ปิดรีปริ้นท์(GOT7) Snow Drop Markbam,Bnior,Jackjae

ตอนที่ 38 : SS2 Chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    16 ก.ย. 62



 

            “ทางนี้สะดวก มาเร็ว”

             แจ็คสันกวักมือเรียกแบมแบมและลูคัสให้เดินตาม หลังจากโผล่หน้าจากมุมตึกไปดูสถานการณ์

            ตอนนี้ต้องใช้ความระมัดระวังมากกว่าเดิมเพราะลูคัสนั้นยังบอบช้ำอยู่ ต้องดูแลลูคัสด้วยฆ่าพวกกัดด้วยเห็นทีจะไม่ไหว มากันแค่สามคนเท่านั้น

            “ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะครับ” ลูคัสพยายามทำตัวเหมือนว่าเขาปกติดีแล้ว แต่แบมแบมก็ยังห่วงเขาอยู่ดี

โดนแรงระเบิดอัดกระแทกกับรถ ไม่หายเจ็บง่ายๆ หรอก

            “เลิกขอโทษเถอะ อย่างน้อยความคิดของนายก็ดี ช่วยให้เราทุ่นแรงไปเยอะ”

            แจ็คสันเดินนำระแวดระวังภัยให้ แบมแบมพยักหน้าเห็นด้วยกับเขา

“เรามากันนานหลายชั่วโมงแล้ว ป่านนี้มาร์คคงบ้าตายไปแล้วมั้ง”

แจ็คสันหาเรื่องคุยให้ไม่เครียดเพราะคุยกันสัพเพเหระไปจนกระทั่งเรื่องของกินจนหมดแล้ว

“ขอให้เขาบ้าอยู่ที่กลุ่ม อย่าออกมาตามหาแล้วกันครับ”

แบมแบมเอ่ยแล้วถอนหายใจ แจ็คสันหัวเราะเบาๆ

“อ๊ะ เสียงรถ หลบเร็ว”

แจ็คสันตื่นตัว ประสาทหูไว ดึงแขนแบมแบมที่ช่วยพยุงลูคัสให้หลบขึ้นมาบนทางเท้า หันหาที่ซ่อน

“ทำไมเราต้องหลบด้วยล่ะครับพี่”

“นั่นสิครับ”

“ถ้าเจอคนไม่ดีจะมีเรื่องน่ะสิ ดูอย่างคนที่อู่สิ ยังมีทั้งคนดีคนไม่ดีเลย เรามากันแค่นี้เอง เป็นเป้าจะตาย”

แจ็คสันให้แบมแบมนั่งหลบอยู่ข้างกระถางต้นไม้หน้าร้านขายของร้านหนึ่ง แบมแบมดึงลูคัสนั่งลงด้วยกัน

แต่แม้จะหลบแล้วก็ดูท่าจะไม่พ้นเมื่อรถจอดเยื้องไปนิดเดียวเอง ห่างไปแค่สองร้าน

“เอาไงดี ไปไหนต่อดี ขับมาทั้งวัน เหนื่อยแล้ว” ชายคนหนึ่งเปิดประตูรถด้านข้างคนขับออกมายืน มือล้วงกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบซองบุหรี่ออกมา

“นั่นสิ คงต้องมองหาที่พักแล้ว เดี๋ยวมืดค่ำแล้วจะลำบาก”  หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ในรถรับคำเห็นด้วย

“ถ้าเจอคนรอดชีวิตบ้างคงจะดี ไม่ได้เจอใครมาสักพักแล้ว”

ชายคนขับเดินมาที่กระโปรงหลังรถ เปิดเพื่อเอาของบางอย่าง

“ไม่เห็นจะดี ถ้าเจอคนไม่ดีไม่เจอซะดีกว่า เราเดินทางกันเองก็ได้” ร่างสูงเอ่ยค้าน

แจ็คสันฟังแล้วหันมองแบมแบมว่าจะเอายังไงดี เท่าที่ฟังก็ไม่น่าใช่คนไม่ดี

“ไปเถอะ เสียเวลา” แบมแบมกระซิบบอก แจ็คสันเลยพยักหน้าแล้วยืนขึ้น

เสียงขยับเคลื่อนไหวของเขาทำให้คนกลุ่มนั้นตกใจ ชายร่างสูงโปร่งดึงปืนที่เอวออกมาทันที

แจ็คสันเพียงมองเขาแล้วดึงลูคัสให้ลุก แบมแบมลุกตาม

“โธ่เอ๊ย นึกว่าพวกผี”

“ไม่ใช่สักหน่อย”

“แล้วมาทำอะไรกันตรงนั้น”

ชายคนขับเดินมาทางเพื่อนของเขา มองกลุ่มแบมแบมตลอดเวลา

“หลบรถพวกคุณไง ใครจะรู้ว่าคนดีไม่ดี เราเพิ่งเจอคนไม่ดีมา”

แบมแบมตอบแทนแจ็คสัน ชายสองคนตรงหน้ามองหน้ากัน

“เราไม่ใช่คนร้ายอะไรหรอก”

“ถ้าเป็นคนไม่ดีจริง ใครจะบอกตามตรงล่ะครับ” ลูคัสเอ่ยแทรกขึ้น ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งหมดมองหน้ากัน

“ปากเก่งดีนี่”

ชายคนขับกอดอก มองลูคัสเขม็ง แบมแบมรีบออกหน้า

“ขอโทษแทนน้องผมด้วยนะครับ แกปากไวไปหน่อย เราแยกกันตรงนี้เลยแล้วกันนะ ต่างคนต่างไป” 

“เชิญ” คนทางนั้นก็ไม่ได้อยากอะไรด้วยอยู่แล้ว

แจ็คสันมองลูคัสแล้วอดตีไม่ได้ที่ปากวอนหาเรื่อง เด็กหนุ่มร้องโอ๊ยแต่ไม่กล้ามีปากเสียงอะไรอีก

 

 

 

แบมแบม แจ็คสัน และลูคัสเดินทางต่อ แต่เพียงไม่นานก็เจอรถยนต์คันหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกตนอีก

“ต้องหลบอีกไหมครับ” ลูคัสมองหน้าแบมแบม

“แค่หลบไม่ให้เขาชนก็พอมั้ง”

แบมแบมคิดว่าจะเสียเวลากลัวทุกคนที่เจอคงไม่ได้ไปไหนกันพอดี อยากกลับถึงกลุ่มก่อนค่ำ

“ตอนไม่เจอก็ไม่เจอเลยจริงๆ บทจะเจอก็เจอซะสองคันเชียว”

แจ็คสันบ่นงึมงำ แบมแบมได้แต่ยิ้ม

ทั้งสามแค่หลบเข้าข้างทางให้รถผ่านไปได้ และรถคันนั้นก็ผ่านไปจริงๆ ก่อนจะถอยหลังย้อนกลับมา ทำให้ทั้งสามหันไปมองอย่างฉงนว่าถอยมาทำไมและเริ่มระวังตัว

ชายที่นั่งข้างคนขับเปิดกระจกรถ ก่อนจะเพ่งมองแบมแบมอย่างน่าสงสัย

“รีบไปเถอะ” แจ็คสันกระตุกแขนแบมแบมให้รีบเดินเมื่อเห็นสายตาที่กวาดมองแบมแบมทั้งร่างของชายแปลกหน้า

เมื่อเห็นว่าแบมแบมกำลังจะเดินผ่านไป ชายที่มองก็หันไปบอกเพื่อนว่าใช่แล้วรีบเปิดประตูรถลงมา

เขาก้าวเร็วๆ มาดักหน้าแบมแบม

“รอก่อนครับหมอ อย่าเพิ่งไป”

คำว่าหมอจากปากชายแปลกหน้าทำให้แจ็คสันและแบมแบมตกใจ แบมแบมสังหรณ์ใจไม่ดีเลย

“ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคุณโดยบังเอิญ โชคดีจริงๆ” ชายตรงหน้ายิ้มกว้างอย่างยินดี แต่คนฟังคิ้วขมวด

“ผมไม่รู้จักคุณ” แบมแบมปฏิเสธแล้วหลบหลังแจ็คสัน

“แต่พวกเราทุกคน รู้จักคุณ”

“ทุกคน? ใคร”

“ทุกคนที่อยู่กับคุณซึงจุน”

ชื่อที่ได้ยินทำให้ร่างบางตาเบิกกว้าง หนาวเหน็บไปทั้งใจ

“ซึงจุนงั้นเหรอ ตอนนี้เขา..เขายังอยู่เหรอ”

โลกเปลี่ยนแปลงไปแบบนี้ แบมแบมไม่เคยนึกเลยว่าเพื่อนๆ จะมีใครมีชีวิตหรือตายไปแล้วบ้าง เขาห่วงไม่ใช่ไม่ห่วง แต่ที่สุดแล้วที่ทำได้ก็แค่ทำให้คนในครอบครัวอยู่รอดปลอดภัย

และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับซึงจุน ผู้ชายคนนั้น ไม่เคยนึกเลยว่าตอนนี้จะยังคงปลอดภัยอยู่

แต่คนระดับเขา ฟังจากผู้ชายคนนี้แล้ว คงยังมีชีวิตอยู่ดีมีสุข ถึงได้มีคนอยู่กับเขา เท่าที่เห็นนี่ก็สี่คนแล้ว คนในรถคันนี้

“ยังอยู่สิครับ เขาให้เราทุกคนรู้จักคุณไว้ ให้เราดูรูปคุณเผื่อเจอตัว แม้จะยากแต่ถ้ามีปาฏิหาริย์ก็ต้องได้เจอ ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอจริงๆ ไปกับเราสิครับ คุณปลอดภัยแน่ถ้าไปอยู่กับคุณซึงจุน”

ชายหนุ่มสุภาพกับแบมแบมมาก เขาแค่ออกมาทำธุระให้คุณซึงจุน ไม่นึกเลยว่าจะโชคดีได้เจอหมอต้วนเข้า

“ไม่เอา ผมไม่ไปหรอก ไม่มีทางกลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีกแน่”

ใครอยู่กับซึงจุนได้ก็บ้าไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าซึงจุนมีวิธีดูแลลูกน้องยังไงคนถึงจงรักภักดีด้วย แต่กับแบมแบมคนนี้ ซึงจุนดูจะดูแลมากเป็นพิเศษ ซึ่งเขาไม่ได้คิดไปเอง เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสานี่ถึงจะไม่รู้ว่าการที่มีคนต้องการเรามากๆ มากจนน่ากลัว ต้องการแบบไม่ใช่แค่อยากได้ฝีมือไปทำงานมันเป็นยังไง

เมื่อแบมแบมปฏิเสธ ชายอีกสามคนก็ลงมาจากรถ แจ็คสันจับปืนที่เอวทันที และชายตรงหน้าก็มีปืนด้วยเช่นกัน

“ไม่เอาน่าหมอ ไปกับเราดีๆ เถอะครับ อย่าสู้กันจนเลือดตกยางออกเลย ไม่ดีหรอก”

“ทำเป็นมองข้ามไปไม่ได้เหรอ ถือว่าคุณไม่เคยเจอเรา”

ชายตรงหน้าหัวเราะออกมาทันทีที่แบมแบมเอ่ยออกมาอย่างนั้น

“ไม่ได้หรอกครับ เจอแล้วก็คือเจอ”

แบมแบมกำดาบที่จับไว้แน่น แจ็คสันเห็นท่าทางวิตกไม่สบายใจของแบมแบมก็ทนไม่ไหว

“คนเขาไม่อยากไปพวกแกมีสิทธิ์อะไรมาบังคับ”

“ไม่เกี่ยวอย่ามาขวาง!” ชายคนนั้นหันมาตะคอกใส่แจ็คสัน ไม่มีความจำเป็นที่จะสุภาพกับคนที่ไม่ใช่หมอต้วน

“ไม่ขวางไม่ได้หรอก!

แจ็คสันเริ่มเปิดการต่อสู้ก่อน เขายกเท้าถีบคนตรงหน้าจนหงายเซไปหาเพื่อนแล้วหันไปต่อยท้องอีกคนจนล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยความจุก ส่วนคนที่สามถูกหมัดเขาอัดเข้าไปจังๆ ที่ใบหน้าจนเลือดกบปาก ชายที่เหลืออีกคนหลังจากหายอึ้งแล้วก็รีบชักปืนออกมาแต่แจ็คสันไวกว่า หยิบปืนมายิงชายคนนั้นที่แขนขวา

เมื่อเสียงปืนดังขึ้นก็ทำให้อีกสามคนที่เหลือที่ยังไม่โดนลูกปืนไม่คิดจะคุยด้วยแล้ว

แบมแบมเห็นว่าทั้งสามคนเริ่มตั้งหลักได้แล้วหันปลายกระบอกปืนมาทางแจ็คสันก็รีบเอาตัวเข้าไปขวาง ป้องกันแจ็คสันไว้

“อย่านะ! ถ้าพวกคุณทำอะไรเขาคุณจะไม่มีวันได้ผมไป”

“แบมแบม!

แบมแบมหันไปมองแจ็คสันว่าให้เงียบก่อน

“คุณยอมไปกับเราแล้วใช่ไหม” คนที่เลือดกบปากเช็ดเลือดแล้วถามอย่างยินดีจนลืมความเจ็บ

ถ้าพาหมอไปได้ คิดดูสิว่าพวกเขาจะได้รับรางวัลมากแค่ไหน อาจได้กลายเป็นคนสนิทของคุณซึงจุน

….” แบมแบมคิดหาทางหนีแต่ก็ตันเหลือเกิน คิดไม่ออกด้วยสถานการณ์บีบบังคับ

“แต่ฉันไม่ยอมแค่นี้หรอกนะ มันยิงฉัน!

คนเจ็บที่โดนยิงจนปืนตกร้องโอดโอยแล้วมองแจ็คสันด้วยสายตาอาฆาตแค้น

“อย่ายิงนะ! เก็บปืนก่อนเถอะ ทั้งหมดเลย”

แบมแบมหันมองทั้งสองฝ่าย ยกมือห้าม แจ็คสันคิ้วขมวด

“แน่ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่ตุกติกเอาปืนมาจ่อหัวคุณให้ขึ้นรถไปด้วย”

แจ็คสันยังไม่ยอมเก็บปืน เขาไม่ได้คิดมาก แต่คิดว่าเป็นไปได้มากทีเดียวล่ะ

“บอกให้เก็บก็เก็บน่า พวกคุณด้วย พวกคุณเอาปืนไปเก็บท้ายรถ ฉันจะให้เพื่อนเอากระสุนออก เท่านี้ก็ยิงกันไม่ได้แล้ว”

แบมแบมเอ่ยกับคนทั้งหมด ทุกคนมองหน้ากัน

“ทำไมเราต้องทำด้วย”

“เพราะถ้าทำฉันจะไปกับพวกคุณแล้วจะช่วยห้ามเลือดให้เพื่อนคุณด้วยไง ถ้าจะไม่ยอมแล้วใช้กำลังบังคับกันก็อย่าหวังว่าจะได้ฉันกลับไปแบบมีชีวิตอยู่”

“คุณไม่กล้าหรอกหมอ”

“ฉันไม่ชอบผู้ชายคนนั้น แค่ยอมไปด้วยดีๆ ก็ดีเท่าไรแล้ว อย่าบังคับฉันมากเกินไปนัก”

แบมแบมเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายกดดันบ้าง ฝ่ายตรงข้ามหันไปปรึกษากันก่อนหนึ่งคนจะหันมาหาแบมแบม

“ก็ได้” คนที่ลงมาถามแบมแบมเป็นคนแรกนั้นก็เป็นหัวหน้ากลุ่มกลายๆ เมื่อเขาตัดสินใจอีกสามคนเลยต้องยอม

คนที่โดนยิงจะเดินไปขึ้นรถแบมแบมก็รีบรั้งเขาไว้

“ขอตรวจดูก่อนว่าคุณไม่มีปืนซ่อนไว้อีก”

แบมแบมแค่อยากให้แน่ใจว่าคนทั้งสี่จะไม่ทำอันตรายแจ็คสันและลูคัส

“ทำไมต้องมากเรื่องขนาดนี้ด้วยล่ะหมอ” คนเจ็บอารมณ์ไม่ดี แต่หัวหน้ากลุ่มมองจ้องจนต้องยอมอย่างเสียไม่ได้

แบมแบมลูบไปตามตัวคนเจ็บ หาอาวุธ เจอเพียงมีดก็ปล่อยให้ขึ้นรถได้

อีกสามคนโดนตรวจด้วยกันหมด พอแบมแบมตรวจจนพอใจชายหนุ่มหนึ่งในสี่ก็เอ่ยขึ้น

“ทีนี้ไปได้หรือยังครับ”

“ก็” แบมแบมอยากจะหาทางยื้อต่อแต่ก็ไม่รู้จะยื้ออย่างไรดี

            “ไปครับ คุณบอกแล้วว่าจะไป”

            ชายที่ถูกแจ็คสันต่อยท้องจับแขนแบมแบมให้ไปขึ้นรถ แบมแบมเดินตามอย่างไม่พอใจและไม่เต็มใจ แค่คิดว่าจะต้องไปเจอซึงจุนก็แย่มากพอแล้ว และยังจะต้องแยกจากลูกอีก เขาไม่อยากแยกจากแกไปไหนอีกแล้ว ไม่เอาแล้ว

จะหนียังไงดี

ชายสามคนขึ้นรถนั่งประจำที่รอแล้ว แต่แบมแบมจับประตูไว้ ไม่ยอมขึ้นรถ ชายที่จับแขนแบมแบมไว้ออกแรงดันให้เข้าไปในรถ แบมแบมขืนตัว

“อย่าใช้กำลังสิ”

แจ็คสันที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังชายคนนั้นเอ่ยอย่างไม่พอใจ แบมแบมไปไหนเขาก็จะไปด้วย แล้วค่อยหาโอกาสเหมาะๆ หนี

“อย่ามาพูดมาก!

แต่ก่อนแบมแบมจะก้าวขึ้นรถ ก็มีเสียงรถแล่นสวนมา

“พี่ๆ ขึ้นมาเร็ว!

เป็นเสียงลูคัสนั่นเอง ทั้งแบมแบมและแจ็คสันต่างงงว่าเขาไปอยู่ท้ายกะบะของรถคันที่เพิ่งพบกันเมื่อกี้ได้ยังไง

แต่แม้จะงง แจ็คสันก็มีสติมากกว่า เขาทุบไปที่หลังของชายที่จับตัวแบมแบมไว้ แล้วกระชากให้ถอยห่างออกมาจากแบมแบม ดึงตัวแบมแบมออกมาห่างจากรถ แบมแบมก็รีบวิ่งไปที่ท้ายรถกะบะสี่ประตูที่จอดรอห่างออกไปเล็กน้อยทันที

ชายคนนั้นได้สติหันกลับมาจะต่อยแจ็คสันแต่เขาหลบทัน ก้มตัวลงแล้วต่อยอัดเข้าที่ท้องอีกครั้งตรงจุดเดิม เมื่อสถานการณ์เปลี่ยน คนที่ไม่เจ็บอีกสองคนก็รีบเปิดประตูลงมาจากรถแต่แจ็คสันผละหนีแล้ววิ่งตามรถที่เริ่มเคลื่อนตัวออกไป ก่อนจะเกาะท้ายรถแล้วปีนขึ้นไปได้

คนของซึงจุนรีบเปิดท้ายรถหยิบปืนแล้วขึ้นรถเพื่อขับตามไป

 

 

“แน่ใจหรือว่าเราคิดถูกที่ช่วย เหตุผลที่เด็กนั่นอ้างจะเชื่อถือได้แค่ไหนก็ไม่รู้”

หญิงสาวหนึ่งเดียวที่นั่งเบาะหลังเอ่ยถามเพื่อนและพี่ชายที่นั่งคู่กันข้างหน้า

“ไหนๆ ก็ช่วยมาแล้ว ไม่เป็นไรหรอกมั้ง”

“ไม่เป็นไรเหรอ แต่รถคันนั้นตามเรามานะ!

ชายที่นั่งข้างคนขับหันมาเสียงดังใส่คนขับ หนุ่มหล่อแค่เหลือบมองเขาแล้วมองทางข้างหน้า

“ทำไงได้ ช่วยมาแล้วจะให้ปล่อยทิ้งกลางทางหรือไงล่ะ ไหนบอกว่าอยากเจอผู้รอดชีวิตอีกไง”

“แต่มันไม่ควรมาเจอในสถานการณ์แบบนี้หรือเปล่าล่ะ” หญิงสาวเตะเบาะคนขับ

“ช่วยมาแล้วพูดไปก็เท่านั้นแหละน่า”

ขณะที่ด้านหน้าเถียงกัน ที่ด้านหลังก็กำลังคุยกันอยู่เหมือนกัน

“ไปหาคนพวกนี้มาตั้งแต่ตอนไหน”

แจ็คสันถามเด็กหนุ่มที่นั่งกอดเข่าพิงหลังกับตัวรถ หันหน้าออกไปทางท้ายรถ

“ก็..ผมเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี แล้วไม่มีใครสนใจผม สนใจแต่พี่แบมแบม ก็เลยหลบไปหาคนช่วย ผมไม่มั่นใจหรอกว่าพวกเขายังอยู่ที่เดิมไหม แค่อยากขอความช่วยเหลือจากใครสักคน”

“ขอบคุณมากนะ มาทันเวลาพอดี ไม่ได้ลูคัสช่วยพี่กับแจ็คสันคงแย่ แล้วไปทำยังไงเขาถึงยอมช่วย”

แบมแบมขอบคุณจากใจจริงๆ ลูคัสลูบท้ายทอย ยิ้มเขิน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่รอดผมก็รอดด้วย ผมพยายามขอร้องเขาน่ะครับว่าพี่เป็นคนสำคัญ พี่กำลังหาทางรักษาโรคนี้อยู่ พี่ต้องเดินทางไปโรงพยาบาล ตอนนั้นเวลามีน้อย พูดอะไรได้ผมก็พูดหมด แต่ยังไม่ได้บอกว่าพี่เป็นหมอนะครับ กลัวจะมีใครรู้จักพี่อีกแล้วเราจะเดือดร้อน บอกไปมั่วๆ ว่าเป็นนักวิจัยเฉยๆ”

“ฉลาดเหมือนกันนี่” แจ็คสันชม ลูคัสยิ้มดีใจที่โดนชมด้วย

“แต่รถคันนั้นตามเรามาติดๆ เลยนะ” แบมแบมมองไปยังรถยนต์ที่ขับตามมา ใจก็กังวลว่าจะหนีรอดไหม

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากกว่านั้น เสียงปืนก็ดังขึ้น ชายคนหนึ่งในรถโผล่หัวและแขนออกมานอกรถแล้วยิงมาทางนี้

“หมอบเร็ว”

แจ็คสันกดตัวลูคัสให้คว่ำลง  ลูคัสสะดุ้ง กลัวว่ากระสุนจะมาโดนตัว แบมแบมรีบปลอบเขาว่าไม่เป็นไร

 

 

 

“จำเป็นต้องใช้ปืนเลยเหรอ เดี๋ยวก็โดนหมอ”

ชายคนขับเอ่ยกับเพื่อนที่ยิงสกัดรถคันหน้า

“แล้วแกจะปล่อยให้หมอหนีไปหรือไง โอกาสแบบนี้ผ่านแล้วผ่านเลยนะ ถ้าคลาดไปตอนนี้แกคิดว่าจะมีโอกาสได้เจอหมออีกไหม”

แล้วแต่แกละกัน หยุดให้ได้ล่ะ”

“แกก็เร่งความเร็วเข้าเถอะ ขับไปปาดหน้ามันได้เลยยิ่งดี”

 

 

 

“บ้าเอ๊ย! มันยิงรถเรา”

หญิงสาวสะดุ้งกับความผิดปกติที่เกิดขึ้น หันไปมองด้านหลังก็พบว่ารถคันที่ตามมากำลังยิงรถเธอ

“ใจเย็นน่าโรเซ่ ไม่เป็นไรหรอก เราหนีได้”

“พี่ก็พูดได้สิจิน พี่ไม่กลัวอะไรเลยนี่”

“กลัวสิวะ เรื่องอะไรจะไม่กลัว” ซอกจินตอบลูกพี่ลูกน้องสาวแล้วเหยียบคันเร่งให้ไวขึ้น

“หรืออาจจะเป็นอย่างที่โรเซ่พูด เราไม่ควรรับสามคนนี้มาหรือเปล่า”

“พูดตอนนี้แล้วได้อะไรโฮซอก ยังไงก็ต้องช่วยแล้วล่ะ เราต้องรอด เราเอาตัวรอดได้สามคนนั้นก็รอดไปด้วย”

ซอกจินไม่ใช่นักแข่งรถมืออาชีพแต่เขาก็ชื่นชอบความเร็วจนลงสนามแข่งกับเพื่อนอยู่บ่อยๆ มีการพนันขันต่อบ้างไม่มีบ้าง ส่วนมากก็เพื่อความสนุกและผ่อนคลายยามว่างจากงานเท่านั้น

ดังนั้นการสลัดรถที่ตามมาให้หลุดไปได้นั้น เขาคิดว่าเขาทำได้

ชายหนุ่มเร่งความเร็วมากขึ้น เมื่อเข้าโค้งหรือหักเลี้ยวทีไร หวาดเสียวจนเรียกเสียงวี้ดว้ายจากน้องสาวได้ทุกที แล้วต้องเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาหลายครั้งมากด้วย

ซอกจินชนทุกอย่างที่ขวางหน้า แม้แต่พวกกัดที่อยู่บนถนน เลือดเนื้อของพวกกัดที่ถูกชนเปรอะกระเซ็นไปทั่วกระจกหน้ารถ ล้อรถบดร่างเละไปกับพื้นถนน

ชายหนุ่มบังคับพวงมาลัยพลางมองกระจกหลัง จึงเห็นว่าหนึ่งในคนที่ช่วยมานั้นกำลังยิงไปที่รถคันหลังด้วย

“นึกว่าจะใจจืดใจดำเสียอีก”

“อะไร” โฮซอกหันมาถามเพื่อน ซอกจินหัวเราะ

“มีคนช่วยยิงสกัดให้อาจทำให้เราหนีรอดก็ได้ เพราะถ้ายังขับตามกันอยู่แบบนี้ แม้ฉันขับเร็วแค่ไหนก็คงต้องได้หนีกันไปจนกว่าน้ำมันรถใครสักคนจะหมดแน่”

คนข้างหน้ายังคุยกันได้สบายอยู่แต่คนข้างหลังนี่เริ่มทนไม่ไหวแล้ว

“โธ่เอ๊ย ขับเร็วอะไรขนาดนี้เนี่ย”

แจ็คสันหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อเป้าที่ต้องการยิงพลาดไปสองนัดแล้ว กระสุนเขามีจำกัดนะ เอาติดตัวมาไม่เยอะด้วย

“พี่จะทำอะไร” ลูคัสสงสัยเมื่อพี่แจ็คสันยิงไม่โดนคนในรถคันนั้นสักที

“ยิงยางรถน่ะสิ”

แค่ให้ขับตามไม่ได้ก็น่าจะพอแล้ว ขืนไล่ตามกันอย่างนี้มีหรือจะหนีได้นาน

 

 

 

“แย่แล้ว”

ลูกน้องของซึงจุนคนหนึ่งอุทานออกมาเมื่อรถส่ายเป๋ไปมาจากการที่ยางรถด้านหน้าข้างซ้ายถูกยิง

“ให้ตายสิ ทำไมมันยิงแม่นแล้วแกยิงไม่แม่นห๊ะ ทำไมไม่ทำให้มันไปต่อไม่ได้บ้าง”

เพื่อนในกลุ่มต่อว่าคนที่ยิงไม่โดน

“มาว่าแต่ฉันแกก็ยิงไม่โดน!

ระหว่างที่ต่อว่ากันเอง ยางรถอีกข้างก็ถูกยิงอีก รถวิ่งไปได้อีกนิดก็ไปต่อไม่ได้แล้ว

“โธ่เว้ย! พลาดไปจนได้!” คนขับทุบพวงมาลัยอย่างหัวเสีย

ขืนขับบดยางไปอย่างนี้มีหวังแย่แน่ มีแต่ต้องจอดแล้วหารถคันใหม่ และกว่าจะหารถใหม่ได้ หมอก็คงหนีไปไกลแล้วแน่

 

 

 

 

 

“เฮ้อ! สลัดหลุดจนได้”

สาวสวยหนึ่งเดียวถึงกับยกมือทาบอก ถอนหายใจโล่งอกเมื่อหนีพ้นสักทีหลังจากขับหนีมาตั้งนาน

“ตอนนี้เราอยู่ไหนแล้วเนี่ย” โฮซอกมองออกไปนอกรถ ซอกจินเองก็มองข้างทาง

ตอนขับหนีก็ไม่ได้สนใจเลยว่าไปทางไหนบ้าง คิดว่าแค่หนีให้พ้นก็พอ และหนีมาไกลเสียด้วย

“เดี๋ยวไปต่ออีกหน่อยแล้วกัน หาป้ายดูว่ามาถึงไหนแล้ว” โรเซ่เองก็ช่วยดูทางด้วย

“อีกสามคนข้างหลังล่ะ เราควรคุยกับพวกเขาหน่อยไหม” โฮซอกเหลียวไปมองข้างหลัง

“ก่อนจะจอดคุยหาที่พักวันนี้ก่อนดีกว่า เราตัดสินใจกันเองนี่ล่ะ สามคนนั้นคงไม่ขัดอะไรมั้ง”

“คงไม่ขัดหรอก เราอุตส่าห์ช่วยเขานะ” โฮซอกมองหาป้ายข้างทางไปเรื่อย

“ค่อยๆ ขับสิพี่จิน ช้าๆ หน่อย ไม่ทันได้มองอะไรเลย ถ้าผ่านที่พักดีๆ ไปแล้วจะทำยังไง”

โรเซ่ตีบ่าพี่ชายให้เขาลดความเร็วลง ซอกจินถอนหายใจแต่ก็ทำให้

ซอกจินขับด้วยความเร็วที่ลดลงแต่ก็ยังเร็วอยู่ดี

 

 

 

“เราต้องกลับที่พักนะ แต่เรามาไกลมากแล้วจะทำยังไงดี ผมตัดสินใจผิดไหมนะที่ช่วยคุณรินะ”

แบมแบมอดคิดไม่ได้ว่าเขาเอาแต่ใจเกินไป เขาควรจะกลับไปพร้อมพี่ไรอันหรือเปล่า

“อย่าคิดแบบนั้นเลย ถ้าคุณไม่ได้ช่วยคุณคงเสียใจและคิดมากแน่ๆ ใครจะรู้ว่าเราจะโชคร้ายเจอคนของซึงจุน”

แจ็คสันปลอบใจไม่ให้แบมแบมคิดมาก รอดมาได้ก็ดีแล้ว

“ถ้ากลับไปจะมีคนพวกนั้นตามเจอไหมนะ”

“ผมคิดว่าพวกมันคงไม่ตามไปแถวนั้นจนเจอกลุ่มของเราหรอก เราหนีมาไกลแล้ว จะหามันก็ต้องหาจากที่ที่ไกลจากบริเวณนั้น คงไม่คิดว่าเราจะย้อนกลับไป”

“แต่ถ้าย้อนไปล่ะ”

“ไม่หรอก”

แบมแบมถอนหายใจ ยังไม่สบายใจอยู่ดี

“ซึงจุนนี่ใครเหรอครับ”

เมื่อลูคัสถามออกมาแบมแบมก็คิ้วขมวด

“เอ่อ ถ้าไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไรครับ แค่สงสัยเฉยๆ” ลูคัสยิ้มแหย

“เปล่า ไม่ได้ไม่พอใจนาย แต่พี่แค่ไม่ชอบเขา แค่นึกถึงก็รู้สึกแย่แล้ว ยังคิดอยู่ตลอดเลยว่าไม่น่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยแต่แรก”

“ครับ”

เมื่อเห็นว่าไม่มีเหตุจำเป็นต้องปิดบัง แบมแบมก็เล่าคร่าวๆ ให้ฟัง

“พี่เคยทำงานกับเขา”

“ครับ?”

“ก็แค่เคยทำงานด้วย”

ห๊ะ แค่เนี้ย?

แจ็คสันหลุดขำเมื่อเห็นสีหน้าเหวอๆ ของลูคัส

“สั้นจัง แล้วทำไมพี่เกลียดเขาล่ะครับ เขาทำอะไรพี่เหรอ”

“เขาเป็นคนที่คิดถึงแต่ผลประโยชน์ ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ กว่าจะรู้สึกว่าเขาเป็นคนแบบนั้นก็ถลำลึกไปแล้ว  แถมชอบเมียชาวบ้านด้วย”

“ชอบเมียชาวบ้าน? แย่จัง”

“ใช่ เฮอะ” ร่างบางแค่นหัวเราะ ลูคัสตาโต

“หืม อย่าบอกว่าคนนั้นเป็นพี่”

“คิดว่าไงล่ะ”

“พี่ก็หน้าตาดีมากนะ ดูดีมากด้วย ไม่แปลกหรอก ใครๆ ก็คงชอบพี่”

“แต่ถึงอย่างนั้นถ้ารู้ว่าพี่มีสามีแล้วก็ควรหยุดไหมล่ะ”

ซึงจุนชอบหาเรื่องงานเพื่อใกล้ชิดแต่ดีที่ผ่านมาแบมแบมรักษาระยะห่างไว้ได้ แต่ตอนทำงานวิจัยที่ PPI ก็ได้ยินข่าวลือเข้าหูเหมือนกันว่าที่เขาได้ทำโปรเจคลับแล้วยังได้เป็นหัวหน้าทีมเพราะซึงจุน จนเมื่องานเริ่มเดินหน้า ข่าวลือเรื่องนั้นถึงค่อยซาไป เพราะเห็นฝีมือเขาและทีมจริงๆ

“อย่าคิดมากนะ เราคงไม่เจอเขาหรอก”

แจ็คสันจับมือแบมแบม ร่างบางส่ายหน้า

“มีโอกาสเป็นไปได้นะครับที่จะได้เจอกัน เขาอาจอยู่ใกล้กว่าที่เราคิด เราเจอลูกน้องเขาแล้ว แสดงว่าเขาก็คงตั้งหลักอยู่แถวๆ นี้แหละครับ และฉันสังหรณ์ใจว่าจะไม่ได้มีแค่สี่คนนี้ ซึงจุนต้องเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์นี้ได้ดีมากแน่ๆ คนของเขาไม่น่าน้อยกว่าคนของกลุ่มเราหรอกครับ คนอย่างซึงจุนน่ะเหรอจะยอมพลาดท่าให้กับโรคดีซีได้ง่ายๆ คนแบบนั้นน่ะตายยาก”

แบมแบมบ่นอย่างไม่สบอารมณ์

“คุณไม่ชอบเขาแต่ก็ทนทำงานกับเขาได้ตั้งนานนะ”

“ตอนนั้นเซ็นสัญญาไปแล้ว จะยกเลิกก็ไม่ได้”

“คิดในแง่ดี คุณคงไม่โชคร้ายได้เจอกับเขาอีก”

“คุณยังมองโลกในแง่บวกได้มากกว่าฉันอีกนะตอนนี้” แบมแบมถอนหายใจอีกครั้งแล้วหลุดยิ้มออกมา

แจ็คสันเห็นแบมแบมยิ้มออกแล้วก็ค่อยสบายใจหน่อย

“แล้วนี่พวกเขาจะไปไกลอีกแค่ไหนกัน เดี๋ยวเราจะกลับไปกลุ่มลำบากนะ”

แบมแบมหันไปมองคนในรถด้านหน้า แจ็คสันมองตาม

“ลองคุยกันเถอะ”

“อื้อ”

แจ็คสันเคาะที่ตัวรถแรงๆ และเหมือนคนข้างหน้าจะเห็นเลยลดกระจกลงคุยด้วย แจ็คสันก็เกาะตัวรถชะโงกไปคุยกับหญิงสาวที่นั่งเบาะหลัง

“มีอะไรคะ”

“เราอยากคุยว่าคุณจะขับไปถึงไหนครับ ผมกับน้องอยากกลับไปที่กลุ่มตัวเอง”

“คุณมีกลุ่มด้วยเหรอ”

“ครับ”

“ฉันกับพี่กำลังหาที่พักสำหรับคืนนี้ มันก็เย็นแล้วเอาไว้ค่อยคุยนะ”

“โอเค”

แจ็คสันขยับมานั่งดีๆ ลูคัสและแบมแบมได้ยินการสนทนาแล้ว ไม่จำเป็นต้องบอกอีก

 

 

 

 

 

“ไปทางไหนกันแน่นะ ทำไมหาไม่เจอเลย”

มาร์คทรุดนั่งลงข้างทาง ท่าทางเคร่งเครียด แจบอมทรุดลงนั่งข้างๆ

“เราอาจจะคลาดกัน เขาคงกลับไปที่กลุ่มแล้ว เราเองก็ควรรีบกลับนะ ไม่ควรรอจนมืดค่ำ เดินทางตอนค่ำมันลำบาก”

มาร์คถอนหายใจ สีหน้าท่าทางบ่งชัดว่าไม่สบายใจ

“ทำไมแบมแบมเป็นอย่างนี้เสมอเลยนะ ทำไมไม่คิดบ้างว่าคนอื่นเขาจะเป็นห่วงขนาดไหน กว่าจะได้เจอกันมันยากนะ โอกาสน้อยมากที่จะได้เจอ พอเจอแล้วทำไมต้องเสี่ยงที่จะแยกจากกันอีก”

มาร์คระบายอย่างอัดอั้นตันใจ แจบอมจับบ่ากว้าง เข้าใจ

“อย่าเพิ่งคิดในแง่ร้าย เขาอาจกลับไปแล้ว”

“ถ้าไม่ได้คลาดกันล่ะ”

“ไม่คลาดกันแล้วเขาจะไปไหนได้ เขาออกจากอู่ก่อนเรา เขาเดินทางกลับก่อนเรา ป่านนี้ถึงกลุ่มนานแล้วมั้ง คุณอย่าเพิ่งคิดมาก”

“ไม่ให้คิดมากได้ยังไง ฉันกลัวจริงๆ ว่ากลับไปแล้วจะไม่เจอ ถ้าพ่อไม่ได้กลับไปพร้อมแม่ ออสตินกับอเล็กซิสจะรู้สึกยังไงล่ะ”

จะว่ามาร์คคิดมากก็ช่างเถอะ แต่เขาอดคิดแบบนั้นไม่ได้จริงๆ

ที่เขาห่วงตอนนี้ไม่ใช่แค่แบมแบมอยู่ไหน แต่ห่วงความรู้สึกของลูกๆ ด้วย

“ผมว่ายังไม่ได้เห็นกับตาอย่าเพิ่งคิดไปล่วงหน้าเลย พักอีกแป๊บนึงแล้วเดินทางกันต่อนะ”

แจบอมปลอบใจ เข้าใจถึงความวิตกกังวลของมาร์คดี

 

 

 

 

 

มาร์คและแจบอมกลับไปถึงก่อนค่ำ ครอบครัวยังรั้งรอกันอยู่ที่ถนน พอกลับมาถึงสิ่งกังวลไว้ก็เป็นความจริง เมื่อออสตินวิ่งมาหาพ่อแล้วถามถึงแม่

“แม่ละครับพ่อ แม่อยู่ไหน”

ออสตินชะเง้อมองไปด้านหลังพ่อ พยายามมองหาแม่ ขณะที่ใจพ่อหล่นไปอยู่กับพื้น

แบมแบมยังไม่กลับมาจริงๆ ด้วย สิ่งที่กลัวเป็นความจริง

“พ่อคะ” อเล็กซิสหน้าเสีย มาร์คมองไปยังลูกสาว

ไม่แค่เธอที่อยากจะร้องไห้ เขาก็เช่นกัน

มาร์คเม้มปากแน่น ก่อนค่อยๆ เอ่ยสิ่งที่ทำให้อเล็กซิสถึงกับอึ้งไป

“พ่อหาแม่เขาไม่เจอ”

“ทำไมล่ะคะ”

“พ่อ..พ่อคลาดกับแม่ พอไปถึงอู่คนที่อู่บอกว่าแม่ออกจากที่นั่นก่อนพ่อไปถึงนานแล้ว พ่อนึกว่าแม่เขาจะกลับมาถึงกลุ่มก่อน”

อเล็กซิสฟังแล้วพูดอะไรไม่ออก ออสตินมองพี่สาวทีพ่อที ก่อนน้ำตาจะปริ่ม

“แม่หายไปอีกแล้วเหรอครับ”

แม้จะทำร้ายจิตใจออสตินแต่พ่อก็ต้องให้แกยอมรับกับความจริง

“ครับ”

“แม่หายไปไหน แม่จะกลับมาหาผมอีกไหม”

ออสตินจับมือพ่อไปเขย่า มาร์คมองหน้าลูก ย่อกายลงนั่งแล้วดึงเขามากอด

“พ่อขอโทษนะที่หาแม่ไม่เจอ”

“แม่หายไปไหนอีกแล้ว แม่ยังไม่ตายใช่ไหมฮะ” ออสตินเสียงสั่นเครือ

คำถามของน้องทำให้ในอกของอเล็กซิสเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก เธอพยายามไม่คิดในแง่ร้ายแล้วนะ

เด็กสาวหลบไปร้องไห้ ยูคยอมมองมาร์คและอเล็กซิสก่อนจะเลือกเดินตามอเล็กซิสไปเพื่ออยู่เป็นเพื่อนและปลอบใจเธอ

“พ่อครับ แม่จะไม่เป็นไรใช่ไหม ใช่ไหมครับ” ออสตินเริ่มสะอื้นกับบ่าพ่อ มาร์คลูบหลังแกเบาๆ

“ไม่เป็นไร แม่เขาเก่ง เดี๋ยวก็หาทางกลับมาได้ ถ้าเรารออยู่ตรงนี้ยังไงเขาก็หาเจอ”

มาร์คปลอบใจลูกก็เหมือนปลอบใจตัวเองไปด้วย

แบมแบมเอาตัวรอดได้แน่ ยังไงก็มีแจ็คสันไปด้วย น่าจะช่วยกันได้

“เราหาที่พักคืนนี้ไว้แล้วค่ะ ไปพักผ่อนกันเถอะ พี่เองก็คงเหนื่อยมาก”

ไอรีนเดินมาหาพี่ชาย แม้จะรู้ว่าเขาคงเป็นห่วงพี่สะใภ้จนนอนไม่หลับแน่ แต่ก็อยากให้เขาได้เปลี่ยนเสื้อผ้าหรือกินอะไรสักหน่อย

“อืม”

ทุกคนรอเขากลับมา เมื่อกลับมาแล้วมาร์คก็จะไม่ถ่วงเวลาพักผ่อนของใคร

“ขอโทษนะที่ฉันทิ้งแบมแบมไว้แล้วกลับมาก่อน”

ไรอันเดินมาคุยกับน้อง มาร์คส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจพี่”

“แต่ยังไงเราก็ผิดครับที่ทิ้งพี่สะใภ้ไว้” ชางอุคเดินเข้ามาหาอีกคน มาร์คถอนหายใจ ยังคงกอดออสตินไว้ในอ้อมแขน

“ไม่ผิดหรอก มันต้องเลือก ยังดีที่ทั้งสองคนกลับมาอย่างปลอดภัยได้ ดีกว่าหายกันไปหมดทั้งสี่คน”

มาร์คไม่อยากโทษใครอีกแล้ว ตอนนี้ในใจเขามีแต่ความเป็นห่วงภรรยาเท่านั้น

ถ้ารอที่นี่ ถ้าแบมแบมยังปลอดภัย แบมแบมต้องกลับมา


 

 



TBC.




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,523 ความคิดเห็น

  1. #2501 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 22:06
    แยกกันอีกแล้ว โอ้ยยยยย เป็งเครียด แต่โรเซ่มาละ โรเซ่จะคู่กับลิซ่าไหมนะ
    #2,501
    0
  2. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:06
    ขุ่นแมมมมมม๊~~ พ่อเขาจะสติแตกแล้วนะคะ!! ขุ่นแม่ต้องรีบกลับบ้านนะคะ!!
    #2,471
    0
  3. #2427 MTBB_COLD_Tim (@Jaruwan59372) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 15:05

    รอค่ะแอดอ่าามาต่อเถอะ
    #2,427
    0
  4. #2426 Phantomhive99 (@Phantomhive99) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 04:51
    ความเป็นคนดีของคุณหมอนี้อ่ะนะ แบบว่าคิดถึงลูกตัวเองบ้างก็ดีนะถึงจะเก่งแค่ไหน แต่ใจคนที่รออ่ะมันเคว้งคว้างป่ะคนเป็นลูกไม่มีใครสำคัญเท่าพ่อกับแม่นะคุณหมอ
    #2,426
    0
  5. #2414 Ryokan (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 10:57

    รออยู่นะไรท์ ชอบเรื่องนี้มากก พึ่งได้มาอ่านอะ คือส่วนตัวแล้วชอบอิมเมจตัวละครของจินยอมมากกก โหด เถื่อนดี อยากให้จินยองกลับมาเข้ากลุ่มเหมือนเดิมอะ จะได้ช่วยแบมแบมด้วย แล้วอยากให้ยูคยอมกับเพื่อนๆเจอกันด้วย เอาตามความรู้สึกเลยนะ สนุกมากๆๆๆๆ อยากให้ไรท์มาอัพต่อเร็วๆนะ เค้ารออยู่ สู้ๆนะไรท์

    #2,414
    0
  6. #2409 Princess of snow (@loveoly) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 00:05
    อ่านเมลเราเเล้วตอบให้เคลียร์ด้วยค่ะไรท์ นี่รอทุกวัน รอจนไม่อยากได้แล้วค่ะ ทำไมต้องเงียบหายล่ะคะ มันนานเกินไปนะคะ
    #2,409
    20
    • #2409-18 Chelsea-94 (@Chelsea-94) (จากตอนที่ 38)
      19 ตุลาคม 2562 / 21:24
      จริงที่สุดเลยเราไม่เคยทักไปท่วงหรือว่าอะไรเลยนะคะ แค่ทักไปถามว่ายังทำอยู่ไหมเหมือนประมาน2เดือนที่แล้วเค้าตอบกลับมาว่ายังทำอยู่เราก็โอเครอได้ไม่เป็นไร พอมาตอนนี้นานมากแล้วเราทักเมลซ้ำไปก็ไม่ตอบแล้ว เลยอยากได้เงินคืนเพราะช่วงนี้มันจำเป็นต้องใช่เงิน แล้วที่สำคัญเลยมันเลยกำหนดเวลาที่เค้าเคยบอกไว้แล้วเราขอเงินคืนดีกว่า
      #2409-18
    • #2409-19 Princess of snow (@loveoly) (จากตอนที่ 38)
      19 ตุลาคม 2562 / 22:41
      เราติดแฮชแท็กในทวิตละค่ะ #snowdropmb นะ ใครอยากคุยไร

      ไปส่องแท็กได้ ทวิตเราเยอะสุดละ ดีเอ็มแคปหลักฐานมาเลยค่ะ
      #2409-19
  7. #2407 nongna21 (@nongna21) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 14:20
    รออ่านต่อเน้ออ แงงงอยากกอ่านต่อ
    #2,407
    0
  8. #2406 MCM1994 (@MCM1994) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 11:32

    สู้ๆนะฮับไรท์ เป็นกำลังใจให้เสมอ
    #2,406
    0
  9. #2404 nutsoyou (@nutsoyou) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 22:06
    พึ่งมาอ่านมาต่อนนะไรท์
    #2,404
    0
  10. #2402 MB_MB_9397 (@MB_MB_9397) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 21:25
    เเง่~คิดถึงเเล้วตอนไหนจะมาต่อ~
    #2,402
    0
  11. #2400 fatinsa-u000 (@fatinsa-u000) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 11:05

    แป้ว มาต่อเถอะนะไรท์ เค้าคิดถึงอยากอ่านอ่าาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #2,400
    0
  12. #2395 0980541805 (@0980541805) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:07

    ซอกจินคัมแบคแล้วว~~~
    #2,395
    0
  13. #2394 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 10:31
    3ตัวละครใหม่มาแล้ววว
    #2,394
    0
  14. #2392 GoseMh (@110549jinyong) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 21:16
    สู้ๆนะคะไรท์
    #2,392
    0
  15. #2391 dkkamolchanok (@dkkamolchanok) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 17:01
    รออออออ
    #2,391
    0
  16. #2390 MB_MB_9397 (@MB_MB_9397) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 22:11
    ทางนี้คือรออ
    #2,390
    0
  17. #2389 beecomb (@beecomb) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 19:52
    มันเริ่มเข้มข้นแล้วก็อินมากๆตัวละครมาเรื่อยๆทำให้เรื่องน่าสนใจมากขึ้น
    #2,389
    0
  18. #2388 OriginalHD (@OriginalHD) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 17:00
    ทำ ebook ด้วยสิคะ อยากได้คะ
    #2,388
    0
  19. #2387 maba07 (@mabag07) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:28
    แงงงงงงกลับมาแล้ววว คิดถึงมากเลยนะคะ
    #2,387
    0
  20. #2386 kanyanat2yu (@kanyanat2yu) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:13
    รออ่านค่ะ ติดมากเรื่องนี้
    #2,386
    0
  21. #2385 naralaa (@naralaa) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 16:16
    ติดมากกกกกกๆๆๆเลยค่ะ รออ่านอยุ่มุดวันเลย
    #2,385
    0
  22. #2384 patchyy2 (@patchyy) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 05:55
    มาต่อทีค่ะแง่ อยากอ่านแล้ว
    #2,384
    0
  23. #2383 kimmyParkjr (@kimmyParkjr) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 02:43
    เมื่อไหร่จะส่งหนังสือคะ???

    รอนานมากๆๆๆๆแล้วนะคะ
    #2,383
    2
  24. #2382 74400010001 (@74400010001) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 00:02
    ดีใจจังไรท์กลับมาแล้ว
    #2,382
    0
  25. #2381 Bella1997 (@KanjanaKunpitak) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 21:10
    คิดถึงไรท์มากๆเลยค่ะ คิดถึงตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้เรย ดีใจมากๆที่ไรท์กลับมาอัพ
    ตอนต่อไปอยากให้มาร์คแบมเจอกันแล้วค่ะ สงสารหลานคิดถึงแม่กันน่าดูเรย
    #2,381
    0