สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 26 : Chapter 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 642 ครั้ง
    2 ส.ค. 62


 

           

            “คุณอยากไปคุยที่ไหนล่ะครับ”

            “ไปบ้านเธอ ฉันอยากเจอมาร์ติน”

            คุณลูอิสตอบได้ทันทีเหมือนคิดคำตอบเอาไว้แล้ว คำว่าอยากเจอมาร์ตินทำให้แบมแบมชาไปทั้งตัว

“ผมไม่ให้ไป”

“ฉันจะไป”

ร่างสูงเดินผ่านแบมแบมไปนั่งที่โซฟา แบมแบมหันกลับไปมอง ไม่พอใจ

เอาแต่ใจตัวเองชะมัด

“แบมแบม เค้กมาแล้ว พี่ซื้อสตรอเบอร์รี่มาเผื่อ..

มาร์คหยุดพูดกะทันหันเมื่อเห็นพ่อตัวเอง ตาคมเบิกกว้างมองคุณลูอิสที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ

“ว่าไงมาร์ค” ลูอิสยิ้มทักทายลูกชาย มาร์คหน้านิ่วคิ้วขมวด

“คุณพ่อมาทำไม

“ไม่ได้มาหาแก มาหามาร์ติน”

“มาหามาร์ติน?” มาร์คทวนคำ หันไปมองแบมแบม ร่างบางกอดอก ถอนหายใจ ไม่รู้จะูดยังไงเหมือนกัน

“ฉันจะไปบ้านแก” ลูอิสดึงความสนใจลูกมาที่ตนอีกครั้ง

“ไม่ใช่บ้านผม บ้านแบมแบมต่างหาก”

“สามีภรรยาก็คนๆ เดียวกันนั่นแหละ”

“จะมาสามีภรรยาอะไรกัน คุณพ่อไม่ยอมรับแบมแบมไม่ใช่หรือไงครับ”

มาร์คชักจะงงกับพ่อแล้วนะเนี่ย ไหนบอกว่ายังไงก็ไม่เอาแบมแบมเป็นสะใภ้ไง

“ฉันก็คิดอยู่นานเหมือนกัน แต่ฉันจะยอมรับแบมแบมก็ได้ถ้าได้เจอมาร์ติน”

“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ แค่เจอก็พอเหรอ” แบมแบมไม่เชื่อหรอก ไม่ต้องมายอมรับเขาหรอกถ้าต้องแลกกับการเจอไม้

“ก็ยอมให้เจอก่อนสิ”

แบมแบมหันไปมองมาร์ค เชิงปรึกษาว่าจะเอายังไงดี

“ให้เจอกันสักครั้งก็คงไม่เป็นไรมั้ง”

แม้มาร์คไม่รู้ว่า่อต้องการอะไร แต่ตอนนี้ก็ต้องยอมไปก่อน เอาไว้ค่อยเจรจา

ถ้าพ่อยอมรับแบมแบมได้อย่างปากว่าก็คงดี

 

 

 

 

 

“ตอนนี้คุณพ่อพักที่ไหนครับ บ้านอาหรือเปล่า”

“ใช่ บ้านอาแก”

แบมแบมนั่งข้างคนขับฟังการสนทนาของพ่อลูก อึดอัดชะมัด

“ลอรี่อวดใหญ่ว่าหลานน่ารัก”

“คุณอาทั้งรักทั้งหลงเจสซี่มากครับ”

ฉันจะได้เจอเจสซี่ด้วยสินะ”

“ครับ ก็ยองแจอยู่กับผมนี่”

“แล้วไม่คิดย้ายออกไปอยู่บ้านลอรี่บ้างเหรอเด็กที่ชื่อยองแจ ลอรี่บอกว่าจะย้ายไปก็ได้”

“จริงเหรอครับ ไม่เห็นยองแจบอก หรือว่าคุณอายังไม่ได้บอกยองแจ”

ไม่แค่มาร์คแปลกใจ แบมแบมก็หูผึ่งฟังไปด้วย

“คงงั้นมั้ง ไม่รู้สิ”

แบมแบมฟังแล้วได้แต่แค่นยิ้ม ที่ให้ย้ายคงเพราะอยากได้เจสซี่ไปอยู่ด้วยน่ะสิ

“เมียแกไม่เงียบเกินไปหรือไง”

ลูอิสคุยกับลูกชายแล้วชักเบื่อๆ แบมแบมยังคงมองไปนอกรถ ไม่ได้หันไปมอง

จะคุยกับลูกก็คุยไปสิ เลี้ยวมาหาเขาทำไม

“คุณพ่ออยากคุยอะไรกับแบมแบมล่ะครับ

“อยากคุยเรื่องมาร์ติน”

“คุณจะคุยเรื่องไม้กับผมทำไม” แบมแบมหันกลับมามองลูอิส

“ไม้?”

“อีกชื่อของมาร์ติน”

“ก็มันน่าเบื่อ เธอน่าจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับมาร์ตินให้ฉันฟังบ้าง”

“ผมไม่รู้จะเล่าอะไร”

“งกจัง”

คุณลูอิสบ่น  แบมแบมหันไปถลึงตามองคนขับ มาร์คหัวเราะ

“เอาน่า นึกอะไรได้ก็เล่าๆ ไปเถอะ”

ไม่เห็นอยากจะคุยด้วยเลย เฮอะ!

 

 

 

 

“อยู่คอนโดเล็กๆ แบบนี้น่ะเหรอ” ลูอิสพึมพำ มองขนาดบ้านแบมแบมอย่างไม่ชอบใจ เดินเข้าบ้านมาก่อนทุกคน

แบมแบมเท้าเอว ดึงมาร์คมากระซิบ

พ่อพี่จะหาเรื่องแบมใช่ไหม”

มาหาว่าบ้านเขาเล็กเหรอ นี่มันน้ำพักน้ำแรงเขานะ

“เอาน่า อย่าอารมณ์เสียเลยนะ”

“ฮึ่ย” แบมแบมยิ่งหงุดหงิดง่ายอยู่ช่วงนี้ ยังต้องมาเจอแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีก ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ูดจาชวนหาเรื่องอยู่ได้

ลูอิสเข้ามาในบ้านแล้วก็มองไปรอบๆ  บ้านสวยดีอยู่หรอกแต่เล็กไปหน่อย ก็ไม่หน่อยล่ะ เล็กมากเลย อยู่กันไปได้ตั้งหลายคนได้ยังไง

“มาร์ติน”

ลูอิสเดินหาหลานจนไปเจอในห้องนั่งแล่น ไม้นั่งวาดรูปกับน้องสาวอยู่บนพื้น เงยหน้ามองคนที่เรียกตน

“ครับ?”

ใครอ่ะ รู้ชื่อเขาได้ไง ใครบอก

“ปู่เอง”

“ปู่?”

คราวนี้เจสซี่เงยหน้ามองบ้าง  ไม้ยืดตัวขึ้น ทักทาย

“สวัสดีครับ”

“อื้ม” เหมือนมาร์คมากจริงๆ นะเนี่ย เหมือนจนน่าตกใจ

“คุณปู่ของี่เหรอคะ” เจสซี่มองคนแปลกหน้าอย่างสนใจ ลูอิสยิ้มให้เด็กน้อยอย่างเอ็นดู

“ใช่แล้วจ้ะ หนูคือเจสซี่สินะ”

“ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีจ้ะ” ลูอิสอดชมหลานอีกคนไม่ได้ เธอน่ารักมากๆ โตมาคงสวยมากนะ

“งั้นเธอก็คือชเวยองแจ” ลูอิสทักคนที่เิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่น ยองแจชะงัก

“สวัสดีครับ ผมยองแจครับ” แม้งงๆ แต่ยองแจก็รับคำ ทักทาย

ยองแจลงมาจากชั้นบนเพราะรู้ว่าเพื่อนกลับมาบ้านแล้ว และก็ต้องแปลกใจที่เห็นคนแปลกหน้า  แต่ร่างสูงนั้นคลับคล้ายคลับคลานัก

ยองแจมองหน้าเขาแล้วมองไปทางสามีเพื่อนที่เดินเข้ามาในสายตาพอดี ร้องอ๋อในใจ

ลูอิสเดินไปนั่งที่โซฟาโดยไม่ต้องมีใครเชิญ แต่ท่าทางสบายๆ ของเขาทำให้คนอื่นเกร็งไปหมด ไม่รู้จะทำตัวยังไงดี

แบมแบมเป็นคนแรกที่ขยับตัว เขาเดินไปที่ครัวแล้วเอาน้ำมาให้ลูอิส ไม่ได้อยากเอาอกเอาใจหรอก แค่ทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี ยองแจก็ไปเตรียมขนมมาให้ทุกคน สามีเพื่อนหิ้วขนมมาเยอะแยะเลย

“คุณปู่มาทำธุระเหรอครับ” ไม้เป็นคนแรกที่คุยกับปู่ ถือจานเค้กไว้ยังไม่ได้กิน

“เปล่า มาหามาร์ตินนั่นล่ะ” ลูอิสยิ้มให้หลานชายที่โตเป็นหนุ่ม เอ็นดู

“มาหาผม?” ไม้ชี้หน้าตัวเองงงๆ

“ใช่ ปู่คิดดีแล้วถึงมา” ร่างสูงเอื้อมมือมาลูบผมไม้ ไม้ก็ไม่ได้ขืนตัวหันหนีอะไร

“อ่อ ครับ”

“นอกจากมาเจอมาร์ติน ปู่ก็มีเรื่องอยากคุยกับพ่อแม่มาร์ตินด้วย เยอะแยะเลย”

ภายใต้รอยยิ้มและสายตาของพ่อที่แสดงความเอ็นดูหลาน มาร์คหวั่นใจิกลว่าต้องมีอะไรซ่อนอยู่

“คุณพ่ออยากคุยเรื่องอะไรเหรอครับ”

“ในเมื่ออยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาก็ไม่อ้อมค้อมล่ะนะ” ลูอิสจริงจังขึ้นจนทุกคนมองหน้ากัน

สายตาคมจับจ้องที่มาร์คและแบมแบม ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ทำให้ตกใจกันทั้งบ้าน

“ฉันอยากขอมาร์ตินไปอยู่อเมริกาด้วยกัน”

“คุณพ่อ!” มาร์คน่ะตกใจแต่แบมแบมช็อคไปแล้ว

“ไม่ได้หรอกครับ! ผมไม่ยอมให้ไม้ไปอยู่กับคุณแน่

แบมแบมตัวเย็นเฉียบ ในที่สุดลางสังหรณ์ก็ไม่เคยทำงานลาด การที่เขากลัวการมาของลูอิสนั้นถูกต้องแล้ว

“แลกกันไง ในเมื่อมาร์คมาอยู่ที่นี่แล้ว ฉันต้องการผู้สืบทอดคนใหม่ เธอไม่ต้องกลัวหรอก ฉันดูแลหลานเป็นอย่างดีแน่ เขาจะได้ทุกอย่างที่ฉันมี ได้เรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุดด้วย”

“นั่นมันไม่ใช่ประเด็นหรอกนะครับ จู่ๆ คุณจะมาเอาลูกผมไปไม่ได้ ผมไม่ยอมหรอก เราให้ไม้ไปไม่ได้นะพี่มาร์ค”

แบมแบมหันไปหามาร์ค จับแขนเขาไว้แน่น ใกล้จะร้องไห้เต็มที

แบมแบมคิดแค่ว่าคุณลูอิสนั้นจะมาพาพี่มาร์คกลับไป แต่มันไม่ใช่

“แบมใจเย็นๆ ก่อนนะ” มาร์คลูบไหล่ปลอบใจ เขาก็ไม่คิดเหมือนกันว่า่อจะมาไม้นี้

“ก็ดูที่พ่อพี่จะทำกับแบมสิ”

ร่างบางหน้าเผือดสี ไม้รีบลุกมาหาแม่ นั่งลงตรงหน้า

“แม่อย่าเพิ่งคิดมากนะ แม่ไม่สบายอยู่นะครับ”

ไม้กุมมือแม่ไว้ ปลอบใจอีกคน แบมแบมจะวูบอยู่แล้ว

“ยองแจว่าแบมสีหน้าไม่ค่อยดีเลย ให้ไปักข้างบนก่อนดีไหม”

ยองแจเป็นห่วงเพื่อน ตอนแจ็คสันบอกจะเอาเจสซี่ไปเขาก็ช็อคเหมือนกัน แบมแบมก็คงไม่ต่างกันหรอก

“ไม้พาแม่ขึ้นไปข้างบน พ่อขอคุยกับปู่ก่อน”

“ครับ” ไม้ลุกขึ้นแล้วประคองแม่ออกไปจากห้องนั่งเล่น

ลูอิสมองตามแบมแบมกับหลานไปแล้วหันมาหาลูกชาย

“เมียแกไม่สบายเป็นอะไร”

“ผมก็ไม่รู้ เขาไม่ยอมไปหาหมอ ว่าแต่คุณพ่อเถอะ ทำแบบนี้ทำไม”

“ทำสิ่งที่ควรทำ”

“ควรทำหรืออยากทำ”

“ทั้งสองอย่าง”

“ทำไมคุณพ่อต้องมายุ่งกับเรา ผู้สืบทอดอะไร ลูกแคทก็มี”

“หลานตากับหลานปู่ไม่เหมือนกัน เคธี่กับโคลเอ้ก็ต้องรับสืบทอดกับทางี่เขยแกสิ ส่วนลูกแกก็ต้องสืบทอดทุกอย่างจากฉันแทนแก เหมือนที่เจสซี่ก็จะได้ทุกอย่างจากร็อบและลอรี่ เนอะ”

ลูอิสหันไปยิ้มให้เจสซี่ ยัยหนูก็ไม่รู้เรื่องหรอก คุณปู่ยิ้มให้ก็ยิ้มตอบ

“ลุงมาร์คจะคุยกับคุณปู่ เราไปที่ครัวกันก่อนดีกว่านะ ไปทำมื้อค่ำกัน” ยองแจอึดอัดที่จะนั่งฟัง ก้มลงเอ่ยกับลูกสาว เจสซี่พยักหน้า

เมื่อสองแม่ลูกไปแล้วมาร์คก็หันกลับมาสนใจพ่อ

“แบมแบมยอมรับไม่ได้แน่ เขาไม่มีทางยอม”

“เพื่ออนาคตของมาร์ตินเขาต้องยอม”

“อยู่ที่นี่ก็มีอนาคตได้”

“แต่มันไม่เหมือนกัน อย่าปิดกั้นโอกาสลูกสิ”

“ทำไมคุณพ่อเอาแต่ใจแบบนี้”

“เหมือนแกไง แกก็เอาแต่ใจ ทิ้งฉัน ทิ้งทุกอย่างเพื่อมาอยู่ที่นี่”

ลูอิสก็ช้ำใจนะที่ลูกทำอะไรไม่คิดถึงใจเขาเลย

มาร์คชะงักไปเล็กน้อยก่อนเอ่ย

“ถ้าคุณพ่อยอมรับแบมแบมแต่แรกผมจะทำอย่างนี้เหรอ”

“ฉันผิดงั้นสิ?” ลูอิสเลิกคิ้ว ถามเสียงสูง มาร์คอ่อนใจ

“คุณพ่อไม่เคยทำอะไรผิดหรอกครับ ผมผิดเอง”

“แกน่าจะดีใจที่ฉันยอมรับแบมแบมได้”

“ยอมรับยังไง คุณพ่อกำลังทำร้ายแบมแบม เขามีแต่ลูก เขาอยู่มาได้ก็เพราะลูก คุณพ่อเอาไม้ไปก็ไม่ต่างจากฆ่าเขาหรอก

“ฉันก็กำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่เหมือนกัน”

มาร์คชะงักไปอีกครั้งกับคำูดนั้นของพ่อ

ตั้งแต่ไม่มีแม่ พ่อก็มีแค่เขากับแคทเหมือนกัน

“ฉันไม่ได้อยากเอาชนะ แต่ฉันจำเป็นต้องมีใครสักคน แคทเองก็ไม่ค่อยได้มาที่บ้านแล้ว แกก็ไม่อยู่ บ้านเรามันกว้างมากนะมาร์ค แกเองก็รู้ และมันก็กว้างมากขึ้นด้วยตอนที่ฉันอยู่คนเดียว”

“คุณพ่อ

คำพูดของพ่อทำให้มาร์คแจ็บแปลบในใจ ลูอิสถอนหายใจ

เขาไม่ได้อยากเผยด้านที่อ่อนแอให้ลูกเห็น แต่เขาต้องได้มาร์ตินไป

“ฉันมาอย่างสันตินะ มีเวลามากพอจะคุยกับเมียแกให้เข้าใจ ฉันพักร้อนหลายวัน ส่งงานให้ริชาร์ดดูแลแล้ว”

ลูอิสเอ่ยถึงญาติอีกคนที่ไว้วางใจได้

มาร์คทั้งหนักใจและลำบากใจ ตอนนี้เขาคิดไม่ออกแล้วว่าจะทำอย่างไรดี ไม่ว่าเข้าข้างใครอีกฝ่ายก็ต้องเสียใจ

 

 

 

 

“แม่โอเคนะ” ไม้คุกเข่าลงข้างเตียง จับมือแม่ที่ครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเตียง

“ไม่โอเคเลย ไม่โอเคมากๆ” แบมแบมถอนหายใจ กุมขมับ เวียนหัว

” ไม้เองก็อับจนถ้อยคำ เขาไม่รู้จะทำยังไงดี คุณปู่ออกตัวแรงมาก เขาเองยังตกใจ

“ไม้จะไม่ไปใช่ไหม”

“ไม่หรอก ไม้ไม่ไป” เขาทิ้งแม่ไปไม่ได้หรอก ขนาดแค่ปู่เกริ่นมาแม่ยังอาการแย่ขนาดนี้

“ไม้อยากไปไหม”

“ไม้ไม่รู้ ยังไม่ได้คุยอะไรเลยนะครับ”

 ไม้ไม่ได้ลังเลแต่เขาก็ยังต้องให้โอกาสปู่บอกเหตุผลก่อน

แบมแบมน้ำตาคลอ ก่อนอาการคลื่นไส้จะตีขึ้นมาจนต้องรีบลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ

ไม้ตกใจกับท่าทีกะทันหันของแม่ รีบตามไปลูบหลัง

“แม่ไปหาหมอเถอะ” ไม้นั่งลูบหลังแม่ที่เกาะชักโครกอาเจียนด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เอ่ยอย่างเป็นห่วง

“ไม่..ไม่เป็นไร”

“นี่มันเกินคำว่าไม่เป็นไรแล้วแม่”

เด็กหนุ่มถอยออกมาให้แม่ได้ลุกขึ้นมาบ้วนปากล้างหน้า

“แม่ ไปหาหมอเถอะ ไม้ว่าไม่ไหวแล้วอ่ะ”

“คงเครียดน่ะ”

“ไม้ว่าไม่ใช่แค่เครียดแล้วนะ โรคกระเพาะป้ะ”

“ไม่หรอก”

“งั้นอะไรอ่ะ ทั้งมีไข้ คลื่นไส้ อาเจียน เวียนหัว อาหารเป็นพิษเหรอ”

ไม่..ใช่หรอก..” แบมแบมชะงักเมื่อฟังอาการจากปากลูก

เขาไม่ได้สะกิดใจเลย ไม่เคยเอาอาการต่างๆ ของตัวเองมาประกอบรวมกันเลย

“เป็นอะไรไป นิ่งเชียวครับ”

“ไม่หรอกน่า..

“ไม่อะไร”

“ไม้ถอยซิ”

แบมแบมดันลูกให้พ้นทางแล้วก้าวเร็วๆ ออกจากห้องน้ำ ไม้งง รีบตามออกมา

“ค่อยๆ เดินเดี๋ยวหน้ามืด”

แบมแบมนั่งลงบนเตียง สงบจิตสงบใจ  จะมีเรื่องให้ช็อคติดๆ กันไม่ได้นะ

แม่เป็นไร” ไม้นั่งลงข้างแม่ แบมแบมจับมือลูกแล้วลุกขึ้น

“กระเป๋าแม่อยู่ไหน”

“อยู่ข้างล่าง ไม้ไม่ได้เอาขึ้นมา”

“ไปเอาให้แม่หน่อย”

“เอามาทำอะไร”

“เหอะน่า”

“รอแป๊บ” ร่างสูงออกจากห้องไปเอากระเป๋ามาให้

แบมแบมเดินไปเดินมา ยกมือทั้งสองกุมศีรษะ

“บ้าน่า ไม่ใช่หรอก”

 

 

 

พ่อ กระเป๋าแม่อยู่ไหนครับ”

ไม้วิ่งลงมาชั้นล่าง ร้องถามเสียงดัง

“ตรงชั้นวางหน้าทีวีนี่ แม่เป็นไงบ้าง

มาร์คชี้ให้ลูกดูของที่ตามหา ไม้หยิบขึ้นมาถือแล้วเงยหน้ามอง

“แย่ครับ เพิ่งอ้วกไปรอบนึง”

“อะไรนะ”

“ขึ้นไปสิครับ ลากไปหาหมอหน่อยก็ดี ผมกล่อมแล้วไม่ยอมไปสักที”

“เดี๋ยวพ่อขึ้นไปดูแม่เขาหน่อย ไม้อยู่คุยเป็นเพื่อนปู่นี่แหละ”

มาร์คแย่งกระเป๋าจากมือลูกไปแล้วออกไปจากห้องนั่งเล่น

“มานั่งนี่สิมาร์ติน”

คุณปู่ตบที่ว่างข้างตัวแปะๆ ไม้ยิ้มเจื่อน ไม่ค่อยชินที่มีคนเรียกมาร์ติน

 

 

 

 

“แบมเป็นไงบ้าง ลูกบอกว่าอ้วกเหรอ”

มาร์คเข้ามาในห้องนอน วางกระเป๋าแบมแบมลงบนโต๊ะ

คนที่นั่งก้มหน้าหลับตาเงยหน้าขึ้นมอง

“อื้อ”

พี่ว่ามันไม่ไหวแล้วนะ”

“แบมว่าแบมพอจะรู้แล้วว่าตัวเองเป็นอะไร”

“เป็นอะไร” มาร์คเดินมานั่งด้วย ถามอย่างเป็นห่วง

“แบมกำลังลังเลว่าจะทำยังไงดี”

“ทำอะไรล่ะจ๊ะ”

“พี่ไปซื้อที่ตรวจให้แบมทีได้ไหม”

“ที่ตรวจ?”

“ที่ตรวจครรภ์” แบมแบมพูดเต็มๆ ให้คนที่งงเข้าใจ พอได้ยินมาร์คก็ตาโตทันที

“อะ..อะไรนะ ที่ตรวจครรภ์”

“แบมเพิ่งคิดได้เมื่อกี้ว่าอาการทุกอย่างของแบมมันตรงมาก สังหรณ์ว่าจะมา”

คนที่อ่อนแรงดูจริงจัง  ร่างสูงยิ้มกว้าง

“ไม่ต้องใช้ที่ตรวจแล้ว ไปหาหมอกัน”

มาร์คลุกขึ้นยืนแล้วดึงแบมแบมให้ลุกตาม แบมแบมขืนตัวไว้แต่ก็สู้แรงไม่ได้อยู่ดี

“ไม่เอา แบมไม่อยากไป”

“ไม่ไปไม่ได้ ไปหาหมอชัวร์กว่า”

“ที่ตรวจก็ชัวร์”

“แต่ตรวจเองแล้วก็ต้องไปโรงบาลฝากครรภ์อยู่ดี ไปซะทีเดียวเลยไม่ง่ายกว่าเหรอ”

แต่ว่า..ถ้าไม่ใช่ล่ะ”

“ไม่ใช่ก็ไปเอายามากิน แบมหน้าซีดมากนะ”

“แต่ว่า”

“เอาน่า ไปเถอะนะ พี่เป็นห่วง”

มาร์คโอบไหล่บาง ดันให้เดิน แบมแบมขืนตัวแต่ไม่สำเร็จ

มาร์คจูงมือแบมแบมลงมาข้างล่าง แวะบอกลูกแค่ว่าจะพาแม่ไปหาหมอแล้วก็ออกจากบ้านกันไปเลย

 

 

 

 

“ตื่นเต้นเนอะ”

มาร์คที่นั่งรอเข้าห้องแพทย์กับแบมแบมดูตื่นเต้นกว่าแบมแบมมากจริงๆ แบมแบมถอนหายใจ

“อย่าเพิ่งปักใจว่าใช่นะ แบมก็ไม่มั่นใจ”

“แล้วมันไม่เหมือนตอนท้องไม้เหรอ”

“ก็น่าจะเหมือน” แบมแบมคิดถึงความทรงจำเมื่อก่อน แต่มันก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้วนะ

“ถ้าใช่ก็ดีน่ะสิ”

พี่คงอยากมีมากเลยสินะ”

อื้อ อยากมีมากๆ เลย ไม้โตแล้วนี่นา และถ้าลูกเลือกที่จะไปอเมริกาเราจะได้ไม่เหงาไง”

“อะไรนะ พี่ตกลงกับพ่อแล้วเหรอว่าจะให้ลูกไป”

แบมแบมตกใจ มาร์ครีบโอบไหล่แล้วลูบไปมาให้ใจเย็นๆ

“ยัง แต่พี่ก็สงสารพ่อนะ อ้ะ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียใส่พี่” มาร์ครีบเอ่ยเมื่อเห็นสีหน้าแบมแบมที่บึ้งตึงขึ้นมาทันที

พ่อไม่มีใครแล้วจริงๆ ตอนนี้พ่ออยู่บ้านคนเดียว แคทเองก็มีครอบครัวตัวเอง นานทีจะพาหลานไปหา พี่ควรจะอยู่กับ่อแต่พี่ก็เลือกแบมมากกว่า”

อ้อ ี่เสียใจสินะที่เลือกแบม..

แบมแบมพลั้งปากไปแล้วก็รีบเงียบ นึกเสียใจที่งี่เง่า ไม่ได้ตั้งใจตัดพ้อนะ

“ไม่ใช่ พี่ไม่เคยเสียใจที่เลือกแบม ให้เลือกใหม่พี่ก็เลือกแบม แต่พี่ก็ห่วงพ่อนะ พ่อคงเสียใจมากที่พี่ทิ้งท่านและทุกอย่างมาเริ่มต้นใหม่ที่นี่

“แล้วี่จะให้แบมทำยังไง จะให้แบมส่งลูกไปอยู่อเมริกาเหรอ แบมทำใจไม่ได้หรอก”

“การส่งลูกไปก็มีข้อดีนะแบม แล้วการไปอยู่โน่นใช่ว่าไม้จะกลับมาเยี่ยมเราไม่ได้ ก็เหมือนเราส่งไม้ไปเรียนเมืองนอก ต่างแค่ไม้ไม่ต้องหาที่อยู่ใหม่ และไม้กลับมาได้ตลอด เราให้ลูกลองเลือกก่อน ถ้าลูกจะไปก็ให้ไป”

“แต่แบม..

“แบมรักและห่วงลูกพี่เข้าใจ แต่ที่แบมไม่อยากให้ไม้ไปก็คงไม่ต่างจากที่พ่อพี่ไม่อยากให้พี่มา”

แบมแบมจะค้านอีกแต่ต้องเข้าพบคุณหมอซะก่อน มาร์คเลยรอดไป

 

 

คุณหมอดูผลการตรวจในคอมพิวเตอร์แล้วยิ้ม ก่อนจะหันมาบอกกับแบมแบมและมาร์ค

“ยินดีด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้วครับ”

“แปดสัปดาห์แปดสัปดาห์แล้วแน่ะแบม!

คุณพ่อตื่นเต้นยิ้มกว้าง คุณแม่เองก็ดีใจแต่ดีใจไม่สุดเพราะมีอีกเรื่องที่ต้องคิดหนัก

“เดี๋ยวจะอัลตร้าซาวด์ดูน้องนะครับ จะฝากครรภ์วันนี้เลยไหมครับ”

“ครับ” แบมแบมวางมือลงบนท้อง ถอนหายใจ ถ้าไม่มีเรื่องไม้เขาคงยิ้มกว้างได้มากกว่านี้

“แบม..อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ อย่าเครียดเลยนะ” มาร์คจับมือแบมแบมไว้ บีบเบาๆ แบมแบมมองหน้ามาร์ค ฝืนยิ้มให้

“จะพยายามนะครับ”

 

 

 

 

 

“เย้! เจสซี่จะได้เป็นพี่สาวแล้ว”

เจสซี่ดีใจยกใหญ่กับข่าวดีของอาแบมแบม ทุกคนล้วนดีใจมากแต่แบมแบมนั่งเงียบเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

“เลิกจับสักทีน่าไม้” แบมแบมบ่นลูก ตีบ่ากว้างของคนที่ลูบท้องแม่มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

“ก็ตื่นเต้นนี่นา ในนี้มียัยตัวจิ๋วอยู่แน่ะ แม่ตัวนิดเดียวเวลาท้องโตจะเป็นยังไงอ่ะ”

ไม้สงสัยจริงจัง ทุกคนหัวเราะ

“จะเป็นยังไงล่ะ ก็เหมือนที่ท้องแกมาไงไอ้พี่ไม้ แล้วยัยตัวจิ๋วนี่มันอะไร ยังไม่รู้สักหน่อยว่าเพศอะไรน่ะ”

แบมแบมทั้งเอ็นดูทั้งอ่อนใจ บางทีไม้ก็เหมือนโตแล้ว บางทีก็เหมือนเด็ก

เดาๆ ไว้ก่อน แต่ยัยตัวเล็กแข็งแรงอ่ะ ทะลุยาคุมได้ด้วยไม้หัวเราะ ยังไม่เลิกจับท้องแม่

แกนี่นะแบมแบมได้แต่ส่ายหน้ากับลูกที่ช่างพูดนัก

“อย่างนี้ก็ให้ไม้ไปอยู่กับฉันได้แล้วสิ มีหลานอีกคนแล้วนี่นา”

คุณลูอิสก็ดีใจมากที่ได้รับข่าวดี ตื่นเต้นกว่าที่คิดทั้งที่คนท้องคือแบมแบมที่เขาเคยไม่ชอบมาก่อน

            ความรู้สึกเวลารู้ว่าจะมีหลานไม่ว่ากี่ครั้งก็รู้สึกดีมากจริงๆ

            พี่ไม้จะไปอเมริกาจริงๆ เหรอคะ” เจสซี่มองหน้าคุณปู่ ลูอิสยิ้มให้

จ้ะ ถ้าอาแบมยอมนะ”

“แล้วอาแบมจะให้พี่ไม้ไปไหมคะ  หนูไม่อยากให้ไปเลย”

“อาก็ไม่อยากให้ไปค่ะ ต้องใช้เวลาคิดก่อน”

คำว่าต้องใช้เวลาคิดก่อนทำให้ทุกสายตาไปรวมที่แบมแบมเป็นคนเดียว

“มีอะไร”

“เปล่า แค่แปลกใจ” ยองแจแปลกใจมาก ตอนแรกแบมแบมร้อยไม่ยอมันไม่ยอม ไม่ให้ลูกไปเด็ดขาดนี่นา

“รู้สึกไม่ค่อยดี อยากนอนจัง” แบมแบมรู้สึกเหนื่อยไปหมด เหนื่อยทั้งกายและใจ

“กินข้าวก่อนดีไหม” ลูอิสเป็นห่วงหลานในท้อง

 “ทุกคนยังไม่ทานหรือครับ”

“ยังหรอก รอมาร์คกับเธอ”

“อ้อ..

“งั้นกินก่อนก็ได้เนอะ”

            มาร์คเองก็อยากให้แบมแบมกินอะไรสักหน่อย แบมแบมพยักหน้าให้มาร์ค แม้ไม่มีกะจิตกะใจจะกินอะไรก็ตาม

 

 

 

 

            วันหยุดนี้แบมแบมให้มาร์คและไม้ดูแลคุณลูอิสกันเอง ส่วนตัวเองนั้นไปหาที่พึ่งที่ไม่ได้ไปหาซะนาน

            แบมแบมให้ลูกน้องดูร้านส่วนตัวเองมาที่บ้านพี่แจบอมและพี่จินยอง

            แบมแบมไม่มีพ่อแล้ว มีแม่ก็เหมือนไม่มี ตัดขาดกันไปสิบห้าปีแล้ว เวลาแบมแบมมีเรื่องทุกข์ใจก็มักจะปรึกษาทั้งสอง ซึ่งี่แจบอมและพี่จินยองก็ยินดีช่วยเหลือและรับฟังตลอด

            “นึกยังไงมาหาพี่เนี่ย”

จินยองออกมาต้อนรับ ทันทีที่เห็นหน้าจินยองแบมแบมก็โผเข้ากอด จินยองเซไปเล็กน้อย

            “มีอะไร ไหนบอกี่ซิ”

 

 

 

            แจบอมและจินยองมองหน้ากันแล้วมองคนที่นั่งกอดหมอนหน้าตาหม่นหมอง

แม้ในใจเต็มไปด้วยความสับสนแต่แบมแบมก็ยังยิ้มให้หลานทั้งสองที่มาคลอเคลีย

            หลังจากเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังแล้วแบมแบมก็คุยเล่นกับหลาน ปล่อยให้่อแม่ฝาแฝดทำความเข้าใจกับเรื่องราวต่างๆ

            “จัสติน จัสมิน ไปเล่นกันก่อนนะครับ เดี๋ยวพอถึงเวลาทานข้าวพ่อจะไปตามนะ”

ก็ได้ค่ะ ป้ะ จัสติน” จัสมินผละออกจากอาแบมแบมแล้วจับมือน้องชายไปเล่น แบมแบมมองตาม

“ทั้งสองน่ารักขึ้นมากนะพี่ ไม่งอแงอิดออดเลยนะ”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนแฝดคงไม่ยอมผละไปง่ายๆ

“แฝดว่าง่ายขึ้นมากเลยล่ะ” คุณแม่ดูภูมิใจมากที่ฝาแฝดพฤติกรรมดีจนมีคนทัก

“เอาเถอะ เรื่องแฝดเอาไว้ก่อน ตอนนี้เอาเรื่องไม้ก่อนเถอะนะ เร่งด่วนกว่า”

            แจบอมกลับมาที่เรื่องสำคัญ แบมแบมถอนหายใจ

            “ฉันคิดไม่ตกน่ะพี่ คิดมาทั้งคืนก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เข้าใจความรู้สึกยองแจก็ตอนนี้”

“มันต่างกันสินะ ของยองแจไปแค่เสาร์อาทิตย์ แต่ของแกนั่นไปหลายปี”

แจบอมเข้าใจความเครียดของแบมแบม ร่างบางพยักหน้า

“แต่ว่านะแบม ลองเล่าเหตุผลให้ฟังแล้วให้ไม้ตัดสินใจไหม ไม้เองก็โตเป็นหนุ่มแล้วน่าจะเคารการตัดสินใจของไม้บ้างนะ”

“ฉันก็อยากทำแบบนั้นนะพี่ แต่ทำใจไม่ได้”

“ก็เข้าใจอยู่หรอก แต่อย่าคิดมากเกินไป เดี๋ยวส่งผลต่อตัวเล็กในท้อง”

            แจบอมเป็นห่วง แบมแบมถอนหายใจอีกรอบก่อนจะลุกขึ้น

            “ไปเล่นกับหลานดีกว่า เผื่อจะหายจิตตก”  

            แบมแบมออกจากห้องนั่งเล่นไปหาฝาแฝด แจบอมและจินยองมองหน้ากันอย่างหนักใจ

 

 

 

            “จัสมิน จัสติน แบมแบม ไปกินข้าวได้แล้ว” แจบอมรับหน้าที่มาตามทั้งสามไปกินข้าว

            “ขออีกแปบ” แบมแบมกำลังต่อเลโก้ของหลาน กำลังใช้สมาธิ แต่พอแฝดได้ยินว่าถึงเวลากินก็ละมือจากของเล่นทันที

            “อาแบมแบมถึงเวลากินต้องกินนะครับ เวลาเล่นก็เล่น จะเล่นตอนถึงเวลากินไม่ได้”

            จัสตินจริงจัง ฉุดแขนแบมแบมให้ลุก

“เฮ้ มีวินัยขึ้นเยอะเลย เก่งจัง”

ไม่ได้ชมแค่แฝดหรอกนะ  ชมเผื่อไปถึงพ่อแม่แฝดด้วย

“ลุกเร็วค่ะ ไปล้างมือกัน” จัสมินดึงแขนอีกข้างของแบมแบม

“แต่อายังไม่ค่อยหิวเลย” ยังไม่ค่อยหิวจริงๆ นะ รู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่

“ไม่หิวก็ต้องกินค่ะ ได้เวลาแล้ว”

“จ้ะๆ ไปก็ไป” แบมแบมหัวเราะพลางลุกตามแรงฉุดของหลาน แรงเด็กดึงเขาไม่ได้หรอก แต่ก็ยอมลุกดีพอลุกแล้วก็ลูบผมสองพี่น้องอย่างเอ็นดู

หลังมื้ออาหารแบมแบมก็เอาแต่เล่นกับแฝดจนเหนื่อยและเพลีย เจ้าของบ้านเลยให้นอนพักผ่อนที่โซฟาไปก่อนค่อยกลับบ้าน

จินยองหาผ้าห่มผืนบางมาห่มให้แบมแบมแล้วจุ๊ปากให้ลูกทั้งสองเล่นกันเงียบๆ เด็กทั้งสองก็พากันปิดปากท่าทางน่าเอ็นดูจนแม่อมยิ้ม

“แบมแบมกับยองแจนี่น่าสงสารไม่ต่างกันเลยแฮะ”

แจบอมเปรยกับภรรยา จินยองมองคนหลับแล้วยักหน้า สงสาร

“นั่นสิ ตอนไม่ต้องการก็ทำทุกอย่างให้ออกไปจากชีวิต ตอนต้องการก็ทำทุกอย่างให้ได้ไป ไม่คิดถึงใจกันบ้างเลย”

“คุณลูอิสกับคุณลอเรนนี่สมเป็นพี่น้องกัน”

แจบอมอุ้มจัสตินมานั่งตัก จินยองเปิดการ์ตูนให้ลูกดู จะได้อยู่กันเงียบๆ

“เอาแต่ใจน่ะสิไม่ว่า”

จินยองบ่นอย่างไม่อใจ   แจบอมมองคนที่ใส่อารมณ์แล้วหัวเราะน้อยๆ

“เอาน่า แบมแบมกับยองแจต้องจัดการและผ่านไปได้แน่นอน เราก็คอยเอาใจช่วยอยู่ห่างๆ เถอะ”

“ชิ ก็ได้ แต่น่าอิจฉาแบมแบมจังเลยนะคุณ”

“เรื่อง?”

“อ่าว ก็เรื่องเจ้าตัวเล็กไง”

“อยากมีเพิ่มเหรอ” แจบอมยิ้มกรุ้มกริ่ม จินยองตีไหล่กว้างเบาๆ

“ไม่ได้อยากมี อายุป่านนี้แล้วมีไม่ไหวแล้ว”

“พูดอย่างกับเราอายุหกสิบแล้วงั้นแหละ” แจบอมขำพรืด

“พ่อกับแม่คุยอะไรกัน ใครเจ้าตัวเล็กครับ” จัสตินมองพ่อทีมองแม่ที แจบอมหอมหัวลูกชายเบาๆ

“คุยถึงเรื่องน้องในท้องอาแบมแบมไง”

“อ๋อ หนูรู้ค่ะ แม่ของเซจินก็จะมีน้องเหมือนกัน”

ยัยหนูจัสมินยกมือขึ้นเล็กน้อย ร่วมวงสนทนาด้วย

“พ่อกับแม่มีน้องให้เราบ้างสิครับ”

            จัสตินเงยหน้ามอง่อ แจบอมอมยิ้ม

            “ไม่ล่ะครับ พ่อกับแม่มีแค่จัสตินกับจัสมินก็พอแล้ว จะได้ทุ่มเทความรักให้เราสองคนได้เต็มที่ไง

            “จริงเหรอครับ”

“ครับ พ่อแม่รักหนูสองคนมากนะ”

“เราก็รักพ่อกับแม่นะครับ” จัสตินหันมากอดพ่อ แจบอมหอมแก้มลูก

“ชื่นใจจังเลย”

“น้อยใจจัง ไม่มีใครกอดแม่เลย” จินยองแสร้งทำเป็นน้อยใจ  จัสมินรีบโผกอดแม่

“โอ๋ๆ อย่าน้อยใจนะคะ เราก็รักแม่นะ”

“ใช่ๆ” จัสตินผละจากพ่อไปกอดแม่อีกคน คนที่แสร้งงอนหลุดยิ้ม โอบกอดทั้งคู่ไว้

“จ้าๆ แม่ก็รักพวกหนูน้า”

            จินยองหอมแก้มลูกคนละหลายฟอดจนดวงใจน้อยๆ ทั้งสองหัวเราะคิกคัก

            บ้านนี้น่ะชอบแสดงความรักต่อกันมากๆ เลย ฝาแฝดก็กอดหอมพ่อกับแม่เป็นปกติด้วย ทำทุกวันจนชินไปแล้ว คนที่เริ่มการกอดเป็นการแสดงความรักก็คือแจบอม เขาอยากให้ลูกซึมซับความอบอุ่นในบ้าน อยากให้รู้ว่า่อแม่รักพวกแกมากแค่ไหน ความรู้สึกที่ส่งผ่านทางการสัมผัสนั้นแจบอมมั่นใจว่าลูกก็รับรู้ได้

            กว่าจะได้สองหน่อมานี่เสียน้ำตากันไปตั้งเท่าไหร่ อะไรที่แจบอมอยากทำให้ลูกก็ทำได้ทุกอย่างนั่นล่ะ

            ที่แจบอมบอกลูกว่าไม่มีน้องให้เพราะอยากทุ่มเทความรักให้ฝาแฝดนั้นไม่ใช่เพื่อปกปิดว่าแม่มีน้องให้ไม่ได้ แต่เป็นความจริงจากใจ ต่อให้จินยองสามารถมีลูกใหม่ได้ง่ายๆ เขากับจินยองก็พอใจกับการมีแฝดแล้ว อยากรักและดูแลจัสตินกับจัสมินให้ดีที่สุด

          “ใครโทรมา” แจบอมหันมาโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้า จินยองชี้ไปบนโต๊ะ แจบอมเอื้อมมือไปหยิบ

“แม่โทรมา”

“กลับมาจากซิดนีย์แล้วเหรอ”

“ไม่รู้สิ”

แจบอมรับสายแม่ ยังไม่ทันเอ่ยปากปลายสายก็เอ่ยมาก่อน

<แจบอม แม่กลับมาแล้ว พาหลานมาหาแม่หน่อย>

            “กลับมาตอนไหนครับเนี่ย”

            <เมื่อเช้า>

            “พักผ่อนก่อนไม่ดีกว่าเหรอครับ ไว้พรุ่งนี้จะพาแฝดไปหา”

            <ไม่ได้ๆ แม่อยากเจอวันนี้ มากินข้าวกับแม่ด้วย แม่ซื้อของฝากมาเต็มเลย มีให้แกกับเมียด้วยนะ>

            “ได้ครับ จะไปตอนเย็นๆ นะ”

            <วันนี้หยุดนี่ มาเลยไม่ได้หรือไง>

            แม่เขานี่ยังเอาแต่ใจไม่เปลี่ยนเลยนะ

            “ครับๆ เดี๋ยวไปเลย”

            <ดีมากไอ้ลูกชาย>

            แจบอมยังไม่ทันวางสายแม่ก็วางไปก่อนแล้ว

            “แม่ว่าไงบ้างคุณ”

            “ให้ไปหาเลยน่ะ”

“อะไร เอาแต่ใจจัง”

“แม่ก็เป็นอย่างนี้มานานแล้วนี่นา ช่างเถอะนะ ไปเตรียมตัวไป ไปช้าเดี๋ยวแม่ว่าอีก”

แม่กับพ่อชอบการท่องเที่ยวไปแล้ว ตั้งแต่เสนอให้ไปเที่ยวแต่นั้นมาก็ไปกันตลอดเลย แต่ก็มีบินกลับมาบ้างครั้งละไม่กี่วัน และตอนที่แม่กลับมาต้องได้อยู่กับหลานตลอดด้วย จินยองเห็นว่าแม่สามีไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการสั่งสอนฝาแฝดในเรื่องไม่ดีอีกก็ไม่ว่าอะไร แม่มาตอนไหนก็ไปหาตอนนั้น

“แล้วแบมแบมล่ะ”         

            “ปลุกสิ ยังไงก็หนีปัญหาไม่ได้นะ”

            “ให้น้องนอนต่อก็ได้ เขียนโน้ตทิ้งไว้ว่าเราไปข้างนอก ให้น้องล็อกบ้านให้”

            “แบบนั้นก็ได้ แบมแบมอยากกลับตอนไหนก็แล้วแต่น้องแล้วกัน”

           

 

 

 

            แบมแบมหลับไปนานจนมืดค่ำ ตื่นมาก็เจอว่าบ้านทั้งบ้านเงียบ อ้อยอิ่งบนโซฟาเล็กน้อยก็ลุกขึ้น ค่อยๆ ลุกไม่ให้หน้ามืด เห็นกระเป๋าตัวเองวางบนโต๊ะก็เอื้อมมือไปหยิบ เลยทำให้เห็นโพสอิทใบหนึ่งวางอยู่ด้วย

            <พี่ไปบ้านแม่ จะกลับก็ล็อกบ้านให้ด้วยนะ --จินยอง>

            แบมแบมถอนหายใจ ลุกขึ้นแล้วเดินไปห้องครัว เปิดหาน้ำดื่ม เจอน้ำผลไม้ก็หยิบออกมาเทใส่แก้ว คลื่นไส้อยากกินอะไรให้สดชื่นหน่อย

            ร่างบางถือแก้วน้ำมาที่โซฟา หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาดู ก็พบว่าพี่มาร์คโทรมาหลายสายแล้ว

            แบมแบมดื่มน้ำผลไม้จนหมดก่อนค่อยโทรกลับ

            <แบมอยู่ไหน ไม่กลับบ้านสักที พี่เป็นห่วง>

            “อยู่บ้านพี่จินยองเดี๋ยวก็กลับแล้วครับ”

            “งั้นรีบกลับนะ ไม้ตัดสินใจแล้ว”

            <ลูกว่าไงครับ>

            “กลับมาคุยกันเถอะ”

            “อือ เดี๋ยวแบมรีบไป”

            แบมแบมวางสายแล้วถอนหายใจ ไม้จะไปหรือเปล่านะ แล้วถ้าไปแม่จะทำยังไง

 

TBC.

**

หนังสือเหลือ 8 ชุดนะคะ สนใจสอบถามได้ทางเมลค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 642 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3297 WangJimung (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 12:09
    เห็นแก่ตัว นี่ไม่เห็นถึงความจำเป็นที่ไม้ต้องไปอยู่อเมริกา และมันหน้าด้านไปหน่อยไหมที่อยู่ๆโผล่มาแล้วบอกจะเอาหลานไปอยู่ด้วย ถ้าอยากให้ลูกหลานอยู่ด้วยทำไมไม่ปรับตัวเองให้ดี แก่แล้วนะ อยู่บนโลกนี้มาตั้งเท่าไหร่ทำไมถึงยังเอาแต่ใจบงการลูกหลานไม่จบสิ้น โคตรไม่เมคเซ้น ไม้อยู่กับแม่มาตลอด และน้องมันรักแม่มาก ลำบากกันมาตั้งเท่าไหร่ รู้อยู่เต็มอกว่าปู่เคยทำไว้กับแม่ตัวเองยังไงก็ยังจะไปอยู่กับเค้า ปู่ไม่เคยเลี้ยงไม้ นี่คือครั้งที่เจอกับปู่ โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ แค่มาบอกว่าเหงาตัดพ้องั้นงี้หลานก็ตกลงไปอยู่ด้วยเหมือนกับที่ผ่านมาลืมไปแล้วว่าแม่ลำบากยังไง ตัวเองเคยขอให้แม่ดีกับพ่อ อยากอยู่กันเป็นครอบ พอมาตอนนี้มีปู่มาแทรกแซงดันยอมง่ายๆเลยอะ โคตรไม่โอเค สงสารแบมมากด้วย หัวอกคนเป็นแม่กับคนเป็นปู่มันเจ็บปวดต่างกัน
    #3,297
    0
  2. #3156 bangtanna (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 23:51
    เนื้อเรื่องส่วนแรกปูมาดีนะคะ เน้นอารมณ์ให้คนอินเกลียดแจ็ค พออ่านก็ยังโอเค พออ่านมาเรื่อยความไม่สมเหตุสมผลของตัวละครแจ็คสันเริ่มมา แล้วก็มาเรื่อยๆคน มันไม่เมคเซ้นเหมือนแต่งเอาอารมณ์คนอ่าน ยังไงก็สู้ๆนะคะ แต่คงต้องขอลาในตอนนี้ ขอให้พัฒนาฝีมือไปเรื่อยๆนะคะ
    #3,156
    0
  3. #3114 จีมง (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 23:15

    สู้ๆๆ นะคะ รอๆๆๆ~~

    #3,114
    0
  4. #3111 Janriel (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 01:13
    เข้าใจพ่อพี่มาร์คเหมือนกันนะนี่ คือคนแก่ขี้เหงาอ่ะ ไม่มีใครอยู่ด้วยเลยก็แบบนี้
    #3,111
    0
  5. #3110 De-nee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 09:19

    คนเห็นแก่ตัวไม่ควรได้อะไรเลย!!! น้องแบมอย่าเครียดนะลูกมันจะส่งผลไม่ดีต่อเด็กในท้องอ่ะฮื่ออสงสารน้อง
    #3,110
    0
  6. #3109 aruxfics (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 02:19
    ฮรื้ออออ อยากได้เป็น e-book จังค่ะ
    #3,109
    0
  7. #3108 MTuan9397 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 01:55
    น้ำตาไหลเลยตอนนี้ พ่อมาร์คกับพ่อแจ็คสันโคตรเป็นครอบครัวที่เห็นแก่ตัวอ่ะ ตอนไม่ต้องการเค้าก็ไล่เค้าดูถูกสารพัดทำทุกอย่างให้เค้าออกไป พอต้องการก็ทำทุกอย่างให้ได้มาอ่ะ ตอนที่แบมเลี้ยงไม้มามีใครส่งเสียเลี้ยงดูบ้างไหมก็ไม่ พอไม้โตแล้วก็พรากลูกพรากแม่เค้าไปแบบนี้อ่ะหรอ เห็นแก่ตัวอยากให้เค้าเห็นใจตัวเองที่ลูกหลานไม่อยู่ด้วย แล้วเห็นใจแบมบ้างไหมอ่ะ โดนเค้าไล่ออกมาจากชีวิตลูกตัวเองไม่พอยังถูกเค้าพรากลูกไปอีกอ่ะ เราเชื่อว่าพี่ไม้จะไม่ทิ้งแม่ตัวเองแน่ๆ พี่ไม้เป็นคนที่อยู่กับแม่ตั้งแต่ยังลำบากอ่ะ //อินมากอ่ะ โคตรสงสารแบมเลย
    #3,108
    0
  8. #3107 ออมม่า (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:16

    พี่ไม้ ต้องไปแน่เลย

    #3,107
    0
  9. #3106 Katieam (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 13:38
    อยากให้ทำ E-Book จังเลย
    #3,106
    0
  10. #3105 Pantikar007 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 06:14
    สงสารอ่ะงื้ออออ
    #3,105
    0
  11. #3104 Tam egbs (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 03:06
    บีบหัวใจจ้า
    #3,104
    0
  12. #3103 dor_i_di (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 00:31
    รำคาญบ้านมาร์คบ้านแจ็คไม่ให้ไปได้มั้ยไม่เข้าใจทำไมคนแบบนี้ต้องได้ทุกอย่างอ่ะ
    #3,103
    0
  13. #3102 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:56
    น้องมาแล้วพี่ไม้ แต่พี่ไม้จะตัดสินใจยังไงนะ
    #3,102
    0
  14. #3101 Pitta-Blue (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:24
    ยังไงนะ
    #3,101
    0
  15. #3100 KOYBABYPIG (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:11
    พ่อมาร์คกับพ่อแจ็คสันนี่สมกับเป็นพี่น้องกันจริงๆ เห็นแก่ตัวมาก ตอนที่ไม่อยากได้เขาเป็นสะใภ้ก็ไล่เขาไป พอเห็นว่าลูกเขาน่ารักอยากได้ลูกเขาก็จะเอาให้ได้ ทำไมไม่ละอายใจบ้าง
    #3,100
    0
  16. #3099 N_udaen_G (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 22:50
    โอ๊ยยยย ไม่จบไม่สิ้นเนอะ จะสุขก็สุขกันไม่สุดจริงๆ ;_;
    #3,099
    0
  17. #3098 patchyy2 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 21:25

    มาต่อน๊าๆๆ ขออีกสักตอนน๊าา
    #3,098
    0
  18. #3097 k118292k (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 21:06
    มาต่อนะค่ะ อยากรู้แล้วพี่ไม้จะตัดสินใจยังงัย
    #3,097
    0
  19. #3096 oni (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 21:06

    เอาจริงๆนะครอบครัวมาร์คและญาตินี่มันน่ารำคาญ เห็นแก่ตัวกันจัง

    เรานะเข้าข้างแบม ไม่อยากให้ไม้ไปนะ มาร์คจะมาสงสารพ่อที่ไม่มีมคร แล้วใครล่ะที่ทำตัวให้ลูกหลานไม่อยากอยู่ด้วยล่ะ

    ไม้ไปเมือนอก ไปเรียน ความก้าวหน้า แล้วอยู่เกาหลีมันไม่ก้าวหน้าตรงไหน แบมเลียงลูก อุ้มท้องมาคนเดียว

    บ้านเล็กๆแล้วมีความสุข หับบ้านใหญ่ที่ไร้คนเข้าใจ ไม่มีความรักความผูกพันธ์กัน มันดีตรงไหน

    ขอให้ไม้คิดถึงแม่ให้มากๆนะก่อนจะตัดสินใจแบบไหน เราเริ่มคิดมากแล้วอ่ะ แบมท้องแบบนี้เข้าทางปู่เลย


    #3,096
    0
  20. #3095 Pearlypim (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 19:29
    เหมือนที่จินยองกับแจบอมว่า ตอนไม่อยากได้ก็กันสุดฤทธิ์ ตอนอยากได้ก็ทำทุกวิถีทาง เห็นแก่ตัวกันจริงๆ
    #3,095
    0
  21. #3094 A_sripirom (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 18:41
    สงสานแบมอ่ะเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่นะเลี้ยงมาตั้งแต่อยู่ในท้องอ่ะ คนที่อยากเอาไปก็ไม่คิดถึงใจคนเป็นแม่เล้ย
    #3,094
    0
  22. #3093 nuying88 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 18:03
    เป็นครอบครัวใหญ่ที่ตลกมากทั้งพี่ทั้งน้อง มันดูเหมือนน่าสงสารแต่สงสารไม่สุดอะ
    #3,093
    0
  23. #3092 ppploycb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 17:25
    ถ้าจะไปก็ไปกันหมดเลยได้มั้ย ไม่อยากให้พี่ไม้ไปเลย สงสารแบมต้องมาเครียดทั้งที่ยังท้องอยู่ พี่ไม้รักแม่ที่สุดไม่ทิ้งไปไหนแน่นอน
    #3,092
    0
  24. #3091 💞BabyBB💞 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 13:58
    ไม่อยากให้พี่ไม้ไป สงสารแบมอ่ะ
    #3,091
    0
  25. #3089 Duckkypet (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 12:06
    ทั้งสงสารแบมทั้งเข้าใจแบมเลย คุณปู่นี่สมกับเป็นพี่น้องกันมากกก เอาแต่ใจสุดแต่ของฝั่งพ่อแม่พี่แจ็คนี่หนักไปทางแม่มากกว่า จริงๆ ให้พี่ไม้ไปก็ได้นะเพราะเหมือนส่งไปเรียนต่ออย่างที่พี่มาร์คว่าแหละ แต่ความรู้สึกแบมคือเลี้ยงมาคนเดียวตลอดอยู่ๆ มาขอไปง่ายๆ แบบเนี้ยเหรอ เขาก็รักลูกเขาอะ ถ้าไม่มีพี่ไม้มาคอยแหย่แม่แบมคงเหงาเยอะเลย
    #3,089
    0