ปิดรีปริ้นท์(GOT7) Snow Drop Markbam,Bnior,Jackjae

ตอนที่ 19 : Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    9 ก.ย. 60


 

 

 


        “เขา..ต้องการทดลองการเป็นอมตะน่ะจ้ะ

         “อะไรนะ?!”

         แบมแบมหน้าเจื่อน มุ่นคิ้วน้อยๆ เพราะหลายคนตะโกนออกมาเสียงดัง

         เขาเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องชวนตกตะลึง แต่ไม่ต้องอุทานออกมาพร้อมกันจนเสียดหูขนาดนี้ก็ได้

         “แต่มันทำได้จริงๆ หรือครับ

         แจบอมรู้ว่าโลกเราทุกวันนี้เทคโนโลยีเจริญก้าวหน้ามากขึ้น แต่มนุษย์ทุกคนเกิดมาแล้วล้วนต้องตาย ถึงอยากมีชีวิตที่ยาวนานก็คงได้แค่ร้อยกว่าปี ความเจริญในปัจจุบันทำได้แค่นั้น และคงไม่มีวิธีไหนที่ทำให้ยุติการตายได้หรอก

         “คิดว่ายังไงล่ะครับ

         แบมแบมเผยยิ้มเศร้าออกมา หลายคนมองหน้ากัน

         “อย่าบอกว่าทำได้?…นะครับ ยูคยอมถามเสียงเบา แต่พี่แบมแบมกลับไม่ยอมตอบ เด็กหนุ่มหนาววาบไปทั้งตัว

         ทำได้จริงๆ หรือนี่?!

 

 

 

 

 

 

         พีเอส ฟาร์มาซูติคัล อินดัสทรี ( PS Pharmaceutical  Industry) เป็นบริษัทผลิตยารักษาโรคที่ใหญ่เป็นอันดับสามของเอเชีย มีสาขาอยู่ในต่างประเทศมากกว่า 15 ประเทศ

         PPI มีโครงการวิจัยมากกว่า 200 โครงการ เมื่อ 10 ปีก่อน บริษัทยาแห่งนี้ให้ความสนใจกับเชื้อโคโรน่าไวรัสเป็นอย่างมาก เพราะความน่ากลัวของมันนั้นเอาชนะได้ยาก

         จากโรคระบาดร้ายแรงหลายโรคที่เกิดขึ้นในโลก ทำให้ PPI เริ่มตระหนักได้ถึงความน่าหวาดเกรงของไวรัสชนิดRNA สายเดี่ยว ที่สามารถทำอันตรายพวกสัตว์ที่มี DNA สายคู่ได้มากมายนัก

         ทางPPI จึงได้ค้นคว้าวัคซีนป้องกันภัยจากเชื้อโคโรน่าไวรัสได้หลายชนิดแล้ว แต่ความสำเร็จเหล่านั้นยังไม่เพียงพอ PPI ต้องการผลงานที่จะทำให้ทั้งโลกตกตะลึงและสร้างรายได้ให้มหาศาล

         PPI ทุ่มเงินทุนจำนวนมากในโครงการวิจัยครั้งใหม่ รวบรวมเครื่องมือและเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุด เสาะหาบุคลากรระดับหัวกะทิมาทำงานให้

 

 

 

 

 

         แบมแบมมองดูสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งผ่านการขยายของกล้องจุลทรรศน์ มันคือส่วนผสมของเชื้อไวรัสสองชนิดที่คนคุ้นเคย

         หลังจากลองเอาพันธุกรรมของเชื้อหลายอย่าง ทั้งแบคทีเรีย ไวรัส ปรสิต มาทดสอบดูนับร้อยครั้ง  ในที่สุดแบมแบมก็ได้เชื้อตัวใหม่มาจนได้

         คุณหมอรูปงามถอนสายตาออกมาจากเลนส์ ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น จากนั้นลุกไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งลงมาจากชั้นหนังสือส่วนตัวที่ตั้งอยู่มุมห้อง กรีดหน้ากระดาษไล่เปิดดูเร็วๆ

         สมัยนี้หนังสือยังมีค่าและได้รับการดูแลอย่างดี แม้ข้อมูลทุกอย่างจะสามารถค้นหาได้ด้วยปลายนิ้วคลิกเดียวก็เถอะ  แต่การบันทึกความรู้จำนวนมากลงบนกระดาษนั้นยังเป็นอีกวิธีที่มนุษย์เลือกใช้ในการเก็บรักษาข้อมูลให้อยู่อย่างยาวนาน ถึงจะต้องยุ่งยากดูแลไปสักหน่อยก็ตาม

        หลักไวรัสวิทยาทางการแพทย์ ฉบับปรับปรุงข้อมูลครั้งที่ 3  นายแพทย์กันต์พิมุกต์ ต้วน

         หนังสือนี้แบมแบมเขียนขึ้นมาเองเพื่อให้เพื่อนหมอเอาไปสอนนักศึกษาแพทย์

         แบมแบมถือหนังสือกลับไปนั่งที่เดิม วางหนังสือไว้ใกล้มือแล้วดึงจานเพาะเชื้อที่ใช้ทดลองวันนี้ทั้งหมดบนโต๊ะมาพิจารณาดูทีละเพลทอีกครั้ง

         เชื้อที่ก่อให้เกิดโรคทุกโรคนั้นจะใช้เวลาระยะหนึ่งในการแพร่กระจายเชื้อจนทำให้โฮสต์เกิดอาการผิดปกติ แต่แบมแบมต้องการเชื้อที่ร้ายแรงกว่าทุกตัวที่เคยมีมาบนโลกนี้ ต้องก่อให้เกิดความผิดปกติในร่างกายให้เร็วที่สุด ยิ่งเร็วยิ่งดี

         แบมแบมเงยหน้าขึ้นจากงานมามองนาฬิกาอีกทีก็พบว่าเลยเวลาเข้านอนของลูกๆ ไปแล้ว เขาตัดสินใจพักงานวันนี้ไว้ก่อน

         ร่างบางเดินผ่านประตูที่พ่นสารฆ่าเชื้อลงมา เสร็จแล้วก็ถอดถุงมือและชุดป้องกันเชื้อลงถัง

         แบมแบมออกจากห้องแล็บส่วนตัวไปยังห้องพักของPPI ที่จัดไว้ให้เหล่านักวิจัยของที่นี่เป็นพิเศษ มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

         ภายในห้องพักของทีมโปรเจค Z นั้นมีคนนั่งพักผ่อนอยู่ก่อนแล้ว แบมแบมเดินไปนั่งลงบนโซฟานุ่ม

         “เอาหน่อยไหม”

         เพื่อนร่วมทีมยื่นเบอร์เกอร์ซีสมาให้เป็นเชิงชักชวน แบมแบมส่ายหน้าปฏิเสธ มองไปยังจอทีวีขนาดใหญ่ที่กำลังฉายภาพจากสมาร์ทโฟนที่ต่อเข้าทีวีเพื่อดูภาพให้ชัดขึ้น

         มันเป็นวิดีโอติดตามอาการของลิงชิมแปนซีวัยเจริญพันธุ์ตัวหนึ่ง

         หลังจากถูกฉีดเชื้อไวรัสที่พัฒนาขั้นแรกไปแล้วมันเริ่มมีอาการป่วยอย่างเห็นได้ชัด อาการหนักขึ้นเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว จากที่ยืนได้ก็ทรุดลงกองกับพื้น เลือดไหลจากตา จมูก และปาก

         ทั้งหมดนั้นกินเวลาไม่เกิน 10 นาที

         ตัวอย่างทดลองที่ใกล้เคียงมนุษย์ที่สุดนี้มีคนหามาให้ PPI  เพราะทางนี้ได้รับความร่วมมือจากกลุ่มคนที่ต้องการอาวุธชีวภาพจากการทดลองครั้งนี้เช่นกัน

         แบมแบมก็คาดเดาไม่ถูกว่าคนที่สนับสนุนนั้นคือพวกไหนกันแน่

         “ดูคลิปนี้ไปพร้อมกินไปด้วยได้นี่ ฉันนับถือคุณจริงๆ”

         แบมแบมระอา เบนสายตาจากจอภาพมองอาหารจานด่วนของเพื่อนร่วมทีม

         ทางPPI ก็จัดอาหารมีประโยชน์ให้มากมายแค่สั่งไปทางเจ้าหน้าที่ แต่เลือกที่จะเวฟเบอร์เกอร์กินเนี่ยนะ

         “คุณพัฒนาขั้นสองไปถึงไหนแล้ว ฉันยังไม่ถึงไหนเลย”

         “อีกไม่นานคงสำเร็จ”

         “ยอดไปเลย”

         แค่ได้ยินคำการันตีจากปากแบมแบม อีกฝ่ายก็ชื่นชมจากใจ ดีใจด้วย เพราะถ้าโปรเจคสำเร็จ ทุกคนในทีมก็ถือว่าทำสำเร็จไปด้วย

         แบมแบมฝืนยิ้ม

         ในปัจจุบันมีโรคติดเชื้อมากกว่า 50 % ที่ยังไม่สามารถสืบค้นสาเหตุได้ และเมื่อคนเราไม่พยายามหาคำตอบก็เปิดโอกาสให้เชื้อโรคพัฒนาตัวเองและมีความรุนแรงมากขึ้น

         แบมแบมใช้เชื้อโรคที่ถูกบันทึกไว้ว่ายังไม่มีทางรักษาและที่ถูกบันทึกว่ารักษาได้มาทดลองรวมกันจนได้เชื้อตัวใหม่ที่มีประสิทธิภาพทำลายเซลล์สูง

         ไม่แปลกที่เชื้อในมือของแบมแบมจะรุนแรงกว่าทุกเชื้อที่เขาเคยวิจัยมา

 

 

 

 

 

         ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์และเครื่องมือทันสมัยกำลังทำงาน ที่ชั้นลอยมีชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งและชายหญิงวัยกลางคนอีกหลายคนยืนมองการทำงานของบรรดาเจ้าหน้าที่อยู่

         แบมแบมยืนกอดอกพิงกำแพงมองการทดลองอยู่ครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปชั้นบนเมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังมองตน สายตาสบประสานเข้ากับตาคมที่มองลงมายังตนเองพอดี

         ซึงจุนส่งยิ้มให้แบมแบมแล้วส่งภาษากายเรียกให้แบมแบมขึ้นไปหา ร่างบางส่ายหน้าปฏิเสธด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วมองการทดลองต่อไปไม่ได้สนใจเขาอีก

         รอยยิ้มของซึงจุนค่อยๆ เลือนลงหลังจากได้เห็นท่าทางเมินเฉยของแบมแบม

         เขาถอนหายใจ บอกกล่าวขอตัวจากผู้ร่วมทุนคนอื่นๆ แล้วผละมาเพื่อลงไปข้างล่าง

         ที่อยู่กลางห้องทดลองท่ามกลางเครื่องมือมากมายคือ เตียงแบบที่ใช้ในโรงพยาบาลหนึ่งเตียง และไม่ไกลกันนั้นมีภาชนะบรรจุทรงกระบอกทำจากแก้วที่มีขนาดใหญ่พอจะใส่ร่างมนุษย์ลงไปได้ทั้งร่างอีกหนึ่งกระบอก รอบๆ ภาชนะบรรจุมีท่อกับหน้าจอควบคุมการทำงานของมันเรียงรายอยู่เต็มไปหมดจนน่าเวียนหัว ด้านบนมีเครื่องควบคุมอุณหภูมิและความชื้นถูกติดตั้งไว้ตรงเพดาน

         ภายในภาชนะบรรจุมีของเหลวสีฟ้าอ่อนใส่ไว้เกือบเต็มและมีร่างเพรียวบางของหญิงสาวคนหนึ่งลอยอยู่ในแนวดิ่งเหมือนคนจมน้ำ ร่างนั้นเปลือยเปล่า

         ส่วนบนเตียงนั้นมีร่างสูงใหญ่กำยำของชายวัยฉกรรจ์นอนสงบนิ่ง ข้างเตียงมีอุปกรณ์ทางการแพทย์วางอยู่บนโต๊ะยาวเรียงรายเต็มไปหมด และหนึ่งในนั้นคือเชื้อที่ถูกพัฒนาขึ้นมาโดยฝีมือของแบมแบมเอง

         หลักการของการวิจัยครั้งนี้คือ การทำให้ร่างกายอยู่ในสภาพอ่อนแอเกือบตายให้ได้มากที่สุดแต่ไม่หมดลมหายใจ แล้วจึงจะฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรงอย่างรวดเร็วจนเป็นปกติ และเพิ่มประสิทธิภาพมากขึ้นอีกมากขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าการทดลองจะสำเร็จหรือผู้ถูกทดลองเสียชีวิตไป

         แบมแบมมองหญิงสาวในภาชนะแก้วทรงกระบอกด้วยแววตาที่วูบไหวหม่นเศร้า

         แม้รู้ว่าเป็นความสมัครใจของผู้เข้าร่วมการทดลอง แต่แบมแบมก็อดสลดใจไม่ได้

         หญิงสาววัยสามสิบในภาชนะบรรจุสารเหลวสีฟ้าอ่อนฟื้นจากการหลับใหล นัยน์ตาสีน้ำตาลมองไปรอบๆ

         เมื่อหญิงสาวผู้เข้าร่วมทดลองลืมตาตื่น เสียงของหญิงสาวอีกหนึ่งก็ดังขึ้นเหนือศีรษะทุกคน มันเป็นเสียงที่หวานใสและไพเราะของปัญญาประดิษฐ์ เอ่ยด้วยภาษากลางที่คนต่างชาติเข้าใจดังไปทั่วห้องทดลอง Z

        “โปรเจค Z07 ร่างทดลองหมายเลข 0709 การทดลองครั้งที่หนึ่ง นับถอยหลังเข้าสู่การทดลอง

        10…9…8….0 การทดลองเริ่มต้น เข้าสู่การลดอุณหภูมิของเซลล์ในร่างทดลองรุ่นที่เจ็ด เปอร์เซ็นต์รอดชีวิต 90…85…80…”

         “คุณก็เข้ามาด้วยเหรอ ไหนบอกว่าอาทิตย์นี้มีธุระไงล่ะครับ ซึงจุนมายืนข้างแบมแบม พิงกำแพงมองการทดลองเช่นกัน

         “ยกเลิกธุระไปแล้วครับเลยเข้ามาดูสักหน่อย

         “ผมคิดว่ารุ่นที่เจ็ดน่าจะสำเร็จ

         “ผมก็หวังอย่างนั้น”  จะได้ไม่มีใครต้องมาตายอีก

         แบมแบมคาดหวังอย่างไม่สบายใจนัก

         แม้รู้ว่าทุกคนที่มาล้วนแต่สมัครใจและหวังว่าครอบครัวจะอยู่สบายหลังการจากไปของตน แต่แบมแบมก็ยังรู้สึกหดหู่เสมอที่ต้องเห็นการทดลอง

        “ความสมบูรณ์ของร่างทดลองอยู่ที่ 87%”

         “เสร็จการทดลองวันนี้แล้วไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ ผู้ร่วมทุนคนอื่นๆ ก็ไปด้วย

         “ครับ

         ถึงแบมแบมไม่ได้สนใจจะหันมาสนทนาด้วย แต่แค่อีกฝ่ายตอบรับข้อเสนอซึงจุนก็พอใจมากแล้ว

       “ขั้นตอนที่หนึ่งเริ่มต้น ปริมาณของเชื้อHSE(Human Spongiform Encephalopath) ที่จะฉีดเข้าไปคือ 0.5 ยูนิต

         พอสิ้นเสียงหวานๆ ของผู้ไร้ตัวตนในห้อง ชายในเสื้อกาวน์ขาวสะอาดบังคับที่แผงควบคุมข้างๆ แล้วด้านบนของกระบอกบรรจุของเหลวก็เปิดออกเล็กน้อย เข็มฉีดยาถูกส่งลงไปด้วยเครื่องมือแล้วฉีดเข้าตรงกระดูกสันหลังส่วนคอของหญิงสาวในของเหลวสีฟ้าอ่อน

         หลังกระบอกบรรจุถูกปิดลง เวลาผ่านไปราวหนึ่งนาทีหญิงสาวที่ถูกฉีดเชื้ออันตรายเข้าสู่ร่างกายก็เริ่มรู้สึกชาและปวดไปทั่วร่าง

         ร่างเปลือยเปล่าดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาน ปวดลามจากท่อนบนลงสู่ท่อนล่าง เธอกรีดร้องออกมา แต่เพราะถูกบรรจุอยู่ในภาชนะคนอื่นๆ ภายในห้องจึงไม่ได้ยินเสียงร้องของเธอ

         มือเรียวทุบภาชนะที่อาศัยอย่างรุนแรงราวกับต้องการจะบอกว่าเธอเปลี่ยนใจและอยากออกมาจากที่นั่น

         แม้จะอยู่ในของเหลวแต่ก็เดาได้ไม่ยากว่าเธอร่ำไห้อยู่ ใบหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลาบิดเบี้ยวอย่างทรมาน เส้นผมยาวสยายกระจายไปทั่ว บ้างสะบัดพลิ้วมาปิดหน้าปิดแก้มตามแรงเคลื่อนไหว

         ผ่านไปไม่นานเธอก็กุมศีรษะแล้วคู้ตัว ปล่อยให้ร่างลอยอยู่ในน้ำ ราวกับหมดแรงจะต่อต้าน

         เธอหมดสติเสียแล้ว

       “คลื่นสมองของร่างทดลองหมายเลข 0709 ลดลงเหลือ 2.4% ความสมบูรณ์ของร่างทดลองอยู่ที่ 74%  การทดลองขั้นที่สองเริ่มต้น ลดอุณหภูมิของเซลล์เสร็จสิ้น เปอร์เซ็นต์มีชีวิตรอดอยู่ที่ 46% ปริมาณเชื้อ HSE ที่จะฉีดครั้งนี้คือ 1.0 ยูนิต เริ่มได้

         เหมือนฉายภาพซ้ำเมื่อหญิงสาวถูกเข็มฉีดยาทิ่มที่ต้นคออีกครั้ง ร่างที่หมดสติกระตุกเฮือกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต รู้สึกตัวอีกครั้ง

         หญิงสาวรู้สึกถึงความร้อนแผ่ซ่านจากศีรษะไล่ไปถึงขา สายตาเริ่มเลือนราง จากนั้นสติสัมปชัญญะก็ด้อยลงอีกเรื่อยๆ แต่ร่างกายยังคงตอบสนองต่อความปวด ขาเรียวทั้งสองข้างถีบกระบอกแก้วอย่างแรง ร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมาน

         ขณะที่แบมแบมและซึงจุนดูการทดลองอยู่ด้านล่าง ประตูห้องทดลองก็ถูกเปิดเข้ามาด้วยผู้มาใหม่ เป็นนักวิจัยคนอื่นในทีมที่ทำงานร่วมกับแบมแบมนั่นเอง

         หนึ่งในสี่คนนั้นเป็นชาวเกาหลีแต่คนที่เหลือคือชาติอื่นในเอเชีย

         “วันนี้ก็มาหรือแบมแบม

         “อืม

         “วันนี้ไปกินข้าวกันไหม

         “โทษทีนะชัญญ่า ฉันรับปากคุณซึงจุนไว้แล้วว่าจะไปทานข้าวด้วย

         แบมแบมขอโทษเพื่อนร่วมทีมสาวชาวไทย อิชยาเผยยิ้มสวย ส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไร

         คนไทยทั้งสองพูดคุยกันเบาๆ ไม่ให้รบกวนคนอื่น แต่คนที่ยืนชิดติดใกล้แบมแบมก็ยังได้ยินอยู่บ้าง รู้สึกหงุดหงิดที่แบมแบมเลือกที่จะคุยกับอิชยามากกว่าตน

       “ความเร็วในการเสื่อมสลายของเซลล์ในร่างทดลองหมายเลข 0709 เพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาตอบสนองในสมองขาดหาย แนะนำให้ยุติการทดลองขั้นที่สองเดี๋ยวนี้

         “ห้ามหยุดเด็ดขาด! ทำการทดลองต่อไปจนกว่าจะเสร็จ!

         แบมแบมสะดุ้งเฮือกเมื่อคนที่ยืนข้างกันตะโกนขึ้นเสียงดัง

         เจ้าหน้าที่ภายในห้องทดลองต่างหันมามองเขาแล้วรีบทำงานกันต่อไป

       “ร่างทดลองหมายเลข 0709 เริ่มหยุดหายใจ ขณะนี้กำลังเดินเครื่องเติมออกซิเจน เปอร์เซ็นต์มีชีวิตรอดของเซลล์ลดลงอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อหัวใจของร่างทดลองหมายเลข 0709 หยุดการทำงาน  ขณะนี้กำลังเพิ่มแรงดันไฟฟ้าเพื่อกระตุ้นกล้ามเนื้อหัวใจ หัวใจห้องล่างขวาและหัวใจห้องล่างซ้ายฉีกขาด ความดันเลือดเพิ่มขึ้นสูงมาก  แนะนำให้ยุติการทดลองขั้นที่สองเดี๋ยวนี้

         “ห้ามหยุดจนกว่าจะเสร็จ!

         หมายเลข0709 หมดสติไปอีกครั้ง

         แบมแบมหลับตาลง ทำใจว่าการทดลองรุ่นที่เจ็ดคงล้มเหลว

         หมายเลข 0709 คงไม่รอดอีกรายแน่นอน

 

 

 

 

 

         “แกทนดูได้ยังไงวะ

         จินยองแปลกใจมากทีเดียวเมื่อแบมแบมเล่าเรื่องราวแต่หนหลังให้ฟัง

         จากที่รู้จักกันมาแม้เป็นเวลาไม่นาน แบมแบมไม่น่าใช่คนที่ยืนมองคนถูกทรมานและตายไปได้โดยไม่รู้สึกอะไรเลยนะ ถึงมันจะเป็นการทดลองทางวิทยาศาสตร์ก็เหอะ

         “ฉันก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักนะจินยอง ในฐานะมนุษย์ปุถุชนทั่วไปฉันยอมรับว่าอยากได้เงิน ส่วนในฐานะหมอ การทดลองที่หาได้ยากแบบนั้นมันรั้งให้ฉันต้องทำต่อให้เสร็จ แต่มันก็เป็นความทรงจำที่ฉันอยากลืมมากที่สุดแต่ลืมไม่ได้ล่ะนะ

         แบมแบมนั่งกอดเข่า สายตาเหม่อมองพื้นดิน

         “พี่สาวคนนั้นรอดไหมครับแม่

         ออสตินที่นั่งอยู่บนตักพี่สาวชะโงกหน้ามองแม่ แบมแบมฝืนยิ้มให้ลูกชาย

         “ลูกคิดว่ายังไงล่ะ เธอน่าจะรอดไหม?”

         ออสตินครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า

         “อืมไม่รู้สิครับ แม่เล่าต่อสิ

         “นี่มันก็มืดแล้ว แม่ว่าเราไปนอนกันดีกว่านะ

         พอแบมแบมทำท่าจะหยุดเล่า หลายคนก็ส่งเสียงประท้วงทันที

         “โหย! อย่านะอย่าเพิ่งนอน ผมอยากรู้ตอนต่อไปนี่นา ฮันบินไม่ยอม กำลังถึงจุดสำคัญอยู่เชียว คนเล่าจะมาหนีนอนก่อนไม่ได้นะ

         “ผมยังไม่ง่วงนะครับแม่ออสตินก็อยากฟังต่อ

         “แม่คงลำบากใจที่จะเล่าต่อนะ อย่ากดดันแม่สิ มาร์คปรามลูกชายที่งอแงไม่ยอมนอน ออสตินดื้อดึง มองหาพวก

         “ถ้าแม่เล่าจบต้องไปนอนนะ แบมแบมต่อรอง

         “ได้ฮะ!” ออสตินพยักหน้ารัวด้วยความอยากฟัง

           

 

 

 

 

 

       “ความสมบูรณ์ของร่างทดลองหมายเลข 0709 คือ 32% เปอร์เซ็นต์มีชีวิตรอดอยู่ที่ 65%  การทดลองขั้นที่สามเริ่มต้น ปริมาณเชื้อ HSE ที่จะฉีดครั้งนี้คือ 1.5 ยูนิต เริ่มได้..

         เข็มฉีดยาฉีดเข้าไปที่ต้นคอของหมายเลข 0709 ทั้งที่ร่างนั้นยังไร้ปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ดวงตาของเธอปิดสนิท

       “เซลล์ภายในร่างกายของร่างทดลองหมายเลข 0709 มีการเชื่อมต่อกับเซลล์สมอง เปอร์เซ็นต์การมีชีวิตรอดของเซลล์ร่างทดลองเพิ่มขึ้นเป็น 89% คลื่นสมองของตัวทดลองคือ 73%

        ขณะนี้มีการปล่อยคลื่นรบกวนการทำงานของร่างกาย การแทรกซึมขาดตอน คลื่นสมองขาดหายอีกครั้ง ขณะนี้กำลังเริ่มกระตุ้นคลื่นสมองและระบบประสาทในร่างกายทั้งหมด

       ครั้งที่หนึ่ง..

       ครั้งที่สอง

       ครั้งที่สาม เพิ่มแรงดัน

       ครั้งที่สี่คลื่นสมองของร่างทดลองกลับมา สแกนดูอีกครั้งเพื่อ ยืนยัน คลื่นสมองของร่างทดลองหมายเลข 0709 กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ ระบบประสาทในร่างกายกลับมาทำงานปกติ

         สิ้นเสียงของปัญญาประดิษฐ์เสียงสวย ร่างในภาชนะบรรจุทรงกระบอกก็ลืมตาขึ้นมา

         ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ สายตาของร่างทดลองมองสบตาแบมแบมเข้าพอดี

         เสียงปรบมือของเจ้าหน้าที่และคนชมบนชั้นลอยดังสนั่นห้องอย่างยินดีที่การทดลองรุ่นที่เจ็ดสำเร็จ รวมไปถึงทีมวิจัยด้วย

         แบมแบมค่อยยิ้มออก โล่งอกที่หมายเลข 0709 รอดชีวิต

 

 

 

 

 

         หญิงสาววัยสามสิบรูปร่างเพรียวบางสวมชุดวอร์มสีดำ เธอกำลังทดสอบสมรรถภาพร่างกายภายในโรงยิมที่ถูกจัดการใหม่ให้มีเครื่องมือทดลองครบถ้วน

         หญิงสาวมีดวงตาว่างเปล่าตรงข้ามกับสันหมัดที่กระแทกกระสอบทรายอย่างรุนแรงแข็งกร้าว ร่างกายแข็งแกร่งสมบูรณ์ของเธอไร้เหงื่อทั้งที่ออกกำลังกายมานานหลายชั่วโมง หากเป็นคนปกติคงเหงื่อชุ่มโชกไปแล้ว

         ผู้เข้าทดสอบมีเพียงหญิงสาวคนเดียว นอกนั้นอีกกว่ายี่สิบชีวิตที่ยืนกระจายตามจุดต่างๆ ในโรงยิมคือ ชายหนุ่มที่คอยเฝ้าเธอโดยเฉพาะ

         แบมแบมถูกอิชยาลากมาที่โรงยิมด้วยกันเพื่อดูผลการทดสอบวันที่สามของหมายเลข 0709

         “บันทึกผลของวันนี้เป็นไงบ้าง ขอดูหน่อย อิชยาร้องเรียกเจ้าหน้าที่ที่ควบคุมการทดสอบและคอยดูแลหมายเลข 0709 อย่างใกล้ชิดคนหนึ่ง

         “นี่ครับหมอชายร่างสูงก้าวยาวๆ ตรงมาหาอิชยาแล้วยื่นชาร์ตวัดผลในมือให้เธอ

         “ขอบใจจ้ะอิชยารับมาดูอย่างยินดี ดูเสร็จก็ร้องว้าวแล้วส่งให้แบมแบมดูต่อ

         “สุดยอดไปเลยเนอะ

         “ก็ดีนี่ แบมแบมเปิดอ่านผลทดสอบคร่าวๆ แล้วเอ่ยออกมาสั้นๆ

         พัฒนาการทางร่างกายดีวันดีคืนนะหมายเลข 0709

         “ช่วยทำหน้ายินดีให้มากกว่านี้หน่อยสิยะ เธอเป็นคนสร้างเชื้อที่อยู่ในร่างหล่อนขึ้นมานะ

         อิชยาต่อยแขนแบมแบมเบาๆ อย่างหยอกล้ออารมณ์ดีแล้วเอ่ยต่อ

         “ฉันนะอยากให้การทดสอบดีเยี่ยมแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนครบสองอาทิตย์เร็วๆ ฉันจะได้กลับไทยไปพร้อมเงินอีกครึ่งที่เหลือสักที เอ้อ นี่เธอรู้หรือยังว่าผู้ร่วมทุนจากที่อื่นจะเพิ่มโบนัสให้เจ้าหน้าที่ทุกคนอีกคนละ 30% แน่ะ ยอดไปเลย ว่างั้นไหม

         “จริงเหรอ ฉันก็เพิ่งรู้แบมแบมแปลกใจ ชัญญ่ายังข่าวเร็วเสมอ

         “จริงแน่นอน ได้เงินเพิ่มไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ฉันล่ะตัดสินใจไม่ถูกเลยว่าจะเอาเงินส่วนที่เพิ่มมาไปทำอะไรดี

         “เอาไปหาผู้ชายสักคนสิ

         “ปากคอเราะร้าย

         อิชยาหัวเราะร่วนอย่างไม่ถือสาในคำแซวของแบมแบม

         แบมแบมและอิชยามองหญิงสาวที่สะบัดเรือนผมสีดำขลับยาวเลยไหล่กลับไปด้านหลัง ยกขาเตะกระสอบทรายที่แขวนอยู่ตรงหน้า จรดขา เพ่งมอง และปล่อยหมัดออกไป สลับกันไปมาอยู่อย่างนี้

         หมัดขวาตรงที่ปล่อยไปเต็มแรงในครั้งสุดท้ายทำให้กระสอบทรายฉีกขาด

         อิชยาและแบมแบมเผลอปรบมือให้โดยไม่รู้ตัว

 

 

           

           

 

 

         “เรื่องราวมันจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งอย่างนั้นจริงๆ น่ะเหรอ ไม่ค่อยอยากเชื่อเลย

         ชางอุคฟังแล้วหน้านิ่ว มีความสงสัยเต็มหัวไปหมด แจบอมพยักหน้ารับว่าเห็นด้วย

         “ในช่วงแรกทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น ร่างทดลองพัฒนาไปอย่างรวดเร็วจนเกินขีดจำกัดได้จริงๆ พอครบสองอาทิตย์พี่ก็ถอนตัวจากโครงการพร้อมอิชยา ขณะที่อีกสามคนที่เหลือยังอยากรอดูผลต่อ

         “แล้วพอครบสองอาทิตย์เธอถูกพาไปทำอะไร?” มาร์คสงสัยจุดหมายสุดท้ายของหมายเลข 0709 มากกว่า

         “ใครมารับตัวเธอไปก็ไม่รู้ แต่ฉันได้พบเธออีกครั้งหลังจากออกจากโครงการมาได้ครึ่งปี

         “มีเหตุผลอะไรคุณถึงต้องกลับไปเจอเธออีกล่ะ?”

           

 

 

 

 

 

 

         แบมแบมและนักวิจัยร่วมทีมชาวเกาหลีถูกเรียกตัวมาดูอาการของหมายเลข 0709 อย่างเร่งด่วน ส่วนอีกสามคนมาไม่ได้เพราะอยู่ไกลคนละประเทศ

         หมายเลข 0709 สวมชุดคนไข้แบบกระโปรง ขณะนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนเตียงแบบในโรงพยาบาลตามลำพังในห้องกระจกที่ปลอดเชื้อ ท่าทางอิดโรยอ่อนแรง ผิวคล้ำแดดของเธอแดงเรื่อจากพิษไข้

         “ขณะฝึกอยู่ในสนามจริงจู่ๆ เธอก็ล้มป่วยอย่างไม่ทราบสาเหตุ ตอนแรกคิดว่าเธอเหนื่อยล้าจากการฝึกแต่หลายคนก็คาใจ เพราะร่างกายของเธอแข็งแกร่งมาก เลยไม่คิดว่าจะไม่สบายเพราะความเหนื่อยล้าสะสม

         เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยกับแบมแบมและอูยองด้วยความหนักใจ

         ตอนนี้เก้าอี้เขาร้อนจนนั่งไม่ได้เพราะนายสั่งให้เร่งหาสาเหตุอย่างรวดเร็วที่สุด

         แบมแบมมองร่างที่เคยขาวผ่อง ตอนนี้เธอดูเปลี่ยนไป ร่างกายดูแข็งแกร่งขึ้นแต่ท่าทางเหมือนคนป่วยหนัก

         “ผมออกจากโปรเจคแล้ว คุณควรให้หมอคนอื่นมาตรวจเธอ

         แบมแบมไม่อยากยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว หน้าที่เขามีแค่ทำให้เรื่องนี้เริ่มต้นจนได้ผลสำเร็จ และหน้าที่เขาก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

         “เราตามหมอจากโรงพยาบาลมาตรวจเธอแล้ว แต่เขาหาสาเหตุไม่พบ ตอนแรกก็บอกว่าเป็นไข้หวัดธรรมดา แต่ร่างกายของเธอแข็งแรงมากจะเป็นหวัดได้ยังไงล่ะครับ พอกินยาแก้หวัดไปก็ไม่หาย อาการกลับทรุดลง เจาะเลือดก็แล้ว ตรวจเพิ่มเติมอะไรก็แล้วยังไม่พบสาเหตุอยู่ดี และอาการเธอยังแย่ลงเรื่อยๆ ด้วยครับ

         “ผมขอผ่าน ให้คุณอูยองทำแล้วกันแบมแบมยกมือโบกขอไม่ร่วมด้วย โยนภาระไปให้อูยอง ชายหนุ่มคิ้วขมวด

         “ผมคนเดียวอาจจะไม่ไหว อยู่ช่วยกันก่อนเถอะครับ

         แบมแบมอยากทำไม่สนใจคนทั้งสอง แต่พอถูกมองด้วยสายตากดดันก็ตัดสินใจเพื่อตัดความรำคาญ

         “ผมขอตรวจเลือดและดูอาการเธอต่ออีกสักสองสามวันแล้วจะให้คำตอบ ถ้าช่วยไม่ได้ก็คือช่วยไม่ได้นะครับ

         จะให้มารับงานแยกอะไรอีก แค่งานหลักที่โรงพยาบาลและสถาบันวิจัยก็เหนื่อยจะตายแล้ว เขาไม่ได้เจอลูกมาสี่วันแล้วนะ

         “ได้ครับ ขอบคุณ!” เจ้าหน้าที่ค่อยยิ้มออกเมื่อแบมแบมรับปาก

 

 

 

 

 

 

 

         “เป็นไงบ้างแบมแบม ได้เรื่องไหม

         อูยองเดินมาถามแบมแบมที่นั่งพักอยู่ตรงจุดชงกาแฟ ร่างบางส่ายหน้า

         “ตรวจไปก็เจอแต่เชื้อที่ฉีดเข้าร่างกายเธอ ไม่เห็นเจอเชื้ออื่นนี่ ร่างกายเธอเพิ่งจะมาต่อต้านละมั้ง

         มันเป็นเชื้อที่ถูกทดลองอย่างลับๆ ไม่แปลกที่หมอคนอื่นภายนอกจะตรวจแล้วไม่รู้สาเหตุ

         “งั้นเหรอ

         “ฉันงานเยอะมาก คุณช่วยรับช่วงต่อแล้วคอยส่งผลให้ฉันทางเมลได้ไหม ฉันไม่อยากใช้เวลาที่นี่ มันเปล่าประโยชน์

         แบมแบมไม่อยากมานั่งทำงานที่ไม่มีความคืบหน้า

         ตอนเซ็นสัญญาที่ให้รักษาความลับของโปรเจค ผู้ร่วมวิจัยทุกคนถูกระบุหน้าที่ในเอกสารไว้อย่างชัดเจนว่าแค่ทำให้การทดลองสำเร็จเท่านั้น และมันก็ประสบความสำเร็จอย่างดีมาได้ครึ่งปีแล้วด้วย เท่ากับสิ่งที่พวกเราต้องรับผิดชอบมันหมดไปตั้งแต่ครึ่งปีที่แล้ว

         “ได้สิ แต่ยังไงคุณก็จะช่วยจนหาสาเหตุเจอใช่ไหม เพราะคุณซึงจุนติดต่อกับประเทศอื่นแล้วด้วยนะ ถ้าตัวทดลองหมายเลข 0709 ตายไปต้องแย่แน่

         “ไม่รู้สิแบมแบมแบ่งรับแบ่งสู้

         “เอาน่า ครั้งนี้เขาก็จ่ายค่าตอบแทนให้นี่นา”

         “เงินที่ได้ครั้งก่อนฉันยังไม่ได้ใช้สักวอน จะเอาเพิ่มไปทำอะไรอีก”

         แบมแบมถอนหายใจ เหนื่อยใจเต็มทน

 

 

 

 

 

 

         “แล้วตกลงแม่ช่วยเธอได้ไหมคะ ตกลงเธอป่วยจริงเหรอ

         อเล็กซิสเกยคางกับศีรษะน้องชาย กอดเขาไว้  แบมแบมเหยียดขาออกไปคลายเมื่อย

         “ร่างกายของเธอผิดปกติจ้ะ แม่ตรวจเจอแค่นั้น แล้วก็เอาเชื้อจากเลือดเธอกลับไปวิจัยต่อที่สถาบันไบโอเทค เพราะแม่ก็มีงานที่นั่นอยู่เยอะ ขี้เกียจวิ่งรอก

         “เอาเชื้อแปลกปลอมเข้าได้เหรอ อาไม่ถูกตรวจสอบหรือไงซองจินไม่คิดว่ามันจะง่ายอย่างนั้น

         หรืออาแบมแบมมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นเขาล่ะ

         “ทาง PPI จัดการให้น่ะ ช่วยทำให้มันถูกต้องแล้วเอาเข้าไป เขาอยากให้เราทำงานต่อได้ก็ต้องช่วยเหลือทุกทางที่เราจะสะดวกที่สุด

         “อาช่วยเธอได้ไหมคะดาฮยอนขยับเสื้อคลุมแล้วกอดอก คู้ตัวลงวางแขนกับเข่า อยากรู้เรื่องราวต่อไป

         “ก็..

 

 

 

 

 

 

         “อาการของหมายเลข 0709 เป็นยังไงบ้าง” แบมแบมถามพยาบาลพลางเร่งฝีเท้าไปยังห้องฉุกเฉินของสถานพยาบาลในบริษัท PPI

         “เธอชักจนหมดสติไปแล้วค่ะ”

         พอไปถึงห้องฉุกเฉินแบมแบมก็หยิบถุงมือยางมาสวมพลางร้องถามคนที่ล้อมอยู่ตรงเตียงเตียงหนึ่ง

         “เกิดอะไรขึ้นบ้าง”

         “ก่อนชักและหมดสติเธอมีอาการหายใจติดขัดและไอเป็นเลือดค่ะ”

         หญิงสาวอีกคนตอบขณะกำลังไล่เปิดเส้นเลือดของหมายเลข 0709

         “ขอซัคชั่น” แบมแบมก้าวไปหยุดข้างเตียงแล้วร้องบอกพยาบาลเพื่อทำการดูดเสมหะที่อุดกั้นภายในทางเดินหายใจ

         “0709 ไม่มีชีพจรค่ะ” หญิงสาวที่เฝ้าดูจอมอนิเตอร์ร้องบอกคุณหมอ

         “ขอดีฟิบ”

         เครื่องกระตุกหัวใจไฟฟ้าถูกลากมาให้แบมแบมอย่างรวดเร็ว แบมแบมคว้าที่ปั๊มขึ้นมาแล้วร้องบอก

         “ขอ200 กิโลจูล”

         พยาบาลที่ควบคุมเครื่องหันไปปรับค่าที่เครื่องดีฟิบริลเลเตอร์ก่อนร้องบอก

         “พร้อม”

         “เคลียร์” แบมแบมบอกออกไปให้ทุกคนถอยห่างออกจากเตียง

         “ช็อค”

         ที่ปั๊มหัวใจถูกกดลงไปบนหน้าอกของหมายเลข 0709 ร่างกายเธอกระเด้งกระดอนขึ้นมาอย่างแรงก่อนกลับลงไปนอนสงบอีกครั้ง

         “เพิ่มเป็น 250 กิโลจูล”

         อีกครั้งที่ร่างของหญิงสาวสะดุ้งอย่างแรง แต่หัวใจยังคงไม่ทำงาน เมื่อการกระตุ้นด้วยไฟฟ้าล้มเหลวแบมแบมจึงเปลี่ยนไปนวดหัวใจด้วยมือ

         “ขออะดรีนาลิน 10 มิลลิกรัม”

         พยาบาลส่งเข็มฉีดยาให้แบมแบมอย่างรวดเร็ว

         แบมแบมปักเข็มตรงบริเวณรอยต่อของซี่โครงซี่ที่ 5 และ 6 เพื่อให้ทะลุเข้าถึงหัวใจ

         หลังจากฉีดเสร็จแบมแบมก็มองดูจอมอนิเตอร์ แต่เส้นกราฟหัวใจยังไม่กระตุ้น

         แบมแบมกดหน้าอกของหมายเลข 0709 เป็นจังหวะอีกครั้ง ทำซ้ำติดต่อกันจนเริ่มล้าแต่ก็ยังไร้ผล ดึงเธอกลับมาไม่ได้ ชีพจรของหญิงสาวยังราบเรียบสงบ

         ผ่านไป20 นาที หมอหนุ่มก็ถอยออกมา มองดูตัวเลขและกราฟบนจอมอนิเตอร์รายงานผล

         ทุกอย่างเป็นศูนย์

         “หมายเลข0709 อายุ 30 ปี เสียชีวิตเวลา 23 นาฬิกา 50 นาที”

         แบมแบมดูนาฬิกาข้อมือแล้วขานเวลาเสียชีวิตให้ทุกคนได้ยิน

         “ตรวจออร์ท็อปซี่แล้วส่งรายงานให้ผมด้วยนะครับ”

         แบมแบมสั่งให้ชันสูตรพลิกศพ พยาบาลตอบรับคำสั่งเขา

         หมอหนุ่มผละจากความวุ่นวาย ถอดถุงมือโยนทิ้งลงถังขยะมุมห้องแล้วออกจากห้องฉุกเฉินไป

 

 

 

 

 

 

         “มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ผมลงทุนไปมหาศาลเลยนะ!

         ซึงจุนทุบโต๊ะในห้องประชุมอย่างแรงด้วยความโมโห นักวิจัยทั้งห้านั่งล้อมรอบโต๊ะประชุมกลม

         “มันก็ไม่เชิงว่าล้มเหลวนี่ครับ อย่างน้อยเธอก็อยู่ได้ถึงเจ็ดเดือน

         นักภูมิคุ้มกันวิทยาสัญชาติรัสเซียเอ่ยเสียงเรียบด้วยท่าทางสงบนิ่ง

         “แต่ผมไม่ต้องการผลลัพธ์แค่เจ็ดเดือน มันสั้นเกินไป!

         “แล้วคุณจะให้ทำอย่างไรล่ะคะ พวกเราก็พยายามหาสาเหตุแล้วแต่ไม่เจอ ทุกอย่างบ่งชี้ไปว่าสภาพร่างกายเธอรับไม่ไหวก็เท่านั้น การเป็นอมตะคงต้องล้มเลิก แต่ถ้าใช้เป็นอาวุธมนุษย์ ระยะเวลาเจ็ดเดือนก็ไม่น้อยเลยทีเดียว คุณและคนอื่นๆ ทำเงินได้อีกมหาศาลแน่

         นักระบาดวิทยาเลือดผสมระหว่างจีนและญี่ปุ่นดูเบื่อหน่ายที่ต้องพยายามอธิบายให้คนเอาแต่ใจยอมรับ

         “ผมต้องการมีชีวิตเพื่อใช้เงินจำนวนมหาศาลนั่นด้วย ถ้าแข็งแกร่งในระยะเวลาอันสั้นแล้วต้องตายมันจะไปมีประโยชน์อะไร

         “ผมขอถอนตัวและไม่แนะนำให้ทดลองใหม่ เชื้อมันอันตรายมากและยังแข็งแรงมากด้วย มันทำลายระบบการทำงานของอวัยวะภายในของคนที่แข็งแรงเกินขีดจำกัดได้ภายในระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือนซึ่งถือว่าเร็วมาก และผมก็ยังไม่เห็นว่าจะเอามันไปใช้ทำอะไรต่อได้ด้วย

         แบมแบมกอดอก ยืนยันการตัดสินใจอย่างหนักแน่น

         “แต่ฉันอยากลองนะแบมแบม

         อิชยายังสนใจทำการทดลองครั้งใหม่อยู่ เพราะถ้าทำทุกอย่างเหมือนเดิมและหาสาเหตุต่อไปอาจทำให้ค้นพบวิธีที่ทำให้ไม่ตายก็ได้

         “อย่าเลยชัญญ่ามันไม่คุ้มหรอก และเชื้อต้นแบบฉันก็จะไม่ให้ใครด้วย ฉันจะเก็บมันไว้เองคุณเองก็ควรจะล้มเลิกโปรเจคลับนี้ดีกว่านะครับ ผมขอตัวก่อนนะ มีประชุมก่อนผ่าตัดครับ

         แบมแบมเอ่ยกับเพื่อนร่วมงานและซึงจุน จากนั้นก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้องประชุมทันที

         อิชยามองคนที่เหลือ ชั่งใจ ก่อนจะขอตัวแล้ววิ่งตามแบมแบมออกไปอีกคน

         “ถ้าแบมแบมไม่เอาด้วยงั้นฉันก็ไม่ทำแล้วดีกว่า คุณหานักวิจัยคนใหม่เถอะค่ะ

         สาวลูกครึ่งลุกเป็นคนถัดมา จากนั้นก็เป็นหนุ่มรัสเซีย

         “งานวิจัยของเราเดินทางมาไกลมากแล้ว คุณคงหาคนมาทำต่อได้ไม่ยากนักหรอกครับ

         ไม่นานภายในห้องก็เหลือเพียงซึงจุนและอูยอง

         นักระบาดวิทยาชาวเกาหลีใต้ลุกขึ้นเป็นคนสุดท้าย ก้าวไปที่ประตู แต่ก่อนจะออกไปซึงจุนก็รั้งเขาไว้

         “คุณก็จะไปหรือคุณจาง

         “….”

         “ถ้าผมหาคนมาทำต่อได้ คุณสนใจจะเป็นหัวหน้าทีมคนใหม่แทนคุณต้วนหรือเปล่า

         แบมแบมที่กอดอกยืนอยู่ข้างประตูส่ายหน้าน้อยๆ เมื่อได้ยินว่าซึงจุนยังไม่ยอมแพ้ เขาตัดสินใจเลิกรออูยองแล้วชวนทุกคนกลับ

 

           

 

 

 

 

         “มันก็มีเท่านี้แหละ

         แบมแบมจบเรื่องงานพิเศษลับๆ ของตนเพียงเท่านี้ แต่ทุกคนยังตกอยู่ในความเงียบ

         แบมแบมเข้าใจนะ มันก็น่าตกใจอยู่

         “เราควรจะนอนพักกันได้แล้ว เหนื่อยมาทั้งวัน

         แบมแบมลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก จะเดินไปเอาถุงนอนที่กองสัมภาระในรถแต่ถูกจินยองเรียกไว้เสียก่อน

         “ให้เด็กๆ นอนในรถบ้านของฉันก็ได้ เตียงนอนได้สี่คนสบายๆ

         “แล้วน้องๆ ของคุณล่ะแบมแบมมองไปทางน้องๆ ของจินยอง

         “ไม่เป็นไรหรอกพี่ เรามีเต้นท์ติดรถมาด้วย พวกผมกางเต้นท์นอนก็ได้

         วีรีบเอ่ยเสริมให้พี่หมอสบายใจ จินยองพยักหน้ารับคำของลูกน้อง

         “วีมีเต้นท์กี่หลังล่ะแบมแบมยังถามด้วยความเป็นห่วง

         “สองน่ะ พวกเรานอนกันพออยู่แล้ว ใช่ไหมพี่จินยอง

         “ไม่ล่ะ พวกมึงนอนในเต้นท์กันไป กูจะนอนในรถบ้าน พื้นทางเดินในรถก็มีที่เยอะแยะ ทำไมต้องนอนข้างนอก

         จินยองปฏิเสธทันทีอย่างไร้เยื่อใย

         “แหมฮันบินมองค้อนลากเสียงยาว เรียกเสียงขำเบาๆ จากหลายคนได้ดีทีเดียว บรรยากาศหม่นหมองเพราะความเศร้าค่อยๆ ถูกพัดพาไปทีละน้อย

         “คนที่จะนอนในรถบ้านก็อเล็กซิส ออสติน ดาฮยอน แล้วก็ชื่ออะไรน่ะยัยตัวเล็กจินยองชี้ไล่ไปทีละคนแล้วหยุดที่สาวน้อยหน้ามน

         ยองจีหน้าเหรอหรา ชี้นิ้วเข้าหาตัว

         “หนูเหรอคะ

         “เออ

         อุ๊ยแค่นี้ก็ต้องทำเสียงดุด้วย

         “ยองจีค่ะ ชเวยองจียองจีเสียงสั่นน้อยๆ เพราะกลัวจินยอง

         “เออ และก็เธอยองจี เข้าไปนอนในรถบ้านของฉัน ตกลงไหม

         “เอ่อ…” ยองจีมองไปทางพี่ชายทันที เหมือนจะถามว่าเธอควรตอบคนแปลกหน้ายังไง

         ยองแจพินิจมองคนชื่อจินยองและอาแบมแบมสลับกัน ดูท่าทางก็สนิทสนมกันดี คงไว้ใจได้ และเขาก็ยังมีใจเอื้อเฟื้อให้น้องเขาได้นอนสบายอีกทั้งที่เพิ่งเจอกันแท้ๆ

         “ไปนอนกับพี่ๆ ในรถบ้านเถอะจ้ะขอบคุณมากนะครับ

         ยองแจเอ่ยกับน้องสาวแล้วขอบคุณจินยอง จินยองพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก

         “พ่อคนดีแจบอมเอ่ยเสียงเบาแล้วหัวเราะน้อยๆ เลยโดนจินยองที่ลุกขึ้นยืนพอดีเตะเข้าที่หน้าแข้ง

         “โอ๊ยเจ็บแจบอมงอตัวกุมหน้าแข้ง

         “อย่ามาแซวนะโว้ยเดี๋ยวพ่อต่อยคว่ำจินยองขู่พร้อมเงื้อมือจะฟาดอีกที แต่ยังไม่ทันลงมือก็มีเสียงอีกเสียงแซวมา

         “พี่แจบอมก็บอกไปเลยสิว่าต่อยมาจูบกลับ

         “ไอ้เด็กเวรนี่!

         จินยองก้มลงหยิบก้อนหินขนาดเหมาะมือตั้งท่าจะปาใส่ชยอนูที่ปากหมา ร่างสูงรีบลุกวิ่งหลบพลางหัวเราะไปด้วย

         “น่ารำคาญจริงๆฮยอนจินเบะปาก ลุกไปหยิบถุงนอนที่รถของตัวเองบ้าง

         “ใครจะอยู่เวรกะแรกดีมาร์คโยนเศษไม้เข้ากองไฟแล้วเอ่ยถามให้เสียงดังพอที่ทุกคนจะได้ยิน    ทั่วกัน

         “ผมครับ ผมยังไม่ง่วงเลยยูคยอมยกมือเสนอตัว

         “โอเค แล้วมีใครอีกไหมมาร์คพยักหน้ารับแล้วถามขึ้นอีก คราวนี้เป็นชายแปลกหน้าที่มากับแฟนของหลานชาย

         “ผมแจ็คสันยกมือขึ้นอาสาอีกคน มาร์คนิ่งไปนิดเหมือนพยายามจะนึกชื่อ

         “เอคุณแนะนำตัวไปหรือยัง

         “แนะนำไปแล้ว ผมแจ็คสัน

         “ผมมาร์ค

         “รู้แล้วล่ะครับ มาร์คทะเลาะกับพี่ชายเสียงดังไร่แทบแตก แจ็คสันจะไม่ได้ยินได้ยังไงล่ะ

         กัปตันหนุ่มพยักหน้ารับแล้วหันไปรับถุงนอนที่ภรรยาหยิบมาให้ แบมแบมแจกให้ยูคยอมและแจบอมคนละถุง

         แจ็คสันมองแบมแบมจนเขารู้สึกตัว คุณหมอหันมองเขาเช่นกันและยิ้มให้เล็กน้อย แจ็คสันแปลกใจ

         ก็จำกันได้นี่ ทำไมไม่ทักกันสักคำล่ะครับหมอ

 

TBC.

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,523 ความคิดเห็น

  1. #2477 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:57
    ทักไม่ได้กั๊บเด่วสามีมีคำถาม
    #2,477
    0
  2. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:47
    จากที่อ่านนะ.... เชื้อที่แม่วิจัยน่ะ มันได้ผลจริงๆ และผู้ทดลองก็ไม่ได้กลายพันธุ์​ด้วย แค่ตายไปเท่านั้น แต่ที่มันกลายพันธุ์​น่ะน่าจะเป็นเพราะ.... เอาไปทดลองต่อจนเชื้อมันทำให้คนกลายเป็นพวกกัดไป
    #2,458
    0
  3. #2331 Chiracc (@Chiracc) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 21:27
    โอ้โหหหห โปรเจคลับนี่มันสุดๆไปเลย งั้นก็แสดงว่าเชื้อถูกเอาไปวิจัยต่อ แต่กลายพันธุ์เป็นซอมบี้ใช่มั้ยนี่ อย่างโหดอ่ะ
    #2,331
    0
  4. #2197 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 20:16
    อ๋ออออออ5555555555555 อยากให้พี่มาร์ครู้จังว๊า
    #2,197
    0
  5. #2114 LOOK_WALAK (@N_Nam0802) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 02:55
    ตลกแจ็ค ไม่คิดว่าหมอเขาจะหาสามีหาลูกเจออะเดะ
    #2,114
    0
  6. #1960 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 07:55
    ไม่นะแจ๊ค55+
    #1,960
    0
  7. #1904 MNBQ (@ploylailta) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 15:29
    แจ็คสันกับแบมแบมนี่ยังไง555
    #1,904
    0
  8. #1900 DefJBGubgift_9194 (@noogiftkaa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 08:03
    เราช่วยเสริมได้ไหม ห้องเลปที่แบมใช้ดูไวรัสนี่มันต้องเป็นอวกาศที่หายใจผ่านท่ออกซิเจน เพราะโคโรน่าเป็นไวรัสที่ติดเชื้อทางเดินหายใจ เลยต้องใช้ห้องปฏิบัติการระดับสี่ขึ้นไป ซึ่งเอเชียเราไม่แน่ใจว่ามีไหม แต่อเมริกามี คือมันอาจขัดๆเราที่เป็นนักจุลเรื่อวเลปนิดนึงง แต่เนื้อเรื่อง ภาษา การดำเนินเรื่องสนุกมาก เรามาช่วยเสริมเฉยๆน้า ติดตามค่า
    #1,900
    1
    • 4 เมษายน 2561 / 02:43
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและข้อมูลนะคะ เล็กจะนำไปค้นเพิ่มเพื่อปรับปรุงเนื้อหาให้ดีกว่าเดิมในตอนต่อๆไปค่ะ
      ขอบคุณมากค่ะ>___<
      #1900-1
  9. #1651 Fbbjbjs (@Fbbjbjs) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 20:03
    ไรท์ไปไหน ไรท์คิดถึงงง
    #1,651
    0
  10. #1593 NannapatTemprom (@NannapatTemprom) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 20:31
    มารอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลยยยย
    #1,593
    0
  11. #1586 Bubii09 (@nepall44) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 17:32
    ไรท์จ๋าาาาาาาาาาา คิดฮอตหลายเด้อออออ
    #1,586
    0
  12. #1582 Charlottelowell (@Charlottelowell) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 09:54
    มาต่อสิไรทททททท์ เรารออ่านนนอยู่นะ
    #1,582
    0
  13. #1581 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 01:10
    ซึงจุนกับอูยองทำพิษไปอีกกกกก พอพัฒนาต่อจากที่แบมคิดเป็นไงกลายพันธุ์กันไป สนุกเลยใช่มั้ย เฮ้อออ
    #1,581
    0
  14. #1575 Nut_min_26 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 14:48
    ต่อเร็วๆๆนะเรารอยุ่
    #1,575
    0
  15. #1574 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 21:22
    เชื้อเจ็ดเดือนแล้วตายกับเชื้ออยู่ต่อได้แต่กลับกินคน น่ากลัวจริงๆ แบมแบมเก่งมากๆสุดๆ เชื้อที่แบมคิดค้นก็คงเป็นต้นแบบของเดธลิซีซินะ แบ๊มมมมมม เชื้อนั่นไม่น่าไปยู่ในมือคนชั่ว อูยองใช่มั้ย~ อูยองรึเปล่า~ สมบัติของทวีปเลยนะแบมแบมเนี่ย
    #1,574
    1
    • #1574-1 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 19)
      21 กันยายน 2560 / 21:25
      รออยู่นะคะ ใจหายที่อ่านทันแล้ว ไรท์สู้ๆ มาเปิดพรีอีกน้า เราจะรอ ชอบเรื่องนี้มากจริงๆค่ะ <3
      #1574-1
  16. #1550 boatjackjinku (@ghjnyjkj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 22:26
    ไรท์มาเปิดพรีอีกทีน้าาา ลุ้นจนใจจะขาดแล้ว
    #1,550
    0
  17. #1549 oni (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 22:05
    เป็นงัยล่ะความโลภของซึงจุนและอูยอง สองคนนี้มันน่าจะโดนกัดมากกว่าใครๆ

    โอ้ยยยยชอบความสามารถของไรท์ฯจัง ยอมรับเลยว่าทำการบ้านมาดี

    อ่านไปไม่สดุดไม่ว่าเรื่องโรคและหน้าที่บทบาทของหมอ

    บีเนียร์มีโมเม้นท์แล้วววววแจ็คแบมรู้จักกันมาก่อนด้วย หวังว่าสามีจะเข้าใจเนอะ

    พลัดกันอยู่เวรหวังว่าจะไม่เจอเหตุร้ายอีกน้าาาาาา

    ไม่อยากเจอซึงจุนเลย เกลียดจังตัววุ่นวาย

    #1,549
    0
  18. #1548 Cake__Cake (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 03:32
    ก็อยากจะขโมยเชื้อต้นแบบไปเล่นพิเรนกันเองแล้วก็รับผิดชอบไม่ไหว  โวะ
    #1,548
    0
  19. #1547 Sz_Blue0113 (@Sz_Blue0113) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 00:06
    แปลว่าเชื้อที่แบมเพาะไว้ตอนแรกเป็นเชื้อต้นแบบต่อมามีนักวิจัยมาสารต่อเชื้อเลยกลายพันธุ์ เป็นไงล่ะ อมตะ มั้ยล่ะทีนี้ แบมก็ห้ามแล้วมั้ยว่ามันอันตราย แต่คนเรานี่เห็นเม็ดเงินสำคัญกว่าชีวิตคนเป็นล้านอีกนะ ดีแล้วที่แบมถอนตัวออกมา // แจ็คสันนน อย่าไปยุ่งกับเค้าาาา เค้ามีครอบครัวอยู่พร้อมหน้าเลยนะแจ็คคค // เจบี จูบสวนเลยยยยยย พี่เชียร์เต็มที่
    #1,547
    0
  20. #1546 ออมม่า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 17:59
    แจ็ค มองนานระวังผัวหมอนะ
    #1,546
    0
  21. #1545 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 16:52
    แบมกับพี่แจ็ครู้จักอะไรกานนน โอ้ยยยย ลุ้นมากกก เชื้อต้นแบบเดทลิซีแน่ๆ แบมลูกกก หนูคือความหวัง ปล.คู่ปมนยองนี่เอาไงดีคะ55555555
    #1,545
    0
  22. #1544 Aiai thunradee (@aiaithunradee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 13:42
    อยากอ่านต่อเเล้วค่ะ สู้ๆนะคะไรท์ สู้ๆนะตระกูลต้วน
    #1,544
    0
  23. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 12:00
    พี่หมอถอนตัวแล้วคงโล่งใจน่าดู แต่ก็ต้องกลับมายุ่งกับงานที่โรงพยาบาลอีก สงสารคุณสามีกับลูกๆที่บ้านนะคะ คิดถึงคุณแม่แย่เลย แต่ในความเป็นจริงครอบครัวของหมอก็ต้องทำความเข้าใจกับชีวิตการทำงานของหมอให้มาก อย่างน้อยก็ควรทำใจไว้บ้างว่าบางครั้งหมอก็ไม่สามารถมีเวลาให้ครอบครัวได้ตลอด ยิ่งเป็นคุณหมออย่างแบมแบมด้วยแล้ว..ฮ่าๆๆ work life balance ไม่มีอยู่จริงเป็นความจริงอันโหดร้ายย
    #1,543
    0
  24. #1542 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 10:55
    แบมแบมถอนตัวแล้ว แต่อูยองเอาไปวิจัยต่ออิท่าไหนสินะถึงได้กลายเป็นเชื้อโรคร้ายแรงขนาดนี้
    #1,542
    0
  25. #1541 Bubii09 (@nepall44) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 21:38
    ชอบที่ไรท์กลับมาอัพบ่อยกว่าเดิมค่ะ แงงงงง คิดถึง จะไม่มีใครจากไปอีกใช่มั้ยคะ กลัวววววจริง
    #1,541
    0