ปิดรีปริ้นท์(GOT7) Snow Drop Markbam,Bnior,Jackjae

ตอนที่ 35 : SS2 Chapter 24 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 321 ครั้ง
    11 เม.ย. 62




 

 

 

            ไรอันเห็นท่าทางของน้องสะใภ้ก็รีบขยับเข้ามาหา จับแขนเรียวลงน้ำหนักมือเรียกสติ แบมแบมเงยหน้ามองร่างสูง กระริบตาปริบ

“ออสตินกับอเล็กซ์รออยู่ ท่องไว้” ไรอันก้มหน้าลงมาใกล้หู เอ่ยกระซิบลอดไรฟันให้ได้ยินกันสองคน

ถ้าจะบังคับแบมแบมก็มีแต่ต้องเอาลูกมาล่อหลอกเท่านั้น

            “เข้าใจแล้วน่า” แบมแบมกระซิบตอบ

ไรอันผละออกมา พอใจที่แบมแบมยังเข้าใจอะไรง่ายๆ เขาเข้าใจว่าคนเป็นหมอจะให้ดูดายคนไข้ก็ใช่ที่ แต่บางทีก็ต้องเลือกที่จะละทิ้ง..

“จะรีบทำให้เสร็จเร็วๆ แล้วกลับกลุ่มก่อนค่ำให้ได้นะ”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นไรอันแทบพ่นไฟ เขย่าร่างบางอย่างแรงจนแบมแบมเจ็บ

“นี่นายเข้าใจอะไรบ้างไหมเนี่ย!

“โอ๊ย! เข้าใจสิ! ฉันก็อยากกลับไปหาลูกไวๆ แต่ฉันได้ยินแล้วจะให้ทำเป็นไม่ได้ยินมันทำไม่ได้”

“เราจะช่วยทุกคนที่เจอไม่ได้นะ เราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนดีแค่ไหน แล้วผู้หญิงก็คลอดลูกกันเองได้มาแต่ไหนแต่ไร นายไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่!

“การคลอดลูกมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะครับ ไม่ว่าจะผู้หญิงผู้ชายก็เสี่ยงกันทั้งนั้น”

“นายห่วงคนไม่รู้จักมากกว่าคนในกลุ่มงั้นเหรอ!

“ผมห่วงทุกคน!

“มาร์คน่าจะมาด้วย”

“มาร์คต้องเข้าใจผมแน่”

“เออ! งั้นนายอยู่นี่ เชิญอยู่ทำคลอดให้คนพวกนี้ไปเลย ทำอย่างที่นายพอใจ ฉันจะกลับไปก่อน ไม่สนแล้ว!!

อกันที เขาไม่ทนกับความเอาแต่ใจของแบมแบมอีกแล้ว มาร์คทนได้ยังไงกัน

อ้อ! ลืมไป มาร์คคงทนได้เราะนิสัยมันเหมือนกันทั้งผัวทั้งเมีย!

คนทั้งอู่ได้แต่นิ่งเงียบมองการปะทะคารมของกลุ่มใหม่ และคนของกลุ่มใหม่เองก็จนใจจะเอ่ย ได้แต่มองหน้ากัน

ี่ไรอัน” แบมแบมหน้าเสียเมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือจากตนแล้วหันหลังกลับเดินหนีไปจริงๆ

ี่คงโกรธมากแน่เลย

อีกสามคนละล้าละลังเลือกไม่ถูกว่าจะอยู่หรือจะไป

พี่แบม ผมขอกลับไปกับพี่ไรอันนะ”

ชางอุคเป็นคนแรกที่เลือกได้ เขาไม่อยากทิ้งแบมแบมแต่ก็มีเหตุผลของตัวเอง เขาจะไม่เสี่ยงอะไรอีกแล้ว ไม่ยอมให้ตัวเองเลือกพลาดอีก การกลับไปหาทุกคนเร็วๆ คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

แบมแบมเม้มริมฝีปากก่อนพยักหน้า เข้าใจและยอมรับการตัดสินใจของอีกฝ่าย

“ลูคัสเองก็ตามพี่ไรอันกลับไปเถอะ” แบมแบมหันไปทางเด็กหนุ่ม ลูคัสมองตามชางอุคที่วิ่งตามไรอันไปแล้วส่ายหน้า

“ผมอยู่กับพี่ดีกว่า”

“อือ แล้วคุณล่ะ” แบมแบมพยักหน้าให้ลูคัสอยู่ด้วยแล้วถามแจ็คสัน ทหารหนุ่มถอนใจ

“ผมจะทิ้งคุณได้ไง”

“แต่ผมห่วงพี่ไรอันกับชางอุค ถ้าคุณกลับไปพร้อมเขาผมจะดีใจมาก” แบมแบมอยากให้แจ็คสันตามสองคนนั้นไปในตอนที่ยังตามทัน

“ถ้าทิ้งคุณไว้ผมก็ห่วงเหมือนกันและคงสู้หน้าลูกคุณไม่ไหวด้วย คงตอบคำถามเรื่องที่ทิ้งแม่พวกแกไว้ที่นี่ไม่ได้ ไรอันแม่นปืน วางใจเถอะ”

“แต่ว่า”

“เอาเถอะน่า ผมจะอยู่นี่ ไปสิ ไปช่วยคนอย่างที่อยากช่วย”

เมื่อแจ็คสันเอ่ยอย่างนั้นแบมแบมค่อยยิ้มออก เขาหันไปทางคนของอู่ที่ต่างยืนมองมาทางตน

“คนไข้อยู่ไหนล่ะ” แบมแบมเอ่ยกับคนที่เขาคาดว่าน่าจะเป็นพ่อเด็ก

“เป็นหมอเหรอ”

“งั้นพยาบาล”

“ไม่ใช่”

“แล้วผมจะไว้ใจให้คุณทำคลอดเมียผมได้ยังไง” คนที่กำลังจะเป็นพ่อคนไม่ไว้วางใจคนแปลกหน้า

ใครที่ไหนจะใจดียอมเสียเวลาช่วยคนที่ไม่รู้จักกัน

“ผมบอกคุณได้แค่ว่าผมช่วยได้ และผมคิดว่าเราคงมีเวลาไม่มากนัก”

แบมแบมไม่ยอมตอบว่าตนเองเป็นใคร แต่ยืนยันที่จะช่วย

“ยังไงก็น่าสงสัยอยู่ดี ผู้ชายที่ไหนทำคลอดเป็น นอกจากต้องเคยทำกู้ภัยหรือไม่ก็ทำงานในโรงบาล บอกมาก่อนสิว่าเคยทำอะไรมา ทำไมทำคลอดได้”

แจ็คสันฟังแล้วหงุดหงิดแทน อยากจะตะโกนใส่คนตรงหน้าว่าได้ศัลยแพทย์มือหนึ่งทำคลอดให้ในสถานการณ์แบบนี้นี่โคตรโชคดี แม้แต่ในยามโลกปกติต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะได้เป็นคนไข้ของหมอต้วน

“เขาไม่ไว้ใจก็ไปเถอะ เราเองก็ต้องรีบเดินทาง”

แจ็คสันไม่ง้อ ไม่ให้แบมแบมรั้งรอต่อไป ร่างบางถอนหายใจ ทำใจแล้วก็พยักหน้ายอมรับ

“คงต้องไปขอโทษพี่ไรอันด้วย” ดันดื้อด้านเอาแต่ใจไปด้วย แบมแบมรู้ตัวว่ามีส่วนผิด ขอโทษก่อนก็ไม่เป็นไร

“ทำเถอะถ้าทำให้หมอนั่นอารมณ์ดีขึ้น”

แจ็คสันไม่มีปัญหากับบ้านไรอันหรอกนอกจากฮยอนจิน เธอชอบมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ไม่ใช่ความพิศวาส แต่เป็นความไม่ไว้วางใจ

ลูคัสยืนฟังเงียบๆ พี่แบมแบมไปไหนเขาก็ไปด้วย

ร่างสูงเห็นว่าแบมแบมเปลี่ยนใจแล้วก็รีบเดินมาดักหน้า ร่างบางผงะ ก้าวถอยหลังเว้นระยะห่าง

“แน่ใจใช่ไหมว่าทำได้”

แจ็คสันอยากตอบแทรกไปจริงๆ เลยว่าถ้าแบมแบมทำไม่ได้ก็ไม่มีใครทำได้แล้วโว้ย

“แน่ใจสิ” แบมแบมยืนยันหนักแน่นให้คนตรงหน้ามั่นใจ

            ร่างสูงมองตาแบมแบมแล้วมองไปทางคนที่วิ่งมาบอกข่าวก่อนจะมองแบมแบมอีกครั้ง

            ต้องตัดสินใจแล้ว แม้ในกลุ่มจะมีคนที่เคยมีลูก แต่การทำคลอดก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้ คนเหล่านั้นไม่ได้เบ่งคลอดกันออกมาเองนี่ ไปคลอดโรงพยาบาลกันทั้งนั้น หมอและพยาบาลคอยช่วยพร้อมสรรพ

            “ก็ได้ แต่ต้องช่วยให้ได้นะครับ” ร่างสูงยินยอมและขอร้อง แบมแบมยิ้มให้

            “แน่นอนครับ”

 

 

 

 

“ดื้อด้าน!” ไรอันบ่นพึมพำถึงน้องสะใภ้ตลอดจนชางอุคเบื่อฟังแต่ก็ต้องทนฟัง

“ถ้ามันเป็นอะไรไปกลับไม่ถึงกลุ่มก็ซวยอีก เราแหละซวย”

            ไรอันเอ่ยกับชางอุค ร่างสูงพยักหน้าเห็นด้วย

“เราควรกลับไปหาพวกเค้านะครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นจะได้ช่วยกันได้ แม้แจ็คสันจะเป็นทหารและเก่งมาก แต่พี่สะใภ้เป็นหมอ จะถนัดจับดาบมากกว่ามีดผ่าตัดได้ยังไง แล้วยังแด็กคนนั้นอีก เป็นตัวถ่วงสองคนนั้นได้สบาย ที่น่ากังวลคือหมอนั่นจะสร้างเรื่องให้คุณแจ็คสันและพี่แบมแบมเดือดร้อน”

ชางอุคกังวลมากเลยตอนนี้ แม้ลูคัสจะถูกตรวจสอบความปลอดภัยแล้วแต่เรื่องจองกุกยังหลอกหลอนให้เขากังวลไม่รู้จบ

ไรอันเดินไปพลางคิดตามคำพูดของชางอุคไปพลาง

 

 

 

 

 

กลุ่มของเซฮุนตัดสินนอนรวมกันในห้องเดียว พวกเขาเลือกนอนห้องที่อยู่ไกลจากประตูทางเข้าและประตูด้านหลังตรงห้องครัว เป็นห้องที่อยู่ใกล้ทางขึ้นบันได นอกจากจะทำให้พออุ่นใจ ยังทำให้รับรู้การเคลื่อนไหวของกลุ่มจินยองด้วย ห้องมันก็ไม่ได้ดีเด่เก็บเสียงอะไรได้มากมาย

            “ไปทำอะไรกินกันเถอะ”

            หญิงสาวหนึ่งเดียวของกลุ่มเอ่ยขึ้น เซฮุนที่จับจองที่นอนบนเตียงหันมองเธอ

“กูไม่ไปนะ จะนอน”

“เออ มึงพักผ่อนเถอะ เตนล์ไปกับเราไหม ไประวังหลังให้หน่อย” จื่อวีถามเพื่อน สรรพนามเปลี่ยนไปตามนิสัยคู่สนทนา

“ได้สิ” เตนล์พยักหน้ารับทันที

“แล้วเราล่ะ” จีมินเอ่ยแทรกขึ้น ไม่มีตัวตนในสายตาเพื่อนไปแวบหนึ่ง

“จีมินก็อยู่นี่แหละ จัดของให้พออยู่ได้ จะนอนพักเอาแรงก็ได้ กลางคืนจะมีแรงเฝ้ายาม เปลี่ยนกัน”

เตนล์หาหน้าที่ให้เพื่อนทำ  เซฮุนและจีมินมองเตนล์อย่างสงสัยไม่ต่างกัน

“เฝ้ายามอะไรเหรอ”  จีมินถามได้ตรงใจเซฮุนมาก

“เราไม่ได้อยู่ที่นี่กลุ่มเดียว การอยู่อย่างระวังตัวเป็นสิ่งสำคัญนะ นายกับเซฮุนอยู่คืนนี้ เปลี่ยนกะกัน”

“ก็ได้” จีมินเอายังไงก็ได้ ส่วนเซฮุนนั้นไม่ตอบ หลับตานอนเสียอีก แต่เื่อนก็เข้าใจว่าเขาตกลง

เตนล์และจื่อวีออกจากห้องไปทำอาหาร จีมินก็จัดของให้ห้องพออยู่สบายโดยที่ไม่มีคนช่วย

เซฮุนนอนหลับไปแล้ว แต่จีมินก็ไม่ได้ปลุก ใครอาจไม่รู้ แต่ตอนที่อยู่กับกลุ่มก่อนหน้านี้ เซฮุนแทบไม่ได้นอน เขาคอยระวังอันตรายให้เพื่อนเสมอ

 

 

 

 

จื่อวีและเตนล์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องครัว ก่อนหญิงสาวจะชะเง้อมองเข้าไปด้านในผ่านกระจกกลมๆ บนบานประตู

“ใคร พวกนั้นเหรอ” เตนล์ดึงชายเสื้อเพื่อนแน่น

“อื้อ คนหล่อๆ ที่มาเอาหมูกระป๋องคนนึง อีกคนยังไม่เคยเห็น แต่หล่อเหมือนกัน”

เตนล์อมยิ้ม จื่อวีชมใครว่าหล่อคือหล่อมากจริงๆ

“งั้นเราค่อยมาใหม่ก็ได้”

“ทำไมเลือกมาทำครัววันนี้ จีมินบอกว่าครัวไม่มีคนใช้ไม่ใช่เหรอ ตอนเรามาเซฮุนยังเพิ่งได้ฆ่าเชฟทิ้งเอง”

จื่อวีไม่เข้าใจ คนพวกนั้นมาก่อนแท้ๆ แต่ไม่ใช้ครัว พวกเธอมาปุ๊บใช้ปั๊บ จะหาเรื่องกันเหรอ

“ไม่เห็นเป็นไร ครัวไม่ใช่ของใครคนเดียวนี่”

“แต่ว่านะ”

“อะไรกันพวกเธอ”

“ว้าย/เฮ้ย”

จื่อวีและเตนล์อุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจเมื่อประตูจู่ๆ ก็ถูกเปิดออก หนึ่งหนุ่มกับหนึ่งสาวล้มลงร่วงไปกับพื้น เซ ไม่ทันตั้งตัวกันเลย ก็พิงประตูอยู่นี่นา

“เสียงดังจัง” ฮันบินเท้าเอว มองคนที่ไม่ยอมตอบคำถามของเขา จื่อวีและเตนล์รีบลุกขึ้นยืน

“ขอโทษค่ะ”

“อือ จะใช้ครัวเหรอ รอแป๊บนะ” ฮันบินยิ้มให้อย่างเป็นมิตรเพราะเห็นว่าท่าทางจะวัยไล่เลี่ยกัน

รอยยิ้มนั้นทำให้เด็กมอปลายทั้งสองสบายใจแต่ไม่วางใจ

“ทำไมเพิ่งมาทำวันที่เรามาล่ะครับ”

            เตนล์ใจกล้าถามขึ้น วีเดินมาหาฮันบิน เตนล์หลบวูบหลังเพื่อน คนนี้ดูดุ เขาไม่ชอบเลย

“เราเพิ่งมาก่อนพวกนายได้วันสองวันเอง ไม่ได้มาเป็นเดือนเป็นอาทิตย์ไปทำดิ เดี๋ยวรอแถวนี้”

วีตอบแทนให้แล้วเอ่ยกับฮันบิน ร่างสูงพยักหน้าแล้วผละไปทำอาหาร

“ถาพวกเธอจะทำเหมือนกันก็เข้ามาเตรียมของสิ” วีเปิดประตูห้องครัวให้กว้างขึ้น ให้เด็กทั้งสองเข้ามา จื่อวีและเตนล์มองหน้ากันก่อนจะทำใจกล้าเข้าไปข้างใน

อย่าล็อคประตูแล้วฆ่าทิ้งแล้วกัน

“แล้วเพื่อนอีกสองคนล่ะ”

วีกอดอกพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร จื่อวีที่เปิดตู้หาของเป็นคนตอบ

“นอนอยู่ที่ห้องค่ะ”

“มาจากไหนแล้วจะไปไหนกัน”

วีชวนคุยด้วยท่าทางและน้ำเสียงสบายๆ ฮันบินไม่ได้เอ่ยอะไร ฟังการสนทนาเงียบๆ

“แล้วพวกพี่ล่ะคะมาจากไหนกัน”

คำถามแทนคำตอบของจื่อวีนั้นทำให้วีหัวเราะเบาๆ ในความระมัดระวังตัวของเธอ

“บอกไปจะเชื่อเหรอ”

“เราไม่รู้จักกันมีเหตุผลอะไรต้องปิดบังคะ”

“นั่นสิ ฉันกับพรรคพวกมาจากดาวน์ทาวน์ ผ่านมาหลายที่ ปลายทางไม่รู้ ไปเรื่อยๆ”

“พวกฉันมาจากโรงเรียน xxค่ะ ผ่านมาหลายที่ แต่กำลังตัดสินใจกันอยู่ว่าจะออกนอกเมืองหรือไปหาเพื่อนคนนึงที่บ้านดี”

จื่อวีตอบคำถามเลียนแบบวี ทั้งฮันบินและวีต่างยิ้ม ท่าทางของเขาสองคนทำให้เตนล์และจื่อวีหายใจคล่องขึ้น

“กลับเข้าเมืองตอนนี้เท่ากับฆ่าตัวตาย” วีเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ เตนล์มองหน้าจื่อวีก่อนถอนหายใจ

“มันจำเป็นนี่ครับ ผมอยากรู้ว่าเพื่อนสนิทตายหรืออยู่”

“การไปพิสูจน์ด้วยตาตัวเองมีแต่เสียกับเสีย นอกจากพาเพื่อนที่รอดปลอดภัยในตอนนี้ไปเสี่ยงตายด้วยกันก็ไม่เห็นจะมีอะไรดี”

วีเลือกที่จะเอ่ยตามตรง ความจริงทำให้เตนล์นิ่งเงียบ จื่อวีเห็นใจเพื่อนแต่เธอก็เห็นด้วยกับวี

“เรากำลังคิดกันอยู่ค่ะว่าจะไปไหม”

“อืมมม แต่ว่านะ ชื่อโรงเรียนของพวกน้องนี่คุ้นจัง”

ฮันบินที่ไม่ค่อยได้พูดเอ่ยอย่างครุ่นคิด สายตาสามคู่หันมาทางเขา

“คุ้นเหรอคะ ศิษย์เก่าเหรอ”

“เปล่า พี่ไม่ได้เรียนมอปลายด้วยซ้ำ แต่เคยได้ยินชื่อนี่จากใครน้า”

“โรงเรียนพวกผมออกจะดัง ปีนึงเด็กสอบติดมหาลัยดีๆ ทั้งในและต่างประเทศเยอะแยะ”

เตนล์ไม่ได้จะอวด แต่เขาคิดว่าอีกฝ่ายอาจเคยได้ยินจากข่าว

“ไม่ใช่ ได้ยินจากคนใกล้ตัวนี่แหละ อ้ะ ใช่แล้ว!” ฮันบินละมือจากอาหารที่ทำมาทางทั้งสามอย่างดีใจ วีกอดอก เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“ได้ยินจากลูกชายพี่หมอไง ยูคยอมน่ะ!

ชื่อจากปากฮันบินทำให้เตนล์และจื่อวีมองหน้ากัน ตาโต รู้สึกตื่นเต้นยินดีทั้งที่รู้แก่ใจว่าชื่อนี้ไม่ได้มีคนเดียวในประเทศนี้

เตนล์บังคับให้เสียงตัวเองไม่สั่นไม่ได้เลยขณะที่ถามออกไป

“พี่บอกว่าได้ยินจากใครนะครับ ยูคยอมที่ว่านามสกุลคิมใช่ไหม?”

            “ไม่ใช่ ต้วนน่ะ โอ๊ยยย”  วีร้องโอดโอยเมื่อโดนเพื่อนตบหัว

“ต้วนบ้านมึง มันชื่อคิมยูคยอม”

“แล้วต้วนแปลกตรงไหน ตอนนี้มันลูกพี่หมอ” วีตบคืนอย่างไม่ยอม

“เดี๋ยวก่อนค่ะ อย่าทะเลาะกันเลย คนที่พี่รู้จักน่ะรูปร่างหน้าตายังไงคะ เพื่อนคนที่เราจะไปตามหานี่ก็ชื่อคิมยูคยอมค่ะ  เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน”

จื่อวี่ทำให้ทั้งสองหยุดตีกันชั่วคราว

“แล้วเพื่อนน้องหน้าตายังไงล่ะ”ฮันบินหันมาถาม

เตนล์ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกระเป๋าเงินที่ยังพกติดตัวไม่ห่างออกมา เปิดกระเป๋าหยิบรูปถ่ายที่มีเด็กหนุ่มเป็นกลุ่มอยู่ในภาพ

“คนที่ยืนริมซ้ายด้านหลังครับ”

วีรับรูปมาดูก่อนจะส่งฮันบินดูบ้าง ฮันบินเบิกตากว้าง

“ที่แท้ก็คนกันเองนี่เอง”

“กันเองบ้านพ่อมึง ไอ้เด็กพวกนี้กับยูคยอมเป็นเพื่อนกันก็จริงแต่จะดีเหมือนกันหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“แต่ว่านะ เขาว่าคนประเภทเดียวกันมักคบกันได้ไม่ใช่เหรอ”

วีถอนหายใจแล้วมองแรงใส่ฮันบิน ฮันบินยิ้มเจื่อน

“เราไม่ใช่คนดีมากแต่ก็ไม่เลวหรอกค่ะ”

จื่อวีแก้ไขความเข้าใจผิด ดีใจที่เจอคนที่รู้จักเพื่อน

“แต่ไอ้เด็กตัวสูงนั่นเหมือนไม่ใช่คนดีนะ” วีปรามาส

“ถ้าไม่รู้จักกันที่เนื้อแท้ก็ไม่ควรมาว่ากันนะครับ สำหรับพวกผมเซฮุนเป็นคนดี ช่วยชีวิตเรา สำหรับเพื่อนพี่ พี่คงเป็นคนดีสำหรับเขาเหมือนกัน”

เตนล์ว่าอย่างไม่พอใจ

“ขอโทษด้วยละกัน” วียอมขอโทษง่ายๆ ด้วยตัวเองก็ปากหมาเอง จื่อวีและเตนล์จึงไม่ติดใจอะไร

“แล้วพี่เจอยูคยอมนานหรือยังครับ เขายังปลอดภัยดีใช่ไหม เขาอยู่ที่ไหนเหรอครับ”

“มันปลอดภัยดี แต่เรื่องที่ว่ามันอยู่ที่ไหนพวกน้องคงต้องไปถามลูกพี่พวกพี่ว่ะ”

วีก็ไม่รู้ว่าตอนนี้บ้านหมอย้ายฐานไปไหนรึยัง อยากรู้ต้องให้พี่จินยองวอหา

จื่อวีและเตนล์มองหน้ากัน

“ใครคะ”

“อย่าบอกนะครับว่า

“เออ คนหล่อๆ ขาวๆ ใส่เสื้อแขนยาวสีดำ” ฮันบินเห็นท่าทางเด็กก็ขยายความให้

จื่อวีและเตนล์มองหน้ากันอีกครั้งอย่างหนักใจ

ดูท่าทางใจดีใช่ว่าจะไม่ร้ายนี่

 

 

 

 

แบมแบมตามสามีคนท้องไปยังห้องห้องหนึ่งซึ่งอยู่ด้านหลัง ร่างสูงเล่าอาการให้แบมแบมฟังไปด้วย

“รินะเริ่มเจ็บท้องตั้งแต่เที่ยงแล้ว ปวดบั้นเอวมาตั้งแต่เช้า และก็มีเลือดออก ปวดมากจนต้องเกร็งตัวเลย ผมคิดว่าอีกสักพักกว่าจะคลอด แต่เธอก็เจ็บท้องก่อนกำหนด”

“เด็กทารกก็แบบนี้แหละครับ พวกแกไม่รออะไรหรอก นึกอยากมาเมื่อไรก็มา”

แบมแบมมองไปรอบๆ ด้านว่าพอจะใช้อะไรได้บ้าง

แบมแบมคิดว่าเขาต้องการหนังสือพิมพ์เก่าๆ มาปูบนที่นอน สำลีซับแผล และสุดท้ายก็ผ้าปูที่นอนกับผ้าห่ม

            ศัลยแพทย์หนุ่มบอกสามีคนท้องที่ยืนพรั่นพรึงด้วยความสงบ

“หาเชือกมาทีนะครับ”

“เชือก?”

“ไม่มีก็เอาสายอะไรก็ได้”

“ครับ?” ร่างสูงงงแต่แบมแบมไม่อธิบายแล้วสั่งต่อ

“ให้คนช่วยเตรียมน้ำด้วย หาถังหรือกระติกน้ำ กาต้มน้ำด้วยนะครับ เราต้องมีทั้งน้ำอุ่นและน้ำเย็นครับ”

“คุณจะเอามาทำอะไร”

“เตรียมอย่างที่ผมบอกเถอะน่า”

สามีคนท้องหันไปสั่งคนอื่นๆ ให้ทำตามที่แบมแบมบอก

ภายในห้องนั้นคนท้องกำลังหลับตา หายใจหอบนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือกำขอบเก้าอี้แน่น

“ที่รัก มีคนจะทำคลอดให้คุณแล้ว” ร่างสูงที่มากับแบมแบมรีบเข้าไปหาหญิงสาวในห้อง

หญิงสาวหน้าหวานที่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนเกาหลีลืมตาขึ้นมอง ความเจ็บคลายลงเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะ คุณเป็นใครคะ”

“แค่คนผ่านทางครับ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง”

“ไม่เป็นไรค่ะ” คนท้องฝืนยิ้ม

แบมแบมเห็นคนท้องกำลังใจดีก็หันหาร่างสูง

“มีสบู่หรืออะไรที่ทำความสะอาดไหม”

“มีครับ”

“ดีครับ เอามาให้ผม ผมต้องใช้ขัดมือกับเล็บให้สะอาด มีกรรไกรมั้ย”

แบมแบมถามก่อน ไม่มีก็จะใช้ของตัวเอง

“มีสิครับ”

“เอาเชือกกับกรรไกรไปต้ม แบ่งต้มอีกหม้อนะ อีกหม้อนึงต้มน้ำเปล่าๆ พอน้ำเดือดก็ยกมาในห้องนี้เลย”

“ได้ๆ”

จุนโฮพยักหน้าแล้วรีบออกจากห้องไปจัดการตามที่แบมแบมต้องการ

แบมแบมเข้าไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเก้าอี้คนท้อง หาเรื่องคุยให้เธอผ่อนคลาย

“เตรียมผ้าหรือชุดให้เด็กไว้หรือยังครับ”

“ก็พอมีค่ะ”

“เป็นแบบไหนเหรอ”

“ฉันถักเองค่ะ เคยเจอไหมพรมที่ร้านนึงตอนหนีเลยมาเอาถัก ช่วงเวลาแบบนี้เวลาว่างเรามีเยอะแยะ จริงไหมคะ”

“จริงครับ แล้วไหมครับสีอะไรเหรอ”

“สีฟ้าค่ะ ฉันคิดว่าต้องเป็นเด็กผู้ชาย”

“อัลตร้าซาวด์ไว้เหรอครับ”

“เซ้นส์ล้วนๆ ค่ะ”

“งั้นเหรอครับ เด็กผู้ชายน่ารักนะ ผมก็มีลูกชายเหมือนกัน ชายคนหญิงคน”

“จริงเหรอคะ อายุเท่าไหร่แล้ว”

15 กับ 10 ขวบครับ”

“เอ๋? จริงน่ะ” รินะประหลาดใจ คุณหมอหัวเราะ

“หน้าผมดูเด็กสินะ”

“ใช่ค่ะ”

“ผมมีลูกไวน่ะ”

แบมแบมหาเรื่องคุยกับคนท้องให้เธอคลายกังวลสักเล็กน้อยก็ยังดี    

 

 

 

 

เมื่อจุนโฮพาภรรยาไปนอนบนเตียง แบมแบมก็สวมถุงมือยาง ใช้ผ้าที่ต้มน้ำสะอาดเช็ดท้อง ซอกขา และเส้นทางที่ทารกใกล้จะคลอดออกมา รินะผ่อนลมหายใจ อาการเจ็บปวดมาอีกละรอก

“ปากมดลูกยังเปิดไม่พอเลย รออีกนิดนะครับ”

เมื่อแบมแบมบอกอย่างนั้น ร่างสูงก็เข้ามาจับมือภรรยา เธอบอกทั้งสามีและแบมแบม

“เมื่อกี้ปวดแรงเลยค่ะ”

“ครับ ปกตินะ ใกล้แล้วล่ะ”

ร่างสูงท้องไส้ปั่นป่วนเมื่อฟังแบมแบมและภรรยาคุยกัน  แบมแบมเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเขาก็หางานให้ทำอีก

“คุณ ไปเตรียมผ้าสะอาดที่สุดไว้ด้วย คุณมีผ้าก๊อซ แอลกอฮอล์ และวาสลีนไหม”

“มีแต่ผ้าก๊อซกับแอลกอฮอล์ คุณจะใช้วาสลีนทำไม”

“วาสลีนใช้สำหรับทาตัวทารกก่อนเอาผ้าห่อตัวครับ เราต้องทาให้แกหลังอาบน้ำเสร็จ แต่ไม่มีก็ไม่เป็นไร อย่าลืมเตรียมน้ำอุ่นไว้พออาบให้แกด้วย คุณมีผ้าปูเตียงใหม่ไหม”

“ก็มีเปลี่ยนนะ ทำไมเหรอ”

“ดีครับ เราต้องเปลี่ยนผ้าเมื่อทำคลอดเสร็จแล้ว คงไม่อยากให้ภรรยาคุณนอนพักบนผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดและน้ำคร่ำใช่ไหม”

“อ้อ เข้าใจแล้วครับ”

จุนโฮพยักหน้าหงึกหงัก แบมแบมหันไปหาคนที่นอนพักบนเตียง

“คุณรินะ เดินเล่นกับผมหน่อยนะครับ”

“เดินเหรอคะ” หน้าหวานซีดลง แค่นอนก็ปวดจะตายแล้วนะ

“มันจะช่วยให้คลอดเร็วขึ้นน่ะครับ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

รินะค่อยๆ ยันกายจะลุก แบมแบมเข้าประคองให้เธอลุกยืนแล้วพาเดินไปตามความยาวของห้อง เดินกลับไปกลับมา มีหยุดบ้างแล้วเดินต่อ รินะจับข้อพับแขนของแบมแบมขณะเดินไปมา

สองชั่วโมงผ่านไปรินะก็หันมาบอกแบมแบม

“ฉันอยากเอนหลังแล้วค่ะ”

“โอเคครับ คุณจุนโฮเอาเชือกมาทีนะ ผูกไว้กับราวเหล็กปลายเตียงให้แยกกันสักประมาณช่วงหัวเข่าคุณรินะ”

ท้องไส้จุนโฮปั่นป่วนอีกครั้ง ต่อมน้ำลายดูจะทำงานหนัก รู้สึกมือไม้เกะกะทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ผูกเชือกโดยเว้นระยะห่างพอเหมาะและทำห่างกว้างไว้สำหรับเกี่ยวคล้องขาภรรยาตามแบมแบมสั่ง

รินะมีอาการมดลูกหดรัดตัวกำเริบอีกครั้ง ครั้งนี้เธอปวดรุนแรงและยาวนานกินเวลากว่าหนึ่งนาที นานกว่าครั้งที่ผ่านๆ มา เธอบอกอาการตัวเองกับแบมแบมว่าเธอปวดมากแค่ไหน

แบมแบมรู้อย่างนั้นจึงถอดถุงมือยางเก่าทิ้ง ล้างมือและข้อมือให้สะอาด สวมถุงมือยางใหม่อีกครั้ง รวมทั้งยืมเสื้อของจุนโฮมาเปลี่ยนด้วย แม้ใหญ่ไปหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าทำคลอดทั้งที่เสื้อเปื้อนเลือดเนื้อพวกกัด

หญิงสาวแยกขาออก ใบหน้าเหยเก กัดฟัน เอื้อมมือไปจับที่ราวเหล็กหัวเตียงแน่น ความเจ็บปวดทำให้เธอเกร็งตัวไปทั้งร่าง

“ได้เวลาแล้วล่ะครับ”

แบมแบมเลิกกระโปรงของเธอขึ้นไปพร้อมผ้าห่ม เลือดซึมออกมาเลอะผ้าปูที่นอนเป็นจุดสีชมพูเข้ม และน้ำใสๆ ก็ไหลทะลักออกจากร่างของเธอเลอะผ้าปูที่นอนเป็นดวงใหญ่เช่นกัน แบมแบมรู้ว่าเด็กกำลังเคลื่อนตัวต่ำเตรียมตัวจะออกมาดูโลกแล้ว

หมอหนุ่มยังสงบนิ่งขณะใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดท้อง ต้นขา และช่องทางที่เด็กจะออกมาเบาๆ อีกครั้ง จากนั้นเช็ดเชือกที่รั้งขาเธอ ค่อยๆ ยกเท้าเธอขึ้นและปรับเชือกให้พอดีกับหัวเข่าหญิงสาว และขอผ้าสะอาดจากจุนโฮมารองเพิ่มใต้ตัวเธอ

“คุณเป็นหมอใช่ไหมคะ” หญิงสาวหอบหายใจเมื่อความเจ็บปวดอีกระลอกพุ่งขึ้นมา

ศัลยแพทย์หนุ่มไม่ตอบอะไร มองท้องที่ตึงแน่นของเธอ ดูการขยายตัวที่เกิดขึ้นพร้อมอาการปวด เขาเข้าใจดีว่าเธอกำลังทรมานแค่ไหน เขาเคยผ่านมาก่อน

“ฉันเรียกคุณว่าหมอได้ไหม” รินะเสียงแหบพร่ายามที่ความเจ็บปวดก่อตัวจู่โจมขึ้นมาอีก

“ได้สิ ถ้าทำให้คุณสบายใจ”

แบมแบมวางฝ่ามือรองใต้ต้นขาของเธอ รับรู้ได้ถึงกล้ามเนื้อที่เขม็งเกร็งขณะที่รินะยันตัวขึ้น เขาเงยหน้ามองเธอ หญิงสาวสบตากลมของคนที่เธอบอกตัวเองว่าเขาเป็นหมอเพื่อความสบายใจ เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายที่หว่างคิ้วและตลอดแนวผมจนเปียกชื้น

ตอนนี้แบมแบมเห็นหนังศีรษะสีเข้มของเด็กน้อยแล้ว

“ผมเห็นแกแล้ว เบ่งนะคุณรินะ เดี๋ยวแกก็จะออกมาแล้ว” ร่างบางร้องบอกอย่างยินดี

คุณหมอรอและเกร็งมือออกรับ ไม่ละสายตาจากเส้นผมดำที่เห็นชัด

หญิงสาวแอ่นท้อง ขาเกร็งอยู่ใต้เชือกรัด มือที่จับราวเหล็กหัวเตียงแน่นขึ้น และเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดก็ดังลั่น ฝีเย็บฉีกขาด ขณะนั้นเองศีรษะของทารกน้อยก็เคลื่อนออกมา คว่ำลงอย่างที่ควรจะเป็น หน้าทารกหันข้างตามที่ควรและลื่นอยู่ในมือร่างบาง

“โผล่หัวออกมาแล้วครับ คิ้วเข้มเชียว” คุณหมอบอกคุณแม่ ใบหน้าเล็กจิ๋วบิดเบี้ยวและยู่ยี่ด้วยเพิ่งพ้นหลุดออกมาอย่างลำบาก เด็กน้อยไม่สำลักเพราะกล้ามเนื้อผีเย็บรัดแน่นบริเวณลำคอ

“เอาล่ะหนูน้อย ใจเย็นนะ”

แบมแบมคุยกับทารกในมือ รินะได้มีเวลาพักนิดเดียวขณะที่แบมแบมใช้นิ้วล้วงปากของทารกน้อย ก่อนที่รินะจะเบ่งแล้วหัวไหล่ที่อยู่ด้านล่างของทารกก็ปรากฏขึ้น ตามมาด้วยหัวไหล่บน ทันทีที่ทารกออกมา แบมแบมก็ประคองศีรษะแกเอาไว้ตลอดเวลาที่รอให้อวัยวะอื่นๆ ออกมาพ้นตัวแม่

“อีกครั้งคุณรินะ เบ่งอีก”

จากนั้นด้วยการเบ่งแรงๆ อีกครั้งหนึ่ง ร่างกายที่เหลือก็หลุดตามออกมา

หนูน้อยเคลื่อนตัวลงสู่มือแบมแบมที่รองรับอยู่ แกยังคงเชื่อมโยงกับแม่ด้วยสายใยชีวิตเส้นเล็กบาง หนูน้อยทั้งเปียกและลื่น หัวใจของคุณหมอและทุกคนที่อยู่ในห้องเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นยินดี

“คุณคิดถูกครับ แกเป็นเด็กผู้ชาย”

แบมแบมบอกขณะที่รินะหอบหายใจเป็นจังหวะสั้นๆ ซึ่งเป็นเรื่องปกติหลังคลอด เธอปล่อยมือจากหัวเตียง ยกศีรษะตัวเองอย่างยากลำบากและยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อนเพื่อดูทารกในมือแบมแบม

ตอนที่เอนศีรษะกลับลงไป เธอก็หัวเราะทั้งน้ำตาด้วยความยินดี

“แกน่ารักจังนะคะ”

“ใช่ครับ น่ารักมากๆ”

แล้วตอนนั้นเองรินะก็ปวดท้องอีกครั้งและเสียงหอบหายใจก็ดังตามมา เกร็งตัวจนหัวสั่นคลอน แบมแบมวางทารกลงบนผ้านุ่มแล้วหันไปช่วยรินะให้เบ่งรอบสอง แต่รกและเยื่อหุ้มเด็กกลับไม่ยอมออกมา

รินะหอบหนักเกือบหมดแรง การออกแรงเบ่งอีกครั้งนั้นแสนทรมานและให้ผลเหมือนเดิม

แบมแบมวางมือลงบนท้องนุ่มๆ ของเธอข้างหนึ่ง ใช้สันมือคลึงเหนือบริเวณมดลูกเพื่อช่วยให้มันหดตัว รินะครางด้วยความเจ็บและพยายามดันมือเขาออกไปตามสัญชาตญาณ

“รินะเป็นอะไรน่ะคุณ” จุนโฮรีบปราดเข้ามาถามแบมแบม ร่างบางถอนหายใจ

“รกไม่ยอมออกน่ะ”

“แล้วยังไง”

“ก็ต้องเอาออกน่ะสิ” แบมแบมตอบด้วยสีหน้าราวกับจุนโฮถามอะไรแปลกๆ

ศัลยแพทย์หนุ่มสอดนิ้วเข้าไปในเนื้ออ่อนของเธอ ขยับรกให้หลวมขณะกดท้องนุ่มๆ ไปด้วย จากนั้นก็ได้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเธออีกครั้ง

ช่องท้องของรินะรัดเกร็งและด้วยความช่วยเหลือของแบมแบม รกที่หลุดอยู่ข้างในก็เคลื่อนต่ำลงมานูนบวมน้อยๆ

“เบ่งอีกครั้งเดียวก็ได้พักแล้ว พยายามหน่อยนะครับ”

รินะพยายามออกแรงเฮือกสุดท้ายเบ่งอีกครั้ง ส่งผลให้รกหลุดออกมาแยกเธอกับทารกน้อยอย่างสมบูรณ์

แบมแบมสูดหายใจเข้าปอดแล้วผ่อนลม เช็ดหน้าผากกับแขนเสื้อ

“เสร็จแล้วครับ เก่งมาก ทนอีกหน่อยนะ”

แบมแบมว่าพลางผูกเชือกเส้นแรกที่สายรกห่างหนึ่งนิ้วครึ่งจากลำตัวเด็ก เว้นที่ว่างมากพอระหว่างจุดนั้นกับการผูกครั้งที่สอง ก่อนจะใช้กรรไกรตัดฉับเป็นอันเสร็จ

ร่างบางอุ้มหนูน้อยขึ้นและมองแกขดตัวอยู่ในมือเขา ตบเบาๆ กระตุ้นทารกให้หายใจ ทารกน้อยอ้าปาก สะอึก เริ่มยกมือปัดป่ายและร้องไห้ออกมาด้วยเสียงเล็กๆ เบาๆ แต่ฟังดูมีสุขภาพดี

แบมแบมมองใบหน้าแดงเปื้อนเลือดแล้วยิ้มกว้าง บอกรินะ

“แกหายใจแล้วครับ ครบสามสิบสอง”

“ดีจัง ขอบคุณค่ะ” คนเป็นแม่เอ่ยแล้วถูกจู่โจมด้วยอาการสั่นเทาหลังคลอด นอนสั่นสะท้าน

แบมแบมจัดการดูแลแผลรินะเสร็จแล้วหันไปบอกจุนโฮ

“คุณมาดูแลเธอต่อที ล้างตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า และเปลี่ยนผ้าปู ผมจะอาบน้ำให้ลูกคุณ”

ร่างสูงรีบเข้าไปหาภรรยาที่เตียงหลังแบมแบมสั่ง ขยับขาเธอออกจากห่วงรัด เอาขาเธอลงแล้วห่มผ้าไว้ให้ก่อน เพื่อจะเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หลังจากเปลี่ยนผ้าปูที่นอน

ร่างบางอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขนท่ามกลางสายตาคนที่อยู่ในห้อง ถามหาน้ำอุ่นอาบให้เจ้าตัวเล็ก

หญิงสาวคนหนึ่งรีบยกกะละมังใส่น้ำอุ่นมาให้ แบมแบมอาบน้ำให้ทารกอย่างเบามือ แงะซอกนิ้วมือนิ้วเท้าให้กางออก

เมื่ออาบเสร็จเขาก็วางทารกลงบนผ้าเช็ดตัวสะอาดนุ่มๆ เช็ดหน้า หู และทุกซอกทุกมุมจนทารกเริ่มหนาวและร้องไห้สะอึกสะอื้น

แบมแบมบรรจงเช็ดสายสะดือให้ทารกน้อยด้วยสำลีชุบแอลกอฮอล์ ก่อนจะใส่ผ้าอ้อมให้แล้วแต่งตัวให้แกอย่างคล่องแคล่วแม้จะไม่ได้ทำมาเป็น 10 ปีแล้ว

ร่างบางอุ้มเด็กชายไปหาคนเป็นแม่ที่กำลังนอนสะลึมสะลือ ดูเหนื่อยล้าและอ่อนแรง พอเห็นหน้าลูกเธอก็ผ่อนลมหายใจ ยิ้ม และยื่นมือออกมาหา

“ดูน่ารักน่าอวดขึ้นมาแล้วครับ”

แบมแบมวางเด็กในห่อผ้าลงในอ้อมกอดของรินะ หญิงสาวดึงผ้าห่มออกจากคางลูกเพื่อมองแกให้ชัด กำปั้นของทารกน้อยกำรอบนิ้วก้อยของเธอ

“ขอบคุณมากจริงๆ นะคะ ขอบคุณ ถ้ายังไงอยากให้คุณช่วยตั้งชื่อให้แกได้ไหมคะ”

หญิงสาวเอ่ยกับแบมแบมอย่างซาบซึ้งใจ แต่แบมแบมกลับส่ายหน้า

“อย่าเลยครับ คุณกับสามีควรตั้งกันเองมากกว่านะ”

“ไม่หรอกครับ ผมก็เห็นด้วยกับรินะ การทำคลอดยากมาก ถ้าไม่ได้คุณคงแย่”

ร่างสูงเห็นด้วยกับภรรยา เขายืนมองแต่ต้น หัวใจจะวายตาย

พ่อแม่เด็กว่าอย่างนั้นแบมแบมก็คิดหนักเรื่องชื่อ ก่อนจะนึกออกชื่อหนึ่งแล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่มั่นใจ

ฮียอลดีไหมครับ การที่เด็กคนนี้เกิดมาในเวลาแบบนี้มันคือความสุข เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทำให้เรายังตระหนักถึงการมีชีวิตได้ท่ามกลางโลกที่มีแต่คนตาย”

“เพราะจังค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ฮียอลที่แปลว่าความสุขและความปิติยินดี ช่างไพเราะ

“ใช่ครับ” จุนโฮเห็นด้วย โอบภรรยาไว้

“ในเมื่อเสร็จเรื่องแล้วก็กลับกันเถอะครับ” แจ็คสันเอ่ยกับแบมแบม เดินเข้ามาตามเขาในห้อง

แบมแบมพยักหน้า ตามแจ็คสันออกจากห้อง แล้วต้องตกใจเมื่อเห็นคนสิบกว่าคนมาออกันหน้าห้อง ลูคัสที่นั่งรอรีบลุกแล้ววิ่งมาหา

“พวกนี้มารอลุ้นเด็กที่คลอดน่ะครับ”

ทั้งสามคงจะได้เดินออกจากอู่อย่างสบายใจเพราะได้ทำดีแล้ว หากไม่มีชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาเสียก่อนว่า

“นั่นหมอต้วนไม่ใช่เหรอครับ หมอแบมแบมผมจำได้”

แม่ของชายหนุ่มเคยเป็นคนไข้หมอเขาเลยจำได้แม่น

แบมแบมตัวชา หันกลับไปอย่างลืมตัว แจ็คสันแตะปืนที่เอวโดยอัตโนมัติ ลูคัสเห็นท่าทางของพี่ทั้งสองก็ตื่นกลัว

เสียงอื้ออึงดังขึ้นทันที หญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากหมู่ผู้คน

“คนเดียวกับที่ทหารตามตัวใช่ไหม”

ราวกับเลือดในกายเย็นเฉียบ แบมแบมยืนอึ้ง

            ท่าทางของแบมแบมเหมือนคำตอบให้ทุกคนที่ส่งเสียงฮือฮากันขึ้นมาอีก หญิงผู้เปรียบเหมือนหัวหน้าที่นี่ก็ยิ้มกว้าง

“โชคดีสองชั้นเลยสิ เจอทั้งหมอทั้งคนที่ทหารตามหา”

“แล้วไง ถ้าหมออยากไปเจอทหารให้หมอไปเอง อย่ายุ่งกับหมอ”

จุนโฮเข้ามาขวางระหว่างหมอและทุกคน ได้ยินเสียงเอะอะเลยออกมาดู แล้วก็เกิดเรื่องจริงด้วย

“คุณไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งอะไรที่นี่”  หญิงสาวมองจุนโฮอย่างไม่ชอบใจ

“คุณก็ไม่มีสิทธิ์รั้งใครไว้ที่นี่ถ้าเขาไม่ใช่คนของเรา”

“แต่เราต้องการหมอ”

“แต่หมอก็มีกลุ่มของเขาแล้ว!

“ยังไงหมอก็ไปจากที่นี่ไม่ได้ ทุกคนจับทั้งสามคนไว้”

เอลลีไม่สนใจจุนโฮ ออกคำสั่ง ชายหลายคนกรูเข้าไปหาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อแจ็คสันชักปืนออกมาจากเอวเตรียมลั่นไก แบมแบมก็รับดาบจากลูคัสมาชักออกจากฝัก

“ผมก็เป็นทหาร ใครเข้ามาผมยิงเรียงคน” แจ็คสันเอาจริง

“ทหารที่ไหนจะทำร้ายประชาชน”

“ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในหน้าที่ ถ้าประชาชนหน้าไหนมาทำคนของผม ผมก็ยิงทั้งนั้น”

“อย่ายิงเลยคุณแจ็คสัน เสียงมันดัง”

แบมแบมลากปลายดาบกับพื้นปูนเบาๆ แต่เสียงบาดลึกเข้าไปในอกคนฟัง

“ออกมาตัวต่อตัวไหมล่ะ ให้คนกรูเข้ามาออกจะเอาเปรียบไปหน่อย”

แบมแบมเอ่ยกับเอลลีโดยตรง หญิงสาวสั่นแต่เชิดหน้า

“หมอเป็นผู้ชายก็เอาเปรียบฉันเหมือนกัน”

แบมแบมกับแจ็คสันมองหน้ากัน เจอคนแบบนี้แล้วไปไม่เป็นเลย

“ยังไงผมก็ไม่ยอมให้คุณรั้งอยู่นี่หรอก คนที่มีปัญหากับผมก่อนหน้านี้ก็เหลือแต่หัว ถามเขาสิ”

แบมแบมชี้ไปยังชายละโมบก่อนหน้านี้ที่เห็นหัวจองกุกไปแล้ว เอลลีหันไปมองก็เห็นเขาหน้าซีดเลยนึกหวาดขึ้นมา

“แม้ผมจะมีกันน้อยแต่ก็สู้คนสิบกว่าคนได้แน่ อย่าลองพยายามดีกว่า ถึงให้หมออยู่นี่แน่ใจหรือว่าเขาจะเต็มใจดูแลคนที่นี่ อาจฉีดยาพิษให้ก็ได้”

แจ็คสันข่มขู่ ฝ่ายตรงข้ามเริ่มมองหน้ากัน

“ไม่เป็นไรคุณแจ็คสัน บางคนก็ไม่รู้นะว่าเข็มฉีดยาก็ฆ่าคนได้”

“ยังไงเหรอครับ” ลูคัสไม่ได้รับมุกแต่ไม่รู้จริงๆ แจ็คสันยังหันมามองด้วยเลย

“เลือดเรามันสูบฉีดไหลเวียนผ่านทั่วร่างไง ถ้าเข็มหักเข้าไปในร่างกาย มันจะไหลไปตามเส้นเลือดแล้วไปหยุดที่หัวใจ”

“อย่างนั้นมันก็ทิ่มหัวใจสิครับ”

“ก็ตายไง”

แบมแบมพูดกับลูคัสเหมือนเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญ

ทุกคนที่กรูเข้ามาถอยห่าง เอลลีมองพวกแบมแบมอย่างเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้

“ไปเถอะครับ เดี๋ยวค่ำ” จุนโฮเห็นว่าเหตุการณ์ไม่มีอะไรแล้วก็เดินเข้ามาหาพวกแบมแบม ยิ้มให้ แบมแบมก็ยิ้มให้เขา         

“ผมจะคอยดูให้ ไปเถอะครับจะคอยระแวดระวังหลังให้เองจนกว่าพวกคุณจะพ้นเขตอู่”

“ขอบคุณครับ”

“แค่นี้ไม่มากขนาดต้องขอบคุณหรอกครับ”

สิ่งที่แบมแบมทำให้นั้นมากมายกว่านี้นัก

“คนทรยศ” เอลลีต่อว่าจุนโฮแต่ชายหนุ่มไม่สนใจ แบมแบมกังวล กระซิบกับเขา

“พอพวกผมไปคุณจะเป็นไรไหม”

จุนโฮซึ้งใจที่หมอยังอุตส่าห์เป็นห่วง

“ไม่หรอกครับ ผมมันพวกลาดตระเวนหาของ ผมจำเป็นกับกลุ่ม เอลลีไม่กล้าทำอะไรผมหรอก”

แบมแบมได้ยินอย่างนั้นก็โล่งอก

เพราะมีจุนโฮพวกแบมแบมจึงออกจากเขตอู่มาโดยสวัสดิภาพ

พอพ้นมาแล้วแจ็คสันก็มีอารมณ์คุยเล่น

“ถ้าสามีคุณมาด้วยนะ ผมไม่อยากจะคิดเลย”

“น่าจะไม่มีการเจรจา” แบมแบมหัวเราะ นึกภาพออกเลยล่ะ

“สามีพี่เป็นคนน่ากลัวมากเลยเหรอครับ” ลูคัสถามขึ้นอย่างสงสัย แจ็คสันกับแบมแบมมองหน้ากันแล้วหัวเราะ ก่อนแบมแบมจะเอ่ยออกมา

“ต้องลองไปเจอเองนะ”

ผ่านไปสักพัก การคุยพลางหัวเราะก็หายไปเมื่อเจอพวกกัดกลุ่มใหญ่ตรงหน้า

 

TBC.

**

ขยายเวลาจองออกไป ยังเหลือ box set นะคะ

ไม่เคยคลอด ผิดพลาดอะไรขออภัยนะเตง //โดนตบ

นิยายซอมบี้ก็ต้องเจอซอมบี้ซี่ เจอทีเจอเยอะๆไปเลย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 321 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,523 ความคิดเห็น

  1. #2499 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 21:18
    จรรยาบรรณของหมออ่ะโน๊ะ สุดยอดมากแบมแบม เก่งมาก หวังว่าจะกลับไปหาครอบครัวโดยไม่หลงกันนะ และขอให้กลุ่มนั้น ไม่มาวุ่นวายกับแบมแบมอีก
    #2,499
    0
  2. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:38
    คุณพ่อมือใหม่! คุณเจ๋งจริงๆ!! //ยกนิ้ว//
    #2,469
    0
  3. #2393 กอลลิล่าแพนแพน (@023456678) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 16:50
    แอบหงุดหงิดแบมนิดหน่อย เข้าใจแบมนะ เข้าใจทุกคนเลย

    แต่ก็หงุดหงิด สถานการณ์แบบนี้น่าจะเอาตัวเองก่อน555555
    #2,393
    0
  4. #2340 Chiracc (@Chiracc) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 22:10
    เฮ้ออออออออ ลุ้นชิบหาย อ่านจนจบตอนยังหายใจได้ไม่ทั่วท้องเลย
    #2,340
    0
  5. #2281 Quiet Sun (@misstomtam) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 21:19
    ชอบความโปรของหมอ และก็ขอให้ฮียอลกับแม่พ่อไม่เจอเรื่องร้ายๆ ขอให้กลุ่มไม่คลาดกัน และอยากให้พี่จินยองกลับมารวมกับหมออออ

    แง้ ผิดที่เราเจอกันช้าไป เรายังเศร้า พึ่งเห็น ss2 ถ้าไม่มีรีพิมพ์ ก็ขอเป็นอีบุ๊คเถอะนะค้าบบ รอบนี้เราสั่งไม่ทันจริงๆ ๆม่งั้นสองเล่มก่อนจะเหงาและเดียวดายยยยยย
    #2,281
    0
  6. #2249 kor_kod1 (@kor_kod1) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 20:43
    ในหัวมีแต่คำว่าสุดยอดมากๆๆ 555555 อินมากกเลยย
    #2,249
    0
  7. #2245 อ่ะโลฮ่า (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 00:11

    โล่งอ่ะ ชอบเวลาแบมช่วยคน คนที่ถูกช่วยวันข้างหน้า ถ้าแบมต้องการความช่วยเหลือคือเค้าต้องมาช่วยแน่เลอ ชอบความแบบ ทำดีต่อกันในโลกที่โหดร้ายอ่ะ
    #2,245
    0
  8. #2244 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 09:19
    ต่อชีวิตให้เด็กน้อยและมารดาของเราแล้ว ก็มาต่อชีวิตให้ตัวเองต่อนะ สู้ค้าบ! กลับไปหาเด็กๆแล้วก็พี่มาร์คให้ได้นะ!
    #2,244
    0
  9. #2242 AruchaSaensing (@AruchaSaensing) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 07:50
    รออยู่นะคะ
    #2,242
    0
  10. #2240 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:31
    เยี่ยมไปเลยคุณหมอ เก่งมากๆ สติดีมากๆ
    #2,240
    0
  11. #2239 dkkamolchanok (@dkkamolchanok) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:42
    รอนะคะ สนุกมากๆเลยย
    #2,239
    0
  12. #2238 Smilelandxoxo (@taiyansmilecoke) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:17

    ตัวเอ๊งงง คิดถึงค่ะฮื่อออ55555

    โห่ยังออกมาไม่ถึงไหนก็เจอันตรายอีกแล้ว;-;

    ไม่เอานะแง้ ฮย่าพึ่งมีใครตายนะฮื่อ;-;

    สุ้ๆๆๆ จินยองติดต่อแบมแบมแล้วรวมกลุ่มเถอะ:-;

    ฮื่อผมเศร้า

    #2,238
    0
  13. #2237 Amanokawa3169 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:18

    คิดว่านางน่าจะคาบข่าวไปบอกทหารแลกกับความสะดวกสบายแน่ถ้ามีโอกาสส่งข่าวได้ อยากให้กลุ่มแบมกับไรอันกลับไปรวมกับกลุ่มหลักเร็ว จินยองก็ใจอ่อนติดต่อแยมทีเถอะ

    #2,237
    0
  14. #2236 oni (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 13:18

    ขอให้ทั้งสามปลอดกลับถึงที่พัก หมอแบมไม่ต้องโดนจับตัวไปน้าาาาาาาาาาได้โปรด

    #2,236
    0
  15. #2235 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:32
    อยากให้เลื่อนวันจองฟิคออกไปหน่อย เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ขอเก็บตังค์ก่อนได้ไหมคะ พลีสสส
    #2,235
    0
  16. #2233 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 06:22
    โอ้ย~ คิดว่าจะแย่แล้วแบมเอ้ย อย่างให้เอลลีคาบข่าวไปบอกใครแล้วกันค่ะ ไม่งั้นซวยแน่
    #2,233
    0
  17. #2231 MNBQ (@ploylailta) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 00:59
    คิดถึงมากเลยค่ะ

    ไม่รู้ช่วงนี้ไรท์ติดงานอะไรหรือเปล่าแต่เป็นกำลังใจให้นะคะ

    ขอให้ทั้งสามปลอดภัยด้วยนะ สาธุ๊!
    #2,231
    0
  18. #2230 9397♡ (@amimikuma) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 00:56
    มาเเล้วววว เดินต่อได้เเปปเดียวก็เจอพวกกัดอีกละ
    #2,230
    0
  19. #2229 Bella1997 (@KanjanaKunpitak) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 23:23
    คิดถึงมากกกกกกกกกกกก หมอต้วนเก่งมากค่าาา
    #2,229
    0
  20. #2227 Praeguy (@prae7) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 20:00
    มาต่อแร้วววววววววววน้ำตาจะไหล
    #2,227
    0
  21. #2226 Mo_28337g (@Mo_28337g) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 17:41
    ในที่สุดง่าาาาาา
    #2,226
    0
  22. #2225 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 14:24
    เเงงงงงงง มาต่อเเน้ววว
    #2,225
    0
  23. วันที่ 11 เมษายน 2562 / 13:59
    ฮือมาต่อเร็วๆนะคะ อยากให้อิพวกกัดนี่โดนกำจัดให้หมดๆซักที ไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว
    #2,224
    0
  24. #2223 nirachaphorn (@nirachaphorn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 13:15
    มาอัพแล้ว กระซิกๆ 😭😭😭
    #2,223
    0
  25. #2222 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 12:53
    รอนะคะไรท์
    #2,222
    0