ปิดรีปริ้นท์(GOT7) Snow Drop Markbam,Bnior,Jackjae

ตอนที่ 37 : SS2 Chapter 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    22 ม.ค. 63



 

            “กลับมากันแล้ว” แจบอมที่เห็นไรอันก่อนใครร้องบอกทุกคน คนที่กำลังรอคอยการกลับมาของกลุ่มแบมแบมตื่นตัวค่อยโล่งอก

            “ทำไมกลับมาช้าจังละคะ” ไอรีนรีบตรงเข้าไปหาสามี จับเนื้อตัวเขาสำรวจดูว่าไม่บาดเจ็บ

            “เจอพวกกัดน่ะ แต่ไม่เป็นไร ไม่ได้บาดเจ็บอะไรหรอกจ้ะ” ชางอุคยืนยันให้ภรรยาสบายใจ

            “ฉันกำลังเป็นห่วงเลย นี่เตรียมตัวจะออกไปตามหาอยู่แล้วเชียว”

            ฮยอนจินเอ่ยกับสามี ความกังวลที่กดทับอยู่พลันหายไป แต่ความกังวลนั้นยังไม่หายไปจากมาร์ค

            “แล้วแบมแบมล่ะพี่”

            คำถามของมาร์คทำให้ไรอันชะงัก หันไปมองหน้าน้องชาย ชางอุคอึกอัก มองหน้าไรอัน

            ท่าทางของทั้งสองทำให้มาร์คใจหายตกวูบไปอยู่ที่เท้า

            “ว่าไง แบมแบมไปไหน แล้วแจ็คสันอีกล่ะ สองคนนั้นไปไหน”

            มาร์คตรงเข้ามาเขย่าไหล่กว้างทั้งสองของพี่ชาย หวั่นใจว่าจะได้รับข่าวร้าย ไรอันถอนหายใจ

            “หมอนั่นแวะช่วยคน”

            “คนที่ไหน ใคร ทำไมไม่กลับมาด้วยกัน!

            “ระหว่างทางเจออู่ที่เป็นฐานที่ซ่อนตัวของผู้รอดชีวิตกลุ่มหนึ่ง เราจะเดินจากมาแล้วแต่เกิดเรื่องซะก่อน มีคนที่นั่นคนนึงจะคลอด เมียแกเลยอดช่วยไม่ได้”

            “ช่วยทำคลอดงั้นเหรอ”

            “ใช่”

“แล้วทำไมพี่กลับมาสองคน ทำคลอดเสร็จก็น่าจะกลับมาด้วยกันสิ”

“แกคิดว่าทำคลอดมันกลับมาเร็วขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ”

“หมายความว่าไง” มาร์คหน้านิ่ว เริ่มไม่เข้าใจว่าพี่ชายจะสื่ออะไร ไรอันมองตาน้องชายแล้วจับไหล่กว้างไว้แน่น

“ฉันไม่เห็นด้วยที่เมียแกเห็นแก่คนอื่นมากกว่าการกลับมาหากลุ่ม เลยปล่อยหมอนั่นกับแจ็คสันไว้ที่นั่น ส่วนฉันกับชางอุคก็กลับมาก่อน”

“ว่าไงนะ! พี่ทิ้งแบมแบมไว้กับใครก็ไม่รู้งั้นเหรอ ทำไมพี่ไม่รอกลับมาพร้อมกัน ทำไมพี่ทำแบบนี้”

มาร์คโวยขึ้นมาทันที

ตอนนี้ใจมาร์คกำลังร้อนรนกระวนกระวายไปหมด มันก็เป็นข่าวดีที่แบมแบมยังมีชีวิตอยู่ แต่ยังไงการกลับมาอย่างปลอดภัยพร้อมทุกคนย่อมดีกว่า ระหว่างที่คุยกันอยู่นี้แบมแบมจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างก็ไม่รู้

ตอนไรอันจะกลับมายังเห็นแบมแบมอยู่รอดปลอดภัยอยู่ก็จริง แต่ตอนนี้แบมแบมอยู่กับใครก็ไม่รู้นะ

ไรอันพยายามใจเย็นให้มากที่สุด เข้าใจว่าตอนนี้มาร์คกำลังรู้สึกยังไง

ถึงเขาจะเข้าใจมาร์คแต่ก็ต้องทำแบบนั้น เขามีเหตุผลของเขาเหมือนกัน

“แล้วแกไม่คิดบ้างล่ะว่าทำไมเมียแกทำแบบนี้ ทำไมเขาไม่คิดถึงแกกับลูกก่อน”

“แบมแบมเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว พี่น่าจะเข้าใจเขาบ้างสิ น่าจะรอ ยังไงนั่นก็น้องสะใภ้พี่นะไรอัน”

“ใช่ เมียแกเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว ฉันพูดอะไรก็ไม่ฟัง ถ้าเป็นแกแกมีวิธีทำให้หมอนั่นกลับมากับแกได้ไหมล่ะ แกเองก็คงทำไม่ได้ ถ้าขนาดแกยังทำไม่ได้แกจะมาโทษฉันก็ไม่ได้หรอกนะ ฉันก็ต้องกลับมาหาเมียกับลูกฉันเหมือนกัน แบมแบมน่าจะคิดได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่สามารถช่วยได้ทุกคน เมื่อเลือกที่จะช่วยก็ต้องพร้อมรับความเสี่ยงที่จะต้องเจอด้วย จะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วเพราะฉันถือว่าได้เตือนแล้ว”

ที่ไรอันพูดมานั้นถูกต้องหมดทุกอย่าง มาร์คเองก็เถียงไม่ได้ ถ้ามองในมุมไรอันมันก็ไม่เชิงใจดำหรือเห็นแก่ตัว แต่ในมุมครอบครัว ไรอันทิ้งแบมแบมมาไม่เท่ากับไม่นับแบมแบมเป็นคนในครอบครัวหรอกเหรอ

เขาเองก็คงต้องตามใจแบมแบม เขาเป็นสามีไม่มีทางทิ้งมา คงเลือกที่จะอยู่กับแบมแบมด้วย แต่ไรอันเป็นแค่พี่สามี พี่มีสิทธิ์ที่จะไม่รอ พี่มีสิทธิ์ที่จะทำตามที่ใจพี่เห็นว่าควรทำ

เมื่อไรอันเลือกแล้ว เขาก็จะขอเลือกเหมือนกัน

ชางอุคหลบสายตาหลานทั้งสอง  เดินเลี่ยงไปทางอื่น

“ฉันจะไปตามหาแบมแบม” มาร์คตัดสินใจออกมาทันที

“แกไปไม่ได้ แกจำเป็นสำหรับที่นี่”

“พี่เองก็ปกป้องทุกคนได้”

“ถ้าแกกับแบมแบมคลาดกันล่ะ”

“ฉันทนไม่ได้หรอกที่ต้องรออยู่ที่นี่ ไม่ว่าใครก็ห้ามฉันไม่ได้”

มาร์คผละจากพี่ชายเดินกลับไปที่รถเพื่อเอาปืนและอาวุธเพิ่ม ทุกคนได้แต่นิ่งเงียบด้วยรู้ว่าตอนนี้ไม่ว่าใครก็ห้ามมาร์คไม่ได้

“ให้หนูไปด้วยนะคะ” อเล็กซิสเดินไปหาพ่อ  มาร์คเหน็บปืนกับเอวแล้วจับแขนทั้งสองข้างของลูก มองหน้าแก

“ฟังพ่อ ลูกไปกับพ่อไม่ได้ และลูกก็ห้ามพ่อไม่ได้ด้วย อยู่ที่นี่กับทุกคนอย่าให้พ่อเป็นห่วง ลูกไปด้วยก็ทำให้พ่อห่วงหน้าพะวงหลัง พ่อไปคนเดียวสะดวกกว่า”

“แต่ว่า” ถ้าพ่อไม่กลับมาอีกคนล่ะเธอจะทำยังไง

“ไม่ต้องห่วงนะ อาจะไปเป็นเพื่อนพ่อเอง” แจบอมที่ฟังอยู่ตลอดอาสา

“งั้นฝากด้วยนะคะ พาแม่กลับมาให้ได้นะ” อเล็กซิสรู้ว่าห้ามไม่ได้ก็มีแต่ต้องภาวนาให้พ่อแม่และทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย

“ถ้ามืดก็คงต้องหาที่พักนะ ทั้งแกและฉัน” ไรอันเอ่ยกับมาร์ค ร่างสูงพยักหน้า

“อืม”

ไรอันเห็นน้องไม่มองหน้าเลยก็ได้แต่ถอนหายใจอีกครา

“ก่อนฉันกลับมาแกคุยกับทุกคนหรือยังว่าคืนนี้จะพักที่ไหน”

“ยัง ฉันคิดว่าจะได้เดินทางต่อ”

“จะอยู่ตึกนั้น มาแล้วก็ขึ้นไปหาแล้วกัน”

ไรอันชี้ไปยังตึกหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ เพิ่งสังเกตดูเมื่อกี้ ที่นั่นดูดีสุดแล้ว ถึงมีผีดิบก็คงช่วยกันจัดการได้

“โอเค”

            มาร์คแค่ตอบรับไม่ได้ว่าอะไรอีก เดินจากมาเลย

เขารู้ว่าไม่ใช่ความผิดของไรอันหรอก และควรโกรธแบมแบมที่ดื้อดึง แต่เขาก็เคยชินกับนิสัยแบบนั้นของแบมแบมอยู่แล้ว เขาเลยรับได้และไม่คิดว่าเป็นปัญหาอย่างที่ไรอันรู้สึก

            อเล็กซิสมองตามพ่อไปอย่างไม่สบายใจ และการที่แม่ไม่อยู่ก็ทำให้เธอกังวลทวีคูณ

            “พ่อไปตามหาแม่เหรอ” ออสตินเงยหน้าถามพี่สาว อเล็กซิสฝืนยิ้มให้

            “อือ เดี๋ยวก็กลับ ไม่มีอะไรหรอก ไปเล่นกับพี่ยูคยอมไป”

            อเล็กซิสดันให้น้องเดินไปหายูคยอม ออสตินหันมามองพี่สาวก่อนจะยอมเดินไป

            “ทั้งมาร์คและแจบอมก็ไม่อยู่แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้ แบมแบมนี่ชอบสร้างปัญหาเรื่อยเลย”

            ฮยอนจินเอ่ยออกมาอย่างไม่ชอบใจ การที่มีคนมีฝีมืออยู่ในกลุ่ม ยิ่งมากเท่าไรก็ยิ่งทำให้อุ่นใจนี่นา

            “เรื่องมันเกิดไปแล้ว อย่าพูดให้มากความไปเลยค่ะ”

            ไอรีนเอ่ยแค่นั้นแล้วเดินไปเก็บของ ยังไงก็คงไม่ได้เดินทางต่อแล้ว รอกันไปมาอย่างนี้แป๊บๆ เดี๋ยวก็หมดวัน

          ก่อนจะตามมาร์คไปแจบอมก็เดินไปถามที่ตั้งของอู่จากไรอันก่อน

 

 

 

 

 

“ขามายังไม่เยอะเท่านี้เลยนี่” แบมแบมมงกลุ่มผีดิบจำนวนมากที่เดินตรงมาทางกลุ่มขงตน คิดหาทางสู้

กลุ่มนี้กะด้วยสายตาคร่าวๆ ก็หลายสิบคน

บ้าเถะเขามีกันแค่สามคนเนะ!

าจมีคนเรียกมาที่นี่ก็ได้”

แจ็คสันเตรียมสู้ แบมแบมและลูคัสหันมามงทางเขาร้มกัน

อาจมีผู้รอดชีวิตหนีวกนั้นมาทางนี้ก็ได้ไง”

ลูคัสมงไปรบตัวทันทีราวกับหาผู้รดชีวิตคนื่น แจ็คสันหันไปตบหัวคนที่โฟกัสผิดที่

ย่าละสายตาจากศัตรูเซ่”

“ขโทษครับ” ลูคัสยิ้มเจื่

“เดี๋ยวนะ ี่ไรันกับชางุคคงไม่ได้มาทางนี้หรกนะ” แบมแบมนึกขึ้นได้ก็ตื่นตระหนก เป็นห่วงีกสงคนที่เดินทางมาก่

“เออ ลืมไปเลย” ร่างสูงก็ตกใจไปเหมืนกัน แบมแบมยิ่งร้นใจ

สถานการณ์แบบนี้ติดต่กันไม่ได้ย่างใจด้วยสิ

“แต่ตนนี้เราต้งคิดแล้วนะว่าจะผ่านไปยังไง”

แบมแบมคิดหนัก จะหนีไปทางไหนก็ลำบากด้วยสิ มีแต่ต้องไปต่อกับหันหลังกลับ แต่เพิ่งมาจากอู่ไม่นาน ถ้ากลับไปทางเก่าก็เท่ากับลากฝูงผีดิบไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น

“นั่นมัน

แบมแบมกลับไปสนใจฝูงผีดิบีกครั้งก็บความผิดปกติ

“มีะไร”

“มันเดินเร็วขึ้นกว่าเดิมหรืเปล่า”

“เร็วขึ้น? ตาฝาดหรือเปล่า” แจ็คสันสังเกตวกผีตรงหน้า ก็พบว่ามันเคลื่อนไหวเร็วกว่าปกติจริงๆ

บ้าน่า! ร่างสูงขนลุกกับความเปลี่ยนแปลงอันน่าตกใจ มืลั่นไกสกัดไว้ก่ลางถยไปด้วย ไม่ลืมคว้าเสื้คนที่ขาตายตั้งแต่เห็นผีดิบกลุ่มใหญ่ ลูคัสโดนแจ็คสันลากให้ถยหนี

“คงไม่ใช่ว่าช่วงเวลาเปลี่ยนร่างตอนโดนกัดก็ไวมากขึ้นด้วยหรอกนะ แบมแบมอดคิดไม่ได้

“เรื่องนั้นไว้ค่อยสงสัยเถะ”

“เราจะหนีไปไหนล่ะ แล้วยังพวกพี่ไรันีก”

“หมนั่นคงไปไกลแล้ว ไม่แน่ถึงกลุ่มแล้วด้วย เรายู่ทีู่่หลายชั่วโมงเลยนะแบมแบม”

แจ็คสันและแบมแบมคุยกันไปก็ฆ่าเหล่าคนตายไป ไม่ได้เสียสมาธิเท่าไร

แจ็คสันยิงจนกระสุนหมดในคราวเดียว และไม่พลาดเป้าสักนัดเช่นเคย แบมแบมก็พยายามไม่ให้ผีดิบเข้าประชิดถึงตัวแจ็คสันเพื่อให้เขามีเวลาใส่กระสุนใหม่ ขณะที่ลูคัสไม่รู้จะแทรกตรงไหนด้วยกลัวจะไปเกะกะ เท่ากับทั้งสงปกป้งเด็กหนุ่มไปด้วยสู้ไปด้วย

แม้แจ็คสันจะยิงแม่นยำแค่ไหนก็ต้งจำนนกับจำนวนผีที่มีมากไป แบมแบมเงก็เริ่มเหนื่ยแล้ว แถมผีดิบยังไวขึ้นอีก ต้านไม่ค่ยไหวแล้ว

“ฉันเหนื่อยแล้ว” แบมแบมหันไปบอกแจ็คสัน ตามตรง ร่างสูงจึงหันมาจับมือแบมแบม

“วิ่ง!

เมื่อคนแก่กว่าวิ่งลูคัสก็วิ่ง แต่สายตาเหลืบไปมงรถยนต์คันหนึ่งเข้า ความคิดบางอย่างวาบเข้ามาในหัว

เด็กหนุ่มรอจังหวะให้วิ่งห่างจากรถและพวกผีดิบจนน่าจะปลอดภัยแล้วก็ร้องเรียกแจ็คสัน

“เดี๋ยวพี่ทหาร”

“อะไรขงแกวะ หน้าสิ่วหน้าขวาน วิ่งสิ!” แจ็คสันหันไปด่า แบมแบมเองก็หันไปมองด้วย

“ยิงรถคันนั้นหน่!

แจ็คสันมองตามเด็กหนุ่มที่ชี้ไปยังรถยนต์สีขาวคันหนึ่ง ยังงงๆ แต่ก็หยุดวิ่งแล้วตั้งสติหันไปยิงให้

“ตรงถังน้ำมันครับ”

“ห๊ะ!!  แบมแบมและแจ็คสันร้ออกมาแทบจะร้มกัน

แต่กระสุนของแจ็คสันยิงออกไปแล้วไม่อาจเรียกคืน แม้ยิงก่นลูคัสจะบอกว่าถังน้ำมันแต่กระสุนก็ุ่งเข้าเป้าที่ถังน้ำมันรถย่างแม่นยำด้วยความบังเิญ ก่อให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง

ตูม!!

ชิ้นส่วนซากรถกระจัดกระจายพร้อมกับเปลวเพลิงเผาผลาญร่างผู้ติดเชื้อที่อยู่ใกล้ๆ รถ พื้นที่ถูกปกคลุมด้วยควันโขมงสีขาว ผู้ติดเชื้อถูกแรงระเบิดอัดกระเด็นกระจายไปจำนวนหนึ่งเลยทีเดียว

ตึง!!

ผู้ติดเชื้อบางคนกระแทกกับรถยนต์คันอื่นอย่างรุนแรง สภาพร่างกายยับเยินส่งเสียงร้องดังไปทั่วบริเวณ

“โอ๊ย

ลูคัสเองที่อยู่ใกล้พวกผู้ติดเชื้อมากกว่าแบมแบมและแจ็คสันนั้นถูกแรงอัดพาไปกระแทกกับรถอีกคันเช่นกัน แต่แรงนั้นไม่รุนแรงมากเท่าที่ผู้ติดเชื้อได้รับ

 เด็กหนุ่มพยายามขยับร่างกายที่ขณะนี้ปวดระบมไปทั้งตัวเนื่องจากแรงกระแทกไม่น้อยถูกส่งผ่านมายังร่างกาย ส่ายหัวเล็กน้อย ตาได้รับการกระทบกระเทือนจนเบลอ

เขาพยายามประคองตัวเองลุกขึ้นแต่ก็ลื่นไถลลงจากรถแล้วทิ้งตัวลงกับพื้น

“เป็นไงบ้างลูคัส” แบมแบมรีบวิ่งไปหาเด็กหนุ่ม ลูคัสฝืนยิ้มให้

“ไหวครับ”

“ตอนนี้แกโคตรจะไม่ไหวเลย” แจ็คสันก็รีบวิ่งมาดูเช่นกัน

“เราต้องพาลูคัสไปพักก่อนค่อยเดินทางต่อ ผู้ติดเชื้อเหลือไม่กี่คนจัดการแป๊บเดียวก็เสร็จ”

แบมแบมพยุงลูคัสไว้ แจ็คสันตรวจดูกระสุน

“เหลือไม่พอแล้ว”

“งั้นฉันจัดการเอง”

แบมแบมส่งลูคัสให้แจ็คสันดูแลแล้วตรงเข้าไปจัดการผู้ติดเชื้อที่เหลืออยู่ให้หมด

แจ็คสันคิดว่าเขาควรเอามีดพกติดตัวไว้ด้วยเวลาไปไหนมาไหนนะ จะได้ช่วยได้มากกว่านี้ ไม่ได้คิดเผื่อไว้ เพราะตอนมามาสี่คนนี่นา

 

 

 

 

 

จินยองนั่งไขว่ห้าง มองเด็กทั้งสี่ที่เข้ามานั่งในห้อง สายตาคมมองกวาดทั้งสี่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยจนเด็กๆ พากันระแวง

พี่เขาน่ากลัวจริงๆ นะ

จินยองถอนหายใจ กอดอก มองไล่เรียงคนแล้วหยุดอยู่ที่เด็กที่แนะนำตัวว่าชื่อเตนล์

“แกบอกว่ารู้จักยูคยอม”

“คะครับ” บ้าเอ๊ย จะเสียงสั่นทำไมเนี่ย

“มันเป็นเพื่อนพวกแก?”

“ค่ะ” จื่อวี่หน้าเจื่อน ไม่รู้จะวางตัวยังไง พี่คนนี้ดูมีออร่าที่ต่างจากคนอื่นๆ ในห้อง ดูน่ากลัวกว่ามาก

“เพื่อนฉันเพิ่งรับมันเป็นลูกบุญธรรมไม่นานมานี้”

จินยองเหลือบมองรูปบนตัก คนเดียวกันไม่ผิดแน่ ใครจะหน้าเหมือนกันราวฝาแฝด เอ๊ะ หรือยูคยอมมันมีแฝด?

“จริงเหรอครับ!” จีมินยิ้มกว้าง ค่อยโล่งอกหน่อย

“จะโกหกพวกแกเพื่อ?”

“แล้วมันอยู่ไหน..ครับ”

เซฮุนสุภาพขึ้นเมื่อสายตาจินยองตวัดมามองจ้องเขม็ง

“ไม่รู้สิ”

“อ้าว” เด็กๆ อุทานออกมาพร้อมกัน เยรินหัวเราะคิกคักกับฮันบินเมื่อเห็นสีหน้าเหรอหราของทั้งสี่

“ก็ไม่รู้จริงๆ ฉันแยกตัวออกมาจากกลุ่มหมอมันมาสักพักแล้ว มันย้ายกลุ่มไปไหนหรือยังไม่รู้ แต่ก็คงย้ายแหละ ผัวมันไม่น่าจะสิ้นคิดขนาดอยู่ที่ไหนนานๆ”

“เพื่อนพี่เป็นหมอเหรอครับ”

เตนล์สงสัย หันไปมองหน้ากับเพื่อนๆ ทุกคนก็ดูตื่นๆ งงๆ

ก็เขาว่ากันว่าเจ้าหน้าที่พวกนั้นถูกทหารพาตัวไปหมดแล้วนี่นา หรือมีคนที่หลบหนีด้วย

แต่พวกหมอพยาบาลก็มีครอบครัวอ่ะเนอะ คงต้องมีคนไม่อยากโดนพาตัวไปเหมือนกัน

“เออ เป็นหมอพ่อพระที่น่ารำคาญที่สุดในโลก และผัวมันก็น่ากลัวด้วย”

“แล้วมันไปเป็นลูกเขาได้ยังไงล่ะครับ” เซฮุนสงสัยในความโชคดีของเพื่อน

“มันบอกพ่อแม่ตายหมด หมอไปเจอเลยรับมันเป็นลูก ถ้าเป็นฉันนะไม่เอาตัวไปยุ่งหรอก ปล่อยแม่งตายไปแล้ว”

เพื่อนของยูคยอมหน้าแหย ยกเว้นเซฮุนที่มองจินยองเขม็ง

“มองทำไม”

“คุณเป็นคนดีหรือคนเลว”

“เลว” ถามตรงก็ตอบตรง

” เลวแต่เป็นเพื่อนกับคนดีๆ แบบนั้นเนี่ยนะ

“เอาไว้จะวอถามเพื่อนให้ละกันว่าตอนนี้มันอยู่ไหน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่มีอารมณ์”

จินยองหยิบบุหรี่ในกระเป๋าออกมาสูบหน้าตาเฉย ไม่สนใจเด็กทั้งสี่

มันไม่ใช่ลูกเขานี่

“ได้เรื่องยังไงจะไปบอกแล้วกัน กลับห้องพวกแกไปได้แล้ว”

วีไล่เด็กๆ กลับห้องพัก  ทั้งหมดก็ยอมไปแต่โดยดี

 

 

 

“เขาจะช่วยเราไหมนะ”

จีมินเอ่ยเบาๆ หลังจากออกจากห้องของพวกจินยอง

“เขาดูเป็นคนตรงๆ นะ” จื่อวีออกความเห็นตามที่สังเกต

“เออ คนที่บอกว่าตัวเองเลวน่ะก็คงเป็นคนตรงๆ แหละ”

เซฮุนกอดอก เดินตามทั้งสามอยู่ใกล้ๆ

“เราต้องระวังพวกเขาด้วยใช่ไหม แต่เราว่าเขาช่วยเราได้นะ”

เตนล์ออกความเห็นบ้าง แม้จะระแวงแต่ไม่มีทางเลือกแล้ว มีแต่ต้องยอมเชื่ออีกฝ่ายเท่านั้นว่าจะช่วย

“อือ ระวังไว้หน่อยก็ดี” เซฮุนกำลังคิดอยู่ว่า ต่อจากนี้เขาคงระแวงจนนอนไม่หลับจนกว่าจะได้ออกจากที่นี่

แต่เอาเถอะ อยู่กันมาจนขนาดนี้แล้วจะไม่ปกป้องก็ไม่ได้ล่ะนะ

 

 

 

“ก็เป็นเด็กที่ใช้ได้นะ”จินยองเปรยออกมา เยรินหันมอง

“คนไหนอ่ะ”

“ทั้งหมด”

“แล้วชอบคนไหนสุด” ฮันบินคลานมาคุยด้วย

“ไอ้เด็กที่ชื่อเซฮุน”

“แต่มันกวนตีนนะ” วีที่นั่งขีดเขียนสมุดที่หาเจอในห้องนี้เอ่ยขึ้นมาเบาๆ

“ไม่รู้สิ แค่เห็นว่ามันดูใช้ได้เท่านั้น”

“แล้วพี่จะช่วยพวกมันจริงๆ เหรอ” เยรินสงสัย เธอลุ้นมาตั้งนานให้พี่จินยองติดต่อพี่หมอ แต่พี่ก็ไม่ยอมสักที จะมายอมเพราะเด็กพวกนั้นเหรอ

“ยังไม่แน่ใจ ไม่อยากให้พวกมันไปสร้างความเดือดร้อนให้กลุ่มไอ้แบมเหมือนกัน แค่นั้นมันก็มีคนเยอะจนวุ่นวายมากพอแล้ว”

“มันก็แค่อยากเจอเพื่อน คงไม่ขออยู่กลุ่มด้วยหรอก” เยรินว่าเด็กสี่คนนั้นก็ดูแลตัวเองกันได้นะ

“ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นแล้วกัน”

“เนี่ย จะช่วยแน่ๆ เลย” ฮันบินชี้คนที่หลุดออกมาแล้ว จินยองยกเท้ายันมันเบาๆ

“บอกว่ากำลังตัดสินใจอยู่ ถ้ามันจะทำให้หมอลำบากก็ไม่ช่วย เข้าใจไหม”

“ถ้าพี่ไม่อยากมีผัวจะคิดว่าชอบพี่หมอ” วีเอ่ยแล้วหัวเราะออกมา อีกสองคนก็พลอยขำไปด้วย

“พวกมึงนี่กวนตีน” จินยองถอนหายใจพลางโคลงศีรษะไปมา ระอาไอ้พวกนี้นัก

แต่การที่ยังมีพวกมันคอยกวนตีนก็ดีกว่าไม่มีล่ะนะ

 

 

 

 

 

แจบอมมองมาร์คที่ไล่ฆ่าพวกกัดคนเดียวซะแทบหมดแล้วได้แต่ถอนใจ

ตอนนี้มาร์คคงไม่มีอารมณ์กลัวพวกกัดแล้วมั้ง มาร์คไม่กลัวแต่เขากลัวนะ

“เอ้ย!” แจบอมตกใจเมื่อมีพวกกัดเดินตรงมาหาเขาสองคนแทบประชิด เมื่อกี้ยังไม่มาใกล้ขนาดนี้เลยนี่ เผลอใจลอยไปแป๊บเดียวเอง

ร่างสูงใช้มีดยาวฟันลงไปที่หัวของผีดิบชายที่หน้าท้องกลวงเครื่องในทะลัก แต่พอดึงมีดออกจะหันไปฟันอีกคน ผีดิบชายที่หน้าแหว่งไปครึ่งซีกก็จับตัวเขาไว้ได้เสียก่อน แจบอมเสียหลักเซ

“บ้าเอ๊ย” แจบอมหวาดหวั่นไม่น้อยที่ใบหน้าของพวกกัดก้มมาใกล้จนได้กลิ่นเหม็นสาบชวนอาเจียนตีเข้าจมูก

ถ้าโดนกัดล่ะแย่แน่

แจบอมออกแรงดันพวกกัดออกไปสุดแรงแต่มันก็ช่างติดหนึบจนไม่ยอมปล่อยมือจากเขา

“แจบอมเอียงซ้าย”

แจบอมได้ยินมาร์คบอกอย่างนั้นก็เอียงซ้ายแบบงงๆ ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นมาร์คเล็งปืนมาทางนี้

เดี๋ยวซี่ ผีดิบตัวนี้อยู่ใกล้เขามากเลยนะ

ระหว่างที่คิดชั่วแวบเดียวแจบอมก็ต้องสะดุ้งเมื่อเสียงปืนดังขึ้น

พวกกัดร่วงลงไปกับพื้นก่อนมันจะได้ฝังฟันลงบนบ่ากว้าง

แจบอมใจหายใจคว่ำ เขารู้ว่ามาร์คยิงปืนแม่น แต่อย่าทำให้ตกอกตกใจได้ไหม

“ขอบคุณ”

“ไม่เป็นไร”

มาร์คตอบอย่างไม่ใส่ใจแล้วหันกลับไป เดินต่อ แจบอมรีบก้าวตามให้ทัน

อยู่ใกล้มาร์คไว้ดีกว่า

 

 

 

 

 

“ดีขึ้นหรือยังลูคัส” แบมแบมทรุดลงนั่งถามเด็กหนุ่มที่นอนราบไปกับพื้น

“โอเคครับ”

“แล้วเดินไหวไหม” แบมแบมอยากรีบกลับไปหาลูกแล้ว

“ไหวครับ” ลูคัสค่อยๆ ลุกขึ้น มีแจ็คสันช่วยประคอง

“ไปต่อได้เลยไหม”

“ได้ครับ”

“มันจะช้ำหน่อย เดี๋ยวไปถึงกลุ่มแล้วพี่จะหายาให้กิน ยาทั้งหมดอยู่ที่สามีพี่”

“ครับพี่” ลูคัสค่อยๆ ยันกายขึ้น แจ็คสันช่วยประคอง ลูคัสส่ายหน้า บอกว่าไม่เป็นไร ขอยืนด้วยตนเอง ไม่อยากเป็นภาระ

“เราน่าจะไม่โชคร้ายเจอพวกกัดกลุ่มใหญ่ๆ อีกหรอก” แบมแบมเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ พยายามปลอบใจตัวเอง

“ไม่แน่นะแบมแบม เสียงระเบิดก็ดังแรงอยู่นะ อาจเรียกพวกมันอีกกลุ่มมานี่ก็ได้”

“ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าหรอกน่า” แบมแบมมองค้อน แจ็คสันหัวเราะ

หลังผ่านการสู้มาแล้วก็เริ่มผ่อนคลายกันได้นิดหน่อยล่ะนะ

“พวกพี่สนิทกันดีจังนะครับ หนีมาด้วยกันตั้งแต่แรกเลยเหรอ”

“จะว่าหนีด้วยกันแต่แรกก็ไม่ใช่นะ ฉันเจอแบมแบมตั้งแต่เริ่มตั้งศูนย์อพยพก็จริง แต่จากนั้นก็แยกย้ายกันไป มาเจอกันทีหลังอีกก็เลยเดินทางร่วมกัน”

“งั้นพี่ก็ไม่ใช่เพื่อนกันมาก่อนน่ะสิ”

“เปล่า”

“ดีจัง ไม่รู้จักกันแต่ก็ช่วยเหลือกัน ผมเจอคนรอดชีวิตที่ฆ่ากันเองด้วย เขาหนีไปด้วยกันแต่พอพวกกัดมาเยอะๆ ก็ให้ใครคนนึงเป็นตัวล่อ แล้วคนนั้นก็โดนกัด ผมแอบดูกะว่าจะขออาศัยรถไปศูนย์อพยพด้วยซะหน่อย เจอแบบนั้นเลยขอไปตามทางดีกว่า เดินทางคนเดียวก็สะดวกดี”

ลูคัสเล่าซื่อๆ แต่ผู้ใหญ่อีกสองคนได้แต่มองหน้ากัน

มันเป็นปกติของโลกใบนี้น่ะน้องเอ๊ย

แต่จะให้แบมแบมบอกว่ากลุ่มตัวเองไม่ได้เป็นแบบนั้นก็พูดได้ไม่เต็มปาก เรื่องของซองจินค้ำคออยู่

ความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวของซองจินคือความผิดพลาดที่แลกมาด้วยชีวิตคนคนหนึ่ง ไม่ว่ายังไงก็ลืมยาก

“พี่ครับ เป็นอะไรไป” ลูคัสถามขึ้นเมื่อแบมแบมเงียบไป แบมแบมส่ายหน้า

“ไม่มีอะไรจ้ะ รีบไปกันเถอะ”

 

 

 

 

 

“นายว่าเสียงระเบิดมาจากไหน” มาร์คหันมาถามแจบอม เสียงนั้นดังจนน่าตกใจ

“คงใกล้ๆ นี้มั้งครับ” แจบอมบอกพลางนั่งพักเหนื่อยหลังเดินทางมาเป็นชั่วโมง มาร์คยืนมองนาฬิกาข้อมือ

“หวังว่าแบมแบมจะยังไม่ออกจากอู่นั่นมานะ”

“ทำคลอดไม่นานหรอกครับแต่ต้องดูว่าต้องรอคลอดนานไหม”

“งั้นเหรอ เมียนายคลอดธรรมชาติใช่ไหม”

“ครับ”

“ก่อนคลอดปวดท้องนานมากไหมล่ะ”

“ก็นานนะครับ ข้ามคืน”

“คงแล้วแต่คนสินะ ของแบมแบมกำหนดวันเลือกได้ว่าจะคลอดวันไหน ฉันเลยไม่รู้เลยว่าคนคลอดธรรมชาติเขาเจ็บท้องนานแค่ไหนกว่าจะคลอดได้”

“อ่อ ถ้าโชคดีเราอาจได้เจอแบมแบมที่อู่ก็ได้ครับ ต้องภาวนาให้คนที่จะคลอดปวดท้องนานหน่อย”

“แล้วมันไม่อันตรายเหรอปวดท้องนานๆ”

“อันนี้นี่ไม่รู้จริงๆ ครับ” แจบอมยิ้มเจื่อน ไม่เคยคลอดซะด้วยสิ

แต่ล้อเล่นไปตอนนี้ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะสู้ดีของมาร์คน่ากลัวจะโดนเตะ

มาร์คถอนหายใจ มองไปรอบตัว เขาไม่แน่ใจเลยว่ามาถูกทางหรือเปล่า นี่ก็เลี่ยงพวกกัดสุดๆ และคงเลี่ยงได้จริง เสียงระเบิดนั่นอาจมาจากมีผู้รอดชีวิตคนอื่นจัดการพวกกัดอยู่ใกล้ๆ นี่ อาจเป็นถนนอีกเส้น

 

 

 

“ที่นี่ใช่ไหม” มาร์คกอดอก มองอู่ขนาดใหญ่ที่มีคนเดินไปมา พอมีคนแปลกหน้ามา คนในอู่ก็มองกันเป็นตาเดียว

“น่าจะใช่นะครับ”

แจบอมขยับแว่นที่สวมอยู่ เงยหน้ามองป้ายด้านบน ชื่อเดียวกับที่ไรอันบอกมาเลย

“มาทำอะไร ผ่านทางก็ไปเลย ที่นี่ไม่ต้องการรับคนเพิ่ม”

ชายคนหนึ่งเดินมาทางมาร์คและแจบอม เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังบ่งบอกว่าไม่ต้อนรับ

มาร์คมองอีกฝ่ายหัวจดเท้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทำให้อีกฝ่ายนิ่วหน้า

“มองแบบนี้หมายความว่าไง อยากมีเรื่องรึไง”

“ใครคุมที่นี่”

“ทำไม”

“ฉันจะคุยกับคนที่คุมที่นี่”

“แกเป็นใคร จะอยากเจอคนที่คุมที่นี่ไปทำไม”

“จะไม่ถามซ้ำแล้วนะ”

มาร์คที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมเริ่มไม่พอใจกับการที่ต้องมาต่อปากต่อคำกับคนที่ไม่ใช่หัวหน้าที่นี่

แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่หรอก

“แกมีสิทธิ์อะไรมาวางท่าใหญ่โตที่นี่ กลับไปซะ”

“ฉันมาตามหาคน”

“ใคร”

“ที่นี่มีคนท้องใกล้คลอดใช่ไหม”

“แกรู้ได้ไง มาตามหารินะงั้นเหรอ เป็นอะไรกับรินะ”

“เปล่า ฉันมาตามหาคนที่ทำคลอดให้ผู้หญิงคนนั้น” ชื่อรินะคงไม่ใช่ผู้ชายหรอก

มาร์คไม่อยากอยู่นานรีบถาม ได้คนแล้วจะได้รีบกลับ

“แกเป็นอะไรกับเขา”

“ฉันต้องการตัวเขา”

“เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”

“อะไรนะ”

“หมอนั่นกับผู้ชายอีกสองคนกลับไปแล้ว”

“สองคน?” มาร์คเลิกคิ้ว หันไปมองแจบอมที่สงสัยเหมือนกัน

มันต้องเป็นสองคนสิ แจ็คสันกับแบมแบม ไม่ใช่สาม อีกคนมาจากไหน หรือที่นี่จะไม่ใช่ที่ตามหา

“เออ หมอที่ทำคลอดให้รินะมากับผู้ชายอีกสี่คน สองคนกลับไปก่อน หมออยู่กับผู้ชายอีกสองคนที่นี่ ทำคลอดเสร็จก็กลับ”

ชายร่างสูงขยายความให้ มาร์คสงสัยมากว่าอีกหนึ่งคนนั้นคือใคร แถวนี้มันคงไม่มีหมออีกคนหรอกมั้ง หรือจะมีหมอคนอื่นอีก

แต่สองคนที่ว่ากลับไปก่อนก็น่าจะเป็นไรอันและชางอุคไม่ใช่เหรอ

“หมอที่มาหน้าตาเป็นยังไง”

“ก็ไม่เห็นชัดมากหรอก ตอนนั้นคนมุงเยอะเพราะเกือบมีเรื่องกัน”
“มีเรื่อง?”
ได้ยินอย่างนั้นมาร์คยิ่งเป็นห่วง

“มีคนจำหมอได้ว่าเป็นหมอที่ทหารตามตัวอยู่ อ้อ คนที่อยู่ด้วยคนนึงก็เป็นทหาร”

ร่างสูงดีดนิ้วเปาะ นึกขึ้นมาได้อีกอย่าง

แม้จะสงสัยว่าคนที่ห้าเป็นใคร แต่คุณสมบัติมากมายนั่นก็ทำให้มาร์ครู้แล้วว่ามาตามถูกที่

“แล้วไปนานหรือยัง”

“เกินครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้ง”

“ขอบคุณ”

มาร์คเดินออกมาเลย แจบอมรีบก้าวยาวๆ ตามมา ปล่อยให้คนที่ให้ข้อมูลยืนงง

“อะไรของหมอนั่นวะ”

 

 

 

“เราจะตามทันไหม แบมแบมออกมานานแล้วเหมือนกันนะ”

แจบอมดันแว่นเข้ากับดั้งโด่ง ถามความเห็นคนที่ไม่พูดไม่จา

“ต้องทันสิ เสียงระเบิดนั่นอาจมาจากแบมแบมก็ได้”

“แบมแบมไม่มีระเบิดสักหน่อย”

“คงมีอะไรสักอย่างให้ทำได้นั่นแหละ”

“ถ้าไม่ใช่แบมแบมล่ะ”

“เออ ตามหาไปก่อน”

“แล้วจะไปเส้นทางไหนต่อล่ะ”

“ไปตามถนนหลักนี่แล้วกัน”

“ถ้าพวกเขาไปทางถนนเส้นรองล่ะ”

“อย่าขัดนักจะได้ไหมเนี่ย เชื่อเซ้นส์ฉันเถอะน่า”

ถ้าแจบอมขัดอีกมาร์คไม่เกรงใจล่ะนะ

แจบอมยิ้มเจื่อน พยักหน้า มาร์คว่าไงก็ว่าตามกัน  ก็ขอให้เซ้นส์มาร์คใช้ได้ผลแล้วกันนะ

 

TBC.

**

เล็กขอเลื่อนการจัดการไปเป็นเดือนกันยายนนะคะ

ขอโทษที่ทำให้รอค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,523 ความคิดเห็น

  1. #2500 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 21:41
    โอ้ยยยยย จะเจอกันไหม อย่าคาดกันอีกเลยนะ สถานการณ์มันตรึงเครียดอีกแล้ว แต่ก็ยังมีความฮา ของลูคัส กับ แจบอม 5555
    #2,500
    0
  2. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:50
    พ่อไปหาแม่เลย!! แม่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเนี่ยแหละ
    #2,470
    0
  3. #2357 naralaa (@naralaa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 10:49
    ต่อน่าาาาาาาาา
    #2,357
    0
  4. #2356 naralaa (@naralaa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 10:49
    จะมาต่อมั้ยคะะะะะ
    #2,356
    0
  5. #2355 naralaa (@naralaa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 10:48
    รออยู่น้าาาาาาาาา
    #2,355
    0
  6. #2354 naralaa (@naralaa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 10:37
    จะลวจนจบมั้ยยยตะ. รออยู่น้า
    #2,354
    0
  7. #2352 ying8438 (@ying8438) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 11:22
    อยากให้มีe book.

    ด้วยค่ะเราไม่ทันรอบพรี
    #2,352
    0
  8. #2351 Bowdia (@Bowdia) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 01:36
    อยากได้ฟิคเรื่องนี้ไรท์พอมีเหลือไหมคะ
    #2,351
    0
  9. #2350 เจน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 21:15

    เมื่อไหร่จะลงจนจบนะ หรือไม่ลงแล้ว

    #2,350
    0
  10. #2348 GoseMh (@110549jinyong) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 20:54
    สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้
    #2,348
    0
  11. #2347 icielfahmb (@icielfahmb) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 22:58
    รอนะคะ อยากให้เจอกันอย่าคลาดกันอีกเลย
    #2,347
    0
  12. #2343 MTBB_COLD_Tim (@Jaruwan59372) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 14:53

    อัพเถอะค่ะ pleasesssssssssssssss
    #2,343
    0
  13. #2342 PavitaTuanrit (@PavitaTuanrit) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 21:54
    อัพหน่อยค่าาา???? pls. 👏🏻
    #2,342
    0
  14. #2341 Chiracc (@Chiracc) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 22:24
    คลาดกันไปคลาดกันมาโง้ยยยยยยย
    #2,341
    0
  15. #2315 Nongice- (@ice-255) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 18:29
    เรื่องนี้สนุกมาเลยไรท์ ชอบมาก รอนะคะ สู้ๆๆคะ
    #2,315
    0
  16. #2313 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:27
    รอนะคะไรท์!!
    #2,313
    0
  17. #2312 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 16:37
    ตื่นเต้นมากกกก เมียคงถึงกลุ่มก่อน คลาดกันอีกแล้ว แต่แบมมีหยุดพักให้ลูคัสดีขึ้น ขอให้ทัน
    #2,312
    0
  18. #2311 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 05:01
    พออ่านแล้วก็อยากอ่านอีกเนี่ย ชั้นต้องการหนังสือออ!!!
    #2,311
    0
  19. #2309 MNBQ (@ploylailta) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:15
    เค้าดีใจมากๆที่ไรท์มาต่อ

    หวังว่าจะไม่คลาดกันนะคะ

    เนื้อเรื่องยังน่าติดตามเสมอแม้จะห่างหายไป

    ซึ่งเค้าก็ยังรออยู่นะ
    #2,309
    0
  20. #2308 MBENDLESSLOVE (@sunlikelay) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 20:54

    คลาดกับเมียกี่รอบแล้วเนี่ยมาร์คเอ้ย ยิ่งอ่านยิ่งลุ้น รอดไปด้วยกันเหอะ ห่วง รักตัวละครทุกตัว ไม่อยากให้เดดสะมอเร่ไปก่อนจบ

    #2,308
    0
  21. #2307 oni (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 20:10

    ขอให้มาร์ตและเจบีตามแบมทันน้าาาาาาาาาาาลู้นตื่นเต้นมากๆ บางทีกังวลจนไม่กล้าจะเปิดอ่าน บ้ามาก555

    #2,307
    0
  22. #2305 dkkamolchanok (@dkkamolchanok) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 12:53
    รอนะไรท์~ ตามเเบมให้ทันนะมาร์ค!
    #2,305
    0
  23. #2304 atina-na (@atina-na) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 11:36
    รอนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่าไรท์
    เนื้อเรื่องน่าติดตามเหมือนเคย ลุ้นตลอดกลัวว่าจะสูญเสียใครไปอีก
    อยากใ้ห้กลุ่มจินยองกับกลุ่มแบมแบม เจอกันอีกจังง
    #2,304
    0
  24. #2303 NaMe Just Kidding (@littleturtle23) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 08:02
    เห็นคอมเม้นผ่านๆตาละรู้สึกทุกคนใจดีจังอยากให้จบแบบทุกคนครบ หื๊มมม นี่แบบขออิเจ้ฮยอนจินไปสักคนเถอะ ลำไยนางเหลือเกิน!!!!
    #2,303
    0
  25. #2302 lupang05 (@esther41) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 07:15
    เมื่อไหร่กลุ่มแบมแบมกับจินยองจะได้เจอกันอีกนะ คึดถึงจังเลยยยยย
    #2,302
    0