สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 24 : Chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 679 ครั้ง
    15 ก.ค. 62




 

            ยองแจนั่งมองลูกเล่นกับเด็กๆ คนอื่นในสนามเด็กเล่นด้วยรอยยิ้ม การได้มานั่งผ่อนคลายในสวนสาธารณะใกล้บ้านก็รู้สึกดีไปอีกแบบ

            “อ้ะ”

            ร่างสูงนั่งลงบนม้านั่งข้างๆ ยองแจ ยื่นเครื่องดื่มให้ ยองแจรับมาโดยไม่พูดอะไร

            เมื่อแจ็คสันเข้ามาดูแลลูกมากขึ้นก็มีช่วงเวลาที่ได้อยู่กับยองแจมากขึ้นตามไปด้วย

            นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ได้มาสวนสาธารณะด้วยกัน แม้แต่ตอนคบกันก็ไม่เคยได้มานั่งเล่นกันที่สวนสาธารณะหรอก หวังแจ็คสันหรือจะมานั่งชมวิวชมธรรมชาติ

            “เจสซี่นี่ก็ชอบเล่นดินเล่นทรายเหมือนกันนะ”

            แจ็คสันยิ้มน้อยๆ ยามมองลูกสาวเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกัน

            “อื้อ แกก็เล่นได้ทุกอย่างนั่นล่ะ ยิ่งเล่นกลางแจ้งหรือเรื่องกีฬานี่ชอบมาก

          “แข็งแรงดีนะ”

“ตั้งแต่เกิดจนโตก็ป่วยแทบนับครั้งได้เลย” ยองแจยิ้มออกมาขณะมองไปที่ลูกสาว

สำหรับคนเป็นแม่ไม่มีอะไรน่ายินดีไปกว่าลูกสุขภาพแข็งแรงหรอก แค่ลูกเติบโตมาอย่างดีแม่ก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว

            “คุณเก่งนะที่เลี้ยงลูกมาได้ดีมาก” แจ็คสันชมจากใจจริงๆ

“แต่กว่าจะโตมาได้ขนาดนี้ก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน”

“อะไรบ้างล่ะ”

“ให้พูดก็คงพูดไม่หมดหรอก”

“ขนาดนั้นเชียว”

“ความเป็นแม่มันสอนกันไม่ได้นี่นา เด็กแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน มีแต่ต้องลองผิดลองถูกกันไปจนเจอวิธีที่ลงตัวที่สุดสำหรับฉันกับเจสซี่ กว่าจะผ่านอะไรพวกนั้นมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อย”

“คงลำบากมากนะ”

“ก็ลำบากอยู่” ยองแจมองกระป๋องเครื่องดื่มในมือ การเลี้ยงลูกถ้าบอกไม่ลำบากก็คงโกหก

“ขอโทษนะที่ไม่ได้ช่วยเลย ผมมันรู้ตัวช้าไป”

“ช้ามาก แต่ช่างเถอะ ตอนนี้คุณก็เริ่มทำได้ดีแล้ว” แม้จะเพิ่งสำนึกได้ยองแจก็ขี้เกียจจะด่าแล้วล่ะ

“ปลื้มจังที่คุณชม” แจ็คสันยิ้มกว้าง ยองแจส่ายหน้าน้อยๆ ระอา

“อย่าเิ่งได้ใจไป คุณยังทำให้เจสซี่เรียกป๊าไม่ได้เลยนะ”

ยองแจกระชากรอยยิ้มของแจ็คสันอย่างไม่ปรานี ความจริงอันน่าปวดใจนั้นแทงจึกกลางใจร่างสูง

“อานั่นสิ” แจ็คสันเจื่อนลงทันใด ยองแจหัวเราะน้อยๆ

พยายามเข้า”

“แหม มีกำลังใจจากคุณนี่มีแรงสู้ขึ้นเยอะเลย” รอยยิ้มที่เลือนลงกลับคืนมาอีกครั้ง

“จะคิดยังไงก็ตามใจเถอะ”

“รู้สึกดีจังที่เราคุยกันดีๆ ได้”

“ฉันขี้เกียจด่าคุณแล้วต่างหาก”

“นั่นแหละ ก็ถือว่าดี”

ยองแจยกเครื่องดื่มขึ้นจิบ ไม่ไดู้ดอะไร

“นี่คุณ ขออะไรหน่อยได้ไหม”

“ขออะไรล่ะ” ยองแจหันมามองแจ็คสัน ร่างสูงเองก็หันมามองยองแจเช่นกัน

“เรามาเป็นเพื่อนกันไหม เริ่มจากเป็นเพื่อนกันไปก่อน” ในเมื่อเริ่มใหม่ในสถานะเดิมไม่ได้ก็เริ่มในสถานะใหม่ก็ได้

“เริ่มจากเป็นเพื่อน?”

“ใช่ เอาที่คุณสบายใจ คุณอาจจะไม่อยากเป็นอะไรกับผมเลย แต่ผมอยากเป็นอะไรกับคุณนะ”

“ไอ้อะไรนั่นมันอะไร” ยองแจถามเองชักงงเอง แจ็คสันมองหน้ายองแจที่งงแล้วหัวเราะ

“ก็ที่เคยบอกไง เป็นเหมือนเดิม”

ยองแจร้องอ้อ แจ็คสันนี่ยังดื้อไม่เปลี่ยน

“เหมือนเดิมอะไร เหมือนตอนฉันสาปส่งคุณ เกลียดจนงานศพก็จะไม่ไปน่ะเหรอ”

ยองแจกอดอก ถามอย่างจริงจัง เมื่อจะคุยเรื่องนี้กันอีกรอบยองแจคุยด้วยก็ได้

“อย่ามาไขสือน่า เหมือนเดิมตอนสมัยเรียนต่างหาก ย้ำขอมากี่ครั้งแล้วตีมึนตลอด” แจ็คสันเองก็จริงจังเหมือนกัน

“ฝันเถอะ” แจ็คสันก็ช่างเซ้าซี้ถามแต่เรื่องนี้ตลอดเหมือนกันแหละ คิดว่าถามไปเรื่อยๆ เขาจะใจอ่อนหรือไง

“เราออกจะเหมาะกัน ไม่มีใครทนคนอย่างผมได้และไม่มีใครรักผมเท่าคุณด้วย”

“แล้วคุณล่ะเคยรักฉันไหม”

ยองแจถามกลับทันที มันเป็นคำถามที่ค้างคาในใจมากมาหลายปี แม้จะรู้ว่าความจริงคือความเจ็บปวดก็ตาม

หวังแจ็คสันไม่มีทางรักชเวยองแจ

“ถ้าบอกว่ารักคุณก็คงไม่เชื่อ”

“ใช่ ฉันไม่เชื่อ คุณไม่เคยรักใครเท่าตัวเอง”

“แต่ผมอาจรักคุณโดยไม่รู้ตัว จริงอย่างที่คุณว่า ผมไม่เคยรักใคร ดังนั้นถ้าผมรักคุณผมก็คงไม่รู้ตัวและคิดว่ามันคือความหลงใหลเท่านั้น”

“คุณจะโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่ ผมมันโง่”

แต่นั่นมัน..จะรักหรือไม่รักตอนนี้มันไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ เราต่างก็โตแล้ว เรื่องความรักมันไม่จำเป็นอีกแล้ว”

“มันไม่จำเป็นจริงๆ เหรอ”

“เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมยากแล้วล่ะ”

“กลับมายาก แสดงว่ามีสิทธิ์กลับมาใช่ไหม” แจ็คสันกระตือรือร้นเชียว

“อย่าแปลเจตนาฉันแบบนั้นสิ คุณนี่คิดเข้าข้างตัวเองเรื่อยเลย”

“เอ้า ก็ผมอยากคิดนี่ คุณห้ามความคิดผมได้เหรอ”

“เชิญเถอะ อยากคิดอะไรก็คิดไป ยังไงคุณก็ผ่านด่านพ่อแม่ตัวเองไม่ได้อยู่ดี ฉันไม่จำเป็นต้องกลัวคุณมาวอแววุ่นวายหรอก”

ยองแจยกยิ้มอย่างเหนือกว่า แจ็คสันหน้านิ่วคิ้วขมวด

ความจริงนั้นเถียงไม่ออกเลย

“แม่ขา คุณคะ หนูหิวแล้ว” เจสซี่ที่เล่นจนมอมแมมวิ่งมาหาทั้งสองคน ยองแจอ้าแขนให้ลูกเข้ามาในอ้อมกอด

“ลูกใครเนี่ยมอมแมมจังเลย อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวแม่ทำให้กิน”

“เหมือนเดิมก็ได้ค่ะ”

“งั้นเราต้องแวะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกันก่อนกลับแล้วล่ะ” ยองแจคิดถึงวัตถุดิบที่เหลือในครัวแล้วเอ่ยออกมา

“ไปสิคะ ไปซื้อขนมด้วยนะ” เจสซี่ยิ้มสดใส แม่เลยบีบจมูกอย่างหมั่นเขี้ยว

“ขนมที่บ้านยังมีอยู่เลย”

“ถ้าแม่ไม่ซื้อให้ป๊าซื้อแทนได้ไหมคะ ขอป๊าไปด้วยนะ”

“ได้ค่ะ มีคนจ่ายเงินแล้วนะคะแม่” ยัยหนูรับคำทันที

“แหม” ยองแจส่ายหน้า ทั้งระอาทั้งเอ็นดู ต้องโทษแจ็คสันที่เอาอกเอาใจลูกด้วยเงินจนยัยหนูเคยตัวไปแล้ว ให้พ่อเป็นธนาคารส่วนตัวให้แล้วเนี่ย

“ป๊าจ่ายให้สบายอยู่แล้วค่ะ กำลังคิดอยู่เลยว่าจะให้บัตรไม่จำกัดวงเงินกับแม่ไว้ เผื่อหนูอยากได้อะไรแล้วป๊าไม่ว่างพาไปซื้อ”

“ไม่จำกัดวงเงิน?” ยัยหนูงง ไม่เข้าใจ แจ็คสันอมยิ้ม

“แปลว่าใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้ที่อยากใช้ค่ะ”

“ว้าว”

“ไม่ได้ค่ะเจสซี่ ป๊าก็ต้องทำงานหนักเพื่อให้ได้เงินมานะคะ เราต้องใช้อย่างประหยัดนะ”

ยองแจไม่ยอมให้เจสซี่ติดนิสัยใช้เงินฟุ่มเฟือยเหมือนพ่อหรอก

“ได้ค่ะ ไม่ใช้ก็ได้แต่ขอนิดนึงได้ไหมคะ ขอซื้อขนมนิดนึง”

เจสซี่ทำมือว่านิดเดียวจริงๆ ทั้งพ่อและแม่ต่างหัวเราะ

“ได้ค่ะ นิดเดียวนะ”

อแม่อนุญาต เจสซี่ก็ร้องเย้อย่างดีใจ

 

 

 

 

การได้มาซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตครั้งแรกของแจ็คสันนั้นสนุกและมีความสุขมากกว่าที่คิด แม้เป็นของกินเล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม

ก็ได้มาซื้อกับเจสซี่นี่นา

แจ็คสันเข็นรถเข็นตามสองแม่ลูกที่ช่วยกันเลือกของช้าๆ มองทั้งคู่ด้วยสายตาอ่อนโยนที่แม้กระทั่งตัวเองก็ยังไม่รู้ว่ามองด้วยสายตาแบบนั้น

“คุณอยากกินอะไรคะ”

เจสซี่หันมาถามแจ็คสันขณะแม่หยิบวัตถุดิบทำอาหารลงรถเข็น

“อะไรก็ได้ค่ะ”

“บอกให้ชัดๆ สิคะ ไม่มีของที่ชอบเลยเหรอ หนูยังมีเลยนะ”

เธอชอบกินกุ้งอบชีสสูตรของแม่ที่สุดเลย

“อืม..ความจริงป๊ากินอะไรก็ได้นะคะ แต่ถ้าให้เลือกล่ะก็ กุ้งทอดล่ะมั้ง”

แจ็คสันเท้าแขนกับรถเข็น นิ่งคิดแล้วตอบลูก

“ชอบกินกุ้งเหมือนหนูเลย แม่ทำกุ้งทอดเผื่อคุณเขาด้วยสิคะ”

เจสซี่หันไปจับมือแม่ ยองแจก้มมองลูกแล้วเลยไปมองแจ็คสัน

“เขาไม่ได้บอกให้แม่ทำสักหน่อย”

“ถึงป๊าขอแม่ก็ไม่ทำให้หรอก” แจ็คสันบุ้ยปาก ทำเป็นงอน

ยองแจมองแล้วแอบบ่นในใจ  น่ารักตายล่ะ

“คุณเขาน่าสงสารออกนะคะแม่” แต่ยัยหนูกลับหลงกลซะแล้ว

“ทำก็ได้ค่ะ”

“เย้ ขอได้แล้วนะคะ” เจสซี่หันไปยิ้มกว้างกับแจ็คสัน

“ขอบใจจ้ะ” ความน่ารักของลูกสาวทำให้แจ็คสันมีความสุขมากจริงๆ

หลังจากได้วัตถุดิบทำอาหารเย็นแล้ว ยองแจและแจ็คสันก็พาเจสซี่ไปแผนกขนมต่อ

และระหว่างที่กำลังเลือกซื้อขนมนั้น เจสซี่ก็ได้เจอคนที่ไม่ได้อยากเจอเข้าซะนี่

“อ่าวคุณนั่นเอง” แม่ของเซอาเผลอตัวทักยองแจขึ้นมาก่อน ยองแจยิ้มให้

“ไม่ได้เจอกันซะนานนะครับ”

“บังเอิญจังเลยนะคะ” ร่างบางมองไปทางคนที่มากับยองแจและเพื่อนลูกสาว

ยองแจเห็นสายตาของเธอก็หันกลับไปมองแจ็คสันแล้วหันกลับมายิ้มให้

“สามีครับ” ต่อให้ไม่ใช่สถานะนี้แต่ตอนนี้ยองแจขออ้างไว้ก่อน หมั่นไส้สายตาและสีหน้าสงสัยของแม่เซอา

“อ้อ สามีใหม่เหรอคะ เห็นเซอาบอกว่าเจสซี่ไม่มีพ่อนี่นา”

ก็พูดตรงไป แจ็คสันฟังแล้วอยากจะด่าจัง แต่ต้องอดใจไว้ ด่าผู้หญิงมันไม่ดี

นี่ก่อนหน้านี้ลูกเขาต้องเจออะไรแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ แย่มากเลย

ผมนี่ล่ะครับสามีคนแรกและคนเดียวของยองแจ ่อแท้ๆ ของเจสซี่ ผมหายไปทำงานมาครับ ก่อนหน้านี้เลยไม่ได้อยู่กับลูก ใครที่ไหนจะไม่มีพ่อล่ะครับ มีแค่แม่คนเดียวจะเกิดมายังไง”

“อ้าว” แม่เซอาหน้าเสีย มองลูกตัวเอง เซอาหันไปมองทางอื่นไม่รู้ไม่ชี้

            “เจสซี่ก็เคยแนะนำอาให้หนูรู้จักแล้วนี่นา ยังไม่ได้แก้ความเข้าใจผิดกับคุณแม่เหรอคะ”

            แจ็คสันพูดกับเซอา เด็กหญิงหันมามองเขา

“ลืมค่ะ”

ตอบง่ายจังเลยจ้ะ แบบนี้หรือเปล่าถึงล้อเพื่อนได้อย่างสนุกปาก ไม่ได้ผ่านการคิดอะไรเลยมั้งก่อนล้อน่ะ

“ยังไงก็ขอตัวก่อนนะครับ ต้องซื้อของอีกหลายอย่างเลย”

ยองแจขอตัวจากสองแม่ลูกแล้วรีบจับมือเจสซี่เดินหนีมา แจ็คสันก็รีบเข็นรถเข็นตาม

ยองแจให้ลูกเลือกขนมเองตามใจชอบ แจ็คสันอาศัยจังหวะนั้นเดินมากระซิบคุยด้วย

“มีผู้ปกครองรู้เรื่องเจสซี่ไม่มีพ่อเยอะไหม”

“ก็ทุกคนนั่นแหละ”

“ทุกคนเลยเหรอ แย่ชะมัด” แจ็คสันหน้าหมองลง ยองแจถอนหายใจ

“เจสซี่เจ็บจนชินแล้ว ช่างเถอะ”

“ขอโทษนะ..” ร่างสูงเจ็บลึกในอกเมื่อนึกถึงว่าลูกต้องผ่านอะไรมาบ้าง คำว่าเจสซี่เจ็บจนชินนี่กรีดลงกลางใจแจ็คสันเลยทีเดียว

“ไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่มีประโยชน์ ลูกน่ะเข้มแข็งมากนะที่ผ่านมาได้ เข้มแข็งจนน่าตกใจ ถ้ารู้สึกผิดก็แค่ดูแลแกให้ดีๆ ก็พอ”

“ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะน่า ตอนนี้ก็กำลังทำอยู่”

“แต่เมื่อกี้สะใจจัง แค่แม่เซอารู้ทุกคนก็ต้องรู้แน่ ในกรุ๊ปผู้ปกครองคงคุยเรื่องคุณกันสนุกไปเลย”

            ยองแจแค่นยิ้ม แจ็คสันงง

“คุยเรื่องผมทั้งที่คุณก็อยู่ในกรุ๊ปน่ะเหรอ”

“เปล่าหรอก ไม่อยากรับรู้อะไรไร้สาระเลยออกจากกรุ๊ปนานแล้ว เวลามีข่าวแจ้งผู้ปกครองคุณแม่น้องนายอนเพื่อนซี้ยัยหนูก็จะแคปหน้าจอส่งมาให้เอง”

“คุณคงสนิทกับแม่น้องนายอนมาก” แจ็คสันจำนายอนได้ ตอนไปรับเจสซี่ก็เจอกันหลายครั้ง

“ใช่ คุณแม่นายอนเป็นคนน่ารักมาก ไม่ขี้นินทา เลี้ยงลูกสาวมาดีด้วย ถ้ายัยหนูของเราอ่อนหวานอย่างน้องนายอนได้อีกสักนิดจะดีมากเลย”

“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว” แจ็คสันอมยิ้ม อารมณ์ดีขึ้นทันตากับคำว่ายัยหนูของเรา

ของเราล่ะ ก่อนหน้านี้ก็แนะนำว่าเป็นสามีด้วย แม้จะแนะนำแก้เขิน แก้ต่าง เพื่อความสะใจ หรืออะไรก็ตาม

            “นั่นสิ”

“แม่ขา หยิบไม่ถึงค่ะ หยิบให้หน่อย”

เจสซี่ร้องเรียกแม่แล้วชี้ให้ดูว่าอยากได้อะไร ยองแจผละจากแจ็คสันไปหาลูก แจ็คสันกลับไปเข็นรถเข็นตามไปใกล้ๆ

“คุณชอบกินอะไร หนูชอบกินอันนี้” เจสซี่ชูกล่องขนมรสช็อคโกแลตที่แม่หยิบให้ให้แจ็คสันดู

“ไม่รู้สิคะ ป๊าไม่ค่อยกินขนม ไว้ป๊าขอชิมจากที่เจสซี่ซื้อได้ไหม”

“ได้สิคะ คุณชอบกินช็อคโกแลตไหม”

“ก็กินได้ค่ะ”

“งั้นเอาอันนี้เพิ่มนะคะแม่” เจสซี่หันไปคุยกับแม่ต่อ ยองแจพยักหน้า

แจ็คสันชอบการมาเดินซื้อของจัง แต่ต้องมากับยองแจและเจสซี่ด้วยนะ

 

 

 

 

 

“ช่วงนี้เจสซี่มีความสุขมากเลยนะ”

            แบมแบมเอ่ยกับแม่เจสซี่ขณะทำความสะอาดครัวด้วยกัน ยองแจอมยิ้มพลางถอนหายใจ

            “อือ เจสซี่มีความสุขก็ดีแล้ว” เห็นลูกมีความสุขยองแจก็มีความสุขไปด้วย ไม่ว่าใครจะทำให้มีความสุขได้ก็ดีทั้งนั้น

            “เดี๋ยวนี้ฉันก็ไม่มีอะไรจะด่าหมอนั่นแล้วเหมือนกัน”

แบมแบมเจ็บใจแต่ก็ต้องยอมรับว่าตอนนี้แจ็คสันก็เป็นพ่อที่ดีของเจสซี่ เอาอกเอาใจ ใส่ใจดูแล

“ก็ไม่ต้องด่าสิ เอาเวลาไปคิดเรื่องแจ็คสันก็สุขภาจิตเสียกันพอดี”

“คงงั้น”

“แบมวางแผนเรื่องแต่งงานกับพี่มาร์คไปถึงไหนแล้ว เงียบไปเลยนะ”

หลังจากที่แบมแบมเล่าให้ฟังว่าพี่มาร์คพูดเรื่องแต่งงานขึ้นมานี่ก็ผ่านมาสามสี่อาทิตย์แล้วนะ

“ยังไม่ถึงไหนเลย แต่ก็เริ่มคุยแล้วล่ะว่าจะจัดแบบไหนดี คงต้องเอาไว้ก่อนแหละ ต้องทำงานก่อน”

ช่วงนี้แบมแบมต้องออกคอลเล็คชั่นใหม่ด้วย ยิ่งยุ่งกว่าปกติ กว่าจะกลับบ้านก็ค่ำมืด ต้องทุ่มเทให้งาน ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องอื่นจริงๆ

แต่พี่มาร์คก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ก็เข้าใจ

“มีอะไรให้ช่วยต้องรีบบอกเลยนะ”

“แน่นอน แกได้ช่วยอยู่แล้วล่ะ”

“ดีจังนะ ตื่นเต้นไปด้วยเลยเนี่ย”

“ถ้าแกให้โอกาสคุณยูคยอมแกคงได้มีเรื่องตื่นเต้นแบบนี้แล้วล่ะ”

“เอาอีกแล้ว ฉันกับเขาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันก็พอแล้วล่ะ”

“แล้วกับแจ็คสันล่ะ แกเจอเขาบ่อยเลยนะตั้งแต่ยัยหนูไปบ้านนู้น แกกลับไปคิดอะไรกับเขาหรือเปล่า”

 “เฉยๆ”

“ถ้าให้สถานะล่ะ” แบมแบมนั่งลงบนเก้าอี้ ยองแจหยุดมือทำความสะอาด พิงสะโพกกับเคาน์เตอร์

“เขาก็ขอเป็นเพื่อนนะ ยังคิดอยู่เลยว่าจะตกลงดีไหม ไม่ได้ตอบเขาสักที” ร่างบางถอนหายใจ เหม่อมองผ้าในมือ

“ก็ดีนะ เป็นเพื่อนกันไป เป็นพ่อและแม่ให้เจสซี่ กำหนดสถานะซะให้ชัดเจน”

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว ห้ามไม่ให้ใกล้กันไม่ได้ก็ต้องหาสถานะชัดๆ

“อื้อ มันคงเป็นอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้หรอก ยังไงพ่อแม่เขาก็คิดว่าฉันไม่คู่ควร”

แบมแบมมองปฏิกิริยาของเพื่อนแล้วหนักใจ

ต่อให้เมื่อก่อนแจ็คสันเลวแสนเลว แต่ความเลวนั้นต้องถูกขุดหลุมฝังลึกให้ลืมไปซะเพื่อเจสซี่ เจสซี่จะไม่มีทางรู้ว่าพ่อเคยคิดจะทำกับแกยังไง

เมื่อความเลวนั้นถูกกลบไป ในใจยองแจย่อมอภัยให้อีกฝ่ายไปทีละน้อย

ตอนหมอนั่นเลวยองแจยังเคยรัก ในเมื่อตอนนี้ทำตัวดีแล้วมีหรือจะไม่รัก

“คนที่มองแต่เปลือกแบบนั้นอย่าไปใส่ใจเลย แต่เวลาแกไปบ้านนั้นพ่อแม่หมอนั่นก็ไม่ได้อะไรกับแกไม่ใช่เหรอ ที่แกบอกอ่ะ”

ยองแจไม่ได้ไปค้างแล้ว แค่ไปกินข้าว นิทานของเจสซี่ก็ให้แจ็คสันอ่านให้ลูกฟังแทน

“เขาไม่ได้พูดแต่ก็คิดนี่นา”

“แจ็คสันยังเปลี่ยนได้ พ่อแม่หมอนั่นก็อาจเปลี่ยนได้มั้ง”

“คิดอย่างนั้นเหรอ” ยองแจแปลกใจที่แบมแบมมองโลกในแง่ดี

“อันที่จริงก็ไม่อ่ะ แก่แล้วจะเปลี่ยนความคิดคงยาก”

“อ่าว” ยองแจหัวเราะ แบมแบมยักไหล่

“แม่! หิวจังเลย” เสียงของไม้ดังมาก่อนตัวซะอีก ก่อนแบมแบมจะรู้สึกถึงแรงที่โถมมาจากด้านหลัง

“คิดว่าตัวเองสามขวบหรือไง หนัก” แบมแบมสะบัดเบาๆ ให้รู้ว่าหนัก

“แหม ลูกกอดไม่ได้แล้วดิ”

“เพื่อนๆ แกคงไม่มีใครมากอดพ่อแม่แล้ว”

“เรื่องของพวกมันสิแม่” ไม้ไม่สลด กอดแม่แน่นกว่าเดิมอีก ถูแก้มกับแก้มแม่

“แกนี่มันก็เซ้าซี้เหมือนกันนะไม้”

แบมแบมถอนหายใจ ยองแจหัวเราะน้อยๆ ไปพร้อมกับไม้ด้วย

“อารมณ์เสียบ่อยจังนะช่วงนี้ ท้องป้ะ”

“ท้องพ่อแกสิไอ้พี่ไม้ ฉันเครียดงานหรอก”

แบมแบมเขกหัวลูกอย่างหมั่นไส้ ไม้หัวเราะ ผละจากแม่แล้วเดินไปหาของกิน

พ่อทำอะไรอยู่น่ะไอ้พี่ไม้”

“เล่นกับเจสซี่ ถ้ารับเป็นลูกได้นี่รับไปแล้วมั้ง”

“พี่มาร์คชอบเด็กผู้หญิงนะ ถ้ามีลูกสาวคงหลงแย่”

“ผมก็คิดอย่างนั้นครับ แต่แม่ดิเล่นตัว” ไม้ทำเป็นกระซิบกับยองแจทั้งที่ยืนห่างกัน ยองแจก็เล่นด้วย

“เนาะ เล่นตัวอ่ะ”

“โอ๊ย เบื่อพวกแกสองคน ไปดีกว่า” แบมแบมตบเคาน์เตอร์ปังแล้วลุกขึ้นยืน

“ไปหาพ่อก็บอก”

“เออ พอใจยัง”

แบมแบมสะบัดหน้าเดินออกจากครัวไป ไม้ขำ เดินไปแปะมือกับยองแจ

 

 

 

 

 

มาร์คนั่งอยู่ในร้านแบมแบมมาตั้งแต่บ่ายแล้ว ไม่ได้หอบหิ้วงานมาทำ อยากมาอยู่กับภรรยาสุดที่รักเฉยๆ

มาร์คนั่งเล่นบ้างช่วยขายเสื้อบ้าง ก็มีสายจากต่างประเทศโทรมา มาร์คแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็รับสาย

“ครับพี่แคท” ตั้งแต่มาอยู่เกาหลีแคทเธอลีนก็เพิ่งโทรมานี่ล่ะ

<เกิดเรื่องใหญ่แล้วมาร์ค>

แคทเธอลีนไม่เกริ่นนำหรือทักทายอะไรทั้งสิ้น น้ำเสียงร้อนรน

“ใจเย็นนะแคท มีอะไร เกิดอะไรขึ้น” มาร์คถามอย่างเป็นห่วง

แบมแบมหันมามองเมื่อได้ยินชื่อที่มาร์คเอ่ยถึง มาร์คมักพูดถึงพี่สาวเสมอ จำไม่ได้ก็ต้องจำไปโดยปริยาย

มาร์คทำมือเป็นเชิงบอกว่าจะออกไปคุยข้างนอก แบมแบมพยักหน้าเข้าใจ

ร่างสูงออกมาคุยนอกร้าน  ที่ออกมาข้างนอกเพราะเผื่อมีเรื่องร้ายแรงจะได้ปิดกับแบมแบมไว้ก่อน

<แกต้องตั้งสติไว้นะ>

“อือ มีอะไรก็บอกมาสักที ฉันลุ้นตามี่แล้วเนี่ย”

<่อจะไปเกาหลี อีกครึ่งชั่วโมงก็บินแล้ว>

“ว่าไงนะ!

ข่าวจากแคทเธอลีนชวนช็อคมากจริงๆ

<ฉันไม่รู้จะห้ามยังไงเหมือนกัน ฉันก็เพิ่งรู้ว่าพ่อจะไป พ่อปิดเงียบมาก ไม่รู้ว่าพ่อจะไปทำอะไรบ้าง แกเตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีแล้วกัน>

“ขอบคุณที่โทรมาบอก เครียดเลยว่ะแคท” มาร์คเสยผม ถอนหายใจ เครียดขึ้นมาจริงๆ นะ

<ไม่เป็นไร ดูแลกันดีๆ แล้วกัน>

“อืม”

<แกสบายดีนะ ไม่ติดต่อมาบ้างเลย>

“ขอโทษที สบายดีแต่อีกหน่อยน่าจะไม่สบายแล้ว พี่ล่ะสบายดีไหม”

<ดีสิ ดีมากๆ ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ี่ห่วงแกมากกว่า>

“ฉันจะพยายาม ไม่ยอมแพ้พ่อหรอกไม่ว่ามาไม้ไหนก็เหอะ”

<แกกับพ่อนี่เหมือนกันชะมัด>

“ชิ อย่าเอาฉันไปเทียบกับตาแก่หัวดื้อแบบนั้นนะ”

<โอเคๆ ยังไงก็ระวังแพ้พ่อแล้วกัน>

แคทเธอลีนคุยกับน้องชายอีกเล็กน้อยก็วางสายไป

มาร์คเดินไปเดินมาหน้าร้าน คิดว่าจะทำยังไงดี

 

 

 

 

หลังจากมาร์คเล่าให้ฟังว่าพ่อจะมาเกาหลี ทุกคนก็ากันเครียดตามไปด้วย โดยเฉาะแบมแบม

บอกตามตรงว่าแบมแบมยังขยาดกับพ่อมาร์คอยู่เลย แม้จะผ่านมาเป็นสิบกว่าปีแล้วก็เถอะ มันฝังใจน่ะ

ถ้าคุณลูอิสพาพี่มาร์คกลับไปเขาจะทำยังไง

“แม่ คิ้วชนกันแล้ว” ไม้ที่นั่งข้างๆ แม่จิ้มนิ้วไปตรงหว่างคิ้ว ขยี้เบาๆ แบมแบมถอนหายใจ

” มองหน้าลูกแล้วแบมแบมคงต้องทำใจและเตรียมรับมือเท่านั้น

“อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะ” ไม้ไม่สบายใจเลยที่เห็นแม่กับพ่อเครียด

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่ไม่มีทางยอมให้คุณลูอิสมาแตะต้องลูกแม่แน่”

“แม่ก็รักไม้เหมือนกันนะนี่” ไม้หยอกแม่เล่นหวังให้แม่อารมณ์ดีขึ้นสักเล็กน้อยก็ยังดี

แบมแบมมองค้อนลูกที่เล่นไม่รู้เวลา แม่เครียดนะ

“เอาน่า พี่ไม่ยอมให้พ่อทำอะไรหรอก

อย่าว่าแต่ไม้ห่วงแม่ มาร์คก็ห่วงแบมแบมเหมือนกัน แบมแบมดูไม่โอเคเลย

“ทำไมเราต้องมากลัวกันไปก่อนด้วยล่ะครับ ปู่จะมาทำอะไรเรายังไม่รู้เลย ทำไมรีบตัดสินจัง”

ไม้ไม่รู้ว่าจะกังวลกันไปล่วงหน้าทำไม เขาไม่รู้หรอกว่าปู่จะเป็นคนยังไง แต่เขาจะไม่รีบตัดสินก่อนได้เจอตัวจริง

อไม้พูดมาอย่างนั้นทุกคนก็อึ้งไป ที่ไม้ว่ามาก็ถูก

“นั่นสิ เราน่าจะรอดูท่าทีตอนคุณลูอิสมาก่อนนะ” ยองแจเห็นด้วยกับไม้นะ

“คุณปู่ของพี่ไม้ดุมากเหรอคะ อาถึงไม่อยากให้มา”

เจสซี่ถามซื่อๆ อย่างไม่รู้เรื่องอะไรกับใคร เท้าแขนกับตักพี่ชาย ไม้ก้มลงมองน้อง

พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็หวังให้ใจดีเหมือนปู่ของเจสซี่นะ”

“ปู่ของพี่ไม้น่ะเป็นี่ชายของย่าหนูด้วยนะเจสซี่”

“ว้าว จริงเหรอคะแม่”

“จริงสิคะ”

“คุณย่าใจดีมากๆ เลยค่ะ คุณปู่ก็น่าจะใจดีนะคะ”

“เนอะ”

ยองแจเองก็หวังให้พ่อของพี่มาร์คใจดีมากๆ เหมือนกัน ไม่อยากให้เพื่อนเครียด

“ไม่ไหวแล้วอ่ะ จะอ้วก”

แบมแบมปิดปากแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ มาร์ครีบลุกตามไป

“แม่เรานี่เครียดมากเลยนะเนี่ย” ยองแจลูบไหล่หลานปลอบใจ ไม้ฝืนยิ้มให้เขา

 

 

 

 

 

“กระเป๋าใหม่สวยจังเลยเจสซี่” นายอนชื่นชมกระเป๋าใหม่ที่เจสซี่สะพายมาโรงเรียน

เจสซี่นั่งลงบนเก้าอี้ วางกระเป๋าลงบนโต๊ะนักเรียน

“ใบนี้ป๊าซื้อให้ แต่คุณย่าซื้อกระเป๋าให้เยอะเลย เป้สวยๆ มีหลายใบเลยนะ เดี๋ยวเราขอคุณย่าเอามาให้นายอนกับบัวคนละใบ”

แม้คุณย่าจะซื้อกระเป๋าใหม่ให้นานแล้ว แต่เจสซี่ไม่เคยเอาใบไหนมาโรงเรียน ใช้แต่ตอนไปเที่ยวกับคุณปู่คุณย่า

“จริงเหรอ ขอบใจนะ” นายอนหันไปยิ้มกับบัว เด็กน้อยก็ดีใจ หันมาขอบใจเพื่อน

“ขอบใจจ้ะ”

“ไม่เป็นไร” กับเพื่อนสนิทมีอะไรเจสซี่ก็แบ่งให้ได้หมดแหละ

“ขี้อวด”

เจสซี่หันไปมองคนพูดทันที เซอาเดินกอดอกมาจากทางประตูหลังห้อง เจสซี่เหยียดยิ้ม

“ขี้อิจฉา”

“นี่!” เซอาถลึงตาใส่ เจสซี่ยักไหล่ ไม่แคร์

“เธอเริ่มก่อน ฉันคุยกับเพื่อนอยู่”

“ฉันไม่ได้ว่าเธอสักหน่อย อย่ามาคิดไปเองหน่อยเลย”

“ใครเชื่อก็บ้าแล้ว แต่ถ้าเธอว่าไม่ได้ด่า ฉันก็ไม่ได้ด่าเธอเหมือนกัน”

“เฮอะ” เซอาอยากจะว่าต่อแต่ก็คิดไม่ออกว่าจะว่าอะไร ในเมื่อเจสซี่มีพ่อแล้ว ปมที่เจสซี่เคยมีตอนนี้ก็ไม่มีแล้ว

“นี่เซอา ถามจริงๆ เถอะ ทำไมเธอชอบหาเรื่องฉันจัง ไม่เบื่อเหรอ”

เจสซี่สงสัยจริงจัง เหนื่อยจะมีเรื่อง

“ไม่เบื่อหรอก” เซอาเชิดหน้าตอบแล้วจะเดินผ่านโต๊ะของพวกเจสซี่ไป แต่ก็ต้องสะดุดเมื่อนายอนที่ยืนอยู่แกล้งยื่นขาออกมา

“ว้าย!

“เฮ้ยๆ” เจสซี่ลืมตัวยื่นมือไปจับแขน เซอาเลยไม่หน้าทิ่มแต่เซมาหาเจสซี่แทน

เซอาหล่นใส่ตัวเจสซี่จนเจสซี่เอนตัวล้มไปใส่บัวที่นั่งข้างๆ อีกที

“เธอกินอะไรเข้าไปเนี่ย หนักชะมัด”

“ถ้าจะช่วยแต่มาพูดแบบนี้ก็ไม่ต้องช่วย”

เซอารีบลุกออกจากตัวเจสซี่ จับเสื้อให้เข้าที่ มองค้อน เจสซี่ขยับนั่งดีๆ กอดอก

“แทนที่จะขอบคุณดันมาพูดแบบนี้ เธอนี่จริงๆ เลย”

“ไม่พูดหรอก ก็เพื่อนเธอเป็นคนแกล้งฉันนี่”

เซอาหันไปจ้องนายอน นายอนยักคิ้วให้

“ไม่ได้แกล้งนะ ขอโทษด้วยละกัน”

“พวกเธอนี่สมเป็นเพื่อนกันจริงๆ”

เซอาถอนหายใจแล้วเดินฟึดฟัดไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง เจสซี่หันมามองนายอนแล้วเอื้อมมือมาตีเบาๆ

“หาเรื่อง”

“ต่อไปไม่ทำแล้วน่า ขอโทษนะที่ทำให้เจ็บตัวไปด้วย” นายอนเสียงอ่อยเมื่อเพื่อนดุ

“ช่างเถอะไม่ได้เจ็บอะไรหรอก”

เจสซี่ไม่ได้ตอบให้เพื่อนสบายใจแต่ไม่ได้เจ็บจริงๆ

“ต่อไปเซอามาหาเรื่องก็ไม่ต้องไปทำอะไรแล้วล่ะ เจสซี่เองก็ไม่ได้โกรธอะไรแล้ว ใช่ไหมเจสซี่”

บัวรู้ว่าเจสซี่ก็แค่ต่อปากต่อคำสนุกๆ ตามประสาคนไม่ยอมใครก็เท่านั้น

“อื้อ” ตอนนี้เจสซี่มีความสุขมากจนไม่โกรธเซอาแล้ว ก็เธอมีพ่อแล้วนี่นา

เมื่อผ่านเรื่องเซอาแล้วทุกคนก็คุยสนุกกันต่อ

 

 

 

 

 

“ทำไมเงียบแบบนี้ล่ะ นี่ผ่านมาสองวันแล้วนะ”

แบมแบมมายืนตรงหน้ามาร์ค เท้าเอว ใช้ช่วงเวลาไม่มีคนเข้าร้านคุย

“พี่ก็ไม่รู้ พ่ออาจไปเที่ยวที่ไหนอยู่มั้ง”

“พ่อพี่จะปั่นประสาทกันเกินไปแล้วนะ”

“ใจเย็นๆ ที่รัก ยิ่งไม่สบายอยู่”

มาร์คจับมือคนที่ตัวร้อนรุมๆ มาหลายวันแล้ว เนี่ย ให้ไปหาหมอก็ไม่ไป

“จะมาก็มาเลย เงียบอยู่ได้”

“น่าๆ เดี๋ยวก็คงโทรมาเองแหละ”

“ถ้าพรุ่งนี้ยังเงียบอีก แบมจะโทรไปเอง จะได้คุยกันให้จบๆ ว่ามาทำอะไร มาหาพี่ไหม”

“จ้ะๆ แบมอยากทำอะไรก็ทำเลย”

มาร์คเห็นแบมแบมเกรี้ยวกราดก็ยอมตามใจไปก่อน

“ดี ถึงเป็นพ่อพี่แบมก็ไม่เกรงใจหรอก”

“จ้ะ”

“แบมหิว สั่งอะไรมาให้แบมกินที”

“หิวเหรอ เพิ่งกินข้าวเที่ยงไปเองนะ”

มาร์คแปลกใจ ปกติแบมแบมกินจุก็จริงแต่ไม่กินติดๆ กันแบบนี้นะ แบมแบมกลัวอ้วน

“ทำไม ก็แบมอยากกินอ่ะ” แบมแบมถามเสียงเข้ม มาร์คเลยต้องยิ้มเอาใจไปก่อน

“ไม่มีอะไรจ้ะ ไม่มีปัญหาอะไรเลย แบมกลัวอ้วนพี่เลยแปลกใจ”

“เรื่องอ้วนน่ะช่างมันเถอะ!

“จ้ะ ช่างก็ช่าง แล้วแบมอยากกินอะไรพี่จะได้สั่งให้”

“อะไรก็ได้”

“บอกมาสักอย่างนะจะได้ถูกใจ”

“พี่หาว่าแบมเรื่องมากเหรอ”

“เปล่า พี่แค่อยากให้แบมได้กินของที่อยากกิน”มาร์คเอาใจแบมแบมไม่ถูกแล้ว พร้อมหาเรื่องพี่ตลอดเวลาอ่ะที่รัก

“เค้กเลมอนร้านประจำแล้วกัน”

“ชอบกินสตรอเบอร์รี่ไม่ใช่เหรอ”

“แบมจะกินเค้กเลมอน เอามาเยอะๆ เลย”

“ได้จ้ะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้เลยนะ”

“ขอบคุณ”

แบมแบมเดินไปทำงานต่อ ส่วนมาร์คก็ออกจากร้านไปซื้อของให้แบมแบม

ผ่านไปครู่ใหญ่ก็มีลูกค้าเข้ามาในร้าน

“จินซอง ดูลูกค้าที ี่ต้องคุยกับช่าง”

แบมแบมที่กำลังตรวจแบบและคุยโทรศัพท์ไปด้วยร้องบอกลูกน้อง ไม่ได้เงยหน้ามองอะไรแค่ได้ยินเสียง

“ครับ”

พนักงานหนุ่มเดินไปต้อนรับลูกค้า ร่างสูงที่เพิ่งเข้ามามองพนักงานแล้วมองไปรอบร้าน

“ฉันไม่ได้มาซื้อของ แต่มาหาเจ้าของร้าน”

แบมแบมเงยหน้ามองลูกค้าที่อยากมาเจอตน แต่พอเห็นว่าใครก็นิ่งไป

ทำไมจะไม่รู้ว่าใคร แม้เวลาจะผ่านมานานมากแต่แบมแบมไม่มีวันลืมพ่อพี่มาร์คได้หรอก คนที่บอกว่าเขาไม่คู่ควรและขอให้เลิกยุ่งกับี่มาร์คซะ

ผู้ชายใจร้ายที่ข่มขู่ได้กระทั่งเด็ก

แบมแบมบอกลาปลายสายและบอกว่าจะโทรกลับ ก่อนลุกขึ้นยืน ทักทายลูอิส

“สวัสดีครับ” ในที่สุดก็มาสักที

“เธอเปลี่ยนไปมากเหมือนกันนะ”

แววตาและท่าทางที่เปลี่ยนไปทำให้ลูอิสอดทักไม่ได้ ความเข้มแข็งคงโตตามวัย

“แต่คุณไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับ”

“ฉันอยากคุยด้วย”

“ได้สิครับ”

แบมแบมพร้อมคุยมากเลยตอนนี้

 

TBC.

**

ทุกอย่างแล้วเสร็จปลายเดือนนี้นะคะ ขอโทษที่ทำให้รอค่ะ

หนังสือที่สั่งเกินยังเหลืออยู่ค่ะ

เล็กไม่ได้เล่นทวิตแล้ว ติดต่อสอบถามได้ทางเมลค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 679 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3058 gene_pa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 00:08
    แบมท้องงงงแน่ๆๆ
    #3,058
    0
  2. #3055 Petchka (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:54
    ไรท์มาต่อให้จบนะคะอยากอ่านต่อละคะ
    #3,055
    0
  3. #3054 ออมม่า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 19:33

    แบม สู้ สู้

    #3,054
    0
  4. #3053 panida_1062_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 22:25
    อยากได้ e-book จัง
    #3,053
    0
  5. #3051 MTuan9397 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 14:59
    พี่ไม้น้องมาแล้วแน่ๆเลย
    #3,051
    0
  6. #3049 nutri2523 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 06:17

    ชอบพาร์ทแบมกะมาร์คนะอยากให้มีภาคแยกจัง สงสัยไม้จะมีน้องซะล่ะแม่แบมโอ๊กอ๊ากแล้ว555

    #3,049
    0
  7. #3048 Katieam (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 17:58
    ปู่ต้องเอ็นดูพี่ไม้แน่ๆๆๆๆ

    ไรท์ทำ E-Book มั้ยคะ
    #3,048
    0
  8. #3046 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 10:49
    พี่ไม้ได้น้องแน่เลย
    #3,046
    0
  9. #3045 bunqn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 10:15
    เมื่อแม่แบมพร้อมบวกมากกว่าพร้อมคุยนะเนี่ยย น่ารักจังเลยค่ะ สู้ๆนะไรท์เตอร์
    #3,045
    0
  10. #3044 แค่คนอินดี้ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 08:42
    ตัดจบบบบบบตอน ลัุ้นม้ากกกก คุณปู่มาทำไรเนี่ย // แบมท้องแน่ๆ
    #3,044
    0
  11. #3043 nuying88 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 04:17
    หวายยยยยย เจอแล้ว
    #3,043
    0
  12. #3042 Tam egbs (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:15
    แบมแบมท้องแน่เลยยยยย
    #3,042
    0
  13. #3041 N_udaen_G (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:05
    ทั้งสองครอบครัวนี่อยากให้เรื่องวุ่นๆ จบเร็วๆ มากเลยค่ะ แต่แบมนี่อาการมามากๆ เลยย
    #3,041
    0
  14. #3040 aruxfics (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:41
    ลุ้นครอบครัวยองแจมาก
    #3,040
    0
  15. #3039 Peperme (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:02
    แบมท้องใช่มั้ยยยยยย
    #3,039
    0
  16. #3038 Kiewzendro (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 20:32
    ไม้มีน้องแน่ๆ
    #3,038
    0
  17. #3037 Pantikar007 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 18:40
    แม่แบมท้องแน่ๆเลยอ่ะ แง้งงงงขอให้คุณลูอิสมาแบบดีๆเถอะนะคะ เชพัล
    #3,037
    0
  18. #3036 ThiyadaSaehor (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 17:31
    แบมท้องปะเนี้ยถามหน่อย???
    #3,036
    0
  19. #3035 Tarn Hiromi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:48
    อาการนี้ดูยังไงก็ไม่ปกติแล้วล่ะนะ หลานตัวน้อยมาแล้วแน่เลย *จุดพลุฉลองงงงงง*
    #3,035
    0
  20. #3034 ชามะลิ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:13
    พี่ไม้จะมีน้องรึป่าวน้าาา
    #3,034
    0
  21. #3033 Pearlypim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:20
    แบมท้องแน่เลย สู้ๆ นะแบมแบม หวังว่าคุณลูอิสคงจะไม่ทำอะไร
    #3,033
    0
  22. #3032 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:17
    อาการแบบนี้สงสัยพี่ไม้จะได้น้องแล้วมั่ง ว่าแต่จะหญิงหรือชายยยยนะ
    #3,032
    0
  23. #3031 Ssafe (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 12:48

    แบมสู้ๆ สนุกมาก รออ่านค่ะ
    #3,031
    0
  24. #3030 Chiracc (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 11:52
    แบมท้องแน่ๆ ส่วนพ่อพี่มาร์ครอบนี้จะมาไม้ไหนนั //แจ็คสันทำตัวดีขี้นแบบนี้ไปเรื่อยๆนะ
    #3,030
    0
  25. #3029 Friendship_Lee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:29
    แจ็คสันกับยองแจเหมือนจะไปได้สวย มาร์คกับแบมคงต้องรับมือกับพ่อพี่ไม้ช่วยแม่แบมด้วยนะ
    #3,029
    0