แค้นแสนรัก

ตอนที่ 42 : 8.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 ส.ค. 62

เปลือกตาหนาหลุบลงต่ำทันทีเมื่อริมฝีปากบางของหญิงสาวก้มลงมาแตะที่หน้าผากกว้างของเขาอย่างอ่อนโยนราวกับจะถ่ายทอดความแข็งแรงให้กับชายหนุ่มให้หายไวๆ คนป่วยก็ไม่ยอมแพ้ทำในแบบเดียวกับพยาบาลประจำตัวไม่มีผิด ริมฝีปากหนายื่นมาแตะที่หน้าผากกลมมนของมัญชุลิกานิ่งและนานราวกับถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจให้หญิงสาวได้รับรู้ ก่อนจะเลื่อนมาแตะที่ปลายจมูกอย่างอ่อนโยน และมาจบที่ริมฝีปากบางสั่นระริกนั้นเป็นที่สุดท้าย ทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างแนบแน่น ชายหนุ่มถึงกับครางออกมาอย่างพอใจ เหมือนกับว่าจุมพิตของเธอเป็นอาหารทิพย์เพียงแค่สัมผัสก็สร้างกำลังให้เขาอย่างมากมาย เรียวปากหนากระชับแนบแน่นมากยิ่งขึ้น ปลายลิ้นร้อนไล้ไปทั่วเรียวปากบางก่อนจะแทรกตัวเข้าเกี่ยวกระหวัดรัดแน่นดื่มด่ำดูดซึมความหวานที่ไม่มีวันหมดนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า

มัญชุลิกาถึงกับตัวอ่อนกับจุมพิตเรียกร้องชนิดสูบเลือดสูบวิญญาณของเขา วงแขนบอบบางเลื่อนขึ้นโอบรัดรอบคอแข็งแรงเอาไว้แน่นอย่างไม่รู้จะทำอะไรดีไปมากกว่านั้น

“นกยูงจ๋า...”

เสียงครางกระเส่าดังออกมาจากลำคออย่างพอใจเมื่อเรียวปากบางของหญิงสาวตอบสนองเขาในแบบเดียวกันกับที่เขาเรียกร้องเอาจากเธอ ร่างสูงพลิกกายวางแผ่นหลังบอบบางของเธอแนบกับเตียงกว้างนุ่มของเขาในขณะที่ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วร่างบีบเคล้นในสิ่งที่เขาชื่นชอบ

ริมฝีปากร้อนเลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหลปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดดื่มด่ำผิวเนื้อหวานๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าริมฝีปากหนาจะแตะแต้มไปที่ใดก็เปรียบเสมือนที่ไฟนาบผิวกายให้เธอทรมานแทบดาวดิ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ความทรมานนั้นไม่ได้เกิดจากความเจ็บปวดแต่มันเป็นความหฤหรรษ์ที่มนุษย์โลกทุกคนต้องการ

ไหล่บอบบางห่อเข้าหากันเมื่อรับรู้ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอไม่ได้มีอะไรปกปิดเหลืออยู่อีกเลย ทุกครั้งที่ริมฝีปากแนบสัมผัสกับผิวกายร่างบางถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งกายเช่นเดียวกัน ริมฝีปากบางเม้มตรึงเข้าหากันแน่น ฟันขาวขบริมฝีปากล่างของตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อปิดกั้นไม่ให้ตัวเองหลุดเสียงครางออกมา เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขากำลังชื่นชมยอดทรวงอวบอิ่มราวกับทารก กายสาวบิดพลิ้วสยิวไปทั้งกาย ศีรษะบอบบางแหงนหงายไปด้านหลัง แผ่นกายของเธอแอ่นค้างกลางอากาศเหมือนคันศรที่ถูกง้างเอาไว้จนสุดและพร้อมที่จะยิงลูกธนูนั้นออกมา

ลวรรษครางออกมาเสียงต่ำด้วยความพึงพอใจ เมื่อนิ้วเรียวแทรกซึมขยำขยี้เส้นผมสลวยของเขาเพื่อลดความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดยอดทรวงเข้าอุ้งปากร้อนครั้งแล้วครั้งเล่า ดื่มด่ำกับความหวานจนหญิงสาวแทบจะหมดแรง สะโพกบางยกขึ้นตอบรับกายแกร่งของชายหนุ่มที่แทรกเข้าสู่กายเธออย่างอ่อนโยน ก่อนที่พายุอารมณ์จะเริ่มโบกพัดจนต้นหญ้าต้นเล็กๆ อย่างมัญชุลิกาไหวเอนลู่ไปตามแรงลมหลายต่อหลายครั้ง ท้องฟ้าที่เคยสดในในเวลานี้พร่ามัวมีเพียงสีเทากระจายไปทั่วห้อง แรงลมพายุโบกสะบัดครั้งแล้วครั้งเล่าแต่หนุ่มสาวคู่หนึ่งกลับไม่หวาดหวั่นในแรงพายุลูกนั้นต่างพากันฝ่าฟันจับจูงข้ามความผ่านความเร่าร้อนไปเจออากาศที่หอมหวานอบอวลไปด้วยความหวานละมุนละไมรอให้เธอกับเขาขึ้นไปสัมผัสในเวลาอันไม่ไกลนี้

เสียงครางต่ำแหบพร่าดังลั่นห้องอีกครั้งเมื่อเขาสามารถจับจูงพาหญิงสาวในอ้อมกอดเข้าไปเยือนอากาศที่อบอุ่นและอ่อนหวานเบื้องหน้าได้สำเร็จ เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังลั่นห้องแต่ก็ไม่มีใครสนใจว่าเป็นเสียงของใคร ริมฝีปากร้อนแตะแนบแน่นกับหน้าผากชื้นเหงื่อของหญิงสาวอีกครั้งพร้อมกับรั้งร่างบางเข้าแนบชิดอกกว้างของเขาเมื่อพายุอารมณ์ได้พัดผ่านเขาและเธอไปแล้ว มัญชุลิกาพยายามฝืนปรือตาขึ้นสบตาหวานของเขาแต่ก็ฝืนได้ไม่นาน เปลือกตาบางของหญิงสาวก็ปิดสนิทไม่ต่างจากคนที่ป่วยและต้องออกแรงไปเยอะอย่างลวรรษ เขาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยประกายวาวหวานอ่อนโยน บอกความรู้สึกที่มีอยู่ในหัวใจอย่างล้นหลามนั้นจนหมดสิ้น ก่อนที่เปลือกตาหนาจะปิดลงและความรู้สึกสุดท้ายก็ขาดหายไปเมื่อเขาเดินเข้าสู่วังวนแห่งนิทราเหมือนกับหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา

มัญชุลิกาค่อยๆ เดินฝ่าความมืดลงมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มอย่างเขินอายแตะแต้มไปทั่วใบหน้าหวานเมื่อคิดถึงความอ่อนโยนที่ลวรรษมีต่อเธอ คราวนี้ไม่เหมือนครั้งแรกเพราะมันเต็มไปด้วยความอบอุ่นและวาบหวามไปทั้งหัวใจ นี่กระมังที่เขาเรียกว่าความสุข เธอไม่อยากอยู่จนเขาตื่นเพราะถึงตอนนั้นเธอคงตีสีหน้าไม่ถูก หากต้องมาเจอใครในเวลานั้น เลยเลือกที่จะลุกมาก่อนและทิ้งชายหนุ่มเอาไว้บนเตียงกว้างนั้นเพียงลำพัง ร่างบางรีบก้าวเร็วๆ กลับไปยังห้องพักของตัวเองความอุ่นวาบที่หัวใจยังคงมีอยู่อย่างมากมาย เพียงแค่กายถึงหมอนเหตุการณ์ต่างๆ ก็ลอยเข้ามาในความคิดของเธออีกครั้ง หัวใจดวงน้อยวาบหวามไปทั้งดวงก่อนจะเผลอหลับไปทั้งที่รอยยิ้มมีอยู่เต็มใบหน้าหวาน

 

ใบหน้ายิ้มกริ่มด้วยความสุขที่แย้มบนใบหน้าหวานของมัญชุลิกาทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมายืนรอหญิงสาวผู้นี้สักพักถึงกับขบเม้มเรียวปากตัวเองแน่น ก่อนจะเอ่ยทักหญิงสาวออกไป

“นกยูง ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

รอยยิ้มที่เกลื่อนใบหน้าหวานของมัญชุลิกาค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้าหวานทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่มายืนรอเธออยู่ตรงหน้าห้องพัก

“คุณแม่บ้านมีเรื่องอะไรคะ”

“คุยที่นี่คงไม่สะดวก เดินตามฉันมาแล้วกัน”

คิ้วเรียวของมัญชุลิกาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามแม่บ้านสาวออกไป ทางที่มยุรินนำเธอไปนั้นไม่ใช่ที่ไหนเลยเป็นกรงใหญ่ที่มีนกยูงอยู่สี่ตัวนั่นเอง

“คุณแม่บ้านมีเรื่องอะไรคะ ถึงต้องเรียกฉันออกมาคุยตรงนี้”

มัญชุลิกามองหน้าแม่บ้านสาวอย่างพินิจพิเคราะห์ แต่พอเห็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจของมยุริน หญิงสาวก็เริ่มระวังตัวเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าแม่บ้านสาวคนนี้จะมาไม้ไหนเนื่องจากทุกครั้งที่เจอกันมยุรินไม่เคยมองเธอแบบนี้มาก่อน

“เรื่องคุณลัน”

หัวใจที่กำลังเต้นแรงของมัญชุลิกาหยุดชะงักเพียงครู่ ตอนนี้ในหูของเธอมีแต่เสียงอื้ออึงเมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของเธอ

“ฉันรู้ว่าเธอกับคุณลันต้องรู้จักกันมาก่อน เมื่อตอนที่คุณลันมาที่นี่ใหม่ๆ ฉันเห็นคุณลันทำงานหนัก หน้าตามีแต่ความเศร้าสร้อย หัวใจของคุณลันเจ็บปวดอย่างหนัก ตอนนั้นฉันสงสารคุณลันมาก ความสงสารทำให้ฉันใจอ่อนยอมเป็นของเขา ฉันไม่ได้หวังเลยว่าจะได้เป็นนายผู้หญิงของบ้านนี้ ไม่หวังจะได้ตัวคุณลันมาครอบครอง แค่ทุกวันนี้คุณลันให้ฉัน ฉันก็พอใจแล้ว เพราะฉันรู้อยู่เต็มอกว่าคุณชงโคจะต้องเป็นนายผู้หญิงของบ้านนี้ คุณลันเป็นหนี้บุญคุณคุณโชคอย่างมาก เมื่อคุณโชคตั้งใจจะฝากลูกสาวเพียงคนเดียวให้คุณลันดูแล คุณลันก็ต้องยอมรับ ที่เรียกเธอมาที่นี่ก็คิดอยากจะบอกว่าเธออย่าหวังมากนัก เพราะอย่างไรเสียคุณลันก็ต้องเลือกคุณชงโควันยังค่ำ ส่วนพวกเราก็ต้องอยู่ในที่ที่ควรอยู่ ฉันพูดกับเธอเพราะว่าเราหัวอกเดียวกัน อย่างไรเสียเธอกับฉันก็ต้องเป็นผู้หญิงลับๆ ของคุณลันวันยังค่ำ”



แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
 
หน่วยสวาทปราบหัวใจ
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
จิณณ์ ฟาบิโอ หรือคุณฟิ้นท์ เจ้าของเกาะน้ำผึ้ง เจ้าพ่อแห่งวงการกาสิโน ดุดัน เข้ม หล่อ แต่ไร้หัวใจผู้หญิงทุกคนสำหรับเขาคือเครื่องมือระบายความใคร่ไม่มีใครปราบหัวใจอันหยิ่งยโสของเขาได้...จัญจรี ตำรวจหญิงสาวสวย สงบ แกร่ง แลดูเย็นชา แต่...ภายใต้ความแข็งแกร่ง เธอซ่อนความอ่อนแอ และความเจ็บปวดไว้ลึกสุดหัวใจพ่อ....คนที่ทิ้งเธอไปแสวงหาความสุขสบาย ทิ้งให้แม่ของเธอต้องทนเจ็บปวด จนวันสุดท้ายของชีวิตผู้ชาย!! สำหรับเธอคือสิ่งที่น่ารังเกียจ เธอจะไม่รักใครแต่โชคชะตากลับนำพาให้เธอ ได้มาพบกับเจ้าพ่อเกาะน้ำผึ้ง เพื่อสืบคดีลับผู้ชายที่ใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องระบายความใคร่ หัวใจสั่นอย่างแรงเพราะแม่เสือสาวที่ย่องเข้ามาในเกาะส่วนตัวของเขาหวาน สวย เย่อหยิ่ง แลดูเอื้อมถึงยาก ได้กระชากหัวใจของเขาจนหลุดจากขั้ว ไปอยู่ในเงื้อมมือเธอ เจ้าพ่อผู้เย่อหยิ่ง ยอมสยบแทบเท้าผู้หญิงที่แลดูเย็นชา จะไม่รักผู้ชายคนไหน กลับหวั่นไหวคดีร้าย สืบอย่างไร จึงได้คดีรักมาแทนโปรดอ่านกันค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

17 ความคิดเห็น