คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Stucky fanfic] Escape Night

โดย tasenda

บัคกี้ถูกผู้คุมในค่ายซ้อมอย่างหนักระหว่างทำงานในฐานะเชลยให้พวกไฮดร้า หลังจากไม่สบายเกินกว่าจะทำงานไหว ก็โดนส่งตัวไปที่ห้องทดลองโดยไม่มีใครเห็นอีก ...จนกระทั่งสตีฟมาช่วย

ยอดวิวรวม

738

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


738

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


21
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 มี.ค. 61 / 07:05 น.
[Stucky fanfic] Escape Night | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Title: Escape Night
Fandom: Captain America (MCU)
Pairing: Steve Rogers/Bucky Barnes
Author: tasenda
____________________________________

ตั้งแต่ช่วงปีที่แล้วที่ปล่อยของรัวๆ จนถึงตอนนี้เราก็เพิ่งพบว่า...เรามีงานดองเก็บเอาไว้เยอะเหมือนกันนี่ แม้แต่ตอนที่ไม่ค่อยสบายจนต้องหายไปนั่น จริงๆ แล้วก็ไม่ได้หยุดเขียนซะทีเดียว เพียงแต่ไม่มีแรงเอามาลงเท่านั้น พอตระหนักได้แบบนี้ก็...แอบดีใจหน่อยๆ เหมือนกัน

เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่เขียนไว้ตั้งแต่ เอ่อ 18/07/2015 ค่ะ (คลิกขวาดูใน properties ของไฟล์มา) ไหนๆ ก็เอาเรื่อง A Night In Wakanda มาลงแล้ว เห็นมีสตัคกี้
ชิปเปอร์มาอ่านอยู่บ้าง ก็เลยอยากจะเอาเรื่องนี้มาลงด้วย แต่อยู่ๆ จะลงเฉยๆ ก็กระไร เรื่องมันก็เก่าแล้ว เลยลองไปส่องแอคเค้าท์ @_heroweeklyth  ดู ก็เจอหัวข้อวีค 7 "Goodnight, darling" เข้าพอดี ซึ่งบังเอิญอะไรขนาดนั้นที่เรื่องเราตรงกติกาเกือบเป๊ะ แค่สลับที่สองย่อหน้าแรกให้ Nightmare ขึ้นมาอยู่ประโยคแรก (ส่วนคำว่า Sweet dream กติกาบอกแค่ต้องอยู่ตอนจบ ไม่ได้บอกว่าต้องอยู่ประโยคสุดท้ายนี่ /แถ 55+) ก็เลยตัดสินใจว่าจะส่งที่นี่ล่ะ

เหมือนเดิมค่ะ ถ้าอ่านแล้วชอบ ก็บอกให้เราดีใจบ้างนะคะ ^^

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 6 มี.ค. 61 / 07:05

บันทึกเป็น Favorite




สายตาพร่ามัว เลอะเลือนด้วยฤทธิ์ยาและอาการคล้ายตกอยู่ในห้วงฝันร้ายของการเพ้อด้วยพิษไข้จนลืมวันลืมคืนไม่ได้หลอกหลอนเขา เพราะสัมผัสอบอุ่น มั่นคงบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังจับตัวเขาอยู่

“สตีฟ...”

เจมส์ บูแคนัน บาร์นส์ รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังยิ้ม ยิ้มให้กับใบหน้าแสนคุ้นเคยที่สำหรับเขาแล้ว หมายถึงความอบอุ่น ปลอดภัย หมายถึงความแน่วแน่มั่นคงที่จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไม่ว่าเจ้าตัวจะโดนชกไปกี่หมัด หรือโดนอัดน่วมขนาดไหน คนทั่วไปรวมถึงบัคกี้อาจจะมีจุดแตกหัก มีเวลาที่ขดตัวในมุมมืดและร้องไห้สิ้นหวัง แต่สตีฟ โรเจอร์สจะไม่มีวันเป็นแบบนั้น ร่างกายเขาอาจจะเปราะบางกว่าคนส่วนใหญ่ ป่วยบ่อยกว่าคนทั่วไป แต่ธาตุแท้ของเขาแข็งแกร่งกว่าคนอื่นๆ หลายเท่า ราวกับว่าวิญญาณจะถูกหล่อหลอมขึ้นจากโลหะที่หายากที่สุดบนพื้นพิภพ

และสตีฟก็มาแล้วจริงๆ คราวนี้ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร ตัวใหญ่หรือพวกมากแค่ไหน พวกเขาสองคนก็จะร่วมมือกันเอาชนะมันได้ แล้วจากนั้นสตีฟก็จะทำแผลให้ พาเขาไปนอนบนเตียงอุ่นๆ หาอะไรร้อนๆ ให้กิน บอกกับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่าไม่เป็นไร เรื่องทั้งหมดผ่านไปแล้ว สตีฟจะซัดใครก็ตามที่บังอาจมาแหยมกับพวกเขาให้หมอบ และจะตามไปเอาเรื่องคนที่ทำให้บัคกี้เป็นแผลด้วยถ้าเขาไม่ห้ามไว้

แน่นอนว่าบางครั้งสตีฟก็ทำทั้งหมดนั้นคนเดียวไม่ได้หรอก แต่ถ้าใครกล้าแตะต้องสตีฟ บัคกี้จะจัดการไล่เตะมันไปเอง เขาแข็งแกร่งขึ้นเสมอเมื่ออยู่กับคนคนนี้ อาจจะเพราะว่าสตีฟเป็นคนที่มีจิตใจยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่บัคกี้เคยรู้จักมา และก็แผ่อิทธิพลนั้นไปยังคนรอบข้างเขาด้วย

แต่...มีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับสตีฟอยู่นะ

“ฉันนึกว่านายตัวเล็กกว่านี้ซะอีก” เขาพึมพำ รู้สึกแขนขาอ่อนแรง และพื้นก็โคลงเคลงจนต้องอาศัยร่างสูงนั้นเป็นหลักยึด รู้สึกผิดปกติที่สตีฟดูจะไม่หนักแรงที่ต้องรับภาระน้ำหนักตัวของเขาเท่าที่ควรจะเป็น แม้แต่ลุกขึ้นยืนแล้วเช่นนี้ เขาก็ยังต้องเงยหน้าเพื่อมองสตีฟ

“เกิดอะไรขึ้นกับนาย?” เสียงของเขาอ้อแอ้เล็กน้อยคล้ายคนเมา บางทีเขาอาจจะเมายาทั้งหมดนั่นที่พวกนั้นทดลองฉีดให้ และก็อาจจะเป็นสาเหตุที่สายตามองเห็นรูปลักษณ์ของสตีฟเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

คำอธิบายของสตีฟยากจะเข้าใจได้ โดยเฉพาะเมื่อสมองของเขายังตื้อมึน แต่ก็พอจับใจความได้เลาๆ บัคกี้กวาดตาดูเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เจ็บไหม?”

“นิดหน่อย”

แปลว่ามาก สตีฟไม่ยอมรับว่าเจ็บพร่ำเพรื่อหรอก

อย่างไรก็ตาม สตีฟกึ่งพยุงกึ่งลากเขาออกมาจากที่นั่น ออกมาจากนรกบนดินที่เขาไม่คิดว่าจะได้ออกมาอีกแล้วตลอดทั้งชาติ

เขาเป็นหนี้ชีวิตสตีฟ ติดค้างอย่างที่อีกฝ่ายไม่เคยติดค้างเขา บัคกี้บอกกับตัวเองว่า ถ้าจะมีใครสักคนในชีวิตนี้ที่เขายอมตายแทนได้ ก็คงจะเป็นไอ้หมอนี่เอง

 


สตีฟ โรเจอร์ส ตื่นจากภวังค์เพราะอาการขดกายสะท้านสั่นของคนที่นั่งหลับนกเบียดชิดอยู่ข้างๆ

“บัคกี้”

เขากระซิบเรียก แต่อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะได้ยิน ผิวเนื้อส่วนที่โผล่พ้นร่มผ้าเย็นเกือบจะพอๆ กับน้ำแข็ง เหมือนก้อนหินทุกก้อนที่แวดล้อมกายอยู่ในขณะนี้ และก็เหมือนกับเขาและทหารเดนตายทุกคนที่แหกค่ายไฮดราหนีออกมาพร้อมๆ กัน

อุณหภูมิเช่นนั้นไม่ช่วยให้สบายใจนัก แต่อย่างน้อยก็ทำให้มั่นใจได้ว่าไม่มีไข้อย่างที่กังวล ตั้งแต่ฝ่าเปลวเพลิงออกมาสมทบกับคนอื่นๆ ได้อย่างหวุดหวิด บัคกี้ก็ดูจะเงียบซึมไปจนเขาคิดว่าไม่สบาย เช่นเดียวกับเชลยคนอื่นๆ อีกกว่าครึ่ง และการที่พวกเขาเดินบุกป่ากันทั้งวันเพื่อออกห่างจากฐานทัพของศัตรูที่บัดนี้เหลือแต่ซากเถ้าถ่านให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ก็ไม่ได้ช่วยให้ใครอาการดีขึ้น อันที่จริง พวกเขาต้องหยุดเดินตั้งแต่แสงอาทิตย์ยังไม่ลับขอบฟ้าเพราะมีสองสามคนในขบวนทนไม่ไหว ล้มโครมลงไปกับพื้นทั้งยืน

บรรดาคนที่ยังพอแข็งแรงอยู่ช่วยกันก่อไฟแบบไร้ควันขึ้นเพื่อให้ความอบอุ่น นอนเบียดกันเป็นกลุ่มใหญ่เพื่อแบ่งปันไอของร่างกายท่ามกลางอากาศหนาวยามค่ำคืนของออสเตรียในเดือนพฤศจิกายน

บัคกี้ก็ควรจะนอนรวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย หากไม่ใช่เพราะเจ้าตัวยืนกรานจะอยู่ยามคู่กับเขา สตีฟยอมโอนอ่อนตามหลังการถกเถียงเพียงไม่กี่ประโยค รู้ดีว่าเพื่อนดื้อเกินกว่าจะยอมให้เป็นอื่น ยังไงซะสภาพบัคกี้ตอนนี้ก็อ่อนแอเกินกว่าที่เขาจะวางใจปล่อยให้อยู่ยามคู่กับคนอื่น ซึ่งส่วนใหญ่สะบักสะบอมไม่น้อยหน้าไปกว่ากันนัก และ...เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าต้องการใช้เวลาอยู่ร่วมกับเพื่อนรักให้มากหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้การใช้เวลาที่ว่าจะเป็นการนั่งดูอีกฝ่ายผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนและอิดโรยบอบช้ำเกินกว่าขีดจำกัดร่างกายมนุษย์จะทนทานไหวก็เถอะ

สตีฟถอดเสื้อแจ็คเก็ตหนังที่สวมอยู่ออกห่มให้คนหลับอีกชั้น เขาไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นทำอะไรกับเจมส์ บาร์นส์บ้าง แต่ตอนที่เขาเจอบัคกี้ เจ้าตัวกำลังท่องชื่อและหมายเลขของตัวเอง แบบที่ทหารอเมริกันทุกคนจะทำหากถูกจับตัวไปทรมาน มันคือความพยายามดิ้นรนรักษาสติและความเป็นตัวของตัวเองเอาไว้จนนาทีสุดท้าย ในขณะที่ศัตรูพยายามจะทำให้แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

บัคกี้ถูกผู้คุมในค่ายซ้อมอย่างหนัก และล้มป่วยลงระหว่างทำงานในฐานะเชลยให้พวกไฮดรา...เขารู้เรื่องคร่าวๆ เพียงเท่านั้นจากคนอื่นๆ ระหว่างการเดินทางอย่างทรหดในตอนกลางวัน...หลังจากไม่สบายเกินกว่าจะทำงานไหว บัคกี้ก็โดนส่งตัวไปที่ห้องทดลองโดยไม่มีใครเห็นอีก

จนกระทั่งสตีฟมาช่วย

กัปตันอเมริกาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างถ้าเขามาช้ากว่านี้ไปเพียงแค่วันหรือสองวัน ถ้าหากเขาไม่ได้ข่าวเรื่องหน่วยรบหนึ่งศูนย์เจ็ดจากเพ็กกี้ คาร์เตอร์ และผู้พันฟิลลิปส์ หรือถ้าฮาเวิร์ด สตาร์คไม่ขับเครื่องบินมาส่งถึงในเขตออสเตรีย

เขาเป็นหนี้คนเหล่านั้นทั้งหมด

“สตีฟ...”

บัคกี้ละเมอ ประโยคที่ตามมากลายเป็นเสียงพึมพำในลำคอ ท่ามกลางแสงไฟเรืองในกองและแสงจันทร์มัวซัวที่ส่องลอดหมู่ไม้ลงมา ใบหน้าซีดขาวยิ่งขับรอยคล้ำใต้ตาและบาดแผลที่ยังไม่หายดีทั้งที่เป็นรอยฟกช้ำและบาดแผลแตกชนิดเลือดออกซึมๆ ให้เห็นชัด ลมหายใจแต่ละครั้งพ่นออกมาเป็นควันขาว

 


บางครั้งคนเราก็ไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่ากำลังสั่นสะท้านด้วยความหนาว จนกระทั่งความอบอุ่นชวนง่วงงุนเข้าครอบงำ อะไรบางอย่างที่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านโอบประคองเจมส์ บาร์นส์เอาไว้ แข็งแรงเกินกว่าจะเป็นวงแขนของแม่สาวสักคนที่เขาเคยเดทด้วย แต่ก็อ่อนโยนจนชวนให้สับสน

ที่แน่ๆ มันอุ่นยิ่งกว่าผ้าห่มผืนไหนที่เขาเคยห่มมา เขาซุกตัวลึกลงไปในความสบายชวนฝันหวานนั้น ถอนหายใจเบาๆ อย่างเป็นสุข

เขาจำไม่ได้ว่าคืนนั้นเขาฝันรึเปล่า แต่ถ้าฝัน...มันคงจะเป็นความฝันที่มีเสียงกระซิบทุ้มนุ่มนวลแสนเอาใจใส่ของใครบางคนคอยปลอบโยนเขาตลอดทั้งคืน



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ tasenda จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 natt
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 12:57

    ไม่ต่อหรอคะ เขียนต่อจะดีต่อใจมากเลยคร้าาาาา เป็นฟิคที่อบอุ่นไปถึงหัวใจเลยยยยยยยย

    #3
    0
  2. #2 เราเอง
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
    โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ



    กอดดดดดดด ทั้งสตีฟ ทั้งบัคกี้

    ชอบการบรรยายมาก ทั้งหวาน ทั้งเศร้า ฮืออออออ เจ็บใจอยากถล่มพวกไฮดร้า

    อย่างน้อยเค้าก็ได้อยู่ด้วยกัน ฮืออด
    #2
    1
    • 20 มิถุนายน 2561 / 18:12
      ขอบคุณที่ชอบน้า ;w; มันมีความหมายกับเรามากเลยละ
      #2-1
  3. #1 Pilibilu
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:31
    โฮฮฮฮนี่มันเป็นฟิคนี่อบอุ่นปนหวานปนหน่วง(?) ไปอี้กค่า แง้ แล้วเราพึ่งย้อนกลับไปดูกัปตันภาคแรกมาด้วยคืออินนนนนมากกกกกก แต่ละฉากที่ไรท์บรรยายมาคือภาพมาเต็มมากค่ะ แง้ นี่ถ้าไม่เกรงใจคูมกัปตันเราจะเทคตัวเองไปกอดบัคแทนเเล้วนะคะ แง้ สงสารรรร หนูเข้มเเข็งมากมากแล้วลูกกก (เปิดโหมดคูมแม่ค่ะ 55555)

    บัคเข้มเเข็งมากจริงๆค่ะ สตีฟก็อบอุ่นสุดๆไปเลย ฮือออออชอบมากกกกค่า ยิ่งเป็นแฟลชเเบ็คแบบมุมมองบัคด้วยคือดีจริงๆค่ะ เพราะในหนังไม่ค่อยเน้นบัคเท่าไหร่เลย TT



    ขอบคุณไรท์ที่เอามาลงให้อ่านนะคะ <3
    #1
    1
    • 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:09
      กัปตันอเมริกาภาคแรกน่าจะเป็นหนังมาร์เวลที่เราดูซ้ำบ่อยที่สุดเลยค่ะ 555 บางคนบอกง่วงแต่เราชอบมาก (อีกสองภาคก็รักแต่พยายามไม่ดูบ่อยเพราะกลัวอิมแพคลด ภาคแรกดูได้เรื่อยๆกว่า ^^)

      แอ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ มีความหมายกับเรามากๆเลย /กอด
      #1-1