แค้นแสนรัก

ตอนที่ 33 : 6.5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ส.ค. 62

หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินคู่ไปกับร่างสูงของลวรรษ ชายหนุ่มหันกลับไปมองยังห้องพักคนงานห้องนั้นอีกครั้ง สายตาแสดงอาการเป็นห่วงอย่างชัดเจน ก่อนจะตัดใจเดินตามร่างบางของชงโคเข้าไปในบ้านหลังงามของเขา ทุกการกระทำของชายหนุ่มไม่ได้เล็ดลอดสายตาของหญิงสาวที่เดินคู่กันไปกับเขาแม้แต่น้อย หัวใจดวงน้อยของชงโคเริ่มหวั่นไหวอย่างแปลกประหลาดจนเธอต้องปรามตัวเองเอาไว้ กับมยุรินเธอยังไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวขนาดนี้เลย แต่กับผู้หญิงที่เป็นแค่คนงานคนนั้นทำไมเธอถึงได้รู้สึกหัวใจเบาโหวงแปลกๆ เพียงแค่คิดว่าลวรรษรู้สึกห่วงใยคนงานที่ชื่อนกยูงนั่นมากกว่าคนงานคนอื่น

“ลันรับคนงานเพิ่มตั้งแต่เมื่อไรคะ”

ลวรรษนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเพราะไม่คิดว่าชงโคจะถามคำถามนี้กับเขา

“ไม่ได้ตั้งใจรับหรอกครับ แต่คนหลงทางเข้ามา ขนาดหมาลงทางเข้ามาผมยังเลี้ยงเลยนับประสาอะไรกับคน ก็แค่ทำบุญทำทาน”

“น่าตีจริงเชียวลันเนี่ย เปรียบเทียบหมากับคนได้อย่างไรคะ”

“ก็มันจริงนี่ครับ ชงโคอย่าใส่ใจอะไรกับคนงานคนเดียวเลยครับ กินข้าวเย็นที่นี่นะครับผมจะได้ให้คุณยุรินเตรียมอาหารให้”

“ค่ะ”

ชงโคมองหน้าลวรรษด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปในห้องรับแขก ยังไม่ทันจะเอ่ยปากเรียกมยุรินด้วยซ้ำหญิงสาวก็ออกมาพร้อมกับถาดน้ำในมือ

“อ้าว มาพอดีเลยครับคุณยุริน วันนี้ชงโคจะกินข้าวเย็นด้วยนะครับ รบกวนคุณยุรินทำอาหารเพิ่มสักสองอย่าง”

แววตายินดีของมยุรินวูบลงทันทีที่เห็นหญิงสาวอีกคนหนึ่งนั่งข้างกายลวรรษ เมื่อไรเธอจะเขี่ยยัยชงโคนี่ออกให้พ้นทางเสียที เกาะติดลวรรษยิ่งกว่าปลิงเสียอีก

“ได้ค่ะ คุณลันขึ้นไปอาบน้ำก่อนดีกว่าไหมคะ เดี๋ยวยุรินขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นให้”

“ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการเองได้”

รอยยิ้มของมยุรินจืดเจื่อนลงทันตาเห็นเมื่อได้ยินคำปฏิเสธนั้นถนัดหู ในขณะที่ชงโคเพียงแค่ยกมุมปากสูงขึ้นอย่างพอใจกับคำตอบของลวรรษ หญิงสาวหันไปมองมยุรินโดยอัตโนมัติจึงพบกับสายตาวาววับไม่พอใจของแม่บ้านสาวแต่ชงโคก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรนอกจากเงียบเฉย ส่งยิ้มให้กับร่างสูงที่มองเธอก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปยังห้องพักของตัวเองเพื่อชำระล้างร่างกายให้สะอาด

“คุณลันทำงานก็เหนื่อยพออยู่แล้ว ยังต้องมานั่งรับแขกอีก ไอ้แขกนี่ก็กระไรเห็นอยู่ว่าเขาทำงานมาเหนื่อยๆ แทนที่จะเกรงใจกลับนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ได้ อุ๊ยตาย!!! ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจว่าคุณชงโคหรอกค่ะ เห็นๆ กันอยู่ว่าคุณไม่ใช่แขก ขอตัวไปเตรียมอาหารก่อนนะคะ”

ชงโคเพียงแค่ยิ้มให้มยุรินเพียงเล็กน้อยก่อนจะเหม่อมองออกไปด้านนอกคิดไปไกลถึงผู้หญิงอีกคนที่นอนป่วยในห้องเสียมากกว่าผู้หญิงที่ยืนพูดแขวะเธอปาวๆ เมื่อสักครู่นี้ สายตาห่วงใย อาการที่ลวรรษไม่เคยแสดงออกกับคนงานคนไหนมาก่อน ถึงปากเขาจะพูดจาแรงๆ กับนกยูงแต่เมื่อสักครู่แต่เธอเห็นแววตาห่วงใยในสายตาคู่นั้นของลวรรษไม่ผิดแน่

ความคิดของชงโคผ่านไปนานขนาดไหนเธอก็ไม่สามารถรับรู้ได้แต่ว่าตอนนี้ร่างสูงของลวรรษเดินยิ้มเข้ามานั่งโซฟาตรงข้ามกับเธอแล้ว

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ใจลอยไปถึงไหนเอ่ย”

คำถามเย้าๆ ของลวรรษเรียกร้อยยิ้มชงโคให้แย้มออกมาทันที

“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ เอ่อ....ไม่รู้ว่านกยูงเป็นอย่างไรบ้างนะคะ”

ชื่อนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยตอบหญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เรียบที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ทั้งๆ ที่หัวใจของเขาเองก็อยากรู้ไม่ต่างจากชงโคนัก

“ไม่ตายง่ายๆ หรอกครับ”

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะเ หมือนกับว่าลันไม่ชอบหน้าผู้หญิงคนนั้นเลย”

“ก็จะให้ชอบหน้าได้ไงล่ะครับ มาถึงชงโคก็เอาแต่ถามถึงเขาตลอดเวลา ลืมหรือเปล่าว่ากำลังอยู่กับผม”

ใบหน้าหวานของหญิงสาวร้อนวูบเมื่อได้ยินคำที่ดูเหมือนเกี้ยวพาเธอของลวรรษ น้อยครั้งที่จะได้ยินเขาพูดแบบนี้พอได้ยินเข้าเธอก็ถึงกับทำสีหน้าไม่ถูก

“นั่นไงจำปามาพอดี เดี๋ยวผมถามให้นะชงโคจะได้สบายใจเสียที”

จำปาที่เตรียมตั้งโต๊ะอาหารถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเสียงห้าวของลวรรษเรียกเธอเอาไว้

“จำปา เพื่อนเธอเป็นไงบ้าง”

“ดีขึ้นแล้วค่ะเมื่อสักครู่ลุกขึ้นอาบน้ำได้แล้ว จำปาห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง เดี๋ยวไข้ก็กลับมาอีก”

เพียงเท่านี้คิ้วหนาเข้มได้รูปของลวรรษก็ขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของจำปา มัญชุลิกาดื้อเกินไปแล้ว ไข้ขึ้นขนาดนั้นยังมีหน้าไปอาบน้ำอีก เดี๋ยวก็ตายขึ้นมาจริงๆ หรอก

“อะไรกัน รู้อยู่แล้วว่าตัวเองเป็นไข้แล้วยังไปอาบน้ำอีก หาเรื่อง อวดดี อวดเก่ง”

จำปาถึงกับหน้าซีดเมื่อได้ยินลวรรษพูดออกมาเสียงกร้าวแบบนั้น มีเพียงชงโคเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ลอบมองใบหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มอย่างเงียบๆ

“จำปาเตือนแล้วค่ะ นกยูงฝากขอบคุณคุณชงโคมาด้วยนะคะ”

“ไปเรียกเขามาขอบคุณคุณชงโคเอง ไม่มีมารยาทฝากคนอื่นมาได้อย่างไร”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะลัน”

“ไม่ได้ครับ จำปาทำตามที่ฉันบอก”

จำปาพยักหน้าก่อนจะรีบเดินออกไปทำตามที่ลวรรษพูด หญิงสาวยกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองด้วยความไม่เข้าใจคุณลันจะโกรธอะไรนักหนานะแค่บอกว่านกยูงอาบน้ำแค่นั้นเอง ทำเสียอย่างกับว่านกยูงไปฆ่าใครมาอย่างนั้นแหละ เฮ้อ...ไม่เข้าใจคุณลันเลย

มัญชุลิกาค่อยรู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อยหลังจากที่ตื่นขึ้นมาด้วยความเหนียวหนืดไปทั้งตัว เรื่องราวก่อนหน้านั้นเธอจำได้รางเลือน ใครเป็นคนมาป้อนยาให้เธอ ผู้หญิงคนนั้นช่างใจดีเหลือเกิน

“นกยูง นกยูง”

เสียงเรียกของจำปาทำให้หญิงสาวเปิดประตูห้องพักของตัวเองออกมาพร้อมกับเอ่ยถามว่าจำปาเรียกเธอด้วยเหตุใด

“มีอะไรหรือจำปา”

“คุณลันเรียก”

หัวใจของหญิงสาวนิ่งวูบไปครู่เมื่อได้ยินจำปาเอ่ยออกมาแบบนั้น ลวรรษเรียกเธอด้วยเรื่องอะไร

“มีอะไรหรือเปล่าจำปา”

“คุณชงโค เอ่อ...คนที่ป้อนยาให้เธอน่ะถามถึง คุณลันเลยให้เธอเข้าไปหา นกยูง...ฉันขอโทษนะฉันเผลอพูดเรื่องเธออาบน้ำไปน่ะ คุณลันโกรธมากเลย ไม่รู้จะโกรธอะไรนักหนา”

รอยยิ้มของมัญชุลิกาแย้มออกมาอย่างซีดเซียว คนอย่างลวรรษมีเรื่องเดียวที่เขาจะโกรธก็คือเขายังใช้งานเธอไม่คุ้ม ยังกลั่นแกล้งทรมานเธอยังไม่สะใจ

“ก็คงกลัวว่าฉันจะตายแล้วใช้งานฉันไม่คุ้มกับข้าวสุกที่เสียไป”

“เธอก็มองคุณลันในทางลบเกินไป คุณลันไม่ใช่คนอย่างนั้นเสียหน่อย”

“ไม่ใช่คนอย่างนั้นกับพวกเธอไง แต่กับฉันเขาอยากทำให้ฉันเจ็บปวดเหมือนที่เขาเคยเจ็บปวด”

คำพูดของนกยูงทำให้จำปามองหน้าเพื่อนสาวนิ่ง คำถามหลายอย่างวนเวียนในหัวสมอง อยากเหลือเกินที่จะถามนกยูงว่ามีอะไรเกิดขึ้น แต่เมื่อนึกได้ว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อนสาวหากวันใดวันหนึ่งนกยูงพร้อมที่จะเล่าเธอก็พร้อมที่จะฟัง แต่ดูแล้วคงไม่ใช่เร็วๆ นี้

“ฉันรอให้เธอพร้อมก่อนนะนกยูง ถ้าพร้อมเมื่อไรอยากเล่าให้ฉันฟัง ฉันก็พร้อมที่จะฟัง”

มัญชุลิกามองจำปาด้วยแววตาขอบคุณ เธอนึกว่าเธอเดินทางมาถึงที่นี่เธอจะหาความจริงใจจากใครไม่ได้เสียแล้ว เพราะทุกคนรอบข้างตั้งตัวเองเป็นศัตรูกับเธอเหลือเกิน แต่พอเธอเจอจำปาความคิดเหล่านั้นก็เปลี่ยนไป อย่างน้อยก็ยังมีจำปาคนหนึ่งที่ยังคอยเป็นเพื่อน คอยห่วงใยคอยดูแล ทั้งๆ ที่ความห่วงใย การดูแลเอาใจใส่เธออยากได้จากผู้ชายอีกคนหนึ่งมากกว่า แต่มันคงเป็นไปได้ยากเพราะสิ่งที่ครอบครัวเธอทำกับเขามันร้ายแรงเหลือเกิน ร้ายแรงเสียจนจะให้เขาทำใจอภัยให้ภายในวันสองวันนี้คงไม่ได้
แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

17 ความคิดเห็น