ปิดรีปริ้นท์(GOT7) Snow Drop Markbam,Bnior,Jackjae

ตอนที่ 25 : Chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,918
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    11 ม.ค. 61


 

“มันดูแปลกๆ นะไอ้เด็กนี่มันเป็นลมหรือตาย”

ซองจินที่นั่งกอดเข่ามองไปเรื่อยเปื่อยกลับมามองที่จองกุกอีกครั้งแล้วเอะใจอะไรบางอย่าง

ชยอนูที่เหนื่อยมากนอนหลับตากำลังจะเคลิ้มหลับจึงไม่ได้ยินที่ซองจินพูด

เพียงไม่นานหลังจับสังเกตได้ จองกุกก็ลุกขึ้นนั่ง เพียงเขาเปิดตาขึ้นก็ทำให้ซองจินมีสีหน้าหวาดผวาสุดขีด

ดวงตาขุ่นมัว

จากที่คนอื่นบอก ก่อนจะกลายร่างมันต้องกระอักเลือดก่อนไม่ใช่เหรอ จองกุกมันไม่ได้กระอักเลือดก่อนล้มลงไปนี่?

หรือว่าเลือดมันกลืนไปกับเลือดพวกกัดที่สู้ระหว่างทางเลยไม่มีใครทันสังเกตเห็นกันแน่?!

“อะอะไรกันวะเนี่ย!

ซองจินอุทานออกมาเสียงสั่น หนาวไปถึงไขสันหลัง เพิ่งเคยเจอคนกลายร่างต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งแรก

จองกุกที่กลายร่างนั้นพุ่งตัวเข้าหาคนที่ร้องโวยวายจนซองจินล้มลงไปกับพื้น จองกุกพยายามจะกัดใบหน้าเขาแต่ซองจินก็ยันไว้สุดแรงไม่ให้อีกฝ่ายทำร้ายตนได้

“ไม่นะ! ช่วยด้วย!

ชยอนูสะดุ้งตื่นเพราะเสียงวุ่นวาย กวาดสายตามองรอบห้อง ยังมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

“ออกไปนะไอ้เวรเอ๊ย!

ซองจินกลัวจนสู้ไม่ได้ ลืมสิ้นในสิ่งที่ชยอนูเคยสอน เขาคิดแต่จะผลักไสให้จองกุกออกไปไกลๆ เพื่อจะหนีออกไปจากห้องนี้

และในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จด้วยการผลักจองกุกให้พ้นตัวไปหาชยอนู!

“พี่ชยอนูขึ้นปะ..เฮ้ย!

เยรินที่วิ่งลงมาตามพี่ชายให้ขึ้นไปชั้นบนด้วยกันอุทานด้วยความตกใจเมื่อเธอเห็นซองจินผลักเด็กจองกุกที่เปลี่ยนร่างไปหาพี่ชาย จองกุกโถมใส่พี่ชายเธอแล้วกัดที่ไหล่ซ้ายของเขาเข้าเต็มปาก มันกระชากเนื้อชยอนูหลุดไปเป็นชิ้น

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก..เร็วจนเยรินไม่ทันจะได้เข้าไปช่วย ชยอนูก็ตกเป็นเหยื่อของจองกุกไปเสียแล้ว

เลือดแดงฉานไหลทะลักจากบาดแผล ชยอนูยังชาหนึบที่แผล ไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนโดนจู่โจม

“มึงออกมาจากพี่กูนะไอ้เหี้ย!

เยรินรีบวิ่งเข้าไปกระชากจองกุกออกจากชยอนูอย่างไม่กลัวอันตราย ซองจินถอยกรูดออกมาให้ห่างจากผู้ติดเชื้อที่เพิ่งกลายร่างสดๆ ร้อนๆ

เสียงร้องโวยวายของเยรินทำให้ทุกคนที่พูดคุยกันอยู่ข้างนอกรีบเข้ามาในห้องประชุม

สิ่งที่หลายคนเห็นคือเยรินแทงหัวจองกุกอย่างแรงหลายครั้งเหมือนโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางก่อน เธอผรุสวาทอย่างหยาบคายด้วยความโกรธจัด

“จองกุกติดเชื้อหรือนี่!” ชางอุคไม่อยากเชื่อเลย เด็กหนุ่มแทบไม่แสดงอาการให้คนอื่นรับรู้ด้วยซ้ำ “เขาเขาก็โดนกัดแล้ว..ละแล้วก็จะเปลี่ยนร่างสินะ”

สายตาที่สั่นระริกของซองจินจับจ้องที่ชยอนูซึ่งเลือดอาบร่าง และก่อนที่ใครจะห้ามทัน ซองจินก็หยืบปืนที่ชยอนูเคยให้เขาไว้เล็งใส่ชยอนูเอง

ปัง..ปัง..ปังปังปัง!

ห้านัดรวด..ซองจินหลับหูหลับตาเหนี่ยวไกออกไปด้วยความกลัวและสับสน ทำอะไรไม่ถูก กระสุนทะลุฝังร่างชยอนูที่ท้อง หัวใจ หน้าอก คอ และกลางหน้าผาก

ร่างสูงกระตุกตามแรงยิงก่อนจะล้มลงนอนตะแคงไปกับพื้น นัยน์ตายังเบิกค้าง เลือดทะลักออกจากปากและบาดแผลทั้งหกจุด

เลือดจากแผลที่ศีรษะและลำตัวค่อยๆ ไหลนองพื้นอย่างช้าๆ                                

เยรินที่สติหลุดลอยไปเพราะเสียงปืนค่อยๆ หันไปหาพี่ชาย

“พี่..

หญิงสาวรีบคลานเข้าไปหาชยอนูแล้วพลิกร่างเขานอนหงาย มือสั่นตัวสั่นไป

“พี่ชยอนูมึงตื่นขึ้นมาสิ

เยรินคุกเข่า ประสานมือสองข้างแล้วกดบนหน้าอก พยายามปั๊มหัวใจทั้งที่รู้ว่ามันไร้ผลเนื่องจากชยอนูสิ้นใจไปแล้ว..

“ไอ้พี่เหี้ย มึงอย่าทำกับกูแบบนี้นะ..ฮึกมึงตายไม่ได้นะโว้ย กูบอกว่าอย่าตายไง!

เยรินยังพยายามช่วยชีวิตชยอนูทั้งน้ำตา

“ชยอนู! ไอ้ชยอนู! ฮือ..พี่ชยอนู..

เยรินขึ้นไปนั่งคร่อมบนร่างชยอนู พยายามอย่างเอาเป็นเอาตายที่จะพาเขากลับมาให้ได้

“พอได้แล้วเยริน..เขาตายแล้ว” ยูคยอมเข้าไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ พยายามรั้งเธอออกมาจากตัวชยอนู

“มึงพูดเหี้ยอะไร! เขายังไม่ตาย! ยังไม่ตาย!

ร่างบางพยายามสะบัดตัวออกจากมือยูคยอมแต่เขากลับยิ่งโอบกอดเธอไว้แล้วร้องไห้

“พี่เขาตายแล้วนะเยริน..

“ปล่อยกู! เขายังไม่ตาย! ไม่!!

หญิงสาวกรีดร้องออกมาสุดเสียงเหมือนใจจะขาด ดิ้นพราดจนยูคยอมแทบเอาไม่อยู่

มันกะทันหันเกินไปจนเยรินรับไม่ไหว..

“เยริน..เยริน!” ยูคยอมประคองร่างหญิงสาวที่พิงตัวเขาไว้ เขย่าร่างเธอเมื่อรู้สึกว่าเธอไม่ขยับตัวแล้ว

“คงเสียใจมากจนหมดสติไปแล้ว..” มาร์คเดินมาย่อกายนั่งลงข้างศพของชยอนู ปิดตาให้เขา

การที่ต้องสูญเสียชยอนูไปอย่างไม่ทันตั้งตัวและการที่ต้องมารับรู้ความโศกเศร้าเจ็บปวดจากเยรินก็ทำให้ทุกคนเสียใจมากเช่นกัน

ชางอุคเดินไปกระชากปืนจากมือซองจินมา มองเขาด้วยสายตาผิดหวังและตำหนิ

แค่ผู้ติดเชื้อคนเดียว..ซองจินควรต้องจัดการมันได้

แค่ผู้ติดเชื้อคนเดียว..เราไม่ควรต้องเสียชยอนูไป

 

 

 

 

 

จากการตรวจดูบาดแผลตามตัวต้นเหตุอย่างจองกุก เด็กคนนี้ถูกกัดที่ไหล่ เห็นเป็นรอบฟันมนุษย์ชัดเจนทีเดียว

เขาจงใจไม่บอกทุกคน เขาขอตามมาเข้ากลุ่มด้วยทั้งที่รู้ว่าตัวเองอาจกลายร่างได้ตลอดเวลา

เห็นแก่ตัวเหลือเกิน

มาร์คไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่เคยใจดีและช่วยเหลือเขาที่ห้างจะจงใจปิดบังเรื่องสำคัญนี้ต่อกัน

มาร์คได้แต่โทษตัวเองว่าเขาควรจะสังเกตจองกุกให้มากกว่านี้ ในฐานะที่เขาเคยรู้จักอีกฝ่ายมาก่อนทุกคน แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ คงเพราะเขาไม่ได้อยากให้เข้ากลุ่มมาด้วยแต่แรก

และเพราะความเมินเฉยต่อคนในกลุ่มทำให้เราต้องเสียชยอนูไป

นี่เป็นอีกบทเรียนสำคัญที่สอนมาร์คได้ว่าเขาควรใส่ใจคนรอบข้างให้มากกว่านี้

และสิ่งที่ควรจดจำให้ขึ้นใจคือ เขาไม่ควรให้ซองจินร่วมกลุ่มที่ต้องเสี่ยงตาย ไม่ควรปล่อยให้ซองจินคลาดสายตาด้วยซ้ำไป

มาร์คน่าจะรู้ดีแก่ใจว่าซองจินนั้นขี้กลัวมากแค่ไหน..

ทุกคนไม่อาจทิ้งร่างชยอนูไว้ได้ จึงตกลงกันว่าจะผลัดกันแบกร่างเขากลับ ถ้าใครเหนื่อย ใครหนัก ก็เปลี่ยนคนแบก

รวมถึงเยรินที่สลบไปด้วยอีกคน

 

 

 

 

 

เยรินได้สติตอนใกล้จะถึงที่พักแล้ว เธอวิ่งนำหน้าคนอื่นไปยังอพาร์ทเม้นต์ทั้งน้ำตา

หญิงสาววิ่งกลับไปที่ห้องของกลุ่มเธอ แต่ไม่มีคนอยู่เลย เธอวิ่งต่อไปถึงชั้นดาดฟ้า และที่นั่นเธอได้พบทุกคนนั่งสนทนากันอยู่

พอเห็นหน้าจินยอง หญิงสาวก็ปล่อยโฮแล้ววิ่งไปกอดเขา

“ฮึกพี่..ฮือ..

“มึงเป็นอะไรไปเยริน ใครทำอะไรมึง!” จินยองตกใจเมื่อจู่ๆ น้องสาวคนสนิทก็โผเข้ามากอดแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอก

“ฮือ..

“ใจเย็นๆ มึงมีอะไรก็ค่อยๆ พูด ใครทำอะไรมึงหรือเปล่า”

“ฮึก..พี่..” เยรินผละออกจากอกกว้าง สะอื้นจนตัวโยน นัยน์ตาแดงก่ำ สองมือจับเสื้อจินยองไว้แน่นแล้วเอ่ยสิ่งที่ทำให้ทุกคนในกลุ่มถึงกับตัวชา

“พี่ชยอนูตายแล้ว ฮือ

“มึง..มึงว่าไงนะ..กูไม่ตลกกับมึงนะเยริน มึงล้อเล่นเหี้ยอะไรกับกู!

จินยองจับต้นแขนทั้งสองของเยรินเขย่าตัวเธออย่างแรง เยรินหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาอาบแก้ม

“ฉันพูดความจริง ศพเขาอยู่ห้องพี่หมอ..ฮึก..

จินยองผลักเยรินจนฟุบไปกับพื้นแล้วรีบวิ่งลงจากชั้นดาดฟ้า ตามด้วยฮันบินและวีที่ตกใจไม่แพ้กัน

เมื่อจินยองผลักประตูห้องแบมแบมเข้าไปอย่างแรง สิ่งแรกที่ปรากฏเข้ามาในสายตาคือร่างอาบเลือดของชยอนูที่นอนนิ่งบนพื้นห้อง

จินยองนิ่งค้างอยู่ที่ประตู ซวนเซจะล้ม แต่ฮันบินและวีนั้นวิ่งถลันเข้าไปทรุดลงกอดร่างไร้วิญญาณของชยอนูแล้ว

“ทำไม..” จินยองรู้สึกเหมือนอากาศในห้องมันหายไปกะทันหัน  ไม่อยากจะเชื่อ เขางุนงง สับสน เหมือนเรี่ยวแรงที่เหลือค่อยๆ หายไป หัวใจเขามันเจ็บจนแทบจะแตกเป็นผุยผง

“จินยอง..” แบมแบมเช็ดน้ำตาแล้วรีบก้าวเข้ามาประคองจินยอง

หยาดน้ำตาของจินยองค่อยๆ ไหลรินโดยไม่รู้ตัว ความเศร้าเอ่อท้น

“มัน..มันฆ่าพี่ชยอนู”

เยรินที่วิ่งตามมาเอ่ยเสียงเรียบด้วยความเจ็บช้ำ ชี้ไปยังซองจินที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางคนอื่นๆ

“ว่าไงนะ” ทั้งวีและฮันบินหันมามองเยริน

หญิงสาวกัดริมฝีปากจนแตก แววตาเจ็บแค้นมองไปทางซองจินซึ่งก้มหน้าหลบสายตาของเธอ

“ฉันเห็นกับตา ซองจินผลักผีดิบใส่พี่ชยอนู พอเขาโดนกัดมันก็สติแตกยิงพี่จนตาย!

คำบอกเล่าทำให้วีและฮันบินที่ตกอยู่ในความเสียใจอย่างที่สุดผุดลุกขึ้นทันที ก่อนซองจินจะถูกทำร้ายไรอันก็เข้ามาขวางเสียก่อน

จินยองกำมือแน่น ร่างกายสั่นเทิ้ม สะอื้นไห้จนเจ็บปวดในอกไปหมด ความโกรธพุ่งขึ้นแทรกสติสัมปชัญญะทั้งหมด เขาหยิบปืนที่เอวออกมาขึ้นไกเล็งไปทางซองจินอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตกใจของทุกคน

“อย่านะจินยอง!” แบมแบมเข้าไปยืนขวางวิถีปืน

แต่ในยามนี้ ต่อให้เป็นแบมแบมก็ไม่อาจห้ามแรงโทสะของจินยองได้

“มึงถอยออกมาเดี๋ยวนี้แบมแบม”

น้ำเสียงเย็นเยียบของจินยองทำให้ทุกคนสะท้าน ฮยอนจินหวีดร้องด้วยความตกใจ รีบเข้ามาโอบกอดลูกชายหวังใช้กายบังให้เขาปลอดภัย

แบมแบมยังคงยืนขวางระหว่างหลานชายและเพื่อนเอาไว้ มองสบตาจินยองทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดฉายชัดในดวงตาจินยอง

“เราทุกคนเสียใจที่เสียชยอนูไปอย่าถึงกับต้องใช้ชีวิตแลกชีวิตเลยนะ ชยอนูเป็นคนอ่อนโยน..เขาคงไม่อยากให้ซองจินตายตกไปตามกัน..

“มึงเข้าข้างหลานมึงเหรอแบมแบม! มึงรักหลานแล้วกูไม่รักน้องกูหรือไง!

จินยองเบนปลายกระบอกปืนมาทางแบมแบม ร่างบางยืนนิ่งไม่หวั่นไหว ยกมือห้ามไม่ให้ใครเข้ามาขวางกระทั่งลูกหรือสามี

“ฉันรู้ว่าคุณและทุกคนต้องเจ็บปวดมากและฉันรู้ว่าดีว่าซองจินมันผิด..ผิดมากด้วย..แต่ฉันขอร้องได้ไหม ขอให้เห็นแก่ฉันสักครั้ง..อย่าฆ่าเขาเลยนะ”

แบมแบมก็เสียใจที่ต้องขอร้องทั้งที่อีกฝ่ายกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ไม่ว่าใครย่อมไม่อยากเสียคนที่รักไป แต่เวลาไม่อาจย้อนคืน ทุกอย่างมันกลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว

“ง่ายเนอะ

จินยองมองหน้าเพื่อนทั้งน้ำตา น้ำเสียงสั่นเครือ

“มึงพูดง่ายจังแบมแบม เรื่องนี้มึงขอแล้วกูจำเป็นต้องให้ด้วยเหรอ สำหรับกู..ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต ใครทำอะไรต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม ถ้ากูเสียเนื้อมันต้องเสียเนื้อ ถ้ากูเสียเลือดมันต้องเสียเลือด!

“ไม่ได้นะจินยอง! ถือว่าฉันติดค้างคุณไว้เรื่องหนึ่งได้ไหม ถ้าหากในอนาคตซองจินยังทำให้คุณเจ็บปวดอีกต่อให้คุณจะฆ่าเขาฉันก็จะไม่ห้ามอีกแล้ว..แค่ครั้งนี้..ได้ไหม”

แบมแบมทรุดลงคุกเข่าขอร้องจินยองด้วยรู้ว่าในห้องนี้มีเพียงตนที่สามารถต่อรองกับจินยองได้มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะช่วยซองจินให้รอดตายจากโทสะของจินยองได้

“มึงจะขอร้องแทนคนเหี้ยๆ อย่างมันทำไม มันไม่เคยรักหรือเคารพมึงเลยสักนิด คุ้มแล้วเหรอที่มึงยอมอ้อนวอนแทนมัน มันฆ่าน้องกูแต่มันไม่คิดจะเอ่ยปากพูดเหี้ยอะไรสักคำ! ดีแต่ให้มึงออกมาปกป้องทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของมึง ขนาดมึงเสี่ยงตายกับคมกระสุนกูมันยังไม่สนใจมึงเลย! มันก็ดีแต่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน อยู่ไปก็รกโลก ตายตามน้องกูไปก็สมควรแล้ว!!

จินยองตะคอกใส่แบมแบมอย่างโกรธจัด แบมแบมยืนมือทั้งสองกับพื้น หลับตาลง ไร้ซึ่งถ้อยคำจะโต้แย้ง

ในเวลานี้ถ้อยคำด่าทอของจินยองไม่ได้สร้างความขุ่นเคืองให้ซองจินอีกแล้ว แต่ทุกถอ้ยคำมันยิ่งตอกย้ำให้ซองจินรู้สึกผิด

พอได้สติซองจินก็เสียใจมากกับสิ่งที่ทำลงไป

เขาไม่ได้ตั้งใจเขาไม่ได้ต้องการให้ชยอนูตาย..

“ผมขอโทษ..ขอโทษผมขอโทษจริงๆ”

นี่คงเป็นคำพูดที่จริงใจที่สุดในชีวิตของซองจินแล้ว..           

แต่คำขอโทษของเขา..จินยองไม่รับ

“มึงจำวันที่เราเจอกันได้ใช่ไหม”

จินยองมองแบมแบมทั้งน้ำตา แบมแบมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“จำได้

“วันนั้นชยอนูเกือบตาย..แต่มึงช่วยชีวิตมันไว้”

….

“กูจะถือเสียว่าตั้งแต่วันนั้นชีวิตมันเป็นของมึงและวันนี้

จินยองเจ็บจนพูดไม่ออก เขาเงยหน้าขึ้น ข่มกลั้นความเจ็บปวดเพื่อเอ่ยต่อไปให้ได้

“วันนี้มึงก็เอาชีวิตที่มึงให้มันมาคืนกลับไปฮึก”

จินยอง”

“กูจะเห็นแก่ความโง่ของมึงกูจะไม่ฆ่ามันก็ได้แต่ถ้าวันหน้ามันทำตัวเหี้ยไม่ว่าจะกับใครก็ตาม ต่อให้มึงมาขอร้องแทบตีนกู..กูก็จะไม่เอามันไว้!

สิ้นคำจินยองก็เบนปลายกระบอกปืนไปทางซองจินแล้วยิงเข้าที่ต้นแขนขวาของชายหนุ่มหนึ่งนัดอย่างแม่นยำ

เสียงปืนในห้องแคบๆ มันก้องจนทุกคนหูอื้อไปตามๆ กัน ซองจินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วทรุดลงกับพื้น แบมแบมสะดุ้ง หันไปมองหลาน

“ถ้ายังไม่สำนึกต่อไปมันจะไม่ใช่แค่แขนแต่เป็นกลางหน้าผากจุดเดียวกับน้องกู”

จินยองส่งสายตาเกลียดชังไปยังคนเจ็บจนซองจินต้องหลบสายตาด้วยความละอายใจ

เมื่อจินยองตัดสินใจอย่างนี้ วี เยริน และฮันบินก็ทำอะไรไม่ได้ พวกเขาช่วยกันพาชยอนูกลับไปที่ห้อง แจบอมและชางอุครีบเข้ามาช่วย

มาร์คเข้าไปประคองภรรยาให้ลุกขึ้น แบมแบมมองไปยังซองจินอย่างตำหนิแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา ด้วยไม่อยากซ้ำเติม

คนเราเจอไปขนาดนี้ ถ้าต่อไปยังคิดไม่ได้อีกเขาก็จนใจจะช่วยแล้วจริงๆ เพราะจินยองก็ลั่นวาจาไว้ชัดเจนแล้ว

“พี่สองคนถอยไปก่อนครับ ขอผมดูแผลซองจินหน่อย”

แบมแบมทรุดลงนั่งข้างกายซองจิน ดึงแขนเสื้อเขาขึ้นเพื่อตรวจดูแผล ซองจินร้องโอดโอยครวญครางด้วยความเจ็บปวด

เห็นแล้วก็อดคิดถึงชยอนูไม่ได้  

“วันนั้นชยอนูเกือบตาย..แต่มึงช่วยชีวิตมันไว้”

“กูจะถือเสียว่าตั้งแต่วันนั้นชีวิตมันเป็นของมึงและวันนี้

“วันนี้มึงก็เอาชีวิตที่มึงให้มันมาคืนกลับไป

แบมแบมตั้งสติ เช็ดน้ำตา ให้อเล็กซิส และไอรีนเป็นคนช่วย ส่วนไรอัน ยูคยอม และมาร์คให้เป็นคนที่คอยกดซองจินไว้ไม่ให้ดิ้นระหว่างเขาผ่าตัดเอากระสุนออกให้

เมื่อบอกหน้าที่ให้ทุกคนทราบแล้วแบมแบมก็เตรียมเครื่องมือให้พร้อมและให้ย้ายคนเจ็บไปอีกห้อง

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะครับ พอตื่นแล้วค่อยให้กินยาแล้วกัน ถ้าตื่นแล้วก็ไปตามแบมที่ห้องนะครับ แบมจะได้เอายาให้”

แบมแบมบอกทั้งพ่อและแม่ของซองจิน จากนั้นก็เอาแยกเครื่องมือแพทย์ที่ใช้แล้วห่อผ้าเพื่อเอาไปทำความสะอาดก่อนเก็บ

ทุกคนที่ช่วยก็ทยอยกันออกไปจากห้อง แบมแบมออกเป็นคนสุดท้าย แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตูห้องนอนฮยอนจินก็เรียกเขาเอาไว้

“เดี๋ยวก่อน”

แบมแบมหยุดเท้ารอฟัง ไม่ได้หันกลับมามอง

“ขอบใจมากนะที่ช่วยซองจินไว้”

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฮยอนจินซาบซึ้งในน้ำใจใครสักคนจากใจจริง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงเราก็ครอบครัวเดียวกัน”

แบมแบมเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูให้ ไรอันลังเลอยู่ครู่แล้วรีบลุกตามไป

“แบม”

แบมแบมหันมองมือที่จับแขนตนไว้ ไล่ไปที่ใบหน้าซึ่งคล้ายคลึงกับสามี มองหน้าไรอันเป็นเชิงถามว่ามีอะไรกับตน

“ขอบใจ”

“ครับ” แบมแบมยิ้มฝืนๆ แล้วขอตัวกลับห้อง

 

 

 

 

 

แจบอมช่วยน้องๆ ของจินยองขุดหลุมในพื้นที่สวนหลังอพาร์ทเม้นต์เพื่อฝังศพชยอนู

จินยองกอดเข่าเหม่อมองดินที่ถูกขุดขึ้นมา

ปุบปับก็ไป..ไม่ได้ล่ำลากันเลย

ชยอนูมันเป็นเด็กน่าสงสาร..อายุก็ยังน้อย..เขาไม่คิดว่าจะเสียมันไปเร็วอย่างนี้

“พี่จินยอง..

จินยองมองคนที่มายืนตรงหน้า ออสตินย่อตัวนั่งลง ยื่นของในมือให้เขา

มันเป็นแผ่นไม้อัดธรรมดาที่เขียนชื่อชยอนูด้วยสีน้ำ มีรูปวาดคนแบบก้างปลาหัวโตตัวเล็กๆ อยู่ตรงมุมด้วย

ออสตินค้นหาของในห้องพักมาทำ

“พี่ชยอนูจะชอบไหมครับ”

จินยองน้ำตาร่วง รั้งออสตินมากอดแล้วร้องไห้

“ชอบสิ ขอบใจ”

ออสตินกอดตอบแล้วตบหลังพี่จินยองเบาๆ

“ไม่ต้องร้องนะ พี่ชยอนูคงขึ้นไปอยู่บนสวรรค์กับคุณปู่คุณย่าแล้วล่ะ ท่านแก่แล้วจะได้มีพี่ชยอนูคอยดูแล”

จินยองยิ้มทั้งน้ำตากับคำปลอบใจของออสติน

“มันตายแล้วยังจะหาภาระให้มันทำอีกหรือไง”

“จะได้ไม่เหงาไงครับ”

บ้าจริงๆ..น่าโมโหพอกันทั้งแม่ทั้งลูก

“พี่จะออกจากกลุ่มแล้วนะ”

“เอ๋? ออกไปไหนครับ พี่จินยองจะไปไหน”

ออสตินผละตัวออกจากพี่จินยอง ตกใจ จินยองเช็ดน้ำตา

“พี่ไม่อยากเดินทางไปกับคนที่ฆ่าชยอนู”

ออสตินมองหน้าจินยองแล้วก้มหน้า สลดลงไปเลยทีเดียว

“อยู่แบบไม่มองหน้ากันได้ไหม ผมอยากอยู่กับพี่นะ อยากให้อยู่ด้วยกันทุกคนเลย”

“ไม่มีใครอยากต้อนรับพี่แต่แรกอยู่แล้วนี่”

“ผมไง แม่ก็ด้วย ถ้าพี่ไปแม่จะเหงานะ แม่จะทะเลาะกับพ่ออีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ ลุงกับป้าก็ไม่ชอบแม่ด้วยนะ”

“แต่อาก็ชอบแม่ไม่ใช่เหรอ”

“ผมไม่อยากให้ไป” ออสตินไม่รู้จะรั้งยังไงก็บอกตรงๆ จากใจ

“ไปกับพี่ไหมล่ะ”

“อยู่ด้วยกันเถอะครับ” ออสตินจับมือทั้งสองข้างของจินยอง ขอร้อง

“พี่ขอคิดดูก่อน”

“ก็ได้ แต่ต้องอยู่นะ”

ออสตินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ กอดจินยองไว้แน่น ไม่อยากให้ไปจริงๆ

 

 

 

กว่าจะฝังศพชยอนูเสร็จก็สามทุ่มแล้ว ทุกคนมารวมตัวกันหน้าหลุมศพเพื่อไว้อาลัย โดยมีซองจินยืนอยู่ไกลๆ หลังสุด

แม้จะเจ็บแผลแต่ซองจินก็อยากลงมาขอโทษชยอนู

 

 

 

ตลอดเวลาหลายวันที่อยู่ในอพาร์ทเม้นต์เก่ามีแต่บรรยากาศของความเศร้าลอยอวลไปหมด ทุกคนเงียบ ไม่ค่อยได้คุยกัน

กลุ่มของจินยองไม่ได้มาสุงสิงกับคนอื่นแล้ว เพราะพวกเขามักจะไปอยู่กับชยอนูข้างล่าง

จินยองตั้งใจไว้ว่าสักวันเขาจะพาชยอนูกลับไปบ้านเรา

เมื่อไรที่โรคระบาดสิ้นสุด จินยองจะมาพาชยอนูกลับไป

 

 

 

 

 

25% เหรอ ก็ถือว่าคืบหน้าแล้วนะ”

ซึงฮยอนพอใจเมื่อได้รายงานจากหน่วยวิจัยว่ายาต้านคืบหน้าไปอีกนิด ดีกว่าการวิจัยไม่กระเตื้องขึ้นเลย

“ผมไปดูหน่อยดีกว่า” ท่านนายพลลุกจากเก้าอี้ทำงาน นายทหารผู้ติดตามติดต่อไปทางห้องวิจัยว่านายพลจะไป

ซึงฮยอนผ่านระบบรักษาความปลอดภัยสองชั้นเพื่อเข้าไปยังแล็บวิจัยตัวยา

ภายในห้องกระจกนักวิทยาศาสตร์หลายคนยังวุ่นอยู่กับการทดลองทางเคมี ซึงฮยอนกดปุ่มบนแผงข้างประตู ยุนกิเห็นว่าท่านนายพลมาก็กดปุ่มภายในห้องเพื่อให้สนทนากันได้

“สวัสดีครับท่าน”

“ผมได้รับรายงานแล้วเลยอยากมาดูหน่อย”

“อ๋อ มีความคืบหน้าแล้วครับท่าน”

“ดีแล้วล่ะ พยายามกันต่อไปนะ”

“ขอบคุณครับ ว่าแต่..ท่านให้คนไปสอดส่องความเคลื่อนไหวที่ศูนย์ควบคุมโรคทางใต้ดูสักหน่อยก็ดีนะครับ”

ยุนกิลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยออกมา นายพลเลิกคิ้ว สงสัย

“มีอะไรงั้นหรือ?”

“หัวหน้าที่ควบคุมศูนย์อยู่ผมว่าเขารู้อะไรเกี่ยวกับหมอต้วนนะครับ และน่าจะรู้ดีด้วย”

“งั้นเหรอ แต่ผมเคยให้คนตรวจสอบเขาแล้วนะ”

“อาจจะมีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกเรานะครับ”

“เขาไม่น่ารอดพ้นเครื่องจับเท็จได้นะ”

“ลองดูอีกสักครั้งก็ไม่เสียหายนี่ครับ”

“ได้ ผมจะลองตรวจสอบจางอูยองดูอีกครั้ง”

“ขอบคุณครับท่าน ขอตัวนะครับ”

ยุนกิกลับไปทำงานของตนต่อไป ซึงฮยอนกอดอก มองผู้คนในห้องแล็บอยู่ครู่ก่อนจะละสายตาแล้วผละจากมา

“ไปตรวจสอบเรื่องของจางอูยองอีกครั้งแล้วส่งรายงานให้ผมเร็วที่สุดนะ” ท่านพลเอ่ยกับคนสนิท

“ครับท่าน” ชายหนุ่มในเครื่องแบบรับคำแล้งแยกตัวไปจัดการตามคำสั่ง

ซึงฮยอนมีความหวังขึ้นมากเมื่อยาที่วิจัยมานานเริ่มมีความคืบหน้าแม้จะเล็กน้อย นั่นไม่ใช่แค่ความหวังของเขาเพียงคนเดียวแต่คือความหวังของคนทั้งประเทศเลย

เขาหวังว่าจะได้เจอหมอต้วนในเร็วๆ นี้ เพื่อให้ความคืบหน้าของยาเป็นไปอย่างรวดเร็วมากขึ้น

 

 

TBC.


**

เจอกันอีกที ซีซัน 2 จ้ะ..





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,523 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:06
    พี่ชยอนูววววว~~ ฮรึกๆ ฮืออออ~~
    #2,465
    0
  2. #2336 Chiracc (@Chiracc) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 17:38
    เฮ้อออออออ สงสาร ซีซั่น2ต้องมันส์มากแน่ๆ
    #2,336
    0
  3. #2275 jjphile (@110720) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 17:58
    อยู่ด้วยกันก่อนนะจินยอง
    #2,275
    0
  4. #2202 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:08
    ชยอนู!!! ฮื้อออออ ไม่ๆๆๆๆๆๆ เเงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #2,202
    0
  5. #2177 Benzz Zaza Chokrom (@kanon-596) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 14:36
    ชยอนูที่แสนดี เกฃียดซองจินเราจะไม่มีงันให้อภัยยย แลมจะช่วยอีเด็กเลวทำไม
    #2,177
    0
  6. #2176 Benzz Zaza Chokrom (@kanon-596) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 14:36
    เพราะแก อีซองจินนน อีเลววว ฮืออออ
    #2,176
    0
  7. #2149 SUGARBOYXX♡ (@amimikuma) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:04
    ซองจินเ-้ยมาก!!!!
    #2,149
    0
  8. #2124 KanyaJantason (@KanyaJantason) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:42
    ร้องไห้ตามชยอนูอ่ะ สงสาร
    #2,124
    0
  9. #2115 LOOK_WALAK (@N_Nam0802) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 04:06
    จบซี่ซั่น 1 สรุปเนื้อหาแบบหยาบๆ แบมแบมหาลูกกับสามีเจอ ระหว่างทางเจอคนนู้นคนนี้ก็เอาเข้ากลุ่มเดินทาง หาที่พัก หาอาหาร ทะเลาะกับพี่สะใภ้(ทำไมไม่แยกกันส้ะที!) จบท้ายที่คนที่แบมเคยช่วยไว้ ตายในตอนจบ
    #2,115
    1
  10. #2091 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 14:07

    😢😢😢😢😢
    #2,091
    0
  11. #2086 19MTBB98 (@zahatyai) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 00:16
    เหมือนโดนไรท์ควักหัวใจที่หยุดเต้นออกมาปั๊มให้เต้นใหม่แล้วขยี้ทิ้งอะ

    ฮื่อ ชยอนู TT
    #2,086
    0
  12. #2046 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 01:15

    หงุดหงิดมาก เหมือนมีช็อตเรื่องที่ต้องแบบลุ้นก็ไม่มีอะไร แต่ดันมีอะไรง่ายๆ เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของคน

    #2,046
    0
  13. #1970 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 23:13
    โถถถถถ ชยอนู ตอนที่แล้วดีใจว่าจะรอด แล้วนี่อะไร ทำไมซองจินไม่ตายๆๆๆๆไปซะ ทำไมมม กำลังสำคัญต้องหายไปอีกคนด้วย ทำไม ทำไม ซองจินนายมันไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์สุดๆ
    #1,970
    0
  14. #1963 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 16:24
    พี่ชยอนู~TT โมโหแบมแบมมากกอ้ากกกกกก! ทำไมพี่จินยองไม่เอาลูกปืนให้แบมแบมสักนัดจะได้รู้ว่าไม่ต้อง-กกกก! ซองจินทำไมไม่เป็นแกที่ตายยยยไปซะ!!
    #1,963
    0
  15. #1905 MNBQ (@ploylailta) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 17:54
    อ้าวว แล้วงี้ลิซ่าจะรอดไหมเนี่ย
    #1,905
    0
  16. #1874 kor_kod1 (@kor_kod1) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 23:25
    ทำไมจบซีซันแบบนี้ ฮือออ หน่วงมากก แบบคิดว่าเป็นฝันสรุปเป็นเรื่องจริง ฮืออ อย่าแยกกลุ่มกันเลยนะ จองกุกทำไมเห็นแก่ตัวขนาดนี้
    #1,874
    0
  17. #1843 oni (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:49
    เศร้าเสียน้ำตาเลยไรท์นใจร้ายจังเราไม่คิดว่าจะเป็นชยอนู
    #1,843
    0
  18. #1799 MJBisMiine (@sunlikelay) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:34
    ซีซั่นสองงงง ฮืออออยากอ่านมากเลยค่ะ สนุกจนวางไม่ลงเลย มีหลายอารมณ์มาก เสียใจชยอนูอะ เราผูกพันธ์กับตัวละครไปแล้ว พอเค้าเสียมันก็ยิ่งทำให้เศร้าไปใหญ่ โฮฮฮ เปิดพรีเถอะค่ะ ยากอ่านซีซั่นสองแล้ววว
    #1,799
    0
  19. #1796 MarkBam_12 (@MarkBam_12) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 19:41
    เปิดพรีเถอะ~~~~หนูอยากอ่านนนน~~~
    #1,796
    0
  20. #1793 Love love markbam (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 01:33
    เราชอบเรื่องนี้มากแต่เสียดายที่เราเพิ่งเข้ามาเจอได้ไม่นานเลยไม่ทันตอนเขาเปิดพรี...อยากให้เปิดพรีอีกครั้งและรีบกลับมาต่อเร็วๆๆๆนะไรท์ รออยู่นะคะ
    #1,793
    1
  21. #1791 Bubii09 (@nepall44) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 03:57
    ซองจินสร้างเรื่องจนได้เลยนะโอ่ยยยย หงุดหงิดชหหหห แบมโคตรของโคตรแบกทุกอย่างเอาไว้อะ ฮือ อออออ สู้ๆนะไม่มีใครตายแล้วนะ ไม่เอาแล้ววว
    #1,791
    1
  22. #1790 อ่ะโลฮ่า (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 21:03
    โอยยยย ทำไมมันเศร้างี้ว้าาาาTTTT ตอนบอกว่าชีวิตชยอนูเป็นของแบมตั้งแต่แบมช่วยแล้ว แบบบบบ ฮรืออออ ไม่เอา จินยองไม่ไปปปปปTT ยื้อให้ได้!!ฮรือออ ร้องไห้เลยอ่ะตอนจินยองบอกจะไป อยู่ด้วยกันกับแบมสิ แบมต้องยื้ออออออ
    #1,790
    1
  23. #1787 mew_wwp (@mew_wwp) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 20:00
    เรารักทุกตัวละครไม่อยากเสียใครเลยซักคน ไรท์สื่ออารมณ์ตัวละครออกมาดีมากๆ เราอินจนร้องไห้ตามจินยองเลย มันเป็นความรู้สึกทั้งกดดัน ตื่นเต้น หวาดระแวงว่าผ่านแต่ละวันไปยังไง เราอินมากๆมากที่สุด รักฟิคเรื่องนี้ รักไรท์ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆจนถึงดีมากให้เราได้อ่านนะคะ จะติดตามผลงานของไรท์ต่อไปนะคะ รักกก
    #1,787
    1
  24. #1785 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 07:05
    บอกแล้วว่าผูกพันกับตัวละครในเรื่องนี้มากๆเลย โอ้ย ร้องไห้สะอื้นเลยค่ะ TT นี่ไม่ถูกใจครอบครัวฝั่งซองจินมากๆด้วย หมอแบมจิตใจดีเกินไปนะในสถานการณ์แบบนี้ เราไม่โอเคเลย เศร้าใจมากๆ ชอบฟิคมาร์คแบมเรื่องนี้มากค่ะ ที่สุดจริงๆ ขอบคุณไรท์มากๆที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ ดีใจที่เข้ามาอ่านสุดๆจริงๆ จะรอซีสองอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ อยากให้ไรท์รีปริ้นเล่มภาคหนค่งด้วยค่ะ พลีสสส <3
    #1,785
    1
    • 21 มกราคม 2561 / 14:29
      ขอบคุณเช่นกันค่ะ ดีใจที่อ่านแล้วชอบนะคะ ซีซั่นสองจะมาเร็วๆ นี้และจะมีรีปริ้นท์ซีซั่นหนึ่งด้วยค่ะ
      #1785-1
  25. #1780 MBAIYW (@0962106015) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 15:20
    ร้องไห้เพราะคำพูดของจินยอง ถ้าไม่สำนึกก็ปล่อยให้มันตายๆไปเถอะ อีกอย่างก็กลัว กลัวมิตรภาพดีๆแบบจินยองเพราะคนเห็นแก่ตัวแบบพวกนี้ คนอย่างจินยองน่าคบกว่าเยอะ ถึงจะไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน
    #1,780
    1