แค้นแสนรัก

ตอนที่ 6 : 1.6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

ลวรรษพูดพร้อมกับเดินไปใกล้กับหญิงสาวและยื่นหมวกปีกกว้างของตัวเองใส่บนศีรษะของชงโคอย่างสนิทชิดเชื้อ และการกระทำแบบนั้นก็เรียกร้อยยิ้มพร้อมกับเสียงโห่น้อยๆ ของคนงานที่เห็นภาพหวานนั้นเข้า แต่ก็ต้องหยุดและลงมือทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นเมื่อสบตาคมเข้มของลวรรษ

“ไปทำงานต่อกันได้แล้ว ถ้าฉันเห็นใครอู้ล่ะก็โดนหักเงินแน่นอน โดยเฉพาะนาย...กษิน”

เสียงหัวเราะของคนงานเฮดังลั่นอีกครั้งเมื่อกษินกลับเป็นฝ่ายที่โดนเล่นงาน ใบหน้าที่ยิ้มกริ่มของกษินเปลี่ยนเป็นยิ้มแหยลงทันที ก่อนจะส่งเสียงดังสั่งให้คนงานทำงานแก้อาการเขินของตัวเอง แต่ก็ยังไม่วายพูดออกมาเปรยๆ เอ่ยปากหยอกคนทำหน้าบึ้งตรงหน้าอีกนิด

“ทำเป็นไล่คนโน้นคนนี้ ที่จริงอยากอยู่กับสาวสองต่อสองว่าอย่างนั้นเหอะ”

ชงโคแอบยิ้มเล็กน้อยกับคำพูดของกษิน ในขณะที่เจ้านายมองตามหลังคนพูดเขม็ง ก่อนจะหันมายิ้มอ่อนโยนให้กับหญิงสาวตรงหน้า

“กลับเข้าบ้านกันดีกว่าครับ ตรงนี้แดดร้อน”

ลวรรษพูดพร้อมกับแตะข้อศอกของชงโคให้เดินไปพร้อมกับเขา ตั้งแต่รู้จักกันมาลวรรษไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวให้เธอได้เสื่อมเสียเลยสักครั้ง เขาปฏิบัติต่อเธอได้อย่างสุภาพ ถึงแม้ยามอยู่ด้วยกันสองคนก็เถอะ และสิ่งนี้เองที่ทำให้ชงโคชื่นชมลวรรษมากขึ้นอีก

“คุณพ่อให้มาเชิญลันไปกินข้าวเย็นด้วยค่ะ ไม่เห็นหน้ากันนานบ่นคิดถึง ลันว่างไหมคะ”

สายตาอ่อนโยนของชงโคมองใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อนั้นด้วยความชื่นชม เธอไม่เคยรังเกียจสิ่งที่อยู่บนตัวลวรรษแม้แต่น้อย ครั้งแรกที่เห็นชายหนุ่มเธอกลับถูกชะตากับเขาไม่น้อย และความถูกชะตานั่นเองเลยทำให้เธอพาเขามาที่นี่โดยไม่หวั่นเกรงต่อภูมิหลังของเขา ไม่อยากรู้ว่าทำไมเขาถึงได้เมามายแทบไม่เป็นผู้เป็นคนในคืนนั้น และไม่สนใจอดีตที่เธอจับต้องไม่ได้ เธอสนใจเพียงอนาคตเท่านั้น อนาคตของเขาในเวลานี้มีเธอเป็นส่วนร่วมในชีวิต ในตอนนั้นวันที่ลวรรษเมาไม่ได้สติ เธอกำลังไปสังสรรค์กับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานนับตั้งแต่เรียนจบเพราะเธอกลับไปทำงานที่บ้านเกิด และเพื่อนหลายคนก็เช่นเดียวกัน กว่าจะนัดเจอกันได้ก็ใช้เวลานาน เพียงแค่เห็นหน้าเธอกลับถูกชะตาเขาอย่างประหลาดและในเวลานั้นเขาก็อยู่ในสายตาเธอตลอดเช่นเดียวกัน

ร่างโซซัดโซเซเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาไปชนเข้ากับใครคนหนึ่ง และนั่นเองก็ทำให้เกิดเรื่องชุลมุนกันเกิดขึ้น เมื่อผู้ชายคนนั้นไม่ยอมให้เรื่องจบกลับผลักอกของลวรรษและทำท่าว่าเรื่องราวมันจะใหญ่โตไปอีก ตอนนั้นนั่นเองแฟนของเพื่อนสาวเธอคนหนึ่งซึ่งเป็นตำรวจออกมาเคลียร์ทุกอย่าง เธอถึงเข้าไปช่วยเขาไว้ และพาออกมาจากผับแห่งนั้น คนขับรถเห็นเจ้านายสาวพาใครอีกคนมาด้วยจึงวิ่งหน้าตาตื่นออกมาและเมื่อรู้ทุกอย่างจากปากของนายสาวเขาก็ขับรถพาชายหนุ่มผู้นั้นออกมาจากความวุ่นวาย

กว่าลวรรษจะพอมีสติบ้างก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง เธอไม่รู้ว่าบ้านเขาอยู่ไหน เธอจึงสั่งให้คนขับรถจอดรถข้างทางและรอให้เขามีสติอีกครั้งและพอที่จะสื่อสารกับเธอได้อย่างรู้เรื่อง ลวรรษไม่ยอมเล่าเหตุการณ์อะไรให้เธอฟังแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่เอ่ยปากมาว่า พาเขาไปจากตรงนั้นที เขาขอไปตายเอาดาบหน้า ไม่ขออยู่ที่นี่อีกแล้ว เพียงเขาพูดในตอนนั้นชงโคก็ตัดสินใจพาเขามาทำงานที่ไร่เธอทันที และทันทีที่เห็นบิดาเธอก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้บิดาฟัง คุณโชคพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ลูกสาวพูด และยอมให้ลวรรษเข้ามาทำงานในไร่ ดูจากลักษณะขันแข็งเอาการเอางานของลวรรษแล้วทำให้คุณโชคไว้วางใจมอบตำแหน่งผู้จัดการไร่ให้ในเวลาต่อมา เมื่อสนิทกันมากขึ้นคุณโชคเลยเอ่ยปากถามถึงเรื่องราวทั้งหมดและอะไรทำให้ลวรรษทำหน้าตาราวกับโกรธคนทั้งโลก ในตอนนั้นลวรรษตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้โชคฟัง และเอ่ยขอโอกาสจากโชค ขอสร้างตัวอีกครั้ง

โชคตัดสินใจให้โอกาสและช่วยเหลือลวรรษ เพราะเขาดูแล้วว่าลวรรษเป็นคนเอาการเอางาน หนักเอาเบาสู้ คนแบบนี้แหละจะเจริญในภายภาคหน้า และลวรรษในเวลานี้ก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังใดๆ ทั้งสิ้น เขายืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง สมแล้วที่บิดาของเธอเอ่ยชื่นชมเขาทุกครั้งที่พูดถึง

“ไปสิครับ ผมไม่ได้เจอคุณโชคมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว มัวแต่ยุ่งกับการลงอ้อยครั้งใหม่ คิดว่าจะไปหาอยู่พอดี แต่ไม่สบโอกาสสักที ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวให้คุณยุรินทำแกงส้มชะอมทอดเอาไปฝากคุณโชคด้วยดีกว่า ท่านชอบ”

รอยยิ้มของชมโคจืดไปนิดเมื่อชายหนุ่มเอ่ยถึงมยุรินแม่บ้านสาวซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของกษิน มยุรินถืออำนาจที่ ลวรรษไว้ใจให้เธอดูแลบ้านหลังใหญ่ของเขา ดูแลเรื่องอาหาร เสื้อผ้า ตลอดจนเรื่องส่วนตัวบางเรื่องจนคิดเข้าข้างตัวเองว่าลวรรษอาจจะมีใจให้ เธอจึงวางอำนาจและคอยเป็นศัตรูกับผู้หญิงทุกคนที่แวะเวียนเข้าใกล้ตัวลวรรษ รวมไปถึงชงโคด้วย แต่เธอก็ไม่พูดอะไรตราบใดที่ลวรรษยังให้ความสำคัญกับเธอต่อหน้ามยุรินอยู่

 

ความคิดของหญิงสาวหยุดลงทันทีเมื่อรถสี่ประตูคันใหญ่ของตัวเองที่ลวรรษทำหน้าที่เป็นคนขับให้เลี้ยวเข้าสู่บริเวณบ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่และสวยงามมาก ลวรรษละเอียดกับการสร้างบ้านหลังนี้เป็นอย่างมากและมีหลายคนเข้าใจว่าเขาจะใช้บ้านหลังใหญ่หลังนี้เป็นเรือนหอ แต่ทุกอย่างก็ยังไม่ได้คำตอบที่แน่นอนเมื่อลวรรษยังเงียบเฉยไม่ตอบโต้คำลือที่ลอยเข้าหูใดๆ ทั้งสิ้น

เสียงรถทำให้มยุรินที่กำลังสั่งงานกับสาวใช้อยู่นิ่วหน้าและหันไปมองรถคันที่เธอไม่อยากจะคุ้นหูคุ้นตานั่นเสียเลย แต่พอเห็นร่างสูงของลวรรษเดินลงจากรถรอยยิ้มของมยุรินก็แย้มออกมาบนใบหน้าของเธอทันที ร่างบางถลาเข้าไปหาลวรรษอย่างยินดี แต่รอยยิ้มของแม่บ้านสาวก็ต้องเลือนหายไปจากใบหน้าเช่นเดียวกันเมื่อเห็นร่างบางของชงโคลงมาพร้อมกับลวรรษด้วยเช่นกัน นังชงโคนี่เกาะไม่ปล่อยจริงๆ เมื่อไรนะผู้หญิงคนนี้ถึงได้ออกไปจากเส้นทางความรักของเธอเสียที นับวันชงโคยิ่งใกล้ชิดกับลวรรษมากยิ่งขึ้น ดีนะที่ลวรรษไม่เคยเอ่ยปากออกมาว่าชงโคมีความสำคัญอย่างไรกับเขา แต่เธอก็ไว้ใจในตัวชงโคไม่ได้ ผู้หญิงด้วยกันดูออกว่าแท้ที่จริงแล้วชงโคคิดอย่างไรกับลวรรษ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ผู้ชายเขาไม่เคยแสดงออกมาว่าชอบตัวเองเลยสักครั้ง ยังมีหน้ามาตามตื้อเขาอยู่ได้

“ยุริน เดี๋ยวช่วยทำแกงส้มชะอมทอดให้ด้วยนะ ฉันจะเอาไปฝากคุณโชค”

“ได้ค่ะ...ยุรินขอไปเตรียมของก่อนนะคะ คุณลันขึ้นไปอาบน้ำเถอะค่ะ เหงื่อเต็มตัวขนาดนั้น ส่วน แขก ยุรินดูแลให้เองค่ะ”

มยุรินจงใจเน้นคำพูดว่าแขกกับชงโคหมายจะให้อีกฝ่ายรับรู้ฐานะของตัวเอง แต่ใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้ยินของชงโคกลับทำให้มยุรินเองที่หงุดหงิด

“จำปี...จำปีเอาน้ำให้แขกหน่อย คนเรานี่ก็แปลกนะจำปีมาได้ทุกวี่ทุกวัน ผู้ชายเขาก็แสดงออกชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ได้คิดอะไรด้วยก็ยังหน้าด้านมาหาเขาถึงที่ จำไว้นะจำปี...แกอย่าได้ทำแบบนี้นะ เป็นผู้หญิงมันไม่งาม อุ๊ย! ขอโทษค่ะคุณชงโค ฉันมัวแต่อินกับละครไปหน่อยค่ะ ดูสิคะว่ามันหน้าด้านขนาดไหนตามพระเอกต้อยๆ ขนาดนั้น”

ชงโคเพียงแต่ยิ้มรับเล็กน้อยและเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกราวกับไม่สนใจในสิ่งที่มยุรินพูดแม้แต่นิดเดียว และนั่นก็ทำให้แม่บ้านสาวหงุดหงิดเองอีกครั้ง ก่อนจะเดินหน้าง้ำเข้าไปในครัว ชงโคมองตามหลังมยุรินพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อยพยายามไม่ถือสากับกิริยาของมยุริน แต่สิ่งที่มยุรินพูดก็เป็นเรื่องจริง ลวรรษไม่เคยแสดงอาการอะไรสักครั้งที่ทำให้เธอคิดไปว่าเขากำลังมีใจให้

แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

17 ความคิดเห็น