แค้นแสนรัก

ตอนที่ 18 : 3.6 จบตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    19 ก.ค. 62

น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงบนแก้มขาวนวล เธอต้องสละศักดิ์ศรีส่วนตัวเพราะอยากให้วิญญาณเมชัชไปสู่สุคติเพียงแค่เอ่ยถึงเมชัช ลวรรษก็ไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น เขาคงเกลียดพี่ชายเธอมาก และถ้าบอกความจริงไปล่ะก็ ผู้ชายคนนี้คงจะสมน้ำหน้าในชะตาชีวิตของเมชัช

“ทำไมพี่ลันต้องพูดจาทำร้ายความรู้สึกของนกยูงด้วย นกยูงไม่อยากจะเกลียดพี่ลันนะคะ”

“แต่ฉันเกลียดพวกเธอ! เกลียดจนไม่อยากจะมองหน้า นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะหยิบยื่นโอกาสให้ ถ้าเธอปฏิเสธก็เก็บเสื้อผ้าออกไปจากไร่ฉันได้เลย!!

น้ำเสียงเข้มกร้าวพูดออกมาอย่างชัดเจน ก่อนจะหันไปมองทางอื่นที่ไม่มีร่างบางของมัญชุลิกายืนอยู่ เพราะรู้ดีว่าหัวใจของเขากำลังอ่อนแอให้กับน้ำตาของผู้หญิงเจ้ามารยาคนนี้ หยาดน้ำตาของหญิงสาวหลั่งรินออกมาเป็นสาย

สายตาตัดพ้อมองแผ่นหลังกว้างของลวรรษด้วยความปวดร้าวผู้ชายคนนี้คงไม่เหลือเยื่อใยอะไรให้กับเธออีกแล้ว เพราะแหวนที่เขาเคยสวมเอาไว้ตอนนี้เขาไม่ได้สวมมันอีกต่อไป สายตาที่เคยมองเธออย่างอ่อนหวาน อ่อนโยน ในตอนนี้มีแต่ความแข็งกร้าว กระด้าง ถ้อยคำที่เคยพูดกับเธออย่างอ่อนหวาน สุภาพ เปลี่ยนเป็นกักขฬะ เขาไม่ใช่ลวรรษคนเดิมของเธออีกต่อไป ผู้ชายคนนี้เป็นเพียงเจ้าหนี้... เจ้าหนี้ของความแค้นระหว่างพี่ชายเธอกับเขา และทายาทที่เหลืออยู่อย่างเธอก็ต้องรับกรรมนี้ต่อไป เพียงเพื่ออยากให้วิญญาณพี่ชายไปสู่สุคติ

          มือเล็กยกขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่หลั่งรินออกจนหมดเกลี้ยง ริมฝีปากบางสั่นระริกจนต้องขบเม้มเอาไว้แน่น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอด ก็ได้...ถ้านี่เป็นทางเลือกเดียวที่เขาหยิบยื่นให้เธอก็จะรับเอาไว้

“ตกลงค่ะ”

ลวรรษนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงอย่างมัญชุลิกาจะตอบตกลงแบบนี้ สันกรามของชายหนุ่มบดเข้าหากันมากยิ่งกว่าเดิมด้วยความโกรธ เมื่อคำตอบของหญิงสาวไม่ได้ทำให้เขาดีใจ หรือสะใจแม้แต่น้อยเพราะรู้ดีว่ามัญชุลิการักศักดิ์ศรีตัวเองมากขนาดไหน แต่ที่เธอยอมทั้งหมดเพราะรักและภักดีในตัวพี่ชายของเธอ เพราะไอ้ผู้ชายเลวๆ คนนั้นคนเดียว

“ก็ดี ฉันให้เธออยู่กับฉันแค่หกเดือน...หลังจากครบหกเดือนฉันจะยอมไปพบพี่ชายของเธอ แต่เรื่องที่จะอภัยให้หรือเปล่านั้นฉันจะตัดสินใจเอง และตลอดเวลาที่เธอเป็นของฉัน ห้ามเธอไปยุ่งกับผู้ชายคนไหนเด็ดขาดเพราะฉันเป็นคนที่ทนใช้ของร่วมกับคนอื่นไม่ได้ ทุกครั้งที่ฉันเรียกหาเธอต้องมา ห้ามปฏิเสธ เธอไม่มีสิทธิ์ใดๆ ในทรัพย์สิน หรือสิทธิ์ในตัวของฉันทั้งสิ้น ไม่มีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่น ห้ามพูดหรือแสดงว่าเธอกับฉันมีความสัมพันธ์นอกเหนือจากเจ้านายกับลูกน้อง ง่ายๆ นะ เจียมตัว อยู่เงียบๆ นั่นแหละ เธอคิดว่าทำได้ไหม...มัญชุลิกา”

หยาดน้ำตาของมัญชุลิกาไหลรินออกมาอีกครั้งเมื่อได้ฟังเขาพูดจบประโยคที่เขาพูดมา นั่นเธอคงไม่แตกต่างไปจากผู้หญิงอย่างว่าสักเท่าไร สองมือบางกำเข้าหากันแน่น กะพริบเปลือกตาเพื่อขับไล่ความอ่อนแอนั้นออกจากไปดวงตาของเธอ ร่างบางสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

“จะให้ฉันเริ่มงานเมื่อไร”

คำถามของมัญชุลิกาทำให้ร่างสูงของลวรรษหันมามอง ก่อนจะยิ้มใส่หน้าหญิงสาวอย่างเหยียดเยาะ และมองเธออย่างดูแคลน

“อะไรกัน ใจเย็นๆ สิมัญชุลิกา ไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าเธอจะ...อยากขนาดนี้”

ริมฝีปากบางของหญิงสาวเม้มขบเข้าหากันแน่นเพื่อระงับความเสียใจจากวาจาของเขา ยิ่งสายตาดูแคลนนั่นอีก ก่อนจะเค้นเสียงตัวเองออกมาพร้อมกับจ้องหน้าเขาอย่างไร้ความรู้สึก

“ฉันก็มีข้อตกลงกับคุณเหมือนกัน อะไรที่คุณให้ฉันแล้วห้ามเอาคืนเด็ดขาดไม่ว่าจะเป็นเงินทอง ข้าวของ หรืออะไรทั้งสิ้น เมื่อคุณให้ฉันแล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์ในสิ่งนั้นอีก ตกลงไหมคะคุณลวรรษ”

ดวงตาคมเข้มของลวรรษทอประกายวาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะเหยียดเยาะมองร่างบางตรงหน้าอย่างดูแคลน

“ตกลง ที่แท้ก็งกสมบัตินี่เอง ฉันเชื่อแล้วว่าเชื้อมันไม่ทิ้งแถวจริงๆ พี่ชายมันขี้โกง น้องสาวก็คงไม่ต่างกัน อยากมีอยากได้ในของที่เป็นของคนอื่น เริ่มคืนนี้เลยละกัน ขึ้นไปหาฉันบนห้องนอนด้วย”

พูดจบร่างสูงของลวรรษก็เดินขึ้นไปนั่งบนรถทันที ทิ้งให้มัญชุลิกายืนอยู่กับความเจ็บปวดในคำพูดของเขา เสียงบีบแตรดังขึ้นทันทีบอกว่าคนบนรถกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน มือบางยกขึ้นป้ายหยาดน้ำตาของตัวเองให้หมดไปจากใบหน้าก่อนจะสูดลมหายใจเรียกความเข้มแข็งของตัวเองกลับคืนมาแล้วเดินขึ้นไปนั่งบนรถ ยังไม่ทันปิดประตูรถดีด้วยซ้ำลวรรษก็ขับออกไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ตลอดระยะเวลาขากลับไร่ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยออกมาสักประโยคเดียว ต่างคนต่างคิดถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

 

แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

17 ความคิดเห็น