เปิดรีปริ้นท์(GOT7) มายาเกี้ยวรัก Markbam,khunyug,jackjae,bnior

ตอนที่ 28 : Chapter 22 พระเอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 308 ครั้ง
    24 พ.ย. 59





คุณหนูต้วนคนโตยืนมองประตูห้องผ่าตัดฉุกเฉินอย่างเงียบงัน เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวในเปรอะเปื้อนรอยเลือด สูทที่สวมเปื้อนฝุ่นดินและคราบเลือดแห้งกรังของแจบอม

ชายชราในชุดนอนสวมทับด้วยเสื้อคลุมเดินเร็วแทบจะเป็นวิ่งมาที่หน้าห้องผ่าตัดพร้อมหลานชายและว่าที่หลานสะใภ้

            จินยอง! แจบอมเป็นไงบ้าง

จินยองหันไปทางเสียงของปู่ ดวงหน้าหวานขาวซีด ขอบตาร้อนผะผ่าวรู้สึกเหมือนมีใครเทผงร้อนๆ ใส่ตา ภาพของแจบอมก่อนถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินยังติดตาตรึงอยู่ในสมอง  จุกแน่นไปทั้งอกเมื่อต้องตอบคำถามของคุณปู่

            เขา..เขา..โดนยิงกลางหลัง..สองนัดครับ..เสียงหวานสั่นพร่า ซังวูเห็นสภาพของหลานคนโตแล้วใจไม่ดี ดึงร่างบางเข้ามากอดปลอบ

            แบมแบมได้ฟังแล้วโงนเงนจะล้ม มาร์คเข้าประคองไว้ทัน พาไปนั่งแล้วพัดวีเท่าที่ทำได้

            เรื่องมันเป็นมายังไงจิน ทำไมแจบอมถึงถูกยิง” 

ซังวูถามเสียงสั่น เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ทางเดินที่ทุกคนในครอบครัวอยู่มีกลุ่มชายฉกรรจ์ในสูทสากลยืนเรียงรายปกป้องคุ้มครอง

            ตอนนั้นเราเพิ่งคุยกับคุณคาเรนเสร็จครับคุณปู่ กำลังจะออกจากภัตตาคาร ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ผมได้ยินเสียงลูกน้องตะโกนและแจบอมก็กอดผมไว้ รู้ตัวอีกทีแจบอมก็ล้มลงแล้ว

จินยองผละจากคุณปู่พร้อมน้ำตาอาบแก้ม นัยน์ตาเรียวแดงก่ำ เขาได้เห็นทุกอย่างอีกครั้งเมื่อเสียงปืนสงบลง

            ใครหน้าไหนมันบังอาจมาทำหลานปู่แบบนี้ หรือว่าจะเป็น..

ซังวูยังสั่นในอกไม่หาย ห่วงแจบอม แม้จะเชื่อมั่นว่าแจบอมอยู่ในมือหมอแล้วยังไงก็ปลอดภัยแต่ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี

            นี่คงไม่ใช่ฝีมือของยองชางหรอกนะ?!

            เสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทุกคนหันไปมองจึงเห็นว่าเป็นหญิงสาวชาวต่างชาติที่จินยองและแจบอมไปพบวันนี้

            คุณต้วนรู้ใช่ไหมคะว่าคนทำเป็นใคร” 

หญิงสาวสวมเดรสสีดำเอ่ย เบื้องหลังมีผู้ติดตามหลายนาย เธอก็อยู่ในเหตุการณ์ ทันทีที่มิสเตอร์อิมนอนจมกองเลือดมิสเตอร์ต้วนก็เหมือนจะขาดใจอยู่ตรงนั้น

ผมกำลังคิดว่าคนที่ทำนั้นปองร้ายหลานผมไม่ใช่คุณ

ซังวูเอ่ยกับหญิงสาวที่ยื่นมือมาสัมผัสเพื่อทักทายตามมารยาทตะวันตก คาเรนถอนหายใจ

ตอนแรกนึกว่าเป็นการยิงผิดตัวเหมือนกันค่ะ เพราะทางนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนเกลียด

คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

จินยองมองสาวสวยที่อยู่ในสภาพเปรอะเปื้อนไม่น้อย คนของทางนั้นเองเมื่อรู้ว่ามีอันตรายก็สู้ยิบตา

ไม่หรอกค่ะ ฉันเข้าใจ ฉันต้องกลับแล้วล่ะค่ะต้องรีบขึ้นเครื่องเพราะมีงานด่วน ข้อตกลงระหว่างเราก็เป็นไปตามกำหนดเดิมนะคะ ขอให้คุณอิมหายไวๆ ค่ะ

คาเรนหายไปทำแผลที่ถลอกนิดหน่อยมา เธอไม่โทษทางจินยองที่ต้องเจอเหตุการณ์ระทึก มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด

ขอบคุณมากครับจินยองจับมือลาหญิงสาว

คาเรนให้กำลังใจจินยองอีกสองสามคำก็ลาซังวูและทุกคนกลับไป       

ไม่น่าเกิดเรื่องแบบนี้เลยนะซังวูเดินไปนั่งกับแบมแบม ถอนหายใจ

ถ้าแจบอมไม่เอาตัวบังผมไว้ผมคงโดนไปด้วย

จินยองพยายามกลั้นน้ำตา เจ็บปวดที่แจบอมยอมสละตัวเองเพื่อปกป้องเขา..เขากังวลมาสักพักว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับแจบอมและมันก็เกิดขึ้นจริงๆ

แสดงว่ามันต้องการทำร้ายทั้งเราและแจบอมเลยซังวูไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าแจบอมไม่ช่วยจินยองไว้จินยองจะเป็นยังไง

อาจเป็นอย่างนั้นก็ได้ครับ”  จินยองสีหน้าไม่สู้ดี มาร์คกอดไหล่พี่ไว้ ปลอบประโลม

ทำไมเขาถึงทำอะไรอุกอาจอย่างนี้ล่ะครับ นี่ใจกลางเมืองเลยนะ

แบมแบมเป็นห่วงพี่ชาย คิดว่าเหตุการณ์ที่คู่แข่งทางธุรกิจทำร้ายอีกฝ่ายถึงชีวิตจะมีแค่ในหนังหรือละครเสียอีก

คนที่ทำถ้าอยากจะทำมันไม่เลือกเวลาและสถานที่หรอกแบมแบม

คุณปู่จะปิดข่าวไหมครับ

มาร์คถามคุณปู่ก่อน หลานเขยของเจ้าสัวต้วนถูกยิงหน้าภัตตาคารดังกลางเมืองต้องเป็นข่าวอยู่แล้วล่ะ

ปู่ว่าคงปิดไม่ได้หรอก เดี๋ยวนักข่าวก็คงมากันแล้ว มาร์คไปจัดการให้หน่อยแล้วกัน

อย่างนั้นผมจะให้คนไปกันนักข่าวไว้ก่อน และจะแถลงข่าวทีเดียวหลังจากพี่เขยปลอดภัยแล้วกันนะครับ

เอาอย่างที่มาร์คว่านั่นล่ะซังวูยกให้มาร์คจัดการ มาร์คพยักหน้ารับทราบก่อนถามพี่ชายอีกเรื่อง

เรื่องมือปืนนั่นพี่จะจัดการยังไงล่ะจินยอง จะแจ้งตำรวจไหม

อืม พี่เพิ่งให้ปากคำกับตำรวจไปก่อนที่ทุกคนจะมาน่ะ

มาร์คเดินแยกไปโทรศัพท์หาเลขานุการให้ช่วยจัดการนักข่าวให้ก่อน

ผ่านไปอีกพักใหญ่กว่าแพทย์ที่ทำการรักษาแจบอมจะออกมาจากห้องฉุกเฉิน จินยองรีบลุกไปหาขณะที่มาร์คนั่งอยู่กับแบมแบมและคุณปู่ ทุกคนตื่นตัวรอฟังอาการของแจบอมจากแพทย์

อาการของคนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะคะ คาดว่าอีกไม่นานคนไข้คงรู้สึกตัว ญาติวางใจได้ค่ะ

คุณหมอเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนสะดุ้งน้อยๆ นิ่วหน้าเมื่อพบว่าทางเดินของโรงพยาบาลเต็มไปด้วยชายชุดดำ

หมอสาวคิดว่าคนไข้ของตนคงเป็นผู้มีอิทธิพลถึงโดนยิงมาและต้องมีชายฉกรรจ์ยืนกันให้เต็มไปหมด แต่เธอก็เก็บความสงสัยเอาไว้ หน้าที่เธอมีแค่รักษาคนไข้ให้หายดีเท่านั้น

หมอขอตัวก่อนนะคะคุณหมอหันมาลาญาติทุกคนแล้วเดินจากไป

จินยองร้องไห้ออกมาอย่างโล่งอกด้วยความดีใจ ทุกคนต่างยินดีที่ได้รับข่าวดี

 

 

 

 

 

คุณหนูครับจุนโฮเรียกคนที่กุมมือคนเจ็บอยู่ข้างเตียง

พวกมันเป็นใครใบหน้าหวานมีสีหน้าเคร่งเครียด 

คนของคิมยองชางครับ

จินยองคิ้วขมวด กัดฟันแน่น คิมยองชางจงใจทำให้เขารู้สินะว่าตัวเองเป็นคนทำ ถ้าอยากปิดบังมีหรือจะทิ้งร่องรอยให้ตามเจออย่างง่ายดาย

เล่นกันถึงตายอย่างนี้แสดงว่าตาแก่นั่นคิดจะฆ่าเขากับแจบอมสินะ

นัยน์ตาเรียวฉายแววขึ้งโกรธ ก่อนจะเอ่ยกับคนสนิทด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

จัดการสองคนนั้นอย่าให้รอดได้แม้แต่คนเดียว จากนั้นส่งพวกมันกลับไปหายองชาง

ครับคุณหนูจุนโฮรับคำแล้วขอตัวออกไปสั่งการลูกน้อง

จินยองปิดเปลือกตาลง ถอนหายใจ รู้ดีว่าถ้าแจบอมรู้เข้าต้องเกลียดเขาแน่ที่ทำเรื่องโหดร้าย แต่การนิ่งเฉยรอให้อีกฝั่งกระทำเราฝ่ายเดียวไม่ใช่นิสัยของต้วนจินยอง

เขาเคยบอกแล้วว่าถ้าแจบอมเป็นอะไรไปเขาไม่ยอมอยู่เฉยแน่ 

 

 

 

 

            พี่เขยยังไม่รู้สึกตัวหรือ นี่พี่ไม่ได้นอนเลยสิ

มาร์คและแบมแบมมาเยี่ยมแจบอมแต่เช้า

อืมจินยองรับคำแล้วเงียบไป

มาร์คและแบมแบมมองหน้ากัน แบมแบมเดินเลี่ยงไปนั่งที่โซฟาปล่อยให้สองพี่น้องคุยกัน

ข่าวแจบอมล่าช้าไปหนึ่งวันเพราะตระกูลต้วนปิดข่าวและทำเรื่องให้ช้าลง ตรงข้ามกับคดีที่ทางตำรวจถูกจี้จากเบื้องบนให้รีบจัดการสอบสวนเพียงเพื่อจะพบว่ามือปืนถูกกำจัดไปแล้ว แม้ทุกคนจะคิดว่าเป็นฝีมือของใครบางคนในตระกูลต้วนที่ตั้งตนเป็นศาลเตี้ยแต่ไม่มีใครกล้าพูดถึง

            คิดดีแล้วใช่ไหมที่ทำอย่างนั้น เรื่องมันจะไม่จบนะมาร์คเดินมายืนคุยด้วยใกล้ๆ

มันต้องจบอยู่แล้วจินยองที่ยังครอบครองเก้าอี้ข้างเตียงเงยหน้ามองน้องชาย

เขาเสียคนไปสองคน ป่านนี้คงดิ้นใหญ่ที่งานพลาดมาร์คไม่สบายใจเลย

ฉันก็เกือบเสียสามีเหมือนกัน และไม่ได้พูดสักคำว่าจัดการระดับไหน พวกลูกน้องทำกันเองทั้งนั้น

ถ้าทางนั้นไม่ยอมหยุดล่ะ

มาร์คเป็นห่วงพี่ชายเหลือเกิน ตอบโต้กันไปมาจะได้มีชีวิตที่สงบสุขหรือ ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงว่าจะโดนทำร้ายไม่เห็นดีเลย

พี่เตือนเขาแล้วว่าถ้าไม่หยุดรายต่อไปอาจเป็นจีวอน พี่ยินดีจะแลก ยองชางเหลือหลานชายอยู่คนเดียว ถ้าเขาคิดทำร้ายเราอีกเขาก็จะไม่เหลือใครเลยเหมือนกัน

จินยองไม่เห็นแก่ความหลังครั้งก่อนของตนและจีวอน เขาเลือกแจบอมมาแต่แรก ถ้าเขาต้องเสียแจบอมไปยองชางก็ต้องเสียจีวอนเช่นกัน

มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว ผมเป็นห่วงพี่นะ

มาร์ควางมือบนไหล่บาง จินยองถอนหายใจ จับมือน้องที่วางบนไหล่ตน รับรู้ความห่วงหาอาทรนั้นดี

ขอบใจ มันใหญ่มาตั้งแต่ทางนั้นคิดจะเอาพี่และแจบอมถึงตายแล้ว นับว่าพี่เมตตามากแล้วนะที่ทำอย่างนี้ เอาไว้แจบอมฟื้นเมื่อไหร่พี่จะเจรจากับทางนั้นอีกที นายวางใจเถอะ

เขาจะตกลงด้วยเหรอ

จะยอมหรือไม่ก็ต้องยอมอยู่ดี พี่จัดการได้ นี่มากันทำไมแต่เช้า มาตอนเย็นพร้อมคุณปู่ก็ได้นี่ มาตอนนี้แจบอมก็ยังไม่ฟื้นหรอก

กันต์เป็นห่วงพี่น่ะ ผมบอกว่าพี่คงเอาแต่เฝ้าพี่เขยไม่กินไม่นอน กันต์เลยทำอาหารเช้ามาให้พี่ทาน ไปทานสักหน่อยสิ

ขอบใจจินยองซึ้งใจที่แบมแบมเป็นห่วงตนด้วย

อยู่ได้หรือเปล่า จะให้กันต์อยู่เป็นเพื่อนไหม

ไม่ต้องหรอก จะให้คนท้องมาทรมานที่นี่ทำไม อยู่โรงพยาบาลไม่สะดวกสบาย เชื้อโรคก็เยอะ ป่วยขึ้นมาจะลำบาก พาเมียกลับไปเหอะ”     

อืม ตอนเย็นจะมาใหม่นะ แบมครับเรากลับกันเถอะ

มาร์คเอ่ยกับพี่ชายแล้วหันไปคุยกับแบมแบมที่นั่งห่างออกไปด้วยเสียงที่ดังขึ้นอีกนิด แบมแบมพยักหน้ารับ

จินยองมองตามน้องชายและน้องสะใภ้ที่พากันออกไปจากห้องแล้วก็กลับมาสนใจสามีที่นอนนิ่งอีกครั้ง เขาคิดเรื่องของแจบอมมาตลอดคืนจนนอนไม่หลับ ทั้งห่วงและสับสน

แจบอมเอาตัวเข้าบังกระสุนให้เขา..กระสุนจากคนร้ายที่ยิงมาอย่างรวดเร็วไม่ทันให้ระวังตัว ถ้าแจบอมมีเวลาสักเกตเห็นมือปืนก็ต้องหลบทันแต่เขากลับรับกระสุนนั้นเอง..

แจบอมเป็นอย่างที่คุณปู่และมาร์คพูดมาตลอด..แจบอมรักเขามากขนาดยอมตายแทนได้จริงๆ

ฉันขอโทษ..จินยองซบหน้ากับมือเย็นชืดของแจบอม ร้องไห้ออกมาเงียบๆ เอ่ยคำขอโทษเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้แล้ว

เขาควรจะทำดีกับแจบอมให้มากๆ ถ้าแจบอมไม่รอดมาได้เขาคงเสียใจไปตลอดชีวิต เพราะที่ผ่านมาตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเขาไม่เคยทำดีกับแจบอมเลย

 

 

 

 

โลกธุรกิจนี่อยู่ไม่ง่ายเลยนะครับ

แบมแบมถอนหายใจ พึมพำเสียงเบา มาร์คละสายตาจากจอแท็บเลตมองคนที่นั่งเคียงกัน

มาร์คต้องไปส่งแบมแบมที่บ้านจีมินก่อนจะเลยไปบริษัท

ผลประโยชน์บางอย่างก็แลกมาด้วยเลือดและน้ำตานะครับ

พี่มาร์คไปสร้างศัตรูที่ไหนไว้บ้างหรือเปล่าครับแบมแบมกังวลใจเหลือเกิน  เจอเรื่องพี่แจบอมเข้าไปเมื่อคืนแบมแบมนอนไม่หลับเลยนะ

ไม่มีหรอกครับ สบายใจได้มาร์คลูบผมนุ่มเบาๆ

เรื่องคู่แข่งเป็นเรื่องธรรมดาแต่มาร์คพยายามไม่สร้างศัตรู แข่งกันด้วยผลงานจะดีกว่า

จริงๆ นะครับ

จริงสิครับ พี่ไม่หลอกแบมหรอกนะ อย่าคิดมากเลยเดี๋ยวไม่สบาย

แบมแบมยังไม่วางใจแม้มาร์คจะยืนยันหนักแน่นก็ตาม

ห่วงพี่เหรอ

ต้องห่วงสิครับ ห่วงมากด้วยนะ

แบมแบมคิดไม่ออกเลยว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรกับพี่มาร์คเหมือนที่พี่แจบอมเจอ เขาจะเข้มแข็งได้เท่าพี่จินยองหรือเปล่า

ได้ยินอย่างนี้แล้วดีใจจังมาร์คยิ้มกว้าง มีความสุขทุกทีที่แบมแบมแสดงว่ารักและห่วงใยเขา จะว่าเขาบ้าก็ได้นะแต่เขามีความสุขจริงๆ

รู้อย่างนี้แล้วก็อย่าทำอะไรให้เป็นห่วงล่ะ เข้าใจไหมครับ

รับทราบครับแบมแบมอมยิ้มทั้งที่ยังคิ้วขมวด เขาจะพยายามไม่คิดมากแล้วกัน

 

 

 

 

            แบมแบมกดรหัสเพื่อเปิดประตูเข้าไปในบ้านจีมิน คอนโดของพี่มาร์คนี่ล่ะ แม้จะเรียนจบและเริ่มทำงานแล้วแต่จีมินก็ยังอาศัยอยู่ที่นี่ต่อ เพราะงานออกแบบเรือยอชไม่จำเป็นต้องไปทำที่บริษัท อยู่ที่ไหนก็ทำงานได้ จะติดต่อเพื่อนร่วมงานก็วีดิโอกัน

จีมินไปสมัครงานกับน้องสาวคุณเจย์ด้วยตนเอง นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่จีมินได้เจอเจ้านายตัวจริง ขนาดเพื่อนร่วมงานยังไม่ได้เจอกันเลยเพราะทำงานคนละที่ อยู่คนละประเทศ แม้จีมินจะบ่นกับแบมแบมว่าผิดหวังนิดหน่อยที่หนีประธานฮยองวอนผู้ตามจีบไม่ได้ แต่ยังดีที่ประหยัดค่าเช่าบ้าน เงินเดือนที่ได้จากน้องคุณเจย์ก็ไม่น้อยทีเดียว ได้เริ่มเก็บเงินสมใจแล้ว

จีมิน ฉันเอาของกินมาฝาก

แบมแบมเดินเข้าไปในบ้านเหมือนบ้านตัวเอง เปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าใส่ในบ้านแล้วเดินไปในครัว วางของมากมายทั้งของที่เพิ่งซื้อมาและของฝากจากคังนึงไว้บนโต๊ะรับประทานอาหารสไตล์โมเดิร์น

อยู่ไหนวะแก

บ้านเงียบผิดปกติทั้งที่สายแล้ว จีมินไม่ใช่คนตื่นสายนะ

แบมแบมไปดูที่ห้องนอนก่อน จึงได้เจอยัยเพื่อนตัวดีนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงกว้าง เดินไปเขย่าตัวเพื่อนเพื่อปลุกก่อนสะดุ้งโหยงเมื่อเพื่อนตัวร้อนมาก

            จีมิน! แกไม่สบายเหรอแบมแบมคุกเข่าลงกับพื้นข้างเตียง เขย่าเพื่อนเพื่อปลุกให้ตื่น

จีมินงัวเงียลืมตามอง นัยน์ตากลมแดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวไม่ต่างจากอุณหภูมิที่ร่างกาย

แบม..เสียงใสแหบเครือ ฟังก็รู้ว่าเพราะไข้หวัด หญิงสาวหลับตาลงอีกครั้ง ปวดหัว

ทำไมแกไม่บอกฉันว่าไม่สบาย ถ้าฉันไม่มาหาเองก็ไม่รู้สินะ นี่ไปหาหมอหรือยัง

“’โทษที..จีมินเอ่ยเสียงแผ่วเบา หมดแรงจะพูด แบมแบมปล่อยให้เพื่อนนอนแล้วลุกไปหาผ้าและน้ำมาเช็ดตัวเพื่อลดไข้ให้ก่อน

แกนี่มันจริงๆ เลย อยู่ตัวคนเดียวก็น่าจะรู้จักดูแลตัวเองหน่อยสิ ถ้าเกิดหน้ามืดล้มหัวฟาดพื้นไปจะทำยังไง ถ้าไม่ไหวก็โทรหาฉันสิวะ” 

แบมแบมบ่นพลางดึงผ้าห่มออกจากตัวเพื่อน แต่จีมินกอดแน่นไม่ยอมปล่อย

            ปาร์คจีมิน! ปล่อยนะ

มันหนาวนะโว้ยแม้เสียงแทบจะไม่มีแต่จีมินก็ยังจะโวย  หน้าหวานนิ่วน้อยๆ

ป่วยรับปีใหม่เลย ดีมากเพื่อนฉัน ถ้าแกไม่ปล่อยฉันจะเช็ดตัวให้ได้ยังไง

งื้อจีมินขัดใจ หนวกหูเมื่อเพื่อนบ่นไม่หยุด แบมแบมดึงผ้าห่มออกจากตัวเพื่อน

ฉันจะไปทำข้าวต้มให้จะได้กินยา อยากกินไหมหรือว่าจะกินโจ๊ก

ข้าวต้มกุ้งแม้ป่วยก็จะเลือก เรื่องกินเรื่องใหญ่นะ

            ไม่มีกุ้งโว้ย

อะไรก็ได้

แบมแบมเช็ดตัวให้แค่หน้า คอ แขนและขา ยังไงเพื่อนก็ผู้หญิงจะแก้ผ้าเช็ดตัวให้ทั้งหมดก็ไม่ได้อีก ระหว่างที่ถูกเช็ดตัวจีมินก็ไอค่อกแค่กจนหน้าแดง

แบมแบมเช็ดตัวเสร็จก็เข้าครัว ไม่นานข้าวต้มก็พร้อมเสิร์ฟให้ถึงเตียง แต่มันก็ยังติดอยู่ตรงปัญหาใหญ่นี่ล่ะ จีมินไม่มียาติดบ้านไว้เลย แบมแบมต้องลงไปร้านขายยาซื้อยาลดไข้ ยาแก้ไอ และแผ่นเจลลดไข้ให้            

ถ้าตอนเย็นยังไม่ดีขึ้น ไข้ยังไม่ลดก็ค่อยไปโรงพยาบาลนะ

แบมแบมป้อนข้าวป้อนยาเพื่อนเสร็จก็แกะแผ่นเจลลดไข้แปะหน้าผากจีมิน

ไม่เอา เปลือง..

ไม่หรอกน่า สุขภาพสำคัญนะ เสียเงินนิดหน่อยจะเป็นไรไป ทำอะไรมาถึงได้เป็นหวัด

ตากน้ำค้างริมแม่น้ำตอนกลางคืน

ไปทำอะไร

อีตาฮยองวอนนัดไปพบ

เรื่อง?”

เดท”   

หา?!” แบมแบมตกใจ จีมินหน้านิ่วกับเสียงดัง เธอถอนหายใจ ตาปรือใกล้หลับอีกรอบ

ตอนแรกไม่รู้ โทรมาเหมือนมีเรื่องสำคัญมาก ที่ไหนได้แค่ชวนไปเดินเล่น น่าโมโห

ตกลงคบๆ ไปซะสิ

ถ้าตกลงคบตอนนี้จะเหมือนว่าฉันเอาเขามาแทนที่พี่อายอนหรือเปล่า

ตัดโอกาสตัวเองทำไม มีคนที่รักเราก็ดีกว่าอยู่คนเดียวนะ แกไม่เหงาหรือไง

แบมแบมนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่งข้างเตียงเพื่อน อยู่คุยด้วยจนกว่าจีมินจะหลับ

เวลาเราไม่สบายก็ย่อมอยากมีใครคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ ทั้งนั้น ตอนนี้จีมินมีแค่เขาคนเดียว แบมแบมก็อยากจะดูแลเพื่อนให้ดีที่สุด

เหงานิดนึง แต่ให้คนคนนึงเข้ามาในชีวิตเพียงเพราะเราเหงามันไม่ทำร้ายเขาเกินไปเหรอ น่าสงสารนะ

จีมินเสียงแหบแทบไม่เหลือเสียงไว้คุยแต่ยังจะคุยด้วย นานๆ แบมแบมจะมา

แกจะใจแข็งไปถึงไหน ขนาดพี่คุณยังยอมมีแฟนแล้วเลย

เห็นใน SNS ละ พี่แกโพสต์อยู่ แกกับพี่นี่มีเสน่ห์กับคนรวยนะ

อย่างกับแกไม่ใช่ คุณฮยองวอนจ๊นจนเนอะจีมินมองค้อน แบมแบมหัวเราะ

แกนอนพักเถอะ นอนเยอะๆ จะได้หายไวๆ

แกกลับไปเถอะ เดี๋ยวฉันก็ดีขึ้น

ไม่เป็นไรฉันว่าง

ไม่ๆ แกท้องอยู่ ถ้าติดไข้จากฉันไปจะทำยังไง

บ้า ฉันออกจะแข็งแรง ไปเที่ยวคังนึงมายังไม่เป็นไร”           

ไม่แน่หรอก ปกติแกก็ป่วยง่ายอยู่แล้วนะ

ไม่เป็นไรๆ  ฉันดูแลแกไหว สบายมาก นอนเถอะไม่ต้องกังวล

แบมแบมดีดหน้าผากเพื่อนไปทีหนึ่งแล้วขึ้นไปนั่งเอนหลังบนเตียงจีมิน หยิบหมอนใบโตมารองหลัง

แกนี่ดื้อ ไปนั่งไกลๆ

นอนไปซะ เลิกพูดสักที

ถ้าติดหวัดไปจะหัวเราะให้ฟันร่วงจีมินพึมพำแล้วหลับตา ไม่นานก็เข้าสู่นิทราอีกครั้ง

 

 

 

 

บอสครับ มีนิตยสารติดต่อมาหลายเล่มมากเลยนะครับ ให้สัมภาษณ์สักเล่มเถอะ

ยองแจวางแฟ้มงานลงบนโต๊ะแล้วรายงานเรื่องที่นอกเหนือจากงานพลางถอนหายใจ นี่เขาเป็นเลขานุการหรือผู้จัดการส่วนตัวดาราก็ไม่รู้นะ เจ้านายที่รักฮอตเหลือเกิน

ขี้เกียจจังเลยครับ ตอบปฏิเสธไปให้หมดเลย

มาร์คไม่ได้สนใจจะให้สัมภาษณ์อะไรนักหนา เขาเป็นนักธุรกิจนะไม่ใช่ดารา

นี่ผมอุตส่าห์ไม่บอกตอนที่บอสหยุดไปเที่ยวนะ ช่วยตัดสินใจเลือกมาสักเล่มเถอะครับ

ทำไมล่ะครับมาร์คแปลกใจที่เลขานุการตื๊อ ยองแจไม่ตอบแต่วางกระดาษโน้ตปึกหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานของมาร์ค

มีสาวๆ และหนุ่มๆ เขาฝากมาให้เพราะขอพบไม่ได้สักที นี่ไม่ได้ลาวงการคาสโนว่าอย่างเป็นทางการใช่ไหมครับถึงมีมาเรื่อยๆ ถ้าแบมแบมรู้เข้าเถอะ งานเข้าบอสแน่

มาร์คหยิบโน้ตอ่าน นี่บล็อกเบอร์โทรและSNS ไปหมดแล้วนะยังพยายามติดต่อมาอีก

บอสไม่ได้พาแบมแบมออกสื่อเลย ไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการด้วย ปาปาราซซี่ไม่ได้ขายข่าวมาพักใหญ่แล้ว สองเดือนได้มั้งครับ ถ้าคนทั่วไปจะไม่มีใครรู้เรื่องน้องก็ไม่แปลกนะ

เรื่องของแบมแบมเป็นที่รู้กันในวงการธุรกิจเท่านั้น แต่ในแวดวงสังคมนั้นคนก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะยองแจยังเป็นคู่ควงจำเป็นออกงานอยู่เรื่อยๆ เนื่องจากแบมแบมไม่ชอบออกสื่อ ไม่ต้องการเป็นที่จับตามอง และบอสก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากตามใจแบมแบม คนเลยคิดว่าบอสคงเลิกกับแบมแบมไปแล้ว คนอย่างบอสเคยคบใครนานที่ไหนเล่า ใครเขาก็รู้ความจริงข้อนี้ดี

แต่มันเรื่องส่วนตัวของผมนะครับ

บอสน่ะจะขยับตัวทำอะไรก็เป็นข่าวได้ง่ายๆ ครับ

เจ้านายที่รักของยองแจหล่อ รวย เก่ง เป็นไฮโซที่สาวๆ ที่ไหนก็รู้จักนะ

มาร์คหนักใจ มองโน้ตจากอดีตคู่ขาแล้วก็ตัดสินใจ

เลือกนิตยสารที่เหมาะสมสักเล่มก็แล้วกันครับ

เอาเล่มที่ดังและคนอ่านเยอะๆ ใช่ไหมครับ จะได้จบเรื่องพวกนี้สักทียองแจพยักหน้าไปทางกระดาษบนโต๊ะมาร์ค ร่างสูงพยักหน้า

รับทราบครับยองแจเก็บโน้ตคืนเพื่อเอาไปทำลายทิ้ง

แบมแบมมาห้องทำงานบอสบ่อยมาก เกิดหลงเหลือเล็ดลอดผ่านสายตาแบมแบมคงได้มีงอนกันยกใหญ่

เดี๋ยวครับคุณยองแจ

ครับบอส

เรื่องคุณกับแจ็คสันไปถึงไหนแล้วครับ

มาร์คถามไถ่เพราะห่วงใยและอยากรู้ความเป็นไป หมอและเลขานุการเป็นคนที่มาร์คสนิทและไว้ใจ ถ้าทั้งสองคบกันด้วยดีมาร์คจะได้สบายใจ

ดีนะครับ ได้ไปเที่ยวด้วยกันด้วยล่ะ แต่น่าเสียดายที่หมอว่างไม่กี่วันน่ะครับ”  

ยองแจได้หยุดยาวแต่หมอจิตป่วงกลับติดงานจนมีเวลาว่างแค่สามวัน วันที่ไม่ได้ไปกับหมอ ยองแจเลยพาทุกคนในครอบครัวไปเที่ยวต่างประเทศ เพราะบอสให้โบนัสมาก้อนโต ปีนี้บอสให้เลือกระหว่างเมอร์ซิเดสเบนซ์รุ่นล่าสุดกับทริปทัวร์ต่างประเทศ ยองแจเลือกไปเที่ยวเพราะรถคันเก่ายังใช้ได้ดีอยู่เลย รถคันนั้นเลยตกเป็นของแบมแบมไปซึ่งน้องโทรมาบ่นกับยองแจว่าแทนที่จะได้รถคันที่ไปเลือกในโชว์รูมมาใช้กลับได้รถที่ไม่อยากจะได้ เจ้าตัวลงความเห็นว่ามันแพงเกินไป และการที่ยองแจต้องมารับฟังแบมแบมบ่นเพราะแบมแบมโทษว่าเป็นเพราะเขาไม่รับรถคันนั้น รถมันเลยตกมาที่แบมแบม

ยองแจแอบเห็นใจเจ้านายอยู่นิดๆ แบมแบมเป็นเด็กที่ประหลาดจริงๆ

คบกันจริงจังใช่ไหมครับ

ต้องจริงจังสิครับ แต่จะเป็นอย่างนี้ไปได้จนแต่งงานหรือเปล่าไม่รู้นะครับ

ยองแจคิดเรื่องตนและคุณหมอขึ้นมาแล้วหนักใจ

ทำไมล่ะครับ คุณแต่งงานสักทีก็ดีนะ ผมไม่ว่าอะไรหรอก คุณคงไม่แต่งงานแล้วลาออกไปเป็นแม่บ้านอย่างเดียวใช่ไหมล่ะ

มาร์คให้อิสระเลขานุการเต็มที่แค่ไม่หนีกันไปไหนก็พอ จะหาคนทำงานดีและรู้ใจอย่างชเวยองแจหาไม่ได้ง่ายๆ หรือบางทีอาจไม่เจอแล้วก็ได้

ไม่ลาออกหรอกครับแต่มันเรื่องใหญ่นะ ผมเลยจะคิดให้ถี่ถ้วนและแน่ใจเสียก่อน

ยองแจไม่ได้คิดว่าการแต่งงานมันเป็นเรื่องผูกมัดแต่เขายังไม่พร้อม หมอเองก็ต้องการเวลาเหมือนกัน

คุณกับหมอเหมาะสมกันมากนะครับ

มาร์คนึกว่าคุณยองแจเริ่มคิดเรื่องแต่งงานแล้วเสียอีก จะรอแต่งตอนสามสิบหรือไง คู่นี้ตกลงคบกันไวมากนะ ตอนหมอบอกเขายังตกใจเลย

จริงเหรอครับยองแจไม่แน่ใจเลยว่าบอสพูดจริง มาร์คพยักหน้ายืนยัน

จริงสิครับ

คือ..พูดกันตามตรงนะครับ ครอบครัวหมอเหมือนจะไม่ค่อยชอบผมน่ะ

ยองแจเกาแก้มเบาๆ หน้าหวานจืดเจื่อน เขาได้ไปเที่ยวบ้านหมอช่วงปีใหม่มา หมอมีวันหยุดแค่สามวันเลยไปไหนไกลไม่ได้จึงกลับไปฉลองปีใหม่กับครอบครัว และหมอชวนยองแจไปด้วย   

ทำไมล่ะครับมาร์คไม่เข้าใจ เลขาเขาสวยและเก่งมาก นิสัยก็ดี มีคนไม่ชอบด้วยเหรอ

แม่ของหมอเปรยว่าผมจะไม่มีเวลาให้หมอน่ะครับ ทุกคนเข้าใจไปว่าข่าวลือเรื่องผมกับบอสมันเป็นความจริง เรื่องที่ผมเคยเป็นภรรยาลับของบอส เลยคิดว่าผมไม่เหมาะสมกับหมอน่ะ

มาร์คคิ้วขมวด ทั้งที่ยองแจเล่าไปยิ้มไปแต่มาร์คกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มของเลขานุการไม่สวยเหมือนทุกครั้งมันดูฝืนและเศร้า

เคยมีข่าวแบบนั้นออกไปด้วยหรือครับมาร์คจำไม่ได้ ยองแจถอนหายใจ

เคยสิครับ แต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้สนใจหรอกนะ

หมอรักษาคุณมาร์คมาตั้งหลายปีแถมสนิทนับพี่น้อง เป็นธรรมดาที่ครอบครัวหมอต้องรู้จักและรู้เรื่องบอส

มันไม่ใช่เรื่องจริง ได้อธิบายไหมครับ

พูดไปมันก็เหมือนแก้ตัวครับ หมอบอกว่าไม่ให้ผมคิดมากแต่จะห้ามให้ไม่คิดก็ไม่ได้ อีกอย่างผมก็ยังติดเที่ยวติดดื่มอยู่ คงยังไม่ถึงเวลาที่จะสร้างครอบครัวกับใคร คบไปเรื่อยๆ แบบนี้ก็สบายใจดีครับ ผมไปทำงานต่อก่อนดีกว่า งานด่วนที่บอสขอไว้ยังไม่เสร็จเลยครับ

ยองแจคิดว่าเขาคงเป็นภรรยาหรือแม่ของลูกใครไม่ได้หรอก

มาร์คยังครุ่นคิดถึงเรื่องที่เลขาเล่าให้ฟังทั้งที่คุณยองแจออกจากห้องไปแล้ว

คุณยองแจนั้นเป็นที่รู้จักในวงสังคมพอสมควรเพราะมักอยู่ข้างกายมาร์คเสมอ ไปไหนไปกันตลอด เป็นคนที่โดดเด่นในทุกที่ที่ไป เพียบพร้อมในหลายด้าน จะว่าเป็นประเภทเดียวกับจินยองก็ได้ ในสายตาคนอื่นจะเห็นว่าช่างน่ารัก เก่ง เหมาะที่จะเฉิดฉายในวงสัมคมมากกว่าจะเป็นแม่คนหรือภรรยาใคร เพราะดูห่างไกลจากบทบาทนั้นเหลือเกินทั้งที่ยังไม่เห็นอีกด้านของชีวิตคุณยองแจเลยด้วยซ้ำ

เลขานุการของมาร์คเป็นคนที่สนใจเรื่องสัตว์และธรรมชาตินะ ถึงขนาดก่อตั้งมูลนิธิช่วยเหลือสัตว์ที่ถูกทารุณกรรมเลยทีเดียว ชอบงานประดิษฐ์ ปลูกต้นไม้ หรืออะไรก็ตามที่คาดไม่ถึงว่าจะทำ ใครจะไปแต่งตัวดี ทำตัวสวยต่อหน้าหนุ่มๆ ได้ทั้งวันทั้งคืน

เห็นทีมาร์คคงต้องไปคุยกับหมอประจำตัวให้รู้เรื่องสักครั้ง

 

 

 

 

กลับไปพักผ่อนที่บ้านหน่อยไหมจิน

ซังวูเอ่ยกับหลานชายคนโต มาเยือนห้องพักผู้ป่วยตอนเย็นพร้อมมาร์ค และเอาของกินที่ให้พ่อครัวที่บ้านทำมาให้จินยอง

ไม่ล่ะครับ ผมอยากอยู่ที่นี่มากกว่า จินฮวานล่ะครับ

จินยองมองหาลูกคิดว่าจะมาด้วย

ปู่บอกว่าพ่อแม่ไปทำงานต่างจังหวัด รอให้แจบอมฟื้นค่อยมาเยี่ยมก็ได้

จินยองพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันไปถามน้องชาย

แบมแบมล่ะมาร์ค

อยู่บ้านเพื่อนน่ะครับ

มาร์คต้องนอนคนเดียวหนึ่งคืนเพราะแบมแบมขอค้างบ้านจีมิน มาร์คเห็นว่าไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่เลยยอมให้ไป  

ซังวูเดินไปนั่งกับจินยองที่โซฟา สายตาจินยองมองไปที่เตียงคนไข้ตลอดเวลา

ยังกังวลอยู่อีกเหรอเดี๋ยวเขาก็ตื่น แจบอมแข็งแรงจะตายไป

ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกครับ

แล้วเราเครียดเรื่องอะไรล่ะ

ผมแค่คิดว่ามันเกือบจะสายไปแล้วจริงๆ เกือบไม่มีโอกาสได้แก้ตัวแล้วเชียว..ผมคิดแบบนี้ตลอดเลยครับคุณปู่ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งคิดร่างบางถอนหายใจ  

ซังวูและมาร์คมองหน้ากัน เข้าใจดีว่าทำไมจินยองถึงคิดแบบนี้

ไปคิดเรื่องที่ผ่านมาแล้วจะได้อะไรล่ะจิน เรามองปัจจุบันและอนาคตไม่ดีกว่าเหรอ

มันอดไม่ได้น่ะครับ

แจบอมไม่เคยโกรธเกลียดหลานของปู่หรอกนะ ถ้าเขารู้ว่าจินเป็นห่วงเขามากขนาดนี้คงดีใจ เรื่องที่ผ่านแล้วผ่านเลยเราแก้มันไม่ได้แล้ว แค่อย่าทำมันซ้ำรอยอีกก็พอแล้วล่ะ

ผมจะทำได้ใช่ไหมครับ

ทำได้สิ ตอนที่เห็นแจบอมถูกยิงจินคิดอะไรอยู่บ้างล่ะ

ซังวูไม่ได้จะรื้อฟื้นความทรงจำเลวร้าย จินยองนั้นเข้มแข็งพอที่จะทำใจรับเรื่องราวนั้นได้

ตกใจครับ..และไม่อยากเสียเขาไป

ตอนที่แจบอมโดนยิง จินยองคิดแต่ว่าจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้แจบอมไม่ตายจากไป ภาวนาว่าอย่าเป็นอะไร คิดแล้วคิดอีกอยู่อย่างนั้น

นั่นล่ะจิตใต้สำนึก ความจริงจินก็ไม่ได้เกลียดแจบอมมากมายอะไร แก้ตัวยังทันนะลูก

ซังวูอมยิ้ม ในเมื่อเหตุการณ์ร้ายๆ ผ่านไป เขาอดคิดไม่ได้ว่าในเรื่องร้ายก็ยังมีเรื่องดี อย่างน้อยมันก็ทำให้จินยองคิดใหม่ทำใหม่และรู้ใจตัวเอง จะได้เลิกตั้งแง่กับสามีสักที

เขาคิดสารพัดวิธีเพื่อประสานความสัมพันธ์ของทั้งสองแต่ไม่เคยได้ผล จู่ๆ ก็เกิดเรื่องทำให้จินยองคิดได้

ต่อจากนี้จินฮวานจะได้เห็นพ่อแม่รักกันดีแล้วสินะครับ รักกันแบบไม่ต้องแสร้งทำเพื่อตบตาลูกเหนือสิ่งอื่นใด มาร์คดีใจที่จินฮวานหลานรักจะมีความสุขสักที

ใครบอกนายว่าฉันรักเขา ฉันแค่กลัวเขาตาย เขาช่วยฉันไว้ก็ต้องสำนึกบุญคุณสิ

ทิฐิสูงทะลุจักรวาลเลยมาร์คอ่อนใจ ไม่ต่างจากซังวูสักเท่าไร จินยองนอกจากใจแข็งยังปากแข็งอีกด้วย

ปากดีนักนะจินยองอยากจะด่าน้องนักที่พูดแทงใจดำ แต่เกรงใจคุณปู่

ในเมื่อจะคืนดีกับพี่เขยแล้ว อย่างนี้ก็มีน้องให้จินฮวานได้แล้วสิ ท้องไล่ๆ กับกันต์ก็ดีนะครับ ลูกผมจะได้มีพี่น้องโตพร้อมกัน จินฮวานอายุห่างจากน้องมากไป กว่าลูกผมจะคลอดจินฮวานก็เจ็ดขวบแล้ว

มาร์คไม่ได้กวนประสาทนะนี่จริงจัง แต่จินยองฟังแล้วหัวร้อนเลยทีเดียว

ต้วนอี้เอิน มันใช่เวลาที่นายต้องมายั่วโมโหฉันไหมห๊ะ! ไอ้เด็กนี่หนิ

จินยองจะขว้างหมอนอิงใส่น้องแล้วแต่ซังวูคว้าแขนไว้ทัน มาร์คหัวเราะเมื่อเห็นพี่อารมณ์ขึ้นง่ายเหมือนเคย

พูดจริงนะครับ พอพี่เขยหายดีพี่น่าจะดูแลเอาอกเอาใจเขาบ้างนะ อย่าเล่นตัวนักเลยน่า ข่มสามีมากไปไม่ดีนะครับ อยากมานั่งรู้สึกผิดอีกเหรอ พี่น่าจะเข้าใจแล้วนี่นาว่าชีวิตไม่แน่นอน

หนอย ฉันไม่ต้องการให้นายมาสอนหรอกนะ บ้านนายมันสุขสันต์หรรษาก็พูดได้น่ะสิ!

จินยองนึกภาพตามแล้วขนลุก จะให้เขาดูแลเอาใจแจบอม เขาไม่เคยทำ แค่คิดก็อายตัวเองแล้ว ขืนทำจริงมีหวังโดนแจบอมหัวเราะเยาะใส่

เพราะสุขสันต์หรรษาถึงแนะนำนี่ไง ใส่ใจคนใกล้ตัวมีอะไรไม่ดีล่ะ ใช่ไหมครับคุณปู่

มาร์คหาแนวร่วม ซังวูพยักหน้าเห็นด้วย

ฉันไม่เหมือนแบมแบมนี่นา

ไม่ได้บอกว่ามีอะไรเหมือนกันนี่นา แกะของผมน่ารักกว่า เด็กกว่า อ่อนหวานกว่าเยอะ อาหารก็ทำเป็น ดูแลผมดี๊ดี

ไม่ต้องมาอวดเมียเลยไอ้เด็กขี้เห่อ ชิ!

จินยองฟังแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองสู้ใครไม่ได้เลย กระทั่งน้องสะใภ้ยังสู้ไม่ไหว

ฮะฮะ แต่พี่ไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองหรอกนะครับ เป็นเหมือนเดิมไปนั่นแหละ แค่ไม่ด่าพี่เขยพร่ำเพรื่อก็พอ จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือไปเลยเดี๋ยวพี่เขยช็อค

ต้วน-อี้-เอิน!

อะไรล่ะครับ เรียกอยู่ได้ ไปโทรหากันต์ดีกว่า

มาร์ครีบปลีกตัวไปโทรหาแบมแบมขืนยั่วโมโหพี่ชายอีกสักสองสามประโยคน่าจะโดนจินยองตบซ้ายตบขวาเข้าให้จริงๆ

จะไปไหนก็ไปเลยไป๊ กลับบ้านไปเลยไอ้น้องบ้า!จินยองฮึดฮัด ไอ้น้องคนนี้นี่ล้ออยู่ได้

เขารู้หรอกน่าว่าตัวเองนิสัยไม่ดี จะให้ทำยังไงเล่าก็เป็นคนแบบนี้!

ซังวูหัวเราะน้อยๆ เห็นจินยองต่อปากต่อคำกับน้องได้แล้วก็เบาใจ ไม่อยากให้จินยองจมอยู่แต่กับเรื่องของแจบอม ห่วงได้ รู้สึกผิดได้ แต่ไม่อยากให้โทษตัวเองหรือคิดเรื่องแต่หนหลังมากนัก คนเราเมื่อรู้ว่าผิดพลาดก็ควรก้าวไปข้างหน้านะ

 

 

 

 

แบมแบมกลับบ้านในเช้าวันต่อมา เป็นเวลาที่มาร์คออกไปทำงานแล้ว

แบมแบมรู้สึกสลับร้อนสลับหนาวครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างไรชอบกล พอถึงบ้านก็ไปอาบน้ำทันทีเพราะรู้สึกไม่สบายตัวที่ต้องใส่เสื้อผ้าชื้นเหงื่อ แต่พอร่างกายสัมผัสน้ำก็สั่นเทิ้มไปทั้งตัว รู้ตัวว่าจับไข้เข้าแล้ว

แบมแบมเดินโซเซออกจากห้องน้ำก่อนเตะโต๊ะเข้าให้ เจ็บจี๊ดจนน้ำตาแทบไหล ทรุดลงนั่งกับพื้นจับเท้าอยู่นานกว่าจะแข็งใจลุกขึ้นเกาะโต๊ะไว้ได้

ทำไมเป็นไข้ได้นะ ทุกทีออกจะแข็งแรงแท้ๆ เขาเอาไข้หวัดติดตัวกลับมาขนาดนี้ ตอนนี้ยัยหมูมินคงหายเป็นปลิดทิ้งแล้วล่ะ เขาควรเชื่อจีมินกลับบ้านตั้งแต่เมื่อวาน ไม่น่าดื้อเลย    

แบมแบมกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรไปบ้างเพราะมึนหัวไปหมด หยิบจับเสื้อและกางเกงตัวไหนได้ก็ใส่เลย

ร่างเล็กพาตัวเองขึ้นเตียงอย่างปลอดภัยจนได้ ด้วยความอ่อนเพลียจากอาการแพ้ท้องเป็นทุนเดิมผสมกับพิษไข้รุมๆ พอหัวถึงหมอนก็หลับไปทันที

 

 

 

มาร์คยืนมองร่างบางที่นอนหลับบนเตียงเอื้อมมือไปจับแก้มเหมือนเคย สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อผิวสัมผัสของอีกฝ่ายร้อนผ่าวเหมือนไปอังไฟมา เขาแตะซอกคอแล้วไล่ไปตามเนื้อตัวจนแน่ใจแล้วว่าแบมแบมผิดปกติ

ทำไมตัวร้อนขนาดนี้นะ หายไปอยู่กับเพื่อนวันเดียวเองป่วยซะแล้วเหรอ?

แบมครับ ตื่นก่อนเร็วคนดีมาร์คเขย่าตัวแบมแบมไม่แรงนัก แบมแบมสะดุ้งตื่น พอพยายามลืมตาขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นมาร์ค

ไม่สบายเหรอมาร์คนั่งลงบนเตียง เป็นห่วง แบมแบมหลับตาลงอีกครั้ง มือกุมศีรษะ

คงติดหวัดจากจีมินน่ะครับ

หืม? จีมินป่วยเหรอ รู้ว่าเพื่อนป่วยทำไมไม่พาเขาไปโรงพยาบาลแล้วก็กลับมานอนบ้านล่ะ กำลังท้องอยู่นะแบม ไม่สบายอย่างนี้จะรักษายังไง ยาก็กินไม่ได้

มาร์คอดดุไม่ได้ แบมแบมลืมไปหรือไงว่าตัวเองท้องอยู่ ไม่ดูแลตัวเองเลย ถ้ายอมให้ไปไหนได้ตามใจชอบแล้วป่วยกลับบ้านอย่างนี้มีหวังต้องขังไว้แต่ในบ้านซะแล้วล่ะ

งือ..แบมแบมทำเป็นไม่ได้ยินเสียงบ่น  มาร์คถอนหายใจ ลุกไปห้องน้ำ

แบมแบมได้ยินเสียงเปิดน้ำในห้องน้ำ พอลืมตาอีกครั้งก็เห็นหน้าเคร่งเครียดของพี่มาร์คเข้าพอดี

ต้องไม่พอใจมากอยู่แน่ๆ เลย ทำยังไงดีล่ะ คงไม่ถูกดุหรอกใช่ไหม

ทำไมไม่โทรหาพี่ล่ะครับ พี่จะได้ให้คนมาช่วยดูแล อยู่คนเดียวทั้งวันแบบนี้เกิดล้มในห้องน้ำจะทำยังไง นี่ได้ทานข้าวบ้างหรือยังครับหรือว่านอนอย่างเดียวเลย นอนหลับไปตั้งแต่กี่โมง

แบมแบมนอนนิ่ง อึ้งที่พี่มาร์คถามเอาๆ โดยไม่เว้นว่างให้ตอบเลย

ปวดหัวจัง..แบมแบมครางเบาๆ ไม่ตอบ แขนขาเขาหนักอึ้งแม้จะขยับตัวยังลำบาก

ปวดมากไหมครับ นอนเฉยๆ ก่อนนะ ถ้าไข้ยังไม่ลดเดี๋ยวพี่พาไปหาหมอ

มาร์คเอาหมอนรองขาให้แบมแบมเพื่อให้ปลายเท้าสูงขึ้นหน่อย เดินไปเปิดหน้าต่างรูดม่านเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก จากนั้นออกจากห้องนอนไปเดี๋ยวหนึ่งก็กลับมาพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว

แบมแบมรู้สึกแสบร้อนที่ตาและลำคอ ลมหายใจร้อนผ่าว ริมฝีปากแห้งผาก ทรมานเหมือนไปติดอยู่ในทะเลทรายมา มาร์คนั่งลงบนเตียงช้อนศีรษะคนป่วยขึ้นอย่างนุ่มนวล บอกให้แบมแบมจิบน้ำทีละนิด แบมแบมไม่อิดออด ความรู้สึกวางใจให้อีกฝ่ายดูแลก่อตัวขึ้นเงียบๆ ภายในใจ

ตั้งแต่รู้จักกันมา พี่มาร์คยังไม่เคยดูแลอย่างใกล้ชิดแบบนี้เลยนะ

ปวดเมื่อยตรงไหนไหมแบมแบมพยักหน้าทั้งที่ยังหลับตา มาร์ควางแก้วน้ำบนโต๊ะ

แบมแบมรู้สึกว่าร่างกายโดนผ้าชุบน้ำเย็นๆ เข้าแล้ว  ผ้าถูกไล่เช็ดไปตามตัวที่ร้อนรุ่มเพราะพิษไข้จนสบายตัวขึ้น และเพราะความสบายทำให้แบมแบมไม่ได้ขยับหนีจนหลับไปอีกครั้งในอ้อมแขนอีกคน

มาร์คยิ้มน้อยๆ กับคนในอ้อมกอด ค่อยประคองแบมแบมลงนอนหนุนหมอนใบนิ่ม แม้จะอยากโอบกอดเอาไว้ต่อไปแต่เพื่อความสบายของคนป่วยก็ต้องตัดใจไปก่อน

มาร์คพับผ้าเป็นทบเล็กวางบนหน้าผากแบมแบม

อ่าว..ขาไปโดนอะไรมาล่ะนี่

มาร์คดูรอยช้ำบนขาเนียนแล้วนึกอยากจะตีแกะจริงๆ ไม่สบายให้ห่วงแล้วยังไปได้แผลฟกช้ำมาอีก คงไม่ได้ไปล้มมาหรอกนะ พอตื่นแล้วต้องถามสักหน่อย

มาร์คลงไปชั้นล่างเพื่อหายาทามาทาให้ ร่างสูงนั่งขัดสมาธิบนเตียง ทายาแล้วนวดเบาๆ ตรงรอยช้ำ ถูวนไปมา ถ้าไม่นวดไว้ก่อนพรุ่งนี้ได้ม่วงช้ำน่าเกลียดแน่ และแบมแบมก็จะปวดมากกว่าเดิม

มาร์คมองดวงหน้าเซียวของคนหลับ จับมือเล็กบางไว้ ความอบอุ่นถ่ายเทมาให้

หายไวๆ นะคุณแม่ของเจ้าแกะน้อย

 

 

 

 

            ทำไมอาการไม่ดีขึ้นเลยล่ะ

มาร์คกังวลที่แบมแบมยังลุกไม่ขึ้น ตัวอุ่นอยู่ตลอดเวลา จะให้กินยาเองก็ไม่รู้ว่าคนท้องกินยาอะไรได้บ้าง

มาร์คนึกได้ว่าเคยขอเบอร์โทรศัพท์คุณหมอไว้ โทรไปปรึกษาน่าจะได้

            <สวัสดีค่ะคุณต้วน>

            สวัสดีครับ หมอพอจะมีเวลาว่างคุยไหมครับ มีเรื่องจะปรึกษา

            <พอจะมีเวลาสักห้านาทีค่ะ มีอะไรหรือคะ>

ภรรยาผมไม่สบายน่ะครับ เป็นไข้ ปวดหัวตัวร้อน เช็ดตัวแล้วอาการก็ยังไม่ดีขึ้นเลย

<วัดไข้หรือยังคะ>

วัดแล้วครับ 38.7มาร์คมองปรอทวัดไข้ในมือ ไม่สบายใจเลย

<ไข้สูงเกิน 38 องศาเซลเซียสเลยหรือคะ คุณแม่มีอาการหนาวสั่นร่วมด้วยไหม>

มีครับ

<ถ้าอย่างนั้นรีบพาคุณแม่ไปหาหมอด่วนเลยค่ะ>

มันอันตรายมากเหรอครับ?” พอได้ยินอย่างนั้นมาร์คยิ่งกังวลมากขึ้นอีก

<ให้คุณแม่ทานยาอะไรไปบ้างหรือยังคะ>

ยังเลยครับ มียาที่ซื้อให้ทานเองได้ด้วยหรือครับ

<มันก็มียาที่คุณแม่ตั้งครรภ์ทานได้โดยปลอดภัยสำหรับแม่และลูกนะคะ เพื่อความแน่ใจไม่ควรซื้อมาทานเอง ไปหาหมอให้คุณหมอจ่ายยาให้เถอะค่ะ แต่ไม่ว่ายังไงถ้าคุณแม่ไม่สบายถึงขนาดนอนซมขึ้นมา หมอแนะนำให้รีบมาโรงพยาบาลจะดีที่สุดค่ะ กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ช่วงนี้สำคัญมาก ถ้าได้รับยาผิดประเภทจะทำให้เกิดอันตรายกับลูกในท้องได้ค่ะ และอย่าลืมแจ้งคุณหมอที่ไปตรวจนะคะว่ากำลังตั้งครรภ์อยู่ คุณหมอจะได้จัดยาให้คุณแม่อย่างระมัดระวังและปลอดภัยค่ะ>

ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ

<ยินดีค่ะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ> คุณหมอวางสายไปอย่างรีบร้อน คงมีงานด่วน

มาร์คตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แบมแบมแล้วพาไปโรงพยาบาล อุ้มไปทั้งที่ยังหลับอยู่ ขืนรอตื่นแล้วถามก็คงบอกว่าไม่อยากไปแน่

 

 

 

           

แบมแบมนอนซมในห้องนอนอยู่สองวัน ทุกครั้งที่ลืมตาเขาจะเห็นพ่อของลูกนั่งอยู่ที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง บนโต๊ะสีน้ำตาลมีแม็คบุ๊ค คอมพิวเตอร์ และแฟ้มงานวางอยู่ พี่มาร์คจะเซ็นเอกสารบ้าง อ่านหนังสือบ้าง และเมื่อไหร่ที่แบมแบมขยับตัว พี่มาร์คจะวางมือจากทุกอย่างที่ทำอยู่เพื่อลุกมาถามว่าเป็นยังไงบ้าง ต้องการอะไรหรือเปล่า หาข้าวหายาให้กินแล้วก็จะนั่งจับมือเขาไว้จนกว่าจะหลับไปอีกครั้ง ทำให้แบมแบมสบายใจว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวกระทั่งยามหลับ

เวลาที่ไม่สบาย มีคนมาดูแลก็เป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกดี แต่แบมแบมเกรงใจว่าตนกำลังเป็นภาระให้พี่มาร์คอยู่หรือเปล่า..

 

 

 

คนนอนซมยันตัวลุกนั่ง วันที่สามเป็นวันที่แบมแบมลุกได้โดยไม่เวียนหัว เสียงแหบร้องทักพี่ยองแจที่กำลังรวบรวมแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ

พี่ครับ..

อ่าวแบม ลุกได้แล้วเหรอ พี่ทำเสียงดังจนตื่นหรือเปล่า ขอโทษนะ พี่มาเอางานเดี๋ยวก็กลับแล้วล่ะจ้ะ

ยองแจเอ่ยขอโทษแบมแบมแล้วกอดแฟ้มเอกสารมากมายแนบอก

ไม่หรอกครับ

รู้สึกดีขึ้นหรือยัง บอสลงไปทำอาหารน่ะสักพักก็คงเสร็จแล้ว อยากได้อะไรไหม จะดื่มน้ำหรือเปล่าพี่จะเอาให้

แบมแบมส่ายหน้า ไม่อยากให้พี่ยองแจลำบากวางมือไปเอาน้ำให้

ร่างบางลงนอนอีกครั้ง เรี่ยวแรงยังไม่คืนกลับมา ดวงตาพร่ามองตัวต่อและรูบิคบนโต๊ะ

บอสเอาไว้ฆ่าเวลาตอนเบื่องานน่ะ..แบมพี่มีอะไรจะบอก

ยองแจเห็นสายตาแบมแบมมองไปยังของเล่นก็เอ่ยแล้วเดินไปทางฝั่งที่เขานอนตะแคง ร่างบางมองหน้ายองแจเป็นเชิงถาม

            พี่ไม่เคยเห็นท่านหยุดงานที่บริษัทสักวันเลยนะ ไม่มีเลยตั้งแต่ทำงานกันมา ระหว่างที่แบมไม่สบายคุณมาร์คทำอาหารให้แบมกินตลอดเลยเหรอ?”

            ก็..เพิ่งเริ่มทำก่อนแบมป่วยได้ไม่กี่วันครับ

ท่านไม่เคยทำอาหารให้ใครทานหรอกนะ มีแต่คนทำให้ท่านทาน พี่ยังเคยเป็นพ่อครัวจำเป็นให้อยู่บ่อยๆ ตอนมาทำงานที่บ้าน

ยองแจมองหน้าหวานที่เรื่อแดงเพราะไข้ที่ยังไม่หายดี

แบมแบมมองรอยยิ้มพี่ยองแจ ค้นในดวงตาว่าพี่พูดจริงหรือเปล่า เรื่องทำอาหารพอรู้ว่าพี่มาร์คขี้เกียจทำทานเองแต่พี่ก็ทำให้เขากินทุกวันนี่นา มีเลือกด้วยหรือว่าจะทำหรือไม่ทำให้ใคร

ท่านจะให้แบมไปนอนโรงพยาบาลแล้วไปเยี่ยมตอนเลิกงานก็ได้ แต่ก็ไม่ได้ทำอย่างนั้นนะ แบมคิดว่าเพราะอะไร

ยองแจถามพร้อมรอยยิ้ม สุขใจที่ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นและท่านก็ห่วงใยน้องมากเหลือเกิน เจ้านายกำลังทำหลายสิ่งเพื่อแบมแบม น่าปลื้มใจน้อยเสียเมื่อไร

พี่ล่ะครับคิดว่ายังไง

พี่พอจะรู้มาบ้าง..ท่านชอบปรับทุกข์น่ะเพราะกลัวแบมจะไม่รัก ตอนนี้แบมคงไม่แคลงใจในตัวท่านแล้วมั้งจ๊ะ พี่กลับละนะ ต้องเอางานไปทำอีกพักผ่อนมากๆ หายเร็วๆ นะ

ยองแจแตะแก้มใสแผ่วเบาอย่างเอ็นดูแล้วขอตัวกลับ ยองแจไม่ได้ไม่พอใจที่ต้องขับรถมาเอางานจากเจ้านายถึงบ้านเลย ดีใจด้วยซ้ำที่บอสห่วงแบมแบมมากจนดูแลทุกอย่างด้วยตนเอง ได้เห็นเจ้านายทำเพื่อใครสักคนมากขนาดนี้ยองแจก็ดีใจ

แบมแบมที่อยู่เพียงลำพังอีกครั้งเผลอคิดไปถึงคำตอบจากคำพูดของพี่ยองแจเมื่อครู่

เมื่อก่อนการที่คิดสับสนเรื่องระหว่างเราตลอดเวลามันทำให้เจ็บปวดทรมานกว่าอาการป่วยตอนนี้ซะอีก แต่ตอนนี้แบมแบมไม่คิดมากอีกแล้ว พี่มาร์คดูแลเขาอย่างดีเพราะรู้สึกแบบเดียวกับเขาสินะ

ถ้าไม่รักหรือใส่ใจก็คงไม่อยู่กับเขาตลอดเวลาที่ป่วยหรอกมั้ง

แบมแบมหลับตาลงแล้วถอนหายใจ

ตื่นแล้วเหรอครับ

เสียงนุ่มรื่นหูดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสที่แขน แบมแบมหันหน้าไปมอง

มาร์คหัวเราะมองคนที่ลุกขึ้นนั่ง ตาและจมูกแดงก่ำ ยกมือเช็ดน้ำตาที่หางตา เขาขยี้ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของอีกฝ่ายแล้วกอดร่างบางไว้หลวมๆ ยังสัมผัสได้ถึงไอร้อนผะผ่าวจากตัวอีกฝ่าย

รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง

ดีขึ้นมากแล้วครับแบมแบมกอดตอบ ซบหน้ากับท้องคนที่ยืนกอดตนอยู่

ไม่สบายแบบนี้พี่พาไปพักผ่อนไหม จะได้หายไวๆ

เพิ่งจะไปเที่ยวปีใหม่มาเองนะครับ จะไปไหนอีกเหรอ

ไปบ้านพักตากอากาศไง พรุ่งนี้ก็วันเสาร์แล้วครับที่รัก อ้อ พี่แจบอมก็ฟื้นแล้ว รู้สึกตัวเมื่อวานนี้เอง

มาร์คเล่าให้ฟัง แบมแบมตาเป็นประกาย ดีใจ         

จริงหรือครับ ดีจัง

พี่จินยองดูแลอยู่ตลอดเลย แบมน่าจะได้เห็นสีหน้าพี่แจบอม พี่เขยตกใจมากเลยล่ะ ทำหน้าแบบว่าเหลือเชื่อ พี่กับคุณปู่ขำกันจะตาย

มาร์คเล่าพลางหัวเราะ มันตลกจริงๆ นะ

อยากเห็นบ้างจัง พรุ่งนี้เราไม่ต้องไปไหนหรอกนะครับ แบมอยากอยู่บ้านเรามากกว่า

แบมแบมฟังแล้วยิ้มตาม ดีใจแทนพี่แจบอม ผ่านเรื่องร้ายไปได้จากนี้ก็จะมีแต่เรื่องดีๆ

ตามใจแบมครับ ไว้รอไปพร้อมพี่จินยองก็ได้ รายนั้นบอกว่าจะพาพี่แจบอมไปพักผ่อน

เขาดีกันแล้วเหรอ

จินยองกำลังพยายามน่ะ แต่แค่เริ่มปรับตัวก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีแล้วไม่ใช่เหรอ

อื้มแบมแบมดีใจกับพี่แจบอมด้วย อะไรๆ กำลังจะดีขึ้นแล้วนะ

 

 

 

 

แจบอมลืมตาตื่นเมื่อมือที่เคยเย็นเยียบร้อนวาบเพราะสัมผัส มองดูเจ้าของมือที่หลับตานิ่ง ท่าทางของอีกฝ่ายดูผ่อนคลาย ผมที่ปรกดวงหน้าขาวทำให้ใบหน้าที่เคยเครียดขรึมคลายกระด้างลง

คนเจ็บคิดว่าตนเพ้อไปเพราะพิษไข้จากแผลที่ยังอักเสบแต่สิ่งที่ต่างไปจากเดิมคือรอยอุ่นๆ ในหัวใจเมื่อรู้ว่ามีคนที่ตนรักคอยดูแลอยู่

จินยองเปลี่ยนไปมากนะ แม้ในสายตาคนอื่นจะเป็นการกระทำที่ไม่ค่อยต่างจากเดิม ยังเสียงแข็งใส่เขา ไม่พูดจาเพราะหู มีท่าทางปั้นปึ่งบ้างที่ต้องดูแลเขา แต่สำหรับแจบอมรู้ดีว่านี่คือความพยายามอย่างที่สุดของภรรยาแล้ว เพราะคุณหนูต้วนไม่เคยยอมดูแลใครนอกจากน้องและปู่

จินยองเป็นคนมีทิฐิสูง การที่ยอมมาเฝ้าเขาทั้งคืน ปลีกตัวจากงานมาดูแลตอนอาหารเช้าและอาหารกลางวัน นั่นทำให้แจบอมดีใจมาก แค่รู้ว่าจินยองมีใจอยากมาดูแลก็พอ ไม่ขออะไรมากกว่านี้

ร่างบางขยับตัวเปลี่ยนท่าเพราะเมื่อย สะดุ้งเมื่อเหลือบมาเห็นตาคมจ้องตนอยู่ จินยองคิ้วขมวด

มองอะไร ตื่นมาทำไม

นอนจนเกินจะอิ่มแล้ว คุณไม่ไปนอนที่โซฟาล่ะ

ทั้งที่จินยองสามารถจ้างพยาบาลพิเศษหรือสั่งเด็กที่บ้านมานอนเป็นเพื่อนแจบอมได้แต่ก็ยังมาเอง แจบอมปลื้มใจมาก

เรื่องของฉัน อยากได้อะไรไหม

ไม่

งั้นก็ดีจินยองปล่อยมือแจบอม บิดกายคลายความเมื่อย

เลิกมองสักทีจินยองดันหน้าแจบอมหันไปอีกทาง มองอยู่ได้ทำอย่างกับไม่เคยเห็นกัน

ขอบคุณนะ

เรื่องอะไร

ที่มาดูแลผมไง

จะขอบคุณอะไรนักหนา ฉันทำเพื่อตอบแทนเรื่องที่คุณยอมรับกระสุนแทนหรอก

ผมรักคุณนะ

จินยองชะงัก ไม่คิดว่าจู่ๆ แจบอมจะบอกรักกัน

ผมอยากบอกคุณเผื่อไม่มีโอกาสได้บอก”   

คำพูดของแจบอมทำเอาจินยองต้องฟาดมือลงบนต้นแขนจนคนเจ็บสะดุ้งโหยง ไม่คิดว่าจินยองจะกล้าทำร้ายคนที่เจ็บหนักได้ลงคอ

พูดบ้าอะไร! พูดเหมือนจะลาตาย

ใจหายหมดเลย

ชีวิตคนเรามันสั้นนะจินยอง วันนี้เราอยู่ด้วยกัน พรุ่งนี้อาจมีใครตายจากกันก็ได้ ผมอยากบอกคุณไว้ก่อนในตอนที่มีโอกาส แต่ถ้าเราได้อยู่กันไปได้นานๆ มันก็ดี

ฉันไม่ชอบที่คุณพูดแบบนี้

นัยน์ตาเรียวสั่นไหว ไม่อยากฟังเลย ในอกวูบโหวงไปหมด

ยอมรับความจริงหน่อยสิ มันไม่ใช่แช่งตัวเองหรือเป็นลางอะไรหรอก มันคือความจริง คุณเคยคิดมาก่อนไหมว่าจะมีคนสั่งมือปืนมายิงผม ตัวผมเองยังคิดไม่ถึงเลย ถ้ากระสุนมันโดนจุดสำคัญป่านนี้ผมคงตายไปแล้ว ตายไปโดยที่ยังไม่ได้พูดกับคุณในสิ่งที่ผมอยากพูด” 

พูดแบบนี้จะให้ฉันบอกคุณบ้างหรือไง

ไม่หรอก ผมรู้ว่าภรรยาผมเป็นคนยังไง ไม่ต้องฝืนใจหรอกจินยอง ผมรู้ว่าคุณห่วงและพยายามอยู่  แค่คุณสนใจไยดีผมบ้างมันก็เป็นเรื่องที่น่าประทับใจแล้วนะ” 

แจบอมยิ้ม มองคนที่น้ำตาคลอจะร้องไห้ จินยองเองก็คงมีอะไรอยากจะพูดแต่ทิฐิทำให้ยังไม่เอ่ยออกมา

ทำไมคุณถึงเอาตัวมาบังฉันไว้นี่เป็นเรื่องที่จินยองอยากรู้ที่สุดมาตลอดหลายวัน

ผมก็บอกไปแล้วนี่

ยังสักหน่อย ฉันยังไม่ถามคุณจะเคยบอกแล้วได้ยังไง

เมื่อกี้ไง..ผมช่วยคุณเพราะรักคุณไง ถ้าคุณต้องเจ็บให้ผมเจ็บเองซะดีกว่า

คุณคิดว่าเป็นพระเอกละครหรือไง

จินยองทำตัวไม่ถูกกับคำพูดไม่คุ้นหูแต่ก็ยังหลุดขำ

แจบอมดีใจที่ภรรยาผ่อนคลายท่าทีเย็นชาไว้ตัวลงบ้าง แบกศักดิ์ศรีตลอดเวลามันก็หนักนะ กับสามีตัวเองจินยองจะวางท่าไปทำไม ไม่เหนื่อยหรือยังไง

เวลาที่จินยองเหวี่ยงวีนเขา คนอื่นอาจสงสารเขาแต่เขาไม่ค่อยสนใจ ไม่โกรธหรอก บางครั้งบางคราวในเวลาที่อารมณ์และความรู้สึกของเขาไม่สู้ดีก็มีโกรธตอบบ้างเป็นธรรมดา แต่หลายครั้งก็เห็นเป็นเรื่องขำไป ขืนจิตตกตามคำด่าจินยองได้ทุกครั้งทุกเวลาเขาคงเส้นเลือดในสมองแตกตายก่อน เวลาหน้าสวยๆ งอง้ำฉุนเฉียวมันน่าขันน้อยเสียเมื่อไร

เขายังบันทึกเบอร์โทรภรรยาในชื่อ ปิศาจน้อย เสียด้วยซ้ำ  เวลาต้องโทรหาหรือรับสายก็มีเรื่องชวนยิ้มพร้อมรับการปะทะไว้ล่วงหน้าเสมอ

อยากจะเป็นอยู่ ผมว่าผมก็หล่อพอนะ หรือคุณว่าไง?”

จินยองถอนหายใจ ถือกาสลุกหนีไปเข้าห้องน้ำเสียเลย แจบอมหัวเราะเบาๆ

หรือคุณจะเถียงว่าผมไม่หล่อ ผมว่าขนาดป่วยผมก็ยังหล่ออยู่ดี ถ่ายรูปกันหน่อยไหม เป็นที่ระลึก

แจบอมเอ่ยชวน คนที่เดินหนีไปนั่งที่โซฟามองค้อน

ยังมีอารมณ์จะถ่ายอีก เพื่ออะไร โดนยิงปางตายยังจะเก็บเป็นที่ระลึก

ไม่น่าเก็บหรือ คุณอุตส่าห์สละเวลาอันมีค่าแปลงกายเป็นนางพยาบาลมาดูแลผมเชียวนา ถ้าแต่งคอสเพลย์ชุดนางพยาบาลด้วยคงเยี่ยมมาก ลองไหมเผื่อผมจะหายไวขึ้น

หุบปากแล้วนอนไปซะอิมแจบอม!

แจบอมหัวเราะจนกระเทือนแผลเมื่อจินยองฉุนจนปาหมอนอิงมาทางตน เสียงหัวเราะขาดหายกลายเป็นโอดโอยของคนเจ็บทำให้จินยองรีบลุกไปหา

เป็นอะไรไปคุณ

อ่า สงสัยหัวเราะมากไป โอยคนที่นอนตะแคงนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวด จินยองเงื้อมือจะฟาดสักทีแต่ทำไม่ลง

จะบ้ารึไง สำนึกบ้างสิว่าเจ็บอยู่มีอะไรน่าหัวเราะนัก หื่นนักมันน่าสมน้ำหน้าไหมน่ะ

มีอะไรหื่นคนเจ็บถอนหายใจยาวๆ แล้วถามภรรยาตาใส จินยองชะงัก

ไอ้คอสเพลย์อะไรของคุณนั่นไง”  

แค่อยากเห็น เผื่อคุณจะบ้าตามผมขึ้นมาบ้าง ไม่ได้หื่นอะไรสักหน่อย แน่ะ คิดอะไรอยู่

อยากได้อีกแผลไหมห๊ะ!

จินยองหยิบมีดปอกผลไม้บนจานแอปเปิ้ลบนโต๊ะเงื้อขึ้นเมื่อได้ยิ้มล้อเลียนจากสามี แจบอมไม่กลัวสักนิด

แทงผมลงเหรอที่รัก

อิมแจบอม ใครใช้ให้คุณเรียกฉันที่รัก ไอ้คนบ้า!จินยองฟึดฟัดวางมีดแล้วเดินหนี แจบอมยิ้มกว้างกับท่าทางน่ารักของอีกฝ่าย

ไม่สนใจจริงๆ เหรอ คุณใส่แล้วคงสวยมาก

เงียบนะ!แจบอมยกมือยอมแพ้ กลั้นขำสุดชีวิตแล้วร้องโอดโอยออกมาอีก

คราวนี้จินยองไม่สนใจแล้ว เชิญเจ็บให้ตายไปเลย!

 

 

TBC.

**

หนังสือยังมีเหลือพร้อมส่งนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 308 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,151 ความคิดเห็น

  1. #6071 My love markbam (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 22:45
    😂😂😂พี่แจบอม ฟื้นก็แกล้งเมียเลย
    #6,071
    0
  2. #6023 opoceleste (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 08:13

    ชอบคู่แจบอม จินยองมากเลย ประโยคที่พูดมาคือจริงมาก น้ำตานี่คลอตามจินยองเลย

    #6,023
    0
  3. #5954 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 04:25
    แจบอมเป็นคนที่มีทัศนคติคู่ควรกับการอยู่เคียงข้างคุณหนูต้วนที่สุดแล้ว ขนาดปู่กับพี่มาร์คยังมองจินยองเป็นปีศาจน้อยน่ารักแบบคุณสามีเค้าไม่ได้เลย ยอมจริงๆ
    #5,954
    0
  4. #5905 Harukim (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 19:59
    แค่นี้ก็ดีมากแล้วสำหรับคู่นี้
    #5,905
    0
  5. #5818 นัทมิมิ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 21:24
    แค่นี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมากของจินยองแล้วนะ สู้ๆนะจินยอง
    #5,818
    0
  6. #5796 ChayapornSs (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 16:47
    น่ารัก แค่นี้ก็ดีมากแล้วจินยอง พยายามเข้านะ ลดทิฐิลง น่ารักกก><
    #5,796
    0
  7. #5651 ntn.9846 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 15:16
    มองดีๆ คู่นี้ก็น่ารักนะ
    #5,651
    0
  8. #5589 nsjcbw. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 22:46
    งื้อออ น่ารักทั้งสองคู่เยยยยยย ;_;
    #5,589
    0
  9. #5572 multuan98a (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 00:58
    ถึงจะยอมๆอ่อนลงม่าางแต่จินยองก็คือจินยองแหละ พี่บีเอาใจไปเลยยยได้บทพูดแย่งซีนพระเอกตอนบอกรักเนี่ยแหละงื้อออ
    #5,572
    0
  10. #5387 Gifttoasang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:04
    รออ่านนะคะ
    #5,387
    0
  11. #5361 LotusSi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 21:30
    ง่ะ ไรท์ไม่ให้อ่านแล้วอ่อ อยากจะร้องไห้ ชอบนิยายไรท์น้าาา แต่งบที่จะซื้อไม่มี แกลบมาก ไรท์ได้โปรดเปิดให้อ่านเถอะ ถึงแม้เราจะอ่านแล้ว แต่ก็ยังอยากกลับมาอ่านซ้ำๆ
    #5,361
    0
  12. #5360 Ziin29 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 18:25
    คือปิดตอนน?? รุ้งี้ไม่น่าย้อนกลับไปอ่านตั้งแต่ต้นเลย ไม่งั้นคงได้อ่านตอนนี้ไปและ...
    #5,360
    0
  13. #5357 chana-k (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 00:28
    นยองต้องลดทิฐิลงได้แน่ๆ อ่านตอนนี้เหมือนได้รู้ความรู้สึกของทุกตัวละครเลยมาร์คที่รักแบมมากจริงๆส่วนแบมที่คาแรกเตอร์เป็นคนขี้เกรงใจแล้วก็ชอบคิดมากก็ยังคงคาแรกเตอร์ไว้ได้ แต่ละคู่ทางข้างหน้าใกล้โรยด้วยกลีบกุหลาบจริงๆแล้ววว ??
    #5,357
    0
  14. #5356 Aya1111 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 23:43
    ดีกันแล้วววววว ดีจังเลย
    #5,356
    0
  15. #5355 ATENNILE (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 19:48
    ลดทิฐิแล้วคุยกันดีจะมความสุขขึ้นนะจินยองึนงาม ชอบเรื่องนี้มากซื้อเล่มไปแล้วก็เปิดอ่านครั้งเดียวแล้วก็เก็บเข้ากล่องเหมือนเดิมกลัวหนังสือยับ555 วิวาห์ไร้ใจก็อยู่ดีเฉยในกล่องพัสดุ ชอบซื้อหนังสือมาเก็บไว้ไม่รู้เป็นไรไม่กล้าเปิดอ่านมาอ่านในนี้เอา
    #5,355
    0
  16. #5354 Snow Blaek (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 15:38
    งู๊ยยยยยยย เขิลจรุ๊มมม
    #5,354
    0
  17. #5353 Aungaingss (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 13:22
    พี่แจบอม กำลังจีบเมียตัวเองอยู่ใช่มั้ย หน้าตอนนยองเหวี่ยงคงน่ารักเหมือนแมวแน่เลย
    #5,353
    0
  18. #5352 Noey Bah (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:10
    น่าร้ากกก
    #5,352
    0
  19. #5351 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 23:02
    น่ารักทั้ง2คู่เลย
    #5,351
    0
  20. #5350 yadara (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 21:13
    มาร์คน่ารักมากเลยยยดูแลแบมแบมดีมากๆๆถึงขนาดไม่ไปทำงานที่บริษัทเพื่อดูแลแบมแบมเลย คราวนี้แบมแบมไม่แครงใจในตัวมาร์คละเนอะ

    จินยองกะแจบอมก็น่ารักอ่าาา จินยองสนใจแต่งเป็นพยาบาลไหมมมม ..อุ๊ยยยยยย><
    #5,350
    0
  21. #5349 lovesujuniorkyu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 17:24
    ในที่สุดแจบอมกับนยอง ;-; พี่มาร์คดูแลน้องกันต์ดีมากๆเลยอุ่นใจแทนจริง
    #5,349
    0
  22. #5348 doublep.- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 10:41
    นยองยอมลงให้แจบอมบ้างแล้วเนอะ พยายามดูแลสามีทั้งๆที่ตัวเองไม่เคยมาทำอะไรแบบนี้มันน่ารักมากเลย พี่บีก็เอะอะจะลามกตลอดเวลา เขิน เป็นจินยองนี่เขินตายไปแล้ว หน่วงมาทั้งเรื่องขอให้พวกนางมีความสุขกันซักทีเนอะ
    #5,348
    0
  23. #5347 xstcphpp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 06:51
    แบมก็ไม่น่าดื้อเลย
    ป่วยนอนซมไหมล่ะ
    แจบอมนี้น่ารักดี
    นยองชอบแจบอมตอนแรก
    เพราะแบบนี้รึเปล่าาาา
    #5,347
    0
  24. #5346 crijnook (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 01:16
    สรุปที่แจบอมโดนยิงเป็นเรื่องดีใช่มะ ถถถถถถถถ
    #5,346
    0
  25. #5345 มิรา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 23:04
    ชอบมากเลย พี่มาร์คน่ารัก พี่แจบอมก็ใจเย็นมากสุภาพบุรุษจริงๆ
    #5,345
    0