ปิดรีปริ้นท์(GOT7) Snow Drop Markbam,Bnior,Jackjae

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    23 ก.พ. 59

 

 








            

  

เคยนึกไหมว่าวันหนึ่งจะตื่นมาเจอความหายนะของโลกใบนี้

วันที่โลกมีศพเดินได้ หรืออะไรก็ตามแต่ที่มนุษย์ต้องดิ้นรนเอาตัวรอด

จะตาย

หรือจะอยู่

จะสู้

หรือจะยอมแพ้

เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเราก็ต้องยอมรับมันและปรับตัวตามความจริงตรงหน้าเพื่ออยู่ต่อไปให้ได้

Alexis Tuan

 

 

 

 

 

ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านต้วน ทุกคนนั่งล้อมวงพูดคุยกันก่อนกินมื้อเย็น ห้องคับแคบขึ้นเมื่อต้องต้อนรับสมาชิกในครอบครัวเพิ่มอีกสามคน

อเล็กซิสนั่งกอดเข่าไม่พูดจาบนพื้นพรมข้างโซฟาตัวที่พ่อนั่ง ออสตินนอนบนโซฟายาวหนุนตักผู้เป็นพ่อ สองพี่น้องมีท่าทางอิดโรยและเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง

การที่บ้านของปู่อยู่เกือบชานเมืองไม่ใช่ระยะทางที่ไกลมากจนทำให้สามพ่อลูกเหนื่อย แต่การเดินทางที่มีจลาจลและผู้ติดเชื้อตลอดทางทำให้สภาพจิตใจของสองพี่น้องหดหู่จนยากจะอธิบาย

ไม่น่าเชื่อว่าข้างนอกจะอันตรายขนาดนั้น ตั้งแต่เกิดมาพ่อเพิ่งเคยได้ยิน ตอนนี้โทรทัศน์ไม่มีการออกอากาศแล้ว และวิทยุก็ไม่รายงานอะไรมากนัก

โทมัส ผู้เป็นเจ้าบ้านเอ่ยขึ้นเบาๆ หลังจากฟังเรื่องราวระหว่างเดินทางมาที่นี่ของลูกชายคนรอง แค่ฟังและดูจากสีหน้าของมาร์ค เขารับรู้ได้ว่าสถานการณ์มันเลวร้ายเกินกว่าที่คิดไว้

 “มันไม่ใช่โรคระบาดธรรมดาหรอกครับ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร แต่โรคนี้ทำให้คนกินคนด้วยกันเอง มันเหมือนนรก มีแต่คนตายเดินทั่วไปหมด คนติดเชื้อมากจนผมคิดว่าจะพาลูกมาถึงที่นี่ไม่ได้แล้ว

มาร์คไม่เคยคิดเหมือนกันว่าในชีวิตจะได้เจอเรื่องบ้าๆ นี่

พี่มาถึงบ้านได้โดยไม่โดนกัดได้ยังไงชางอุค ชายร่างสูงเอ่ยถามเบาๆ แค่ฟังเรื่องราวก็เครียดแล้ว

ฆ่าไง..มาร์คเงยหน้ามองน้องเขย สีหน้าไม่สู้ดี มือที่ประสานกันไว้กำแน่น

ไอรีน น้องสาวที่นั่งข้างกันลูบไหล่มาร์ค เห็นใจพี่ชาย แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่พี่คงเจอเรื่องเลวร้ายมากว่าจะถึงบ้านได้

 “นายฆ่าคนงั้นเหรอ?” ฮยอนจิน พี่สะใภ้ของมาร์คฟังแล้วอึ้ง ไม่เชื่อว่าชายหนุ่มสุภาพอย่างมาร์คจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นลงไปได้

ผมก็ไม่อยากทำ มันจำเป็น ถ้าเราไม่ฆ่าเราก็ตาย ตอนนี้คนเป็นก็เหมือนเนื้อสด เหมือนอาหารของคนป่วยพวกนั้น ถ้าเราไม่อยากตาย ไม่อยากถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ แล้วกัดกินเราก็ต้องทำ

มาร์คพูดแล้วยกมือลูบหน้าราวกับต้องการให้ภาพเลวร้ายจางหายไป

ออสตินตัวสั่นด้วยความกลัวเพราะภาพคนถูกคนด้วยกันรุมกินยังติดตา เขากอดพ่อแน่นขึ้น มาร์คลูบไหล่เล็กไปมา

ไม่ต้องกลัวนะออสติน ไม่เป็นไรแล้วนะ ที่นี่ไม่มีคนติดเชื้อหรอกนะลูกอลิสผู้เป็นย่าปลอบใจหลานชายด้วยความสงสาร

อเล็กซิสเงยหน้ามองน้องชาย เธอรู้ว่าออสตินยังขวัญเสียอยู่ไม่น้อย ขนาดเธอเองยังแทบบ้ากับภาพเลวร้ายนั่น

เราไม่ได้ฆ่าคนค่ะป้าฮยอนจิน เมื่อติดเชื้อพวกเขาก็ไม่ใช่คนแล้วล่ะค่ะ

อย่าบอกว่าแกก็..จินซอง ชายหนุ่มที่นั่งข้างเธอถามด้วยความตกใจ อเล็กซิสพยักหน้ากับลูกผู้พี่ยืนยันในสิ่งที่เขาคิด

คนพวกนั้นไม่ใช่คน ฉันเห็นมากับตา ตอนพวกเขากำลังเปลี่ยน มันน่ากลัวมาก..

อเล็กซิสยกมือเช็ดน้ำตา เธอหลับตาลงอย่างเจ็บปวดกับภาพน่าสยดสยอง

ฉันแทงไปคนหนึ่งมันต้องใช้ความกล้ามากๆ ที่จะฆ่าผู้ติดเชื้อที่มีสภาพเกือบสมบูรณ์ เวลามองมันฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังฆ่าคน แต่ถ้าไม่อยากโดนกัดซะเองก็ต้องทำให้ได้ เราต้องจัดการที่หัวพวกนั้นถึงจะตายจริงๆ อีกครั้ง และพวกติดเชื้อก็ไวต่อเสียง ตลอดทางที่มาที่นี่เราเรียนรู้มาได้แค่นี้

อเล็กซิสมองมือตัวเองนิ่ง  ทุกคนในห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบทันที

 “ปู่ว่าเราเลิกคุยกันได้แล้วล่ะ พอเถอะอเล็กซิสหนูไม่ต้องเล่าแล้วลูก พวกเราเข้าใจแล้ว มาร์คพาลูกไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะไป เดี๋ยวมากินข้าวกัน

โทมัสบอกลูกชายให้พาหลานของเขาไปพักผ่อน เสื้อผ้าของสามคนพ่อลูกสกปรกเลอะเทอะไปหมด คราบเลือดก็เปรอะไปทั่ว อเล็กซิสเองก็สภาพจิตใจแย่ไม่ต่างจากน้อง เธออายุน้อยยังเผชิญโลกมาไม่มากนัก การที่ต้องเห็นโรคระบาดร้ายแรงและคนฆ่ากันเองกับตาคงเป็นเรื่องที่ยากจะทำใจ

และถ้าไม่แค่เห็นแต่ตัวเองต้องลงมือด้วย ไม่รู้ว่าจิตใจของหลานสาวคนนี้จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเมื่อไร

อเล็กซิสลุกขึ้น จับมือออสตินพาออกจากห้องนั่งเล่น มาร์คหยิบกระเป๋าของตัวเองกับลูกๆ มาสะพายและถือไว้ เดินตามลูกไป

ความรู้สึกหดหู่และเศร้าหมองจากสามพ่อลูกทำให้ทุกคนรู้สึกแย่กันไปหมด

เราไม่ควรอยู่ที่นี่ เราต้องไปศูนย์อพยพ

ไรอัน ชายหนุ่มที่หน้าตาคล้ายคลึงกับน้องชายเอ่ยออกมาหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดของครอบครัวมาร์คแล้ว มาร์คและอเล็กซิสไม่ใช่คนโกหกหรือชอบแต่งเติมเรื่องราวให้เกินจริง สิ่งที่หมอนั่นและหลานเขาเจอเชื่อได้เลยว่าต้องเป็นเรื่องจริงร้อยเปอร์เซ็นต์

จริงค่ะ ฉันเห็นด้วยฮยอนจินผู้เป็นภรรยาก็คิดว่าเรื่องนี้นิ่งนอนใจไม่ได้แล้ว อยู่ในบ้านก็อาจไม่ปลอดภัย

ที่ศูนย์มีทั้งทหารและหมอ ผมว่าเราไปอยู่ที่นั่นสักพักก็น่าจะดีนะครับ รอให้ทุกอย่างดีขึ้นแล้วค่อยกลับบ้าน

จินซองลูกชายคนโตของไรอันออกความเห็นบ้าง สิ่งที่อเล็กซิสเล่าทำให้เขากลัวเหมือนกัน กลัวตายก่อนไอ้โรคบ้านี่จะควบคุมได้

เราต้องรอแบมแบมก่อน มาร์คบอกแต่แรกว่าเขามาที่นี่ก็เพื่อมารอแบมแบมด้วย เขานัดกับเมียเอาไว้ที่บ้านนี้

อลิสไม่คัดค้านหรอกที่จะไปศูนย์อพยพ แต่สมาชิกในครอบครัวยังอยู่กันไม่ครบจะไปได้ยังไง

อาแบมแบมเป็นหมอ หนูว่าป่านนี้คงถูกพาไปที่ศูนย์อพยพแล้วมั้งคะดาฮยอน เด็กสาวหน้าตาสะสวยน่ารักแสดงความคิดเห็นเบาๆ

ในเมื่อเราไม่รู้แน่อาว่าเรารอก่อนเถอะ เผื่ออาแบมแบมตามมาแล้วคลาดกันจะแย่”  ไอรีนบอกหลานสาว เธอว่าเรื่องนี้อย่าเพิ่งรีบร้อนจะดีกว่า

ใช่ เราต้องรอแบมแบม พ่อไม่อยากให้ครอบครัวเราต้องขาดใครไป จะไปหลบที่ศูนย์ก็ต้องไปด้วยกัน ที่นี่ปลอดภัยนะ บ้านเรากว้างขวาง อาหารและน้ำก็เหลือเฟือ เรารอแบมแบมที่นี่ได้นานเลยล่ะ บางทีเรื่องโรคระบาดอาจจะสิ้นสุดในเร็วๆ นี้ก็ได้ อย่างมากพ่อว่าน่าจะรุนแรงสักสองสามอาทิตย์ มันต้องมีทางควบคุม เราไม่จำเป็นต้องตื่นกลัวไปล่วงหน้าหรอก

โทมัสคิดว่าบ้านเขาเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยสำหรับทุกคนที่สุดแล้ว แม้ตั้งอยู่ห่างจากเขตเมืองที่มีคนหนาแน่นไม่ไกลนัก แต่เขาว่าต้องมีหน่วยงานไหนสักแห่งควบคุมสถานการณ์ได้ก่อนเรื่องจะลุกลามมาถึงที่นี่

แต่ว่าพ่อครับ คนแถวนี้เริ่มอพยพย้ายกันไปบ้างแล้วนะไรอันคัดค้าน ถึงจะปลอดภัยแต่ถ้ามีสถานที่ที่ปลอดภัยกว่าเราก็ควรไปไม่ใช่เหรอ

พ่อไม่ได้บอกว่าจะไม่ไปแต่เราทิ้งแบมแบมไม่ได้ ฮยอนจินกับไอรีนไปเตรียมตั้งโต๊ะอาหารเถอะ ออสตินกับอเล็กซิสคงหิวแย่แล้ว ดาฮยอนเองก็ต้องกินอาหารให้ตรงเวลาด้วย

โทมัสตัดบท บอกให้สะใภ้คนโตและลูกสาวคนเล็กไปทำหน้าที่ของพวกเธอ ชางอุคลุกไปช่วยภรรยาด้วย

 

 

 

 

 “เอาไงดีลูกพี่ เราจะไปไหนกันดี ยังไงเราก็ต้องไปจากที่นี่แล้วล่ะอาหารเราใกล้จะหมดแล้ว

ฮันบิน เด็กหนุ่มที่สวมเสื้อยืดสีดำและหันปีกหมวกสแนปแบคไปข้างหลังเอ่ยกับคนที่ตัวเองเรียกว่าลูกพี่เบาๆ ยื่นมือไปรับหมากฝรั่งจากเยริน เด็กสาวหน้าตาน่ารักผูกผมสองข้างที่นั่งหันหลังพิงระเบียงห้อง

 “แต่ข้างล่างมันมีไอ้พวกเวรนั่นเดินยั้วเยี้ยเต็มไปหมดเลยนะมึงเยรินถอนหายใจ ถ้ามีทางให้เลือกแค่สองทางระหว่างถูกกัดตายกับอดตายเนี่ย มันเลือกยากมากเลยนะ

ลูกพี่ของฮันบินคือชายร่างสูงโปร่งที่สวมเชิ้ตดำ เขากำลังนั่งยองมองผ่านกระจกระเบียงลงไปด้านล่างที่มีแต่คนป่วยเนื้อตัวรุ่งริ่งเดินไปมาเต็มไปหมด นิ้วเรียวคีบบุหรี่ อัดควันร้ายเข้าปอดแล้วผ่อนออกมาช้าๆ

กูจะออกไปจากที่นี่คืนนี้ พวกมึงไปเตรียมตัวให้พร้อม

ชายสามคนและเด็กสาวอีกหนึ่งยิ้มออกเมื่อคำถามของพวกเขาได้รับคำตอบสักที ตั้งแต่วานก่อนลูกพี่ก็เอาแต่เงียบจนพวกเขากลัวใจ คิดว่าพี่จะพูดไม่ได้แล้วเพราะสะเทือนใจเกินไป..

เราจะไปไหนกัน พี่มีเป้าหมายแล้วเหรอ หรือว่าจะไปศูนย์อพยพกันเอง ไอ้พวกกู้ภัยแม่งไม่มาแถวนี้สักทีวี ชายหนุ่มที่เปลือยท่อนบนเพราะเพิ่งเอาเสื้อตัวโปรดไปซักเดินมาคุยด้วย

กูไม่พาพวกมึงไปตายหรอก

เสียงหวานราบเรียบแต่หนักแน่นว่าหมายความตามนั้นจริงๆ นัยน์ตาไม่ฉายความรู้สึก แต่ทุกคนสัมผัสได้ว่าลูกพี่ยังเสียใจ

พี่ทำใจได้แล้วเหรอ

ชยอนู ชายหนุ่มในฮู้ดแดงเอ่ยเบาๆ เพื่อนทุกคนรีบส่งสายตาให้หยุดพูดเมื่อดวงตาสวยของลูกพี่ปรากฏแววแข็งกร้าวขึ้นมา

ยัง กูต้องไปฆ่าไอ้เหี้ยนั่นก่อนถึงจะทำใจได้

ทุกคนลอบกลืนน้ำลายกับเสียงเย็นของลูกพี่

ใครจะทนไหววะ ลูกตายไปทั้งคน ผัวก็เลว ทิ้งลูกไว้ให้รอความตายที่บ้านแล้วหนีพวกติดเชื้อไปคนเดียว ถ้าพวกเขาเป็นลูกพี่เขาก็ต้องตามไปฆ่าไอ้ผัวเฮงซวยนั่นให้หายแค้นก่อน

มือเรียวสวยแปะลงบนกระจกแล้วกำแน่น สายตาที่มองลงไปเบื้องล่างแน่วแน่กับการตัดสินใจของตัวเอง

ต่อให้โลกจะเป็นยังไง ปาร์ค จินยอง คนนี้ก็ไม่สนใจหรอก ตราบใดที่เขายังจัดการไอ้สารเลวนั่นไม่ได้เขาไม่มีทางยอมติดเชื้อและตายเหมือนพวกคนข้างล่างนั่นเด็ดขาด!

เขาสาบานด้วยชีวิตเลยว่ามันจะต้องเจ็บปวดทรมานก่อนตายมากกว่าที่ลูกเจอ!!

 

 

 

 

 

มาร์คเดินไปมาในห้องนั่งเล่น พยายามโทรหาแบมแบมแต่ไม่สามารถติดต่อได้เลย

จะเข้าวันที่สามแล้วแบมแบมก็ยังไม่มาที่นี่ หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาลแล้วแบมแบม

มาร์คสะบัดหัวไปมาไล่ความคิดแย่ๆ ออกไป

ถึงจะอยู่กันไม่ได้จนต้องแยกทาง แต่ถ้าจะบอกว่าในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างนี้เขาไม่เป็นห่วงแบมแบมเลยมันก็เป็นเรื่องโกหก

ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน แต่งงานกันด้วยความรัก แต่แบมแบมคงเป็นห่วงแค่ลูก ไม่ได้ห่วงเขาหรอก

พี่มาร์คไปนอนพักหน่อยไหม อย่าเครียดนักเลย พี่แบมแบมเป็นคนเก่งยังไงเขาก็ต้องมาที่นี่ได้

ร่างสูงเดินมานั่งข้างคนที่นั่งก้มหน้าด้วยความเครียด มาร์คเงยหน้ามองชางอุค 

นี่มันเลยเวลานัดมานานแล้ว

อาจมีเหตุขัดข้องนิดหน่อยก็ได้นี่ โลกเราเปลี่ยนไปแล้วนะเราไม่สามารถไปไหนมาไหนได้ตรงเวลาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

พี่รู้ แต่ถ้าระหว่างทางที่มา..มาร์คกลัวจนพูดต่อไปไม่ได้ น้องเขยตบบ่าเขา

อย่าคิดแบบนั้นเราต้องมีความหวังสิ พี่แบมแบมจะไม่เป็นอะไร

ชางอุคให้กำลังใจ รู้ว่าสภาพจิตใจพี่ชายภรรยากำลังแย่ ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาที่ต้องนั่งรอไอรีนโดยไม่สามารถติดต่อกันได้ในเหตุการณ์แบบนี้เขาก็คงนั่งไม่ติด อยู่ไม่เป็นสุข

ถ้านายคิดว่าเมียนายอาจตายแล้วก็เลิกรอได้แล้ว รู้ไหมว่าคนอื่นเขาลำบากต้องมาติดแหง็กอยู่ที่นี่ ไปไหนไม่ได้ก็เพราะต้องรอแบมแบมคนเดียว ถ้าไอ้พวกบ้าข้างนอกบุกเข้ามาได้คงได้ฉิบหายกันหมด

ร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เอ่ยถ้อยคำขวางหู

มาร์คมองหน้าพี่ชายเขม็ง ชางอุคลำบากใจเมื่อไรอันพูดจาทำร้ายจิตใจน้องชายตัวเองอีกแล้ว

มันจะบุกเข้ามาก็เพราะเสียงของแกนั่นแหละมาร์คเอ่ยเสียงต่ำ บอกให้พี่ชายรู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ

แกกล้าย้อนฉันเหรอมาร์ค จะหย่ากันอยู่แล้วจะอาลัยอาวรณ์ทำไม ในโลกเฮงซวยแบบนี้ใครเขาสนคนอื่นกัน

พี่พูดอย่างนี้ก็ไม่ถูกนะไรอันทำไมพี่เห็นแก่ตัวอย่างนี้ พี่มาร์คกำลังทุกข์ใจนะ อย่าพูดเหมือนโลกจบสิ้นไปแล้วได้ไหม มันก็แค่โรคระบาด เกิดได้ก็ต้องหายได้ เรื่องเพิ่งเกิดพี่ก็เตรียมเอาตัวรอดแล้วเหรอ

สาวสวยเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมชาฝรั่งถ้วยหนึ่งสำหรับพี่ชายคนรอง เธอมองพี่ชายคนโตอย่างตำหนิ

คนตายที่เดินได้ยังไม่น่ากลัวเท่าคนเป็นที่ความเป็นมนุษย์ตายไปแล้ว

แต่มันกำลังทำให้เราเดือดร้อน! ทำไมฉันกับครอบครัวต้องมานั่งระแวงว่าไอ้พวกบ้านั่นจะบุกเข้ามาในบ้านด้วย แกไม่เห็นหรือไงว่าแถวนี้มันก็ไม่ปลอดภัย มีแต่พวกกัดเต็มไปหมด บ้านข้างๆ ยังอยู่ดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าพวกนั้นไม่รอดกันแล้วมันอาจจะเดินมาถึงบ้านเราวันนี้พรุ่งนี้ก็ได้ใครจะไปรู้ล่ะ!

พี่อยากไปนักก็ไปเลยไป๊! พาเมียกับลูกพี่ไปศูนย์อพยพก่อนเลย ถ้าคิดว่ารอดเองได้ก็ออกไป! และอย่าขนเสบียงไปซะหมดล่ะเพราะที่นี่ยังมีอีกหลายปากหลายท้อง

ไอรีนดักไว้ก่อนเพราะรู้จักนิสัยของพี่ชายคนโตดี พอรัฐบาลเริ่มประกาศภาวะฉุกเฉิน พ่อแม่ก็ให้ทุกคนเตรียมตุนของกินของใช้เอาไว้ ทุกอย่างจึงเป็นของส่วนรวม ไม่มีใครเป็นเจ้าของคนเดียว 

เสบียงที่มีอยู่ก็เพราะฉันขนมา ทำไมจะเอาไปไม่ได้

พี่เอาไปแค่จำนวนที่พี่เอาไปได้เท่านั้น สามีฉันก็ไปขนมาเหมือนกัน คนงานในไร่ก็ด้วย พวกเขาก็ขับรถออกไป และถ้าจำไม่ผิดพวกเขาบอกว่าพี่ไม่ทำอะไรเลยนอกจากนั่งรอที่รถ แถมเอาปืนติดไว้อีกกระบอกทั้งที่ไม่จำเป็นแล้วปล่อยเขาไปเสี่ยงมือเปล่า พี่รอที่รถเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้ขับรถหนีได้เลยใช่ไหมล่ะ!

ไอรีน!ไรอันขึ้นเสียงเมื่อถูกน้องสาวแทงใจดำ ชางอุครีบลุกมาขวางปกป้องภรรยาขณะพี่ชายเงื้อมือจะทำร้ายเธอ

แกจะทำอะไรน้องไรอัน!มาร์คผลักอกพี่ชายออกไปให้ห่างชางอุคและไอรีน

มึงมายุ่งอะไรด้วย กูจะสั่งสอนอีน้องปากดีน่ะสิ! ปากกล้านักทำไมมันไม่ออกไปเองล่ะ

แกเรียกน้องแบบนั้นได้ยังไง! น้องมันก็พูดถูก แกไม่พอใจแกก็ออกไปสิ

คนที่ควรออกไปคือมึงต่างหากไอ้มาร์ค มึงกับลูกทำอะไรบ้าง ขับรถมาอาศัยแล้วก็ถ่วงคนอื่นเขาให้รอความตายที่นี่เพื่อรอเมียมึงคนเดียวเนี่ยนะ

แกก็มาอาศัยพ่อกับแม่เหมือนกัน ฉันก็มีสิทธิ์มาบ้านพ่อนะไรอัน!

ไรอันกระชากคอเสื้อมาร์คเงื้อมือจะต่อย

หยุดนะไรอัน!ชายสูงวัยรีบเข้ามาแยกลูกชายทั้งสองออกจากกัน  ไรอันปล่อยมือจากคอเสื้อน้องเมื่อโดนพ่อดึงไปข้างหลัง

อะไรของพ่ออีก อย่าบอกนะว่าพ่อเข้าข้างมันไรอันหันมองบิดา ไม่พอใจ โทมัสปรามด้วยสายตา

แกจะกลัวตายอะไรนัก ยังไงสักวันทุกคนก็ต้องตาย เราต้องเกาะกลุ่มกันไว้จนกว่าโรคระบาดจะผ่านพ้นไป จะไม่มีใครไปไหนทั้งนั้นจนกว่าแบมแบมจะมาถึง บ้านนี้แข็งแรงพอจะป้องกันพวกเราทุกคนจากพวกติดเชื้อได้

เราต้องรออีกนานแค่ไหนล่ะคะกว่าสะใภ้คนโปรดของพ่อจะมาถึง ถ้าแบมแบมตายระหว่างทางมาที่นี่เราไม่ต้องรอไปจนตายเลยหรือไง อย่างกับว่าทางมาบ้านมันสะดวกนักนี่ มาร์คก็บอกเองว่าข้างนอกมันเลวร้ายมีแต่คนตายเพราะโรคเยอะมาก พ่อคิดว่าพวกนั้นจะเข้ามาในเขตบ้านเราไม่ได้หรือคะ ถ้าพวกคลั่งนั่นเข้ามาเมื่อไรก็จบ

สะใภ้คนโตเข้ามาร่วมวงด้วยหลังจากยืนมองอยู่นาน เธอเห็นด้วยกับสามีทุกคำและไม่ยอมให้ครอบครัวตัวเองต้องเสี่ยงอันตรายเพราะคนเพียงคนเดียวเหมือนกัน

มาร์คบอกเองว่าโรคนี้เท่าที่เห็นคนที่เป็นแล้วมีแต่ต้องตายเท่านั้น และถ้าไม่ร้ายแรงจริงคงไม่มีการก่อตั้งศูนย์อพยพขึ้นหรอก

เธอไม่เห็นใจออสตินและอเล็กซิสบ้างหรือไง ถ้าเธอติดค้างอยู่ที่ไหนสักแห่งและกำลังเดินทางมาที่นี่แต่พอเกินกำหนดเวลาเราก็ทิ้งเธอไป เธออยากให้เป็นอย่างนั้นบ้างใช่ไหม

โทมัสแย้งเรียบๆ สะใภ้ชักสีหน้าไม่พอใจทันที

พ่อพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ เอาไปเปรียบเทียบกันได้ยังไง

แสดงว่าเธออยากถูกทิ้งใช่ไหม ฉันจะได้จำไว้ว่าถ้าอนาคตเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ทำให้ครอบครัวเราพลัดหลงกัน ฉันกับทุกคนจะได้ทิ้งเธอได้โดยไม่ลังเล

ฮยอนจินไม่พอใจเมื่อพ่อสามีพูดแบบนั้น เธอขยับเข้ากอดแขนไรอัน

พ่อลำเอียง ดูสิคะไรอัน

พ่อครับ พ่อรักแต่ไอ้มาร์คผมไม่ว่าหรอกนะแต่อย่าลำเอียงมาถึงสะใภ้ได้ไหมครับ ฮยอนจินไม่ได้พูดอะไรผิดสักหน่อย พ่อจะให้เรารอแบมแบมไปถึงเมื่อไรไรอันเข้าข้างภรรยา

แกสองคนผัวเมียแน่ใจไหมว่าจะเอาตัวรอดกันได้และไม่ทำให้ลูกลำบาก ในบ้านนี้มีใครเป็นหมอไหมล่ะ คนที่สามารถเอาตัวรอดได้ก็นับคนได้เลย ถ้าจะพูดกันแบบไม่นับครอบครัวให้แกรู้สึกว่าพ่อไม่ได้รักสะใภ้ลำเอียง การมีแบมแบมอยู่ด้วยเราก็อุ่นใจได้ว่าลูกและหลานแกจะปลอดภัย ดาฮยอนท้องอยู่ไม่ใช่เหรอ ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างนี้หมอมีค่ากว่าของกินหรือน้ำซะอีก หมอทุกคนคือคนของส่วนรวม พวกเขาไปอยู่ที่ศูนย์อพยพกันหมด แต่ครอบครัวเรามีหมอของเราเอง ถ้าต้องหนีไปด้วยกันเมียแกสิคือตัวถ่วง ไม่ใช่คนที่แกกับเมียแช่งให้ตายระหว่างทาง กระทั่งไอรีนยังทำอะไรเป็นบ้างแต่เมียแกทำอะไรไม่เป็นเลย

ข่าวจากวิทยุทำให้ทุกคนได้รู้ว่าศูนย์อพยพปลอดภัย หมอ พยาบาล พร้อมเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทหารสามารถช่วยชีวิตไว้ได้ก็ไปประจำตามศูนย์ต่างๆ เพื่อคัดกรองโรคหมด และวิทยุยังประกาศตามหาบุคคลากรทางการแพทย์เพิ่มด้วยเพราะมีคนจำนวนหนึ่งปกปิดตัวเองว่าทำอาชีพอะไร และหมอแต่ละศูนย์ก็น้อย มีไม่เพียงพอที่จะดูแลประชาชน

ไอรีนกอดอก หัวเราะในคออย่างสะใจพี่สะใภ้ที่หน้าหดเหลือสองนิ้ว

หึ อะไรมันก็ดีไปหมด พ่อรู้ได้ไงว่าแบมแบมจะมาจริง ถึงไม่ตายเขาก็อาจไม่มาแล้วเพราะเขาไม่ได้รักลูกชายพ่อแล้วนี่ สู้หนีเอาตัวรอดไปอยู่ที่ศูนย์ไหนสักแห่งไม่ดีกว่าเสี่ยงตายมาบ้านพ่อผัวหรือไง

ไรอันเถียงไม่ได้จึงเอาความจริงมาตอกย้ำน้องชาย สีหน้ามาร์คเปลี่ยนไปทันที

ทุกคนหันไปมองมาร์ค ไอรีนที่เชื่อมั่นในตัวพี่สะใภ้คนรองเชิดหน้ากอดอก พูดแทนมาร์ค

พี่นี่โง่จริง ลูกเขาอยู่ที่นี่เขาจะไม่มาได้ยังไง พี่สะใภ้เขารักลูกจะตาย

ก็รักแค่ลูกล่ะวะ แกไปคิดแทนเขานี่เคยมีลูกรึไง

ยังไม่มีแต่ฉันก็คิดเป็น หรือว่าถ้าเกิดเป็นตัวพี่หย่ากับเมียแล้วลูกอยู่กับพี่ฮยอนจิน พี่จะไม่ไปหาลูกสินะ

อย่าเอาฉันไปเทียบนะ ฉันน่ะไม่ทิ้งลูกอยู่แล้วแต่แบมแบมน่ะไม่แน่ อายุยังน้อยแถมยังสวย ถ้ารอดก็หาผัวใหม่แล้วก็มีลูกใหม่ได้อีก จะมาอาวรณ์อะไรกับลูกผัวเก่า ไอ้มาร์คอาจจะหวังลมๆ แล้งๆ อยู่ก็ได้ว่าเมียจะมา หมอมันได้รับแมสเสจจากลูกหรือเปล่ายังไม่รู้เล้ย ฮะฮะฮะ

ผัวเก่างั้นเหรอ เขายังไม่ได้เซ็นใบหย่ากันเลยนะ!ไอรีนฟังน้ำเสียงยียวนกวนประสาทของไรอันแล้วทนไม่ได้

ปากกาน่ะยังไม่เซ็นแต่ใจมันหย่ากันไปตั้งนานแล้วนี่ ฉันพูดผิดตรงไหน สถานการณ์ตอนนี้อย่าว่าแต่หย่าเลย ถ้าข้างนอกมันเป็นนรกบนดินจริงๆ กฎหมายบ้านเมืองยังไม่มีใครสนใจจะทำตามเลยมั้ง

มาร์คทนฟังต่อไม่ได้ รีบเดินออกจากห้องไปก่อนจะมีเรื่องกันไปมากกว่านี้

ขืนคุยต่อเขาได้ต่อยหน้าพี่ชายแน่ แค่นี้ก็เครียดจะตายอยู่แล้ว!

เดี๋ยวสิพี่มาร์ค พี่จะไปไหนน่ะรอฉันด้วย!ไอรีนร้องเรียกพี่ชายที่เดินดุ่มออกไปไม่พูดไม่จา ก่อนจะหันมามองพี่คนโตด้วยความไม่พอใจ

ปากมากนักนะไรอัน ไม่พูดจาเหน็บใครสักวันพี่จะขาดใจตายหรือไง!

สาวสวยผลักไรอันออกไปให้พ้นทางแล้ววิ่งตามมาร์คไป ชางอุคมองสองสามีภรรยาจอมพูดมากแล้วส่ายหน้า เดินออกไปอีกคน

พูดให้มันน้อยๆ หน่อยก็ดีนะไรอัน พี่น้องกันยังไงก็เห็นใจกันบ้าง ใจเขาใจเราโทมัสทิ้งท้ายเอาไว้

ฮยอนจินมองตามพ่อสามีแล้วกอดอก แค่นหัวเราะ

ทุกคนดูใส่ใจมาร์คและแบมแบมมากเลยนะคะ มองไม่เห็นหัวคุณสักคน ทีนี้เชื่อฉันหรือยังล่ะว่าคุณน่ะไม่มีความสำคัญกับใครในบ้านเลย ฉันน่ะเป็นสะใภ้ ไอ้เรื่องรักลำเอียงมันปกติ แต่คุณน่ะไม่ใช่นะ ไม่ควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ

ผมรู้แล้วไรอันเดินไปทิ้งตัวที่โซฟา ความไม่พอใจถูกโหมกระพือเพราะลมปากภรรยา

 

 

 

 

 

เอ..อยู่ไหนน้าอลิสก้มมองหาลูกเบอร์รี่ที่ขึ้นตามธรรมชาติอยู่ในสวน เธออยากเก็บมันไปฝากออสติน มันเป็นของโปรดของหลานชาย ถ้าได้กินเขาคงสดใสขึ้นบ้าง

อ๊ะ เจออีกลูกแล้วอลิสรวบกระโปรงแล้วย่อกายนั่งลงเพื่อเก็บลูกเบอร์รี่ใส่ชาม

สวบ..

แฮ่..

เสียงฝีเท้าและเสียงครางในลำคอทำให้อลิสเงยหน้าขึ้นมองไปทางขวามือ ตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจยามเห็นเพื่อนบ้านเลือดอาบตัว เดินโซซัดโซเซมาทางเธอ

คุณจางเป็นอะไรคะ! เกิดอะไรขึ้น

อลิสวางชามลงกับพื้นแล้วรีบเข้าไปช่วยพยุงเพื่อนบ้าน ในความคิดแวบแรกเธอไม่คิดถึงโรคระบาดเลย บาดแผลเหมือนถูกทำร้ายทำให้เธอเข้าใจไปว่ามีใครทำร้ายร่างกายเพื่อนบ้านหนุ่ม

 “เอ๊ะ!อลิสตื่นตระหนก เริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากลเมื่อเพื่อนบ้านคว้าตัวเธอไว้แน่นแล้วอ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือดหมายจะกัดเธอ อลิสรีบสะบัดแขนให้หลุดทันที

อย่านะ! คุณเป็นอะไร นี่คุณติดเชื้อเหรอ

พอได้สังเกตคุณนายต้วนก็กรีดร้อง ตกใจ หวนคิดไปถึงเรื่องราวที่ลูกชายเล่าให้ฟัง

ผู้ติดเชื้อจะมีดวงตาขุ่น ความคิดด้อยลง หูยังทำงานดีแม้ร่างกายจะเสื่อมสภาพ เนื้อตัวเย็นเฉียบและได้กลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมาจากในร่าง ต่อให้บาดเจ็บสาหัสก็ไม่เจ็บปวด และจะกัดคนอื่นตลอดเวลา

อลิสผลักเพื่อนบ้านเต็มแรงแล้วออกวิ่งทันที รู้ด้วยสัญชาติญาณโดยไม่หันไปมองว่าเพื่อนบ้านต้องตามเธอมา

อ๊ะใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บ เธอรีบร้อนจนสะดุดล้ม อลิสรีบหันไปมองด้านหลังแล้วต้องตกใจกว่าเดิมเมื่อไม่ได้มีแค่คุณจางคนลูก แต่พ่อของเขาก็เดินโซเซกำลังจะเข้ามาในเขตรั้วของบ้านเธอด้วย

เธอน่าจะให้ชางอุคและไรอันทำรั้วใหม่ให้สูงกว่านี้!

ไม่นะช่วยด้วย! ไม่ ออกไปนะ อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ

อลิสรีบลุกขึ้นอย่างลนลาน หวาดกลัว มือเย็น ใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา แต่เมื่อเธอเคลื่อนไหวเร็วขึ้น อดีตเพื่อนบ้านก็ตามเธอเร็วขึ้นด้วย

อลิสลังเลที่จะวิ่งไปที่บ้านให้คนช่วย ถ้าเธอวิ่งไปตอนนี้โดยมีคนติดโรคไปด้วยจะต้องเกิดเรื่องแน่

ร่างบางคว้าไม้แถวๆ นั้นหันกลับไปฟาดใส่คุณจางคนลูกหลายครั้งไม่ยั้งแรงเพื่อหวังหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของเขาให้พอมีเวลาหนีกลับบ้าน แต่เธอลืมคิดไปว่าถ้าพ่อและลูกติดโรคระบาด คนเป็นแม่กับคนอื่นๆ ในบ้านเขาล่ะจะปลอดภัยหรือ?

ว้าย!อลิสถูกบางสิ่งจู่โจมเข้ามาจากด้านหลัง และแทบจะทันทีที่เธอถูกกอดรัดความเจ็บแล่นแปลบที่ต้นแขนก็ตามมา บอกให้เธอรู้ว่าถูกใครบางคนกัดเข้าแล้ว

อลิสสะบัดตัวหนีเพื่อจะหันกลับไปดูว่าใครที่กัดเธอ

โอ๊ย!อลิสปวดหนึบบริเวณที่ถูกกัด มันยิ่งกว่าฝันร้ายเมื่อเห็นเนื้อของตัวเองหลุดติดปากของคุณนายจางไป เพื่อนบ้านที่เคยแสนดีอ้าปากจะกัดอีกรอบแต่อลิสไม่มีทางยอมให้ทำได้อีก

เธอจะมาถูกรุมกินแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

 

 

 

 

 

อเล็กซิสนั่งอยู่บนพื้นข้างหน้าต่างมองสองพี่น้องที่เข้ามาในห้องของพ่อ หญิงสาววัยยี่สิบนั่งลงบนเตียง

ออสตินนอนหนุนตักพี่สาวอ่านหนังสืออยู่ เขาลดหนังสือในมือลงเพื่อมองลูกพี่ลูกน้อง

เด็กชายใจเย็นอ่านหนังสือได้เพราะพ่อบอกว่า พออ่านหนังสือเล่มนี้จบแม่จะมาถึงบ้านพอดี ออสตินเลยตั้งใจอ่านหนังสือโดยไม่ทำอะไรเลย

ทำไมเข้ามาในห้องนี้ล่ะอเล็กซิสถามเบาๆ

ยัยนี่เหงา แค่อยากมาคุยกับแกชายหนุ่มวัยยี่สิบสองนั่งลงด้วยกันกับน้องบนเตียง

คุยอะไร ฉันกับพี่ดาฮยอนไม่ได้คุยกันมานานมาก”  อเล็กซิสมองคุณแม่วัยใส

ฉันแค่ขี้เกียจฟังแม่บ่นเลยมาหลบอยู่นี่ ขออาศัยแป๊บเดียวเท่านั้นล่ะ

ดาฮยอนเหนื่อยและรู้สึกแย่มากที่ต้องโดนแม่ดุด่าตลอดเรื่องที่เธอสร้างความลำบากให้และท้องไม่มีพ่อ และเรื่องนั้นถูกพูดถึงบ่อยขึ้นเมื่อมีโรคระบาด การมีชีวิตใหม่เกิดขึ้นในตอนนี้น่ะแม่มองว่าคือภาระ เพราะไม่รู้ว่าเรื่องจะยืดเยื้อไปถึงเมื่อไร

จินซองนอนหงายลงไปกับเตียง เขาแค่หลบงานโดยการบอกว่าจะอยู่ดูแลน้องสาว คนงานในไร่ต่างเอาตัวรอดกันไปหมดแล้ว ทุกคนย้ายไปที่อื่นพร้อมครอบครัว งานที่มีอยู่ทุกคนในบ้านเลยต้องทำกันเอง ย่าบอกว่ามาอยู่ที่นี่ต้องช่วยกันทำงานแต่เขาขี้เกียจทำ

จะอยู่ก็ได้แต่ไม่คุยด้วยหรอกนะ ฉันอยากอยู่เงียบๆ

อเล็กซิสพูดทั้งที่หลับตา มือบางลูบผมน้องชายไปมาไม่สนใจสองพี่น้องอีก

แม้ไม่ค่อยได้เจอกันแต่อเล็กซิสรู้ว่าแต่ละคนนิสัยยังไง พี่ดาฮยอนถึงเอาแต่ใจแต่นิสัยโดยรวมยังน่ารักน่าคบ ส่วนพี่จินซองคือคนที่เธออยากอยู่ให้ไกลที่สุด

แกสองคนรอแม่กันเนี่ย เคยคิดไหมว่าแม่อาจตายไปแล้ว

อเล็กซิสและออสตินมองหน้าคนพูดทันที เด็กสาวคิ้วขมวดส่วนออสตินน้ำตาคลอ สะเทือนใจกับถ้อยคำโหดร้าย

พี่พูดบ้าอะไรจินซองดาฮยอนเอ็ดพี่ชายที่พูดอะไรไม่รู้จักกาลเทศะ จินซองนอนไขว่ห้าง เคี้ยวองุ่นที่ถือติดมือมาก่อนปาเม็ดใส่อเล็กซิสที่กำหมัดแน่น

อามาร์ครออาแบมแบมไม่ยอมไปไหน ถ้าข้างนอกมันเลวร้ายอย่างที่แกเล่าจริงคิดว่าแม่แกมีโอกาสรอดจนมาถึงที่นี่สักกี่เปอร์เซ็นต์ล่ะ โอ๊ย!

จินซองร้องเสียงหลงเมื่ออเล็กซิสลุกพรวดแล้วขึ้นคร่อมทับเขาไว้ ก่อนที่จินซองจะตั้งตัวได้อเล็กซิสก็จิกผมเขาแรงๆ แล้วซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าหล่อสองทีติด ดาฮยอนและออสตินต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเร็วมากจนไม่ได้เข้าไปห้าม

มึงแช่งแม่กูเหรอจินซอง!!อเล็กซิสโกรธจัดเมื่ออีกฝ่ายพูดไม่เข้าหู ความเครียดจากสถานการณ์ที่เผชิญและความเป็นห่วงแม่ทำให้เด็กสาวยากจะควบคุมอารมณ์

กูเจ็บนะอเล็กซิส!

จินซองผลักอเล็กซิสออกไปจากตัว เด็กสาวร่วงจากเตียงอย่างแรงจนจุก ชายหนุ่มรีบลุกจากเตียงทำร้ายกลับ อเล็กซิสกลิ้งหลบแล้วข่มความเจ็บถีบที่หน้าแข้งจนจินซองล้มลงไปนั่ง เด็กสาวรีบลุกขึ้นยืนเตะเข้าที่ไหล่กว้างอีกทีจนจินซองเสียหลักล้มลงไปนอนกับพื้น

มึงพูดแบบนี้ได้ยังไง มึงกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้ากูและน้องเชียวเหรอ ถ้าเป็นแม่มึงบ้างล่ะ!

เด็กสาวเตะเข้าที่สีข้างจินซองเต็มแรงอีกหลายทีจนร่างสูงจุกเสียดลุกขึ้นไม่ได้ ทำได้แค่ปัดป้อง

อเล็กซิสพอแล้ว พี่ขอร้อง!ดาฮยอนรีบเข้ามารั้งตัวอเล็กซิสไว้แต่เด็กสาวไม่ยอม เธอสะบัดตัวหนีเพื่อจะทำร้ายจินซองอีก

ออสตินไปตามอามาร์คมาเร็ว!ดาฮยอนต้องหาตัวช่วยเมื่อเธอไม่มีความสามารถพอจะห้ามคนที่กำลังโกรธได้ ออสตินสะดุ้ง มองพี่ดาฮยอนงงๆ

ไปสิออสติน ไปเร็ว!พอถูกย้ำออสตินก็ได้สติ รีบวิ่งออกจากห้องไปตามพ่อ

 

 

มีเรื่องอะไรกัน!มาร์คและฮยอนจินวิ่งมาที่ห้องแทบจะพร้อมกัน

ภาพที่ทั้งคู่เห็นคือ ดาฮยอนยืนขวางจินซองและอเล็กซิสเอาไว้ไม่ให้กระโจนใส่กันแต่แทบจะไม่ช่วยอะไร จินซองกระชากผมยาวของอเล็กซิสอยู่ อเล็กซิสที่ตัวสูงกว่าดาฮยอนก็ไม่สนใจคนที่คั่นกลาง ตบหน้าของจินซองอย่างแรงได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันสนั่นหู ทำให้จินซองเซ ต้องปล่อยมือจากผมอเล็กซิส

อเล็กซิสผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อยืดตัวเล็กที่ใส่อยู่ยับยู่ สภาพจินซองก็ไม่ได้ต่างกันนัก ใบหน้าหล่อเหลาช้ำแตกเลือดกลบ เสื้อเชิ้ตถูกทึ้งขาดจนกระดุมเม็ดบนหลุด เขายืนงอตัวเพราะความบอบช้ำที่ลำตัว มือกุมหน้าด้วยความเจ็บ  

มะ..แม่ แม่! อเล็กซิสมันทำร้ายผม มันน่ะคนป่าเถื่อนใช้แต่กำลัง! ไม่เห็นผมเป็นพี่สักนิด

จินซองถือคติฟ้องก่อนได้เปรียบ รีบเดินมากอดแขนแม่หาที่พึ่ง ฮยอนจินเห็นสภาพลูกชายแล้วก็โกรธ ตวัดสายตามองหน้าอเล็กซิสพร้อมตำหนิทันที

อันธพาล! แกทำร้ายลูกฉันทำไมอเล็กซิส เป็นบ้าหรือไงถึงมาลงมือลงไม้กับลูกฉัน เขาแก่กว่าแกตั้งกี่ปี แกนี่ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่เลยนะ ขอโทษลูกฉันเดี๋ยวนี้นะ!

ก็มันมาแช่งแม่หนูว่าแม่ตายก่อนนะป้า! ปากหมาแบบนี้หนูไม่เอาเลือดหัวมันออกก็ถือว่าหนูเกรงใจป้ากับลุงไรอันแล้วนะ หนูไม่ขอโทษมันให้เสียปากหรอก! ก่อนจะด่าหนูป้าด่าลูกตัวเองก่อนเหอะ มันน่ะสมควรโดนแล้วยังมีหน้ามาฟ้องแม่อีก ไอ้ตอแหล ถ้ามีมีดอยู่ในมือมันตายคามือหนูแน่จะบอกให้รู้ไว้!!

อเล็กซิสชี้หน้าวีนอย่างไม่เกรงใจ พูดแล้วยังโกรธจนอยากเหยียบจินซองเพิ่มอีกสักสองสามที!

สามหาว! ก้าวร้าว! พ่อแม่แกไม่สั่งสอนบ้างหรือไงถึงกล้ามาขึ้นเสียงว่าฉันกับลูกปาวๆ แบบนี้ หัดมีสัมมาคารวะกับผู้ใหญ่บ้างนะยะ! ตอนนี้แม่แกจะอยู่หรือตายก็ไม่มีใครรู้แล้วลูกฉันพูดผิดตรงไหน ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้นะ

ฮยอนจินเดินไปยืนข้างลูกชาย ออกโรงปกป้อง อเล็กซิสกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ถ้าไม่ติดว่าพ่อยืนอยู่ตรงนี้เธอไม่ยอมอยู่เฉยแน่  ป้าก็ป้าเหอะ!

อ่าวพี่สะใภ้ พี่ไม่มีสิทธิมาด่าลูกผมนะ พี่ควรสั่งสอนจินซองไม่ให้พูดจาแย่ๆ ใส่คนอื่น จินซองไม่ใช่เด็กแล้วนะควรมีหัวคิดได้แล้ว พี่อย่าเอาแต่ให้ท้ายกันจนเขาไม่เห็นหัวใครได้ไหม ยังไงแบมแบมก็ยังเป็นอาสะใภ้เขา เรื่องตายมันใช่เรื่องที่สมควรพูดเหรอครับ โตจนเรียนจบแล้วยังไม่มีสำนึก ไม่รู้จักกาลเทศะ ไร้มารยาทที่สุด และเรื่องที่อเล็กซิสพูดจาไม่ดีใส่พี่ถ้าแกไม่อยากขอโทษผมคงบังคับลูกไม่ได้จริงๆ พี่ยังสอนลูกให้เขาไม่รู้จักเคารพอาสะใภ้ได้ ถ้าอเล็กซิสไม่อยากเคารพนับถือป้าสะใภ้เหมือนกันผมก็เห็นว่ามันสมควรแล้ว

มาร์คไม่ยอมให้พี่สะใภ้มาด่าลูกตนเหมือนกัน มาด่ากระทบกันว่าเขาไม่สั่งสอนลูก ตัวเองสอนลูกดีตายล่ะ ผู้ชายประเภทไหนถึงกล้าทำร้ายน้องสาวได้ แม้ไม่ใช่น้องในไส้อย่างดาฮยอนแต่อเล็กซิสก็เป็นเด็กผู้หญิงนะ

ไรอันกับเมียมันเลี้ยงลูกยังไงถึงได้กู่ไม่กลับแบบนี้

อเล็กซิสเหยียดยิ้มพอใจที่ป้าสะใภ้เดือดจนตัวสั่นและดีใจที่พ่อเข้าข้างเธอ

 “มาร์ค! แกว่าฉันเหรอ อยากจะมีเรื่องกับฉันอีกคนหรือไงฮยอนจินหันมาเอาเรื่องมาร์คทันที มาร์คเอือมที่ฮยอนจินไม่เคยดูตัวเองเลย มิน่าจินซองถึงนิสัยแบบนี้

ถึงครอบครัวเขาจะล้มเหลวต้องหย่าร้าง แต่ยังไงเขาก็เลือกภรรยาได้ดีกว่าไรอันล่ะนะ อย่างน้อยแบมแบมก็รู้จักอบรมสั่งสอนลูกให้เป็นเด็กดี

เอะอะอะไรกัน พ่อให้ฉันขึ้นมาดูไอรีนตามขึ้นมาอีกคน มองบรรยากาศในห้องมาร์คที่ไม่ค่อยจะสู้ดี

ไม่มีอะไรหรอกค่ะอาไอรีน พี่จินซองกับอเล็กซิสทะเลาะกันนิดหน่อย ไปเถอะแม่ พี่จินซองก็แกว่งปากหาเท้าเอง

ดาฮยอนจับแขนแม่ให้พาพี่ออกจากห้อง แต่ฮยอนจินสะบัดแขนลูกสาวออกไม่ให้จับแล้วโอบไหล่จินซองพาออกจากห้องไปกันสองคน ดาฮยอนหน้าเสีย ยืนนิ่ง ไม่กล้าตามไป

เจ็บมากไหมอเล็กซิส พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าใจร้อน

มาร์คเดินไปหาลูก จับใบหน้าสวยหวานหันไปมาเพื่อดูรอยฟกช้ำ หมุนตัวแกเพื่อดูว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้าง เขาดุแต่น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

หนูทนไม่ไหวนี่ มันถามมาได้ยังไงว่าไม่คิดบ้างเหรอว่าแม่ตายแล้ว มันถามต่อหน้าออสตินเลยนะคะ

อเล็กซิสฮึดฮัด ยังคงไม่พอใจอยู่ มาร์คถอนหายใจ ลูบผมสวยที่ยุ่งเหยิงให้เป็นทรงให้เบาๆ

แล้วคุ้มไหมล่ะต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ หนูต้องระงับอารมณ์บ้าง คนปากไม่ดีก็ปล่อยเขาไปสิ ถ้าแม่ตามมาถึงได้โดนดุชุดใหญ่แน่ แม่เขาให้เรียนเพื่อป้องกันตัวไม่ได้ให้เอาไว้ใช้ระบายอารมณ์ ลงไปข้างล่างเถอะเดี๋ยวพ่อทายาให้ ดูสิแขนขาเขียวหมดแล้ว  ไป น้องรอกินข้าวด้วย

หนูไม่อยากร่วมโต๊ะกับมันเลยให้ตายสิอเล็กซิสกอดอก มาร์คกอดไหล่บาง โยกตัวลูกสาวไปมา

หายใจเข้าลึกๆ ไม่ต้องไปสนใจ ถือว่าพ่อขอ

ดาฮยอนมองอามาร์คและลูกสาวด้วยใบหน้าหม่นหมองจนไอรีนสังเกตเห็น

ไม่เป็นไรนะดาฮยอน เดี๋ยวแม่ก็ดีกับหนูเองนั่นแหละไอรีนเดินไปปลอบใจหลานสาว เข้าใจเธอ การได้เห็นมาร์คห่วงใยอเล็กซิสคงทำให้ดาฮยอนคิดถึงพ่อแม่ตัวเองที่ไม่เคยทำแบบนี้กับเธอเลย

ดาฮยอนซุกกอดอาสาวไว้แน่น ไม่ได้พูดอะไรออกมา

มีเรื่องอะไรกันน่ะมาร์คสงสัย มองหน้าน้อง

นิสัยพี่ฮยอนจินน่ะพี่น่าจะรู้ พี่ไรอันกับเมียไม่ใส่ใจอะไรดาฮยอนหรอกตั้งแต่รู้ว่าท้อง..อับอายตามประสาคนหน้าบาง พี่ยังไม่รู้สินะว่าดาฮยอนพักการเรียนแล้วย้ายมาอยู่กับฉันตั้งแต่เดือนที่แล้ว โดนไรอันไล่ออกจากบ้าน มันโกรธจัดจนตีลูกเกือบแท้ง ดีที่จินซองยังสงสารน้องโทรมาบอก พ่อเลยไปรับหลานกลับมาอยู่ซะด้วยกันจนกว่าจะคลอด

ไอรีนลูบหลังลูบไหล่หลาน พูดแล้วก็เศร้าใจ

อะไรนะ!มาร์คฟังแล้วยังโมโหแทน อเล็กซิสหน้านิ่ว นึกโกรธไปทั้งครอบครัวนั้น

พี่ใจเย็นๆ นะอย่าลงไปมีเรื่องกันต่อล่ะ ลงไปกินข้าวกันเถอะเดี๋ยวแม่ก็คงกลับมาแล้วล่ะ บอกว่าจะทำพายให้เด็กๆ กินด้วยไอรีนชวนทุกคน เช็ดน้ำตาให้ดาฮยอน ปลอบใจเธอไม่ให้คิดมาก

เอ๊ะ เสียงเอะอะอะไรกันน่ะมาร์ครีบเดินออกจากห้องเมื่อได้ยินเสียงโวยวายของทุกคนที่อยู่ชั้นล่างพอดี

 

 

 

 

 “ทุกคน พวก..พวกติดเชื้อเข้ามาในบ้านเราแล้ว

อลิสร้องบอกทุกคนแล้วทรุดลงกับพื้นหน้าประตู ต้นแขนซ้ายของเธอเลือดอาบและมีแผลเหวอะ

แม่! แม่เป็นอะไรไปครับชางอุคที่อยู่ใกล้ประตูได้สติก่อนทุกคน เขารีบเข้าไปประคองเธอเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง เสียงของชางอุคทำให้ทุกคนรีบวิ่งมาดู

ชางอุค..อลิสจับแขนลูกเขยไว้ หน้าสวยที่มีริ้วรอยเหยเกด้วยความเจ็บ

พวกบ้านั่นมาถึงรั้วแล้ว! มาได้ไงน่ะ แถวนี้มีพวกติดเชื้อแล้วเหรอ

 ฮยอนจินแหวกม่านมองออกไปนอกหน้าต่างร้องออกมาด้วยความกลัว มองผู้ติดเชื้อกลุ่มหนึ่งที่เข้ามาในพื้นที่ของบ้านนี้แล้ว

ที่รัก บอกผมซิว่าคุณไปโดนอะไรมา ใครทำร้ายคุณเหรอโทมัสประคองร่างภรรยาไว้ในอ้อมแขนแทนชางอุค พยุงเธอลุกขึ้น

แม่!มาร์คที่เพิ่งลงมาจากชั้นสองรีบวิ่งมาหามารดา ไอรีนที่ตามพี่ชายมาพอเห็นแม่ได้เลือดก็รีบวิ่งไปเอากล่องยาในห้อง 

เลือดจากบาดแผลอลิสทำให้ทุกคนใจเสียไปตามๆ กัน

มาร์คอุ้มแม่ไปที่ห้องนั่งเล่น ค่อยๆ วางเธอลงบนโซฟายาวเพื่อให้นอนลงได้ พอดีกับที่ไอรีนเอากล่องยามาวางที่โต๊ะ

 “ขอโทษนะทุกคน แม่ไม่ทันระวังเลยโดนกัด บ้านคุณจางติดเชื้อกันหมดบ้านแล้วล่ะอลิสเล่าให้ฟัง ทุกคนมองหน้ากัน ตกใจเมื่อโรคระบาดเข้าใกล้พวกเขาขึ้นอีกแล้ว

ใกล้มากเสียด้วย

โทมัสนั่งลงบนโซฟาหันหน้าไปทางภรรยา ประคองเธอลุกขึ้นนั่งเพื่อให้ลูกๆ ดูแผล อลิสจับแขนสามีไว้เป็นหลัก ความชาหนึบจากบาดแผลเริ่มกลายเป็นความเจ็บปวด

ใครจะทำแผล พี่ทำได้ใช่ไหมมาร์คไอรีนนั่งลงคุกเข่ากับพื้นเพื่อดูแผลแม่ ใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำเช็ดเลือดออกให้เบามือ

มาร์คมองหน้าพ่อ พอเห็นพ่อจับมือแม่ไว้ไม่ยอมปล่อยมาร์คก็พยักหน้า

เดี๋ยวพี่ทำเอง

ไม่ต้องหรอกมาร์ค..แม่คงไม่รอดอย่าเสียเวลาเลยอลิสจับมือลูกชายห้ามไว้

แม่พูดอะไรอย่างนั้นครับ ผมจะทำแผลให้แม่ก่อน เราจะรอจนกว่าแบมแบมมาแล้วค่อยให้เขาดูแผลให้อีกทีนะ

มาร์คปลอบใจแม่ มือที่เปิดกล่องยาสั่นอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแม่จะโชคร้ายโดนกัด เขาไม่เคยคิดภาพคนในครอบครัวโดนกัดมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

ไม่มีใครนึกถึงเลยว่าพวกติดเชื้อจะเข้ามาในไร่เร็วแบบนี้

ใช่แล้วล่ะคุณ อย่าเพิ่งคิดในแง่ร้ายนะโทมัสจูบหน้าผากภรรยา ทั้งห่วงและกลัวว่าจะเสียเธอไป

โรคนี้ยังไม่มีทางรักษา ใครที่โดนกัดเท่ากับติดเชื้อ และเมื่อติดเชื้อมีแต่ตายเท่านั้น..

ผมน่าจะออกไปกับแม่ชางอุคโทษตัวเอง ตอนแรกเขาจะไปด้วยแต่แม่ไม่ยอมให้เขาไป

ไม่เป็นไรชางอุคแม่ไม่ระวังเอง แม่ไม่คิดว่าครอบครัวคุณจางก็ติดโรคแล้ว นึกว่าเขาเก็บตัวเงียบเหมือนบ้านเราอลิสฝืนยิ้มให้ลูกเขย แม้เธอจะเจ็บก็ยังปลอบไม่ให้เขาคิดมาก

อีกไม่นานแม่ก็จะกลายเป็นคนพวกนั้นสินะ

ไรอันที่เงียบมานานเอ่ยขึ้น สิ่งที่เขาพูดคือสิ่งที่ทุกคนรู้ดีแก่ใจและกำลังหวาดกลัวกับความเป็นจริงข้อนี้ อลิสถอนหายใจยาวแล้วหลับตาลง ซบหน้ากับอกสามี

เห็นหรือยังว่ามันอันตราย แต่พ่อกับแม่กลับทำเหมือนบ้านนี้ยังปลอดภัยและอยู่ห่างไกลจากไอ้พวกบ้านั่น

ไรอันกัดเล็บด้วยความกังวลขณะมองน้องชายทำแผลให้แม่

รั้วไม้เตี้ยแค่นั้นกันอะไรไม่ได้แน่ เราต้องรีบไปจากที่นี่แล้วนะคะขณะที่ทุกคนรุมล้อมห่วงใยอลิส ฮยอนจินกลับคิดหาทางหนี

ไอรีนลุกขึ้นแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าพี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้ เธอผลักอกพี่ชายแล้วฟาดมือใส่แก้มของพี่สะใภ้อย่างแรง

ไอรีน!ฮยอนจินไม่คิดว่าน้องสามีจะกล้าตบเธอ

แหกตาดูบ้างนะว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น! ไม่ห่วงแม่ก็อย่าพูดจาแย่ๆ ให้คนอื่นเขากลัวได้ไหม ถ้าอยู่ที่นี่แล้วช่วยอะไรไม่ได้ก็ไสหัวออกไปเลย ไปสิ!

ไอรีนกำมือแน่นเพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้ตบหน้าพี่ชายไปด้วย

อย่าทะเลาะกันเลยแม่ขอร้อง ที่ไรอันและฮยอนจินพูดก็ถูกนะ ทุกคนควรรีบไปเก็บของได้แล้ว อีกไม่นานที่นี่จะไม่ปลอดภัย ไปศูนย์อพยพกันเถอะลูก มันต้องใช้เวลาเดินทางกันอีก เดินทางกันค่ำมืดมันจะลำบาก อันตรายด้วย

อลิสเอ่ยขณะจับแขนสามีไว้แน่นลดทอนความเจ็บ

เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะแม่ แม่บาดเจ็บอยู่นะ เราจะรอจนแม่ดีขึ้นก่อนไอรีนไม่ทิ้งแม่แน่นอน

อย่าดื้อกันเลย แม่รู้ตัวว่าไม่รอดแน่ ยังไม่มีใครหายจากโรคระบาดนี่ อย่าให้แม่เป็นตัวถ่วงทุกคน แม่เชื่อว่าแบมแบมยังมีชีวิตอยู่แต่กว่าจะมาถึงที่นี่คงสายไปแล้ว อย่างในวิทยุที่เราได้ยินไง..ข่าวล่าสุดนั่นเกี่ยวกับอาการที่จะแสดงหลังจากติดเชื้อ แม่แข็งแรงนะและอาจจะทำให้แม่อยู่ได้อีกหลายชั่วโมงกว่าจะกลายเป็นพวกนั้น แม่จะคอยแบมแบมอยู่ที่นี่เอง คิดหาทางหนีและสถานที่ที่จะไปกันได้แล้ว อย่าลืมว่าดาฮยอนท้องอยู่นะและออสตินก็ยังเด็ก แม่ไม่อยากให้เขาอยู่ที่นี่จนติดเชื้อ แม่ไม่อยากทำให้ทุกคนต้องป่วย

อลิสทำใจที่จะตายอยู่ที่บ้านหลังนี้แต่ยังห่วงทุกคน โทมัสกอดภรรยา ซบหน้าเปื้อนน้ำตากับกลุ่มผมเธอ

 “ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเองอลิส

ไม่ค่ะ คุณต้องไปนะคะ ไปกับทุกคน ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวได้ ฉันอยากให้คุณอยู่ดูแลลูกต่อไป

อลิสยกมือเรียวขึ้นแตะใบหน้าสามี เขาจับมือเธอไปจูบเบาๆ โดยไม่รังเกียจเลือดที่เปื้อนเลย

ไม่อลิส ผมไม่มีวันทิ้งคุณหรอกนะ ผมจะอยู่ที่นี่โทมัสยืนยันหนักแน่น ต่อให้เธอจะกลายสภาพอย่างที่อเล็กซิสบอกเขาก็ไม่สน เขาต้องการอยู่กับเธอจนกว่าจะตายจากกันเหมือนที่เราเคยสัญญากันไว้

ไอรีนยกมือขึ้นปิดปาก ร้องไห้ เดินออกไปจากห้องนั่งเล่นด้วยทำใจไม่ได้ มาร์คกดหัวตาห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้

พาเด็กๆ ไปเก็บของเถอะชางอุค เราต้องรีบออกไปจากที่นี่มาร์คข่มความเสียใจแล้วเอ่ย

พี่จะให้พ่อกับแม่อยู่ที่นี่กันลำพังจริงๆ เหรอชางอุคมองหน้ามาร์คสลับกับหลานๆ ที่ยืนจับมือกันแน่น

ดาฮยอนพาน้องๆ ไปเก็บของสิมาร์คกลั้นน้ำตาทำแผลให้แม่ต่อ ดาฮยอนต้อนอเล็กซิสและออสตินกลับไปข้างบนอีกครั้ง

ชางอุคไปดูไอรีนเถอะอย่าให้เมียออกไปร้องไห้ไกลจากตัวบ้านนะ ถึงพวกนั้นจะเดินช้าแต่ถ้าเห็นคนเข้าจะเป็นอันตราย

โทมัสเงยหน้าเปื้อนน้ำตาบอกกับลูกเขย ชางอุครีบออกไปตามภรรยา

ไม่ใช่ผมไม่รักพ่อกับแม่นะ ผมแค่อยากให้เราทุกคนปลอดภัยไรอันเอ่ยขึ้นเบาๆ แล้วลากภรรยาไปเก็บของ

เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้แม่ทานยานะมาร์คทำแผลเสร็จก็เก็บของ เดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

เราน่าจะทำรั้วให้แข็งแรงกว่านี้นะคะ ฉันประมาทเกินไป ขอโทษนะอลิสเอ่ยกับสามีเมื่อทุกคนแยกย้ายไปเก็บของแล้ว โทมัสร้องไห้

ไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะ มันเป็นความผิดของผมเองที่คิดว่าที่นี่ปลอดภัยและไม่หาทางป้องกันที่ดีกว่านี้ ผมขอโทษนะที่ไม่ได้ออกไปเป็นเพื่อน ไม่อย่างนั้นผมคงช่วยคุณได้ ผมขอโทษ

โทมัสโทษตัวเอง เห็นภรรยาโดนกัดเขารู้สึกเหมือนกำลังจะตายทั้งเป็น นี่เป็นความผิดของเขาเอง เขาไม่น่านิ่งนอนใจอย่างนี้เลย ไม่น่าเลย!

 

 

 

 

 

 “มันเงียบจัง เรามาคุยกันดีไหมครับพี่หมอ

ยูคยอมพูดแข่งกับเสียงลม เขาซ้อนท้ายพี่หมอใจดีที่ตอนนี้พาเขาขับรถไปตามเส้นทางที่ไม่ค่อยมีบ้านเรือนคน นานๆ จะเจอสักหลัง และแน่นอนว่ามันย่อมมีพวกกัดน้อยตามไปด้วย ช่วยลดระยะเวลาในการกำจัดไปได้มาก

เรียกผมว่าพี่แบมแบมก็ได้

พี่แต่งงานมานานแล้วเหรอครับ

สิบห้าปีแล้วล่ะ

ห๊ะ?! จริงอ่ะ พี่ยังดูไม่แก่เลย อำกันหรือเปล่ายูคยอมตกใจจริงๆ นะ

มีลูกตั้งแต่อายุน้อยน่ะ ตอนนั้นยังเรียนแพทย์ไม่จบเลย พอท้องก็เลยแต่ง

สามีพี่ก็เป็นหมอเหรอ

เปล่า เขาเป็นนักบินน่ะ

ว้าว เท่จัง สุดยอดไปเลย ไปเจอกันยังไงอ่ะครับ

ปาร์ตี้ของเพื่อนน่ะ

ใครอายุมากกว่าเหรอ

เขาน่ะ แต่เราห่างกันไม่กี่ปีหรอก

อ๋อ..

โชคดีนะที่วันเกิดเรื่องเขาไม่ได้ไปทำงาน ลูกเลยอยู่กับเขา

พี่พูดเหมือนไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย

อืม

หืม? ทำไมอ่ะครับ

เรานัดกันจะไปหย่าวันนี้แหละแต่ดันเกิดเรื่องเฮงซวยขึ้นซะก่อน นายล่ะชื่ออะไร

แบมแบมเปลี่ยนใจถามชื่อเด็กหนุ่ม จากที่ตอนแรกจะไม่สนใจเพราะคิดว่าอีกไม่นานก็ต้องแยกกัน  ไม่มีความจำเป็นที่ต้องสร้างความผูกพัน 

คิมยูคยอมครับ เรียนอยู่ปีสองแล้ว

อายุ 18?”

ครับ

แก่กว่าลูกพี่สามปีเอง ไม่มีทักษะกีฬาไว้เอาตัวรอดบ้างเหรอ?”

ยูคยอมถึงกับพูดไม่ออก เขาแก่กว่าลูกพี่หมอสามปี พี่แบมแบมหน้าเด็กคนนี้เป็นแม่เขาได้เลยสินะ เรียกแค่พี่จะดีเหรอ หรือต้องเปลี่ยนไปเรียกคุณน้าแทน

แต่พี่เขาให้เรียกพี่ก็พี่ไปละกันเนอะ เขาก็ทำใจเรียกน้าไม่ลงเหมือนกัน

ผมเด็กเรียนน่ะครับไม่ชอบเล่นกีฬา เห็นอย่างนี้ผมเคยแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับโลกได้เหรียญเงินด้วยนะ

น่าจะเอาความฉลาดมาประยุกต์ใช้ให้ตัวเองรอดชีวิตบ้างนะ

แหะ..มันกลัวนี่ครับยูคยอมหัวเราะแห้งแก้เก้อเมื่อพี่หมอพูดตรงเป็นบ้า

ไม่เคยเล่นเกมซอมบี้หรือเซอร์ไวเวิลเอาชีวิตรอดบ้างเหรอ เด็กผู้ชายก็เล่นกันทั้งนั้น น่าจะเอามาใช้ในชีวิตจริงได้บ้าง”’

ผมไม่เล่นเกมครับ มันเสียเวลา

แบมแบมหลุดยิ้มเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่อง คิดเปรียบเทียบกับอเล็กซิส ลูกสาวเขาน่ะเกมเมอร์ตัวยงเลย ติดเกมคนเดียวไม่พอ ยังชวนน้องติดด้วย

หวังว่าทั้งสองคนจะปลอดภัย..ถ้าโลกกลับเป็นเหมือนเดิมเขาจะไม่บ่นเธอเรื่องเล่นเกมอีกแล้ว

น่าจะเล่นบ้างนะ

เปลี่ยนไปเล่นตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วล่ะครับ ตอนนี้เรานั่งเล่นวิดีโอเกมไม่ได้แล้วล่ะ

นั่นสินะ..

จู่ๆ ทั้งคู่ก็เงียบลงด้วยไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

ตอนนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว เราไม่สามารถใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้อีกต่อให้คิดถึงชีวิตแบบนั้นแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

 

 

ฮึก..ย่าฮะ ทำไมเราไม่พาปู่กับย่าไปด้วยล่ะฮะ เราพาไปโรงพยาบาลไม่ได้เหรอฮะพ่อ นะๆ อย่าทิ้งย่าไว้ที่บ้านสิ

ออสตินกอดย่าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย น้ำตาอาบแก้มด้วยความเป็นห่วง อลิสนั่งพิงพนักหัวเตียงยิ้มให้หลานทั้งน้ำตา เสียใจที่เธอจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าหลานๆ อีกแล้ว โรคนี้มันร้ายแรงเหลือเกิน

ปู่จะพาย่าไปโรงพยาบาลทีหลังจ้ะ เราต้องรอแม่ของหลานที่นี่แม่จะได้ตามไปถูกไง ไปกับพ่อนะลูก อย่าดื้อกับพี่อเล็กซิสและพ่อเขานะ ดูแลตัวเองดีๆ แล้วเราจะได้เจอกัน

อลิสเช็ดน้ำตา โกหกหลาน ลูบศีรษะและไหล่เขาด้วยความรัก ไม่อยากทำให้ออสตินเสียใจ

เธออยากให้เขารักษาความเดียงสาไว้ให้นานที่สุด แม้สภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนเขาให้ต้องเข้มแข็งและเผชิญความจริงที่โหดร้ายก็ตาม

โทมัสที่นั่งอยู่บนเตียงเคียงข้างภรรยาเรียกหลานอีกสามคนเข้ามากอด ดาฮยอนและอเล็กซิสร้องไห้โฮ เด็กๆ ขวัญเสียและตกใจที่ย่าถูกกัด

อย่าเสียเวลาอีกเลยลูก รีบไปกันซะ ไปอลิสดันออสติน ดาฮยอน และอเล็กซิสออกไปหาพ่อแม่ เธอไม่ไว้ใจตัวเองว่าจะอาการหนักเมื่อไหร่ อยากให้เด็กๆ อยู่ห่างเธอได้แล้ว

จินซองโค้งให้ปู่และย่าก่อนจะรีบออกไปขนกระเป๋าช่วยมารดาเพื่อเอาไปไว้ที่รถ

แม่คะ..หนูรักแม่นะ ฮึก..พ่อด้วยนะคะ หนูรักพ่อค่ะไอรีนเข้ามากอดลาพ่อและแม่ต่อจากหลานๆ เธอร้องไห้เหมือนจะขาดใจ ทั้งห่วงและเสียใจที่ต้องทิ้งพ่อแม่ไว้ที่นี่เพียงลำพัง

ไปเถอะไป ชางอุคแม่ฝากไอรีนด้วยนะอลิสลูบผมยาวเบาๆ จูบแก้มและขมับลูกสาวเพียงคนเดียว ห่วงแสนห่วงและรักมากเหลือเกิน น่าเสียดายที่จะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูกของไอรีน

ได้ครับ แม่กับพ่อไม่ต้องห่วงนะครับ

ชางอุคให้สัญญากับแม่ภรรยา ดึงตัวไอรีนออกห่างจากแม่แต่ไอรีนไม่ยอมปล่อยมือแม่จนเขาต้องออกแรงลากให้เธอออกไปด้วยกัน

มาร์ค..พ่อฝากทุกคนด้วยนะ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นอย่าทิ้งกันนะลูก

โทมัสสั่งลาลูกชายคนรอง เขารู้ดีว่าในยามยากมาร์คเป็นคนเดียวที่จะไม่ทิ้งพี่ทิ้งน้อง เขาไม่กล้าฝากไอรีนและหลานๆ ไว้กับไรอัน

เขาเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้ไรอันเป็นคนอย่างนั้น แต่หวังว่าไรอันจะไม่สร้างปัญหาให้ทุกคน

ผมไปนะครับไรอันโค้งลาพ่อกับแม่เป็นครั้งสุดท้าย แม้เตรียมพร้อมจะตายแต่พ่อแม่ก็ยังมองข้ามเขาอยู่ดี

เดี๋ยวไรอัน..อลิสรั้งลูกไว้ ไรอันหยุดเท้าที่หน้าประตู ไม่ได้หันมามองแม่

แม่รักไรอันนะไรอันหันไปมองหน้าแม่

ผมก็รักแม่ครับ

“พ่อก็รักแกเหมือนกันนะไรอัน”

ร่างสูงเดินออกจากห้องไป ได้ยินเสียงวิ่งลงบันไดโครมครามเข้ามาเลย

มาร์ค พ่อและแม่มองหน้ากัน  

ผมสัญญาครับว่าจะดูแลทุกคนเอง ผมรักพ่อกับแม่นะครับ ผมจะทิ้งปืนไว้ให้นะ..มาร์คคุกเข่าข้างเตียงเบื้องหน้าบิดา ตาแดงก่ำน้ำตากลบ เขาวางปืนพกบนมือพ่อ

โทมัสรู้ดีว่ามาร์คทิ้งไว้เพื่ออะไร ลูกไม่ได้หวังว่าจะป้องกันอันตรายได้เพราะภัยนั้นมาจ่อหน้าประตูบ้านแล้ว

ฮึก..พ่อรู้ใช่ไหมครับว่าถ้าเราตาย..เราจะกลายเป็นพวกนั้น ต่อให้ถูกทำร้ายสาหัสขนาดไหนก็ตายซ้ำสองไม่ได้นอกจาก…”

หัว..พ่อรู้มาร์ค พ่อขอบใจมาก ในนี้มีกระสุนกี่นัด

สามครับ

ถ้าแบมแบมมาเขาจะใช้ปืนนี้ต่อได้ พ่อจะบอกเขาเอง จะอยู่รอจนกว่าเขาจะมา อย่าห่วงนะ

ขอบคุณครับ

มาร์คกอดพ่อแน่นๆ เขาลุกไปนั่งลงบนเตียง จับมือที่เริ่มเย็นของแม่ขึ้นจูบแรงๆ ไม่อยากทิ้งไปเลย

ไม่ว่าพี่ไรอันจะทำตัวแย่แค่ไหนก็ต้องประคองกันไปจนกว่าโรคระบาดจะสิ้นสุดให้ได้ อย่าถือสาเขานะแม่ขอร้อง แม่รักลูกทุกคนเท่ากัน และหวังว่าสักวันเขาจะเข้าใจ

อลิสดึงมือคืนจากลูกชาย เอื้อมไปด้านหลังปลดตะขอสร้อยจากคอตนแล้วสวมเข้ากับคอลูกชาย

แม่จะอยู่กับมาร์คและทุกคนเสมอ ดูแลพวกเขาเหมือนที่แม่เคยดูแลมาร์คนะ

อลิสกอดลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย มาร์คกอดตอบ ทั้งรัก ห่วง และเสียใจที่เขาปกป้องแม่ไม่ได้

ได้ครับ

มาร์คตัดใจแล้วลุกจากมา  โทมัสเดินมาส่งลูกที่หน้าห้องนอน

สองที่นะครับ ถ้าเรื่องสิ้นสุดเร็วคือศูนย์อพยพ แต่ถ้าไม่..ก็ศูนย์ควบคุมโรคทางใต้

มาร์คย้ำที่หมายของเขากับพ่อเพื่อให้พ่อส่งต่อข้อความให้แบมแบม หวังว่าแบมแบมจะยังมีชีวิตอยู่จนได้มาเจอพ่อ

พ่อจำได้ พ่อจะหลบอยู่ในนี้จนกว่าแบมแบมจะมาโทมัสยื่นกระดาษสีขาวที่ติดเทปกาวให้มาร์ค เขาเขียนประโยค พ่อยังอยู่ที่ชั้นสองในห้องนอนเอาไว้

ตอนออกไปเอาไปแปะที่หน้าประตูนะ

ครับมาร์คกอดพ่อแน่นๆ อีกครั้งเพื่อลา โทมัสกอดตอบด้วยความรักทั้งหมดที่มี รวมถึงความหวังที่มาร์คจะพาทุกคนรอดไปจนกว่าโรคร้ายจะหมดลง

กรี๊ด!!!

ปัง!

โทมัสและมาร์คสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของฮยอนจินและเสียงปืนหนึ่งนัด มาร์คผละจากพ่อแล้วรีบวิ่งไปดู โทมัสวิ่งออกจากห้องเกาะราวบันไดมองเหตุการณ์จากชั้นสอง

พ่อครับเข้าห้องปิดประตูล็อกเลย พวกนั้นอยู่หน้าบ้านแล้ว!! หลบให้เงียบที่สุดนะครับเข้าใจไหม!

มาร์คตะโกนให้พ่อทราบแล้วรีบไปช่วยทุกคนยกของขึ้นรถ

เก็บของเสร็จหรือยังจินซอง ดาฮยอน เร็วๆ เข้าสิ!ฮยอนจินเร่งลูกทั้งสองด้วยความร้อนรน เธอกวาดของจำเป็นใส่กระเป๋าแบบไม่เผื่อแผ่ใครเลย

ออกทางประตูหลังบ้านเลย เร็วๆ! เก็บได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น ขาดอะไรไปหาเอาข้างหน้า ใครมันไร้สมองขนาดยิงปืนเรียกพวกมันมาเพิ่มห๊ะ! เคยบอกแล้วนี่ว่าพวกติดเชื้อมันไวต่อเสียง

มาร์คร้องบอกทุกคนที่ยังอยู่ชั้นล่างและทำอะไรกันไม่ถูกเพราะไม่เคยเจอพวกติดเชื้อมาประชิดถึงหน้าประตูบ้าน

มาร์ควิ่งไปเปิดม่านดูด้านนอก ศพเดินได้ทั้งหลายที่อยู่ห่างออกไปจากตัวบ้านกำลังพากันเดินตรงมาที่บ้านหลังนี้เพื่อรวมกับพวกติดเชื้อที่เดินมาถึงก่อนแล้ว มองเห็นอยู่ไกลๆ อีกไม่กี่นาทีคงมาถึง กะคร่าวๆ ก็เป็นสิบคน

ฉันเองจะทำไม! ก็ไอ้หมาหน้าโง่ของยัยไอรีนส่งเสียงเห่าเรียกพวกมันมา ฉันเลยต้องฆ่าไอ้หมานั่น!

ฮยอนจินตะโกนตอบมาร์คแล้ววิ่งออกไปทางประตูหลังบ้าน เสียงทุบตัวบ้านพยายามจะเข้ามาจากทางประตูหน้าของผู้ติดเชื้อทำเอาคนขี้กลัวขวัญผวาจนทำอะไรที่ไม่น่าทำลงไป

มาร์คหัวเสียเมื่อได้ยินคำบอกเล่าของพี่สะใภ้จอมแสบ

ปืนไปไหนหมดมาร์คร้องถามชางอุคที่นั่งคุกเข่ากับพื้นกำลังรูดซิปกระเป๋าอย่างเร่งรีบ บ้านนี้มีปืนลูกซองสั้นหลายกระบอกเพราะทุกคนในบ้านล่าสัตว์ตามพ่อกันทั้งนั้น

ไรอันเอาไปหมดแล้ว เหลือที่ผมกับไอรีนแค่คนละกระบอกเท่านั้นเอง พี่เอาไปกระบอกนึงแล้วกัน

ชางอุคเหวี่ยงกระเป๋าพาดบ่า แม้หอบของพะรุงพะรังก็ยังจะส่งปืนให้  มาร์ครีบยกมือห้าม

ไม่ต้อง นายพาออสตินและอเล็กซิสออกไปก่อนเลย” 

ชางอุคต้อนเด็กๆ ให้วิ่งตามอาไอรีนไป มาร์คคว้ากระเป๋าเป้สะพายไหล่แล้วแปะกระดาษเอาไว้ที่โต๊ะรับประทานอาหารอย่างรีบร้อน

วิ่งไปเลย เร็ว!มาร์คสั่งให้ทุกคนรีบวิ่งไปขึ้นรถที่จอดในโรงรถห่างจากตัวบ้านพอสมควร ไม่มีเวลาจัดของอะไรแล้ว

ฮยอนจินและไรอันนั่งอยู่ในรถกระบะสีดำแล้วเรียบร้อย จินซองโยนข้าวของไปท้ายรถแล้วปีนขึ้นไป เมื่อชายหนุ่มขึ้นรถได้ไรอันก็ขับรถออกจากไร่ไปก่อนคันแรกโดยไม่รอใคร

ไปคันไหนพี่มาร์ค!ไอรีนหันมาถามพี่ชาย สายตามองกลุ่มผู้ติดเชื้ออย่างระแวดระวัง พวกนั้นมาทางหน้าบ้าน  มีแค่ไม่กี่คนที่กำลังเดินอ้อมมาทางหลังบ้าน เร่งให้พวกเธอต้องรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว

รถใครรถมันเลย แกไปกับชางอุค พี่กับลูกจะไปรถพี่ เราจะขับตามกันไป

เมื่อได้ยินอย่างนั้นออสตินและอเล็กซิสที่วิ่งมากับอาเขยก็วิ่งแยกมาหาพ่อ ไอรีนร้องเรียกอเล็กซิสแล้วโยนปืนของตัวเองให้หลานจากนั้นวิ่งไปที่รถตัวเอง

โอ๊ย! รอหนูด้วย!!

ดาฮยอนที่รั้งท้ายสะดุดล้มลงกับพื้น เธอลุกขึ้นเองได้ลำบากเพราะครรภ์สี่เดือน มือเล็กกุมท้องไว้

เสียงหวีดร้องของดาฮยอนดึงความสนใจของอาหนุ่มทั้งสองให้หันไปมอง ทุกคนที่ยังไม่ขึ้นรถตกใจเมื่อเห็นว่าเธอเพิ่งออกมาจากบ้าน ต่างนึกว่าเธอขึ้นรถไปกับพ่อแม่แล้ว ไม่มีเวลามองใครจริงๆ ตัวมาร์คก็หาแต่ลูกตัวเอง

ชางอุคและมาร์ควิ่งไปหาเธอแทบจะพร้อมกัน ทั้งสองต่างเห็นว่าผู้ติดเชื้อที่มาจากทางหลังบ้านสองคนเดินเข้าไปใกล้หลานแล้ว

เสียงคำรามต่ำในลำคอชวนขวัญหนีดีฝ่อทำให้ดาฮยอนหันไปมอง กลิ่นสาบเลือดและกลิ่นเหม็นเน่าตีจมูกจนแทบอาเจียน หญิงสาวที่เนื้อบนลำตัวหายไปส่วนหนึ่งกำลังเดินเข้าหาเธอ

อามาร์ค!!ดาฮยอนกรีดร้องหาอาทันที ตกใจกลัวจนตัวแข็งแม้จะลุกหนีเองยังทำไม่ได้

มาร์ควิ่งถึงตัวหลานก่อนและผู้ติดเชื้อก็กำลังจะโถมใส่เธอแล้วด้วย มาร์คถีบร่างของอดีตเพื่อนบ้านออกไปให้ห่างดาฮยอนเพื่อซื้อเวลาเพราะเขาไม่มีอาวุธ

ชางอุคยิงช่วยระหว่างที่มาร์คช้อนร่างหลานอุ้มขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งไปขึ้นรถ

ชางอุคขึ้นรถเลย เสียงปืนของนายจะทำให้พวกที่อยู่หน้าบ้านมาทางนี้!

มาร์คตะโกนบอกน้องเขยให้รีบหนีได้แล้ว จากนั้นวางหลานบนเบาะหลังของรถตน

ชางอุคที่ออกตัวช้ากว่ามาร์ควิ่งสุดฝีเท้าไปหาภรรยาที่ยืนรออย่างร้อนใจ ไอรีนภาวนาว่าอย่าให้สามีล้มหรือมีผู้ติดเชื้อคนไหนตามเขาทัน

พอชางอุคขึ้นรถนั่งข้างคนขับได้ไอรีนก็เข้าประจำที่แล้วออกรถทันทีโดยที่สามียังไม่ทันปิดประตูได้สนิทด้วยซ้ำ

เวรเอ๊ย ฉันจะฆ่าแกไอ้ไรอัน!มาร์คสบถอย่างหัวเสีย กระชากคันเร่งออกรถตามไอรีนไป มองกระจกส่องหลังก็เห็นผู้ติดเชื้อผละจากตัวบ้านเดินตามเสียงรถมาด้วย

ไรอันมันไปโดยไม่รอลูกสาวเลยด้วยซ้ำ! มันลืมหรือจงใจทิ้งกันแน่!!

ออสตินที่นั่งข้างพ่อหันไปมองทางเบาะหลัง พี่ดาฮยอนร้องไห้เหมือนเด็กๆ อเล็กซิสลูบหลังลูบไหล่คนท้องที่ยังขวัญผวากับเหตุการณ์เมื่อครู่

ออสติน อเล็กซิส พวกลูกโอเคไหม

โอเคค่ะ

ผมด้วย

มาร์คหันมองลูกชายที่นั่งบีบมือทั้งสองแน่น เขาวางมือทับมือลูก ปรับอารมณ์และเอ่ยกับออสตินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

กลัวไหมออสติน

กลัวครับออสตินพยักหน้ารับตามตรง

ไม่ต้องกลัวลูกรัก ลูกเป็นคนเก่ง พ่อกับแม่บอกลูกเสมอนั่นคือความจริง เราจะต้องได้เจอแม่อีกครั้ง ลูกอยากเจอแม่ไหม

อยากเจอครับ อยากเจอมากเลย

เราจะได้เจอแม่ อย่าคิดว่ามันน่ากลัว พี่อเล็กซิสเป็นเด็กผู้หญิงยังไม่กลัวเลยนะ ออสตินเองก็เข้มแข็งเหมือนพี่เขาได้เพราะลูกเองก็มีความกล้าอยู่ในตัว ลูกทำได้ออสติน

มาร์คกอดลูกชายไว้มือหนึ่งจึงเพิ่งรู้ว่าออสตินกลัวจนตัวสั่นแต่เขาไม่ร้องไห้เลย ไม่โวยวายกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ออสตินเข้มแข็งมากจนพ่อยังแปลกใจ

ลูกต้องเอาปืนติดตัวไว้อเล็กซิส มันจะถนัดมือลูกมากกว่าและสามารถป้องกันตัวจากในระยะไกลได้

แล้วพ่อล่ะคะ

พ่อจะใช้มีดน่ะ เอาไว้เราจะไปหาของป้องกันตัวที่ดีกว่านี้เพิ่ม หรือถ้าไปถึงศูนย์ได้อย่างราบรื่นเราอาจไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธ

อเล็กซิสพยักหน้าเข้าใจ แม้จะใจสั่นเพราะความตกใจผสมตื่นกลัว แต่เธอก็พยายามตั้งสติและบอกให้ตัวเองอย่ากลัว เธอจะต้องเจอเหตุการณ์อย่างนี้ต่อไปอีกเรื่อยๆ ตราบใดที่ประเทศนี้ยังควบคุมสถานการณ์โรคระบาดไม่ได้

เราจะไปไหนกันเหรอคะพ่อ

คงต้องไปที่ศูนย์อพยพเพื่อรอดูสถานการณ์ก่อน ถ้ารัฐบาลยังจัดการผู้ติดเชื้อไม่ได้และไม่สามารถเอาน้ำ ไฟ และสัญญาณอินเทอร์เน็ตกลับมาได้ภายในสองสามวันนี้ พ่ออยากลงใต้เพื่อไปศูนย์ควบคุมโรค แต่ไม่รู้อากับลุงจะเห็นด้วยไหม

มาร์คคิดแผนนี้เอาไว้ตั้งแต่แม่ถูกกัดแล้ว ถ้าไม่มีสาธารณูปโภคที่สำคัญไว้ดำรงชีวิต ทุกอย่างจะยิ่งลำบากมากกว่านี้อีกหลายเท่า และถ้าสถานการณ์เลวร้ายไม่ได้รับการแก้ไขและปล่อยเวลาล่วงเลยไปนาน กำลังใจของผู้คนที่จะต่อสู้กับโรคร้ายจะยิ่งหมดลง ตอนนั้นคงถึงคราววิกฤติจริงๆ

ได้เข้าสู่นรกของจริงก็คราวนี้ล่ะ

อาอาจจะไปกับเราแต่ลุงคงไม่ไป แล้วทำไมเราต้องไปศูนย์ควบคุมโรคล่ะคะพ่อ แม่จะตามหาเราเจอไหม

อเล็กซิสกังวลเรื่องนี้มากที่สุด เธออยากเจอแม่ อยากแน่ใจว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่และปลอดภัยดี เธออยากหนีไปด้วยกันพร้อมหน้ากันสี่คน

พ่อก็กลัวจะคลาดกันเหมือนกันนั่นล่ะเราเลยต้องรอที่ศูนย์อพยพก่อนไง และที่พ่ออยากลงใต้เพราะถ้ายังหาสาเหตุและการรักษาไม่ได้ นักวิทยาศาสตร์ก็คงต้องทำงานต่อไป พ่อคิดว่าไม่มีใครอยากให้ประเทศล่มสลายไปจริงๆ เพราะเรื่องนี้ พวกเขาต้องหาต้นตอของปัญหาให้ได้แน่ๆ และที่ที่มีแต่คนสำคัญแบบนั้นอยู่มันต้องปลอดภัยกว่าศูนย์อพยพ พ่อคิดว่าเราสามคนพ่อลูกจะต้องไปถึงที่นั่นได้แน่นอน

ศูนย์ควบคุมโรคไกลมากไหมครับพ่อ

ไกลมากครับแต่พ่อพาไปถึงแน่ๆ ไม่ต้องกลัวนะมาร์คยิ้มให้ลูกชาย ยืนยันให้ลูกเชื่อมั่นในตัวเขา

ถ้าแม่ไม่เจอเราที่ศูนย์ แม่จะตามเราเจอหรือเปล่าครับถ้าเราไปไกลแบบนั้น

ออสตินอยากเจอแม่มากๆ เลย อยากกอดแม่และเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้แม่ฟัง

เจอสิครับ แม่เขาเก่งจะตาย พ่อบอกปู่ให้บอกแม่แล้วว่าถ้าหาเราไม่เจอที่ศูนย์อพยพก็ให้หาทางไปศูนย์ควบคุมโรคให้ได้ ลูกเห็นว่าพ่อกับแม่มีเรื่องไม่เข้าใจกันใช่ไหม พ่อก็ไม่เข้าใจว่าแม่เขาคิดอะไรอยู่บ้าง แต่อย่างหนึ่งที่พ่อรู้ว่าแม่เองก็คิดเหมือนกันคือ แม่เขาไม่มีวันทิ้งลูกทั้งสองคนอย่างแน่นอน

แม้มันจะเป็นคำที่พ่อใช้เพื่อปลอบใจลูก แต่ออสตินและอเล็กซิสก็ดีใจที่ได้ยินพ่อพูดถึงแม่แบบนั้น

คำพูดของพ่อทำให้สองพี่น้องมีความหวังและรู้สึกว่าต้องเข้มแข็งเพื่อจะได้เจอแม่อีกครั้ง

มาร์คเองนั้นก็หวังว่าจะได้เจอแบมแบม อยากเจอภรรยา ต้องการแน่ใจว่าแบมแบมยังมีชีวิตอยู่ จะกลับมาอยู่ด้วยกันแบบคนแปลกหน้าก็ได้แต่ขอแค่เราได้อยู่พร้อมหน้ากันอีก หลังจากนั้นเรื่องอนาคตจะเป็นยังไงเขาก็ไม่กลัวแล้ว

อามาร์คคะ..คนที่นั่งเงียบมาสักพักเอ่ยขึ้นเบาๆ เรียกความสนใจของคนทั้งรถ

อะไรเหรอดาฮยอนมาร์คมองกระจกส่องหลัง หลานสาวคนสวยสบตาเขาในกระจก

ถ้าอาจะไปศูนย์ควบคุมโรค..ถ้าเกิดพ่อกับแม่ไม่ไป หนูขอไปด้วยได้ไหมคะ

พ่อกับแม่เราคงไม่ยอมหรอก

อากลัวว่าหนูจะเป็นภาระหรือคะดาฮยอนก้มหน้าซ่อนน้ำตา เวลาอยู่กับอาไอรีนหรืออามาร์ค เธอรู้สึกปลอดภัยกว่าอยู่กับพ่อแม่ตัวเองเสียอีก

ไม่ใช่หรอก จะไปด้วยกันก็ได้ถ้าหนูอยากไป

มาร์คสงสารหลานจริงๆ ต้องมีปัญหากับพ่อแม่ขนาดไหนกัน เธอถึงได้เอ่ยปากอยากหนีไปกับอาอย่างเขาทั้งที่โลกมันเลวร้ายแบบนี้ นานทีเราจะได้เจอกันด้วยซ้ำ

มีใครบ้างไม่อยากอยู่กับครอบครัวในช่วงเวลาเลวร้ายอย่างนี้ ดาฮยอนคงมีเรื่องมากกว่าที่ไอรีนเล่าให้เขาฟัง

ขอบคุณค่ะอาดาฮยอนยิ้มทั้งน้ำตา โล่งอกเมื่ออายินดีให้เธอไปด้วย

ดาฮยอนรู้ว่าตอนนี้เธอเป็นภาระของทุกคน แต่เธอจะดูแลตัวเองไม่ให้ทุกคนเป็นห่วง เธอตั้งใจอย่างนั้นจริงๆ

 

 

 

 

 

 “น้ำมันจะหมดแล้ว เราคงต้องแวะปั๊มน้ำมันกันก่อน

ครับยูคยอมเป็นผู้ตามที่ดี  ไม่ว่าพี่แบมแบมไปไหนเขาก็จะตามไปด้วย จะแวะตรงไหนก็ตามใจพี่แบมแบมเลย

ปั๊มน้ำมันขนาดกลางที่แบมแบมตั้งใจจะแวะนั้นดูร้างราวกับที่นี่เพิ่งเกิดเรื่องขึ้น แบมแบมขับรถวนอยู่สองรอบเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรแล้วจึงขับเข้าไปในปั๊ม

อยากจะเข้าห้องน้ำหรือหาของกินก็ตามสบายนะ

แบมแบมจอดรถมอเตอร์ไซค์ บอกเด็กหนุ่มที่ลงจากรถไปยืนข้างๆ ร่างบางเปิดรถแล้วเดินไปที่หัวจ่ายน้ำมัน

ยูคยอมมองไปรอบปั๊ม เห็นรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์จอดไว้หลายคันแต่ไม่เห็นตัวคนเลย ที่นี่เงียบสงบจนน่ากลัวแปลกๆ เขากลัวว่าถ้าเดินไปโดยไม่ระวังจะถูกจู่โจมจากบางสิ่งโดยไม่รู้ตัว

ผมว่าเราไปด้วยกันดีกว่าครับ

กลัวล่ะสิแบมแบมถามหน้านิ่ง ยูคยอมพยักหน้ารับว่ากลัวจริงๆ

เมื่อเติมน้ำมันจนเต็มถังแล้วแบมแบมเข็นรถไปจอดหน้าห้องน้ำ มียูคยอมเดินตามติดต้อยๆ ไม่ห่าง

เข้าห้องน้ำก่อนแล้วกัน ค่อยไปร้านขายของแบมแบมเริ่มล้าแล้วเหมือนกัน พักล้างหน้าให้สดชื่นและหาอะไรกินเติมพลังหน่อยก็ดี น่าจะทัน

แบมแบมหยิบมีดออกมาเตรียมพร้อม เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำชายก่อน เปิดประตูดูทุกห้องเพื่อระวังความปลอดภัย ก่อนผงะกับห้องสุดท้ายที่มีศพคนยิงตัวตายนั่งอยู่บนชักโครก แบมแบมถอนหายใจ เดินออกมาเรียกให้ยูคยอมเข้าไปในห้องน้ำได้

พี่ครับผมก็ขับรถเป็นนะ เราเปลี่ยนกันขับบ้างก็ได้นะครับ

ยูคยอมเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่แยกย้ายกันทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว เขายืนหน้ากระจก ล้างมือในอ่างล้างหน้า โชคดีที่น้ำที่นี่ยังไหลให้ใช้

แบมแบมวักน้ำล้างหน้าและลูบลำคอให้รู้สึกดีขึ้น สบตายูคยอมในกระจก

เอาสิ”  พอได้รับอนุญาตยูคยอมก็ยิ้มกว้าง ดีใจที่ได้ช่วยพี่หมอบ้าง

ที่นี่มีรถยนต์จอดทิ้งไว้ด้วย พี่ไม่อยากเปลี่ยนรถบ้างหรือครับ อย่างน้อยมันก็กว้างขวาง เหนื่อยก็ผลัดกันงีบได้ด้วยนะ เผื่อไปเจอลูกกับสามีพี่แล้วเขาไม่มีรถใช้แล้ว จะได้หนีไปด้วยกันได้หมดไง

ความคิดนายก็เข้าท่าดีนะ ไปหาอะไรกินก่อนแล้วกันแล้วเราค่อยเดินไปดูว่ามีรถคันไหนพอเอาไปใช้ได้บ้าง

 “อื้อยูคยอมยินดีมากที่พี่หมอยอมรับฟังความคิดเห็นของเขา ถ้าเขาทำตัวเป็นประโยชน์ พี่หมออาจยอมให้เขาตามไปเรื่อยๆ

 

 

 แบมแบมให้ยูคยอมรอหน้าร้านขายของที่อยู่ในภายในปั๊ม หมอหนุ่มเข้าไปในร้านก่อน ระวังภัยเต็มที่ เดินไปชะโงกหน้ามองหลังเคาน์เตอร์คิดเงินด้วย พอในร้านไม่มีอะไรผิดปกติก็พยักหน้าให้ยูคยอมเดินเข้าไปหาของได้

ร้านกระจกไม่มีความเย็นจากเครื่องปรับอากาศแล้ว ข้าวของบนชั้นวางกระจัดกระจายไร้ระเบียบบ้างหล่นตามพื้น อาหารแห้งบนชั้นไม่มีเหลือ ดูสภาพแล้วเหมือนเพิ่งถูกปล้น ที่พอมีหลงเหลือบ้างก็เป็นพวกของขบเคี้ยว เครื่องดื่มก็ยังพอมี แต่อาหารแช่แข็งที่เอาไว้เวฟกินนั้นหมดเกลี้ยงตู้ แสดงให้เห็นว่าคนแถวนี้คงมากวาดเสบียงไปตุนไว้เพื่อให้รอดชีวิตจนกว่าสถานการณ์จะกลับมาดีเหมือนเดิม

แบมแบมเดินไปทางชั้นวางที่มีของใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไป เพื่อจะได้หาของจำเป็นเก็บไว้ใช้ระหว่างรอยูคยอมหาอะไรกิน ที่บ้านคุณพ่อก็คงมีของพอใช้ แต่เอาไปเพิ่มก็ไม่เสียหายนี่นา 

เด็กมอปลายหน้าหล่อเดินไปหาขนมเป็นอย่างแรก แบมแบมหยิบของที่ต้องการใส่ตะกร้า สายตามองเด็กหนุ่มที่นั่งคุกเข่าลงหน้าตู้แช่เย็นแล้วก้มมองหาของ

ยูคยอมใช้แขนยาวของตนให้เป็นประโยชน์ เอื้อมมือไปหยิบนมที่ตั้งอยู่ด้านในสุดและยังไม่มีใครเอาไป แต่พอหยิบนมรสจืดออกมาได้ ยูคยอมก็วางมันกับพื้นแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเอง หยิบธนบัตรยับยู่ยี่ออกมาคลี่นับ

ทำอะไรน่ะ

จะซื้อของก็ต้องดูก่อนไม่ใช่เหรอครับว่ามีเงินพอจ่ายหรือเปล่า

แบมแบมเลิกคิ้ว ประหลาดใจ เด็กคนนี้นี่มันซื่อบื้อหรือซื่อสัตย์กันแน่ ดูจากสภาพร้านก็น่าจะรู้แล้วว่าไม่มีคนขาย คงหนีไปแล้วหรือไม่ก็ตาย

สถานการณ์แบบนี้เงินไม่ใช่สิ่งจำเป็นแล้วล่ะ จะเอาไปจ่ายใคร ไม่มีคนขายแล้วนะ

แต่ถึงใครไม่เห็นเราเองก็เห็นนะครับยูคยอมเขย่าขวดแล้วเปิดฝานม กระดกดื่ม สายตามองหาของที่กินได้อีก

แหวะ เหมือนนมบูดแล้วเลย แต่เอาเหอะดีกว่าไม่มีอะไรตกถึงท้อง

แล้วถ้าเงินหมดจะเอาที่ไหนซื้อของอีกล่ะ

ก็..ยูคยอมก็ลืมคิดไปว่าถ้าเดินทางไปต่อ เงินที่ติดตัวไว้ก็คงหมดสักวัน การที่เขาจ่ายเงินค่าของมันก็เป็นเรื่องไร้สาระแหละนะ

ข้างหลังร้านอาจเหลือน้ำดื่มหรืออาหารกระป๋องบ้าง น่าจะมีสต็อกแบมแบมยื่นมือไปรับนมอีกขวดที่ยูคยอมส่งให้

เราจะเข้าไปหลังร้านเหรอครับ

อืม รีบหารีบกิน จะได้รีบเดินทางต่อ

ไหนๆ มาถึงนี่แล้วก็ต้องหาอะไรกินสักหน่อย แบมแบมน่ะยังไม่หิวหรอกแต่ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ได้กินอะไรบ้างหรือยัง และหิวหรือไม่หิวก็ไม่ยอมพูดด้วยนะ แบมแบมไม่อยากบอกให้ยูคยอมอดทนหิวจนกว่าจะไปถึงบ้านปู่ของลูกๆ เพราะดูจากที่พยายามควานหานมกินก็แสดงว่ายูคยอมหิวมากแล้วล่ะ

 

TBC.

**

อ่า..สามีภรรยาเขาคลาดกันซะแล้วสิ #โดนตบ หลังร้านจะมีอะไรไหมน้า?

ตามคำเรียกร้องที่อยากเห็นพาร์ทพี่มาร์ค พาร์ทหน้าผจญภัยกับคุณแม่ลูกสองต่อ

สลับเล่าเรื่องราวมาร์คและแบมแบมเพื่อให้เห็นความเป็นไปของทั้งคู่

บ้านมาร์คแบบเต็มๆ เพราะอยากให้รู้ว่าใครเป็นไง นิสัยแต่ละคนส่งผลไปถึงอนาคต

เราหัดแต่งแนวเอาชีวิตรอดเพราะความชอบในหนังและการ์ตูนแนวนี้

 อาจไม่สยองหรือตื่นเต้นลุ้นจิกหมอนอย่างนิยายแนวนี้เรื่องอื่นๆ แต่ช่วยเป็นกำลังใจด้วยนะจ๊ะ

มันเป็นเรื่องของครอบครัวที่ต้องเน้นอารมณ์ไปพร้อมๆ กับเอาตัวรอดน่ะ

แรกๆ ซอมบี้อาจจะน้อย แต่ถ้ามันมาเยอะๆ อาจจะมีคนโดนกัดได้นะ อิ้_อิ้

(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,523 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:23
    เหตุการณ์​ทั้งสองฝั่งนี่คือ... สาหัสพอกันเลยนะคะ คุณพ่อก็กระเตงลูกสองฝ่าวิกฤติ​ซอมบี้ คุณแม่ก็พาเด็กโข่งไปบ้านคุณปู่
    #2,442
    0
  2. #2317 Chiracc (@Chiracc) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:38
    แค่นี้ก็ลุ้นมากแล้ววววว
    #2,317
    0
  3. #2183 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 11:10
    เห้อออ ไรอันกับฮยอนจินเ-้ยมาก
    #2,183
    0
  4. #2123 KanyaJantason (@KanyaJantason) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:18
    จะได้เจอกันมั่ยหืออออ
    #2,123
    0
  5. #2105 LOOK_WALAK (@N_Nam0802) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 18:17
    จะต้องคลาดกันอีกกี่รอบ ใจหนอใจ
    #2,105
    0
  6. #2029 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:02

    หนูยูคเด็กดีน่ารักตลอดเลยลูก ส่วนครอบครัวคือไปคนละทิศคนละทางมากจ้า จะนิสัยหรืออะไรก็ตามม ีผลต่อเรื่องแน่อนอน

    #2,029
    0
  7. #1944 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 14:50
    หมียูค เด็กดีจริงๆเลย เวลานี้ ไม่ต้องจ่ายตัง และไปความหาเสบียงตุนไว้ดีกว่าลูกเอ็นดู
    #1,944
    0
  8. #1866 kor_kod1 (@kor_kod1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 22:18
    เกลียดๆๆไรอันทำไมเห็นแก่ตัวขนาดนี้ และก็เศร้าพาร์ทคุณย่ามากกเว่อ
    #1,866
    0
  9. #1800 Aely (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:40
    มาร์คแบมกับลูกๆจะคลาดกันอีกมั๊ยเนี่ย ลุ้นมากกก
    #1,800
    0
  10. #1794 namrin_asw (@namrin_asw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 23:48
    ตอนนี้หายใจไม่ทั่วท้องเลยค่ะ5555555
    #1,794
    0
  11. #1765 Pukpik099478 (@Pukpik099478) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 21:08
    ไรอัน-ไปตายซะ!!! นั้นลูก--ยังทิ้ง หนอยย!! (ทำไมอีกใจกลับอยากให้ซอมบี้แดกดาฮยอนว่ะ) งงไหมครับ งงมากครับ
    #1,765
    1
  12. #1698 MBAIYW (@0962106015) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 22:43
    เกลียดไรอันกับเมียมากเลย ก็พอเข้าใจนะว่าสถานการณ์แบบนี้ใครก็อยากรอด แต่คือนั่นครอบครัวตัวเองอะยังจะเห็นแก่ตัวกันอีก แล้วจะพึ่งพาใครได้ ยอมใจพ่อแม่พี่มาร์คเลย เราว่าพี่มาร์คกับแบมยังรักกันอยู่ แต่ที่จะหย่ากันเป็นเพราะต่างคนต่างไม่คุยกัน ไม่รู้สิมันเหมือนกับมาร์คคิดไปอย่างแบมก็คิดไปอย่าง คือคิดไปเองเพราะไม่เคยคุยปรับความเข้าใจกันมากกว่า แต่ลึกๆคือก็ยังห่วงกันอยู่
    #1,698
    1
  13. #1579 Charlottelowell (@Charlottelowell) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 22:27
    ฮื่อออ ชอบบ เเต่ทำไมมาร์คเเบมต้องหย่ากันด้วยหล่าาาาาาาา
    #1,579
    0
  14. #1555 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 07:47
    จะร้องไห้แล้ว พี่ไรอันแย่มากอ่ะ เมียด้วย สงสารมาก อ่านแล้วอึดอัดสุดๆ แบมแบมเข้มแข็งสุดๆ คลาดกันแค่นิดเดียว แม่อลิสไม่น่าเลยอ่ะ เราอยากรู้เบื้องลึกของมาร์คแบมแล้ว ลึกลับมาก
    #1,555
    0
  15. #1519 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 13:23
    สงสารอลิซ รู้ทั้งรู้ว่าฟิคแนวนี้ตัวละครต้องลดลงไปเรื่อยๆแน่แต่แบบ ฮื่อออออ เสียใจ ปล.ยูคหนูใสไปนะลูก...
    #1,519
    0
  16. #1415 tatarzyx (@tatarzyx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 11:45
    เสียใจแทนครอบครัวมาร์คอ่า คุณแม่โดนกัด อยากให้ผัวเมียเค้าเจอกันไวๆจ๊างงงงง
    #1,415
    0
  17. #1395 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 03:33
    ถ้าอยากให้ยูคคู่กับอเล็กซิสจะผิดไหม 55555 งือออ ไม่น่าเกิดเรื่องกับม๊เลย สงสารมาร์คอ่าาาา ขอให้ได้เจอกันเร็วๆนะมาร์คแบมแบม คืออยากรูว่าทำไมถึงจะหย่ากันอะ
    #1,395
    0
  18. #1368 zmgebob (@zmgebob) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 02:09
    ยูคนี่เหมือนจะได้คู่กับอเล็กซิสอ่ะ ขอให้รอดนะทุกคนน
    #1,368
    0
  19. #1293 mmmm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 18:16
    สงสารดาฮยอนที่สุดเลย

    ตื่นเต้นทุกตอนชอบมากคะ
    #1,293
    0
  20. #1128 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 14:07
    ตื่นเต้น ตื่นกลัวจนน้ำตาไหลตลอดเลนอ่ะ
    แยมตามให้ทันนะ สู้ๆ
    #1,128
    0
  21. #1038 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 14:04
    จริง ๆ คนเห็นแก่ตัวก็ไม่ผิดแหละ เขาก็รักตัวกลัวตาย ไม่อยากได้ใครมาเป็นภาระ
    ในสถานการณ์แบบนี้เราต้องเอาตัวรอดก่อน แต่ช่วยกันไว้สามัคคีกันไว้มันก็ดีอะ

    #1,038
    0
  22. #1036 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 13:07
    เป็นเรื่องที่ลุ้นตามมาก เครียดไปพร้อมๆกับตัวละครที่ต้องเอาชีวิตรอดเลย
    #1,036
    0
  23. #1035 hept (@SWOONNER_BT) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:28
    ควรเอาไปทำหนีงพูดเลย ลุ้นมากกกกก
    #1,035
    0
  24. #1029 HerQlis (@kanyakornhnb99) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 18:27
    ถ้าทีภาพยนต์ที่มาจากฟิคเรื่องนี้ควรค่ามากอ่ะจริง
    #1,029
    0
  25. #1006 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 21:17
    ครอบครัวพี่มาร์คแบบรอกันจริงๆอะ พี่ชายก็ทำตัวไม่เป็นพี่เลย เฮ้อออออ เศร้าตอนแม่ถูกกัดด้วยยย แบมก็พยายามไปบ้านพ่อมาร์คอะ ลุ้นนน
    #1,006
    0