สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 31 : Chapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 457 ครั้ง
    11 ต.ค. 62



 

 

            แบมแบมกลับมาถึงบ้านก็เจอทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าที่ห้องนั่งเล่นแล้ว มาร์ครีบลุกมาหา

            “ไปทั้งวันเลย หิวไหม กินอะไรมาหรือยัง”

            “กินไม่ลงหรอกครับ”

            แบมแบมเดินไปนั่งที่โซฟาเงียบๆ ทุกคนมองหน้ากัน

            “ตกลงไม้จะไปหรือไม่ไป”

            แบมแบมเปิดการสนทนาขึ้นมาก่อน จะใช้เวลาสั้นหรือยาวยังไงก็ต้องตัดสินใจ ตัดสินใจเร็วแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แม่จะทรมานแค่ไหนจะได้ทำตัวถูก

            ไม้คลานไปหาแม่ นั่งคุกเข่า วางมือบนตัก อ้ำอึ้งก่อนจะเอ่ยออกมา

“แม่อย่าว่าไม้นะ”

เสียงทุ้มเบาหวิว แค่ลูกเอ่ยออกมาแค่นี้แบมแบมก็รู้แล้ว ในอกคนเป็นแม่วูบโหวง เอ่ยเสียงกระซิบไม่ต่างกัน

“ไปใช่ไหม..

“ครับ”

” แบมแบมหลับตาลง ถอนหายใจยาว ไม้จับมือแม่บีบเบาๆ

“แม่โกรธไม้ไหม”

“แม่ขอเหตุผลได้ไหม”

“ไม้อยากไป”

“อยากไปอยู่กับปู่เหรอ”

“ปู่น่าสงสารนะครับ แม่มีทุกคนแล้ว มีพ่อ มีน้อง แม่ไม่มีไม้ก็ได้”

“แล้วถามแม่หรือยังว่าแม่ไม่มีไม้ได้ไหม”

“แม่

“พ่อเขาคือไม้เหรอ น้องคือคนเดียวกับไม้เหรอ”

แบมแบมพยายามทำความเข้าใจและกลั้นน้ำตาไปพร้อมกัน เขาก้มมองหน้าลูก นิ้วเรียวไล้แก้มขาวเบาๆ แล้วเลยไปยังกลุ่มผมนิ่ม

“ถ้าอยากไปแม่ก็จะให้ไป”

“แม่” ไม้เงยหน้าขึ้นมองแม่ แบมแบมลูบผมลูกไปมา ความอบอุ่นจากมือแม่ทำให้ไม้ใกล้จะร้องไห้เต็มที

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น แม่ไม่โอเคหรอกแต่แม่จะพยายาม”

“ไม้ขอโทษ”

“ไม่ต้องขอโทษ ไม้ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ แล้วจะไปเมื่อไหร่ คุยกันหรือยัง”

“ปิดเทอมนี้ครับ ต้องไปเตรียมตัว ไปเรียนพื้นฐาน เรียนภาษาอีก จะได้ทันภาคการศึกษาที่จะถึงนี่เลย”

“ไวนะ สัญญากับแม่ก่อนว่าจะเฟสไทม์มาทุกวัน ว่างๆ ก็บินกลับมา”

เหลือเวลาอีกเดือนเดียวเอง ไวเหลือเกิน

“อื้อ แน่นอนเลย สัญญา” ไม้เกี่ยวก้อยสัญญากับแม่ แบมแบมฝืนยิ้มให้ทั้งที่ใจไม่ไหวแล้ว

“ถอยไปที แม่คลื่นไส้”

แบมแบมรีบลุกขึ้น ไม้ขยับหลบ มาร์ครีบตามไปดูแบมแบม เผื่อเป็นลมขึ้นมา

“แม่เขารักไม้มากเลยนะ” ยองแจลุ้นเหมือนกันว่าเพื่อนจะไหวไหม แต่ในแววตามันบอกหมดแล้วว่าไม่ไหว

“ครับ..” เขาก็ห่วงแม่นะ แต่พ่อต้องดูแลแม่อย่างดีแน่นอน

“พอเราไปแล้วเดี๋ยวแม่เขาก็ทำใจได้”

ลูอิสไม่อยากให้หลานคิดมาก เขาก็เข้าใจความรู้สึกของแบมแบมหรอก แต่เขาก็อยากได้มาร์ตินไปอยู่ด้วยกัน มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

 

 

 

 

 

ผ่านไปหลายวันคุณลูอิสก็บินกลับไปท่ามกลางความดีใจและโล่งอกของแบมแบม ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติแต่ที่ไม่ปกติคงเป็นฝั่งยองแจ

อันที่จริงก็ไม่ปกติมาหลายอาทิตย์แล้วล่ะ ยองแจแค่ไม่อยากบอกใคร และยิ่งช่วงที่ผ่านมานี้ด้วยก็ยิ่งบอกไม่ได้ แบมแบมเองก็มีเรื่องเครียด

“แม่ขา ขอดูทีวีอีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ”

“แม่ขา ขอกินช็อคโกแลตอีกนิดนะ”

“แม่ขา ขอเล่นก่อนค่อยทำการบ้านนะ”

และอีกสารพัดแม่ขาที่เจสซี่จะเอามาขอยองแจเพื่อทำนั่นนี่ที่ผิดปกติไปจากนิสัยของแก

พอเขาไม่ให้ทำเจสซี่ก็ยกคำพูดเดิมๆ มาตอบ

“คุณปู่คุณย่ายังให้ทำได้เลยค่ะ”

แล้ววันนี้ วันนี้เจสซี่ก็วิ่งมาบอกแม่ว่าชุดตุ๊กตาของเธอมันเก่าแล้ว อยากได้ของใหม่

“แม่ขา มันเก่าจริงๆ นะ อยากได้ใหม่หลายๆ ชุดเลย ซื้อให้หน่อยสิคะ” เจสซี่เกาะแม่ คลอเคลียออดอ้อน

“ยังไม่เก่าค่ะ ชุดที่มีได้มายังไม่ถึงเดือนเลย” ยองแจใจแข็งไม่สนใจลูกอ้อนของเจสซี่

“เก่าแล้ว”

“เก่าหรือเบื่อคะ”

“เก่าค่ะ” เจสซี่ยืนกรานว่ามันเก่าแล้วจริงๆ นะ

“งั้นให้อาแบมตัดให้ก็ได้ค่ะ จะไปซื้อทำไม เปลืองออก” เศษผ้าเหลือๆ ของเพื่อนมีเยอะแยะ

“แต่หนูอยากได้นี่นา เพื่อนๆ ก็มีกันนะคะ”

ตุ๊กตาที่เจสซี่เล่นอยู่ตอนนี้คือตุ๊กตารุ่นใหม่ที่เพิ่งออกวางจำหน่ายเดือนที่แล้ว ป๊าซื้อให้ และชุดตุ๊กตาที่ว่าเก่าก็แถมมากับตุ๊กตานั่นล่ะ

“หนูจะเอาอย่างเพื่อนไม่ได้นะคะ พ่อแม่เพื่อนเขามีเงินเยอะ แม่ไม่มีเยอะนะ”

“คุณเขาก็มีเงินนี่คะ คุณปู่คุณย่าด้วย แม่ไม่ซื้อไม่เป็นไรค่ะ หนูโทรหาคุณปู่คุณย่าได้ คุณปู่คุณย่าบอกว่าอยากได้อะไรให้โทรหาได้ทันทีเลยค่ะ”

เจสซี่ไม่ได้อยากจะดื้อนะ แต่เมื่อแม่ไม่ซื้อก็ไม่อยากรบกวนจริงๆ

เจสซี่หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาจากกระเป๋ากระโปรงแล้วจะกดโทรหาคุณปู่ ยองแจรีบคว้าจากมือแกมาทันที

คุณโรเบิร์ตและคุณลอเรนหางานให้เขาแล้วไงล่ะ!

“ไม่ได้ค่ะ ห้ามโทร แม่ไม่ให้โทร”

“แต่ว่า..

“ไม่ได้ หนูจะเอาแต่ใจมากขึ้นทุกทีแล้วนะคะ” ยองแจเข้าโหมดดุจริงจัง

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ถ้าสะสมนานๆ ก็ทำให้เกิดปัญหาได้ ทุกทียัยหนูก็ขอขนมบ้าง ขอนั่นนี่เกินเวลาบ้าง ยองแจก็ปล่อยผ่านมาตลอด แต่วันนี้เขาไม่ปล่อยให้เจสซี่ทำตามใจตัวเองแล้ว 

มันเกินไป อะไรก็ขอจากคนบ้านนั้น แล้วบ้านนั้นก็ตามใจทุกอย่างเลยจริงๆ

เมื่อวานนี้เขาด่าแจ็คสันไปรอบนึงแล้ว คิดยังไงจะให้บัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดให้ลูกสาวพก บ้าเหรอ!

“แม่ขา..” ยัยหนูหน้าเสีย แต่ยองแจไม่ใจอ่อนหรอก

“แม่บอกว่ายังไงคะ ไม่ว่าป๊าหรือคุณปู่คุณย่าจะให้อะไรให้รับแค่นิดหน่อย”

“หนูก็ไม่ได้เอาอะไรมากนี่คะ แค่ชุดตุ๊กตา”

“แล้วก่อนหน้านี้ล่ะ หนูขออะไร”

            “อ่า..เปียโนไฟฟ้าค่ะ”

            “แล้วคุณย่าซื้ออะไรให้”

            “แกรนด์เปียโน..

            ใช่ แค่เจสซี่ลองไปเรียนเปียโนดูสองสามวันว่าจะชอบไหม พอชอบเลยว่าจะซ้อมกับเปียโนที่บ้านแล้วไปบอกคุณลอเรนว่าอยากได้เปียโนไฟฟ้า คุณลอเรนซื้อแกรนด์เปียโนไว้ที่บ้านนั้นให้เลย

            ดูความฟุ่มเฟือยนั่นสิ เกินไปแล้ว เกินไปมากจริงๆ

            “ถ้าให้แม่ทาย ถ้าหนูขอไป ชุดตุ๊กตาของหนูต้องกองเป็นภูเขาแน่นอน แม่ไม่อยากให้หนูรบกวนป๊า”

“แต่ป๊าบอกว่าเขาให้หนูได้ทุกอย่างนี่นา”

“หนูยอมเรียกเขาว่าป๊าเพราะเขาซื้อของให้เหรอ” ยองแจได้ยินนะ!

“อ๊ะ” เจสซี่รีบยกมือปิดปาก ยองแจจับมือน้อยๆ นั่นออก

“เรียกต่อหน้าเขาหรือยัง”

“ยังค่ะ”

“เจสซี่” ยองแจมองตาลูก เจสซี่รีบพยักหน้าหนักแน่น

“ยังจริงๆ ค่ะ”

“แล้วไป แม่อยากให้หนูเรียกเพราะชอบเขาจริงๆ ไม่ใช่แค่เพราะเขาตามใจหนู”

“ตอนนี้หนูก็ชอบเขานะคะ”

“รับเขาเป็นพ่อได้แล้วเหรอ”

“ก็..ได้นะคะ”

ถ้าแจ็คสันมาได้ยินคงยิ้มแก้มปริเลยสิท่า

“เอาไว้ก่อนค่ะ แม่ไม่อยากให้เขาสมหวังเร็วนัก”ยองแจยังผูกใจเจ็บอยู่นะ

“ได้ค่ะ แต่ว่าชุดตุ๊กตานี่ไม่ได้จริงๆ เหรอคะ” ยัยหนูทำเสียงอ้อน ยองแจถอนหายใจ

“ไม่ได้ค่ะ”

“แต่หนูไม่ได้เอาไว้เล่นคนเดียวนะ จะเอาไปแบ่งนายอนกับบัวด้วย”

“บัวกับนายอนมีตุ๊กตาเหรอ”

“มีค่ะ นายอนมี ส่วนของบัวพี่ไม้ซื้อให้”

เฮ้อ ทำไมคนรอบตัวเขามีแต่แบบนี้นะ คนชอบเปย์น่ะ

“แล้วบัวชอบเล่นตุ๊กตาเปลี่ยนเสื้อผ้าอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ”

“ไม่ค่อยชอบหรอกค่ะ แต่ก็ต้องเล่นเป็นเพื่อนหนูกับนายอน บัวไม่มีของเล่นเลยค่ะแม่ บัวบอกว่าตุ๊กตานี่เป็นของเล่นชิ้นแรกเลย ของหนูกับนายอนน้องเป็นผู้หญิงของบัวเป็นน้องผู้ชาย หนูอยากซื้อชุดตุ๊กตาผู้ชายให้บัวค่ะแม่ เราตัดผมตุ๊กตาให้บัวด้วยนะคะ หล่อเลย”

แม้จะเอาแต่ใจแต่ก็ยังมีน้ำใจนะ ยองแจไม่รู้เลยว่าจะอนุญาตให้เจสซี่ขอของกับบ้านนู้นอีกดีไหม

“วันเกิดบัวหนูจะซื้อตุ๊กตาตัวใหญ่ๆ ใหญ่เท่านี้ให้บัวด้วย” เจสซี่อ้าแขนออกกว้างๆ ให้แม่รู้ว่าใหญ่แค่ไหน

“ดีจ้ะ แล้วแต่หนู”

“ตกลงซื้อชุดตุ๊กตาได้ไหมคะ” เจสซี่ยิ้มหวานหวังให้แม่ใจอ่อน

“ได้ค่ะ แต่ซื้อครั้งนี้แล้วไม่เอาของเล่นอะไรพร่ำเพรื่อแล้วนะคะ” ในที่สุดยองแจก็ต้องยอมจนได้

“เย้ ขอบคุณค่ะแม่ แม่น่ารักที่สุดเลย” เจสซี่โผเข้ากอดแม่ ท่าทางดีใจมากจริงๆ ยองแจได้แต่ถอนหายใจ

 

 

 

 

 

            ยองแจสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายกลางดึก ความฝันนั้นยังคงจำได้แม้ยามตื่น ทำให้ร่างบางต้องสงบจิตใจอยู่นานพอควร  ปลอบใจตัวเองว่ามันเป็นเพียงฝันเท่านั้น มันไม่มีทางเป็นจริง

            ยองแจฝันถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่เลิกรากับแจ็คสัน และฝันถึงช่วงเวลาที่ยังไม่เกิดขึ้น

            เจสซี่เอ่ยลาแล้วจากแม่ไปอยู่กับพ่อ

            ขอให้มันเป็นแค่ฝันร้ายไม่มีทางเกิดขึ้นจริงด้วยเถอะ

            มันคงถึงเวลาที่ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว เขาคงรับไม่ได้แน่ถ้าวันหนึ่งเจสซี่เดินมาบอกว่าจะย้ายไปอยู่กับ่อ

            ต่อให้เข้มแข็งแค่ไหนเด็กก็คือเด็ก การตามใจไม่มีทางไม่สั่นคลอนหัวใจแกได้ เขาไม่อยากให้เจสซี่ไปอยู่บ้านนั้นจนถูกหล่อหลอมให้เสียเด็ก

            ยองแจเมื่อตื่นก็นอนไม่หลับอีก เขาเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มาส่งข้อความหาแจ็คสัน

 

 

           

 

 

            “แปลกใจจังที่คุณนัดผมออกมากินข้าว”

            แจ็คสันแปลกใจจริงๆ นะ ตอนอ่านข้อความเมื่อเช้านี่แทบไม่อยากเชื่อ

            “ถ้าไม่มีธุระอะไรจะนัดมาทำไมล่ะ”

            “อ้าว นึกว่าอยากกินข้าวด้วยกันเฉยๆ”

            “ฝันเถอะ ไม่ต้องทำท่าทางผิดหวังขนาดนั้นหรอก” ยองแจมองค้อน ก่อนจะสั่งอาหารกับบริกร

          “คุณเลี้ยงใช่ไหม” ยองแจหันมาถามทั้งที่สั่งไปแล้ว สั่งเผื่อแบบไม่ถามความเห็นแจ็คสันสักคำ

            “ครับ เลี้ยงครับ”

“ดี”

“แล้วตกลงมีเรื่องอะไรจะคุยเหรอ”

“ขอกินก่อนค่อยคุย คุยก่อนเดี๋ยวอารมณ์เสียพาลไม่อยากกินเอา”

“โอเค ยังไงก็ได้ตามใจคุณ”

ตอนนี้มีเหรอที่แจ็คสันจะกล้าขัดใจยองแจ ไม่มีทางหรอก

เมื่ออาหารมายองแจก็กินจริงกินจัง ไม่คุยกับแจ็คสันสักคำ แจ็คสันมองอย่างทึ่งๆ

“กินเยอะเป็นปกติไหม” เมื่อก่อนยองแจไม่ใช่คนกินเก่งเลยนะ

“ปกติ”

“ไม่เห็นอ้วนเลย”

“ก็ออกกำลังกายเข้าสิ ถามนี่คิดแล้วหรือยัง”

“อ่า ยัง” แม้จะถามประชดแต่ตอบตามตรงนะ

“คุณก็รีบกินเข้าจะได้รีบคุย ฉันต้องกลับไปทำงานอีกนะ”

“ผมก็ต้องกลับไปทำงานเหมือนกันล่ะน่า” แจ็คสันอ่อนใจ

            เมื่อผ่านไปสักพักอาหารก็หมด ได้ฤกษ์คุยกันสักที

            “ฉันอยากให้คุณช่วยหน่อย” ยองแจตั้งท่าจริงจัง ทำให้แจ็คคสันตื่นตัว รอรับฟังว่ายองแจจะคุยเรื่องอะไร

            “เรื่องอะไรเหรอ”

            “ไปบอกพ่อแม่คุณว่าต่อไปนี้ฉันจะไม่ให้เจสซี่ไปค้างบ้านนั้นอีกแล้ว”  

            “อะไรนะ ไม่ได้หรอก พ่อแม่ผมไม่มีทางยอมแน่ๆ ผมก็ไม่ยอม!” แจ็คสันปฏิเสธทันที 

ยองแจเองก็คิดอยู่แล้วว่าแจ็คสันต้องมาอีหรอบนี้ เขาเตรียมใจพร้อมรับมือมาแล้ว

ใครจะมาสู้แม่ได้!

            “ไม่ยอมก็ต้องยอม ต่อให้จะขู่ยังไง ต่อให้จะฟ้องฉันก็ไม่กลัว แค่ไม่กี่อาทิตย์ที่เจสซี่ไปอยู่บ้านคุณ ขนาดแค่เสาร์อาทิตย์นะ คุณรู้ไหมว่าเจสซี่นิสัยเสียแค่ไหน แกไม่เคยเอาแต่ใจก็กลับมาเอาแต่ใจ ดื้อขึ้น ทุกอย่างเป็นเพราะบ้านคุณสปอยล์ลูก ถ้าคุณรักลูกอย่าทำร้ายลูกแบบนี้”

            แจ็คสันนิ่งไป แต่ก็อดเอ่ยค้านไม่ได้

            “แต่นั่นมันมากเกินไป พ่อแม่ผมไม่ยอมหรอก”

            “คุณจะเห็นแก่พ่อแม่คุณหรือเห็นแก่ลูก”

            “ก็ต้องลูกสิ”

“เมื่อเลือกได้แล้วก็ไปคุยให้ด้วย ถ้าอยากเจอต้องมาเจอข้างนอก แล้วฉันจะมาด้วย แต่ไม่ให้ค้างที่บ้านแล้ว”

“ไม่เกินไปหน่อยเหรอ” แจ็คสันไม่พอใจ

แต่แจ็คสันจะพอใจหรือไม่พอใจยองแจไม่สนใจหรอก เขาไม่ได้ให้แจ็คสันเลือก ไม่มีสิทธิ์โอดครวญ มีแต่ต้องทำตามที่เขาต้องการเท่านั้น

“ไม่เกินหรอก หรือคุณอยากจะให้เจสซี่โตมาเหมือนคุณสมัยก่อน”

คำถามของยองแจทำเอาแจ็คสันสะอึก

ยองแจลดท่าทีแข็งกร้าวลงแต่ยังไม่โอนอ่อน

“นี่ฉันยอมสุดๆ แล้วนะ ต่อให้บ้านคุณจะมีเงินมากแค่ไหนฉันไม่กลัว ลูกเป็นของฉัน ถ้าฉันไม่ยอมพวกคุณก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าไม่เอาเท่านี้ก็ไม่ต้องเอาอะไรเลย ไม่ต้องมาเจอลูก แล้วฉันจะไม่อัพเดทเกี่ยวกับเจสซี่ให้รู้เลยด้วย”

“พ่อแม่ผมขาดใจพอดี”

“อยากทุรนทุรายคิดถึงหลานก็เอา แต่ฉันไม่ยอมให้ลูกเหมือนคุณหรอก”

“เราไม่มีทางประนีประนอมได้มากกว่านี้เหรอ” แจ็คสันพยายามยื้อ

“ไม่มี” แต่ยองแจไม่ยินยอม

ท่าทางเด็ดขาดของยองแจทำให้แจ็คสันหนักใจ

เขากลัวใจยองแจในแบบนี้ที่สุดแล้ว

คงไม่มีทางเลือก ที่ยองแจว่ามาก็ถูก เขาไม่ควรให้เจสซี่เติบโตมาเหมือนเขา เจสซี่ควรดีกว่าพ่อ

“ได้ ผมจะไปบอกให้”

“ขอบคุณ”

ยองแจโล่งใจที่แจ็คสันจะไปคุยให้ ไม่ว่ายอมหรือไม่ยอมก็ต้องยอม

 

 

 

 

 

“แม่เจสซี่บ้าไปแล้วเหรอ! ฉันไม่ยอมหรอก!

แจ็คสันหน้าเจื่อนกับเสียงดังของแม่

“มันก็ถูกของยองแจนะครับ เราเอาใจเจสซี่มากไป ตอนนี้มันเริ่มเกิดปัญหาแล้ว ผมเองก็ไม่อยากให้แกเสียเด็ก และไม่อยากถูกพรากลูกไปด้วย”

“ฉันจะแย่งมาให้ได้!

“แย่งมาตอนนี้ยังไงเราก็แพ้”

โรเบิร์ตเอ่ยเรียบๆ แม้ไม่พอใจมากก็ตาม

“คุณหมายความว่าไงคะ เราจะไม่ชนะได้ยังไง” ลอเรนโกรธมาก โกรธยองแจมากจริงๆ ตอนนี้

“เจสซี่เป็นสิทธิ์ของยองแจ แจ็คสันไม่ได้รับรองบุตรด้วยซ้ำ ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้หรอก”

“แต่เรารวยกว่านี่”

“ศาลไม่มองตรงนั้นหรอก”

“ให้ตายสิ ฉันชักทนเด็กคนนั้นไม่ไหวแล้วนะแจ็คสัน” ลอเรนยังโวยวายไม่หยุด แจ็คสันถอนหายใจ

“ทนไม่ไหวแล้วจะให้ผมทำยังไง ผมก็ทำดีที่สุดแล้ว ผมเลือกที่จะได้เจอลูกบ้างดีกว่าไม่ได้เจอเลย ถ้าคุณแม่ไม่อยากเจอเจสซี่แล้วก็แล้วแต่คุณแม่เถอะครับ”

“แกจะยอมแพ้ง่ายๆ แค่นี้เหรอ”

“ครับ ผมยอมเค้า”

“แกนี่มัน!

“เรื่องนี้เราโทษยองแจไม่ได้หรอกครับ เราต้องโทษตัวเองที่ทำให้เจสซี่เปลี่ยนไปจนยองแจทนไม่ได้ ตอนเราขอให้เจสซี่มาอยู่เสาร์อาทิตย์ยองแจเขาก็ยอมแต่โดยดี เขาให้โอกาสเราแล้วแต่เราทำพังเอง”

ที่ลูกพูดมามันก็ถูกจนลอเรนเถียงไม่ได้

“เราทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะนอกจากรับข้อเสนอของยองแจ”

เมื่อโรเบิร์ตกล่าวเช่นนั้นเป็นอันต้องยอมรับกันโดยดุษฎี

“เด็กคนนั้นร้ายจริงๆ กีดกันเราเกินไป เจสซี่ก็เป็นลูกแจ็คสันเหมือนกันนะ”

ลอเรนยังบ่นไม่เลิก แจ็คสันถอนหายใจหนัก

“คุณแม่ครับ ที่ตอนนี้เราได้เจอเจสซี่ ได้อยู่กับเจสซี่บ้างถือว่าดีมากแล้วนะครับ ผมเลวกับยองแจไว้มากนะ อย่าลืมว่าผมให้ยองแจไปทำแท้งด้วยซ้ำ ถ้ายองแจทำจริงคงไม่มีเจสซี่ในวันนี้ ดีแค่ไหนที่เขาเก็บลูกไว้ ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เจ็บแค้นจนเอาเจสซี่หนีห่างไปจากเรา เขาจะไม่ยอมให้เราเจอเจสซี่เลยก็ยังได้ เขาเองก็ยอมลดทิฐิลงมากแล้วที่ให้ผมได้เข้าไปดูแลลูก ถ้าเป็นผม ผมไม่ยอมหรอก ตอนนี้ผมคงยังแช่งชักหักกระดูกอยู่แน่ๆ ลองคิดว่าถ้าเราเป็นเขา เราจะทำแบบเขาไหม เราจะยอมได้เท่าเขาไหม คุณแม่คิดแค่นี้แล้วกันครับ”

แจ็คสันพยายามคุยกับแม่ด้วยเหตุผลนะ เราผิดก็ต้องยอมรับ เราจะเรียกร้องมากไปไม่ได้

”ลอเรนได้แต่นิ่งไป โรเบิร์ตเห็นสีหน้าภรรยาที่ยังบึ้งตึงแล้วก็อดเอ่ยบ้างไม่ได้

“นั่นสิ ที่แจ็คสันว่ามาก็ถูกนะ เราเองก็ไม่เคยยอมรับเขาได้เลย  เราให้แจ็คสันไปตัดความสัมพันธ์กับเขา ที่ตอนนี้เขายังไม่ตัดสัมพันธ์กับเรา ยอมให้เจสซี่เรียกเราว่าปู่ว่าย่า ผมว่ามันมากเกินไปด้วยซ้ำ ยองแจต้องจิตใจดีขนาดไหนถึงยอมให้อภัยลูกเราได้ เราเองก็ไม่ควรทำร้ายหลานทางอ้อม”

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว คุณกับลูกพูดแบบนี้แล้วฉันจะทำยังไงได้ล่ะคะ”

ลอเรนไม่ยอมก็ต้องยอม แม้ไม่อยากยอมรับแต่ที่สามีและลูกก็พูดความจริง

“ผมรู้ว่าคุณทำใจไม่ได้แต่ก็ต้องพยายามหน่อยนะ”

“รู้แล้วค่ะ”

แจ็คสันโล่งใจที่ในที่สุดแม่ก็ยอมรับสักที แม่น่ะเข้าใจยากที่สุดแล้ว ยอมรับอะไรยาก เอาใจยาก ถ้าเลือกได้เขาคุยกับพ่อง่ายกว่าคุยกับแม่

 

 

 

 

 

“งั้นเหรอ ขอบคุณ”

ยองแจคุยสายกับแจ็คสันขณะเตรียมทำอาหารเย็น เจสซี่ที่เข้ามาช่วยเป็นลูกมือกำลังปั้นเนื้อเป็นก้อนเล็กๆ

วันนี้ทำมีทบอลล่ะ

ถ้าเป็นเวรยองแจทำอาหาร เขาก็จะให้เจสซี่เข้ามาทำด้วย ให้แกมีส่วนร่วม เผื่อจะชอบการทำอาหาร

<แม่โวยวายยกใหญ่ ผมหูชาไปหมด>

“ทนได้ไหมล่ะ”

<ทนไม่ได้ก็ต้องทน ว่าแต่ผมจะได้ไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติไหม>

ตอนไปกินข้าวด้วยกันแจ็คสันก็ลืมถาม

“ได้ แต่ห้ามตามใจ พามาส่งบ้านให้ตรงเวลา”

<ก็ได้ ว่าแต่ทำไมลูกไม่รับโทรศัพท์เลย โทรหาเมื่อกี้>

“แกก็ทำข้าวเย็นกับฉันอยู่ตรงนี้เนี่ย”

<ขอคุยกับลูกหน่อย>

“ลูกมือเปื้อน”

<ไว้คุยหลังกินข้าวเสร็จก็ได้ ให้ลูกโทรหาด้วยนะ>

“ได้ จะบอกให้แล้วกัน”

ยองแจวางสายแล้วหันไปมองว่าลูกช่วยงานไปถึงไหนแล้ว เจสซี่ถามขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง

“ใครคะแม่”

“ป๊าค่ะ”

“โทรมาทำไม”

“ไม่มีอะไรค่ะ แค่โทรหากันเฉยๆ”

“ป๊าขอจีบแม่”

“หืม อะไรนะคะ” ยองแจหยุดมือที่หั่นผัก หันไปมองลูกสาวที่จู่ๆ ก็เอ่ยอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เจสซี่เงยหน้ามามองแม่ อธิบายให้ชัดขึ้น

“ป๊าเคยบอกว่าจะจีบแม่ค่ะ ขออนุญาตหนูขอจีบแม่ หนูยังไม่ได้บอกเหรอ”

“ถามตั้งแต่เมื่อไหร่ หนูไม่เห็นบอกแม่เลย”

ถ้าหนูบอกแม่จะตกใจเหรอคะ เด็กคนนี้นี่ล่ะก็

“นานแล้วค่ะ เพิ่งนึกได้เมื่อกี้” เจสซี่ทำตาแป๋ว เพิ่งนึกได้จริงๆ

“ป๊าเขาก็พูดไปเรื่อย” แจ็คสันนี่นะ เรื่องแบบนี้ก็ยังเอาไปพูดกับลูก

“แต่ดีนะคะ เราจะได้มาอยู่ด้วยกันอีก”

เจสซี่หวังว่าสักวันพ่อกับแม่จะได้อยู่ด้วยกันเหมือนบ้านอื่น

“คงยากนะจ๊ะ” ยองแจไม่อยากทำร้ายลูกไปตรงๆ ว่าไม่มีทางหรอกลูก

“ทำไมล่ะคะ แม่โกรธอะไรเขาเหรอ เขาบอกแม่โกรธเขา”

“หลายเรื่องค่ะ ก่อนหนูจะเกิดป๊าใจร้ายกับแม่มากเลย”

ยองแจตอบไปกว้างๆ เจสซี่มุ่นคิ้ว

“นิสัยไม่ดีเลย”

“แต่ตอนนี้เขาก็ดีแล้วนะ” ยองแจไม่อยากให้ลูกเกลียดพ่อไปด้วยก็แก้ตัวแทนให้

“ถ้าตอนนี้ดีแล้วทำไมแม่ยังโกรธอยู่ล่ะคะ หรือเขายังไม่ขอโทษ”

            “เขาขอโทษแล้วจ้ะ แต่เรื่องที่เขาทำไว้มันเรื่องใหญ่มาก หายโกรธไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะคะ”

            ถ้าแม่ทำตามที่เขาบอก หนูคงไม่ได้มานั่งอยู่กับแม่ตรงนี้

“แล้วใกล้หายโกรธหรือยังคะ” เจสซี่อดสงสัยไม่ได้ว่ามันเรื่องใหญ่ขนาดไหนกันนะ

“ไม่รู้สิคะ”

“ทำไมไม่รู้ล่ะคะ”

“อย่ามากดดันแม่สิ” ยองแจดุอย่างไม่จริงจังนัก เจสซี่ยักไหล่

“ไม่ได้กดดันสักหน่อย ก็หนูอยากรู้”

ยองแจถอนหายใจ อ่อนใจกับยัยหนูที่อยากรู้ไปหมด

“ผู้ใหญ่บางทีก็มีหลายเรื่องให้คิดนะคะ แม่เองก็ไม่ได้คิดเรื่องป๊าตลอดเวลา ป๊าเองก็คงเหมือนกัน การที่ป๊ากับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมันมีหลายเหตุผล ถึงป๊ากลับมาแล้วแต่เรายังอยู่ด้วยกันไม่ได้มันมีเหตุผลอยู่ ซึ่งเป็นเรื่องที่หนูไม่เข้าใจ แม่เองใช่ว่าจะใจร้ายกับป๊า แต่แต่แม่กลัวเสียใจอีก”

ไม่รู้ทำไมยองแจถึงเอ่ยกับลูกแบบนี้ คงเพราะอยากจะระบายมั้ง

“เสียใจเรื่องที่ป๊าเคยใจร้ายกับแม่น่ะเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ”

ตอนนั้น ตอนที่แจ็คสันบอกให้ไปทำแท้งใจเขาสลาย  ความรู้สึกมันพังทลายไปหมดแล้ว ตอนนั้นมันหมดทุกอย่างจริงๆ แจ็คสันทำลายมันหมด

ทั้งชีวิตเขาก็มีแค่น้า นอกจากน้าก็มีเพียงแจ็คสัน เขารักแจ็คสัน รักมาก แม้รู้ว่าไม่คู่ควรก็รัก แม้รู้ว่าเวลาที่อยู่ด้วยกันมันจะสั้นก็ยังรัก

 “แม่รักป๊าไหมคะ” คำถามของเจสซี่ทำเอายองแจนิ่งไปเลยทีเดียว

ยองแจสำรวจหัวใจตัวเอง ทั้งเมื่อก่อนจะและตอนนี้ ชั่งน้ำหนักว่าฝั่งไหนมากกว่า แล้วก็พบว่าจากที่เคยรักมาเป็นเกลียด จากที่เกลียดก็เริ่มกลับมา..

“รักค่ะ”

“ป๊ารักแม่ไหมคะ”

คำถามของเจสซี่เสียดแทงใจแม่เหลือเกิน

“ไม่รู้ค่ะ”

“ไม่รักเหรอคะ”

“ไม่รู้ค่ะ”

“งั้นต้องรัก”

“อันนี้ก็ไม่รู้”

เจสซี่งงที่แม่ไม่รู้อะไรเลย

“บ้านอื่นเค้าพ่อแม่รักกันมากเลยนะคะ”

บ้านเพื่อนเธอก็เป็นแบบนี้ ลุงมาร์คกับอาแบมแบมก็เป็น แต่ทำไมป๊ากับแม่ไม่เป็นเหมือนคนอื่น

“แม่รักป๊าก็พอแล้วนี่คะ ป๊าจะรักหรือไม่รักแม่มันไม่สำคัญหรอก และหนูก็เกิดมาจากความรักด้วย”

มันเป็นเรื่องผิดพลาด แต่ในความผิดพลาดเจสซี่ก็เกิดมาช่วงที่แม่รักพ่อนะ

“แม่น่าสงสารจัง”

ยองแจยิ้มเศร้า มองยัยหนูที่เศร้าไม่ต่างกัน

“แม่ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เรื่องนี้รู้กันแค่สองคนนะ อย่าบอกป๊า เดี๋ยวป๊าลำบากใจ”

ยองแจมันเป็นคนโง่ ความรักที่เคยคิดว่าสลายไปแล้วมันกลับมาใหม่อีกครั้ง กลับมาโดยที่เขาไม่เต็มใจ

แม้ยังให้อภัยไม่ได้สนิทใจแต่ก็แน่ใจว่ารักอยู่

“ค่ะ หนูจะไม่บอก”

“ขอบใจจ้ะ”

 

 

 

 

ผ่านมาหลายวันตั้งแต่ที่เจสซี่คุยกับแม่ในครัวเรื่องป๊า เด็กหญิงไม่สดใสร่าเริงเลย คนในบ้านเป็นห่วงกันหมด แม้กระทั่งแม่เองเจสซี่ก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไร

และที่โรงเรียน ยองแจก็ถามเพื่อนลูกสาวว่าเจสซี่เป็นยังไงบ้าง ได้รับคำตอบว่าเจสซี่ก็ไม่สดใสร่าเริงอีกเหมือนกัน ยองแจก็เดาว่าเจสซี่โดนเพื่อนแกล้งเพียงแต่เด็กๆ ช่วยกันปิดบัง พอถามครู คุณครูก็บอกว่าเจสซี่สบายดี ปกติมาก

นั่นยิ่งทำให้ยองแจเป็นห่วงมากกว่าเดิม

เจสซี่เป็นไรหรือเปล่า บอกพี่ได้นะ

ไม้เป็นตัวแทนทุกคนมาคุยกับน้อง เจสซี่ที่นอนเล่นมือถือบนเตียงหันมามองพี่ชายที่เดินมานั่งบนเตียงด้วย

เป็นอะไรคะ

ดูซึมๆ นะเรา

เปล่านี่คะ

มีเรื่องไม่สบายใจใช่ไหม

เจสซี่มองหน้าพี่ชายแล้วขยับกายนอนหันหลังให้

หนูไม่มีอะไรจะคุยค่ะ

เจสซี่ปิดการสนทนาอย่างรวดเร็ว ไม้เห็นอย่างนั้นก็ไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ

ถ้าอยากเล่าอะไรบอกพี่ได้เลยนะคะ

ค่ะ

งั้นพี่ไม่กวนแล้วไม้ลูบไหล่บางเบาๆ แล้วลุกออกไป

แต่ก่อนจะไปก็ยังไม่วายเอ่ยทิ้งท้าย

ทุกคนเป็นห่วงหนูนะ

เมื่อเสียงประตูปิดลง เจสซี่ก็วางโทรศัพท์มือถือลงแล้วถอนหายใจ

เธอรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง รู้ดี แต่ไม่อยากจะคุยกับใคร

 

 

 

 

“นี่ๆ เพื่อนพวกเธอเป็นอะไร ทำไมทำท่าทางซังกะตาย”

เซอามากระซิบถามบัวและนายอนระหว่างพักเที่ยง มองไปทางเจสซี่ที่นั่งเท้าคางบนโต๊ะ มองไปทางสนามฟุตบอล

“ไม่รู้เหมือนกัน” นายอนก็เป็นห่วง

“เจสซี่ไม่ยอมบอก” บัวก็ห่วงไม่ต่างกัน

“ว่าแต่เธอมาถามทำไม”

นายอนมองเซอาอย่างสงสัย เด็กน้อยหน้าตาสะสวยกอดอก กระซิบต่อ

“มันเหงาหู ไม่ได้ทะเลาะกับยัยนั่นมาหลายวันแล้ว”

“เธอนี่ก็แปลก ไม่ทะเลาะกันก็ดีแล้วนี่” บัวว่าแบบนี้ดีแล้วนะ

“เอาเถอะน่า มันชินนี่ อยากรู้ชะมัดว่าเป็นอะไร พวกเธอถามไม่ได้เรื่องงั้นฉันถามเอง”

เซอาขยับจะลุกไปหาเจสซี่ แต่เพื่อนซี้ทั้งสองของเจสซี่รีบห้าม

“ไม่เอาน่า อย่าเลย” บัวจับแขนเซอาไว้

“ใช่ อย่ากวนเจสซี่เลยน่า” นายอนจับแขนอีกข้างไว้เช่นกัน

“ปล่อยเลย” เซอาสะบัดหลุดแล้วลุกไปหาเจสซี่ที่นั่งคนละโต๊ะ นั่งคนเดียวดูโดดเดี่ยวชะมัด

“นี่” เซอาจิ้มนิ้วลงบนไหล่เจสซี่ เด็กหญิงหันมามอง

“มีอะไร”

“เธอเป็นอะไร”

“เปล่า” เจสซี่ซึมซะจนไม่อยากจะถามว่าเพื่อนเซอาไปไหนถึงปล่อยให้เซอามายุ่งกับเธอ

“เปล่าบ้าอะไร เขาเป็นห่วงกันไปหมด หันไปมองหน้าเพื่อนเธอโน่นว่าเป็นไงกันบ้าง”

เจสซี่ถอนหายใจแล้วหันมองนายอนกับบัว ก่อนจะมองเซอา

“ฉันรู้ว่าห่วง”

“รู้แล้วก็เงียบแบบนี้อ่ะนะ”

“ฉันจะเป็นอะไรมันเรื่องอะไรของเธอเนี่ย”

เซอาชะงักเมื่อได้ยินคำถามของเจสซี่ เธออึกอัก ไม่ได้คิดคำตอบเอาไว้เหมือนกัน

“ก็พอไม่ได้ทะเลาะด้วยแล้วมันน่าเบื่อ”

“เราสงบศึกกันเถอะเซอา ใช้เวลาช่วงนี้ทำตัวให้ชิน”

เจสซี่ซบแก้มลงกับแขน สายตาจับจ้องที่เซอา เซอานั่งลงบนม้านั่ง

“ฉันเป็นห่วง”

คำพูดของเซอาทำให้เจสซี่และเพื่อนทั้งสองตาโต

“เธอว่าไงนะ” เจสซี่นึกว่าตัวเองฟังผิด

“ถึงเราเป็นศัตรูกันแต่ฉันก็เป็นห่วงเธอ  คุณครูมาถามฉันด้วยซ้ำว่าแกล้งเธอไหม เธอทำให้ฉันเดือดร้อนรู้ตัวไหมเนี่ย”

โทษที”

“ไม่ต้องมาโทษทีเลย มีอะไรจะเล่าก็เล่า”

นายอนและบัวมองเซอาแล้วหันมามองหน้ากัน

เซอาโดนครูสงสัยแต่ยังมาใส่ใจเจสซี่เนี่ยนะ บ้าน่า

“เฮ้อ” เจสซี่ถอนหายใจยาวแล้วเงียบไป เซอาขี้เกียจคอยก็เขย่าไหล่แรงๆ

“เล่ามา”

“เซ้าซี้จังเธอเนี่ย” นายอนกับบัวยังไม่คะยั้นคะยอขนาดนี้เลย

“ก็ฉันอยากรู้”

“ไม่รู้จะบอกยังไง จู่ๆ มันก็เบื่อไปหมด”

“เริ่มเบื่อตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่คุยกับแม่”

“เรื่องอะไร”

“เรื่องแม่กับป๊า ฉันไม่เข้าใจความรักของผู้ใหญ่เลย ทำไมรักกันแล้วอยู่ด้วยกันไม่ได้”

เจสซี่พูดยาวๆ ในรอบสองวันทำเอานายอนกับบัวแปลกใจ

พยายามถามมาตั้งหลายวันไม่บอก มาบอกเซอาซะอย่างนั้น

“นี่พ่อแม่เธอไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอกเหรอ”

“ไม่ต้องล้อล่ะ ไม่มีอารมณ์จะด่าเธอ”

“ยังไม่ได้คิดจะทำอย่างนั้นซะหน่อย เธอมองฉันในแง่ร้ายมากเลยนะ”

เซอาเงื้อมือตีไหล่เจสซี่ เจสซี่แค่ปัดออก

“อดคิดไม่ได้นี่ โทษที”

เซอาถอนหายใจ เจสซี่แปลกมาก ยอมขอโทษเธอง่ายๆ ง่ายมาก

“ผู้ใหญ่มีปัญหาที่เราเข้าไปยุ่งไม่ได้นะ บ้านฉันก็มี”

“บ้านเธอพ่อแม่อยู่ด้วยกันนี่”

“ไม่อยู่ด้วยกันยังดีซะกว่า จะได้ไม่ทะเลาะกัน น่ารำคาญ”

เซอากอดอก ใบหน้าสวยบึ้งตึง คิดเรื่องที่บ้านแล้วอารมณ์เสีย

“ทะเลาะกันเรื่องอะไรอ่ะ”

“แม่บอกว่าพ่อมีเมียน้อย”

“เมียน้อย?”

“อือ คนที่จะมาแย่งพ่อไปจากแม่และฉันไง แม่บอกเป็นคนไม่ดี แม่ร้องไห้ด้วยล่ะ ร้องบ่อยมาก”

เจสซี่มองเซอาที่หน้าหม่นหมองแล้วยื่นมือไปจับมือเซอา

“อย่าร้องไห้”

“ไม่ได้ร้อง”

“ก็จะร้องอยู่แล้วนั่นน่ะ” เห็นนะว่าน้ำตาซึม

พอโดนทักเซอาก็กระพริบตาไล่น้ำตา เชิดหน้าเหมือนไม่แคร์

“ช่างเถอะ แม่บอกว่าเรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่เกี่ยว เรื่องของพ่อกับแม่ก็ให้เขาจัดการเองแล้วกัน ตอนพ่อแม่ทะเลาะกัน ฉันก็ได้เล่นเกมเท่าที่อยากเล่นเลย”

“เก็บตัวอยู่ในห้องล่ะสิ”

“อือ ขี้เกียจออกไปเห็น ก็บอกแล้วว่าน่ารำคาญ”

“เธอพูดแบบนี้แล้วฉันชักดีใจที่พ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน”

เจสซี่ไม่คิดเลยว่าเพื่อนคนอื่นก็เจอปัญหา ไม่ได้มีแค่เธอแฮะ

เมื่อเหตุการณ์สงบ นายอนและบัวก็ลุกมานั่งร่วมโต๊ะด้วย เจสซี่และเซอายังอยู่ในความเงียบ

“เซอา ไปซื้อขนมกินกัน” เพื่อนของเซอามาตามเธอถึงโต๊ะ เซอาหันไปยิ้มให้เพื่อนสนิท

“ไปสิ”

เซอาลุกขึ้นยืน เจสซี่ดึงมือเซอาไว้ เซอามองตามมือ

“มีอะไร”

“ขอบใจที่เล่าให้ฟัง”

“อือ”

“ขอบใจที่เป็นห่วงด้วย”

“พอแล้วน่า น่าขนลุกจัง”

เซอาดึงมือออกแล้วเดินตามเพื่อนไป เจสซี่หันมาทางนายอนและบัว

“ขอโทษที่ไม่ได้เล่า ไม่อยากให้เป็นห่วงกัน”

“เธอไม่เล่าสิน่าห่วง เราห่วงเจสซี่มากนะ” นายอนบ่น บัวพยักหน้าเห็นด้วย

“พอแล้วนะ มีอะไรต้องบอกกัน รู้ไหม”

“จ้าๆ”

“จ้าครั้งเดียวก็พอ” นายอนหยิกเพื่อนเบาๆ หมั่นไส้นัก ทำให้เป็นห่วงมาตั้งหลายวัน

“จ้า”

พอเจสซี่ทำตามนายอนและบัวก็หัวเราะ โล่งใจขึ้นมาก

ต้องขอบใจเซอาล่ะนะที่ทำให้เจสซี่ยอมพูด ต่อไปต้องมองเซอาใหม่แล้ว



TBC.

**

หนังสือสต็อกยังเหลืออยู่ค่ะ ทั้งตัวหนังสือ Spin off ไม้่บัว และกล่องอ่อน

หากสนใจติดต่อสอบถามได้ทางเมลนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 457 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3225 MTBB_COLD_Tim (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 15:50

    รอคร่าาามาอัพต่อเถอะน่ะค่ะ ค้างงงง
    #3,225
    0
  2. #3221 dkkamolchanok (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 12:11
    บัวอิมเมจเป็นใครนะ?
    #3,221
    0
  3. #3216 nine94 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 11:03
    รอออออ
    #3,216
    0
  4. #3211 pcnmtcn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 02:28
    อยากอ่านไม้บัววววแงง
    #3,211
    0
  5. #3210 มิรา (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 22:47

    แต่ละคน แต่ละครอบครัวต่างก็มีปัญหากีนไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่

    #3,210
    0
  6. #3209 Nuthathai Por (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 22:34

    พี่ไม้จะไปจริง ๆ เหรอ แม่เหงาแย่เลย

    #3,209
    0
  7. #3208 N_udaen_G (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 20:37
    เจสซี่ลูกกก อย่าคิดมากนะลูก~
    #3,208
    0
  8. #3207 PiiProud (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 14:04
    เจสซี่ยังเด็กอยู่นี่นา
    #3,207
    0
  9. #3205 BJonnie (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:34

    ชอบความสัมพันธ์เจสซี่กับเซอามากเลย อาจจะเพราะยังเด็กกันด้วย ก็เลยไม่ได้ไม่ชอบหน้ากันแบบเกลียดกัน แอบเอ็นดูตอนที่เซอามาบอกว่าเหงาหู โถ่ลูก5555555555 แล้วพี่ไม้ก็กำลังจำไปเมกาอีก แงงง จะไม่อยู่กับแม่แบมแล้ว น้องบัวอีก จะเป็นยังไงกันต่ออ

    #3,205
    0
  10. #3204 JACKJAE_9496 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:19

    ชอบมากค่ะ
    #3,204
    0
  11. #3203 yaej0ng (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 21:59
    เข้าใจไม้นะ เหตุผลเข้าท่าเลย แต่ก็อย่างว่าแหละ คนเป็นแม่ก็ไม่อยากห่างลูก
    #3,203
    0
  12. #3202 LuhanBen (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 19:00
    ขนลุกตายเลยถ้าเจสซี่เติบโตมาในบ้านที่มีกรอบความคิดน่ากลัวแบบนั้น จิตสำนึกต่ำมากด้วย แทนที่คนเป็นแม่ด้วยกันจะเข้าใจหัวอกกันดันเอาแต่ใช้อารมณ์ เหมือนโตมาในกรอบเดิมๆอ่ะ ส่วนไม้นี่ไปอยุ่เมืองนอกอนาคตจะได้ไกลอ่ะดีแล้วแต่เราไม่ชอบวิธีที่ปู่ใช้ อยู่ๆก็มาจะเอาอย่างนั้นอย่างนี้แล้วต้องได้ตามใจ ลำไยอ่ะ เอาไม้ไปก็ช่วยอย่าเลี้ยงให้โตมามีนิสัยเหมือนตัวเองเลยนะ สงสารเด็กมัน
    #3,202
    0
  13. #3200 Friendship_Lee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 17:14

    ยองแจยอมขนาดนี้แล้วแม่แจ็คสันนี่ยังไง ไม่เข้าใจจริง ๆ สปอยเจสซี่จะเสียคนอยู่แล้ว ดีนะยองแจสังเกตทันไม่งั้นคงแย่กว่านี้

    #3,200
    0
  14. #3198 gene_pa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 16:39
    ไม่ชอบที่พี่ไม้เลือกไปเลยอ่ะ เซอาก็มีมุมดีๆนะเนี้ย
    #3,198
    0
  15. #3196 ppploycb (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 16:15
    สงสารแม่แบมที่ไม้เลือกไป แต่ถ้าเพื่ออนาคตก็น่าไปอยู่แหละ ไม่ใช่ว่าไปแล้วไปเลยเนอะ
    #3,196
    0
  16. #3195 LittleDeer07 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 16:11
    ตอนพี่ไม้บอกจะไปอยู่กับปู่...ร้องไห้แทนแม่แบมเลย
    #3,195
    0
  17. #3192 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 13:41

    แม่ยองแจยังรักป๊าอยู่ แต่ไม่อยากเสียใจอีก อยากให้ป๊าจีบอย่างจริงจังสักที แม่ของแจ็คก็ลดความร้ายลงบ้างเถอะ
    #3,192
    0
  18. #3190 0851312049 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 10:24
    บัวไม้อยากมีตอนบัวไม้หน่อย555
    #3,190
    0
  19. #3189 ARS333CYJ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 09:56

    เหนื่อสิ่งอื่นใดเซอาน่ารักโว้ยยยยยย ชอบนิสัยเด็กคนนี้ง่าาา5555 สงสารแบมอ่ะถ้าเป็นเรา เราคงทำใจไม่ได้แล้วพ่อพี่มาร์คอ่ะเป็นไร อยู่คนเดียวมาได้ตั้งนานแล้วทีนี้ทำมาเป็นอยู่ไม่ได้หรือยังไงกัน ไม่สงสารหัวอกคนเป็นแม่เลย จะเอาพี่มาร์คมาเทียยไม่ได้หรอกนะเพราะพี่มันโตแล้วก็ต้องมีครอบครัวสิ ไม่เข้าใจอ่ะ ไม่เข้าใจๆ พี่แจ็คก็ด้วยเห้อ. ทำไมไม่ทำอะไรให้มันชัดเจนซักทีนะ อีกอย่างถ้ารอให้เจสซี่โตขึ้นกว่านี้แล้วรู้ความจริงขึ้นมานะจะซวยกันหมดคอยดู

    // อยากบอกให้ไรท์รู้ว่ายังรออยู่นะคะ นี่เป็นนิยายเพียงไม่กี่เรื่องที่ไม่ว่านานๆจะอัพทีแค่ไหนเราก็ยังจำได้ ถ้าเป็นไปได้มาบ่อยๆนะคะ เนื้อเรื่องกำลังสนุกเลยยย สู้ๆนะคะ ไม่ได้กดดันเน้อแต่ก็อยากอ่านง่าาา555 ไม่มีอะไรให้อ่านแน้ว
    #3,189
    0
  20. #3188 19972311 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 09:33
    เราไม่เอาแล้วค่ะฟิคปล่อยไปเลยถือว่าทำบุญทำทานไปแต่ก็ขอให้ทำอะไรไม่เกิดเลยค่ะขอบคุณ
    #3,188
    0
  21. #3187 19972311 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 09:31
    บอกว่ามีสต็อกแต่คนจองยังไม่ส่งเลยโกงกันชื่งๆหน้านะคะ
    #3,187
    0
  22. #3184 KuenNun (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 08:36
    ไม่ว่าจะกี่ทีๆ รำคาญอินังแม่แจ็คสุดละ ขออนุญาตหยาบ ไม่รับเป็นย่าด้วย!!!
    #3,184
    0
  23. #3183 iiiiiiiiimee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 08:07
    ส่งเมลไปนานแล้วนะคะ ไม่มีการตแบกลับเลยค่ะ
    #3,183
    0
  24. #3182 Melovemind (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 07:35

    ถ้าหนูรู้เรื่องทั้งหมดจะโกธรป๋าเขาไหมคะ โอ๊ยๆๆ เกินอาการชิปเจสซี่กับเซอา 5555
    #3,182
    0
  25. #3181 sareenaa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 07:02
    ใจจะขาดตามแบมๆเลยอ่ะ แงงง เจสซี่ก็น่าสงสารจังเลยลูก
    #3,181
    0