แค้นแสนรัก

ตอนที่ 14 : 3.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

จำปาพูดเสร็จก็ลอยหน้าลอยตาเข้าไปทำงานบ้านตามหน้าที่ของเธออย่างรวดเร็ว ทิ้งให้จำปีอ้าปากค้างก่อนจะกรีดร้องออกมาแบบไม่มีเสียง เพราะถ้าคุณแม่บ้านได้ยินเข้าเธอคงได้กรีดร้องดังกว่านี้อย่างแน่นอน รู้จักฉันน้อยไปเสียแล้วนังจำปา ฉันจะฟ้องคุณมยุริน ดูสิ...กลับเข้ามา นังนกยูงนั่นจะมีข้าวกินหรือเปล่า ว่าแล้วร่างอวบอิ่มจนเข้าข่ายว่าอ้วนก็วิ่งไปบอกข่าวกับมยุรินทันที

“จริงๆ นะคะคุณแม่บ้านตอนที่นังนกยูงนั่นมาถึง จำปีเห็นคุณลันอุ้มประคับประคองมาเชียวค่ะ จำปียังสงสัยเลยว่าคุณลันกับนังนกยูงพูดเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน หรือไม่นังนั่นคงคิดจะหวังอย่างอื่นจากคุณลันมากกว่า ทั้งหล่อทั้งรวยแบบนั้น มีหรือผู้หญิงจะไม่คิดหวังอย่างอื่น”

 แววตาของมยุรินวาววาบฉายความโกรธอย่างชัดเจน เมื่อมีใครเข้ามาดึงความสำคัญของลวรรษไปจากเธอ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ปกติเวลามีคนงานเข้ามาใหม่หรือมีปัญหาภายในบ้าน ลวรรษมักจะให้เธออยู่ด้วยเสมอ แต่เมื่อคืนเขากลับไล่ให้เธอออกมา และที่สำคัญที่สุดเธอก็คิดเหมือนกับจำปีคิด สองคนนั่นอาจรู้จักกันมาก่อน เพราะตั้งแต่เธออยู่ที่นี่ลวรรษไม่เคยพาผู้หญิงเข้าไร่โดยไม่รู้จักสักคนเดียว ผู้หญิงคนเดียวที่เข้าออกในไร่นี้ได้ก็มีเพียงชงโคคนเดียวเท่านั้น

“ฉันก็คิดเหมือนแกจำปี ต่อไปนี้แกจับตามองนังนกยูงนั่นไว้ให้ดี มีพิรุธอะไรรีบมาบอกฉัน”

“ค่ะ”

“เห็นทีฉันควรจะต้องเตือนมันให้รู้เสียแล้วว่าในบ้านหลังนี้ใครใหญ่ รองลงมาจากคุณลัน”

แววตามยุรินฉายวาบขึ้นมาอีกครั้ง สายตาประดุจธนูมุ่งตรงไปยังแผ่นหลังบอบบางของมัญชุลิกา ถ้าสายตาของเธอเป็นดั่งมีด ป่านนี้แผ่นหลังบอบบางเนื้ออ่อนๆ ของมัญชุลิกาคงขาดกระจุยกระจาย

กษินมองทางกระจกหลัง เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมลวรรษถึงได้ใจร้ายกับผู้หญิงคนนี้นัก ไม่เหมือนคนงานคนอื่นที่มาทำงานที่นี่ครั้งแรก ถึงแม้ลวรรษจะยิ้มยากแต่ก็ไม่เคยใจร้ายกับใครสักคน แต่นี่แค่มัญชุลิกาขึ้นรถไม่ทัน เจ้านายเขากลับปล่อยให้เธอเดินมาเสียอย่างนั้น แล้วหุ่นบอบบางอย่างมัญชุลิกาจะทนไหวหรือ

“เป็นอะไรษิน มองกระจกท้ายอยู่ได้”

“เปล่าครับ แค่อยากดูว่าน้องนกยูงเดินถึงไหนแล้ว”

“ทำไมนายอยากลงไปเดินกับเขาหรือไง เดี๋ยวฉันจะจอดให้”

น้ำเสียงรวนหาเรื่องของลวรรษทำให้หัวหน้าคนงานเงียบเสียงลงทันที พร้อมกับมองไปข้างหน้า ไม่สนใจกระจกหลังอีก จึงไม่เห็นว่าคราวนี้คนที่มองกระจกหลังกลับกลายเป็นคนขับรถที่แอบมองเป็นระยะ แต่เขาก็หาข้ออ้างให้ตัวเองอีกนั่นแหละว่าคนขับรถก็ต้องมองกระจกหลังแบบเขาอยู่แล้ว

มือบางยกขึ้นเช็ดเหงื่อไปไหลซึมตามไรผมของเธออีกครั้ง แสงแดดยามเช้าทำไมมันถึงได้ร้อนแรงแบบนี้นะ มัญชุลิกาคิดพร้อมกับมองไปบนท้องฟ้า ราวกับวิงวอนให้คนที่อยู่บนนั้นลดแสงที่สาดส่องมายังตัวเธอหน่อยเพราะตอนนี้เธอแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว

เท้าเล็กไม่หยุดก้าว ถึงแม้ว่าร่างกายเธอเริ่มประท้วงว่าไม่ไหว แต่เท้าเล็กของเธอก็ไม่ยอมแพ้มันยังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ ริมฝีปากบางแห้งและแดงก่ำเพราะพิษไข้ แต่หญิงสาวก็พยายามทำให้เหมือนปกติ ราวกับว่ามันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ เธอจะไม่ยอมให้สิ่งที่เธอลงทุนหลุดมือไปอย่างแน่นอน อย่างน้อยการที่เธออยู่ที่นี่ เธอต้องได้ยินคำพูดว่าให้อภัยในความผิดของเมชัชแล้วจากปากของลวรรษให้ได้

หญิงสาวยกมือขึ้นบังแสงแดดให้กับดวงตาของเธออีกครั้ง ก่อนจะแข็งใจเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปนานเท่าไรเธอก็ไม่รู้ รู้เพียงแค่ว่าเมื่อเห็นกลุ่มคนงานกลับรถกระบะคันใหญ่ที่เธอคุ้นตา รอยยิ้มของหญิงสาวก็ผุดออกมาทันที จนร่างสูงที่มองเธออยู่ก่อนหน้ายกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะเดินหันหลังกลับตะโกนให้กษินสั่งงานมัญชุลิกาแทน ส่วนตัวเขาเดินไปควบคุมคนงานคนอื่นที่กำลังลงมือไถแปรยกร่องสำหรับปลูกอ้อยอีกไม่กี่วันข้างหน้า

“โห...เก่งนี่ครับคุณนกยูง ที่มาทันเวลา มิน่าท่านเจ้านายถึงได้เดินอารมณ์เสียไปโน่น”

มัญชุลิกายิ้มเซียวๆ เมื่อได้ยินคำพูดของกษิน ถึงแม้คำพูดของเขาจะทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดก็เถอะ ลวรรษไม่ได้ดีใจหรือยินดีแม้แต่น้อยที่จะมีเธออยู่ในไร่แห่งนี้ อย่างน้อย...ในไร่แห่งนี้ก็มีจำปากับกษินอีกคนที่เป็นมิตรกับเธอ

“มาครับ ผมจะสอนงานง่ายๆ ให้ก่อนนะครับ คุณนกยูงแยกไปนั่งกับกลุ่มคนงานที่กำลังตัดพันธุ์อ้อยตรงโน้นก็ได้นะครับงานไม่อยากหรอก เด็กยังทำได้เลย”

กษินสอนวิธีตัดพันธุ์อ้อยให้มัญชุลิกาอย่างละเอียด รวมไปถึงการริดใบอ้อยทิ้ง การใช้มีดหัวงอ หรือเหลียม สำหรับคำเรียกของคนงานเหล่านั้นแรกๆ มัญชุลิกาอาจดูเก้กังจนคนงานผู้หญิงหลายคนอดหัวเราะกับกิริยาของเธอไม่ได้ แต่เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็สามารถทำได้ถึงแม้จะไม่ชำนาญเหมือนมืออาชีพก็เถอะ แต่มันก็นำความภาคภูมิใจมาให้กับเธอเป็นอย่างยิ่ง จนคนที่แอบมองอยู่ไกลๆ อีกคนหงุดหงิดในใจ เมื่อไม่สามารถไล่ผู้หญิงปลิ้นปล้อนคนนั้นออกได้ดั่งใจนึก

แต่ละคนแบ่งกองอ้อยที่ตัดในจำนวนที่เท่ากัน ใครตัดเสร็จก็ได้พักก่อน ในขณะนี้กองของเธอยังเหลือมากกว่าคนอื่นเกือบสองเท่าตัว แต่มัญชุลิกาก็ไม่ย่อท้อ เธอค่อยๆ ทำมันไปอย่างช้าๆ ทั้งๆ ที่อาการปวดหัวของเธอก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง มือบางสั่นเล็กน้อยเพราะพิษไข้ แต่เธอก็ฝืนทำทุกอย่างให้เสร็จ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า คนงานคนอื่นกินข้าวกันเสร็จและกลับมาทำงานที่เหลือมีเพียงหญิงสาวคนเดียวเท่านั้นที่ยังไม่ได้กินข้าวเพราะถ้าเธอเสียเวลากินข้าว งานเธอก็จะเสร็จช้ากว่าคนอื่น ทำให้คนอื่นเสียงาน เดี๋ยวลวรรษจะเล่นงานเธอได้

“ไปกินข้าวก่อน”

คนงานคนหนึ่งบอกเธอเบาๆ แต่หญิงสาวก็เพียงแค่ยิ้มให้ ก่อนจะพูดออกไปผ่านหมวกโม่งไหมพรมที่สวมปกปิดป้องกันความร้อนจากแสงแดดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและสั่นเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรจ้ะ ทำตรงนี้ให้เสร็จก่อน”

“เดี๋ยวช่วยทำ”

“ขอบใจมากนะจ้ะ แต่เดี๋ยวคุณลวรรษรู้เข้าจะถูกดุเอา ฉันทำได้จริงๆ จ้ะ”

เมื่อได้รับคำยืนยันจากมัญชุลิกาแล้วคนงานคนนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เพียรทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จสิ้น... ลวรรษมองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองอีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไรเขาก็ไม่อาจรู้ได้ ทำไมยังไม่ไปกินข้าวอีก แต่ก็ดี...จะได้ทนไม่ได้และออกไปจากไร่นี้เสียที เขาเองก็ไม่อยากมองเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินป้วนเปี้ยนในไร่ของเขาหรอก

“ผมว่าคุณนกยูงเก่งเหมือนกันนะครับ ดูสิ...สอนนิดเดียวก็ทำเป็นแล้ว ถึงจะช้าหน่อยก็เถอะ”

“แต่เดี๋ยวคนเก่งของนายก็เป็นลม เพราะข้าวปลาไม่ยอมกิน”

“เพิ่งรู้นะครับว่าคุณลันคอยสังเกตด้วย ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณนกยูงจะอึดแค่ไหน...ไม่กินข้าวปลาก็เรื่องของเธอเถอะครับ ผมว่าเราไปทำงานต่อให้เสร็จดีกว่า”

คิ้วหนาของลวรรษขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อได้ยินคำพูดว่าง่ายของกษิน ทุกครั้งผู้จัดการไร่คนนี้ไม่เคยเห็นว่าง่ายอย่างนี้ เมื่อสักครู่ก็ทำท่าทางเป็นห่วงมองกระจกท้ายตลอดเวลา แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้ไม่แย้งอะไรเขาเลย เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้แต่ก็ช่างเถอะ เขาจะมาคิดมากทำไม...ให้ตายไปเลยยิ่งดี

แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

17 ความคิดเห็น