ปิดรีปริ้นท์(GOT7) Snow Drop Markbam,Bnior,Jackjae

ตอนที่ 17 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    9 ก.ย. 60

 



“คุณปู่ยังตัวร้อนอยู่เลยค่ะ” ยองจีเอามือน้อยๆ อังที่หน้าผากของโทมัส

“นั่นสิจ๊ะ” ยองแจก็กังวลเช่นกัน ทั้งที่เช็ดตัวให้ตลอดแต่ความร้อนจากร่างกายคุณปู่ยังไม่ลดลงเลย

จะว่าโดนไอความร้อนจากกองไฟขนาดใหญ่ที่มอดไหม้ก็ไม่ได้ เพราะยองแจและคุณแจ็คสันช่วยกันพาคุณปู่มาพักในโกดังเก็บของแล้ว

“ยองจี..ไปไกลๆ”

โทมัสดันร่างน้อยให้ออกห่างจากเขาแล้วไอออกมาแรงๆ ขยี้ตาแดงก่ำแล้วสะบัดหัวไปมาเบาๆ แต่มันไม่ช่วยทำให้เขามองภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้นเท่าไร

ชายชรายกมือเหี่ยวย่นคลึงนวดขมับของตนเอง ความปวดแปลบปะทุแล่นปลาบเป็นระลอกขณะที่เนื้อตัวร้อนผ่าวไม่จาง เจ็บปวดแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก มันรวดร้าวราวหัวใจจะขาด

 “คุณสีหน้าไม่ดีเลย” แจ็คสันนั่งยองตรงปลายเท้าโทมัส มองสีหน้าของเขา

“หรือว่าคุณปู่จะสูดควันเข้าไปเยอะก็เลยเป็นอย่างนี้”  ยองแจออกความคิดเห็นด้วยความกังวลใจ เป็นห่วง

“นั่นสิ ถ้ามีฝุ่นหรือขี้เถ้าอยู่ในปอดมากเกินไปอาจจะเป็นอันตรายก็ได้ เขาอายุเยอะแล้วด้วย” แจ็คสันเห็นด้วย

สุขภาพร่างกายและภูมิคุ้มกันของผู้สูงอายุนั้นด้อยกว่าคนหนุ่มสาวอยู่แล้ว สภาพร่างกายที่เสื่อมถอยอาจทำให้โทมัสรับผลข้างเคียงจากไฟไหม้ไม่ได้

“คุณ..” ยองแจเอื้อมมือมาสะกิดแขน แจ็คสันหันมอง

“มีอะไรเหรอ”

“เราพาคุณปู่ไปค่ายไหม ในค่ายมีหมอนี่นา” ยองแจเกรงใจแจ็คสันอยู่เหมือนกันที่ต้องเอ่ยออกมาเช่นนี้

รู้ทั้งรู้ว่าคุณแจ็คสันกลับค่ายไม่ได้ ไม่ว่าจะค่ายไหนก็ตาม..แต่ยองแจต้องการจะช่วยคุณปู่ ถ้าให้หมอดูอาการอาจดีขึ้นก็ได้

แจ็คสันนิ่งไปนิด มองคนที่นั่งก้มหน้าไม่สบตาเขา

“อืม ไปสิ” แจ็คสันยอมเสี่ยงถ้ามันจะช่วยโทมัสได้

“จริงเหรอ” ยองแจเงยหน้าขึ้นมองหน้าคุณทหารทันที แจ็คสันพยักหน้ายืนยัน

“จริง ถ้าช่วยคุณโทมัสได้เราก็ควรไป แต่ของที่เอาออกมาจากบ้านมีแค่กระเป๋าสองใบสินะ” แจ็คสันกวาดสายตามองหากระเป๋าของยองแจ

ใบหนึ่งใส่อุปกรณ์ธนูของเจ้าตัว อีกใบก็เป็นเสบียงแห้ง

“อือ มีน้ำกับขนมปัง คงพอกินจนกว่าจะถึงค่ายล่ะนะ”

ขนมปังกรอบที่ยองแจทำเก็บไว้นั้น พอมาอยู่บ้านคุณปู่มันก็ถูกลืมไปเลย บ้านคุณปู่มีของกินมากพอจนไม่ต้องพึ่งพามันเลย

“อย่าไปค่ายเลย ยองแจพาน้องเดินทางต่อไปเถอะ”

โทมัสขยับนั่งพิงหลังกับผนังไม้ของโกดังเก็บของ เอ่ยออกมาดึงความสนใจของยองแจและแจ็คสัน

“ไม่ได้นะครับคุณปู่ ผมกับคุณแจ็คสันจะพาคุณปู่ไปค่ายเอง ไม่ต้องห่วงนะ”

ยองแจคิดว่าโทมัสเกรงใจ กลัวว่าจะเป็นภาระเขาเลยไม่อยากไปค่ายอพยพ

“ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ปู่ไม่อยากไป ปู่อยากอยู่ที่นี่กับย่าเขามากกว่า”

ชายสูงวัยน้ำตาไหล ร้องไห้อย่างเงียบงันโดยไร้เสียงสะอื้น แต่ความแววตาของเขาเด็ดเดี่ยวในการตัดสินใจ

“คุณปู่..คุณปู่ต้องทำใจได้แล้วนะครับว่าคุณย่าท่านท่านเสียไปนานแล้ว คุณปู่มีชีวิตต่อไปในส่วนของคุณย่าด้วยไม่ดีกว่าหรือครับ”

ยองแจกล่อม ไม่อยากพูดมากให้ท่านสะเทือนใจ เพราะการที่ท่านยังเก็บภรรยาไว้ทั้งที่เธอกลายร่างก็แสดงให้เห็นแล้วว่าท่านรักของท่านมาก

รักจนไม่ยอมปล่อยเธอไป..

โทมัสทอดถอนใจยาว หลับตาลงพลางส่ายหน้า

“ปู่รู้ว่าย่าเขาไปจากปู่นานแล้ว ปู่รู้ว่าปู่ทรมานย่าทั้งที่เขาไม่ใช่อลิสคนเดิม แต่ปู่ก็ขอยืนยันว่าจะไม่ไปไหน ปู่จะตายที่นี่”

“คุณปู่..

“ถ้าไฟมอดแล้วหาร่างของย่าให้เจอนะ แล้วฝังปู่ไว้กับเขา”

“คุณปู่อย่าพูดแบบนี้สิครับ” ยองแจกุมมือโทมัสไว้ ใจไม่ดีเลยที่ท่านพูดเรื่องตาย

ชายสูงวัยยิ้มให้ยองแจ วางมืออีกข้างทับมือตนและยองแจที่กุมมือกันไว้

“เชื่อปู่เถอะ ทำอย่างที่ปู่บอก อย่าพยายามพาปู่ไปจากที่นี่เลย นี่บ้านปู่นะปู่จะไม่ไปตายที่อื่นเด็ดขาดถ้าเดินทางต่อก็ต้องมีเสบียงใช่ไหม ห้องใต้ดินมีอาหารและของใช้อีกมาก ปู่ยกให้เราทั้งหมด”

โทมัสบอกทางลงไปห้องใต้ดินให้ยองแจฟัง แต่ฟังจบยองแจก็ยังไม่ยอมลุกไปไหน

เจ้าของบ้านถอนใจอีกครากับความดื้อดึงของยองแจ

“ไปสิ ไปกันเลย พายองจีไปด้วย ปู่ไม่ฆ่าตัวตายหรอก” โทมัสกล่าวติดตลกแต่สีหน้าย่ำแย่ของยองแจยังไม่ดีขึ้น

ยองแจไม่ไว้ใจให้คุณปู่อยู่ลำพัง

“ตอนนี้ไม่มีอะไรที่เราทำได้ เราไปสำรวจห้องใต้ดินก่อนเถอะยองแจ”

แจ็คสันเข้าใจว่าโทมัสกำลังเศร้า พอร่างกายแย่ทุกอย่างจึงพาลแย่ไปหมดถึงได้พูดเรื่องตายขึ้นมา ปล่อยให้คิดอะไรเงียบๆ คนเดียวสักพักน่าจะรู้สึกดีขึ้น

“แต่ว่า..” ยองแจลังเล ไม่อยากไป

“ไปเถอะน่า” แจ็คสันฉุดแขนยองแจให้ลุกขึ้น ลากให้เดินตามเขาออกจากโกดังเก็บของ

เมื่อขัดขืนไม่ได้ยองแจจึงร้องเรียกให้น้องสาวตามมาด้วยกัน

เกิดเรื่องเฉียดตายกะทันหันอย่างนี้ยองแจก็ไม่กล้าปล่อยน้องไว้ห่างตัวเช่นกัน  ไม่ใช่ห่วงที่ยองจีจะอยู่กับคุณปู่ตามลำพัง แต่เอาน้องไว้ใกล้ตัวเขาจะสบายใจกว่า

 

 

 

 

 

ห้องใต้ดินอยู่ห่างจากตัวบ้านออกไปไม่ไกลนัก ถ้านับระยะทางจากประตูทางด้านหลังของตัวบ้าน เดินมาอีกสักห้าสิบเมตรก็จะเจอทางเข้าแล้ว

แจ็คสันเดินตามคนที่เคยมาบ้านนี้ และน่าจะหาจุดสังเกตของห้องใต้ดินเจอง่ายกว่าคนที่ไม่เคยมาอย่างตน

ยองแจจับมือน้องเดินไปทางโรงรถ ใกล้โรงรถนั้นมีรถเข็นที่มีกล่องไม้วางทับอยู่ ยองแจลากรถเข็นออก  ร่างบางย่อกายลงนั่งแล้วปัดหญ้าที่ปกคลุมออกจนเผยให้เห็นประตูไม้สี่เหลี่ยมบนพื้นขนาดกว้างหนึ่งเมตรคูณหนึ่งเมตรบนพื้น

ยองแจจับที่เปิดเปิดมันออก ชะโงกมองลงไปข้างล่าง

“ไม่มีบันไดล่ะ”

ยองแจเปิดประตูค้างไว้จนสุดแล้วลุกขึ้นยืน ลองก้าวลงไปก่อน มันไม่มีบันไดที่ต้องจับไต่ลงไป แต่เป็นทางลาดที่เดินสบาย

เมื่อลงไปสุดทางลาดที่ยาวหลายเมตร จะมีตะเกียงไฟติดไว้ตามผนังเป็นระยะให้แสงสว่าง

ยองแจปิดไฟฉายแล้วเดินลึกเข้าไป ตะโกนบอกไปทางเสียงฝีเท้าด้านหลังว่าปลอดภัย

แจ็คสันจับมือยองจีเดินตามยองแจเข้ามา ประหลาดใจที่เห็นห้องใต้ดินที่ทางเดินเข้ามาแสนจะสะดวกสบาย

เดินต่อไปอีกนิดก็เจอประตูไม้ขนาดใหญ่ ยองแจดึงสลักเลื่อนเปิด

ภายในนั้นเป็นห้องกว้างขนาดใหญ่ที่มีมีกล่องใส่ข้าวของมากมายวางอยู่เต็ม ของถูกจัดวางแยกกัน ทางฝั่งขวามือเป็นกล่องไม้ที่ถูกจัดเก็บอย่างเรียบร้อย อีกฝั่งเป็นกล่องกระดาษที่ถูกจัดเก็บอย่างเร่งรีบ

ยองแจเดินไปทางฝั่งซ้ายด้วยความสงสัย ก่อนทุกอย่างจะคลายลงหมดเมื่อเห็นรูปครอบครัวของคุณปู่วางอยู่ด้านบนสุด

นักศึกษาหนุ่มหยิบกรอบรูปขนาดใหญ่ที่มีทุกคนในครอบครัวอยู่กันครบขึ้นมาดู

ทิวทัศน์ด้านหลังของภาพคือ ภูเขาหิมะสวยงามที่ไหนสักแห่ง ทุกคนแต่งกายด้วยชุดกันหนาวสีสันสดใส ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดูมีความสุขจนความอบอุ่นนั้นฉายออกมาให้คนที่ได้มองรูปยิ้มตามไปด้วย

“นี่ไงแฟนฉัน”  ยองแจชี้ไปที่ชายหนุ่มหน้าตาดีมากคนหนึ่งในรูป แจ็คสันที่เดินมายืนข้างๆ ชะโงกมอง

“หล่อมากเลยนะ”

“อืม ส่วนนี่ก็อาแบมแบม”

แจ็คสันมองตามนิ้วที่ชี้ไปอีกด้านของรูป เป็นคนที่ตนคุ้นตา โลกกลมมากจริงๆ..

ยองแจแนะนำคนในครอบครัวคนรักจากรูปถ่ายให้แจ็คสันได้รู้จักทีละคน แจ็คสันพยักหน้ารับรู้เป็นระยะ จนคนสุดท้ายเด็กชายออสติน

แจ็คสันอดคิดไม่ได้ว่านี่มันครอบครัวอะไร ทำไมหน้าตาดีกันทั้งตระกูลอย่างนี้

 

 

 

 

 

ยองแจและแจ็คสันสำรวจห้องใต้ดินไม่นานก็กลับขึ้นไปหาโทมัสอีกครั้งโดยยังไม่เอาของอะไรออกมาด้วย

“คุณปู่! ทำอะไรครับ?!

โทมัสเงยหน้ามองแฟนหลานชายที่ส่งเสียงร้องอย่างตกใจ เขายิ้มให้แก

“คุณ..” แจ็คสันใจหาย ไม่กล้าเอ่ยสิ่งที่คิดออกมา

โทมัสถอนหายใจ สายตาไล่ไปยังมือข้างหนึ่งของตัวเองที่มัดไว้กับเสาไม้

“ปู่กลัวว่าจะกลายร่างก่อนพวกเธอจะขึ้นมา..

“กลายร่าง..?” ยองแจทวนคำด้วยหัวใจที่สั่นไหวหวาดกลัว โทมัสสบตาเขาแล้วพยักหน้าช้าๆ

ยองแจแทบทรุด เซถอยจนแจ็คสันต้องเข้าประคอง

“ทำไม..” ยองแจไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ปู่โดนอลิสกัด..

คำยืนยันของโทมัสทำให้ขาอ่อนแรง ยองแจเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นโดยที่แจ็คสันก็รับไม่ทัน

“เมื่อไรครับ” แจ็คสันเองก็รู้สึกช็อคไม่แพ้ยองแจ

แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นานแต่เขาก็ชอบความใจดีของชายชราคนนี้นะ..

“ตอนไฟไหม้..ปู่พยายามจะแก้มัดเธอเพื่อพาออกมา แต่โซ่มันแก้ยาก ความรีบทำให้ปู่หากุญแจไม่เจอ”

“นั่นยังไม่นานเลย คุณปู่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้นะครับ อีกหลายชั่วโมงกว่าเชื้อจะแพร่ไปทั่วจนกลายร่าง”

แจ็คสันเดินเข้าไปหาโทมัส ชายสูงวัยส่ายหน้าน้อยๆ

“ปู่รู้สึกไม่สบาย..ไม่ได้คิดไปเอง ไม่ใช่เพราะควันไฟ แต่ปู่รู้สึกได้ว่ามันคืออาการของเดทลิซี”

“จะเป็นไปได้ยังไงครับ เวลาจากที่ไฟไหม้จนถึงตอนนี้มันไวมากเลยนะ คุณปู่อาจอยู่ได้อีกหลายชั่วโมง คุณจะอยู่กับเราอีกหลายชั่วโมง”

แจ็คสันย่อกายลงนั่ง จับมือโทมัส เจ้าของบ้านหัวเราะน้อยๆ มองอากัปกิริยาที่ไม่ยอมรับความจริงของชายหนุ่ม

“เชื้ออาจจะมีการวิวัฒนาการก็ได้นี่”

“อะไรนะครับ”

“เมื่อโรคระบาดไปได้สักพัก อาการของโรคที่แสดงออกมาคงเร็วขึ้น หรือก็คือเราจะตายไวขึ้นไง มันมีทางเป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ”

“มันเป็นแค่ทฤษฏีของคุณ”

“แต่มันเป็นไปได้นายก็น่าจะรู้”

ทั้งคู่ต่างเงียบไปอึดใจ ก่อนโทมัสจะระบายลมหายใจยาว

“เหนื่อย นี่เองความรู้สึกของอลิส”

โทมัสมองหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาเลือนรางพร่ามัว เขาไม่ใช่คนสายตาแย่นะ มีสายตายาวตามวัย จะคิดเป็นอื่นไม่ได้นอกจากอาการติดเชื้อ

คุณคงทรมานมากเลยสินะอลิส..

เพียงคิดถึงคู่ชีวิตที่ล่วงลับ โทมัสก็น้ำตารื้นเอ่ออย่างไม่อาจห้าม

“แจ็คสัน..

“ครับ”

“ถ้าปู่อาเจียนออกมาเป็นเลือด..ฆ่าปู่ซะนะ อย่าให้ยองแจทำเขาคงทำใจไม่ได้ ถือว่าสงเคราะห์คนแก่เป็นครั้งสุดท้าย”

ใจของแจ็คสันเหมือนถูกบีบรัด คำขอร้องครั้งสุดท้ายของโทมัสทำไม่ยากแต่ไม่ง่ายที่จะทำ

“ได้ไหม..” โทมัสถามย้ำเสียงหนัก แจ็คสันลังเลก่อนตกลง

“ครับ”

“ขอบใจ”

สิ้นคำขอบใจของโทมัส ยองแจก็ร้องไห้ออกมา ยองจีนั่งยองกอดเข่าอยู่ข้างพี่ชาย พยายามปลอบเขา

คนทั้งหมดไร้ถ้อยคำอันใดจะเอ่ย ต่างตกอยู่ในความเงียบงันกันไป

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไรไม่รู้ แต่ภายนอกที่มืดมิดเพราะไฟที่เผาไหม้บ้านมอดลงกลับมีแสงไฟสาดส่องขึ้นอีกครั้งพร้อมเสียงรถยนต์ที่ขับเคลื่อนเข้ามาในไร่

ยองแจกอดน้องสาวไว้แน่นทันที แจ็คสันรีบลุกไปดูที่ช่องว่างของประตูโกดังที่ปิดอยู่

“มีคนมาจริงๆ” แจ็คสันกระซิบบอกทุกคน

รถยนต์หลายคันแล่นเข้ามาจอดห่างจากตัวบ้านที่เหลือเพียงซากไม่ไกลนัก ชายหญิงหลายคนลงจากรถ และชายที่เคยใช้ปืนเล็งแจ็คสันก็ก้าวมายืนหน้าสุด

“พวกคนเมื่อวาน เป็นพวกมันจริงๆ ด้วย” คุณทหารถอยหลังกลับมา กระซิบบอกยองแจเสียงเครียด

ยองแจหน้าถอดสี “เราจะทำยังไงกันดี”

“หลบอยู่ในนี้ไปก่อน ยังไงเราก็ไม่ใช่คนที่พวกมันต้องการตัว มันคงไม่สนใจเราหรอก”

ยองแจหวังให้มันเป็นอย่างที่แจ็คสันพูดเถอะ

 

 

 

 

 

ซึงจุนเดินข้ามซากปรักหักพัง ฉายไฟมองหาโครงร่างของมนุษย์

“ฉันสงสัยจังว่าเขารักคนที่ตามหายังไง ถ้าหมอคนนั้นตายในกองเพลิงแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร”

หญิงสาวคนหนึ่งอาศัยจังหวะที่คนอื่นยุ่งๆ กระซิบคุยกับเพื่อนสนิทที่หนีตายมาด้วยกัน

“ไม่รู้ว่ะ”

“เขาดูโรคจิตนะ ฉันเดาความคิดเขาไม่ออกเลย”

“ฉันก็คิดอย่างนั้น แต่ขออย่าให้มีคนแบบนี้มารักฉันเลย ไม่อยากตายเร็ว”

สองสาวหน้าแหย ยิ้มเจื่อนให้กันแล้วพากันไปหาร่างผู้เสียชีวิตต่อ

ไม่อยากทำหรอก มันโคตรน่ากลัว แต่ไม่ทำก็ไม่ได้

ซึงจุนหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงครางแผ่วเบาจากกองสีดำกองหนึ่ง เขารีบเดินไปดู

ชายหนุ่มเขม่นมองอยู่ครู่ ก่อนย่อกายลงนั่งเขี่ยกองสีดำนั้นดู

แม้จะถูกไฟคลอกแต่ก็ยังพอดูออกว่าไม่ใช่แบมแบม

ต่อให้โดนเผาแต่ถ้าส่วนหัวยังไหม้ไม่หมดก็ยังไม่ตายรอบสองเหรอ?

ซึงจุนถอนหายใจ ก่อนจะหยิบมีดที่พกมาแทงที่ศีรษะของซากร่างที่โดนไฟคลอก จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน เดินไปดูส่วนอื่นในบ้านต่อ

เขาแค่อยากให้แน่ใจว่ามีคนอยู่ในบ้านอีกไหม และถ้ามีอยู่อีกจะตายหรือไม่ตาย

เมื่อหาจนทั่วแล้วมีเพียงหนึ่งร่างที่ติดอยู่ในกองเพลิง ซึงจุนโล่งอกมากทีเดียว

“รีบไปจุดนัดพบที่นัดลิซ่าไว้เถอะ”

ซึงจุนบอกทุกคนที่มายืนรวมกันก่อนจะเดินไปขึ้นรถเป็นคนแรก

 

 

 

 

 

ยามที่เสียงรถแล่นออกไปจากไร่ ยองแจและแจ็คสันก็มองหน้ากันแล้วถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

“คงไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมคุณ”

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

“อย่าเพิ่งนอนใจเลย”

โทมัสที่ถูกแจ็คสันตัดเชือกที่มัดข้อมือเดินมายืนมองผ่านช่องว่างของผนังโกดังเช่นกัน เขาหันมาเอ่ยกับชายหนุ่มทั้งสอง

“ทำไมเหรอครับ” ยองแจเพิ่งโล่งใจได้ไม่กี่วินาทีก็ต้องมีเรื่องหนักอกอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าเครียดขรึมของคุณปู่

“พวกกัดเข้ามาในไร่เยอะมากเลย เตรียมตัวเถอะ” โทมัสมองไปทางยองจีอย่างห่วงใย

คำพูดของโทมัสทำให้ยองแจหน้าซีดอีกรอบ แจ็คสันตื่นตัวระวังภัย รีบผุดลุกขึ้นแล้วก้าวไปหาโทมัส

“จริงๆ ด้วย” ชายหนุ่มที่มองผ่านช่องว่างของผนังรำพึงออกมาอย่างตื่นตระหนก

จะไม่ให้แจ็คสันตระหนกได้อย่างไร ผู้ติดเชื้อจำนวนมาก กะคร่าวๆ ด้วยสายตายังไม่อาจบอกได้ว่ามีมากเท่าไหร่กำลังมุ่งตรงเข้ามาในไร่

ดูเหมือนความวุ่นวายจากไฟไหม้จะดึงดูดพวกกัดให้เข้ามา ความเชื่องช้าของพวกมันคงใช้เวลาพอควรกว่าจะพากันมาถึงไร่ได้

รั้วที่ไม่ค่อยแข็งแรงไม่อาจป้องกันอะไรได้แล้ว เพราะตอนที่คนพวกนั้นขับรถเข้ามานั้นก็ทำลายรั้วไปบางส่วน แค่มีทางให้เดินไม่ว่าจะเป็นทางที่กว้างหรือแคบพวกกัดก็เดินเข้ามาได้

“เราสองคนต้านไม่อยู่แน่”

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะคุณ”

“ออกไปจากไร่นี้ก่อนที่จะสายเกินไปเถอะ ไปเก็บของเท่าที่พอขนได้ แล้วเอารถของปู่ไป”

โทมัสเสนอทางเลือกให้ เขายังเหลือรถกะบะไว้ใช้อยู่คันหนึ่ง

“ไม่! ผมจะไม่ไปจากไร่ตอนนี้ครับ ไม่ใช่ตอนนี้”

ยองแจปฏิเสธแทบไม่ต้องคิด อีกไม่นานคุณปู่จะกลายร่าง เขาไม่ยอมให้ท่านอยู่ในสภาพสมเพชเวทนาแน่ และไม่ยอมที่จะไม่ได้ทำตามความปรารถนาของคุณปู่

การฝังร่างของท่านไว้ด้วยกันกับภรรยาที่รัก

“ถ้าอย่างนั้นยองแจจะทำยังไง แค่ลูกธนูไม่กี่ดอกไม่มีทางสู้พวกนั้นได้ แจ็คสันเองก็ไม่มีกระสุนปืนมากพอ เราสองคนรวมกันอย่างมากก็ฆ่าพวกกัดได้ไม่ถึงยี่สิบคน”

โทมัสโยนความเป็นจริงใส่หน้ายองแจจนร่างบางอึ้งไป ก้มหน้านิ่ง

แจ็คสันเองก็เข้าใจยองแจนะว่าคงไม่อยากทิ้งโทมัสไป แต่เราต้องเอาตัวรอดเหมือนกัน

“สู้กันเถอะ”

ยองแจเงยหน้ามองคุณทหารที่บอกให้สู้ แจ็คสันพยักหน้ายืนยัน

“คุณจะทำยังไง?”

“คุณมีน้ำมันบ้างไหมครับ” แจ็คสันไม่ตอบยองแจแต่หันมาถามโทมัส

“มีสิ อยู่ในโรงรถ” โทมัสตอบไปทั้งที่ไม่เข้าใจว่าแจ็คสันถามหาน้ำมันไปทำไม

“ยองแจพาคุณโทมัสและยองจีไปหลบในห้องใต้ดินก่อน เรื่องผีดิบฉันจะจัดการเอง”

“คุณจะจัดการคนเดียวเหรอ มันเยอะมากนะคุณทำยังไง ให้ฉันช่วยด้วยเถอะ” ยองแจเป็นห่วง ไม่อยากให้แจ็คสันเสี่ยงชีวิตเพียงลำพัง

“ถ้าอย่างนั้นนายพาทั้งสองคนไปห้องใต้ดินก่อนแล้วตามฉันไปที่โรงรถ”

แจ็คสันเดินไปที่ประตู ค่อยๆ เปิดประตูออกอย่างช้าๆ แล้วดูสถานการณ์ภายนอก

“วิ่งไปเลย อย่าใช้ไฟฉายนะ” แจ็คสันหันมาพยักหน้าให้ทุกคนเมื่อเห็นว่าปลอดภัยพอจะหลบออกไปได้

ยองแจรีบฉุดมือน้องสาวและคุณปู่พาออกจากโกดังไปก่อน

ทหารหนุ่มตามออกไปเป็นคนสุดท้ายเพื่อคอยระวังภัยให้ทั้งสาม พอแน่ใจว่าทั้งหมดลงไปในห้องใต้ดินอย่างปลอดภัยแล้วจึงวิ่งไปที่โรงรถอย่างรวดเร็ว

แจ็คสันตรงไปที่ถังแกลลอนใส่น้ำมันที่วางบนพื้นเรียงกันนับสิบแกลลอน เขายกครึ่งหนึ่งไปเก็บไว้ที่ท้ายกะบะของรถที่จอดนิ่งสงบอยู่ จากนั้นเปิดไฟฉายพกพาขนาดเล็กแล้วสายตากวาดหาที่แขวนกุญแจรถอย่างรวดเร็ว

ไม่มีกุญแจ?

“ให้รถใช้แต่ไม่มีกุญแจเนี่ยนะปู่!” แจ็คสันย่อกายนั่งลงค้นกล่องเครื่องมือ

พอค้นหาอะไรที่ใช้ได้แล้วแจ็คสันก็วิ่งไปหยิบแกลลอนน้ำมันที่วางบนพื้นราดไปทั่วบริเวณและผนังอย่างรวดเร็ว หลังจากน้ำมันถูกใช้หมดก็รีบวิ่งไปเปิดประตูรถ

ให้ตายเถอะ รถล็อค!

แจ็คสันหยิบค้อนปอนด์ที่วางปะปนอยู่กับเครื่องมือต่างๆ มาทุบกระจกรถอย่างแรง ทุบอยู่หลายครั้งกระจกรถก็แตก เขาเอื้อมมือเข้าไปปลดล็อคภายในจากนั้นก็เปิดประตูรถออก

ชายหนุ่มขึ้นไปนั่งที่นั่งคนขับ  ดึงสายไฟใต้พวงมาลัยรถออกมา เอาสายจ่ายไฟเข้าสวิทซ์กับสายไฟจากสวิทซ์ไปเครื่องยนต์ ปอกสายไฟแล้วพันกัน เสร็จแล้วจึงเอาสายไฟจากสวิทซ์ไปมอเตอร์ที่ปอกไว้ไปจี้เครื่องสองสามที เครื่องยนต์ก็ส่งเสียงคำรามออกมา

แจ็คสันมองกระจกส่องหลัง ดูเหมือนเสียงรถจะทำให้ผู้ติดเชื้อหลายคนสนใจแล้วเบนเส้นทางมาทางโรงรถ นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการ แต่เขาไม่ต้องการแค่จำนวนเล็กน้อย เขาต้องการให้ผีดิบทั้งหมดมาที่โรงรถต่างหาก

หนุ่มหล่อขับรถออกจากโรงรถพลางคอยมองกระจกส่องหลังอยู่ตลอดเวลา เขาขับอ้อมโรงรถตรงไปที่กลุ่มผู้ติดเชื้อจำนวนมากแล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวรถจนมองเห็นผู้ติดเชื้ออยู่ด้านหลังได้ทั้งหมด

แจ็คสันเร่งเครื่องส่งเสียงดึงดูดผู้ติดเชื้อ ได้ผลอย่างที่ตั้งใจ ผู้ติดเชื้อวิ่งมาทางรถของเขา มือจะไขว่คว้าท้ายรถ แต่พอผู้ติดเชื้อจะวิ่งมาถึงเขาก็ขับไปข้างหน้า หลอกล่อให้ผู้ติดเชื้อราวกับจะตามทันแต่ที่สุดก็ไม่ทัน

มีผู้ติดเชื้อหันเหความสนใจไปจากรถบ้าง แต่แจ็คสันก็กดแตรรถดังสนั่นดึงให้กลับมาได้

ร่างสูงล่อผู้ติดเชื้อมาจนถึงโรงรถตามที่ต้องการ เขาจอดรถห่างจากโรงรถพอสมควร ลงจากรถแล้ววิ่งไปยืนหน้าโรงรถ ตะโกนให้ผู้ติดเชื้อไม่รุมไปที่รถแต่มาหาเขาแทน

“คุณทำอะไรของคุณน่ะ!” ยองแจที่วิ่งมาสมทบไม่เข้าใจในการกระทำอันบ้าบิ่นของแจ็คสัน

เสียงตะโกนของยองแจทำให้ผู้ติดเชื้อที่เดินเข้าหาแจ็คสันเบนไปหายองแจทันที

ร่างบางยกเท้าถีบร่างเน่าเฟะออกไปห่างๆ แล้ววิ่งไปหาแจ็คสันที่ถอยร่นเข้าไปในโรงจอดรถขนาดใหญ่

“คุณตั้งใจจะทำอะไรกันแน่”

“เผาพวกกัดให้ได้มากที่สุดเพื่อทุ่นแรงของเราไงล่ะ”

แจ็คสันมองพวกกัดที่ดาหน้ากันเข้ามาจำนวนมากแล้วก็รีบฉุดข้อมือของคนที่กำลังน้าวสายธนูให้วิ่งตามไปที่หน้าต่าง ผลักให้ยองแจออกไปก่อน

คนที่ถูกผลักไม่ทันตั้งตัวกลิ้งไปกับพื้นดิน ดีที่ลูกธนูไม่แทงพุงเข้า

แจ็คสันตามยองแจออกไปพลางโยนไฟแช็คที่ติดไฟลงบนพื้น  ไฟลุกลามไปตามเส้นทางน้ำมันที่ราดไว้ แจ็คสันวิ่งไปลากยองแจให้หนีจากรัศมีของเปลวเพลิง

โรงรถที่ทำจากไม้เป็นเชื้อเพลิงชั้นดี พวกกัดที่ติดไฟลุกท่วมดึงดูดให้พวกกัดที่ตามมาแออัดถูกไฟคลอกตายรอบสองไปตามๆ กัน

“คุณอยากตายนักหรือไงถึงไปกระโดดโลดเต้นล่อพวกกัดแบบนั้น!

ยองแจดุเสียงเขียวใส่คนที่นั่งลงอยู่ข้างตัว แจ็คสันมองกองไฟขนาดใหญ่ที่ลุกไหม้แผดเผาผู้ติดเชื้ออย่างสยดสยอง

“ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกจนกว่าจะได้เจออาแบมแบมของนาย”

“หมายความว่าไงน่ะ?”

แจ็คสันไหวไหล่น้อยๆ ไม่ตอบอะไรเพิ่ม เขาหยิบมีดออกจากซองข้างเอวเดินเข้าหาพวกกัดที่ยังไม่ติดไฟ

ยองแจถอนหายใจ ก่อนจะช่วยยิงธนูสกัดพวกกัดให้แจ็คสัน จากนั้นเดินเอื่อยไปเก็บลูกธนูที่ใช้แล้ว

 

 

 

 

 

แจ็คสันรอจนไฟดับไปหมดพร้อมซากศพจำนวนมาก จากนั้นก็เดินไปแทงศีรษะของบางคนที่ยังไม่ตายรอบสองอย่างสนิทดี

ขนาดถูกไฟเผาแต่สมองยังไม่ถูกทำลายจนหมดจดสมบูรณ์ก็ยังส่งเสียงครางได้เรอะ อึดเหลือเกินนะ

“พี่คะ! คุณปู่แย่แล้ว คุณปู่แย่แล้วค่ะ เลือดออกมาจากปากเยอะแยะแลย!

แจ็คสันและยองแจยังไม่ทันจะได้พักเหนื่อยหลังจากตามเก็บพวกกัด ยองจีก็วิ่งมาหาทั้งคู่หน้าตาตื่นน้ำตาอาบแก้ม

“อะไรนะ!

“คุณปู่ไม่สบายมากเลยค่ะ!” ยองจีร้องไห้โฮ เขย่ามือพี่ชายอย่างแรง

ยองแจมองหน้าคุณทหารแล้วทั้งคู่ก็วิ่งไปทางห้องใต้ดินพร้อมกัน

 

 

 

 

 

ยองแจชะงักเมื่อลงมาเจอโทมัสและกองเลือดขนาดใหญ่ นัยน์ตาที่เคยสุกใสไม่ฝ้าฟางขุ่นขวาง ส่งเสียงคำรามต่ำอย่างผู้ติดเชื้อทั่วไป..

ก่อนออกไปช่วยแจ็คสันนั้น ยองแจล่ามข้อมือคุณปู่ไว้กับเสาด้วยโซ่เส้นใหญ่ที่เจ้าตัวก็เคยใช้โซ่ขนาดเดียวกันล่ามภรรยาไว้กับเตียง

“พายองจีขึ้นไปข้างบนก่อน”

แจ็คสันเอ่ยเสียงเบา ยองแจไม่รอให้แจ็คสันเอ่ยซ้ำ อุ้มน้องเดินหายขึ้นไปตามทางลาดทันที

ทหารหนุ่มถอนหายใจ เดินเข้าหาร่างสูงใหญ่ที่กลายสภาพไปแล้ว

เลือดสดสีแดงฉานยังไหลออกมาจากปากของโทมัส มือข้างที่ไม่ถูกพันธนาการเอื้อมคว้ามาเบื้องหน้า

“ขอโทษนะครับ”

แจ็คสันทำใจอยู่ครู่ก่อนจะดึงปืนออกมา จ่อไปกลางหน้าผากของโทมัส นิ้วที่ง้างนกเตรียมลั่นไกสั่นเล็กน้อย

ปัง!

ร่างไร้ลมหายใจที่กลายสภาพผงะไปด้านหลังตามแรงกระสุน ล้มพับไปกับพื้น เลือดจากบาดแผลค่อยๆ ไหลออกมานองพื้นอย่างช้าๆ

ทหารหนุ่มหลับตาแน่น ผ่อนลมหายใจด้วยความตึงเครียดและเสียใจ เสยผมอย่างแรง

“ผมจะทำตามที่คุณปรารถนาไว้ก่อนตาย หลับให้สบายนะครับ”

 

 

TBC.

**


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,523 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:13
    คุณปู่ ฮืออออๆๆๆ~~ ไปหาคุณย่านะคะ....
    #2,456
    0
  2. #2329 Chiracc (@Chiracc) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 17:03
    แต่ละตอนนนนน ใจจะขาดดดด
    #2,329
    0
  3. #2271 jjphile (@110720) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 19:53
    หลับให้สบายนะคะคุณปู่โทมัส
    #2,271
    0
  4. #2195 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 19:53
    อมก...................
    #2,195
    0
  5. #2050 MNBQ (@ploylailta) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 22:29
    ซึงจุนกับฮยอนบินควรคู่กันจริงๆ 555
    #2,050
    1
  6. #2041 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 00:39

    ฮือออ ทางฝั่งมาร์คกำลังมาแล้วอ่ะ เพราะซึงจุนคนเดียวเลย

    #2,041
    0
  7. #1958 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 00:19
    สะเทือนใจ ถ้าไม่ใช่เพราะซึงจุนนะ ฮึยยยย แล้วอย่างงี้คนอื่นตะโทษแบมไหมเนี่ย ไม่เกี่ยวกับแบมเลยนะ แบมสวยของแบมเอง คนอื่นมายุ่งกับแบมเองต่างหากฮึยยย
    #1,958
    0
  8. #1572 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 20:19
    คุณปู่โทมัสกับคุณย่าอลิสต้องรักกันมากสุดๆเลย อ่านแล้วเศร้า เสียใจมาก เพราะซึงจุนแท้ๆ แจ็คสันแก้ไขปัญหาเรื่องพวกกัดได้ฉลาดแต่บ้าบิ่นมาก
    #1,572
    0
  9. #1505 ออมม่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 17:25
    สงสารครอบครัวมาร์คกลับมาไม่ทันดูใจพ่ออะ
    #1,505
    0
  10. #1492 PPSMT97 (@PPSMT97) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 23:12
    ไม่อยากให้ปู่ตายเลยย ฮืออ สงสารร ความรักของปู่ที่มีต่อย่านี่สุดยอดมากๆเลยTT
    #1,492
    0
  11. #1491 lada_june (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 13:59
    สงสารคุณปู่และความรักภรรยาที่ยิงใหญ่จัง มาร์คกับแบมกำลังมาแล้ว ขอให้แจ็คสันและยองแจได้เจอแล้วเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับคุณปู่ให้แบมฟังนะ ขอให้แบมแบมได้จัดการกับซองจุนที่ร้ายกาจไม่มีหัวใจที คนอะไรใจร้ายมาก
    #1,491
    0
  12. #1490 oni (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 23:17
    น่านับถือความรักของคุณปู่จัง ดีใจที่แจ็คทำตามที่คุณปู่ขอร้องไว้

    หวังว่าแจ็คแจคงยังจะไม่เดดินทางไปไหน มาร์คแบมกำลังจะมาขอให้ได้เจอกัน

    ขออย่าให้ซึงจุนเจอแบมเลยยยยยยยยยย และหวังว่าลิซ่าจะไม่มาตามนัดสามารถปกป้องแบมได้

    อยากให้ซึงจุนโดนกัดจังคนอะไรโรคจิตสุดๆ
    #1,490
    0
  13. #1489 Bubii09 (@nepall44) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 15:23
    ฮืออออออ คุณปู่จากไปจนได้ สงสารพี่มาร์คอ่าาา แงงงงงง ยองแจแจ็คสัน อย่าพึ่งไปไหนนะ อีกนิดเดียวจะได้เจอกันแล้ววว รอก่อนนนะ แงงงงงง
    #1,489
    0
  14. #1487 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 21:24
    ฮืออออออ คุณปู่น่าสงสารรรรร
    #1,487
    0
  15. #1486 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 18:33
    คุณปู่ ฮืออออ ไม่นะ ตอนแรกยังมีความหวังว่าพวกแบมแบมจะได้กลับมาเจอคุณปู่อีกครั้ง สะเทือนใจ ฮือออ โลกมันช่างโหดร้าย ซึงจุนโรคจิตจริงๆไปห่างๆแบมเลยไป แจ็คกับยองแจมารวมกลุ่มกับพวกแบมเร็วๆนะ
    #1,486
    0
  16. #1484 kkkasta (@Beerball) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 17:59
    ซีนคุณปู่โทมัสบีบอารมณ์มากอ่ะ ????????
    #1,484
    0
  17. #1482 wabam (@wabam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 17:12
    ทำไมฉันอยากฆ่าอิซึงจุน555 ตั้งแต่อ่านมาไอตัวนี้ฆ่ามากกว่าผีดิบอีก555
    #1,482
    0
  18. #1481 commymb9397 (@commymb9397) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 15:20
    สงสารโทมัส
    #1,481
    0
  19. #1479 PeeradaToon (@PeeradaToon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 15:04
    ยังไงๆ ก็อยากฆ่าซึงจุนมากเลยอ่ะ กลัวกลุ่มมาร์คจะเจอกับซึงจุนอ่ะ
    #1,479
    0
  20. #1477 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:02
    ซึงจุนโหดเกินไปแล้ว ถึงกับต้องเผาบ้านเลยเหรอ..
    กลุ่มมาร์คจะมาเจอกลุ่มแจ็คไหมนะ
    #1,477
    0
  21. #1476 2543135790 (@2543135790) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 13:49
    มาต่อเร็วนะค่ะ รออยู่*^?^*
    #1,476
    0
  22. #1475 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 13:06
    โหดร้ายอ่ะ ไม่ได้รักแบมหรอก อยากชนะ อยากครอบครองเฉยๆ
    #1,475
    0
  23. #1474 秘英 (@tkn1032003) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 12:57
    ฮืออออออ
    #1,474
    0
  24. #1473 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 12:08
    โอ้ยยย แล้วกลุ่มนั้นเค้าก็จะกลับมากลุ่มนี้ก็จะไปอีก จะเจอกันสักทีมั้ยยยยย คุณปู่ไปอยู่กับย่าแล้วเนอะ หน่วงสุดๆเลย
    #1,473
    0
  25. วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 11:33
    โหห ต้องโหดร้ายแค่ไหนถึงต้องทำกันขนาดนี้ แต่โทมัสไปดีแล้วล่ะค่ะ ขอให้ได้เจอกับอลิสสักทีนะปู่ สงสารก็แต่คนที่เหลืออยู่ที่ต้องดิ้นรนต่อไป ฮ้อยยยย
    #1,471
    0