เปิดรีปริ้นท์(GOT7) มายาเกี้ยวรัก Markbam,khunyug,jackjae,bnior

ตอนที่ 30 : Chapter 23 การกลับมาของอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    1 ก.พ. 60

 

 

แช ฮยองวอน

 

 

 

        ต่อจากนี้ชื่อบอสคงหลุดจากนิตยสารที่มีการจัดอันดับโพลหนุ่มโสดสุดฮอตหรือหนุ่มน่ากอดอะไรนั่นแล้วสินะครับ

        ยองแจแซวพลางวางนิตยสารที่สำนักพิมพ์เพิ่งส่งมาให้ มันจะวางแผงในสัปดาห์หน้า

        “อย่าแซวสิครับ” มาร์คไม่ได้สนใจนิตยสารที่ยองแจวางลงบนโต๊ะ เพราะเขาเป็นคนให้สัมภาษณ์เองย่อมรู้ว่าเนื้อหาภายในเล่มจะเป็นอย่างไรบ้าง และมีรูปของเขาด้วย เขาไม่จำเป็นต้องมองหน้าตัวเองผ่านกระดาษสี่สีพวกนี้หรอก แค่ส่องกระจกก็เห็นอยู่ทุกวัน

        “เอากลับไปให้แบมแบมดูสิครับ

        “โธ่คุณยองแจ ผมอายนะมาร์คเก้อเขินกับรอยยิ้มล้อของเลขานุการคนสวย

        “นานๆ จะเห็นบอสอายนะครับเนี่ยยองแจหัวเราะคิก

        มาร์คม้วนนิตยสารตีคุณยองแจเบาๆ ให้คุณเลขาหัวเราะหนักขึ้นอีก

        “อ้อ คุณยองเจเพื่อนผมเปิดคลับใหม่ เชิญผมไปแต่ผมไม่อยากไปน่ะ จะอยู่เป็นเพื่อนแบม คุณไปแทนหน่อยสิ

        “บอสไม่ไปเองเพื่อนไม่เสียใจแย่หรือครับ

        “ไม่หรอกครับ เธอไม่ใช่คนงี่เง่า แค่บอกเหตุผลไปก็ไม่ว่าแล้ว คุณชอบเที่ยวนี่ ไปสิเดี๋ยวผมจะโทรบอกเพื่อนให้

        มาร์คจะส่งคุณยองแจไปแสดงความยินดีแทนสักหน่อย

        “ไม่ล่ะครับ ผมขอผ่านยองแจโบกมือไปมาปฏิเสธ มาร์คประหลาดใจ

        “ทำไมทำหน้าเหลือเชื่ออย่างนั้นครับ

        “แค่แปลกใจครับ ทุกทีคุณยองแจไม่เคยพลาดนี่นา” คุณเลขาของมาร์คเป็นที่รู้จักของนักท่องราตรีไฮโซกันทั้งนั้น

        “ตอนนี้อยู่ในช่วงหักดิบครับ

        “หืม? ทำไมล่ะ

        “ควบคุมพฤติกรรมตัวเองสักพักน่ะครับ บอสก็น่าจะรู้ว่าทำไม” ยองแจถอนหายใจ ดูเครียดอีกแล้ว

        “เพราะแจ็คสันเหรอ

        “ครับ

        “คุณจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อหมอเหรอครับ

        “ครับ..ถ้าทำได้นะ  ยองแจบอกอย่างไม่มั่นใจนัก

        มาร์คไม่ค่อยเห็นท่าทางอย่างนี้จากเลขาเลยนอกจากตอนทำงานด้วยกันใหม่ๆ ที่คุณยองแจยังไม่เคยชินกับการทำงานของเขา คุณยองแจออกจะเป็นคนมั่นใจมาก ถ้ามีเรื่องที่ทำให้เป็นอย่างนี้ก็คือเรื่องสำคัญ

        “อืม..คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครหรอกนะครับ แค่ปรับบางอย่างให้เข้ากันได้ก็พอแล้ว นั่นคือไลฟ์สไตล์ของคุณ ถึงคุณจะเที่ยวสุดเหวี่ยงสักแค่ไหน แต่คุณก็ยังรับผิดชอบอย่างอื่นในชีวิตได้นี่ แจ็คสันรู้เข้าก็คงไม่เห็นด้วยหรอกนะที่คุณทำอย่างนี้ เขารับคุณได้ทุกอย่างไม่ใช่เหรอ

        มาร์คเคยคุยกับหมอ เขาไม่เคยว่าเลขาตนเลยนะ ไม่เคยบอกให้คุณยองแจเปลี่ยนอะไรเลย

        “หมอน่ะเข้าใจครับ แต่ผมทำเพื่อคนรอบข้างเขาด้วย เราจะไม่แคร์เลยก็ไม่ได้ บอสน่ะไม่เคยเจอปัญหานี้เพราะบ้านแบมแบมต่างก็ยอมรับบอสได้ ผมตัดสินใจแล้วครับ

        ยองแจถอนหายใจ บ้านหมอถือว่ามีหน้ามีตาในสังคม เป็นหมอทั้งตระกูล เลยค่อนข้างแคร์ภาพลักษณ์มาก ตรงส่วนนี้เขาก็เข้าใจ

        “จะทำได้นานแค่ไหนครับ

        มาร์คไม่ได้สบประมาทแต่อยากรู้ ยองแจนิ่งไป ยกนิ้วแตะปาก ครุ่นคิด

        “อืม..ไม่รู้สิครับแต่อยากลองดูก่อนยองแจอมยิ้ม ชีวิตมันก็ต้องปรับเปลี่ยนกันไปตามความสำคัญในแต่ละช่วงเวลานี่นา

        “พยายามเข้านะมาร์คให้กำลังใจ เรื่องครอบครัวมันละเอียดอ่อนนี่นะ

        “ขอบคุณครับ

 

 

 

 

 

 

        มือเรียวเปิดหน้านิตยสารที่ลงบทสัมภาษณ์พิเศษของไฮโซหนุ่มเอาไว้ อ่านมาเรื่อยๆ จนใกล้จะจบสกู๊ป

        บนปกโปรยไว้ว่าในเล่มนี้มีสัมภาษณ์เรื่องราวความรักนักธุรกิจชื่อดังแต่เนื้อหาในเล่มไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องราวความรักยังมีเรื่องอื่นๆ ด้วย เป็นการสัมภาษณ์แบบสบายๆ ไม่เป็นทางการ 

 

 

Q: เรื่องความรักช่วงนี้เป็นยังไงบ้างคะ คุณมาร์คยังโสดอยู่หรือเปล่า? (คำถามนี้เป็นคำถามที่สาวๆ อยากรู้มากที่สุดเลยล่ะค่ะ)

A: มีตัวจริงแล้วครับ

 

Q: ว้าว! คบกันมานานหรือยังคะ

A: หลายเดือนแล้วครับ

 

Q: พอจะเปิดเผยได้ไหมคะว่าคนที่โชคดีคนนั้นเป็นใคร?  

A: ผมว่าเขาไม่ค่อยโชคดีเท่าไรนะครับที่มาเจอผม แต่ผมโชคดีมากครับที่ได้เจอเขา อืม..เขาเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยมีชื่อในโซลนี่ล่ะครับ

 

Q: เขา..ผู้ชายหรือคะ?

A: ครับ

 

Q: พอจะเล่าอีกสักนิดได้ไหมคะว่าเขาเป็นคนยังไง อายุเท่าไร เมื่อไรจะเปิดตัวหรือคะ?

A: อายุ 21 ครับ เป็นคนเก่งมาก เรื่องส่วนตัวขอเก็บไว้ก่อนนะครับ ถ้าอยากรู้รอมีโอกาสแล้วค่อยถามเขาด้วยตนเองแล้วกัน แต่จะเปิดตัวให้ได้รู้จักกันก็อีกสักพักครับ ส่วนนิสัยก็..เป็นคนง่ายๆ สบายๆ มีความคิดเกินวัยครับ อยู่ใกล้แล้วสบายใจ เป็นคนที่ผมรู้สึกว่าอยากจะอยู่กับเขาตลอดไป

 

Q: โอ้..อย่างนี้มีการวางแผนเรื่องแต่งงานไว้หรือยังคะ?

A: เรื่องแต่งงานตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนการเตรียมงานอยู่ครับ ความจริงตั้งใจว่าจะรออีกสักพักค่อยประกาศนะครับ อืม..ที่นี่ที่แรกเลยนะครับที่ได้รู้ก่อนใคร

 

Q: อายุห่างกันหลายปีมีปัญหาในการปรับตัวเข้าหากันไหมคะ?

A: หกปีครับ ห่างกันไม่เยอะนะ แต่สำหรับผมค่อนข้างมีปัญหามากเลยล่ะครับ เพราะเขาเป็นคนที่เข้าใจยาก อย่างที่บอกว่าเขามีความคิดเป็นของตัวเอง จะมั่นใจกับการตัดสินใจของตัวเองมาก เวลาจะเอาใจเขาเลยค่อนข้างจะยากสักหน่อย แต่เขาเป็นคนใจดีนะครับ ขี้สงสาร แม้บางครั้งจะเย็นชาไปบ้าง แต่ตรงส่วนนี้ล่ะครับที่น่ารัก

 

Q: ไลฟ์สไตล์เข้ากันได้ดีไหมคะ?

A: เข้ากันไม่ค่อยได้ครับ เราชอบกันคนละอย่างเลย เขาเป็นคนติดดินครับ แต่ผมน่ะติดหรู เลยทะเลาะกันบ่อยๆ แต่ยิ่งทะเลาะยิ่งรักกันนะครับ

 

Q: ฟังแล้วอิจฉาว่าที่เจ้าสาวเลยนะคะ แสดงความยินดีด้วยนะคะคุณมาร์ค ถ้าสาวๆ ได้อ่านนิตยสารฉบับนี้คงร้องไห้กันแน่ๆ อีกสักคำถามนะคะ..

 

 

        หญิงกลางคนที่สะสวยสะโอดสะองปิดนิตยสาร ทั้งดีใจและกังวลกับข่าวดีของมาร์ค

        “ลูกกำลังจะแต่งงานหรือเนี่ย

        เสียงหวานรำพึงกับตนเอง แต่ยินดีได้ไม่นานหน้าสวยก็สลดลงเมื่อคิดได้ว่า ในงานสำคัญนั้นคงไม่มีเธออยู่ด้วย..

        มาร์คไม่มีทางเชิญเธอไปงานแต่งแน่ แต่เธอก็อยากจะไปร่วมแสดงความยินดีกับมาร์คสักครั้ง อยากเจอสะใภ้คนนั้น

 

 

 

เธอไม่น่ามาเลย..

ฉันไม่คิดว่าเขาจะมาได้ยิน..ฮือ ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ

เธอทำให้มาร์คหัวใจสลายต่อให้เขาจะเป็นเด็กเข้มแข็งสักแค่ไหน การได้รู้ว่าแม่แท้ๆ ทอดทิ้งเขาเป็นครั้งที่สอง..มันเป็นเรื่องเลวร้ายเกินกว่าเด็กคนหนึ่งจะรับไหวนะ’   

‘…’

ถ้าเลือกจะไปก็อย่ากลับมาทำร้ายเขาอีก ถ้ามีอีกครั้งเขาคงรับไม่ไหวแน่ ถือว่าฉันขอร้องเถอะ อย่าทำลายหัวใจและความรู้สึกของหลานชายฉันอีกเลย สัญญากับฉันได้ไหมว่าเธอจะตายไปจากใจและชีวิตของลูกโดยไม่กลับมาอีก

 

 

 

         เมื่อ 14 ปีก่อนเธอได้ให้สัญญากับเจ้าสัวไว้แล้ว แต่เธออยากผิดคำสัญญานักแม้มันจะเป็นเรื่องที่เลวมากก็ตาม

        “ถ้าแม่ไปหา..ลูกจะโกรธแม่ไหมนะ

        จีอันถอนหายใจ แม้จะกลัวแต่ใจอยากไปเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

            แบมแบมมองข่าวในจอแม็คบุ๊ก คิ้วขมวดน้อยๆ เมื่ออ่านข่าวเม้าท์ที่กลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์หลังนิตยสารเล่มหนึ่งวางแผง

           ตอนแรกแบมแบมไม่ได้ตั้งใจจะอ่านข่าวอะไร เพราะตั้งแต่โดนห้ามทำงานเขาใช้อินเทอร์เน็ตแก้เบื่ออยู่แล้ว อย่างเข้าบล็อกหรือเว็บไซต์ที่แนะนำวิธีการดูแลตัวเองตอนท้อง เรื่องราวของการดูแลเด็ก ดูของใช้เด็ก อ่านเมนูอาหาร หรือไม่ก็ดูหนังฟังเพลง วันๆ มองแต่จอ

           และแบมแบมคงจะงมอยู่กับเว็บสำหรับว่าที่คุณแม่ต่อไปถ้าเพื่อนรักจะไม่โทรมาหาเสียก่อนว่าพี่มาร์คเป็นข่าวอยู่

 

          <แกเอ๊ย! ฉันนี่คันปากอยากเล่าให้เพื่อนคนอื่นฟังจะแย่ ถ้าไม่เกรงใจแกและมิสเตอร์นี่โพส SNS แล้วนะยะ>

 

           นั่นคือประโยคแรกที่จีมินพูดกับแบมแบมทันทีที่รับสาย ทำให้งงเป็นไก่ตาแตกต้องถามยัยเพื่อนที่กำลังตื่นเต้นว่ามีเรื่องอะไรกัน และให้มันใจเย็นๆ เล่าช้าๆ

            ถามไปถามมาก็ได้ความว่าพี่มาร์คไปให้สัมภาษณ์นิตยสารที่ดังมากๆ เล่มหนึ่งแล้วดันตอบเรื่องความรักด้วย ตอนนี้เกิดข้อสงสัยขึ้นมาว่าคนรักมิสเตอร์ต้วนคือใคร

            แบมแบมรู้สึกขอบคุณพี่มาร์คนะที่ไม่บอกเรื่องเขาออกไปว่าเป็นใคร คำตอบก็ระวังเรื่องตัวตนของเขาที่สุดแล้ว แต่ถ้ามีงานแต่งเมื่อไรก็คงได้ดังกันคราวนี้แหละ

            ทำไมพ่อเจ้าลูกแกะไม่ใช่ผู้ชายธรรมดานะ..เฮ่อ

 

 

            แบมแบมลุกเดินไปในครัวเพื่อหาอะไรกิน เปิดตู้เย็นเพื่อหยิบกล่องน้ำองุ่นมาเทใส่แก้ว

            พี่มาร์คดูแลเขาดีมาก บางทีแบมแบมก็คิดว่าดีจนเกินไป

            ตั้งแต่เขาท้องเข้าสามเดือน เรื่องอาหารการกินพี่มาร์คยิ่งเข้มงวดและทำได้ทุกวันจนตอนนี้ลูกใกล้จะสี่เดือนแล้ว และแบมแบมคิดว่าพี่คงจะทำไปจนคลอดเลยด้วย

            ในตู้เย็นมีแต่นมและน้ำผลไม้ชนิดต่างๆ อัดเต็มแน่น ผักก็ด้วย และของพวกนี้พี่มาร์คก็ไปคนไปซื้อมาไว้ให้ทั้งนั้น  ไอ้นั่นก็ห้ามกิน ไอ้นี่ก็ห้ามกิน กระทั่งไข่ดาวไม่สุกของโปรดพี่มาร์คก็ห้าม ช้ำใจนัก บอกว่ามีแบคทีเรียและบ่นอีกยืดยาวว่าจะอันตรายยังไงกับลูก

            คุณแม่หยิบซีเรียลธัญพืชกล่องใหญ่มาเทใส่ชาม กินรองท้องก่อนทำมื้อเย็น คิดถึงสิ่งที่พ่อเจ้าลูกแกะทำก็อดถอนหายใจไม่ได้

            เมนูอาหารของบ้านนี้เปลี่ยนไปจากเดิมค่อนข้างมาก ทั้งพี่มาร์คและแบมแบมจะทำอาหารที่ดีต่อคนท้องกิน และพี่มาร์คต้องปรับตัวกินตามด้วย

            อะไรที่แบมแบมกินไม่ได้พี่มาร์คก็ไม่เคยกินให้เห็นเลย ไม่ปริปากบ่นด้วย คงกลัวว่าเขาจะเบื่อที่ต้องกินคนเดียวเลยกินเป็นเพื่อน

 

 

                       

            แบมแบมได้ยินเสียงคนเข้ามาในบ้านแต่ไม่ลุกไปดูเพราะจะเป็นใครไปได้นอกจากพี่มาร์ค ร่างบางดูนาฬิกาข้อมือ

วันนี้กลับเร็วแฮะ หมู่นี้พี่มาร์คกลับบ้านเร็วบ่อยๆ ไม่แค่วันที่ต้องไปงานเลี้ยงด้วย

            “คิดถึงจัง” เสียงนั้นมาทีหลังอ้อมกอดอุ่น คนที่นั่งอ่านหนังสือหันมอง

            “ออกมาก่อนเวลาเหรอครับ

            ไม่กลับก่อนเลิกงานมีเหรอจะถึงบ้านไว เฮ้อ..

            “นานๆ ทีน่าที่รัก

            มาร์คทรุดลงนั่งบนโซฟาด้วยกัน วางแก้วน้ำที่ถือติดมือมาด้วยบนโต๊ะ แบมแบมไม่ว่าอะไร อยากจะกลับตอนไหนก็กลับเถอะ ขอแค่กลับบ้านก็แล้วกัน

            “พี่ยองแจไม่บ่นเอาแย่หรือครับ

            “บ่นอะไร ไม่มีสักหน่อย

            “จริงเหรอครับแบมแบมกลั้นยิ้ม ที่บอกว่าไม่มีสักหน่อยนี่ต้องมีบ้างนิดหน่อยล่ะ

            “จริงๆ เขาเข้าใจ วันนี้ได้ออกไปไหนมาหรือเปล่าร่างสูงถามพลางรูดเนคไทออกจากคอเสื้อ แบมแบมส่ายหน้า

            “ขี้เกียจออกไปน่ะครับ

            “ไม่เบื่อหรือไง

            มาร์คขอแบมแบมไว้แค่เรื่องออกไปทำงานอย่างเดียว ไม่ได้จะให้แบมแบมอยู่แต่ในบ้าน คนเคยทำงาน เคยเรียนหนัก จะมาอยู่บ้านเฉยๆ นั่งนอนอย่างเดียวต้องเบื่ออยู่แล้ว

           อยากไปนะครับ แต่พอจะไปก็ขี้เกียจลุกมาแต่งตัวเลยไม่ไปซะเลย” แบมแบมปิดหนังสือในมือเพื่อคุยกับมาร์ค

           เขาไม่ใช่คนชอบเที่ยวอยู่แล้ว จะออกจากบ้านไปก็ไม่รู้จะไปไหน ถ้าต้องออกไปแบบไม่มีจุดหมายก็ไม่รู้จะไปทำไมให้เสียเวลา

           ทุกคนมีงานทำกันหมด คนว่างงานแบบเขาไปเที่ยวคนเดียวจะสนุกอะไร

           “วันนี้ไม่มีอะไรมาเล่าให้แบมฟังเหรอครับ

           “อืม นิดหน่อยนะ ฟังพี่บ่นทุกวันเบื่อบ้างไหมมาร์คถามพลางหยิกแก้มนุ่มๆ ของอีกคน ถามทุกวันทั้งที่ก็เล่าให้ฟังทุกวัน

           “ไม่หรอกครับ สนุกดี

           แบมแบมเอาหมอนอิงวางบนตักแล้ววางศอกลงบนหมอน รองมือใต้คาง ท่าประจำเวลาจะฟังมาร์คพูด

           ทำงานมาเหนื่อยๆ ก็ต้องมีใครสักคนคอยรับฟังบ้างนะ มันเป็นการระบายอย่างหนึ่ง ตอนนี้พี่มาร์คไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนี่

 

 

 

 

 

           

            “เมื่อไหร่จะได้ใช้ชุดคลุมท้องนะ พี่อยากเห็นเร็วๆ จัง

            มาร์คเอ่ยกับแบมแบมขณะเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้า มองคุณแม่ตัวเล็กที่ยังใส่เพียงเสื้อผ้าปกติ วันนี้ใส่เสื้อตัวหนาและกางเกงผ้าหลวมๆ สวมทับด้วยโค้ทหนาเพื่อให้ความอบอุ่นกับร่างกายเท่านั้น

            วันนี้วันหยุดมาร์คเลยพาแบมแบมมาเดินเล่นซื้อของที่ตลาด เพราะแบมแบมไม่อยากเดินห้างสรรพสินค้า บอกว่าเบื่อ ชอบเดินตามท้องถนนมากกว่า มาร์คก็ตามใจ

            “รอสักห้าหกเดือนก่อนสิครับ

            แบมแบมวางมือลงบนท้องนูนอายุ 15 สัปดาห์ภายใต้โค้ทสีขาว เดินเคียงคนที่แต่งตัวสบายๆ เช่นกัน

            พี่มาร์คไม่แต่งหล่อก็หล่ออยู่ดี น่าอิจฉานัก น่าอิจฉาจนน่าหมั่นไส้

            มือไปพร้อมความคิด แบมแบมตีแขนคนที่เดินมองนั่นนี่ไปเพลินๆ แล้วสะดุ้งเมื่อโดนตี

            “อะไร ตีทำไม พี่ไปทำอะไรให้ครับ” มาร์คไม่ได้เคืองแต่ตกใจว่าเผลอไปทำอะไรให้แม่แกะหงุดหงิดขึ้นมาอีก ช่วงนี้ต้องคอยระวังสุดๆ ไม่ให้เผลอทำอะไรขัดใจเข้า เดี๋ยวได้ง้อกันยาว 

            ไม่ได้เบื่อที่จะง้อหรอก แต่เขาไม่อยากให้แบมแบมรู้สึกไม่ดีบ่อยๆ

            “แค่นึกหมั่นไส้เฉยๆแบมแบมยิ้มกว้าง มาร์คเห็นรอยยิ้มหวานแล้วโล่งอก

            “แค่หมั่นไส้ก็ทำร้ายร่างกายพี่แล้วหรือ แต่ตีบ่อยๆ เจ็บมือนะครับ พี่แนะนำว่าหมั่นไส้เมื่อไหร่เปลี่ยนจากมือเป็นปากดีกว่านะ

            “ฮึ แบมไม่ยอมให้พี่ได้กำไรขนาดนั้นหรอกครับ

            แบมแบมอยากค้อนให้นัก ไม่ว่าจะคุยเรื่องไหนก็ไม่พ้นเรื่องเปลืองตัวของเขาเลย ไม่รู้พี่มาร์คจะรักอะไรเขานักหนา

            “พี่มาร์คแบมแบมจับแขนพ่อเจ้าลูกแกะที่กำลังดูของร้านหนึ่งอยู่ มาร์คหันมอง

            “มีอะไรครับ อยากได้อะไรเหรอ

            “งานแต่งงานน่ะชวนคุณนายอนมาด้วยสิครับ

            “อ่อ พี่โทรไปชวนแล้วล่ะ เธอบอกว่ามาได้ จะจดไว้ในตารางงานน่ะ

            “นึกว่าพี่จะลืมเสียอีก

            “ไม่ลืมครับ  เรื่องแขกที่จะเชิญมาแบมได้ลิสต์รายชื่อให้คุณปู่กับคุณแม่แล้วใช่ไหม

            “เรียบร้อยครับ แขกแบมมีน้อยแบมแบมเอ่ยแล้วนิ่งไป มาร์คจับมือเล็กไว้

            “มีอะไรหรือเปล่า คุยกับพี่ได้นะ หรือว่ากังวลเรื่องชุดแต่งงานอยู่อีก ไม่ชอบก็ไปแก้ได้อีกนะ ไม่ต้องเครียด ยังไงแบมก็ต้องน่ารักที่สุดอยู่แล้ว ไม่มีใครว่าแบมอ้วนหรอก

            มาร์คคิดว่าเป็นเรื่องเดิมๆ เวลาคุยเรื่องงานแต่งงานกัน แบมแบมมักบอกว่ากลัวอ้วนฉุน่าเกลียด แต่เจ้าสาวท้องอยู่จะตัวกลมไปบ้างก็ไม่แปลก และแบมแบมเองก็ไม่ได้ตัวกลมอะไรเลย อวบอิ่มขึ้นกว่านิดเดียวเอง เขาว่าดีกว่าเมื่อก่อนด้วย ก่อนท้องแบมแบมผอมบางเกินไป กลัวจะปลิวตามลมไปด้วยซ้ำ

            “เรื่องชุดแบมทำใจไปนานแล้วครับ อืม..ไม่มีอะไรหรอกครับ แบมเริ่มหิวแล้วล่ะ เราไปหาอะไรทานกันเถอะ จะได้นั่งพักขาด้วย

            แบมแบมคล้องแขนมาร์คไว้ เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ไม่กล้าพูดสิ่งที่คิด

            แบมแบมไม่กล้าถามหรอกว่าพี่มาร์คจะเชิญคุณแม่มางานหรือเปล่า..

            ถึงพี่มาร์คจะทำใจเรื่องคุณซูจีและคุณคามิลได้แล้วจนชวนมางานแต่งงานของเราด้วย แต่เรื่องคุณแม่พี่มาร์คไม่เคยพูดถึงเลย

            แบมแบมลองไปถามคุณปู่ว่าพี่มาร์คพูดเรื่องคุณแม่บ้างไหม คุณปู่ก็บอกว่าพี่มาร์คไม่ได้ใส่รายชื่อคุณแม่ลงในรายชื่อแขกด้วยซ้ำ ในรายชื่อญาติที่เราต้องเชิญด้วยตัวเองก็ไม่มี

            “เราเดินซื้อของด้วยกันนี่คงไม่มีภาพหลุดออกไปหรอกนะครับแบมแบมเอ่ยติดตลก

            “อาจจะมีก็ได้นะครับ อาจลงว่ามิสเตอร์ต้วนพาว่าที่เจ้าสาวเดินซื้อของในตลาดมาร์คว่าเป็นไปได้เชียวล่ะ ก่อนงานแต่งคนต้องอยากรู้ว่าเจ้าสาวเป็นใคร

            “เป็นหัวข้อข่าวที่จืดชืดดีนะครับแบมแบมหัวเราะ มาร์คอมยิ้มตาม

            “พี่ไม่ใช่นักข่าวนี่ มันไม่น่าสนใจหรอกเหรอ

            “มันธรรมดาไปครับ

            “จะหัวข้อไหนเนื้อในก็เป็นเรื่องของเราอยู่ดี แบมอยากกินอะไรล่ะครับ

            มาร์คกลับมายังเรื่องที่แบมแบมบอกไว้ก่อนหน้านี้

            “อืม..อาหารจีน

             “งั้นไปร้านประจำคุณปู่ไหม แบมจะเดินเล่นที่ตลาดนี้ก่อนอีกสักหน่อยหรือว่าจะไปทานเลย แล้วเราค่อยไปเดินเที่ยวที่อื่นกันต่อ

            “ไปทานเลยก็ได้ครับ

            แบมแบมไม่อยากกินผิดเวลา ต้องดูแลตัวเองเพื่อเด็กน้อยอีกคน

            แบมแบมชอบนะเวลาได้เดินเล่นกับพี่มาร์ค แม้พี่จะไม่ค่อยว่างมาเดินเที่ยวด้วยก็เถอะ และแบมแบมก็ชอบที่พี่ติดดินด้วย

พี่มาร์คเวอร์ชั่นคนธรรมดาเป็นของแบมแบมคนเดียวนะ

 

 

 

 

 

 

        “ใครมาน่ะ

         มาร์คพึมพำเมื่อมีแขกมาเยือนถึงบ้านในบ่ายวันอาทิตย์ที่แสนสุข

         แบมแบมนอนเอกเขนกเหยียดไปตามความยาวของโซฟา เอาหัวไปมุมซ้าย ขาเรียวพาดไปบนตักของคนที่นั่งอยู่มุมขวา  มือสวยของพี่มาร์คที่บีบนวดขาของเขาอยู่หยุดชะงัก

         “แบมไม่ต้องหรอก พี่ไปเอง

         มาร์คห้ามแม่แกะที่ทำท่าจะลุกไปเปิดประตู แบมแบมจึงแค่ยกขาหลบให้พี่มาร์คลุกไปเปิดประตูรับแขก

        “อ่าวคุณจีมิน

        เจ้าของบ้านมองภาพที่ปรากฏบนหน้าจอวีดิโอดอร์แล้วเปิดประตูต้อนรับเพื่อนสนิทของกันต์

        “สวัสดีค่ะคุณมาร์ค ขอรบกวนหน่อยนะคะ

        จีมินฉีกยิ้มหวานให้สามีเพื่อน มาร์คยิ้มให้เธอ ผายมือเชิญให้เข้าบ้าน

        “สวัสดีครับ แล้ว..

        มาร์คมองไปยังบุคคลที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ สงสารจีมินขึ้นมานิดหน่อย ชายหนุ่มสูงกว่าเธอเฉียดสามสิบเซนติเมตรเลยมั้งน่ะ หรือนี่จะเป็นคนที่แกะเล่าให้เขาฟัง

        “อ่า..แชฮยองวอนค่ะ

        เมื่อหญิงสาวแนะนำมาร์คก็ยื่นมือไปสัมผัสทักทาย ชายที่มากับจีมินจับมือมาร์ค ยิ้มให้

        “แฟนหรือครับมาร์คพูดตรงอย่างใจคิด ฮยองวอนยิ้มกว้าง

        “ไม่ใช่ค่ะ!จีมินขัดเสียงดังก่อนคนด้านหลังจะเออออไปกับมิสเตอร์

        รอยยิ้มของฮยองวอนเจื่อนลง มาร์คมองทั้งสอง

        “อ่า ยินดีที่ได้รู้จักครับ มาร์คต้วนครับ

        มาร์คแนะนำตัว ฮยองวอนจึงแนะนำบ้างแม้คนตัวเตี้ยจะชิงแนะนำไปก่อนแล้วก็เถอะ

        “แชฮยองวอนครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน

        “เชิญเข้ามาก่อนสิครับ

        มาร์คเลี่ยงให้แขกเดินเข้าบ้านไปก่อน ทั้งจีมินและฮยองวอนเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าใส่ในบ้านขณะที่มาร์คปิดประตู

       “ไอ้แบ๊ม!

       เสียงจีมินดังลั่นเชียว พร้อมกับที่เจ้าตัววิ่งไปหาเพื่อน ฮยองวอนที่ถือของฝากสำหรับคนท้องหันมามองมาร์ค

       “ของฝากครับ

       “ขอบคุณมากครับ

       มาร์ครับของจากฮยองวอนมาแล้วเดินแยกไปเก็บไว้ในครัว ส่วนฮยองวอนก็เดินตามจีมินไปที่ห้องนั่งเล่น

       “ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะ

       แบมแบมถามอย่างสงสัย หลังจากทักทายฮยองวอนเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มขออนุญาตเดินชมบ้านจึงเปิดโอกาสให้แบมแบมถามเพื่อน

       จีมินเบะปาก ปรายตามองไปทางร่างสูงที่ยืนเอามือไพล่หลังมองรูปคู่ของเพื่อนและมิสเตอร์บนผนัง ถอนหายใจอีกเฮือกแล้วหันมาหาเพื่อน

       “ไปบ้านฉันตั้งแต่ฉันยังไม่ตื่นเลยแก ไล่ยังไงก็ไม่กลับ สลัดยังไงก็ไม่หลุด ฉันมาหาแกก็ยังตามมาด้วย แกไม่ว่าอะไรใช่ไหม หมอนั่นน่ารำคาญมากอ่ะ กลัวมารบกวนแกจัง

       หญิงสาวเกรงใจ แบมแบมอมยิ้ม ตีไหล่เพื่อนที่เปลี่ยนเป็นคนคิดมากกะทันหัน

       “ไม่เป็นไร ฉันอยากเจอเขามานานแล้วเหมือนกัน แกก็มัวแต่หวงอยู่นั่นไม่ยอมพามารู้จักเพื่อนฝูงสักที นี่ฉันว่าจะบอกเพื่อนๆ เหมือนกันนะว่าแกมีแฟนแต่อุบอิบไว้ไม่ยอมบอกใคร

       “อ๊าย! ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้

       จีมินตีไหล่เพื่อนรัวๆ แบมแบมปัดป้องแต่หัวเราะร่วน

       “คุยอะไรกันครับ ท่าทางสนุกเชียว

        มาร์คเดินมาพร้อมน้ำเปล่าและน้ำผลไม้อย่างละสองแก้วสำหรับแขกทั้งสอง จีมินหันไปเห็นก็ร้องอุ๊ยยื่นมือไปจะช่วยแต่มาร์คส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร

        “ขอบคุณนะคะ

        จีมินยิ้มเจื่อน รู้สึกเกรงใจที่ให้มิสเตอร์หาน้ำให้กิน ส่วนไอ้เพื่อนเธอรึนอนอืดบนโซฟาสบายใจมาก

        “คุณจีมินกับคุณแชทานมื้อเที่ยงกันมาหรือยังครับ

        “ยังไม่ได้ทานเลยค่ะ คุณมาร์คกับไอ้แบมทานหรือยังคะ” จีมินไม่อยากไปทานข้าวกับฮยองวอนสองต่อสองบ่อยนัก เลี่ยงได้ก็เลยเลี่ยงก่อน

       “ยังเลยครับ ผมกำลังจะทำมื้อเที่ยงอยู่แล้วแต่คุณสองคนมาเสียก่อน

       มาร์คตั้งใจว่าพอนวดให้แบมแบมเสร็จจะไปทำอาหารกลางวันต่อแต่มีแขกมาบ้านพอดี

        “ขอฝากท้องสักมื้อได้ไหมคะ

        “ด้วยความยินดีครับมาร์คถือถาดกลับไปในครัวอีกครั้ง จีมินมองเพื่อนที่ยังนอนนิ่ง

        “มองอะไรของแกแบมแบมเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนกลับ จีมินหันไปทางครัว

        “แกไม่ลุกไปทำกับข้าวล่ะ

        “ลุกทำไม พี่มาร์คทำคนเดียวได้แบมแบมไม่ได้กระตือรือร้น มันเป็นเรื่องปกติของบ้านเขานี่ที่พี่มาร์คทำกับข้าว

        “อะไรของแกแค่ท้องนะไม่ได้ป่วย ใช้สามีทำอาหารคนเดียวได้ไงจีมินเท้าเอว

        “โอ๊ย ฉันเคยขอช่วยแล้วแต่เขาไม่ยอมจะให้ทำยังไงวะ วันธรรมดาที่ฉันเป็นคนเตรียมอาหารเช้าและเย็นเอง บางวันพี่เขากลับไวเขายังมาช่วยเลย แกโชคดีนะที่มาวันหยุด พี่มาร์คทำอาหารอร่อยมาก แกได้กินต้องติดใจแน่

        แบมแบมโฆษณา ดูภูมิใจทีเดียว  จีมินหน้านิ่วยกแขนไขว้เป็นกากบาท

       “โนๆ ไม่เชื่อเลยจ้ะ จะเป็นแฟมิลี่แมนอบอุ่นเกินไปแล้ว

       “รอชิมเอาเองสิ

       “จริง?”

       “อื้อ

       “เป็นพ่อบ้านขนาดนั้นเชียว

       “พี่มาร์คดูแลฉันดีมากนะแก ทำอาหารให้กิน จัดดอกไม้ได้ด้วย สวยป้ะ พี่เขาตื่นไปซื้อดอกไม้ที่ตลาดดอกไม้มาแต่เช้าเลยนา

       แบมแบมชี้ไปยังดอกไม้สีชมพูที่จัดอย่างสวยงามไว้ในแจกันบนโต๊ะ  จีมินตาโต ขยับตัวโน้มไปเอื้อมมือคว้าแจกันดอกไม้มาดูใกล้ๆ

       “เห้ย สวยมากอ่ะ เหมือนไปซื้อมาจากร้านเลยจีมินตื่นตาตื่นใจ

       “เนอะ สวยมาก พี่ได้วิชาจากพี่จินยองน่ะ พี่จินยองเป็นคนชอบปลูกดอกไม้และต้นไม้ เมื่อก่อนเคยเรียนจัดดอกไม้ด้วย พอเรียนเสร็จก็เอามาสอนน้อง พี่มาร์คเลยพอจะจัดเป็น ฉันถึงมีดอกไม้สวยๆ ไว้ดูทุกวัน สดชื่นมากเลยล่ะ

        แบมแบมยิ้มบาง มีความสุขยามพูดถึงสิ่งที่มาร์คทำ

        จีมินยิ้มตาม มิสเตอร์ความสามารถรอบด้านเลยนะแถมโรแมนติกชะมัด จัดดอกไม้ให้เมียได้แล้วยังทำอาหารให้เมียกิน

       แบมแบมแกทำบุญทำความดีมาเยอะมากใช่ไหมถึงมีคู่ดีขนาดนี้

       “ที่นี่สวยมากเลยครับคุณแบมแบม จ้างนักออกแบบที่ไหนมาช่วยตกแต่งหรือครับ

        ฮยองวอนเดินมาสมทบตรงส่วนห้องนั่งเล่น แบมแบมส่ายหน้า

        “ไม่ทราบเหมือนกันครับ คุณต้องถามพี่มาร์คแล้วล่ะ

        “นี่คุณมาร์คอยู่ไหนเหรอครับ

        “ในครัวครับ ทำมื้อเที่ยงอยู่

       “ผมไปช่วยสักหน่อยดีกว่า” ฮยองวอนไม่อยากนั่งรอเฉยๆ อย่างไรเขาก็เพิ่งมาบ้านนี้ครั้งแรกแล้วยังไม่ได้สนิทสนมกับทุกคนด้วย

       “ไม่ต้องหรอกครับคุณฮยองวอน พี่มาร์คเขาจัดการได้

       “เกรงใจจังเลยครับ

       “ทำอาหารเป็นหรือคุณน่ะจีมินสบประมาทกันซึ่งหน้า ฮยองวอนยิ้มมุมปาก

       “แหม ดูถูกกันอีกแล้วนะครับ

       “ตกลงทำเป็น?”

       “เปล่าฮยองวอนปฏิเสธหน้าตาย

       “โอ๊ย! แล้วจะไปเกะกะคุณมาร์คเขาทำไมยะจีมินหงุดหงิดนักที่โดนกวนประสาท แบมแบมหัวเราะอย่างอดไม่อยู่

       “ขืนนั่งตรงนี้ต้องโดนคุณแบมแบมซักจนขาวแน่ๆ ว่าไปหลงชอบคุณตรงไหน แล้วเมื่อไหร่จะขอคุณคบเป็นแฟนสักที ผมก็ขออยู่เรื่อยๆ แต่คุณใจแข็งมาก ผมก็อยากจะขอให้คุณแบมแบมช่วยเหมือนกัน

       “อีตานี่หนิ!จีมินอาย มาพูดต่อหน้าแบมแบมแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ

       “รู้ด้วยหรือครับว่าผมจะถาม

       แบมแบมอมยิ้ม ชอบคุณฮยองวอนจัง เขาดูเป็นคนอารมณ์ดีนะ แต่ก็ชอบยั่วโมโหจีมินด้วย เหมาะกันกว่าที่เคยคิดไว้

       “รู้สิครับ ในฐานะเพื่อนรักเพื่อนสนิท คุณย่อมต้องอยากรู้อยู่แล้วว่าผู้ชายที่จะมาพรากเพื่อนคุณไปจากอกเป็นคนยังไง เดี๋ยวเราเอาไว้คุยกันหลังมื้ออาหารแล้วกันเนอะ ผมไปช่วยคุณมาร์คดีกว่า

        ฮยองวอนลุกไปทั้งรอยยิ้ม

       แบมแบมทำเสียงอือฮึออกมาเบาๆ ท่าทางเหมือนพอใจกับอะไรบางอย่าง จีมินมองเพื่อนอย่างไม่ไว้ใจ

       “แกทำหน้าแบบนั้นทำไม?”

       “ฉันถูกชะตากับผู้ชายคนนี้ เขาตรงและเปิดเผยดีเหมือนกันนะ แต่กว่าจะตัดสินอะไรได้คงต้องขอคุยมากกว่านี้หน่อย อย่างที่เขาบอกนั่นล่ะ ถ้าจะมีใครสักคนมาดูแลแก ฉันก็อยากจะมั่นใจว่าเขาจะดีกับแกมากที่สุด

        แบมแบมเป็นห่วงเพื่อนเสมอไม่เว้นแม้แต่เรื่องความรัก

        “แกจะดูออกจริงๆ เหรอ

        จีมินซึ้งใจที่เพื่อนห่วง ไม่คิดว่าเป็นเรื่องที่มากเกินไป ดีใจเสียอีกที่แบมแบมจะช่วยพิจารณาคุณแช แบมแบมคงรู้สึกเหมือนเธอตอนที่ห่วงมันเรื่องมิสเตอร์นั่นล่ะ

        “ถ้าแกไม่มั่นใจในฉันแกต้องมั่นใจพี่มาร์ค พี่ต้องมองคุณฮยองวอนออกแน่ การที่คุณฮยองวอนไปช่วยพี่มาร์คทำครัวก็ดีเหมือนกัน พอได้คุยกันพี่คงได้อะไรดีๆ มาเล่าให้ฉันฟังมั่ง นิดหน่อยก็ยังดี

        จีมินถอนหายใจ พยักหน้าช้าๆ แล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องสุขภาพและหลานในท้องเพื่อน

 

 

 

        “แก..ไม่คิดว่ามัน..แปลกๆ เหรอ

        จีมินกระตุกแขนเสื้อเพื่อน กระซิบถาม แบมแบมที่ตั้งอกตั้งใจกินส่ายหน้า

        “ไม่นะ

        “มิสเตอร์กับอิตาแชทำไมดูคุยถูกคอกันจัง” จีมินประหลาดใจ จะไม่สนิทกันเร็วไปหน่อยเหรอ แค่ทำครัวด้วยกันแป๊บเดียวเนี่ยนะ ถึงส่วนมากเรื่องที่คุยกันจะเป็นเรื่องธุรกิจก็เถอะ

        “ดีแล้วนี่จะสงสัยอะไรมากนัก กินเข้าไปซะ

        แบมแบมตัดบท จีมินทำปากมุบมิบบ่นไปตามเรื่องตามราวคนเดียวแล้วตั้งใจกิน

        เป็นอย่างที่เพื่อนรักอวดไว้ มิสเตอร์ทำอาหารอร่อยมาก

        หลังมื้ออาหารจีมินและฮยองวอนก็ยังไม่กลับ จีมินขออยู่จนถึงเย็นเพราะว่าว่างไม่มีอะไรทำ มาร์คก็อนุญาต

        “เดี๋ยวๆ แกทำไรเนี่ยจีมินทักเพื่อนที่ลุกไปครองเก้าอี้เอน เอาหมอนอิงไปกอดอีกใบ

        “นอนกลางวันไง

        “กินแล้วก็นอนเลยเนี่ยนะ เดี๋ยวเป็นกรดไหลย้อนหรอก

        “นี่ผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้วแม่คุณ นอนได้เว้ย

        “แล้วแกจะปล่อยให้เราคุยกันสามคนเนี่ยนะ

        “ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่คุยด้วย แต่นอนไปคุยไปก็ได้ ไม่มีเสียงฉันตอบกลับก็คือหลับไง

        “กว่าจะคลอดแกต้องอ้วนเป็นหมูแน่ๆ เลยจีมินทำนายอนาคตไว้เลย

        “ขอให้มันอ้วนเถอะ ขนาดฉันกินเป็นสองเท่าเผื่อยัยหนูฉันยังไม่อ้วนเลย น้ำหนักก็ขึ้นน้อยมาก เนอะพี่มาร์ค

        “ใช่จ้ะแกะว่าไงมาร์คก็ว่างั้นล่ะ

        จีมินมองทั้งสองที่เออออรับส่งกันดีแล้วหมั่นไส้นัก อิจฉาคนกำลังอินเลิฟ

         เธอว่าการที่มิสเตอร์ต้วนผู้แสนสง่างามยอมตกเป็นทาสแบมแบมนี่มันไม่ธรรมดาแล้วนะ ทาสรักด้วย แค่แบมแบมคนเดียวไม่พอเพิ่มลูกมาอีกคน ถ้าหลานเธอคลอดมิสเตอร์ต้องเป็นหนักกว่านี้แน่นอน ก็ถือเป็นเรื่องราวดีๆ ของเพื่อนไป

        “คุณแบมบอกว่ายัยหนู นี่รู้เพศแล้วเหรอครับฮยองวอนสนใจเรื่องเจ้าตัวเล็กมากกว่า

        การมีครอบครัวแสนอบอุ่นก็เป็นความฝันของเขาเหมือนกันนะ มีภรรยาและลูกพร้อมหน้าคงมีความสุขมาก

        “ต้องรอห้าเดือนก่อนถึงจะดูได้ว่าน้องเพศอะไรครับ อาทิตย์หน้านี่ก็จะครบสี่เดือนล่ะ

        “ถ้าอย่างนั้นน้องก็ยังไม่ดิ้นน่ะสิครับ

        “ยังเลยครับ ผมกับพี่มาร์คก็รออยู่เหมือนกันว่าเจ้าตัวเล็กจะเริ่มซนเมื่อไหร่ แต่แม่ผมบอกว่าจะเจ็บมากเหมือนกัน ทั้งตื่นเต้นและหวั่นใจเลยครับ

        แบมแบมพูดพร้อมรอยยิ้มหวานๆ

        “คุยกับคุณแบมแบมนี่เย็นตาเย็นใจดีจังเลยครับ พูดก็เพราะยิ้มก็หวาน น่าอิจฉาคุณมาร์คนะ"  ฮยองวอนชมจากใจ หรือจะเป็นเพราะออร่าของคนกำลังจะเป็นแม่กันนะ

         “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับแบมแบมว่าคุณฮยองวอนก็พูดเกินไป ชมเหมือนเขาดีแสนดี

        “หึ..จีมินหัวเราะในคอ ทุกสายตาหันไปมองเธอ หญิงสาวมองด้วยสายตาคำถาม

        “มีอะไรคะ

        “คุณหัวเราะอะไรล่ะ” ฮยองวอนเริ่มชินที่จู่ๆ จีมินก็หัวเราะคนเดียว บางทีหนักกว่านั้น หัวเราะปากกว้างเสียงดังในที่สาธารณะด้วย

       “เปล๊า

       “คิดอะไรไม่ดีอยู่หรือไง ผมแค่ชมคุณแบมแบมเท่านั้น

       “ไม่ได้ว่าอะไร แต่อย่าชมมากละกัน เกรงใจคุณมาร์คด้วยรู้ไหม

        “คุณมาร์คเขารู้ครับว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณแบมแบมแค่สนทนาด้วยไมตรี คนที่ผมชอบคือคุณเขาจะมาหึงผมทำไม จริงไหมครับคุณมาร์ค

        ฮยองวอนกลั้นยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเหวอเหรอหราของจีมิน มาร์คยิ้มบาง พยักหน้า ส่วนแบมแบมผิวปากแซวเพื่อนให้อายหนักขึ้น            

        “อะไรกันน่ะสามคนนี้ อย่ามาทำให้อายจะได้ไหม ฮึ่ย

        จีมินโดนรุม อิตาแชชอบพูดเรื่อยเจื้อยหยอดนิดแซวหน่อยทุกวันจนเธอชินมากกว่าจะเขิน แต่นั่นเป็นเรื่องที่อยู่กันสองคน ตอนนี้มีเพื่อนและสามีเพื่อนด้วยนะ มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

 

 

 

 

 

 

        “คุณแน่ใจนะว่าอยากไปน่ะ ไม่ไปก็ได้นะครับ” หมอแจ็คสันเป็นห่วง ถามอีกสักครั้งเผื่อยองแจจะเปลี่ยนใจ

        “มาถามป่านนี้เนี่ยนะครับยองแจหัวเราะเบาๆ จอดรถรอหน้าคอนโดแล้วยังจะมาถาม

        “ผมไม่อยากให้คุณอึดอัดนี่นาแจ็คสันเปิดประตูรถให้อีกคนขึ้นไปนั่ง ยองแจขอบคุณ

        “อึดอัดแล้วหนีจะมีอะไรดีขึ้นล่ะครับ ถ้าเราจะแต่งงานกันอย่างไรผมก็ต้องไปบ้านคุณบ่อยๆ คุณจะแต่งกับผมแล้วไม่กลับบ้านหรือไง เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ผมจะพยายามเข้ากับทุกคนให้ได้

        นี่ใคร ชเวยองแจเลขานุการของมิสเตอร์ต้วนนะ เขาทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว

        “ขอบคุณนะแจ็คสันยิ้มบางๆ รู้สึกดีที่ยองแจไม่ท้อใจ

        “ไม่เป็นไรหรอกครับ เราต้องแวะซื้อของเด็กอ่อนกันก่อนใช่ไหม

        “อื้อ แต่ผมไม่รู้จะซื้ออะไรดี ญาติคนอื่นก็คงซื้อกันไปหมดแล้ว ซื้อไปจะซ้ำกับของที่มีอยู่แล้วหรือเปล่า คุณว่าจะซื้ออะไรให้หลานดี

        แจ็คสันปรึกษายองแจ วันนี้ต้องไปเยี่ยมน้องสะใภ้ที่เพิ่งคลอดเจ้าตัวเล็ก ขวัญใจคนใหม่ของทั้งบ้าน พ่อแม่เขาเห่อหลานน่าดูเลย

       “ถ้าของหลานมีเยอะแล้วก็ซื้อของสำหรับแม่สิครับ คนเป็นแม่ก็ต้องการของขวัญหรือของบำรุงเหมือนกันนะ

        ยองแจว่าคนที่ถูกลืมไปตอนที่เพิ่งคลอดคือคนเป็นแม่นี่ล่ะ

        เรื่องเดียวที่ทุกคนห่วงคือสุขภาพและน้ำนมที่จะให้ลูกน้อย แต่บางทีคนเป็นแม่ก็ต้องการมากกว่านั้นนะ

        “ถ้าอย่างนั้นคุณเลือกให้ผมหน่อยสิแจ็คสันเชื่อในรสนิยมและความคิดของยองแจ

        “ได้ครับ

 

 

 

 

 

 

 

        “สวัสดีครับแจ็คสันทักทุกคนในครอบครัว ตั้งแต่ในสวนหน้าบ้าน ระหว่างทางตรงโถงทางเดิน และสิ้นสุดที่ห้องนั่งเล่นที่คนในครอบครัวรวมตัวกันอยู่

        แจ็คสันส่งของที่ซื้อมาให้น้องสะใภ้แล้วไปล้างมือเพื่อจะมาเล่นกับหลาน

        “ไงตัวเล็ก

        แจ็คสันนั่งลงข้างเบาะเล็กของหลานชาย เขี่ยแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อย

        “พี่ว่างเหรอถึงมาเนี่ย

        น้องชายที่นั่งอีกฝั่งของเบาะลูกชายถามแจ็คสัน คุณหมอที่ยุ่งที่สุด

        คนอื่นๆ ในครอบครัวเป็นหมอเหมือนกันก็จริง แต่คุณพ่อคุณแม่ทำงานด้านบริหารเสียส่วนใหญ่ ส่วนพี่สาวเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาแพทย์เช่นเดียวกับเขา

        “ถ้าอยากว่างมันก็ว่างได้นั่นล่ะ พี่อยากพาคุณยองแจมาเจอหลาน พ่อกับแม่ไปไหน

        “พ่ออยู่ในห้องหนังสือ แม่อยู่ในครัว ทำอาหารอยู่กับพี่ฮันน่าฌอนบอกพิกัด

        “พี่ไปหาพ่อกับแม่ก่อนเดี๋ยวมาคุยด้วย อ้อ ของฝากซื้อมาให้แต่เยจีนะ เพราะของหลานคงมีเยอะแล้ว คุณยองแจเขาเลือกให้น่ะ

        แจ็คสันพูดกับน้องชายต่อด้วยน้องสะใภ้ หญิงสาวตัวเล็กหันไปมองคนที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากพี่ชายสามีเท่าไร

        “ขอบคุณค่ะพี่ยองแจ

        “ไม่เป็นไรครับ

        “คุณอยู่เล่นกับหลานไปก่อนนะแจ็คสันลุกขึ้นยืน ยองแจมองเด็กน้อยตัวจิ๋วแล้วอยากจะจับเหมือนกันแต่เกรงใจ

        “ผมไปด้วยดีกว่าครับยองแจคิดว่าตามไปสวัสดีคุณพ่อคุณแม่ของหมอก่อนน่าจะดีกว่า จะได้ไม่โดนว่าว่าไม่มีมารยาท

        เมื่อแจ็คสันและยองแจออกจากห้องไปแล้ว เยจีหยิบถุงกระดาษที่ติดแบรนด์ดังมาเปิดดู หยิบของข้างในมาดู

        “เพิ่งมีพี่ยองแจกับพี่แจ็คสันนะคะที่ซื้อของมาให้ฉันเยจีเอ่ยกับสามีที่มองเธออยู่

        “สมกับเป็นคุณยองแจ รสนิยมดีนะ”  ฌอนชม ไม่ได้เหน็บแนมอะไร

        เขาเข้าใจว่าคนเราต่างก็มีสเป็คของตัวเอง จะให้พี่หาคนรักแบบเยจีของเขาก็เป็นไปไม่ได้ แม้คุณยองแจดูภายนอกจะไม่เรียบร้อยอ่อนหวานเหมือนเยจีแต่ก็มีสเน่ห์มากนะ

 

 

 

 

        “เอ่อ..มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับยองแจเดินเข้ามาดูในครัวที่มีสาวๆ ทำครัวอยู่

         จองอึมผู้เป็นมารดาของแจ็คสันหันมามอง ฮันน่าพี่สาวคนโตก็เช่นกัน

        “ทำเป็นด้วยหรือนายน่ะจองอึมทำให้ยองแจใจเสียไปหน่อยแต่ยิ้มสู้

        “ทำเป็นครับ ให้ผมช่วยนะครับ

        “ทำอะไรเป็นบ้างล่ะฮันน่าถามทั้งที่ไม่หันมามองอีก 

        ยองแจให้กำลังใจตัวเอง แม้ทุกคนจะเฉยชามากก็ตาม คราวที่มาเที่ยวก็ไม่ได้ทำครัว

        “ทุกอย่างครับ พี่จะให้ผมทำอะไรก็ได้

        ต้องการลูกชายน้องชายบ้านเขาก็ต้องสู้นะยองแจ ผ่านการทำงานกับบอสสมัยที่ยังเย็นชาเป็นก้อนน้ำแข็งมาได้เขาก็ต้องผ่านคุณแม่และพี่ฮันน่าไปได้เหมือนกัน

        จองอึมแค่นหัวเราะ ไม่อยากเชื่อน้ำหน้านัก สวยเผ็ดขนาดนี้จะทำงานบ้านเป็นด้วยหรือ

        ถ้าช่วยแล้วทำครัวเละหรืออาหารออกมาไม่อร่อยชเวยองแจโดนว่าแน่ เธอไม่เห็นแก่ลูกหรอกนะ

           

 

 

 

 

 

            “หืม จานนี้อร่อยจัง

            อลันเปรยชมอาหารจานหนึ่งบนโต๊ะ ทุกสายตามองไปทางเขา จึงเห็นว่าพ่อกำลังทานอะไรอยู่

            “นั่นสิครับ พี่ซื้ออาหารมาด้วยเหรอ นี่ไม่ใช่รสมือแม่ฌอนถาม แจ็คสันส่ายหน้า

            “ไม่ได้ซื้ออะไรมาเลยกะจะมาฝากท้องกับแม่นี่ล่ะ ฉันซื้อแต่ของมาให้เยจี

            “นั่นเป็นอาหารที่ยองแจทำน่ะค่ะพ่อฮันน่าตอบอย่างไม่เต็มใจนัก

            “โอ้..เราทำอาหารเป็นด้วยหรือ” อลันประหลาดใจเลยล่ะ ชเวยองแจดูไม่น่าจะเป็นคนที่จับเครื่องครัวหรือทำอาหารเป็นเลยนะ

            “พอได้ครับ แม่เคยสอนให้อยู่บ่อยๆ และผมอยู่คนเดียวบางทีขี้เกียจนั่งร้านก็ต้องทำกินเอง

            ยองแจไม่ได้ไปร้านอาหารทุกมื้อ การทำครัวก็เป็นความสุขของเขาเหมือนกัน ทำอะไรกินเองก็คำนวณแคลอรี่ได้ด้วย ออกกำลังกายอย่างเดียวไม่ได้ต้องควบคุมอาหารและกินของมีประโยชน์ด้วยนะ เขาต้องทำตัวให้ดูดีตลอดเวลาเพราะต้องออกงานกับเจ้านายทุกงานเลย

           “อร่อยมากเลยค่ะ ฉันขอสูตรบ้างได้ไหมเยจีที่นั่งข้างสามีและตรงข้ามยองแจเอ่ยขึ้น

           “ได้ครับ

           “ขอบคุณค่ะ

           “แค่ทำอาหารเป็นก็ไม่ได้แปลกอะไร ใครๆ ก็ทำได้จองอึมที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นบ้าง

            แจ็คสันถอนหายใจ หันมองคนข้างกาย ยองแจยิ้มให้ ส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

           “แต่นี่น่ะอร่อยกว่าที่ยัยฮันน่าทำอีกนะอลันเปรียบเทียบ ลูกสาวหน้างอขึ้นมาทันที

            ตอนแรกอลันก็เฉยๆ กับแฟนของลูกชาย คิดว่าแจ็คสันไม่จริงจังเพราะคนสวยที่ดูฮอตและเป็นที่ต้องการของใครหลายคนไม่น่าจะหยุดที่แจ็คสันหรอก

            ชเวยองแจต้องมีตัวเลือกเยอะ ดูเหมาะกับนักธุรกิจที่สามารถดลบันดาลทุกอย่างให้ภรรยาที่แสนงดงามได้ราวกับเนรมิต เพราะชเวยองแจนั้นเหมาะสมที่จะถูกตามใจและเอาใจใส่มากกว่าจะเป็นแม่บ้านคอยเอาใจสามีและครอบครัว แม้แจ็คสันและบ้านเขาจะร่ำรวยแต่ที่ไม่มีให้คือเวลาที่จะเอาไว้เอาใจใส่ภรรยา

            ซึ่งความคิดของอลันต่างกับภรรยาที่ตั้งแง่ไม่ยอมรับกันแต่แรกเพราะมองออกว่าลูกเอาจริง

            อลันรู้แล้วล่ะว่าภรรยาไม่ได้คิดมากไป สุดท้ายแจ็คสันก็จริงจังกับคนนี้

            “อ่า..พี่จะอยู่จนถึงมื้อเย็นเลยไหมครับ อยู่กินข้าวด้วยกันอีกสักมื้อนะอย่าเพิ่งรีบกลับ

            ฌอนแก้ไขสถานการณ์ แจ็คสันหันไปปรึกษายองแจซึ่งร่างบางตามใจเขา

            “พี่อยู่เล่นกับหลานอีกสักพักก็ได้ แจ็คสันตัดสินใจ

 

 

 

 

 

        ยองแจนั่งคุกเข่าทับขามองทารกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนคุณลุงเพราะการช่วยเหลือของน้องสะใภ้ที่สอนวิธีการอุ้มให้

        “น่ารักมากเลยแจ็คสันดูจะปลื้มกับหลานชายไม่น้อยเลย

        “ถ้าชอบมากเอาไปเลี้ยงที่บ้านไหมคะเยจีหัวเราะ เธอชอบมองเวลาผู้ชายตัวโตๆ อุ้มเด็กนะ น่ารักดี สามีเธอก็ให้ภาพแบบนี้เหมือนกัน

        “คุณยองแจจะลองอุ้มสักครั้งไหมครับฌอนถามคนที่เหม่อมองลูกชายตน ยองแจสะดุ้ง

        “เอ่อ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวหลุดมือร่างบางยิ้มเจื่อน ไม่กล้าเสี่ยง

        “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อุ้มไม่ยาก ลองหน่อยนะเยจีค่อยๆ ประคองรับลูกชายจากแจ็คสัน

        “เขาไม่อยากก็อย่าไปฝืนใจเขาสิยะ

        ฮันน่าที่นั่งไขว่ห้างบนโซฟาอดแทรกไม่ได้ เห็นยองแจนั่งเงียบเรียบร้อยแล้วหมั่นไส้ เยจีหันไปมองพี่สาวสามี ไม่โต้ตอบอะไรแล้วยิ้มให้ยองแจ

        “จะอุ้มดูไหมคะ

        “ลองหน่อยก็ได้ครับฮันน่าไม่อยากให้อุ้มยองแจก็จะอุ้ม เขารับทารกน้อยมาไว้ในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง

        “ตัวเล็กจังเลยนะยองแจพึมพำกับตัวเอง มองเด็กน้อยด้วยสายตาเอ็นดู

        เขาไม่ได้อุ้มเด็กเล็กมานานแล้วนะ ตั้งแต่พี่สาวคลอดลูกก็หลายปีแล้ว แต่พอได้อุ้มทีไรก็มีความสุขเสมอ

        แจ็คสันมองภาพที่แปลกตาด้วยรอยยิ้ม คุณเลขาแสนเซ็กซี่ของมาร์คดูเข้ากับเด็กมากเลย น่ารักและละมุนละไมอย่างไรบอกไม่ถูก รู้แต่ว่าเขาชอบจังเลย เห็นแล้วอยากมีลูกขึ้นมาบ้างแต่คุณยองแจน่าจะยังไม่ยอมไปถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง

        แจ็คสันหยิบมือถือมาถ่ายรูปคนรักและหลาน ยองแจเงยจากตุ๊กตามีชีวิตมองแจ็คสัน

        “ถ่ายไปทำไมครับ

        “เอาไปอวดมาร์คครับ

        “โธ่ เดี๋ยวบอสก็แซวอีก

        “ภาพออกจะสวยแจ็คสันไม่รู้ไม่ชี้ ก้มหน้าส่งรูปให้มาร์คดู จะอวดหลานด้วย

        คนที่กำลังจะเป็นพ่อต้องตื่นเต้นแน่ที่เห็นเด็กตัวเล็กๆ น่ารักน่าชัง

        “ไหนครับ..อืม สวยนะฌอนขยับมาดูรูปด้วย

        “พี่ต้องรีบขอพี่ยองแจแต่งงานแล้วค่ะ จะได้มีรูปแบบนี้เยอะๆเยจีแซว แจ็คสันยิ้มกริ่ม

        “พี่อยากแต่งนะ แต่คุณยองแจจะพร้อมตอนไหนนี่สิ

 

 

 

        จองอึมกอดอกยืนมองอยู่ตรงประตู ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกโอบเอว และเสียงของสามีก็ดังขึ้นเหนือศีรษะเธอเพราะความสูงที่ค่อนข้างต่างกันมาก

        “ผมว่า..คุณน่าจะเปิดใจหน่อยนะ

        “แต่ฉันห่วงแจ็คสันนี่คะ เขาทำงานหนักน่าจะมีคนคอยดูแลเขาสักคน

        แม้สามีไม่ระบุว่าเอ่ยถึงใครแต่จองอึมรู้ว่าเป็นยองแจ

        “คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้ดูแลแจ็คสัน ถึงแจ็คสันจะเป็นคนอารมณ์ดีแต่เขาเคยยิ้มอย่างมีความสุขบ่อยๆ อย่างนั้นเหรอ

        “แต่ว่าคุณคะจองอึมยังกังวล

        “คนที่ถูกใจเราอาจไม่ถูกใจลูก คนที่ถูกใจลูกจะถูกใจเราด้วยก็เป็นไปได้ยาก ผมก็ห่วงแจ็คสันเหมือนกันแต่เราต้องเคารพการตัดสินใจของลูกนะครับ ลูกโตแล้ว เพื่อนเขาน่ะแต่งงานมีลูกกันไปหมดแล้วนะ เราห่วงลูกเพราะคิดว่าถ้าแต่งกันไปยองแจจะไม่มีเวลาให้เขา ทำหน้าที่ภรรยาไม่ได้ แต่คุณอย่าลืมสิว่าคนรักไม่ใช่คนใช้ ให้เขาผลัดกันดูแลกันไปดีกว่านะ ยองแจต้องอยู่กับแจ็คสันไม่ใช่อยู่กับเรา พวกเขาต่างทำงานหนักกันทั้งคู่แต่ถ้าไม่รักกันจริงจะคบกันทำไม แจ็คสันก็ไม่มีเวลาเหมือนกัน จะกลับบ้านสักทีก็ลำบาก ทางบ้านของยองแจก็คงห่วงเหมือนที่เราห่วงนี่ล่ะ

        จองอึมคิดหนัก ถ้าในทางกลับกัน บ้านยองแจไม่ชอบแจ็คสันบ้างเธอก็คงไม่สบายใจ

        “แต่ไอ้ข่าวลือนั่น..

        “มันผ่านไปแล้ว จะจริงหรือไม่จริงเราไม่รู้สักหน่อย แทนที่จะกีดกันเรามาทำใจยอมรับดีกว่า คิดซะว่ามีลูกสะใภ้สวยๆ ก็เจริญหูเจริญตาดีนะ หลานอาจออกมาน่ารักเหมือนแม่ด้วย

        “คุณทำใจได้ไวจังนะคะ” 

        “ยังทำไม่ได้เท่าไรหรอกแต่ผมไม่อยากทะเลาะกับแจ็คสัน ไม่อยากให้บ้านเราที่จะเป็นแหล่งพักพิงให้ลูกเวลาเขาพาครอบครัวกลับมากลายเป็นที่ร้อนอกร้อนใจจนอยู่กันไม่ได้ ลูกทำงานหนักจะให้มีความสุขในชีวิตบ้างสักเรื่องก็คงไม่เป็นไร ผมลองคิดดูว่าถ้าผมไม่ได้แต่งงานกับคุณ ผมต้องตายแน่เลย แจ็คสันก็คงจะรู้สึกแบบเดียวกัน

        อลันเกยคางกับผมนุ่มของภรรยาตัวเล็ก

        จองอึมถอนหายใจ เก็บทุกคำพูดของสามีไปคิดตาม

        “มันก็จริงอย่างที่คุณพูดนะคะจองอึมพึมพำเบาๆ อลันอมยิ้ม

 

 

 

 

 

 

        “น่ากินจังเลย วันนี้เราทำเมนูนี้กินกันดีกว่านะ แต่คุณพ่อจะอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมนะ

        แบมแบมเคี้ยวผลไม้พลางพึมพำคุยกับลูก

        สายตามองหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดเบราเซอร์ของเว็บทำอาหารสำหรับแม่และเด็กเอาไว้

        ตอนนี้ตาหนูหรือยัยหนูในท้องอายุ 18 สัปดาห์แล้ว พี่มาร์คเห่อมากขึ้นทุกวัน เฝ้ารอว่าเมื่อไรลูกจะดิ้นสักที แบมแบมเองก็รอเหมือนกัน ตื่นเต้นมาก ลุ้นอยู่ทุกวันทุกคืน

        “แม่ตัดสินใจได้ละ! เราไปซื้อของที่ซูเปอร์มาเก็ตกันดีกว่า

        แบมแบมอยากกินก็จะทำเลย วัตถุดิบบางอย่างในเมนูไม่มีติดบ้านต้องออกไปซื้อใหม่

        ถือโอกาสไปเดินเล่นแล้วเลยไปหาพี่มาร์คที่บริษัทดีกว่า ไม่ได้ไปมาหลายวันแล้ว

 

 

 

 

 

 

        แบมแบมขับรถออกจากห้างสรรพสินค้ามาได้ไม่ไกลก็เจอรถคันหนึ่งจอดอยู่ข้างทาง กระโปรงรถถูกเปิด ชายหนุ่มร่างสูงสวมแว่นสายตากำลังโทรศัพท์ ส่วนผู้หญิงแต่งตัวดีนั่งอยู่เบาะหลังรถที่เปิดประตูอ้า

        ร่างบางขับเลียบทางเท้าห่างจากรถคันนั้นไม่ไกล ทั้งรถของสองคนนั้นและรถของแบมแบมจอดอยู่ตรงพื้นที่ที่สามารถจอดรถได้

        “อีกนานไหมกว่าช่างจะมาน่ะไบรอัน

        “สักครู่นะครับคุณ

        ผู้ติดตามเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เสียเวลาไปกับการหาเบอร์ฉุกเฉินเพื่อขอความช่วยเหลือหาช่างซ่อมรถจากศูนย์

ถ้าเป็นที่จีนเขาคงทำอะไรได้สะดวกและรวดเร็วกว่านี้ แต่นี่มันต่างถิ่นต่างแดนจะหาจะจ้างอะไรก็ลำบาก รถที่เช่ามาใช้ดันมาเสีย ไม่ได้เรื่องเลย

        “ร้านเช่ารถก็ดันไม่รับสาย จะให้เอารถมาเปลี่ยนให้สักหน่อย ขอให้กิจการเจ๊งทีเถอะ

        จีอันกดวางสาย อารมณ์เสีย

        ดีนะที่ยังเป็นเดือนกุมภาพันธ์เลยไม่ค่อยร้อน ถ้ามาช่วงหน้าร้อนเธอได้หงุดหงิดตายแน่ที่ต้องมารอช่างริมถนนอย่างนี้

        “ขอโทษนะครับ รถเสียเหรอครับ

        เจ้านายและลูกน้องหันมองคนที่เดินมาทัก

        ชายหนุ่มตัวเล็กที่แต่งตัวธรรมดา แต่ที่ทำให้ไบรอันและจีอันตกใจกับความบังเอิญของโลกใบนี้คือใบหน้าที่เคยเห็นผ่านรูปและท้องกลมนั่น

        “เอ่อ..ไบรอันพูดไม่ออก ไม่คิดว่าจะเจอภรรยาของลูกชายเจ้านาย 

        จีอันยิ้มกว้าง เลื่อนสายตาจากหน้าหวานลงมายังท้องกลมที่เจ้าตัวเล็กข้างใน..หลานของเธอ

        “รถเสียน่ะจ้ะ

        “ให้ผมช่วยดูให้ไหมครับแบมแบมเสนออย่างมีน้ำใจ จีอันรีบออกมาจากรถ ยกมือห้าม

        “ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกนะ

        “ไม่เป็นไรครับ

        “ไม่เป็นไรนะจ๊ะ อย่าลำบากเลย กำลังท้องอยู่นะ

        “อ่อ มันไม่เกี่ยวกันหรอกครับ ไม่เป็นไร

        แบมแบมเดินกลับไปเอากล่องเครื่องมือที่มีติดรถไว้แล้วเดินไปดูเครื่องยนต์ให้

        จีอันมองหน้าไบรอัน เหมือนกล่าวโทษเขาว่าทำไมถึงดูรถไม่เป็น

       ขณะที่คุณแม่กำลังง่วนกับการแก้ปัญหา ไบรอันก็มายืนถือกล่องเครื่องมือขนาดกะทัดรัดให้แบมแบมและมองว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร ส่วนจีอันยืนมองแบมแบม            

        จีอันรู้สึกเหมือนฝันไปเลยที่ได้เห็นภรรยาของลูกชาย มาร์คโตเป็นหนุ่มจนมีครอบครัวและกำลังจะแต่งงานแล้วนะ เธออยากเห็นหลานจังเลยแต่คงไม่มีโอกาสได้อุ้ม..

        “หนูท้องกี่เดือนแล้วหรือจ๊ะ

        “18 อาทิตย์แล้วครับ

        แบมแบมแปลกใจกับสำเนียงแปร่งๆ ตั้งแต่คำแรกที่ได้ยินเธอพูด ทั้งที่มองยังไงก็น่าจะเป็นคนเกาหลีแต่ทำไมถึงพูดสำเนียงเหมือนต่างชาติเลย

        “เหรอ แล้วดิ้นบ้างหรือยังจ๊ะ

        “ยังเลยครับ ผมก็คอยอยู่เหมือนกัน คุณพ่อเจ้าลูกแกะลุ้นกว่าผมอีกครับ ถามทุกวันว่าดิ้นหรือยัง ทั้งที่ถ้าแกดิ้นผมก็ต้องบอกเขาแล้ว

        แบมแบมเล่าให้คนแปลกหน้าฟังทั้งรอยยิ้ม

        “ลูกแกะ?” จีอันชอบรอยยิ้มหวานชื่นใจของเด็กคนนี้เหลือเกิน 

        “อ่อ แฟนผมเขาชอบเรียกลูกว่าเจ้าลูกแกะบ้าง ลูกแกะน้อยบ้าง เขาคิดว่าน่ารักน่ะครับ เขาจะเรียกลูกว่าอะไรผมก็ตามใจเขานะครับ แค่อย่าเอามันมาตั้งชื่อลูกเข้าจริงๆ ก็พอแล้ว

        แบมแบมอดขำไมได้เมื่อคิดถึงสรรพนามแทนตัวลูกที่พี่มาร์คชอบเรียกจังเลย

        “น่ารักดีนะ ลูกแกะเหรอ แล้วเขาเรียกหนูว่าอะไรล่ะจ๊ะ

        “ก็..แกะนี่ล่ะครับ พอท้องก็เรียกว่าแม่แกะ มีเลื่อนขั้นให้ด้วย

        “แฟนหนูคงเป็นคนน่ารักมากนะ

        “ครับ น่ารัก และเป็นคนดีมากด้วย

        จีอันมองรอยยิ้มเปี่ยมสุขของลูกสะใภ้แล้วคิดไปว่ามาร์คเองก็คงมีความสุขเหมือนกันนะ มันตื้อในอกเหลือเกิน..

        “คุณสองคนจะไปไหนกันหรือครับ

        “จะไปโรงแรมเดอะแกรนด์ริชน่ะจ้ะ

        จีอันมาเกาหลีตั้งแต่วานก่อนแล้วกลับไปหาญาติที่ไม่ได้เจอกันหลายปีสักหน่อยแล้วก็กลับมาที่โซล ตั้งใจจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงงานแต่งของมาร์คแล้วค่อยกลับจีน

        เธอต้องหว่านล้อมสามีอยู่นานว่าจะไม่ไปยุโรปด้วย เพื่อจะได้มาเกาหลี

        “คุณมาเที่ยวกันหรือครับ สำเนียงคุณเหมือนไม่ใช่คนเกาหลีเลย

        “ฉันเป็นลูกครึ่งน่ะ เคยอยู่ที่นี่ตอนเด็กๆ จนถึงอายุยี่สิบเอ็ดแล้วก็ไปอยู่ต่างประเทศ อยู่ยาวจนปัจจุบันเลยจำภาษาได้บ้างไม่ได้บ้าง

        จีอันพูดเกาหลีสลับอังกฤษเมื่อนึกศัพท์ไม่ออก

        “อ่อ อย่างนี้นี่เอง พวกคุณไปโรงแรมถูกไหมครับ

        “ก็ไม่ชินเส้นทางเลยน่ะจ้ะ คงต้องใช้GPS นำทาง หนูกำลังจะไปธุระที่ไหนหรือเปล่าจ๊ะ ยังไงรบกวน..

        จีอันทำเป็นเกรงใจทั้งที่เธอรู้ว่าเดอะแกรนด์ริชอยู่ไหน สาขาโซลมันก็ตั้งอยู่ที่เดิมตั้งแต่สมัยเธอเป็นภรรยาของพ่อมาร์ค เธออยากหาโอกาสทำความรู้จักกับเด็กคนนี้

        “ผมพาไปไหมครับแบมแบมอาสา ไปหาพี่มาร์คช้าหน่อยก็ได้

        จีอันยิ้มกว้าง เป็นอย่างที่คิด แฟนมาร์คเป็นคนมีน้ำใจ เขาต้องพาเธอไปอยู่แล้ว

        “ถ้าหนูไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ

        “ไม่ครับผมว่าง

        “โรงแรมคงดังมากนะ หนูเองก็รู้จัก

        “ครับแบมแบมไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นหลานสะใภ้เจ้าสัว ไม่ใช่เรื่องที่ต้องบอกใครนี่นา

        “คุณลองไปสตาร์ทรถหน่อยสิครับแบมแบมเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับไบรอัน

        ชายหนุ่มวางกล่องเครื่องมือกับพื้นแล้วไปสตาร์ทรถ

        “โอยแบมแบมยืดตัวขึ้นเอามือจับเอว ก้มมากๆ แล้วเมื่อยชะมัด

        “ปวดหลังเหรอ ป้าบอกหนูแล้วว่าไม่ต้องทำก็ได้จีอันรีบเข้าไปประคอง แบมแบมยิ้มให้

        “ไม่เป็นไรครับ แค่ก้มนานไปหน่อย รถติดแล้ว

        แบมแบมหันไปมองคนขับเมื่อเสียงรถดังขึ้น เขาถอดถุงมือแล้วโยนลงกล่อง จะก้มเก็บกล่องเครื่องมือจีอันรีบหยิบให้

        “นี่จ้ะ

        “ขอบคุณครับ

        “นี่นามบัตรป้านะ ป้าชื่อจีอัน หนูล่ะ

        “กันต์..อ่า แบมแบมครับ เรียกผมว่าแบมแบมก็ได้แบมแบมรับนามบัตรใส่กระเป๋า

        “โอะ..ขณะที่กำลังเดินกลับรถ ร่างบางก็รู้สึกแปลกที่ท้อง พาให้อีกสองคนชะงักไปด้วย

        “เป็นอะไรไปจ๊ะจีอันเป็นห่วง

        แบมแบมนิ่งไปกำลังสับสนว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอะไร

        “เอ่อ..มันเหมือนมีลมในท้องน่ะครับ กระตุกตุ๊บๆ เบาๆ..ผมอาจหิวข้าวมากไปก็ได้ น่าจะเป็นท้องร้อง

        แบมแบมยิ้มเขินให้หญิงกลางคน แต่จีอันกลับเบิกตากว้างนิดๆ ถือวิสาสะวางมือลงบนท้องนูน

        “เต้นตุ๊บๆ เหรอจ๊ะ แบบมีอะไรตอดใช่ไหม

        “คุณป้ารู้ได้ยังไงครับแบมแบมแปลกใจ หรือคุณป้าก็หิวเหมือนกันน่ะ

        “ลูกแกะของหนูดิ้นแล้วล่ะจ้ะ

        “อะไรนะครับคนเป็นแม่ที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรตาโต ตื่นเต้นกับการคาดเดาของจีอัน

        “ป้าว่าต้องใช่แน่เลย ดีใจด้วยนะ

        จีอันดีใจมากเลยที่โชคดีได้อยู่กับแบมแบมตอนหลานดิ้นด้วย แบมแบมยิ้มกว้าง รีบหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหามาร์คทันที

        <ครับแบม จะมาถึงกี่โมงเอ่ย ยังช็อปปิ้งไม่เสร็จเหรอ>

        “กำลังจะไปครับ ตอนนี้ติดธุระนิดหน่อย แบมมีเรื่องจะบอกพี่ด้วยล่ะ

        <อะไรเอ่ย>

        “ลูกดิ้นแล้วล่ะครับ

        <ห๊ะ! ได้ไง ทำไมไม่ดิ้นตอนพ่ออยู่ล่ะเด็กคนนี้!>

        แบมแบมหัวเราะขำอีกฝ่ายที่ดูจะดีใจและเสียดายที่ไม่ได้อยู่ด้วยตอนลูกดิ้นครั้งแรก

        “แหม เรื่องแบบนี้น่ะกำหนดได้ด้วยเหรอครับ

        <ไม่รู้ล่ะ ลูกแกะใจร้ายกับพ่อมากเลย>

        “โธ่ เดี๋ยวลูกก็ดิ้นอีกบ่อยๆ อย่าเสียดายไปเลยน่า บ่นลูกนักเดี๋ยวจะฟ้องลูกนะคอยดู

        <รู้สึกยังไงบ้างเหรอตอนที่ลูกดิ้นน่ะ เล่าให้พี่ฟังหน่อยเร็วพี่จะอวดคุณยองแจ>

        “กระตุกตุบๆ เบาๆ น่ะครับ มีลมนิดหน่อยแบมนึกว่าตัวเองท้องร้องหิวข้าวซะอีก

        <เหรอ ลูกดิ้นเป็นแบบนั้นเองเหรอ พี่นึกว่าจะถีบแรงๆ เสียอีก>

        “ถ้าแบบนั้นต้องท้องโตกว่านี้มั้งครับ ลูกคงยังตัวเล็กอยู่แต่แค่นี้แบมก็ดีใจจะแย่แล้ว นึกว่าจะรู้สึกว่าแกดิ้นตอนห้าเดือนแล้วซะอีก

        <พี่ก็ดีใจ รีบมานะเผื่อลูกจะดิ้นอีกพี่อยากอยู่ด้วย อ่อๆ ไม่ต้องรีบล่ะ ค่อยๆ ขับรถนะ>

        “คุณพ่อขี้เห่อจริงๆ เลย จะรีบไปนะครับ

        <พี่จะรอนะ ตื่นเต้นจัง..คุณยองแจ มีอะไรจะเล่าให้ฟังล่ะครับ>

        แบมแบมวางสายเมื่อพี่มาร์คมีคู่สนทนาใหม่แล้ว เขาหันไปจับมือจีอัน

        “ไปกันเถอะครับ

        “หนูต้องรีบไปหาแฟนไม่ใช่เหรอจ๊ะ ไปเถอะป้าจะไปเอง คงไม่ยากหรอกโรงแรมดังใครก็คงรู้จัก ถ้าไม่เป็นการรบกวนป้าขอนัดเจอหนูอีกได้ไหมจ๊ะ ป้าต้องอยู่เกาหลีอีกหลายอาทิตย์เลย

        “ได้ครับ

        “ถ้าอย่างนั้นป้ารบกวนขอเบอร์หน่อยนะ

        แบมแบมจดเบอร์โทรใส่กระดาษที่ไบรอันยื่นมาให้แล้วบอกลาจีอัน  จีอันยืนมองตามแบมแบมจนเขาขับรถจากไป รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า

        “คุณกำลังมีความสุขใช่ไหมครับ

        “ใช่ ฉันมีความสุข ทำไมเหรอจีอันหันไปมองคนสนิท รอยยิ้มเลือนมองไบรอันเขม็ง

        “คุณแบมแบมไม่รู้จักคุณ ไม่คิดว่าแปลกเหรอ

        “จะแปลกอะไรเราไม่เคยเจอกัน

        “แปลกสิ คุณไม่ควรดีใจหรือมีความสุขหรอกนะครับเพราะถ้าคุณแบมแบมไม่รู้จักคุณแสดงว่าคุณมาร์คไม่เคยทำอะไรให้คุณแบมแบมรู้จักหน้าคุณมาก่อน หน้าคุณก็เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน และคุณยังไม่ตาย ถ้าเขาจะหาภาพปัจจุบันหรืออะไรก็ตามเกี่ยวกับคุณจะทำไม่ได้เชียวหรือครับ หมายความว่าคุณมาร์คไม่มีภาพจำใหม่ไปทดแทนภาพจำเก่าในอดีตเลย

        พวกเขากำลังจะแต่งงานกัน ผมไม่เชื่อเด็ดขาดว่าคุณแบมแบมจะไม่รู้เรื่องที่คุณทำกับสามีเขาไว้ ถ้าวันไหนคุณเปิดเผยตัวว่าเป็นแม่คุณมาร์ค คุณคิดว่าคุณแบมแบมจะยอมรับได้และยิ้มให้คุณได้อีกครั้งเหรอครับ และสัมผัสสุดท้ายที่คุณจะได้แตะต้องหลานก็คือสัมผัสที่คุณแตะท้องเขาเมื่อครู่เท่านั้นล่ะ

        ไบรอันพูดตรงเพื่อเตือนสติเจ้านาย จีอันนิ่งอึ้ง ปวดร้าวกับคำพูดของคนสนิท มือเรียวกำแน่นก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ตัดสินใจออกมา

        “ถึงพวกเขาจะเกลียดฉันฉันก็จะไป

        “ผมรู้ว่าคงเปลี่ยนใจคุณไม่ได้ แม้จะต้องเจ็บปวดเจียนตายก็ยังจะไปสินะ ถ้าคุณจะอยู่ยาวจนถึงงานแต่งงานคุณควรบอกนายไปตามตรงว่าคุณมาเกาหลี ปิดไปก็เปล่าประโยชน์

        “อืม

        “ไปกันเถอะครับ คุณจะได้พักผ่อนไบรอันเปิดประตูให้นายขึ้นนั่งแล้วไปประจำที่คนขับ

        จีอันถอนหายใจ ก้มมองมือที่วางบนตัก สุดแสนเสียดายเมื่อคิดว่าการที่ได้วางมือบนท้องกลมนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายของเธอ

        มาร์คเกลียดเธอมากคงไม่มีวันยอมให้เธอได้เข้าใกล้แบมแบมและลูก

 

TBC.

**

มีหนังสือพร้อมส่งทั้งแบบธรรมดาและแบบ Box set นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,151 ความคิดเห็น

  1. #6072 My love markbam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 00:35
    แบมต้องช่วยคุณแม่แน่นอนค่ะ
    #6,072
    0
  2. #5907 Harukim (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 12:24
    คุณแม่ไม่ต้องกลัวนะคะแบมแบมเป็นคนดีค่ะ
    #5,907
    0
  3. #5797 ChayapornSs (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 19:01
    แบมแบมนิสัยดีจะตาย ต้องช่วยคุณแม่อยู่แล้ว
    ลูกแกะดิ้นแล้วดีจังงงงง
    #5,797
    0
  4. #5764 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 23:12
    แม่แกะนี่น่ารักจริงๆเลยน้า
    #5,764
    0
  5. #5727 nsjcbw. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 14:51
    คงต้องใช้เวลานะคะคุณแม่ พี่มาร์คเขาจำฝังใจ
    #5,727
    0
  6. #5688 ออมม่า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:14
    แบมไม่ใจร้ายกับแม่มาร์คหรอก
    #5,688
    0
  7. #5682 Castella_ombra (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 15:11
    แอบสงสารคุณแม่จัง
    #5,682
    0
  8. #5652 ntn.9846 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:29
    หน่วงจัง
    #5,652
    0
  9. #5575 multuan98a (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 19:54
    เอ็นดูแม่แกะลูกแกะสองคนนี้จิงจี๊งงง
    #5,575
    0
  10. #5466 papangsza (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 04:17
    หนังสือยังมีอยู่ไหมจ้า
    #5,466
    0
  11. #5464 BamBear_BB (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 23:50
    ติดเลยค่ะ อ่านยาวเลยจะรอนะคะ
    อยากให้พี่มาร์คบอกแกะด้วยจังเรื่องที่แบมเป็นเด็กคนนั้นคือรู้อยู่แล้วว่าแบมรู้แต่ก็อยากให้พี่มาร์คบอก หรือบอกแล้วแต่เราไม่เห็น?
    สนุกมากเลยยย
    #5,464
    0
  12. #5462 khunnaitom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:52
    อ่านมาแต่เช้าตั้งแต่ตอนแรกจนตอนล่าสุดนี่ สนุกวางไม่ลงเลย รอติดจามตอนต่อไปนะค่ะ
    #5,462
    0
  13. #5461 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:46
    แวะเข้ามาโหวต เข้าทบทวนรอตอนต่อไปฮะ ^^
    #5,461
    0
  14. #5460 ccreampt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 20:00
    รอนะคะไรท์ ชอบเรื่องนี้มาก
    #5,460
    0
  15. #5458 Aely (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 20:02
    แบมแบมน่ารัก จะรอนะคะไรท์ แต่งได้สนุกน่าติดตามมากๆ
    #5,458
    0
  16. #5457 rvb8812 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 17:44
    ตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #5,457
    0
  17. #5456 Giftthoasang (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 07:57
    รอนะคะ
    #5,456
    0
  18. #5454 หลี่หลิงเซียง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:04
    รอน๊าาามาต่อเถอะค่ะไรท์ที่รัก
    #5,454
    0
  19. #5453 Aya1111 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:49
    สนุกกกก นี่รอลุ้นมาร์คเจอแม่ว่าจะเป็นยังไง
    #5,453
    0
  20. #5451 Beammer (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:26
    ไรท์มาต่อเร็วๆๆๆๆ
    #5,451
    0
  21. #5450 namemy_jung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:18
    รอค่าาาา
    #5,450
    0
  22. #5449 story_mb (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:01
    รออออออ
    #5,449
    0
  23. #5448 LightRock (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:01
    ยิ้มกว้างไปกับความน่ารักของแบมเนอะ
    #5,448
    0
  24. #5446 zton9397 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:41
    รอออออออสู้ๆนะไรท์มาบ่อยๆนะคะะฮื่ออชอบบบบ เเบมเป็นคนดีเขาไม่เกลียดเเม่เเฟนตัวเองหรอกงื้อออ
    #5,446
    0
  25. #5444 MBY_626 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:07
    ถึงแบมจะรู้เขาก็ไม่เกลียดคนที่ให้กำเนิดคนที่เขารักหรอกนะ
    #5,444
    0