล้ว วางบนเขียงเตรียมแล่ นายต่างหากที่มาขวางไว้”

“เพราะถ้าเจ้าฆ่าโลกิ ธอร์ก็จะฆ่าเจ้า!

“ก็คืนชีพฉันกลับมาสิ! อ๋อใช่ ลืมไป พลังของนายใกล้มอดแล้ว และนายก็ใกล้ซี้ม่องเท่ง ต่อไปถ้าเราไม่มีนายจะเป็นยังไง เคยคิดบ้างมั้ย แคส?

แคสเทียลชะงัก

“พวกเจ้าก็อยู่มาได้ตั้งนานโดยไม่มีข้า”

ใช่ พวกเขาอยู่มาได้ตั้งนาน—เขาอยู่มาได้ตั้งนาน—กว่าจะรู้ว่าเทวทูตมีจริง สวรรค์มีจริง

และให้ตายดับเถอะ พอรู้เข้าแล้วดีนกลับไม่รู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ถ้าไม่ใช่เขา ก็คงเป็นสวรรค์แล้วล่ะที่มีปัญหา

บางทีเรื่องดี ๆ จากสวรรค์เพียงเรื่องเดียวอาจจะเป็น...แคส

“แต่ฉันไม่อยาก โอเคมั้ย” ดวงตาสีเขียวเหนื่อยล้าสบกับดวงตาสีฟ้าที่หรี่ลงอย่างไม่เข้าใจ “เราต้องการนาย แคส”

ทูตสวรรค์ขยับจะพูดอะไร แต่เสียงโทรศัพท์มือถือดังขัดจังหวะ แคสเทียลรับสาย “แซม?

ดีนหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ตอนนี้แซมโทรหาแคสแทนที่จะเป็นเขาแล้วเหรอ หมอนั่นไม่ไว้ใจพี่ชายตัวเองขนาดนี้เลยหรือยังไงกัน ก็ยุติธรรมดี

แคสฟังเสียงจากอีกฝั่งหนึ่งของสายพลางขมวดคิ้ว “ตกลง” เขาวางสายก่อนจะหันกลับมาทางดีน ท่าทางลังเล

“แซมบอกให้เรา...ตั้งแคมป์กันไปก่อน อยู่ห่าง ๆ บังเกอร์สักพัก”

“ชัวร์” คนฟังทำเสียงประชด “ไปเอาเต็นท์จากท้ายรถมากางแล้วก็ก่อไฟกัน อย่าลืมหยิบถุงมาร์ชเมลโลมาด้วยนะ”

ดวงสีฟ้าหรี่มองเขา เหมือนจะถามว่า อะไรคือมาร์ชเมลโล?

อย่างไรก็ตาม รถอิมพาลาสีดำคู่ใจของดีนปรากฎขึ้นจากความว่างเปล่าด้วยฝีมือของเทวทูตเนรมิต

“เอาจริงเหรอ!” นักล่าหนุ่มโวย “ทำไมฉันถึงไม่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านตัวเองวะ ฉันยังใช้ชีวิตอยู่กลางแจ้งไม่พอรึไง ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่เวลามาตั้งแคมป์นะ เรามีงานต้องทำ!

“ดีน”

แววตาสีฟ้าอ่อนลง คล้ายแคสเทียลจะยอมถอยหลังหนึ่งก้าวแทนที่จะปะทะกับดีน แบบที่เขามักจะทำอยู่เสมอ เป็นฝ่ายยอมโอนอ่อน ยอมลงให้ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นถึงทูตสวรรค์ และดีนเป็นเพียงมนุษย์เดินดินผู้เต็มไปด้วยข้อบกพร่องมากมายเสียจนไม่อาจจาระไนได้หมด

“ข้าเสียใจ แต่เรากำลังพยายามช่วยเจ้า”

ดีนลูบหน้า เขารู้ เพราะรู้ถึงพยายามข่มใจไม่ของขึ้นใส่แคส ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ตลอดเวลาเหมือนคนติดเหล้าแต่ไม่ได้กิน

ติดเหล้าน่ะเขาเข้าใจ แต่การเสพติดการฆ่า... จะให้แคสกับแซมมี่รู้เรื่องนี้ไม่ได้ สองคนนั้นต้องสงสัยปฐมศัสตราเช่นเดียวกับเขาและห้ามเขาใช้มันอีกแน่ และถ้าเขาไม่ใช้ปฐมศัสตรา พวกเขาก็หมดสิทธิ์ชนะเมตาทรอน

แต่ใช่ ทำไมเขาถึงจะไม่รู้ว่าแคสเป็นห่วงเขา เขาเองก็เป็นห่วงทูตสวรรค์เจ้าปัญหานี่เหมือนกัน

และถึงจะกำลังรู้สึกเหมือนคนกำลังลงแดง แถมใบหน้าครึ่งแถบยังเลือดอาบและปวดตุบ ประโยคลังเลต่อมาของแคสเทียลก็ทำให้ดีนอดยิ้มจาง ๆ ไม่ได้ เป็นรอยยิ้มแสนอ่อนโยนบ่งบอกถึงความเอ็นดูซึ่งลูกผู้ชายที่มีชีวิตกร้าวกระด้างอย่างเขาสงวนเอาไว้สำหรับสองคนสำคัญในชีวิตเท่านั้น สองคนที่เป็นเหมือนเด็กน้อยตลอดกาลสำหรับดีน วินเชสเตอร์—แซมมี่ กับแคส

“...ดีน ข้าไม่แน่ใจว่าต้องตั้งแคมป์ยังไง”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

581 ความคิดเห็น

  1. #524 ตุ้ย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 12:32

    บรรยายได้ละมุลมาก ชอบคะ เราตามมาเพราะ thorki แต่ตอนนี้ไรท์ทำให้เราตามดีนแคสไปด้วยแต่งได้เก่งมากคะ

    #524
    0
  2. #200 aimnah (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:23
    ชอบตอนนี้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โมเม้นต์ Destiel ที่รอคอย ดีต่อใจละเกินนนนน
    แต่งออกมาดีจังค่ะ ฟีลยังกับดูซีรีส์ ห่วงกันไปมาอยู่นั่น น่ารักน่าเอ็นดูทั้งคู่เลย 
    #200
    0
  3. #180 ชื่อช้อยค่ะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:48
    ปัญหาที่แก้ไม่ตกจริงเลย ปล.ยิ้มจางๆนี่ทำใจละลายเลย55555
    #180
    0
  4. #52 SW_Nadear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 10:52
    เป็นตัวปัญหาในหัวใจ..นี่คือยังไงคะ? คือยังงายยยย~
    #52
    0
  5. #29 Roserin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 17:34
    ตายๆๆ เราตายแน่ๆแล้ว ยิ้มของดีน ที่เป็นยิ้มจริงๆไม่ใช่แค่นยิ้มประชดประชันที่คงหายากในช่วงนี้ ไม่ว่าจะผ่านอะไรมา เวลาจะเปลี่ยนไปยังไงแคสก็ยังเป็นที่เอ็นดูของดีนอยู่เสมอ~
    #29
    0
  6. #10 Tirabliss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 10:50
    อ่อนโยน อิอิ
    #10
    0