สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 34 : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 370 ครั้ง
    13 ม.ค. 63


 

 

            “พี่ไม้ไม่ออมมือให้บัวเลย”

            เด็กน้อยบ่นงุ้งงิ้งใส่คนโตกว่า คนที่นั่งเล่นเกมด้วยกันหัวเราะหึหึ

“เล่นเกมไม่มีคำว่าพี่น้องจ้ะ”

“ต่อไปจะไม่มาบ้านพี่แล้ว” บัวทำปากงุ้ย บ่นจริงจัง ไม้รีบเอ่ยทันที

“เดี๋ยวพี่ยอมแพ้ให้”

“ฮึ!” แบมแบมที่นั่งบนโซฟามองไม้และบัวเล่นเกมกันอดขำไม่ได้ที่ลูกชายยอมน้องไปซะทุกอย่าง

บัวมาเล่นที่บ้านทุกวันเลย มากินข้าวเย็นด้วย กินเสร็จพี่มาร์คก็พาไปส่งบ้าน กว่าจะขออนุญาตที่บ้านบัวได้ลำบากแทบแย่ บ้านบัวเข้มงวดมาก และลึกลับมากด้วย ไม่เคยเจอพ่อแม่สักที มีแต่คนรับใช้คอยรายงานบอกว่าคุณนายอนุญาตให้มาเที่ยวบ้านได้ ตอนไปส่งก็ให้คนรับใช้คอยรับ

เท่าที่สังเกต น้องบัวตอนมาที่บ้านวันแรกดูไม่สดใสเลย ดูเกร็งไปหมด แต่พอได้กินข้าวร่วมกันบ้าง ได้พูดคุยมากขึ้น ก็ทำให้รู้ว่าบัวเป็นเด็กน่ารัก มาบ้านหลายวันเข้าแกก็สดใสมากขึ้นนะ  อยู่บ้านแกคงมีเรื่องให้อึดอัดใจ

ตัวเล็กนิดเดียวก็มีเรื่องให้คิดมากแล้วนะ

แต่แม้จะสงสัยก็ไม่ได้คำตอบหรอก ไม่อยากถามด้วย บัวไม่เล่าก็ไม่ว่าอะไร  

บัวไม่แค่มากินข้าววันธรรมดา วันศุกร์วันเสาร์ก็มาค้าง นอนกับเจสซี่ เจสซี่ดีใจยกใหญ่ที่เพื่อนมานอนด้วย

แบมแบมและมาร์ครู้ว่าไม้อยากใช้เวลากับบัวให้มากที่สุดก่อนไปอเมริกา

แต่ถ้าสนิทกันแล้วน้องรู้ว่าไม้ต้องไปเรียนต่อไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง

เจสซี่นั่งข้างบัวมองเพื่อนเล่นเกมกับพี่ชายไปพลาง กินขนมไปพลาง รอสลับกับบัวเพื่อเล่นบ้าง

 “น้องบัว เจสซี่ อยากกินอะไร” ยองแจเดินมาถามเด็กๆ ที่ยังนั่งเล่นเกมไม่เลิกตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน

ไม่ยอมทำการบ้านกันก่อนเลย น่าตีจริงๆ

“อะไรก็ได้ค่ะแม่”

“แล้วแต่คุณน้าครับ”

ยองแจถอนหายใจใส่เด็กน้อยทั้งสองแล้วหันมาทางคนโตสุด

“เราล่ะไม้ อยากกินอะไร พี่จะไปซื้อของแล้ว”

“พี่ยองแจจะทำอะไรก็ทำเถอะครับ”

“โอ๊ย ช่วยคิดหน่อยเถอะ”

“สเต๊กก็ได้”

“เนื้ออะไร”

“ได้หมดครับ”

ไม้พยายามจดจ่อสมาธิกับเกมตรงหน้า ยองแจหันไปมองแบมแบมแล้วส่ายหน้า แบมแบมอมยิ้ม

เด็กพวกนี้เวลาได้เล่นกันแล้วไม่สนใจอะไรหรอก

“ไปเป็นเพื่อนนะ อยากไปซื้อเค้กกิน” แบมแบมว่าง อยากไปหาอะไรที่ถูกใจกินหน่อย

ตอนนี้แบมแบมลดงานลงแล้ว แม้ใกล้จะออกคอลเล็กชั่นใหม่แล้วก็เถอะ พี่มาร์คขอไว้

ที่จริงแบมแบมก็ไม่อยากทำตามหรอกนะ แต่คิดไปคิดมา นอกจากสุขภาพของลูกในท้องแล้ว ก็คงเพราะไม้ด้วยที่ทำให้แบมแบมลดงานลง อีกไม่นานลูกจะไปเรียนต่อแล้ว อยากใช้เวลากับไม้ให้มากๆ หน่อย อยากอยู่กับลูกเยอะๆ ก่อนไม้ไป

 “ไปสิ”

เมื่อแพ้เกมแล้ว บัวก็กลิ้งเกลือกไปกับพื้น นอนเล่น ขยับให้เจสซี่มาเล่นแทน แบมแบมเห็นว่าน้องบัวเลิกเล่นเกมก็ชวนไปซื้อของด้วยกัน

“น้องบัว ไปซูเปอร์มาเก็ตกับอาเถอะ ไปซื้อขนมกินกันด้วย”

“ไปครับ” บัวลุกนั่ง คลานออกมาห่างไม้และเจสซี่ จะลุกขึ้น แต่กลับลุกไม่ได้เมื่อไม้หันมายื้อชายเสื้อไว้

“ไปทำไม อยู่กับพี่เถอะ”

“แต่บัวว่างแล้วนี่นา”

“ถ้าบัวไปหนูไปด้วย” เจสซี่ทิ้งเกมลุกขึ้นทันที ไม้ร้องอ้าว

“ไปกันหมดเลยอ่ะ โห่”

“พ่อก็ทำงานอยู่ข้างบนนั่นไง” แบมแบมเท้าเอว มองไม้ที่ทำหน้าอาลัยอาวรณ์น้องบัวกับอีแค่ออกไปซื้อของ

ไม้ไม่แคร์หรอกว่าแม่หรือใครจะไปซื้อของแล้วทิ้งตัวเองไว้ แคร์แค่บัวเท่านั้นแหละ อย่านึกว่าแม่ไม่รู้นะ

“ให้พ่ออยู่ไปคนเดียวเถอะ ผมไปด้วย”

“งั้นขึ้นไปบอกพ่อก่อนแล้วกัน ปิดเกมให้เรียบร้อย ชักช้าไม่รอนะ”

“ครับๆ รีบเลยครับคุณแม่”

“แกนี่นะ” แบมแบมยันเท้ากับก้นลูกเบาๆ อย่างหมั่นไส้ ยองแจหัวเราะ

 

 

 

 

“แทนที่จะมาซื้อไปทำเราไปกินที่ร้านเลยดีไหม” แบมแบมเอ่ยกับยองแจขณะเลือกเนื้อที่จะใช้ทำสเต๊ก ส่วนเด็กๆ เดินไปหาซื้อขนมกัน

“เอางั้นเหรอ”

“อือ ไปหาร้านอร่อยๆ กินกัน” แบมแบมขี้เกียจอ่ะ ให้คนอื่นทำให้กินดีกว่า

“แต่ฉันไม่รู้จักร้านนี่”

“หาในเน็ตเอาก็ได้ หาได้แล้วเดี๋ยวโทรตามพี่มาร์ค”

“โอเค” ยองแจหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดหาร้านอาหาร ขณะที่แบมแบมโทรตามเด็กๆ ให้มาหา

“จะโทรตามแจ็คสันด้วยไหม หมอนั่นไม่ได้เจอเจสซี่มาหลายวันแล้วนี่”

แบมแบมถามยองแจเมื่อวางสายจากไม้แล้ว

ตั้งแต่ยองแจตั้งกฎใหม่ แจ็คสันก็ไม่ได้เจอลูกเท่าที่ต้องการอีก ยัยหนูก็สงสัยหรอก แต่แจ็คสันอ้างว่างานยุ่ง

อยากเจอแต่ก็ไม่ได้เจอ น่าสงสารอยู่เหมือนกัน

“ไม่ล่ะ ทำไมต้องตามด้วย” ยองแจตอบกลับทันทีอย่างไม่ใส่ใจ

“เจสซี่คงอยากกินข้าวกับพ่อบ้างนะ”

“ไม่จำเป็น”

“อย่าใจร้ายนักเลย”

“ไม่คิดเลยนะว่าแกจะเข้าข้างหมอนั่น” ยองแจแปลกใจ แบมแบมยักไหล่

            “แหม แค่คิดว่าหมอนั่นควรได้เจอเจสซี่บ้างเท่านั้น”

แบมแบมกำลังจะห่างจากลูกเหมือนกันเลยพอจะเข้าใจความรู้สึกของแจ็คสันว่าห่างจากลูกแล้วมันทรมานนะ

” ยองแจลังเล แบมแบมเลยกระตุ้นอีกหน่อย

“เอาน่า ไม่เห็นเป็นไร”

            “จะลองโทรดูแล้วกัน”     

“ดีแล้ว โทรเลยๆ”

ยองแจก็ท่าเยอะไปอย่างนั้นแหละ แบมแบมรู้

 

 

 

 

 

            แจ็คสันกำลังเตรียมทำอาหารเย็นพอดีตอนที่ยองแจโทรหา ร่างสูงละมือมารับสาย                         

            พอเห็นว่าใครโทรมาก็อดแปลกใจไม่ได้

“มีอะไรเหรอ”

<กินข้าวหรือยัง>

ฮืมมม คำถามก็น่าแปลกด้วย จู่ๆ มาถามว่ากินข้าวหรือยังนี่นะ กินยาผิดมาหรือเปล่า

            “กำลังจะทำ”

             ตอนนี้แจ็คสันย้ายออกจากบ้านมาอยู่คอนโดแล้ว เลยต้องทำทุกอย่างเอง มันก็ไม่ได้ลำบากหรอก เพราะก่อนหน้านี้เขาก็อยู่คนเดียวมาตั้งหลายปี

            <งั้นก็ไม่เป็นไร>

“ อ้าว บอกมาก่อนสิ คงไม่ได้เป็นห่วงแล้วโทรมาถามเล่นๆ หรอกมั้ง”

            แจ็คสันงงเลย ยองแจจะโทรมาแล้วตัดบทแบบนี้ไม่ได้

<ออกมากินข้าวนอกบ้าน เลยจะถามว่ามากินด้วยกันไหม มาเจอลูกด้วย>

“ไปได้เหรอ ไปสิไป!” แจ็คสันรีบตอบรับอย่างยินดี ไม่สนใจน้ำเสียงไม่เต็มใจจะให้ไปของยองแจ

ขอแค่ได้เจอเจสซี่ก็พอแล้ว

            <โอเค ร้านนะ>

“ได้ๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”

แจ็คสันวางสายแล้วรีบเก็บของอย่างรวดเร็ว ไม่อยากรอช้าแม้แต่วินาทีเดียว

 

 

 

 

 

“คุณเขาจะจะมากินข้าวด้วยจริงๆ เหรอคะแม่”

เจสซี่นั่งแกว่งขาไปมาท่าทางอารมณ์ดี ทุกคนเห็นท่าทางของแกก็รู้ว่าดีใจที่จะได้กินข้าวกับแจ็คสัน

“จริงค่ะ แม่โทรไปบอกเขามา”

“ทำไมวันนี้มาได้ล่ะคะ ไม่ต้องทำงานเหรอ”

“คงทำงานเสร็จแล้วมั้งคะ”

“ดีจังนะคะไม่ต้องทำงานจนมืดแล้ว” เด็กน้อยเท้าคางจนแก้มเป็นก้อน

“ว่างแค่วันนี้เท่านั้นแหละลูก พรุ่งนี้ก็มีงานอีก”

ยองแจต้องบอกลูกไว้ก่อน แม้แกจะผิดหวังก็ตาม

“อ้าว อีกแล้วเหรอคะ”

และเป็นไปตามคาด ยัยหนูหน้ามุ่ยทันที

แม้สั่งอาหารไปแล้วทุกคนก็ยังไม่กินเพราะรอมาร์คและแจ็คสัน ผ่านไปไม่นานมาร์คก็มาถึงก่อน

“นี่ กินเลยไหม มันนานแล้วนะ”

แบมแบมขอความเห็นจากทุกคน มันนานไปแล้วนะ จะให้รอไปไหนกัน ทุกคนเขาหิวอยู่นะ

“งั้นเดี๋ยวฉันจะโทรไปถามแล้วกันว่าติดธุระอะไรทำไมไม่มาสักที”

ยองแจหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าจะโทรหาแจ็คสัน ก็ปรากฏว่าแจ็คสันโทรมาพอดี

<สวัสดีค่ะ จากโรงพยาบาลนะคะ ตอนนี้คุณหวังเจียเอ๋อประสบอุบัติเหตุค่ะ>

“อะไรนะครับ” ยองแจตกใจเมื่อได้ยินประโยคชวนช็อก แต่มันเป็นความจริง ปลายสายเอ่ยย้ำอีกครั้งแล้วให้ยองแจไปที่โรงพยาบาล

<คุณเป็นญาติใช่ไหมคะ คนไข้ต้องเข้ารับการผ่าตัดด้วยค่ะ>

“อ่า ญาติผมเป็นภรรยาเขาครับ”

เมื่อปลายสายบอกให้ไปโรงพยาบาล ยองแจจึงลุกขึ้นแล้วคว้ามือเจสซี่ทันที พลางบอกกับทุกคนว่า

“แจ็คสันประสบอุบัติเหตุครับ ยังไม่ทราบอาการ”

ยองแจเป็นห่วงจนอยากไปถึงโรงพยาบาลเสียตอนนี้ ทุกคนต่างพากันตกใจ

“งั้นรีบไปกันเถอะ”

มาร์คดึงสติทุกคนอีกครั้ง วางเงินค่าอาหารที่มากกว่าค่าอาหารไว้บนโต๊ะ เรียกพนักงานแล้วพาทุกคนออกจากร้านไปทันที

 

 

 

 

 

            ยองแจนั่งรออย่างกระวนกระวายหน้าห้องผ่าตัดขณะที่มาร์คโทรหาพ่อแม่แจ็คสัน

            “ใจเย็น หมอนั่นไม่เป็นอะไรหรอก อยู่ในมือหมอแล้ว”

แบมแบมปลอบยองแจขณะที่ไม้ปลอบเจสซี่ ยองแจเงยหน้ามองเพื่อน จับมือแบมแบม

ถึงแบมแบมจะบอกให้ใจเย็นแต่ใครจะทำได้ ไม่รู้หมอนั่นอาการหนักแค่ไหน ผ่าตัดเชียวนะ

ก่อนแจ็คสันจะผ่าตัดเสร็จโรเบิร์ตและลอเรนก็มาถึง ระหว่างที่รอไม่มีใครพูดอะไรกันอีก ทั้งหมดอยู่ในความตึงเครียด ห่วงคนในห้องผ่าตัด

“ใครเป็นญาติคนไข้ครับ”

คุณหมอที่ผ่าตัดออกมาจากห้อง ลอเรนรีบลุกไปหาหมอทันที

“ฉันเป็นแม่ค่ะ นี่สามี” ลอเรนชี้ไปทางโรเบิร์ต

“เชิญทางนี้ครับ”

ลอเรนและโรเบิร์ตเดินตามคุณหมอไป มาร์คหันมามองยองแจนิดหนึ่งแล้วเดินตามคุณอาทั้งสองไปด้วย

แบมแบมรู้ว่ามาร์คคงไปฟังแล้วเอามาบอกยองแจนั่นล่ะ

“เรากลับกันเถอะ”

ยองแจชวนเพื่อนให้กลับบ้าน แบมแบมแปลกใจ

“ทำไมล่ะ ยังไม่รู้อาการเลย”

“กลับไปรอฟังที่บ้านก็ได้”

“เป็นอะไรไป กันตัวเองออกมาทำไม แกมีสิทธิรอเจอแจ็คสันนะ เจสซี่จะได้อยู่ด้วย”

“เอาอย่างนั้นเหรอ”

“ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว”

แบมแบมให้กำลังใจ บีบมือเพื่อนเบาๆ ยองแจถอนหายใจ

 

 

 

 

“แจ็คสันบาดเจ็บสาหัสแต่ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว ต้องเข้าไอซียูก่อนแล้วค่อยไปพักห้องผู้ป่วยธรรมดา  มีบาดแผลที่หน้าและตามลำตัวเต็มไปหมด มีรอยถลอกหลายแห่ง ซี่โครงหักทิ่มปอด ลมปอดรั่ว  ต้องผ่าตัดเจาะปอด ใส่ท่อระบายลมพร้อมสายยางเพื่อช่วยสูบเลือดออกจากปอด  ต้องนอนโรงพยาบาลประมาณอาทิตย์นึง และพักรักษาตัวที่บ้านต่อเพื่อรอการสมานของกระดูกซี่โครง

จากนั้นรอเช็กอีกครั้งว่ากระดูกและปอดที่รั่วสมานดีแล้วหรือยัง หากไม่มีอะไรแทรกซ้อนประมาณ 1เดือนก็หายเป็นปกติ หมอบอกมาอย่างนี้”

มาร์คมารายงานได้ละเอียดจนทุกคนไม่ต้องถามเพิ่มเลย ที่ปลีกตัวมาบอกได้เพราะคุณอาทั้งสองไปจัดการเรื่องโรงพยาบาล

“แล้วจะเข้าเยี่ยมได้หรือยัง” แบมแบมถามแทนเพื่อน

“ก็เยี่ยมได้แล้วนะ”

“หนูอยากเยี่ยมค่ะ”

เจสซี่ยกมือทันที มาร์คพยักหน้า

“ได้ค่ะ ทุกคนไปด้วยไหม”

“ผมไม่ไป” ยองแจปฏิเสธทันที

มาร์คมองหน้าก่อนจะขอคำตอบว่าทำไมยองแจไม่อยู่เจอแจ็คสัน

“ทำไมล่ะ อยู่รอเยี่ยมก่อนสิ”

“เยี่ยมกันเยอะๆ ก็ไม่ได้พักผ่อนสิครับ ตอนนี้ยังอยู่ในไอซียูอยู่เลย เยี่ยมไปก็เหมือนไม่ได้เยี่ยม รอให้พักห้องธรรมดาก่อนก็ได้”

“พี่ไม่เข้าใจ จะกลับก่อนทำไม”

“ผมไม่อยากเจอคุณอาพี่น่ะ แค่รู้ว่าแจ็คสันปลอดภัยดีก็พอใจแล้วครับ ส่วนเจสซี่ให้ยัยหนูอยู่ที่นี่แหละ”

ยองแจยิ้มออกแล้ว แค่ได้รู้ว่าแจ็คสันปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ

“ไม่เห็นต้องกลัวเลย ในเวลาแบบนี้อาลอเรนกับอาโรเบิร์ตไม่ว่าหรอก”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ กลับก่อนนะ”

ยองแจขอตัวกลับทันที ไม่รอให้ใครรั้งอีก  แต่ยัยหนูรีบหันมาหาแม่ทันที

“แม่จะไปไหนคะ”

“กลับบ้านค่ะ”

“หนูกลับด้วย”

“หนูรอเยี่ยมป๊าก่อนดีกว่าค่ะ ค่อยกลับบ้านกับทุกคน”

“แล้วทำไมแม่ไม่อยู่เยี่ยมด้วยกันก่อน”

“แม่ไม่อยากอยู่เกะกะค่ะ ตอนนี้ป๊าก็ปลอดภัยแล้วด้วย ไม่จำเป็นต้องอยู่กันเยอะแยะ”

“แต่ว่า..

“แม่กลับนะจ๊ะ” ร่างบางก้มลงหอมแก้มลูกแล้วเดินจากไป

“ฉันว่าฉันเองก็กลับก่อนดีกว่า ไปอยู่เป็นเพื่อนยองแจ” แบมแบมเป็นห่วงเพื่อน

“กลับกันดีๆ นะ” มาร์คเห็นด้วยว่ามีคนอยู่เป็นเพื่อนยองแจด้วยคงดีกว่า

 

 

 

 

 

“ยองแจ แกเป็นอะไรบอกฉันได้นะ”

แบมแบมรีบเดินตามยองแจให้ทัน ยองแจหันมองเพื่อนที่เดินตาม ลดฝีเท้าลง กลัวแบมแบมรีบจนล้ม

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันบอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไร”

“แกกำลังคิดว่าตัวเองเป็นคนนอกใช่ไหม”

….”  เห็นยองแจเงียบแบมแบมก็รู้ว่าตนเดาถูก

“แกคิดมากเกินไปหรือเปล่า”

“ไม่มากสักหน่อย มันก็เป็นความจริงนี่นา”

“เยี่ยมในฐานะเพื่อนก็ได้”

“เพื่อนกันจะมาเยี่ยมเมื่อไหร่ก็ได้”

“ฉันไม่เข้าใจแกเลยจริงๆ รักเขาแต่พยายามแยกตัวจากเขา”

“มันไม่ใช่การแยกตัว แค่ไม่ได้เยี่ยมพร้อมทุกคนนี่เรียกแยกตัวเหรอ”

“ถ้าแกไม่อยากเยี่ยมเขาก็แล้วแต่แก แต่แกห่วงเขามากไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่” ยองแจยอมรับแต่โดยดี ตอนที่รู้ว่าแจ็คสันประสบอุบัติเหตุเขาร้อนใจมาก เป็นห่วงจนทำอะไรไม่ถูก กลัวว่าแจ็คสันจะเป็นอะไรไป

“แกจะทำอะไรก็ทำเถอะ ฉันเองก็พูดอะไรไม่ได้มากเหมือนกัน”

“ขอบใจที่เข้าใจ”

 

 

 

 

“ป๊า”

เจสซี่มายืนข้างเตียง เข้าเยี่ยมแจ็คสันพร้อมมาร์ค

ร่างสูงที่ใส่หน้ากากออกซิเจนปรายตามองลูกสาว อยากคุยด้วยแต่คุยด้วยไม่ได้

เป็นเรื่องดีมากเลยนะที่ยังไม่ตายแล้วได้ยินลูกสาวเรียกว่าป๊าเป็นครั้งแรก

ดีใจมากเลย ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำๆ นี้ ในอกมันพองโตไปหมด มีความสุขจัง

“เจ็บมากไหมคะ” เจสซี่จับมือพ่อ ถามอย่างเป็นห่วง

“เจสซี่ห่วงแกมากนะ เพิ่งจะหยุดร้องไห้ไปเมื่อกี้นี้เอง” มาร์คที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของหลานสาวเอ่ยกับน้องชาย

แจ็คสันอยากจะยกแขนขึ้นแต่ก็เจ็บร้าวไปทั้งตัว ทำได้เพียงขยับนิ้วจับมือลูกสาวไว้

“ยองแจจะมาเยี่ยมตอนแกได้ย้ายห้อง พอรู้ว่าแกปลอดภัยดีก็กลับบ้านไปแล้วล่ะ”

มาร์คเอ่ยต่อเหมือนรู้ว่าน้องต้องการรู้อะไร แจ็คสันหลับตาลง

“เจสซี่อยากเจอพ่อก่อนกลับบ้านฉันเลยพาเข้ามาเยี่ยมก่อน คงมาอีกทีพร้อมแม่นั่นล่ะ”

“หนูอยากมาทุกวันเลยค่ะ จะมาหาทุกวันเลย ป๊าต้องหายไวๆ นะคะ”

เจสซี่อยากมาจริงๆ แจ็คสันมองหน้าเธอ ยิ้มให้ แค่เห็นอย่างนั้นเจสซี่ก็ดีใจแล้ว

“ป๊ายิ้มด้วย”

“ป๊าเขารู้แล้วว่าหนูห่วง ปล่อยป๊าพักไปก่อนนะ พรุ่งนี้ลุงจะพามาใหม่”

“ค่ะ”

“ลาพ่อก่อนเร็ว”

“หนูกลับแล้วนะคะป๊า”

เจสซี่ที่ยังจับมือพ่ออยู่บีบมือพ่อเบาๆ แล้วผละออกมา จับมือลุงเดินออกจากห้องไอซียู แต่ก่อนจะออกไปยังหันมามองอีกครั้ง

แจ็คสันได้เห็นความห่วงใยจากเจสซี่อย่างนี้เขาอยากหายซะวันนี้พรุ่งนี้เลย ลูกจะได้ไม่ต้องมาทุกข์ใจที่เห็นสภาพเขาเป็นอย่างนี้

 

 

 

 

 

“ให้แม่จ้างพยาบาลพิเศษเถอะแจ็คสัน”

คุณลอเรนเป็นห่วง แต่แจ็คสันกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

ตอนนี้แจ็คสันได้ย้ายห้องจากห้องไอซียูมาอยู่ห้องธรรมดาแล้ว แต่ห้องธรรมดาที่ว่าก็คือห้องพิเศษที่ดีที่สุดในโรงพยาบาลนั่นแหละนะ พยาบาลเอาแบบมาให้เลือก ลอเรนก็เลือกห้องที่ดีที่สุดและแพงที่สุดด้วย

“ไม่เอาครับ” ทำไมแม่ดื้ออย่างนี้

มาร์คนั่งฟังการเถียงของแม่ลูกแล้วก็ตัดสินใจช่วยน้อง เถียงกันไปมาทั้งวันก็ไม่จบ

“ถ้าแจ็คสันไม่เอาพยาบาลพิเศษ แล้วคุณอาก็เป็นห่วง ถ้าอย่างนั้นผมไปคุยกับยองแจให้ไหมครับ ให้ยองแจช่วยมาดูหน่อย”

อย่าว่าแต่เรื่องคนดูแลเลย กระทั่งเรื่องของคู่กรณีของแจ็คสันมาร์คก็ให้คนไปจัดการให้

รถแจ็คสันนั้นเสียหลักตกขอบถนน หมอนี่เลยหักพวงมาลัยกลับมากระชั้นชิด ทำให้เสียหลักพุ่งชนรถที่สวนมา

“ไม่เอาหรอก  ทำไมต้องให้เด็กคนนั้นมายุ่งด้วย เดี๋ยวอาดูเอง”

“คุณอาจะมานอนเฝ้าทำไมครับ ให้คนอื่นมาเฝ้าให้ดีกว่า”

“เด็กคนนั้นคงยอมมาเฝ้าหรอก ขนาดมาเยี่ยมยังไม่มาเลย” โรเบิร์ตที่นั่งฟังอยู่ด้วยเอ่ยขึ้นมา

“ไปกล่อมนิดหน่อยก็มาแล้วครับ เขาห่วงแจ็คสันมาก แต่เกรงใจคุณอาเลยไม่อยากมาวุ่นวายให้รำคาญ”

มาร์คใส่สีตีไข่ไปนิดหน่อย แหม มันก็ไม่เกินจริงนี่นา ยองแจไม่มาเยี่ยมแจ็คสันเพราะคุณอาจริงๆ

“เกรงใจอะไร นึกว่าทางนี้ใจร้ายขนาดไหนกัน ห่วงประสาอะไรไม่มาเยี่ยม ต่อให้เกรงใจยังไงก็ต้องแวะมาสักหน่อยสิ”

โรเบิร์ตไม่เข้าใจตรรกะของยองแจ ห่วงแต่ไม่มา ย้อนแย้งจริง

“คุณอาลอรี่ยังไม่อยากให้มาเฝ้าเลยนี่ครับ ยองแจคงรู้ตัวว่าคุณอาไม่ชอบเขา”

“เปราะบางจริงนะ ถ้าแค่มาเยี่ยมทำไมจะมาไม่ได้”

มาร์คยิ้มขำ ทั้งคุณอาและยองแจนี่ยังไงกัน ย้อนแย้งกันทั้งคู่

“แสดงว่าคุณอาอนุญาต”

“แค่มาเยี่ยมน่ะได้”

“แล้วมาเฝ้าล่ะครับ”

“จะไปใช้คนอื่นทำไม จ้างพยาบาลก็จบ”

“ลองถามแจ็คสันก่อนไหมครับว่าอยากได้พยาบาลหรือยองแจ”

“ถามไปก็ได้คำตอบเดียวนั่นแหละ”

ลอเรนมองลูกอย่างหมั่นไส้ แจ็คสันได้เพียงยิ้ม

“อย่างนั้นผมจะไปบอกให้แล้วกันนะครับว่าให้เขามาเยี่ยมได้แล้ว”

“ก็ไม่ได้ไปประกาศห้ามสักหน่อยว่ามาไม่ได้”

ลอเรนบ่น มาร์คจะถือว่านั่นคือคำตอบแล้วกัน

 

 

 

 

 

“ทำไมผมต้องไปเฝ้าเขาด้วยล่ะ”

ยองแจบ่นเมื่อมาร์คมาบอกให้ตนไปเฝ้าแจ็คสันที่โรงพยาบาลหน่อย

“ต้องเพราะแจ็คสันต้องการยองแจน่ะสิ”

“แล้วพ่อแม่เขาล่ะครับ”

“ก็อย่างที่คิด คุณอาลอรี่จะจ้างพยาบาสพิเศษแต่แจ็คสันไม่เอา”

“ลำบากผมอีก”

“ยองแจไม่อยากไปเหรอ ไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร แค่ไปเยี่ยมสักหน่อยก็ได้ แจ็คสันอยากเจอมากนะ”

ไม่ได้เฝ้าก็ต้องได้เยี่ยมแหละ ไม่อย่างนั้นแจ็คสันคงเสียใจมาก

“ไปสิคะแม่ ป๊าก็ถามถึงนะ”

เจสซี่เกาะแขนแม่ อ้อนให้ไปหาป๊าด้วยกัน ยองแจลำบากใจ

ความจริงมันไม่ใช่เรื่องที่พ่อแม่แจ็คสันไม่ชอบเขาหรอก มันยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง

ตอนที่รู้ว่าแจ็คสันเกิดอุบัติเหตุ ตอนที่นั่งรอการผ่าตัด รวมทั้งตอนที่ได้รู้ว่าแจ็คสันปลอดภัยนั้น มันมีหลายความรู้สึกเหลือกัน

ทั้งกังวล เป็นห่วง โล่งใจ และอีกความรู้สึกคือไม่อยากเสียแจ็คสันไป

ถึงเมื่อก่อนจะไล่ให้ไปตายก็เถอะ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่อยากให้ตายนี่

ความรู้สึกไม่อยากเสียไปนี่แหละที่น่ากลัว ทำให้ยองแจกลัวการเข้าใกล้แจ็คสัน

ยองแจกำลังกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นยองแจวัย 22 ตอนนั้น ตอนที่ยังไม่มีเจสซี่ ตอนที่แจ็คสันเป็นทุกๆ อย่างของยองแจ

“ไม่ต้องคิดมากหรอก อยากทำอะไรก็ทำ ชีวิตเรามีครั้งเดียว ชาติหน้าจะเกิดเป็นคนอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ อาจเกิดเป็นมดแล้วไม่ได้เจอกันอีกก็ได้”

แบมแบมตบบ่าเพื่อน ขนาดเขาไม่ชอบแจ็คสันเขายังไปเยี่ยมมาแล้วเลยนะ

เจสซี่หัวเราะคิกกับการเปรียบเทียบของอาแบมแบม

“อือ จะไปเยี่ยมก็แล้วกัน เรื่องเฝ้าว่ากันอีกที”

ยองแจตัดสินใจ แม้กลัวแต่เขาก็อยากเห็นกับตาตัวเองว่าแจ็คสันปลอดภัยสบายดี

 



 

 

“ป๊า มาแล้วค่า” เสียงของลูกสาวทำให้แจ็คสันหันไปมองทางประตู ยิ้มให้เธอก่อนจะเลยไปมองด้านหลัง

ยองแจมาด้วยล่ะ

“เป็นไงบ้าง” ยองแจทักขึ้น เอาของที่ถือมาไปวางบนโต๊ะ

“เจ็บชายโครง เหนื่อยด้วย” แจ็คสันยังหายใจเหนื่อยหอบอยู่เลย

เขาเปลี่ยนจากสวมหน้าออกซิเจนมาใส่สายออกซิเจนทางจมูกแทนแล้ว

“แล้วทำไมไปขับรถชนได้” ยองแจแค่รู้ว่าชนยังไง แต่ไม่รู้สาเหตุการชน

“รีบเลยตกถนนเลย”

ยองแจถอนหายใจเหมือนหมดคำจะพูด แจ็คสันลืมตัวหัวเราะก่อนจะร้องโอดโอย

“นี่! ใครใช้ให้หัวเราะ”

ยองแจปรี่เข้ามาจะฟาด แจ็คสันเอียงตัวหลบอย่างลืมตัวเลยเจ็บอีกรอบ

“เจ็บไปซะ สมน้ำหน้า” ยองแจลดมือลง แจ็คสันยิ้มให้

“ดีใจที่มานะ อยากเห็นหน้ามาตั้งแต่เมื่อวาน”

เขามาอยู่ห้องธรรมดาเข้าวันที่สองแล้วยองแจเพิ่งมาหา

“มีคนมาเยี่ยมคุณเยอะแยะแล้ว”

“ยังไม่มีเลย คุณแม่ห้ามเยี่ยม แต่ถึงมีมา คนอื่นก็ไม่ใช่คุณนี่”

“ปากดีนักนะ” ยองแจปวดหัวกับแจ็คสันเหลือเกินตอนนี้

“คุณจะอยู่เฝ้าผมไหม”

น้ำเสียงทอดอ่อนนั้นทำให้ยองแจต้องแข็งใจ

“ไม่ล่ะ”

“งั้นเหรอ”

เห็นร่างสูงหน้าเจื่อนลงยองแจก็อดเอ่ยออกมาไม่ได้

ใจอ่อนจนได้สิน่า

“เสาร์อาทิตย์ถึงจะมาได้”

“จริงเหรอ” แจ็คสันดีใจ หน้าตาสดใสขึ้นเลย ยองแจอมยิ้ม

“อืม กินอะไรหรือยัง ฉันทำซุปมา”

“ยังเลย”

“จะกินเลยไหม เจสซี่อยากมากินเป็นเพื่อน ลูกก็ยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย”

“กินสิ”

ยองแจจัดที่วางอาหารตรงเตียงให้ ทั้งของลูกสาวและของแจ็คสัน ขณะที่เตรียมอยู่อาหารของโรงพยาบาลก็มาส่งพอดี

“คุณมียาก่อนอาหารไหม”

“ไม่มี พยาบาลให้ยาทางสายน้ำเกลือ” แจ็คสันชูมือที่ถูกเจาะให้ดู

ยองแจพยักหน้าเข้าใจ จัดอาหารของโรงพยาบาลมาวางให้ด้วย

แจ็คสันกินไปคุยไปกับลูกสาวอย่างมีความสุข แทบลืมอาการเจ็บปวดทางร่างกายไปเลย

ยองแจเห็นแจ็คสันท่าทางอาการไม่เป็นอะไรมากและกินได้ก็พลอยโล่งใจไปด้วย

“คุณไม่กินด้วยกันเหรอ” แจ็คสันหันมาถาม

ยองแจนั่งไขว่ห้างที่โซฟา ในมือถือแก้วโกโก้ ส่ายหน้า

“ยังไม่กินหรอก คุณกับลูกกินไปเถอะ เดี๋ยวฉันกลับไปกินที่บ้าน”

“น่าจะเอาอาหารมากินด้วยกัน”

“เอาไว้พรุ่งนี้ก่อนแล้วกัน”

“พรุ่งนี้ก็จะมาเหรอ พูดแล้วนะ”

แจ็คสันดีใจขอสัญญา ยองแจสะดุ้ง เพิ่งคิดได้ว่าเอ่ยอะไรออกไป

“ถ้าว่างจะมา”

“เลิกงานก็ว่างแล้ว พาเจสซี่มานะ”

“อื้อ”

ยองแจหรือจะกล้าขัดใจคนป่วย เฮ้อ

 

 

 

 

 

            ร่างสูงที่นอนบนเตียงมองลูกสาวที่นั่งทำการบ้านและยองแจที่กำลังนั่งทำงาน

ยองแจมาหาเขาทุกวันเลย ก็ดูแลดี ได้คุยกันดีๆ บ้างถึงแม้ไม่ได้นอนเฝ้าแต่เสาร์อาทิตย์ก็มาอยู่ด้วยทั้งวันเจสซี่ก็มาด้วย เขารู้สึกดีจนไม่อยากออกจากโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ

            “เจสซี่”

“คะป๊า” เจสซี่ขานรับแล้วหันมามอง แจ็คสันยิ้มให้

“เลยวันเกิดหนูมาแล้วป๊ายังไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ปีหน้าก็ได้”

เด็กน้อยตอบทันที ทำให้พ่อเอ็นดูนัก

“มันก็จริง แต่ป๊าอยากชดเชยให้ พอออกจากโรงพยาบาลป๊าจะพาไปเที่ยวทะเลนะคะ”

“เย้! ไปค่ะไป ไปจริงๆ นะคะ” เจสซี่ทิ้งการบ้านวิ่งมาเกาะข้างเตียง แจ็คสันลูบผมลูกสาว

“จริงสิคะ ป๊าอยากไปเที่ยวกับเจสซี่บ้าง”

“ขอบคุณค่ะ อยากไปเร็วๆ จัง”

“กว่าป๊าจะหายก็ต้องรอเดือนหน้าเลย หนูรอไหวไหมคะ”

“ไหวค่ะ รอได้” แค่พ่อบอกจะพาไปเจสซี่ก็ดีใจแล้ว

“ทำไมจะพาไปล่ะ”

ยองแจคิดว่าคงไม่ใช่เพราะชดเชยให้ลูกที่เลยวันเกิดมาอย่างเดียวหรอก

ร่างสูงลูบผมแล้วไล้นิ้วกับแก้มนิ่มๆ ของลูกสาว

“ก็คิดไว้แล้วน่ะสิ ชีวิตคนเราไม่แน่นอนนะยองแจ วันนี้อยู่ พรุ่งนี้ตาย ใครจะรู้ ผมแค่อยากทำทุกอย่างให้ลูกโดยคิดว่าทุกวันเป็นวันสุดท้าย ไม่อยากเสียใจที่ไม่ได้ทำ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ ตอนนี้ก็รอดแล้วไง”  ตายอะไรกัน ยองแจไม่ชอบเลย

“ไม่พูดไม่ได้หรอก เรื่องระหว่างเราก็เหมือนกัน ผมไม่อยากเสียคุณไป อยู่กับผมนะ ก่อนจะหมดสติผมคิดว่าถ้าผมจะตายโดยไปหาคุณกับลูกไม่ได้แล้วมันทรมานมาก”

“แจ็คสัน

“ผมจะไม่เร่งรัดคุณ แค่คุณยอมให้โอกาสผมก็พอ”

            แจ็คสันยื่นมือไปหา ยองแจลังเล แต่พอสบสายตาคมก็ตัดสินใจเดินไปหา

            เหมือนความหวังที่ริบหรี่ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง แจ็คสันดีใจมากจริงๆ ที่ยองแจยอมให้โอกาสเขาสักที

            “ขอบคุณ”

            แม้แจ็คสันไม่บอกว่าขอบคุณทำไมแต่ยองแจก็รู้ดี

            เขาใจอ่อนกับแจ็คสันไปซะแล้ว ทั้งที่กลัวความเจ็บปวดที่สุด ทั้งที่กลัวเรื่องราวจะจบซ้ำแบบเดิม ทั้งที่กลัวการเริ่มใหม่ แต่ก็ยังใจอ่อน

            เขาควรจะให้แจ็คสันชดใช้ความผิดบาปก่อนหน้านี้ให้หนักกว่านี้ แต่หัวใจมันทรยศบอกว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว แค่สำนึกได้ก็พอ

            ชีวิตคนเรามันสั้นอย่างที่แจ็คสันว่า เขาไม่อยากมาเสียใจทีหลังเหมือนกันที่ทิฐิมากเกินไป

            ขอให้เขาตัดสินใจไม่ผิดแล้วกัน

 

 

 

 

 

“อย่าลืมที่แม่บอกนะว่าต้องติดต่อมาทุกวัน”

แบมแบมกำชับลูกชายก่อนขึ้นเครื่องในเรื่องเดิมๆ ที่พูดมาตั้งแต่ที่บ้าน

“ครับแม่ แม่บอกไม้หลายทีแล้วนะ” ลูกชายอ่อนใจเหลือเกิน

“ก็แม่ห่วง หรือจะไม่ไปดี”

“แม่จะเปลี่ยนใจทุกห้าวิไม่ได้นะ”

“เอ๊ะ แกนี่”

มาร์คและทุกคนขำไม้และแม่ที่มีเรื่องกันได้ทุกที่ทุกเวลา  หรือจะเถียงก่อนจากเพื่อไม่ให้ร้องไห้ก็ไม่รู้

“มาๆ กอดหน่อย อย่าโมโหน่าเดี๋ยวน้องออกมางอแงหรอก”

ร่างสูงกอดแม่แน่นๆ แบมแบมยกมือตบแผ่นหลังกว้างเบาๆ

“ก็แกเถียงแม่ทำไมล่ะ”

“ไม่ได้เถียงสักหน่อย”

ไม้หัวเราะน้อยๆ แล้วปล่อยแม่ หันไปกอดพ่อ พี่ยองแจและเจสซี่ จากนั้นจึงหันไปหาบัว ย่อตัวลงนั่ง

“ถึงพี่ไปแล้วก็มาเล่นที่บ้านนะ มาอยู่กับเจสซี่”

“ครับ” ใบหน้าหวานหม่นลง ไม่อยากให้อีกฝ่ายไปเลย พี่ไม้ใจดีกับเขามาก

“อย่าทำหน้าแบบนี้สิ ยิ้มส่งพี่หน่อย”

ร่างสูงจับแก้มนิ่มเบาๆ บัวเงยหน้ามองเขา พยายามยิ้มให้

ช่างน่ารักน่าเอ็นดู น่าสงสารด้วย

“พี่จะติดต่อมาบ่อยๆ เห็นไหมล่ะว่าโทรศัพท์ที่พี่ซื้อให้มีประโยชน์”

ไม้หยอกน้องเล่น บัวยกมือตีไปที่ไหล่บ้างหนึ่งที มือน้อยๆ นั้นไม่ได้ทำให้เขาสะเทือนเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ลืมบัวแน่นะ”

บัวกลัวเหลือเกินว่าพี่ชายใจดีจะไม่ติดต่อมาอีก

“ไม่หรอก พี่จะติดต่อมาตลอดเลย มาเล่นที่บ้านพี่นะ จะได้คุยกันทุกวัน พี่ต้องคุยกับแม่อยู่แล้ว”

“ครับ”

“ดีมาก มากอดหน่อย”

ไม้อ้าแขนออก บัวตรงเข้าไปกอดเขาไว้ น้ำตาปริ่ม

“พี่ไปแล้วนะ เจสซี่มากอดอีกที”

ไม้ยังไม่ปล่อยบัว และเรียกน้องสาวมาหา เจสซี่เดินมากอดพี่ชายไว้อีกคน

ไม้กอดทั้งสองคนพร้อมกันแล้วหอมแก้มน้องสาวอีกที

“เป็นเด็กดีกันนะ” ไม้ลุกขึ้นยืน บอกน้องๆ

“ไปเถอะไม้ มัวแต่ลากันไม่ได้ขึ้นเครื่องพอดี”

ยองแจเร่งให้ไม้ไปก่อน มันได้เวลาแล้ว ไม้พยักหน้ารับคำ

“บ๊ายบาย”

ไม้ก้าวถอยหลัง ส่งยิ้มให้ทุกคน ยกมือโบกลาแล้วหันหลังกลับ

“ไม้โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย” แบมแบมพึมพำกับตัวเอง มองตามแผ่นหลังลูกไปแล้วน้ำตาคลอ

“เอาน่า เดี๋ยวถึงแล้วลูกก็ติดต่อมา”

ร่างสูงโอบไหล่ภรรยาไว้ ปลอบคนที่ต้องห่างจากลูกเป็นครั้งแรก

ไม่แปลกหรอกที่แบมแบมจะร้องไห้ ตั้งแต่เด็กจนโตไม้ไม่เคยห่างแม่ไปไหนไกลเลยนี่นา

 

TBC.

**

หนังสือราคาโปรโมชั่นยังเหลือนะคะ ทั้งตัวหนังสือสองเล่มจบและSpin off ค่ะ

ติดต่อสั่งซื้อได้ทางเมลค่ะ รายละเอียดลงไว้ในตอนที่แล้วนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 370 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3258 Nuthathai Por (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 04:28

    ไม้ต้องติดต่อกลับมาหาคนทางนี้บ่อย ๆ นะ

    #3,258
    0
  2. #3257 N_udaen_G (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 21:12
    บ้านเจสซี่ก็จะอยู่กันพร้อหน้าแล้ว อดทรกันอีกนิดนะคะ ส่วนแยมก็ห่วงพี่ไม้มากๆ เลยค่ะ
    #3,257
    0
  3. #3256 De-nee (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 21:10
    พี่ไม้อย่าลืมน้องบัวนะ~😭😭
    #3,256
    0
  4. #3255 oni (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 06:39

    ดีใจกับเฮียด้วยค่ะ ถือว่าอุบัติเหตุช่วยได้เยอะ ครอบครัวเฮียจะสมบรูณ์รอพ่อแม่สามีแต่มีหลานคนดีคงจะผ่านไปได้สบายๆ

    ไม้ไปเมกาพาเราน้ำตามไหล สงสารแบมและบัวอ่ะ โดนเฉพาะบัวที่ไม่มีใคร หวังว่าพี่ไม้จะรักษาสัญญาไม่เงียบไปนะค

    #3,255
    0
  5. #3254 gene_pa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 22:42
    เจสซี่เรียกป๊าแล้ว แงงพี่ไม้ไปเมกาแล้วอ่ะ
    #3,254
    0
  6. #3252 nuying88 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 02:14
    สู้ ๆ นะทุกคน
    #3,252
    0
  7. #3251 ppploycb (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 00:06
    ได้ยินว่าแจ็คสันประสบอุบัติเหตุใจคือลงไปที่ตาตุ่มแล้ว อย่ารอเวลาเนอะ ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน ถ้ามีโอกาสแล้วก็ควรทำสิ่งที่อยากทำ ยองแจใจแข็งมาตลอด เพิ่งมาใจอ่อนนี่แหละ พอมีบทเรียนครั้งนี้มันก็ทำให้คิดได้แหละว่าลองดู จะได้ไม่ต้องเสียใจภายหลัง พี่ไม้ไปแล้ว แม่แบมใจหายไปหมด ห่างกับลูกครั้งแรก
    #3,251
    0
  8. #3250 n_npsk (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 22:51
    อยากให้เจสซี่ได้อยู่พร้อมหน้า พ่อแม่ลูกแล้ววว ^^ // (พี่ไม้น่ารักที่สุด)
    #3,250
    0
  9. #3249 MTBBMT95 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 21:28
    อยากให้มีพาท ไม้กับน้องบัวจัง
    #3,249
    0
  10. #3248 sareenaa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 20:57
    โห ใจหายวาบเลยอ่ะ แต่ไม่เป็นไรแล้วเนอะ ชีวิตคนเราไม่แน่ไม่นอน จะอยู่หรือจะจากกันตอนไหนก็ไม่รู้ ทำทุกๆวันให้มันดี ไม่ต้องมารู้สึกเสียใจทีหลังก็พอ // ฮืออออ คิดถึงมากกกกก เหมือนต้องค่อยๆไล่อ่านเลยง่ะ ไม่อยากให้จบตอน อุแง้งงง
    #3,248
    0
  11. #3247 patchyy2 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 18:44
    ขอเมลทีค่ะ
    #3,247
    0
  12. #3246 ymym79 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 17:44
    พี่ไม้เป็นหนุ่มแล้ว
    #3,246
    0
  13. #3245 Friendship_Lee (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 17:01
    ดีใจยองแจกับแจ็คสันจะดีกันแล้ว แบมแบมก็จะมีน้อง ครอบครัวเริ่มใหญ่ขึ้นแล้ว
    #3,245
    0
  14. #3244 น.ส.แม่มด ใจดี (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 15:18
    มาาแล้วว
    #3,244
    0
  15. #3243 Cup_Cakeks (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 11:51
    คิดถึงไม้แล้วอ่ะ
    #3,243
    0
  16. #3242 CPNJae (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 11:44
    แงงงง สู้ๆนะแจ็คสัน
    #3,242
    0
  17. #3241 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 11:41
    ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุยองแจยังคงไม่ใจอ่อนแน่ๆ ดีแล้ววววว
    #3,241
    0
  18. #3240 PiiProud (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 11:38
    ยองแจใจอ่อนมากแล้วนะเนี่ย
    #3,240
    0