คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Fic Darren Shan] The Vampire Prince [Yaoi] [Fic Darren Shan] The Vampire Prince [Yaoi] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



Paring: Mika x Kurda
Rate: PG-13

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน



ออกตัวก่อนว่าคนเขียนยังอ่านตัวออริจินัลไม่จบนะ เพราะเช่นนั้นถ้าผิดพลาดอะไรไปขออภัยด้วย
ฟิกนี้แต่งไว้นานแล้ว ตัดมาจากตอนที่เคอร์ดาถูกพิพากษาเลยแหละ โดยเฉพาะช่วงย่อหน้าแรกก๊อปในหนังสือมาทั้งดุ้น ก็มันเป็นฟิกนี่นา...
โดยส่วนตัวแล้วในเรื่องนี้ชอบอยู่สองคู่คือมิกกาเคอร์ดากับเครปสลีย์ดาร์เรน และที่แต่งฟิกนี้ขึ้นมาไม่มีอะไรมากไปกว่าไม่อยากให้เคอร์ดาตายน่ะ ช่างเป็นตัวละครที่น่ารักน่าสงสารจริงๆเลย ฮืออ T T (อ่านค้างไว้หลังจบ Vampire Prince นั่นแหละ เศร้ามากก แต่แอบไปอ่านสปอยล์แล้วรู้ว่าต่อไปจะเศร้ากว่านี้อีก ม่ายย)

หวังว่าจะมีความสุขกับการอ่าน ชอบไม่ชอบติชมตามสะดวก ^^

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มี.ค. 53 / 11:10


ดัดแปลงจาก : The Vampire Prince (Darren Shan)

ฉากในฟิก : Vampire Mountain

เท้าความคร่าวๆตามฟิกนี้ : เคอร์ดา สมอลต์ แวมไพร์หนุ่มวัย 120 ปี กำลังจะได้รับเลือกเป็นหนึ่งในแวมไพร์ปรินซ์ ผู้นำที่ทรงสิทธิและอำนาจเหนือเหล่าแวมไพร์ทั้งมวล เขาจะเป็นปรินซ์ที่อายุน้อยที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ของแวมไพร์ และก็จะเป็นตนแรกที่ใช้สมองมากกว่ากำลังในการปกครองดูแลเหล่าแวมไพร์ในอาณัติด้วย เหตุที่เขาไม่ชอบการใช้กำลังนักนี่เอง ทำให้เขาได้คะแนนเสียงมาอย่างฉิวเฉียดเต็มที แต่ได้ก็คือได้ เขากำลังจะได้เป็นปรินซ์อยู่แล้วตอนที่พระเอกของเรื่อง (ดาร์เรน แชน) ผู้ช่วยของลาร์เท็น เครปสลีย์ ค้นพบว่าเขาซ่องสุมกำลังเหล่าแวมพานีซที่เหล่าแวมไพร์ถือเป็นศัตรูคู่อาฆาตไว้ในถ้ำในแวมไพร์เมาท์เทน ดาร์เรนหนีพ้นการยับยั้งของเขาไปได้โดยไม่ยอมฟังคำอธิบายใดๆทั้งสิ้น ก่อนจะกลับไปเตือนเหล่าแวมไพร์จนเอาชนะกลุ่มแวมพานีซที่เขาลอบพาเข้ามาได้สำเร็จ ตอนนั้นเองที่เขา...เคอร์ดา สมอลต์ เปลี่ยนฐานะจากว่าที่แวมไพร์ปรินซ์ มาเป็น คนทรยศ

 

...ข้าเห็นใจเจ้า เคอร์ดา แวมไพร์ปรินซ์ ปารีส สกายล์ ผู้มีชีวิตอยู่มายาวนานและมีอาวุโสสูงสุดเหนือแวมไพร์ทุกตนที่ยังมีชีวิตอยู่เอ่ย สีหน้าเครียดขรึมเช่นเดียวกับทุกคนในห้องโถงหลังจากคำสารภาพของ คนทรยศจบลง เจ้าทำในสิ่งที่เจ้าเชื่อว่าต้องทำโดยไม่คำนึงถึงตัวเอง เรื่องนั้นเจ้าสมควรได้รับการยกย่อง แต่ในขณะเดียวกัน เจ้าก็ทำลงไปโดยไม่คำนึงถึงกฎหมายและวิถีของพวกเรา ซึ่งนั่นเจ้าต้องถูกลงโทษ และก็มีบทลงโทษเพียงข้อเดียวที่สามารถรองรับการกระทำของเจ้า นั่นก็คือ การประหาร

ความเงียบที่หนักอึ้งแผ่เข้าเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถง ถ้าหากข้ามีทางเลือก ปารีสกล่าวต่อไป ข้าจะให้โอกาสเจ้าตายอย่างมีศักดิ์ศรีด้วยตัวเจ้าเอง เจ้าไม่ควรตายอย่างน่าอับอายโดยถูกมัดปิดตา และจ้วงแทงด้วยไม้แหลมจากข้างหลัง ข้าปรารถนาจะอนุญาตให้เจ้าได้ผ่านการทดสอบที่หนักหนาอันตราย...ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกว่าเจ้าตายอย่างสมเกียรติ และข้าจะดื่มให้แก่ชื่อของเจ้าในงานวันเผาร่างของเจ้า

แต่ในฐานะปรินซ์ ข้าไม่มีทางเลือก ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม เจ้าได้ทรยศต่อพวกเรา และข้อเท็จจริงนั้นมีน้ำหนักอยู่เหนือความเห็นอกเห็นใจส่วนตัวของข้า ปารีสลุกขึ้น ชี้ไปที่เคอร์ดาและประกาศ ข้าขอออกเสียงให้นำตัวเขาไปยังโถงแห่งความตาย ได้รับโทษประหารในทันที จากนั้นก็สับเป็นชิ้นๆ เพื่อที่วิญญาณของเขาจะไม่มีวันไปสู่สวรรค์

หลังจากการลังเลสั้นๆ มิกกา เวอ เลธ ลุกขึ้นและทำเช่นเดียวกับปารีส ข้าไม่รู้ว่ามันยุติธรรมดีแล้วหรือเปล่า เขาถอนหายใจ แต่เราจะต้องปฏิบัติตามขนบแบบแผนที่ชี้นำและรักษาเรา ข้าออกเสียงสำหรับโถงแห่งความตายและการปลงศพที่น่าอับอายเช่นกัน

แอร์โรว์ลุกขึ้นและชี้มือ โถงแห่งความตาย เขากล่าวเรียบๆ

มีผู้ใดต้องการที่จะกล่าวขอชีวิตให้แก่คนทรยศหรือไม่?” ปารีสถามท่ามกลางความเงียบสงัด เราอาจจะคล้อยตามและเปลี่ยนคำตัดสินถ้าหากว่ามีการคัดค้าน

มีเพียงความเงียบ...

เมื่อเป็นที่ประจักษ์ว่าการตัดสินของปรินซ์ทั้งสามเป็นที่สุด ปารีสก็ให้สัญญาณกับการ์ด พวกนั้นก้าวเข้าล้อมรอบเคอร์ดาและเริ่มต้นถอดเสื้อผ้าของเขาออก แวมไพร์หนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศของเผ่าพันธุ์ไม่กล่าวกระไรขณะที่เสื้อผ้าและศักดิ์ศรีถูกปล้นไปจากตัว เขาเพียงแต่จ้องมองขึ้นไปยังเพดานโถงเงียบๆ

กระทั่งเมื่อเขาถูกเปลื้องจนเปลือยเปล่า ปารีสก็ใช้มือจุ่มเลือดอสรพิษในชามอ่างซึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังบัลลังก์ของเขา ปาดมันลงกับอกของเคอร์ดา มิกกาและแอร์โรว์ทำตาม ทิ้งสัญลักษณ์น่าเกลียดสามรอยไว้บนนั้น...สัญลักษณ์อันเป็นที่รู้กันในหมู่แวมไพร์ว่ามีไว้สำหรับคนทรยศ

ทันทีที่การลงสัญลักษณ์เสร็จสิ้น พวกการ์ดก็นำตัวเขาจากไป ไม่มีใครพูดหรือทำเสียงใดๆในคราวนี้ ไม่มีการพยายามจะทำร้ายเหมือนเช่นตอนที่เขาถูกนำตัวเข้ามา เคอร์ดาก้มหน้าตลอดเวลาที่เขามุ่งไปสู่ทางออก มีเพียงน้ำตาซึ่งรินอาบแก้มที่เป็นหลักฐานบ่งบอกว่าเขากำลังโดดเดี่ยวและหวาดกลัวเพียงไรต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

พวกแวมไพร์ที่ถูกเชิญออกจากห้องมาก่อนหน้านี้ฐานก่อกวนความสงบยังคงอออยู่หน้าโถง แวมไพร์เหล่านี้ไม่ได้ฟังคำสารภาพของเขาจนจบ ในใจจึงยังเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง นามของเคอร์ดา สมอลต์ คนทรยศถูกเหยียดหยามประณามตลอดทางที่ผ่านไป จากสัญลักษณ์บนแผ่นอกปราศจากอาภรณ์ปกป้องของเขา แวมไพร์ทุกตนที่เห็นย่อมตระหนัก ว่าเขาคือผู้ที่กำลังเดินทางไปสู่โถงแห่งความตาย

จบสิ้นกันที

แวมไพร์ผู้ตรวจการผู้เกือบได้เป็นแวมไพร์ปรินซ์ที่อายุน้อยที่สุดตนหนึ่งในประวัติศาสตร์แวมไพร์รำพึงกับตนเอง

เขาเตรียมตัวเตรียมใจสำหรับเวลานี้มาเนิ่นนานแล้ว ไม่ว่าผลของการปฏิวัติจะออกมาอย่างไร ค่าตอบแทนสำหรับความหวังดีและความเสียสละของเขาก็มีอยู่เพียงประการเดียวเท่านั้นคือ...ความตาย

ถึงแม้ว่าจะเป็นการกระทำที่สูญเปล่า ทุกสิ่งทุกอย่างต้องล้มเหลวพังพินาศ แต่อย่างน้อย เขาก็ได้พยายามแล้ว

...พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว

สำหรับตอนนี้ ยามเมื่อได้พูดความจริง ได้ประกาศให้แวมไพร์ทั้งเผ่ารับรู้ถึงเจตนาอันดีของเขาไปจนสิ้นข้อกังขาแล้ว เขาก็รู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยสิ้นเรี่ยวแรงของตนเอง ความอ่อนแออ่อนล้าหมดกำลังใจแม้แต่จะคิดคำนึงถึงอะไรต่อไปอีก ทว่าเขาก็รู้ อีกไม่นานจะไม่ต้องคิดอีกตลอดกาล ดังนั้นสิ่งใดเป็นความปรารถนาที่จะคิดในยามนี้ ควรคิดให้มากเข้าไว้

ยามสี่คนที่คุมตัวเขามาพึมพำอะไรต่อกันเบาๆ

ท่านมิกกาให้กระดาษนี่กับข้า...

งั้นคงต้องเป็นราชโองการ แต่ทำไมไม่พูดต่อหน้าคนทั้งโถง..?”

ข้าจะไปรู้ได้ยังไง...

มิกกา เวอ เลธ

ดวงตาสีฟ้าเลื่อนลอย จับคำพูดกระซิบกระซาบของพวกยามได้แค่ขาดเป็นห้วงๆ

ใบหน้าขึงขังดุดันของชายผมดำผ่านแวบเข้ามาในความทรงจำ แวมไพร์ปรินซ์ที่จะอายุน้อยที่สุดรองจากเขาถ้าหากทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น แวมไพร์หนุ่มเพิ่งจะอายุได้ 270 ปีโลก ห่างกับเขาเพียง 150 ปีเท่านั้น ร่างสูงในชุดดำตั้งแต่หัวจรดเท้าดวงตาดุดันและท่าทางเข้มงวดที่เห็นจนชินตา อาการไม่สบอารมณ์ยามเห็นหน้า พวกแหกคอกเช่นเขา นับแต่นี้ไปจะไม่ได้เห็นอีก...

ไม่เพียงแค่มิกกาหรอก เคอร์ดา สมอลต์ จะไม่ได้พบใครอีกตลอดกาล ไม่ได้พบแม้แต่พระเจ้าแห่งแวมไพร์ เพราะคำตัดสินของเหล่าปรินซ์รวมถึงการกักกันดวงวิญญาณของเขาให้วนเวียนอยู่ในโลกใบนี้ ตราบชั่วกาลอวสานนั่นทีเดียว

อาจจะเป็นการดีก็ได้ อย่างน้อยถ้าหากว่าวิญญาณมีจริง เขาจะได้วนเวียนอยู่คอยเฝ้าดูพี่น้องแวมไพร์ของเขาตราบนานเท่านาน

นั่นสินะ...

ดวงตาสีฟ้าแทบจะหรี่หลับไปแล้วด้วยความเหนื่อยอ่อนแล้วเมื่อพวกยามพาตัวเขามาถึงจุดหมาย สองสามวันมานี้เขาถูกกักตัวในฐานะคนทรยศ เลือดสักหยดก็ไม่ได้แตะ มีแค่อาหารของนักโทษประทังชีวิตไว้รอคำพิพากษาในวันนี้เท่านั้น บางทีความตายอาจจะเป็นความกรุณาก็ได้ เรี่ยวแรงที่ใช้ยืนหยัดอยู่บนขาทั้งสองของตัวเองในยามนี้มาจากความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลืออยู่เท่านั้น

หลังจากประตูถูกเปิดออก เขาคาดว่าจะได้ยินเสียงเสียดลึกของโซ่ตรวน แต่ทั้งหมดที่ได้ยินคือความเงียบที่สงบจนผิดปกติ จากนั้นตัวของเขาก็ถูกผลักให้ล้มลงบน...เตียง?

ไม่มีทาง แวมไพร์ทุกตน (อาจยกเว้นดาร์เรน แชน ผู้ช่วยของลาร์เท็น เครปสลีย์) ในภูเขานี่นอนในโลงศพทั้งนั้น อีกอย่าง เขาควรจะถูกนำตัวไปยังโถงแห่งความตายไม่ใช่หรือ เคอร์ดาแน่ใจว่าไม่มีโลงศพในโถงแห่งความตาย งั้นเขาอยู่ที่ไหนกันล่ะ

ไม่ปกติเอาซะเลย แต่ราชโองการมีตราประทับเรียบร้อย แปลกจริงๆ

เสียงพวกยามพึมพำแว่วกระทบโสตประสาทที่อื้อลั่นกริ่งของเขา ได้ยินชัดเจนเพราะความเงียบสงัดต่างจากภายนอก เคอร์ดาที่ถูกผลักลงไปนอนคว่ำหน้าอยู่กับเตียงไม่มีกะใจแม้แต่จะลืมตาขึ้นมอง อีกอย่าง ห้องนี่ก็มืดเกินกว่าจะมองอะไรเห็นได้ถนัด

บางทีอาจจะทรงอยากสอบสวนอะไรเพิ่มก็ได้

เขาบอกออกมาหมดแล้ว ยังจะต้องสอบสวนอะไรอีก แล้วทำไมไม่สอบสวนที่ห้องโถงนั่นต่อหน้าพวกเราล่ะ

อาจมีบางอย่างที่ยังบอกไม่หมดละมั้ง ข้าก็สงสัยเหมือนเจ้านั่นแหละ แต่เมื่อเป็นราชโองการ เราก็ไม่มีหน้าที่ถาม ไปกันเถอะ

จะปล่อยไว้อย่างนี้น่ะหรือ

ท่าทางมันจะตายอยู่แล้ว ไม่มีปัญญาหนีไปไหนได้หรอก

ตั้งแต่ฟังมา นี่เป็นประโยคที่เขาเห็นด้วยที่สุด

พวกยามพูดอะไรกันอีกสองสามคำแล้วก็ถอยออกจากห้องไป ประตูถูกปิดลงกลอนจากภายนอก จากนั้นก็มีเพียงความมืดและความเงียบ อากาศในนี้อบอุ่นสบายกว่าห้องไหนๆในภูเขา กระนั้นเคอร์ดาก็ขดตัวสั่นสะท้าน เขากระสับกระส่ายด้วยภาพการฆ่าฟันที่ผันผ่านในหัวคล้ายฝันร้ายอยู่นานจนเคลิ้มหลับไปในที่สุดด้วยความอ่อนเพลีย

ที่หน้าประตูห้องซึ่งแวมไพร์หนุ่มผู้ทรยศต่อเผ่ากำลังหลับใหลอยู่นั้น แวมไพร์ปรินซ์มิกกา เวอ เลธ เช็ดดาบเปื้อนเลือดในมือกับพื้นรองเท้าสีดำด้วยใบหน้าเรียบเฉย ค้ำตระหง่านอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณของสี่ยามผู้มีหน้าที่พานักโทษผมบลอนด์นัยน์ตาสีฟ้า เคอร์ดา สมอลต์ ไปทำการประหารยังโถงแห่งความตาย!

 

มิกกา เวอ เลธ เป็นหนึ่งในสี่แวมไพร์ปรินซ์ และเป็นปรินซ์ที่อายุน้อยที่สุดในขณะนี้เพราะเคอร์ดา สมอลต์ หมดโอกาสที่จะขึ้นเป็นแวมไพร์ปรินซ์อย่างถาวรไปแล้วด้วยผลแห่งการกระทำของตนเอง

เจ้าเด็กโง่

มิกกาหงุดหงิด อีกเพียงแค่นิดเดียว...อีกแค่วันเดียวเท่านั้นเจ้าก็จะได้เป็นปรินซ์ เพียงแค่ข่าวลืองี่เง่าเรื่องเจ้าแห่งแวมพานีซ ทำไมต้องรีบร้อนใช้แผนการเสียสละตัวเองถึงเพียงนั้นด้วย คิดว่าเป็นฮีโร่หรือยังไง อายุแค่ 120 ปีเท่านั้น เจ้าเด็กเมื่อวานซืนช่างไม่รู้จักเจียมตัวเอาซะบ้างเลย!

ซ้ำยังพลาดให้ถูกจับได้ทั้งๆที่ป่าวประกาศตนเองอยู่ตลอดเวลาว่าเป็นพวกใช้สมองมากกว่ากำลัง ไปคบค้ากับพวกแวมพานีซที่ก็ดันมามีอุดมการณ์คล้ายๆกันประมาณว่าเสียสละส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนใหญ่อีก ทำไมไม่รู้จักเดินเข้ามาหาเขา อ้าปากบอกความจริงถึงเรื่องที่วิตกอย่างตรงไปตรงมา แบบนั้นจะได้ช่วยคิดแก้ปัญหา คนอื่นไม่ใช้สมองมากเท่าเจ้าก็ใช่ว่าจะไม่มีสมองเสียเลยหรอกนะ มาบอกกันตรงๆต่อให้หงุดหงิดแค่ไหนก็ยังดีกว่าเอาชีวิตเข้าแลกแบบนี้

ตัวเองก็ยังจะเอาไม่รอด แล้วยัง...

แวมไพร์ปรินซ์ชะงักมือที่แตะลูกบิด นี่มันก็ห้องเขาแท้ๆ ทุกวันก็เปิดโครมครามไม่ต้องเกรงใจใคร แต่วันนี้...มือใหญ่ค่อยบรรจงหมุนลูกบิดอย่างเบามือ

แวบแรกที่ดวงตาดำคมกริบชำเลืองมองปราดก็หงุดหงิดขึ้นมาอีก เจ้าพวกยามสะเพร่า ไม่รู้จักจัดให้ขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ ผ้าห่มก็ไม่เอามาใช้ ปล่อยให้อยู่ในสภาพเดิมกับที่ออกมาจากห้องตัดสินแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี!

เจ้าแห่ง...แวมพานีซ...

เสียงละเมอเบาๆดังลอดริมฝีปากที่ซีดจนเขียว ผิวปกติขาวซีดอยู่แล้วตามธรรมชาติของเผ่าพันธุ์ นี่ยิ่งเผือดหมดสีเข้าไปใหญ่ นี่น่ะหรืออดีตว่าที่แวมไพร์ปรินซ์ผู้สุภาพและยิ้มแย้มแจ่มใส เจ้าของดวงตาสีฟ้าที่ดื้อดึงแต่ก็เข้มแข็งมั่นคงในความคิดของตนคนนั้น

...อันตราย...คนบนเตียงส่ายศีรษะไปมาอย่างไร้สติ ต้อง...ปกป้อง...เผ่าแวมไพร์...

หมดสภาพเลยนะ เคอร์ดา

ร่างสูงถอนหายใจ พึมพำออกมา เคลื่อนเข้าไปใกล้ก่อนคลี่ผ้าห่มขนสัตว์ผืนใหญ่ปลายเตียงออกห่มร่างที่ขดจนกลมนั้นไว้ แล้วถอยไปยังโต๊ะทำงาน จดจ่อสมาธิอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งบ่าย

 

ยามค่ำมาเยือนอีกครั้งเมื่อเคอร์ดา สมอลต์ ตื่นขึ้น เจ้าตัวประหลาดใจอย่างมาก เขาไม่คาดคิดว่าจะมีราตรีสำหรับเขาอีก เขาควรจะจบชีวิตไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนี่นา อุตส่าห์หลับหนีความเจ็บปวดไปแล้วเชียว แปลก...คำพิพากษาไม่มีทางเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้เพราะพวกปรินซ์ตัดสินไปแล้วนี่ แล้วทำไมเขาถึงยังไม่ตายอีกล่ะ

ที่นี่มืดสนิทสำหรับสายตาพร่ามัวด้วยความอ่อนล้าของเขา ถึงจะได้นอนเต็มอิ่ม แต่คอของเขาแห้งผากและท้องก็ว่างเปล่า แวมไพร์แท้ๆอดเลือดได้น้อยกว่าพวกครึ่งแวมไพร์ ก็เหมือนมนุษย์ขาดอาหารนั่นแหละ เขาจะอ่อนแอลงเรื่อยๆและถ้าหากว่าหาเลือดกินไม่ได้ เขาก็จะหิวจนตายไปเอง

แสงสว่างสลัวๆที่เกิดจากคบไฟหรือไม่เช่นนั้นก็เปลวเทียนสาดเข้ามาพร้อมกับที่ประตูเปิดออก ร่างสูงแลดูดำทะมึนทั้งตัวก้าวเข้ามา อาศัยแสงสว่างแวบเดียวนั้น เคอร์ดารู้แค่ว่าเขาอยู่ในห้องที่กว้างใหญ่โอ่โถงเอาการ แต่ส่วนไหนของภูเขาแวมไพร์นั้น ยังนึกไม่ออก เขากำลังพยายามเพ่งว่าผู้มาเป็นใครเมื่อประตูปิดลงตามเดิม

กินซะ

เสียงมีอำนาจสั่ง ฟังดูก้องกังวานในความมืด ขวดอะไรบางอย่างถูกยัดใส่มือเขา คาวเลือดโชยแตะจมูก แวมไพร์ผู้หิวโหยยกขึ้นดื่มอย่างกระหายในทันที

ช้าๆ เดี๋ยวสำลัก

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงไอค่อกแค่กก็ดังขึ้น ขวดเลือดถูกยึดไปในทันที เคอร์ดาพยายามคว้าไว้แต่ก็หมดหวัง

บอกว่าช้าๆ!” เสียงเข้มงวดนั้นคุ้นหู เสียงแบบความอดทนพร้อมจะพังทลายสำหรับกับเขา

ปรินซ์มิกกา!”

เคอร์ดาร้องเสียงดังเมื่อนึกออก เลยโดนตะครุบปิดปากแทบไม่ทัน

เงียบ!”

มิกกา เวอ เลธ กระซิบลอดไรฟัน

อยากให้พวกนั้นแห่กันมาลากคอเจ้าไปโถงแห่งความตายรึไง!”

เจ้าของดวงตาสีฟ้าดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงที่รัดไว้ราวกับปลอกเหล็ก หอบแฮ่กเมื่ออีกฝ่ายยอมปล่อยมือ

ท่านเอาตัวข้ามาทำไม?” แต่ไหนแต่ไรมิกกาเห็นเขาเป็นแค่ตัวก่อกวน แค่พวกนอกคอกชอบติดต่อกับศัตรู เขาเชื่อด้วยซ้ำไปว่าปรินซ์พระทัยดำองค์นี้คงสะใจที่เขาได้รับคำพิพากษาให้ตายด้วยวิธีทรมานแบบนั้น ทำแบบนี้คงเข้าใจได้เพียงอย่างเดียว...

ข้าบอกทุกอย่างที่ข้ารู้ไปแล้ว ให้ข้าตายสงบๆไม่ได้หรือไง!”

ต้องเป็นการทรมานแน่ๆ มิกกา เวอ เลธ คงเชื่อว่ามีความจริงบางอย่างที่เขายังคายไม่หมด คิดจะเค้นเรื่องเป็นการส่วนตัว นี่มันวิธีสกปรกชัดๆ ปารีส สกายล์ และแอร์โรว์อาจจะไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ต้องเป็นชายผู้นี้ทำคนเดียวทั้งหมด

ข้าไม่ได้... มิกกางุนงงกับอาการเกรี้ยวกราดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่ดีใจเลยหรือไงนะที่ตัวเองยังไม่ตาย หมอนี่ต้องขอบคุณเขาซิถึงจะถูก!

ท่านไม่เคยเห็นข้าอยู่ในสายตาเลยแม้แต่ตอนที่ข้าจะขึ้นเป็นปรินซ์ทัดเทียมกับท่าน

เคอร์ดาไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น

ตอนนี้ข้าเป็นแค่คนทรยศ จะมีเหตุผลอะไรอีกที่ท่านกักตัวข้าไว้นอกจากเพื่อสอบสวนต่อ จะทำก็ทำต่อหน้าเผ่าเราทั้งหมดซิ! แบบนี้ไม่แฟร์นี่

เคอร์ดา...

ปรินซ์หนุ่มเริ่มหมดความอดทน อะไรกัน คิดเองเออเองแล้วก็ลงที่เขาหมด นี่เขาไร้หัวใจมากขนาดนั้นเลยหรือไงสำหรับคนตรงหน้า เขาดูเป็นคนที่จะทำอะไรชั่วร้ายแบบนั้นได้งั้นหรือในสายตาเคอร์ดา เขาช่วยหมอนี่เอาไว้แท้ๆนะ ยามสี่ตนต้องสังเวยให้กับการปกปิดความจริงที่ว่าคนทรยศยังมีชีวิตอยู่...

ท่านเป็นแวมไพร์ที่โหดร้ายที่สุด!”

แวมไพร์ร่างผอมบางพูดได้แค่นั้นเอง จากนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกผลักจมลงไปกับฟูกหนาของเตียงกว้าง ทาบทับด้วยร่างใหญ่แข็งแรงของปรินซ์แห่งเหล่าแวมไพร์ ดวงตาสีดำดุจเดียวกับวิหคแห่งความตายฉายรังสีทิ่มแทงหรี่ลงอย่างน่ากลัว จ้องลึกลงไปในดวงตาสีฟ้าที่สับสนและหวาดหวั่น

ข้าโหดร้ายงั้นรึ?”

เขากระซิบ

เจ้ายังไม่รู้จักคำว่าโหดร้ายเป็นยังไง เคอร์ดา...ไม่รู้เลยสักนิดเดียว!”

 tasenda

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ tasenda จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 ทรงจุก
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 23:53
    มิกกาเท่มากมาย ทีหลังทำคู่อื่นด้วยสิฮ๊าา เอาเเบบ เอฟร่า ป่าไรเงี๊ยฮ่ะ ไม่ก็คนที่ตายที่ชอบกิืนหัวหอมก็ได้นะฮ๊าา ไม่ก็ เดสมอนไทนี่กะ คนจิ๋วสักตัวเปนไงฮ๊าาาสสสส
    #4
    0
  2. วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 20:03

    อันนี้ที่เคยส่งให้เราอ่านหรือเปล่า

    #3
    0
  3. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:31
    ขออธิบายตรงนี้แล้วกันนะคะ เผื่อนักอ่านคนอื่นสงสัยด้วย เอาสั้นๆแล้วกันนะเดี๋ยวจะกลายเป็นสปอยล์ อิอิ

    ดาร์เรน แชน เป็นนิยายภาษาอังกฤษที่นานมีบุ๊คส์เอามาแปลค่ะ ชื่อเรื่องภาษาอังกฤษว่า The Saga of Darren Shan (อย่าสับสนนะ เพราะมีอีกเรื่องชื่อคล้ายๆกันแต่อันนั้นเป็น Demon.. อะไรสักอย่าง ซึ่ง tasenda ไม่ได้อ่าน แหะๆ) ตัวเอกของเรื่องยังเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ (แอบโชตะเล็กน้อย 55+) เฮ้ย แต่ความคิดความอ่านเค้าเป็นผู้ใหญ่ใช้ได้นะ ตอนแรกก็เป็นคนอยู่ดีๆหรอก แต่ด้วยความที่ชอบแมงมุมมากก็ดันไปขโมยแมงมุมของแวมไพร์ที่ชื่อคุณเครปสลีย์มาเป็นของตัวเอง (ผู้ใหญ่ตรงไหนฟระ) ทีนี้แมงมุมนั่นมันมีพิษอ่ะ ไปๆมาๆก็ต้องกลับไปขอร้องป๋าเครป (สาวกเค้าเรียกกันแบบนี้) ให้ช่วย ป๋าก็ยอมช่วยเพราะอยากกินเด็ก...เอ่อ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง คือยอมช่วยโดยมีข้อแลกเปลี่ยนว่าดาร์เรนต้องกลายเป็นครึ่งแวมไพร์และมาเป็นผู้ช่วยของเค้า (ถึงตอนนี้ไม่คิดจะจิ้นก็เริ่มแล้วค่ะ 55+)

    เรื่องนี้มีทั้งหมด 12 ตอน แต่ไม่ต้องตกใจไป...แต่ละตอนเป็นพ็อกเกตบุ๊คบางๆขนาดครึ่งของครึ่งแฮร์รี่ พอตเตอร์เล่มหนึ่งได้ การบรรยายและเนื้อหาดีมากถึงขนาดที่ว่าเจเคยังชม ส่วนฟิกที่เขียนนี้ตัดตอนมาจากเล่ม 6 ชื่อตอนว่า The Vampire Prince

    คือ tasenda อ่านต้นฉบับเรื่องนี้เป็นภาษาอังกฤษอ่ะ (ต้นฉบับจริงๆ - -") ตอนแต่งฟิกก็ต้องไปนั่งเสิร์ชหาอยู่เหมือนกันว่านานมีเค้าแปลชื่อตัวละครแต่ละตัวเป็นภาษาไทยว่าไรมั่ง จะได้สื่อให้ตรงกับคนอ่านที่อ่านภาคภาษาไทยมา เพราะถามอาจารย์ฝรั่งดูแล้วเค้าก็บอกว่ามันแล้วแต่คนจะอ่านง่ะ

    อธิบายยาวไปไหมนี่ เอาเป็นว่าถ้าสงสัยอะไรก็ถามเพิ่มเติมได้นะคะ ยินดีตอบ ตอนนี้ขอตัวไปรับค่าโฆษณาก่อน ก๊ากกก

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:34
    #2
    0
  4. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:07

    โอ๊ะ!! แอบมาอ่านแบบเมามัน (เคี๊ยกๆๆ)

    บอกตามตรงนะครับผมไม่คุ้นตัวละครเท่าไหร่ ไม่เคยอ่านตัวต้นฉบับครับ แต่ว่าพอได้อ่านข้อมูลเบื้องต้น กลับรู้สึกว่าอยากอ่านเรื่องนี้นะ แหะๆ ขอโทษนะครับเรื่องนี้เป็นการ์ตูนหรือเป็นนิยายอ่ะครับ ตอนผมอ่านแล้วรู้สึกข้อมูลมันชัดมาก เหมือนกำลังอ่านนิยายเลยครับ ยังไงแนะนำนิดนึงนะครับ ^ ^

    อ่านในส่วนของ y ที่เขียนแต่งเพิ่มเข้ามา ชอบนะคู่นี้ (เขิน) ศึกษาวิธีเขียนของคนอื่นเล็กน้อยครับ แหะๆ อย่างคุณ tasenda ผมว่าน่าจะเหมาะกับเรื่องยาวนะครับ เรื่องสั้นเขียนซะอ่านเพลินไม่รู้จบตอนไหน อันที่จริงจบค้างด้วยแหล่ะครับ ฮ่าๆ ยังไม่รู้เลยว่าพระเอกของเราจะสอนให้รู้จักคำว่า "โหดร้าย" ให้กับนายเอกยังไง คุคุ รอลุ้นๆ เขียนต่อสิครับ (><)

    มีความรู้สึกว่า นายเอกของเราไม่ได้รับความยุติธรรมเอาซะเลย ถ้าตามเนื้อเรื่องหลักเป็นแบบนี้ น่าสงสารครับ น่าจะให้ก่อกบถซะเลย เอาแบบ The Underworld แหกคอกกันไปเลยแบบนั้น (ผมคิดไปไกลแล้วครับ) แหะๆ

    ถ้าคุณ tasenda เปลี่ยนใจลงเป็นเรื่องยาวหรือเพิ่มตอน แจ้งนิดนึงนะครับ ผม 3-4 วันเข้ามาทีอาจจะพลาดอะไรดีๆ ไป อีกอย่างผมเซฟเฟเวอร์เรทไม่ได้ครับทั้งสองเรื่องเลย (BB ด้วย) เพราะมันเป็นเรื่องสั้นครับ ^ ^

    เป็นกำลังใจให้สาวก y แต่งงานดีๆ มาแบ่งปันกันอีกครับ อิอิ

    Ps. ตอกย้ำลัทธิแห่งความยิ่งยงของเรา (ปัจจุบันผู้ร่วมอุดมการณ์ 11 คน) จากนี้ไปเราจะเป็นหนึ่งเดียวกัน สู่ฝันแห่ง " ขาวดำ " ที่จะมาถึงในไม่ช้า วะฮะฮ่าๆๆๆ!!!

    BYAKURUKI IS REAL !!!!!!!! 
    ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว มันคือความจริงอันบริสุทธิ์

    FANFIC . . . Byakuya & Rukia   

    และ สำหรับสาวก y ทั้งหลายมารู้จัก

    RENBYA  # พลัง Y ค้ำจุนโลก  

    ได้ใน


    รัก...ซ่อนแค้น (Love  fr.  Revenge)

    #1
    0