เปิดรีปริ้นท์(GOT7) มายาเกี้ยวรัก Markbam,khunyug,jackjae,bnior

ตอนที่ 23 : Chapter 20 : คำขู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 351 ครั้ง
    8 ต.ค. 59

 



โรสลอยด์สีดำพร้อมรถอีกสามคันที่ทำหน้าที่คุ้มครองดูแลแล่นมาถึงที่หน้าเดอะแกรนด์ริชอย่างรวดเร็ว ประตูผู้โดยสารถูกเปิดออกจากภายนอกแทบจะทันทีที่รถยนต์จอด

คิมยองชางมาแล้วหรือผู้เป็นนายเอ่ยถามคนที่เปิดประตูให้

ครับนาย คุณคิมเพิ่งมาถึงครับคนรายงานรีบถอยเพื่อหลีกทางให้เจ้านาย    

ชายชราร่างกำยำที่ยังแข็งแรงก้าวยาวๆ เข้าไปในอาณาจักรของตนเองที่วันนี้มีผู้ไม่ประสงค์จะเจอมาเยือนกันถึงถิ่น เมื่อเข้าไปในห้องรับรอง เจ้าสัวต้วนก็ได้พบคนที่มารออยู่แล้ว

คิมยองชาง ชายชราวัยไล่เลี่ยกันนั่งไขว่ห้างบนโซฟา มือทั้งสองข้างวางทอดบนเท้าแขน สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาแข็งกร้าวมองมายังซังวู

ไม่ได้เจอกันเสียนานนะ ไม่นึกว่านายจะให้เกียรติมาเยือนกันถึงถิ่นแบบนี้

ด้านหลังผู้มาเยือนมีชายฉกรรจ์ยืนกุมมืออย่างสุภาพอยู่สี่คน คนที่ซังวูทักทายนั้นแตกต่างจากเจ้าของเดอะแกรนด์ริชเหมือนคนละขั้ว หน้าตาคมคายหล่อเหลาที่ร่วงโรยตามวัยมีความดุดันแฝงอยู่ นัยน์ตาที่ซ่อนหลังแว่นสายตาคมกริบ คิ้วเข้มเฉียงขึ้นเล็กน้อย แม้ทำหน้านิ่งยังน่าเกรงขามและน่าหวาดกลัว ไม่เหมือนซังวูที่มักมีรอยยิ้มละไมติดใบหน้าตลอดเวลาทำให้ดูใจดี

หึ..นายก็ยังน่าหมั่นไส้เหมือนเคย ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่คิดจะมาเยียบที่นี่หรอก

มีธุระอะไรก็ว่ามาเถอะ ฉันไม่ค่อยว่าง

ปากดีเสมอเลยนะซังวู เข้าเรื่องเลยแล้วกัน หลานเขยนายชักจะกำแหงมากเกินไปหน่อยแล้วมั้ง ถึงได้กล้าไปกว้านซื้อที่ดินในเขตความเจริญของตระกูลคิม ไม่หน้าด้านไปหน่อยหรือ?”

เสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจของยองชางแสดงความไม่พอใจอย่างมาก ซังวูถอนหายใจ

แจบอมไม่ได้อยากเข้าไปยุ่ง แต่มีคนมาขายให้ทางนี้เอง นายควรแยกแยะหน่อยนะ

แล้วพวกนายจำเป็นต้องซื้อไว้หรือ! ฉันเคยบอกนายไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าถิ่นใครถิ่นมัน หรือว่าแสร้งทำเป็นลืมถึงปล่อยให้หลานเขยมาหยามหลานฉันแบบนั้น ฉันไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับนายเลยนะซังวู แต่ถ้ามาทำกันแบบนี้ระวังหลานชายจะเป็นม่าย!ยองชางตวาดลั่น

นี่นายขู่ฉันหรือยองชาง! มันจะมากเกินไปแล้วนะ”  ซังวูไม่ชอบใจและไม่พอใจเมื่อแจบอมถูกข่มขู่เอาชีวิต

ไม่มากหรอกสำหรับพวกขี้ขโมย หัดสั่งสอนหลานเขยเสียบ้าง หรือว่ามันเลวตามปู่ถึงได้ผยองนัก ความเป็นเพื่อนของเรามันจบไปนานแล้ว และฉันจะไม่ปล่อยไว้แน่ถ้ามาหักหน้ากันแบบนี้ จำไว้

คิมยองชางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่าจะทำตามนั้นก่อนลุกขึ้นแล้วออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเจ็บใจให้ซังวู มาไวไปไวเหมือนไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ

ติดต่อแจบอมให้ทีซังวูเอ่ยกับจุนเคด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รู้ว่ายองชางไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่ แม้พวกเขาจะเคยเป็นเพื่อนสมัยเรียนด้วยกันมาแต่เราก็เดินบนเส้นทางคนละสาย

 

 

 

 

แจบอมที่กำลังเดินตรวจงานในไซต์งานฝากงานไว้กับลูกน้องก่อนหลบมารับสายของซังวู แปลกใจที่อีกฝ่ายโทรมาเวลานี้

ครับคุณปู่

<คิมยองชางมาหาปู่เมื่อกี้ โกรธมากที่เราซื้อที่ดินของถิ่นเขา ปู่อยากให้แจบอมระวังตัว เดี๋ยวปู่จะจัดบอดี้การ์ดไปให้>

แจบอมอึ้ง ตกใจที่ได้รับข่าวไม่สู้ดีแต่เข้าใจว่าเรื่องต้องออกมาแบบนี้

ไม่ต้องหรอกครับผมไม่เป็นไร แล้วจินยองล่ะครับ

<เขาไม่ได้เอ่ยถึงจินยองเพราะรู้ว่าใครเป็นคนดูแลเรื่องที่ดินแถวนั้น เขาระบุตัวเลยว่าเป็นแจบอม ยองชางไว้ใจไม่ได้ เขาจะทำอะไรไม่คาดคิดหรือเปล่าไม่รู้ ระวังตัวไว้หน่อยนะ>

ได้ครับ คุณปู่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมดูแลตัวเองได้

แจบอมรับฟังโดยไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว ได้รู้ว่าฝั่งคิมชี้เป้ามาที่เขาแจบอมก็สบายใจไปเปลาะหนึ่ง ดีกว่าฝ่ายนั้นหมายหัวจินยอง

<ช่วงนี้อยู่แต่ในบริษัทดีกว่านะ เรื่องที่ก่อสร้างให้คนอื่นดูแทนไปก่อน>

ครับคุณปู่ เสร็จงานตรงนี้แล้วผมจะเข้าไปครับ

<อืมดี ดูแลตัวเองด้วย>

ครับแจบอมถอนหายใจหลังจากวางสายคุณปู่ จากที่คิดว่าจะตามติดจินยองเพื่อความปลอดภัยของภรรยา ดูท่าเขาคงต้องออกห่างจากลูกและจินยองแล้วล่ะ

            ถ้าคุณคิมออกหน้าเองคงไม่ปล่อยให้ทางนี้อยู่อย่างสงบสุข เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ คุณปู่และคิมยองชางก็เช่นกัน ถ้าตระกูลต้วนขยายเขตพัฒนาออกไปอีกก็จะทำให้ตระกูลคิมตกเป็นเบี้ยล่างกลายๆ อีกอย่างที่ดินที่เขาได้มาก็เป็นสิ่งที่ตระกูลคิมอยากได้ ถึงเจ้าของที่จะติดต่อทางนี้มาเองแต่คิมยองชางคงไม่มองถึงเรื่องนั้น และถ้าจีวอนจะร่วมมือกับปู่ตัวเองด้วยจีวอนไม่น่าจะทำอะไรจินยอง ดังนั้นคนที่จะถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อเตือนตระกูลต้วนคราวนี้คงเป็นเขา..

 

 

 

           

นิชคุณ ปีใหม่ไปไหนไหม คุณพ่อให้ชวนคุณไปเที่ยวปีใหม่ด้วยกัน

ยูคยอมถามเลขาขณะที่อีกฝ่ายเอางานเข้ามาให้เซ็น

ไปครับ

ไปไหนล่ะ

ไปคังนึงน่ะ

แบมแบมบอกนิชคุณมาแล้วว่าปีใหม่จะไปคังนึง และมาร์คก็โทรมาขอยูคยอมให้นิชคุณหยุดงานก่อนวันหยุดสิ้นปีอาทิตย์นึงแล้วด้วยแต่ไม่ได้บอกว่าจะไปไหน

งั้นเหรอ ช่วงสิ้นปีพอจะว่างบ้างไหม หรือว่าต้องอยู่กับครอบครัวตลอดเลย

คุณจะถามไปทำไม?”

ถ้าว่างสักสองสามวันคุณจะได้ไปกับครอบครัวฉันได้ไง

ทำไมผมต้องไปฉลองปีใหม่กับบ้านคุณ ผมก็มีแม่มีน้องนะคุณนิชคุณว่าเรื่องนี้ไม่เห็นต้องถามเลย เขาไม่ได้อยากไปเที่ยวกับบ้านเด็กหมูสักหน่อย

ฉันจะไปรู้เหรอ คุณพ่อสั่งมาอย่างนี้นี่นายูคยอมถอนหายใจ มองเลขานุการที่ไม่เคยทำตัวว่าง่ายเลย เขาพยายามทำตัวชินแล้วนิชคุณก็น่าจะเปลี่ยนตัวเองโอนอ่อนผ่อนตามเขาบ้าง

ผมไม่ไปไม่ได้เหรอ อึดอัดนิชคุณถอนหายใจ ไม่รู้คุณดัลกูจะถูกใจอะไรเขานัก

อึดอัดมากเหรอยูคยอมเอามือรองใต้คาง มองอีกฝ่ายตาใส นิชคุณชะงัก

อืม

ทำไมล่ะ ยังไม่ชินอีกเหรอ คุณพ่อก็ลากคุณไปโน่นนี่กับท่านออกบ่อย” 

ยูคยอมแปลกใจที่นิชคุณยังทำตัวเหมือนเดิมทั้งที่คุณพ่อเอ็นดู พูดถึงกับคนรู้จักมากขึ้น วันว่างก็พาไปธุระ ว่าง่ายๆ ก็จะอวดแฟนลูกนั่นล่ะ

เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมรู้สึกผิดที่ต้องโกหกครอบครัวคุณโดยเฉพาะคุณพ่อคุณ ท่านดูชอบผมมากนะ คุณดัลกูทำดีกับผมทั้งที่ผมมีความผิดติดตัวคุณจะไม่ให้รู้สึกอึดอัดเหรอ

อ่าฮะ..ฉันเข้าใจ ต่อมคนดีทำงานล่ะสิ คุณไม่หวั่นไหวกับฉันบ้างเหรอ ทำงานกันมาตั้งหลายเดือนแล้วนะคุณเล็กขยิบตาให้ นิชคุณถอนใจอีกรอบ

ก็ไม่นี่นิชคุณกอดอก ปฏิเสธ คุณหนูเล็กอมยิ้มขำ

จริงเร้อ

คุณอย่ามาพูดมาก เซ็นเสร็จหรือยังนิชคุณยื้อแฟ้มคืน ยูคยอมยื้อไว้ไม่ให้

ฉันชอบคุณนะคุณเป็นผู้ชายที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนเลยอ่ะ ไม่สนใจจะเป็นแฟนจริงๆ กันบ้างเหรอ?” คนที่โตมาในต่างประเทศกล้าบอกความรู้สึกตรงๆ แต่คนโดนบอกชอบสิอึ้งไปเลย

ช็อคเลยเหรอเนี่ย เฮ้!ยูคยอมปาปากกาใส่ นิชคุณสะดุ้งโหยง

อะไรของคุณวะ เจ็บนะ

แหม ถ้าจะพูดแบบนั้นไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ ตกลงไหมอ่ะเรื่องที่ถามน่ะ

อะไร ไม่ไปไง ขี้เกียจ จะอยู่เที่ยวกับแม่นิชคุณปฏิเสธไม่ต้องคิด ยูคยอมโบกมือไปมา

ไม่ใช่ เรื่องคบกันจริงๆ ไง ฉันเคยถามคุณมาหลายรอบแล้วนะ

คุณชอบผมจริงเหรอ ไหนค่อนนักหนาว่าผมจน ไร้รสนิยม

นิชคุณล่ะสงสัยนัก ยูคยอมชอบเขาตรงไหนเหรอ เขาเป็นผู้ชายที่โคตรธรรมดาเลย

ถ้าชอบไอ้เรื่องพวกนั้นมันก็มองข้ามได้นั่นแหละ ฉันไม่ได้ไฮโซจนเหยียดคนซะหน่อย

เรื่องนี้นิชคุณก็เถียงไม่ได้ ถึงเด็กหมูเอาแต่ใจไปหน่อยแต่ก็ทำตัวน่ารัก แค่ปากคอเราะร้ายชอบพูดตรงจนดูเหมือนดูถูกคนแต่เจตนาไม่ใช่แบบนั้น เขานี่โดนบ่อยจนชิน

คุณไม่ถามผมบ้างเหรอว่าผมชอบคุณไหม บังคับให้เป็นแฟนอยู่ได้ เอาแต่ใจจริง

คุณชอบฉันไหมล่ะในเมื่อให้ถามยูคยอมก็ถาม แต่คนโดนถามกลับตอบไม่ได้

คุณมีอะไรให้ผมชอบบ้างล่ะ ทำอาหารเป็นไหม

ไม่ถึงอยู่เมืองนอกคนเดียว ยูคยอมก็ไม่ทำหรอก ซื้อกินไม่เห็นจะยาก หรือไม่ก็ฝากท้องกับเพื่อนและแม่บ้าน

ทำงานบ้านได้ไหม

ไม่แค่มีเงินจ้างแม่บ้านก็ได้แล้วนี่

เวลาว่างนอกจากช็อปปิ้งทำอะไรบ้าง

อืม..คนถูกถามคิดหนัก

คุณก็รู้ว่าไลฟ์สไตล์ผมเป็นยังไง คุณอยู่กับผมไม่ไหวหรอก ถ้าผมจะคบใครตอนนี้ก็คงเป็นคนที่ผมจะคบยาวไปจนแต่งงานด้วยเลยนั่นล่ะ คุณเป็นสะใภ้ชาวไร่ชาวสวนได้เหรอ

นิชคุณถามกันตรงๆ ไม่ต้องการเสียเวลาเปลี่ยนแฟนใหม่ ไม่อยากให้ชีวิตยุ่งยากขนาดนั้น

ดูถูกกันจัง คุณยังเข้ากับคุณพ่อฉันได้ทำไมฉันจะเข้ากับบ้านคุณไม่ได้ มันต้องมีการปรับตัวใช่ไหมล่ะ ถ้าเราคบกันจริง คุณก็ต้องแต่งเข้าบ้านฉันอยู่ดี” 

ชิชะ จะดูถูกคุณเล็กเกินไปแล้ว

ฝันเถอะ ผมเป็นลูกชายคนโตนะ คุณก็ต้องแต่งเข้าบ้านผมสินิชคุณคิ้วขมวด

อ๊ะ หลุดปากมาแล้วยูคยอมหัวเราะเมื่ออีกฝ่ายตามน้ำมาแล้ว นิชคุณถลึงตาใส่

คุณพูดนำต่างหากยูคยอมยกมือเชิงยอมแพ้

อย่าดุนักเลย ชีวิตจำเป็นต้องเครียดขนาดนั้นเชียวหรือ ยังไงคุณต้องมาอยู่กับทางนี้อยู่ดีนั่นล่ะ คุณพ่อบอกว่าถ้าคุณเป็นเขยท่านนะจะยกบริษัทนี้ให้เลย

ยูคยอมแปลกใจนะที่คุณพ่อพูดเรื่องนี้กับเขา ตอนนี้คนที่บ้านดูจะสนับสนุนให้คบกับนิชคุณต่อไป ถ้าคุณพ่อเห็นว่าดีทุกคนก็ว่าดี

อะไรนะ?” นิชคุณอึ้งไป คิดว่ายูคยอมล้อเล่น

ทำไม คุณไม่พอใจเหรอ แต่ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ บ้านฉันรวย ถึงคุณพ่อยกบริษัทให้ฉันก็ยังเหลือธุรกิจอื่นให้พี่ชายอีก ถ้าคุณเป็นแฟนฉันคุณก็ต้องมาช่วยฉันทำงานสิ

ตอนนี้ยูคยอมขอทำตำแหน่งเล็กๆ ก่อน ยังไม่พร้อมรับงานตำแหน่งใหญ่กว่านี้ ขอพัฒนาความสามารถและเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน จะได้รบรากับบอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้นไหว

นิชคุณหนักใจ กำลังคิดว่านี่มันเกินกว่าที่คิดไว้มาก ไม่อยากจะเชื่อเลย

เป็นอะไร ฉันแค่เล่าเรื่องที่คุณพ่อพูดกับฉันให้ฟัง เข้าใจดีว่าคุณลำบากใจแต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงจะหาคนอื่นท่านก็อาจไม่โปรดเท่าคุณแล้วก็ได้ ถ้าคุณจะเลิกขอเป็นหลังปีใหม่แล้วกัน และเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกที ตกลงไหม

ยูคยอมจริงจังเมื่อสีหน้าของอีกฝ่ายดูเครียด

ถึงเขาจะชอบนิชคุณแต่เขาเป็นพวกยอมรับความจริง ถ้าความสัมพันธ์ยุติตรงนี้ก็ยินดียอมรับ ถ้าอีกฝ่ายไม่ชอบเราก็ควรปล่อยเขาไป เรื่องความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้ แค่นิชคุณช่วยให้เขามีเวลาหายใจและรอดพ้นการดูตัวมาได้หลายเดือนมันก็มากเพียงพอแล้ว ถึงจะช่วยไปด่าไปก็เถอะ

ถ้าคุณยุติเรื่องนี้ฉันไม่ว่านะ ไม่ต้องคิดมาก  พอเลิกกันแล้วฉันเศร้าให้คุณพ่อเห็นไปสักพักท่านน่าจะไม่พยายามหาคนใหม่มาให้อีกหรอก

ยูคยอมยิ้มให้ ไม่ว่าอะไรจริงๆ ดันแฟ้มคืนให้เลขาสุดหล่อแล้วหันไปตั้งใจทำงาน  นิชคุณรับงานคืนแล้วออกจากห้อง

ยูคยอมเงยหน้ามองประตูที่ปิดลงอีกครั้ง อุตส่าห์เจอคนที่ทั้งตัวเองและคุณพ่อชอบเหมือนกันแล้วยังเกิดปัญหาอีกนะ ทำยังไงได้ในเมื่ออีกฝ่ายเขาไม่เต็มใจจะอยู่ด้วยกันนี่นา

            นิชคุณวางงานลงบนโต๊ะ คิดหนัก ตัดสินใจใช้เวลางานโทรศัพท์เรื่องส่วนตัว ถ้าไม่ได้พูดกับใครคงทำงานต่อไม่ได้แน่

 

 

 

 

ว่าไงพี่คุณ มีอะไรหรือเปล่าถึงโทรมาตอนนี้เนี่ยร่างบางนอนเอกเขนกในห้องนั่งเล่นอยู่คนเดียวอย่างเบื่อหน่ายตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่พี่ชายโทรหา

<อยากปรึกษาอะไรหน่อย แกอยู่คนเดียวหรือเปล่า>

อือ อยู่บ้านไม่ได้ไปไหน มีอะไร ไม่ทำงานเหรอ?”

แบมแบมถามพลางหยิบแครอทต้มจิ้มมายองเนสใส่ปาก ได้ยินเสียงพี่ชายถอนหายใจยาวเชียว

<คือเรื่องเป็นงี้..>

นิชคุณเล่าสิ่งที่เจ้านายพูดกับตนให้น้องฟัง แบมแบมฟังโดยไม่ถามอะไร ฟังจนจบแล้วถึงถาม

มีคนชอบไม่ดีหรือไงทำไมต้องคิดมาก ถ้าพี่ไม่ชอบเขาก็แค่บอกไปตามตรง เดี๋ยวเขาก็ทำใจได้เอง จะทำต่อเพราะสงสารมันโหดร้ายไปนะ

แบมแบมว่าคุณเล็กหาคนปลอบใจได้สบาย

<มันก้ำกึ่งว่ะ ตอนนี้พี่ไม่แน่ใจว่ารู้สึกยังไง จะเลิกทำก็ไม่อยากเลิก พอถามตัวเองว่ารู้สึกยังไงก็ตอบไม่ได้>

ทำไมตอบไม่ได้สับสนสินะแบมแบมเคยผ่านช่วงเวลาที่คิดไม่ตกมันทรมานและอึดอัด

<พี่ไม่คิดว่าจะชอบเด็กนั่นได้น่ะสิ แต่ถ้าชอบจริงพี่ก็ไม่อยากเจอสถานการณ์น่าอึดอัดอย่างพวกคำนินทาไรเงี้ย ต้องเจอแน่นอน เราต่างกันเกินไปนะ>

ฉันเข้าใจนะ ฉันก็เคยโดน พี่ลองเปิดใจดูหน่อยสิ มันอาจไปได้สวยก็ได้ใครจะรู้

            <พี่ไม่ใช่แกนะ พูดกันตรงๆ มีผัวรวยมันยังไม่อะไรเท่ามีเมียรวยไหมวะ แกเข้าใจสถานะที่แตกต่างระหว่างพี่กับแกไหม นี่แค่เปรียบเปรยไม่ได้อยากจะอะไรกับคุณหนูนั่นนะ>

แบมแบมอมยิ้มเมื่อพี่รีบออกตัวก่อน จะอธิบายยืดยาวทำไม เขาเข้าใจหรอกน่า

ก็ไม่ใช่น่ะสิ อย่าเพิ่งไปคิดเรื่องอนาคต เอาตอนนี้ดีกว่า ตอบตัวเองให้ได้ก่อนเถอะว่าชอบคุณยูคยอมเขามั่งรึเปล่า ถ้าชอบก็คบกันไปสิ บ้านเขาเปิดทางให้แล้วนี่ พี่ควรจะมีความสุขได้แล้วนะ อย่าไปแคร์ใครมาก แคร์แค่ตัวเราเองก็พอ

แบมแบมยืมคำพูดพี่ยองแจที่เคยพูดไว้เมื่อนานมาแล้ว เขากล้าพูดเพราะทำใจได้แล้ว

<เอางั้นเหรอ จะทำยังไงดีวะเนี่ย>

แบมแบมฟังไปยิ้มไป อาจมีข่าวดีเร็วๆ นี้มั้งเนี่ย

ไม่หวั่นไหวเหรอคุณยูคยอมน่าสนใจดีนะ แม่กับโซมีก็ชอบเขาน่าดู

ตอนคุณเล็กไปเที่ยวบ้าน โซมีเล่าให้ฟังว่าคุณหนูเข้ากับคนที่ไร่ได้ดีเกินคาด แถมค้างบ้านเขาได้โดยไม่บ่นสักคำ

<ก็จริง เครียดว่ะ จะลองคิดดูละกัน นี่แกเป็นไงบ้างยังแพ้ท้องอยู่ไหมแล้วทำอะไรอยู่>

จะทำอะไรล่ะก็นอนดูทีวี หาอะไรกินแก้เซ็ง เรื่องแพ้มันก็แพ้เป็นปกติอยู่ละ

<ดีแล้ว เดี๋ยวไว้คุยกันใหม่ พี่ทำงานก่อน ดูแลตัวเองด้วยล่ะ>

            พูดจบก็วางไปเลย เคยให้น้องได้โต้ตอบอะไรไหมครับนิชคุณ

            น่าเบื่อจัง ออกไปหาคุณพ่อกันดีกว่านะตัวเล็ก

แบมแบมกินแครอทหมดจานก็ปิดโทรทัศน์ มองนาฬิกาว่ากี่โมงแล้วจะได้ไปกินข้าวเที่ยงกับพี่มาร์คซะเลย วันนี้พนักงานทีบีทำงานวันสุดท้ายก่อนหยุดยาวปีใหม่ด้วย

           

 

 

 

            ทำไมพี่ให้พนักงานหยุดก่อนปีใหม่ตั้งอาทิตย์นึงเลยล่ะครับ

แบมแบมถามมาร์คที่เพิ่งกลับจากห้องประชุม ถือโทรศัพท์ที่เปิดจอโซเชียล พี่ๆ โพสต์ถึงแพลนที่จะทำช่วงปีใหม่ ตอนแรกนึกว่าพี่มาร์คใช้ความเป็นประธานบริษัทหยุดคนเดียวล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ นี่เผื่อแผ่พนักงานด้วย

พี่ไม่ได้บอกเหรอครับมาร์คนึกว่าตนบอกแม่แกะไปแล้วเสียอีก แบมแบมส่ายหน้า

            ทำไมให้หยุดไวจัง

ให้เขาไปชาร์ตพลังกันไงล่ะครับ เพราะเรามีงานใหญ่กันตั้งแต่ต้นปี

งาน?”

ไม่ได้ติดตามข่าวเลยเหรอ พี่พัฒนาแอพพลิเคชั่นใหม่เสร็จแล้วน่ะ และต้องจัดงานแสดงเพื่อเชิญลูกค้า เหล่าบล็อกเกอร์ และพวกนักข่าวมาร่วมงานด้วย ต้นปีเป็นแอพฯ ปลายปีจะเป็นเกมไงครับ

มาร์ครื้อแฟ้มงานบนโต๊ะทำงานตนพลางตอบคำถามแม่แกะขี้สงสัย

อ่า..ไม่รู้เรื่องเลยครับ แบมเป็นพวกไม่ใช้ไอ้เทคโนโลยีอะไรแบบนี้อยู่แล้วแบมแบมลืมไปสนิทเลยว่าทีบีไม่ได้ทำเกมขายอย่างเดียว

แต่เรียนวิศวะคอมฯเนี่ยนะ?” มาร์คหัวเราะ

โธ่ เรียนแต่ไม่ใช้ไม่เห็นจะแปลกเลย แบมแบมอายนิดหน่อยเมื่อถูกแซว

แบมแบมมาเที่ยวที่ทีบีนั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องทำงานมาร์ค พอเบื่อก็ลงไปหาพี่ทั้งสี่ ก่อนหน้านี้ยังงงอยู่ว่าทำไมงานยุ่งกันจังเพราะทำแอพฯตัวใหม่ของบริษัทนี่เอง พี่ๆ ไม่มีใครบอกเขาด้วยว่ากำลังทำอะไรกันอยู่ สงสัยจะคิดว่าเขารู้แล้วหรือไม่ก็เห็นเป็นเด็กฝึกงานเลยไม่บอก เขาควรสนใจเรื่องของที่นี่ให้มากกว่านี้สินะ ที่ผ่านมามีเรื่องให้คิดเยอะแยะจนไม่สังเกตเลย

มานี่สิ พี่จะให้ดู ความลับของบริษัทเลยนะเนี่ย

มาร์คเรียกคนที่นอนปรือตาจะหลับให้มาหา แบมแบมลุกอย่างอ้อยอิ่งเพราะขี้เกียจ

ให้แบมดูไม่กลัวแบมขโมยไปขายคู่แข่งเหรอ

จะใจร้ายกับพี่ขนาดนั้นเชียว เดี๋ยวไม่มีเงินเลี้ยงลูกนะ” 

แบมแบมอมยิ้ม อยากให้ดูก็ดู เขาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ทำงาน มองจอคอมพิวเตอร์

สุดยอดไปเลยเห็นของต้นแบบแล้วตื่นตาตื่นใจ เขาได้เห็นสินค้าทีบีก่อนใครเลยนะ

ใช่ไหมล่ะมาร์คยิ้ม ภูมิใจกับผลงานชิ้นใหม่ของทีบี เมื่อเปิดใช้คนที่สนใจจะมีจำนวนมหาศาล หุ้นของทีบีก็จะพุ่งทะยานขึ้นอีก

ทุกคนเก่งจังเลยนะครับ

แน่นอนมาร์ครั้งแบมแบมมานั่งตัก เปิดข้อมูลอื่นๆ ให้ดูอีกโดยไม่หวงแม้แต่น้อย

พี่เคยเลยเกมตัวเองบ้างไหมครับเนี่ยแบมแบมนึกภาพมิสเตอร์อี้เอินเล่นเกมเหมือนชายหนุ่มธรรมดาทั่วไปไม่ออกเลย

เคยสิ เล่นกับจินฮวานบ่อยไปมาร์คเกยคางกับไหล่บาง

จริงน่ะ

ถ้าพี่ไม่ชอบเล่นพี่จะทำมันขึ้นมาทำไมล่ะครับมาร์คหัวเราะเมื่ออีกฝ่ายดูไม่เชื่อถือในตัวเขาเลย  นี่เกมเมอร์ตัวยงเลยนะจะบอกให้

ไม่เคยเห็นเล่นเกมที่บ้านเลย

ไม่รู้จะเล่นกับใคร เล่นคนเดียวไม่สนุก

แบมก็เล่นเป็นนะ

เก่งหรือเปล่า

โอ้โห ดูถูกเหรอครับ เก่งสิ!หนอยแน่ ถามแบบนี้หมายความว่าไง

ฮะฮะ คนเก่งที่ไหนพูดชมตัวเองล่ะครับหื้ม? เขาต้องให้คนอื่นบอกสิ

มาร์คโอบเอวคนที่เอนมาพิงตัวเขา แบมแบมไม่ได้คิดเลยว่าจะรบกวนมาร์คหรือเปล่า แต่ถ้าไม่พูดก็แปลว่าพิงได้

แข่งกันไหมล่ะครับ

พี่ไม่เคยแพ้ใครหรอกนะ

แบมก็ไม่ ถ้าพี่แพ้พี่จะให้อะไรแบม

ถ้าพี่แพ้ แบมอยากได้อะไรพี่ให้ได้หมดนั่นล่ะ แต่ถ้าพี่ชนะ พี่ขอ..

อย่าขออะไรหื่นกามนะแบมแบมดักคอไว้ก่อน พี่มาร์คนี่ตามใจมากไม่ได้เดี๋ยวได้ใจ

เด็กขี้ระแวง พี่ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำมาร์คหัวเราะ แบมแบมมองด้วยหางตาก่อนจะยกมือตีแก้มขาวเบาๆ อย่างหมั่นไส้

แบมไม่ไว้ใจหรอก นั่นจะทำอะไรครับแบมแบมจับมือที่กำลังล้วงเข้ามาในเสื้อของตน พูดไม่ทันขาดคำ! เห็นไหมว่าเขาไม่ได้ระแวงไปเอง

เปล่า พี่ทำงานอยู่นะ

ตรงไหนครับแบมแบมหยิกให้พี่มาร์คเลิกทำรุ่มร่าม นี่ที่ทำงานนะ

อื้อพี่มาร์ค พี่ยองแจเข้ามาเห็นจะทำยังไงคนตัวเล็กถอนใจ เหนื่อยใจเหลือเกินเมื่อเรียวปากซุกซนลากไล้ผ่านแก้มใสและหยุดหยอกล้ออยู่ที่ลำคอขาว ขบเม้มผิวเนื้อเนียนที่ซอกคอ

ก็โชว์คุณยองแจไปเลยไง

ถ้าไม่เลิกแบมจะกลับแล้วนะ

เดี๋ยวค่อยกลับพร้อมกัน

ก็ละ..แบมแบมสะดุ้งเมื่อยังพูดไม่ทันจบคนภายนอกก็เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา

ท่านครับ คุณลี..อ่าว ขอโทษครับ

ยองแจผงะเล็กน้อยเมื่อเข้ามาแล้วเจอภาพส่วนตัวของเจ้านายซะนี่

แบมแบมรีบลุกจากตักมาร์ค ขณะที่เจ้าของห้องถอนหายใจ ดูไม่สบอารมณ์นิดๆ

มีอะไรนะครับคุณยองแจ

ก็..คุณลีที่นัดไว้มาถึงแล้วน่ะครับยองแจทำตัวปกติเหมือนไม่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่

ขอบคุณครับมาร์คยิ้มให้เลขานุการคนสวยก่อนจะขยับสูทที่สวมอยู่ ลุกขึ้น ยองแจพยักหน้าแล้วออกจากห้องทำงานไป

โอ๊ย!มาร์คสะดุ้งเมื่อถูกฟาดเข้าที่ไหล่อย่างแรง รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเลือนลงทันที

พี่เจ็บนะครับมาร์คเจ็บจริงไม่ได้แกล้งทำเพื่อขอความเห็นใจเลยนะ

แบมบอกแล้วใช่ไหมว่าเดี๋ยวพี่ยองแจมาเห็น!แบมแบมฟาดอีกหลายที เริ่มหงุดหงิด

โธ่ งอนเหรอครับ ขอโทษนะแม้มาร์คจะอ่อนแค่ไหนแบมแบมก็ยังเคือง

ไม่ทันแล้ว ไปทำงานเลยไป

แบมแบมฟาดที่อกกว้างไปอีกทีปิดท้ายแล้วเดินปึงปังออกจากห้องไป มาร์คทำใจได้แล้วล่ะ อารมณ์คนท้องก็แบบนี้ล่ะนะเดี๋ยวก็หาย

 

 

 

 

ทำไมหน้างอแบบนั้นล่ะแบม

พี่มินทักเมื่ออดีตเด็กฝึกงานและเลื่อนเป็นภรรยาท่านประธานเดินเข้ามาในแผนกโดยไร้รอยยิ้มเหมือนที่มาก่อนหน้านี้

มีเรื่องกับพี่มาร์คนิดหน่อยครับ ช่างเถอะพูดแล้วอารมณ์เสียแบมแบมลากเก้าอี้มานั่ง

อย่าไปหงุดหงิดคิดมากเลยนะ กำลังมีเจ้าตัวเล็กต้องทำใจให้แจ่มใสสิจ๊ะเจียปลอบ

พยายามแล้วนะครับแบมแบมถอนหายใจ หยิบหนังสือบนโต๊ะพี่มาเปิดผ่านๆ

เรื่องที่แบมแบมท้องคนในทีบีรู้กันทั่วหมดแล้ว เพราะแบมแบมมาหาพวกพี่เลี้ยงแล้วเล่าให้ฟัง ไม่ได้ปิดบัง ข่าวก็เลยแพร่ไป แบมแบมไม่รู้เหมือนกันว่าใครพูดต่อกันไปแต่ชินแล้วที่เป็นประเด็น จะรู้ตอนไหนก็เหมือนกัน ตอนงานแต่งงานทุกคนที่ทีบีก็ต้องไปแล้วจะรู้อยู่ดีว่าเขาท้องก่อนแต่ง

กินขนมไหมแบม อร่อยนะเซฮุนชูถุงขนมล่อหลอกคนท้อง เจ้าอร่อยแถวบริษัทที่กลุ่มเขากินประจำ แบมแบมสไลด์เก้าอี้ไปหาคว้าขนมหมับ

ขอบคุณนะครับคนท้องค่อยยิ้มออกหน่อย

ทุกคนเห็นอย่างนั้นก็ดีใจ ไม่ค่อยชินแบมแบมตอนไม่ยิ้มแย้มเท่าไร

เดี๋ยวท่านก็ลงมาตามอีกหรอกฮันบินลุกไปหาน้ำมาให้

ถึงลงมาตามแบมก็ไม่ไปด้วยแล้วครับ คนแบบนั้นน่ะอยู่คนเดียวไปเลยแบมแบมกัดขนมคำโตแก้หงุดหงิดจนเต็มแก้มทั้งสองเหมือนกระรอกเลย

ถ่ายรูปกันเถอะเซฮุนไวนักละเรื่องแบบนี้ รีบลุกมาหาพร้อมโทรศัพท์ในมือ แบมแบมหันไปมองกล้อง ยังไม่ทันจะเคี้ยวพี่เซฮุนก็กดถ่ายไปแล้ว

ฮือ น่ารัก เหมือนกระรอกตัวเล็กๆ เลย พี่ขอเอาไปตั้งรูปโปรไฟล์ได้ไหม

จะดีเร้อ รูปคู่นี่ถ้าท่านมาเห็นแกโดนไล่ออกแน่ โพสต์เลยฉันจะแชร์ฮันบินสะกิดเพื่อน

แหม ท่านไม่ขี้หึงขนาดนั้นหรอกเนอะ

เซฮุนกดโพสต์รูปในโซเชี่ยลที่ทั้งกลุ่มเล่นเหมือนกันแล้วหันมายิ้มให้แบมแบม ร่างบางพยักหน้าหงึก

น่าเอ็นดูจริงๆ ด้วย แต่ท่านเล่นอะไรพวกนี้ด้วยเหรอ?” มินไม่แน่ใจ

เคยแอดเฟรนด์พวกเราอยู่นะเจียคอมเม้นท์รูปเซฮุนแล้วเลื่อนไปดูเพื่อนที่ติดตามไว้

งานเข้าซะล่ะมั้ง ท่านก็เล่นนี่เจียชูมือถือของตนให้ทุกคนดู

เออ เพิ่งนึกได้ แผนกอื่นไม่โดนนะ ถึงโดนก็ไม่กี่คน แต่แผนกเธอท่านแอดทุกคน ที่จริงไม่มีใครอยากรับเพราะจะนินทาเจ้านายกันไม่ได้ แต่ไม่รับก็เสี่ยงต่อการถูกตัดเงินเดือนกันอีก

ลบทำไมครับ ไม่ต้องลบทิ้งไว้แบบนี้ล่ะ เล่นอะไรกันบ้างก็โพสต์ให้หมดทุกอันเลยนะ

แบมแบมบอกแล้วคอมเม้นท์รูป ปกติไม่เล่นนะกับเพื่อนก็ไม่คุยกันผ่านสังคมออนไลน์แต่ตั้งแต่มีข่าวเดทกับท่านหลายเดือนก่อนคนก็ติดตามเพิ่มทีละนิดจนมาเยอะช่วงนี้ คุณเจย์เคยบอกว่าพี่มาร์คขี้หึง แบมแบมไม่เชื่อจะลองพิสูจน์ดูสักที เอาคืนเรื่องในห้องทำงานด้วย พูดไม่รู้ฟัง!

เมื่อโดนภรรยาท่านประธานสั่งทุกคนก็ต้องทำตามล่ะนะ ตอนนี้กลายเป็นพี่ทั้งสี่พักงานกันชั่วคราวเพื่อเล่นเป็นเพื่อนแบมแบม แต่งานก็ไม่มีอะไรแล้วเพราะโหมงานกันหนักเพื่อให้เสร็จทันหยุดยาวไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อน โชคดีไปอีกที่ได้โบนัสก้อนโต หยุดก่อนวันหยุดที่คิดไว้ตั้งหนึ่งอาทิตย์ วางแผนเตรียมตัวเที่ยวกันไม่ทันเลย

อ่ะ..ท่านมาเม้นฉันว่ะ

เซฮุนสะดุ้งเมื่อได้เครื่องหมาย“ ! ”ใต้โพสต์หนึ่งอัน หลังจากโพสต์ไปครึ่งชั่วโมง

ท่านคอมเม้นท์สั้นแค่นี้เองจริงๆ นะ แค่นี้หมายความว่าอะไร?!

รู้ตัวแล้วสินะครับ ดีจัง ขอบคุณนะครับพี่เซฮุนแบมแบมพึมพำแล้วหันไปยิ้มให้เซฮุน

ชายหนุ่มเลิ่กลั่ก มองหน้าแบมแบมและเพื่อนๆ สลับกัน ทั้งหมดไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

ว่างงานกันมากหรือครับถึงเล่น SNS ในเวลางาน

ผ่านไปไม่กี่นาทีหลังจากเซฮุนได้เครื่องหมายเตือนอันน่าตื่นตระหนก ทั้งแผนกก็ได้ขนลุกกันถ้วนหน้าเมื่อท่านประธานมาปรากฏตัวถึงที่แล้วเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง

ต้นเหตุทั้งสี่หันไปเจอกับเจ้านายที่กอดอกยืนมองกลุ่มเขาเขม็งแล้วอยากกลั้นใจตาย สายตาวาววับน่ากลัวมากจริงๆ

เอ่อ..เซฮุนอึกอักไม่รู้จะพูดอะไร ทุกคนทำได้แค่โค้งให้เจ้านายแล้วซ่อนมือถือกันไว้

อ่าว พี่ไม่ได้คุยธุระกับคนที่ขอพบหรอกเหรอแบมแบมถามตาใส กินขนมไม่ทุกข์ร้อน

คุยเสร็จแล้วครับแค่แวะลงมาดูอะไรนิดหน่อย..เหมือนแผนกนี้จะว่างงานกันมากๆ  ถ้าอย่างนั้นน่าจะหางานให้ทำเพิ่ม วันหยุดล่วงหน้าอาทิตย์นึงริบคืนนะครับ

มาร์คเผยรอยยิ้มให้เห็นแต่ตาไม่ยิ้มไปด้วยเลย ทุกคนอ้าปากค้างเมื่อโดนเอาวันหยุดคืน

พี่มาร์ค! ทำแบบนี้ได้ยังไงครับ จะหยุดก็ต้องหยุดกันทั้งหมดทีบีเลยสิแบมแบมแย้งเป็นกระบอกเสียงให้ทุกคน

ต้องทำเหมือนกันทั้งหมดสินะ อย่างนั้นทั้งบริษัทไม่ต้องหยุด คุณไปบอกให้ประกาศให้รู้กันด้วยนะครับ

มาร์คชี้มินให้ไปจัดการ หญิงสาวกำลังช็อคเมื่อแพลนที่วางไว้พังทลายในพริบตา

พี่มาร์ค!แบมแบมเห็นท่าไม่ดีเมื่อพี่มาร์คเอาจริง

จะเรียกทำไมครับ พี่ได้ยินแล้ว ห่างกันแค่นี้เอง”     

มานี่เลยแบมแบมดึงมาร์คไปคุยกันให้ห่างจากทุกคน พอแน่ใจว่าพ้นระยะการได้ยินแล้วก็กอดอกจ้องหน้าหล่อเขม็ง      

ทำแบบนี้ทำไมครับ

พี่ทำอะไร

บอกให้ทุกคนทำงานต่อแบบนี้เขาก็ดีใจเก้อกันน่ะสิ

แล้วแบมหนีพี่ลงมาถ่ายรูปคู่กับผู้ชายคนอื่นหมายความว่าไงมาร์คหันหน้าจอโทรศัพท์ที่ถืออยู่เปิดค้างหน้ารูปเจ้าปัญหาไว้ให้แบมแบมดู

แค่เล่นกัน แบมไม่นึกว่าพี่จะจริงจังอะไรขนาดนี้นี่

แน่ใจว่าไม่รู้ว่าพี่ขี้หวง?”

ก็..แบมแบมอ้ำอึ้ง ที่จริงก็ไม่รู้ แค่ลองของเฉยๆ ไม่คิดว่าจะจริง

ว่าไงล่ะ

อย่าคาดคั้นแบมนะ แค่ถ่ายเล่นกับพี่เขาเฉยๆ พี่จะมาดุแบมไม่ได้ ตัวเองทำอะไรไว้แบมยังไม่หายโกรธนะรู้หรือเปล่า ถ้าพี่จะเคืองก็เชิญเลย แบมไม่คุยด้วยแล้ว อ้อ ถ้าจะง้อเรื่องแรกที่ควรทำคือยกเลิกคำสั่งเมื่อกี้นะครับ

แบมแบมเดินหนีออกจากแผนกไป ท่าทางปั้นปึ่งโกรธจริงๆ 

มาร์คถอนหายใจ เอากับเขาสิ นี่ไม่มีสิทธ์หึงหวงเลยใช่ไหม เขาเป็นทาสแกะโดยสมบูรณ์แล้วสินะ ยอมก็ได้ มาร์คจะทำอะไรได้เล่า อะไรยอมได้ก็ต้องยอมไป เดี๋ยวแม่แกะน้อยอกน้อยใจพาลูกแกะในท้องหนีกลับบ้านไร่ล่ะแย่เลย 

เราควรทำไงดีวะแกเจียสะกิดฮันบิน อยากรู้เหลือเกินว่าท่านและแบมแบมคุยอะไรกัน

จะรู้เหรอ ท่านหวงน้องมากเลยชะตาขาดแล้วล่ะพวก”  ฮันบินไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

แกเลยที่เริ่ม ไอ้ตัวต้นเหตุมินหันไปโทษเซฮุน

ขอโทษ ก็แบมแบมน่ารักมากนี่นาเซฮุนสลด ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่

ทั้งหมดหยุดซุบซิบกันเมื่อท่านหันมาทางพวกเขา สายตานั้นจ้องเขม็งเจาะจงไปที่เซฮุน

อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะครับ

คะ..ครับชายหนุ่มสะดุ้งก่อนจะรับคำ

เรื่องวันหยุดก็ตามเดิมนะครับ

เอ่อ..ตามเดิมนี่คืออะไรคะเจียทำใจกล้ายกมือถาม

หยุดล่วงหน้าไงครับ หรือไม่อยากหยุด พรุ่งนี้มาทำงานต่อก็ได้นะมาร์คทำสีหน้าประหนึ่งจะบอกว่า ไม่เอาก็บอกได้นะ

หยุดค่ะ! ขอบคุณมากนะคะท่านเจียสะดุ้งรีบตอบก่อนท่าจะเปลี่ยนใจอีก   

มาร์คถอนหายใจอีกทีแล้วก็เดินจากไป ความอึดอัดกระจัดกระจาย หายใจกันได้ทั่วท้อง

แบมแบมน้อยของเราโตแล้วสินะมินซับน้ำตาแบบแกล้งทำ ทุกคนหันมอง

พวกแกคิดว่าท่านจะยอมให้พวกเราหยุดล่วงหน้าได้เหมือนเดิมเหรอ ถ้าแบมแบมไม่ได้พูดอะไรเข้า มาอย่างกับพายุแบบนั้น

มินพูดแล้วขนลุก ออร่าความหึงแผ่กระจายพอกับคาริสม่า

เออว่ะ

ทุกคนจะจำไว้ว่าจะเข้าใกล้แบมแบมต่อจากนี้ต้องมีระยะห่างแล้ว เพราะแบมแบมไม่ใช่น้องน้อยในแผนกคนเดิมแล้วนะ

 

 

 

 

 

คุณดัลกูวางสายจากภรรยาที่ไปงานสมาคมของบรรดาคุณหญิงคุณนายแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่วันนี้เงียบผิดปกติ ลูกชายคนโตเล่นโทรศัพท์มือถือส่วนลูกชายคนเล็กเหม่อลอย

น้องเป็นอะไรไปดัลกูถามลูกคนโตพลางมองไปทางลูกคนเล็กที่นั่งกอดหมอนอิงไม่พูดไม่จา

ชายหนุ่มมองน้องแล้วส่ายหน้า หันมาสนใจแชทกับภรรยาผ่านจอมือถือเครื่องหรู         

ไม่รู้เหมือนกันครับ

ทะเลาะกับแฟนหรือเปล่า

เรื่องที่ทำให้คุณเล็กของพ่อไม่สบายใจก็มีแค่เรื่องผู้ชายกับของลิมิเต็ดอิดิชั่นที่หมายตาไว้ถูกฉกไปก่อนจะซื้อทันนั่นล่ะ

นิชคุณไม่ใช่คนที่จะชวนทะเลาะก่อนนะครับมีแต่คุณเล็กของเรานั่นล่ะที่แสนงอน

พี่ชายเอนไปทางแฟนน้องมากกว่าว่าไม่น่างี่เง่า ดูกันออก คุณดัลกูถอนใจเดินไปนั่งกับลูกคนเล็ก

มีอะไรหรือเปล่าคุณเล็ก

คุณพ่อ..ก็มีนิดหน่อยน่ะครับยูคยอมหันมามองหน้าบิดาแล้วถอนหายใจทิ้งบ้าง

มีอะไรหรือเปล่า ทะเลาะกับนิชคุณหรือไง

ไม่เชิง ก็คือว่า..

ยูคยอมเล่าเรื่องที่คุณกับเลขาปากจัดวันนี้ให้พ่อฟัง แต่ไม่ได้เล่าทั้งหมด เรื่องความสัมพันธ์กำมะลอก็ไม่เอ่ยถึง

เขาดูลำบากใจ ไม่พอใจอะไรสักอย่าง เราอาจไปกันไม่รอดก็ได้นะครับยูคยอมไม่ได้แสร้งทำเลยนะ นี่คือเครียดจริง

เขาอึดอัดที่พ่อดีกับเขาหรือ?”

ครับยูคยอมพยักหน้ารับท่าทางหงอยๆ

เขาลำบากใจที่พ่อบอกว่าจะยกบริษัทให้เขาหรือ?”

ใช่ครับยูคยอมพยักหน้าอีก

ดัลกูไม่แปลกใจเลย นิชคุณมีความหยิ่งทะนงในตนเอง คนอย่างผู้ชายคนนั้นน่ะมีหรือจะเกาะภรรยาหาความสุขสบาย ดูเป็นคนที่อยากดูแลคนรักด้วยความสามารถตัวเองเสียมากกว่า

พี่นิชอยากให้คุณเล็กทำกับข้าวได้ ทำงานบ้านเป็น ทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่ช็อปปิ้งอย่างเดียวได้ คุณเล็กทำไม่ได้นะคุณพ่อก็รู้

ยูคยอมสลดกว่าเดิม นั่นหาแฟนหรือแม่บ้านกัน

            เป็นธรรมดา ใครก็อยากทานอาหารฝีมือคนรักทั้งนั้น ถึงมีคนรับใช้เรื่องบางอย่างเราก็ต้องดูแลเขา ถ้าคุณเล็กคบกันไปยาวๆ จนแต่งงานกันได้จะดีมากเลยนะดัลกูวางมือบนผมนุ่ม

โหย..พี่นิชจะทิ้งคุณเล็กไปวันไหนคุณเล็กยังไม่รู้เลย”          

ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ เราสองคนชอบกันไม่ใช่เหรอ ถ้าเขารับที่เราแตกต่างกับเขาไม่ได้เขาจะมาขอลูกพ่อเป็นแฟนทำไมคำพูดของดัลกูทำเอายูคยอมชะงัก

ก็..คุณเล็กไปอ่อยเขาไงยูคยอมหลบสายตาพ่อ

แหม..ถึงจะเป็นเรื่องที่รู้ๆ อยู่แต่มาพูดตรงแบบนี้พ่อก็ทำตัวไม่ถูกนะคุณเล็ก

พี่นิชคงตามืดบอดไปชั่วขณะมั้งเลยหลวมตัวมาคบคุณเล็ก พอเห็นอะไรมากขึ้นก็เลยจะตีจากไง ความรวยกับความน่ารักของคุณเล็กไม่มีผลต่อพี่นิชสักนิดเลยคุณพ่อ ผู้ชายอะไรไร้อารมณ์ชะมัด ทุกวันนี้มีแต่ดุคุณเล็ก สักวันเขาคงเบื่อน่ะครับ

            อย่าทำให้เขาเบื่อสิ พ่อชอบเขา พ่ออยากได้เขามาเป็นเขยจริงๆ นะ

นิชคุณมีความทะเยอทะยานคุณดัลกูดูออก นิชคุณไม่ได้ปฏิเสธซะทุกอย่างและทุกโอกาสที่ดัลกูหยิบยื่นให้แต่จะรับในสิ่งที่ตนสามารถรับได้เท่านั้น

ดัลกูไม่ได้จะมีอคติแต่ถ้าเป็นคนอื่นไม่ใช่นิชคุณ การได้เป็นเขยตระกูลคิม มีตำแหน่งใหญ่โต ถูกครอบครัวคิมสนับสนุนทุกทาง เป็นใครก็ต้องคว้าไว้ ทำไมนิชคุณถึงลำบากใจและไม่อยากได้ล่ะ เพราะนิชคุณเป็นคนดีและคนแบบนี้มีหรือดัลกูจะปล่อยไป

ยากครับ

โธ่ อย่าถอดใจสิลูกครั้งนี้คุณเล็กก็จะทำให้พ่อผิดหวังอีกแล้วหรือ

มันยากจริงๆ นี่ครับ

คุณเล็กทำอะไรไม่ได้เลยหรือไง

ดัลกูไม่ได้อยากให้ลูกจับผู้ชายให้อยู่หมัดจนตัวสั่น แต่คนดีมันไม่ได้มีผ่านเข้ามาบ่อยนะ

ถ้าพูดถึงขนาดนั้นคุณเล็กจะลองดูครับ แต่ไม่มั่นใจในตัวเองเลย

ไม่มีใครไม่หลงรักคุณเล็กของพ่อหรอก ถึงจะเอาแต่ใจและขี้งอนไปหน่อยก็เถอะ คนอย่างหนูต้องคู่กับคนดุๆ อย่างพี่เขานั่นล่ะเหมาะสมที่สุด

ดัลกูขยี้ผมลูกอย่างเอ็นดู ตั้งแต่คบกับนิชคุณ ดัลกูเห็นว่ายูคยอมทำตัวดีขึ้นมาก อยู่เมืองนอกนี่ข่าวเข้าหูตลอดว่าเป็นเจ้าพ่อสายปาร์ตี้ ยังดีที่คุณเล็กของพ่อตั้งใจเรียนจบได้ปริญญากลับบ้าน พอกลับมาก็ไม่เข้าบ้าน ต่อรองขอเที่ยวต่อตั้งครึ่งปีถึงจะยอมทำงาน แต่ที่ขอไว้คุณเล็กก็ล้มเลิกไปไม่ได้ทำตามที่ตั้งใจเพราะมีนิชคุณเป็นเลขานี่ล่ะ ตั้งอกตั้งใจทำงาน ไม่รู้นิชคุณขู่อะไรไว้หรือเปล่า ยอมกลับมาอยู่บ้านด้วย ตกกลางคืนก็ไม่เที่ยวเตร่

คุณเล็กเล่าให้พ่อฟังว่าเคยออกไปเที่ยวแล้วขับรถไม่ไหวให้นิชคุณไปรับเลยโดนด่าจนสร่างเมาเลยทีเดียว  ถ้าลูกคบใครแล้วชีวิตดีขึ้น มีหรือพ่อแม่จะไม่สนับสนุน ถึงนิชคุณจะโหดไปหน่อยก็เถอะ แต่ถ้าไม่ได้ยาแรงยูคยอมก็คงไม่ได้สติ

คุณเล็กทนไม่ไหวละ คุณเล็กขอไปเคลียร์กับพี่นิชก่อนแล้วจะรีบกลับ

ยูคยอมเงียบไปครู่หนึ่งก็วางหมอนอิงลงบนโซฟา ดัลกูมองลูกชายที่ลุกขึ้นยืน

เอางั้นเหรอ นี่ค่ำแล้วนะจะรบกวนพี่เขาหรือเปล่า

ไม่หรอกครับ แค่สองทุ่มเอง ไปนะครับยูคยอมหอมแก้มพ่อแล้วรีบลุกไป

ดัลกูถอนหายใจ ลูกคนนี้นี่นึกจะทำอะไรก็ทำเลย ตามไม่ทันจริงๆ

 

 

 

 

 

            นิชคุณวางโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายจากแม่ลงบนโซฟาแล้วลุกไปทำมื้อเย็นกิน ชีวิตหนุ่มโสดก็เงียบเหงาแบบนี้นี่ล่ะ แบมแบมย้ายไปอยู่กับมาร์คแล้ว นานๆ จะมาบ้านสักทีแต่นิชคุณก็เข้าใจนะแค่ตัวคนเดียวก็ปลีกตัวมาหาพี่ยากแล้วนี่ยังท้องอีก มาร์คไม่ปล่อยมาค้างกับเขาแน่

            นิชคุณละมือที่กำลังหั่นเนื้อเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงออด

ใครมาป่านนี้วะนิชคุณเดินไปเปิดประตู

คงไม่ใช่แบมแบมหรอกนะ แค่คิดถึงปุ๊บก็มาปั๊บมันจะแฟนตาซีเกินไป

นิชคุณเปิดประตูออกไปแล้วชะงักเมื่อเจอคุณหนูคิมยืนอยู่    

ยูคยอมอึ้งไปนิดที่พอประตูเปิดก็เจอกับอกเปลือยเปล่าของเจ้าของบ้าน

            อ่าว มาทำอะไรล่ะคุณ

ก็แค่มามาคุยด้วย ซื้อขนมมาฝาก

ยูคยอมมองข้ามไหล่อีกคนเข้าไป แหม เจอผู้ชายถอดเสื้อเต็มตาแบบนี้ใช่ว่าคุณเล็กจะด้านชา นี่ก็หน้าบางนะ แอบเขินนิดหน่อย ไม่ใช่ไม่เคยเห็น แต่เพราะรู้สึกกับผู้ชายที่มองคนละความรู้สึก ยังไงมันก็แตกต่างกัน

นิชคุณมองเด็กหมูที่บุกมาบ้านด้วยความแปลกใจ เพราะเขาไม่เคยบอกที่อยู่กับเด็กนี่มาก่อน แต่พอนึกได้ว่าเด็กหมูรู้ทุกเรื่องของเขาเท่าที่เจ้าตัวอยากรู้ก็เลิกสนใจ

            “ขอเข้าไปหน่อย มันหนาวนะยูคยอมท้วงเมื่อเจ้าบ้านยืนนิ่ง นิชคุณเบี่ยงกายหลบให้

เล็กจังยูคยอมพึมพำ มองบ้านเล็กแต่สะอาดและเป็นระเบียบ รู้ว่าตอนนี้นิชคุณอยู่คนเดียวเพราะแบมแบมย้ายไปอยู่บ้านพี่มาร์คนานมากแล้ว แสดงว่านิชคุณดูแลบ้านเองสินะ

ขอโทษด้วยละกันที่มันเล็ก จะนั่งตรงไหนก็ตามสบาย น้ำดื่มบริการตัวเองนะ อยู่ในตู้เย็น

นิชคุณเดินกลับไปที่ครัวเพื่อทำอาหารต่อ

ยูคยอมถอดเสื้อโค้ทบางราคาแพงพาดกับโซฟาเพราะไม่มีที่แขวนเสื้อ คุณหนูคิมมองชายหนุ่มที่สวมกางเกงวอร์มตัวเดียวยืนหันหลังมาทางนี้ 

นิชคุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ? หรือว่าเพราะอยู่คนเดียวเลยต้องทำอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทำกินกันตายอะไรแบบนั้น ในความคิดยูคยอม นิชคุณไม่น่าเป็นผู้ชายที่ชอบทำครัว แบมแบมต่างหากที่ดูท่าจะทำอาหารเก่ง และคงเก่งจริงเพราะพี่มาร์คชมแม่ของลูกให้ฟังบ่อยมาก คนขี้เห่อ

จะพูดก็พูดสิคุณ มองอยู่ได้ โรคจิตหรือไงเด็กลามก

นิชคุณเอ่ยทั้งที่ไม่ได้หันมา ยูคยอมสะดุ้ง

อะ..อะไร! ใครมองคุณห๊ะ

หนอย ไม่ได้ตั้งใจมองสักหน่อย ใครใช้ให้เปลือยท่อนบนล่ะ ไม่หนาวหรือไงทำไมไม่รู้จักใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ถึงหุ่นดีมากก็เถอะแต่ใครเขาอยากมองกันล่ะ!

ยูคยอมค้อนใส่แผ่นหลังอันเปลือยเปล่า ทรุดลงนั่งบนโซฟา

อ่าว คุณไม่ได้มองผมหรอกเหรอ ผมออกจะเซ็กซี่

อี๊ คนหลงตัวเอง!

หึ อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้นล่ะยูคยอมหน่ายใจกับคนกวนประสาท

ขณะที่ยูคยอมเล่นโทรศัพท์แก้เบื่อรออีกฝ่ายทำอาหารเย็น ร่างสูงที่พักการทำอาหารชั่วคราวก็ล้างมือ เดินมาหา ยูคยอมเงยหน้ามองเมื่อรู้สึกว่านิชคุณเดินมายืนค้ำหัวก่อนนั่งลงข้างๆ

มีอะ...ยูคยอมชะงักมื่อริมฝีปากของนิชคุณประทับลงมาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว การจู่โจมที่ไม่คิดฝันมาก่อนทำให้ยูคยอมได้แต่นิ่งอึ้ง พอหายตกใจยูคยอมก็ตอบสนองต่อจูบของอีกฝ่าย ยกมือขึ้นโอบรอบคอนิชคุณไว้ นิชคุณรั้งตัวคุณหนูเข้ามาแนบชิดและกอดแน่น

เมื่อริมฝีปากทั้งคู่ผละจากกันนิชคุณก็ไม่ได้ปล่อยให้อีกคนเป็นอิสระแต่ลากริมฝีปากต่ำลงมาที่ผิวเนื้อขาวเนียนบริเวณคอ คลายอ้อมกอดแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ยูคยอมใส่

เดี๋ยว!ยูคยอมได้สติ จับมือที่กำลังปลดกระดุทเสื้อเขาไว้หน้าตื่น

เกือบไปแล้ว! เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ ถ้าไม่ฝืนไว้มันต้องเลยเถิดไปมากกว่านี้แน่

ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบงัน ยูคยอมยันอกกว้างของนิชคุณไว้ กำลังอึ้งและสับสน ตบตีกับความคิดตัวเองอยู่ ในขณะที่คนกระทำมองหน้ายูคยอมนิ่ง

เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตายูคยอมก็กัดริมฝีปากแน่นก่อนจะผลักนิชคุณออกไป มันไม่ใช่สายตาแบบเดิมที่มองมาตลอดหลายเดือน..

คุณโกรธผมหรือเปล่า คงไม่ใช่จูบแรกหรอกมั้งนิชคุณเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน

เปล่า..ไม่ใช่

แล้ว..คุณผลักไสผมทำไมล่ะ

นิชคุณขยับเข้าหาอีก ยูคยอมสะดุ้ง ถอยหนี คนแก่กว่าเก๊กหน้าขรึมเพื่อกลั้นขำ เอ็นดูเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะอายเขา

เด็กนอกอย่างคุณหนูนี่อายเขาเหรอ ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายชอบเขาอยู่เขาคงโดนตบไปแล้วสินะ

มัน..เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรยูคยอมก็ตัดสินใจลุกหนีออกมาอย่างรวดเร็ว ลืมกระทั่งเสื้อโค้ทของตน 

นิชคุณทิ้งตัวพิงพนักโซฟา ยกยิ้มมุมปาก เขาว่า..เขาคงชอบเด็กคนนี้บ้างเหมือนกัน

 

 

 

 

 

อ้ะ ซื้อมาฝากแบมแบมเงยหน้าจากโทรศัพท์ที่กำลังแชทกับน้องมองถุงขนมบนโต๊ะ

ซื้อมาง้อเหรอครับแบมแบมแปลกใจ พี่มาร์คให้เขาลดของหวานนี่นา ที่กลับบ้านช้าเพราะแวะซื้อขนมมาสินะ

ใช่ หายงอนหรือยัง

ไม่ได้งอนนี่ครับ

จริงเหรอ?!”

แค่โกรธแบมแบมเอ่ยหน้านิ่งแล้วสนใจมือถือต่อ คนฟังห่อเหี่ยว ไหล่ตกเลยทีเดียว

แค่เหรอ ใช้คำว่าแค่โกรธเหรอ ทำไมแกะของเขาใจร้ายแบบนี้ โธ่..

พี่ขอโทษ..

น้ำเสียงพี่มาร์คอ่อนโยนกว่าเดิมมากแค่นี้แบมแบมก็หายงอนแล้ว แต่ขอเก๊กโกรธอีกหน่อยละกัน วันหลังพี่มาร์คจะได้เลือกสถานที่แสดงความรักกับเขาซะบ้าง

ไม่เป็นไรหรอกครับแบมแบมทำเป็นไม่สนใจ

มาพี่ป้อน นี่ล้างมือแล้วนะ

แบมแบมมองขนมชิ้นเล็กที่ถูกแบ่งพอดีคำจ่อมาที่ปากตน

นิ้วเรียวกรีดน้ำตาตรงหางตาทิ้ง น้ำตารื้นเพราะเห็นใบหน้าอ่อนโยนที่สำนึกผิดของพี่มาร์คนะ แต่มาร์คกลับคิดไปว่าแบมแบมไม่พอใจจนร้องไห้

ต่อมน้ำตาตื้นมากครับที่รัก พี่จะทำยังไงดี

ไม่กินเหรอมาร์คลูบผมนุ่มเบาๆ พยายามจะป้อน ไม่ท้อที่จะเอาใจเพราะเข้าใจว่าอารมณ์ที่ขึ้นลงเพราะฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลง

เมื่อก่อนแกะไม่ได้แสนงอนเจ้าน้ำตา ออกแนวนิ่งเฉยไม่ยินดียินร้ายกับอะไรเสียด้วยซ้ำ

แบมแบมมองค้อน เบือนหน้าหลบขนมแสนอร่อยที่อยากกิน

อะไรกัน มองแบบนั้นคืออะไร พี่หล่อล่ะสิ ก็เข้าใจนะ

พี่นี่..แบมแบมกลั้นยิ้ม อ่อนใจ มาร์คยิ้มออกบ้างเมื่อท่าทีอีกฝ่ายดีขึ้น

กินสักคำก็ยังดีนะครับ ไม่กินพี่จะไม่ไปไหนจะนั่งกวนอยู่ตรงนี้ล่ะ

แบมแบมมองคนที่อมยิ้มก่อนอ้าปากทำให้ดูเป็นตัวอย่าง เขาอายุ 21 นะไม่ใช่ 2 ขวบ

ปากอิ่มงับขนม ความหวานและเปรี้ยวของครีมกับสตรอเบอร์รี่กระจายอยู่ทั่วปาก พวงแก้มใสกลมขึ้นเมื่อเคี้ยวเข้าไปเต็มคำ

น่ารักที่สุด! มาร์คเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณโอถึงถ่ายรูปแกะเก็บไว้

อร่อยไหมมาร์คมองริมฝีปากที่เคี้ยวขนมอย่างพึงพอใจ เสยผมอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มนิ่มหนึ่งที

อื้อแบมแบมพยักหน้ารับ เอียงแก้มหนี มาร์คจะป้อนอีกแต่แบมแบมดันมือเขาไว้

แบมกินเองได้แค่นี้ขนมก็หวานแล้วจะให้เขาหวานเพิ่มหรือไง คนเขาก็เขินนะ มาป้อนอะไรแบบนี้แบมแบมไม่ชินหรอก

พี่อยากทำนี่มาร์คคิ้วขมวดมุ่น น้ำเสียงเอาแต่ใจ

อ่ะ กินก็ได้แบมแบมใจอ่อน อีกคนยิ้มกว้างทันที

แบมแบมอดค่อนไม่ได้ พี่7ขวบเหรอ

มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอมาร์คถามเมื่อเห็นแบมแบมกินแล้วมีความสุขเหลือเกิน

อร่อยสิครับ พี่รู้ได้ยังไงว่าแบมชอบกิน

พี่เห็นจากรูปไง ชื่อร้านก็ติดอยู่ตรงถุงเลยจำได้ว่ามันอยู่แถวบริษัท

เหรอแบมแบมมองรูปตั้งหลายครั้งยังไม่สังเกตเลย พี่มาร์คนี่ช่างสังเกตจริงๆ นะ

มาร์คมองขนมบนโต๊ะ แบมแบมมองตามก่อนจะถาม

ลองชิมหน่อยไหมล่ะครับ

พี่มาร์คอาจจะอยากชิมก็ได้แต่ลังเล ขนมจากร้านเล็กๆ พี่อาจทานไม่ได้เลยไม่กล้า

มาร์คใช้นิ้วจิ้มครีมส่งเข้าปาก คิ้วขมวดน้อยๆ แล้วก็นิ่ง

เป็นไงครับ

บอกไม่ถูก

            ลองกินเต็มๆ คำดูสิแบมแบมอมยิ้ม พี่มาร์คนี่เหมือนเด็กเลย

มาร์คหันมองหน้าหวาน ก้มลงไปใกล้แล้วใช้ปลายลิ้นนุ่มเลียเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่ม

อร่อยดีนะครับเสียงนุ่มกระซิบชิดเรียวปากแสนหวานที่เพิ่งเล็มชิมก่อนจะโอบกอดร่างเล็กไว้แล้วประทับจูบลงไป มือเล็กที่วางบนอกกว้างเปลี่ยนไปกอดเขาไว้

มือสวยลูบไล้สัมผัสเรือนร่างนุ่มนิ่มไปทั่วขณะที่ริมฝีปากกำลังลิ้มรสความนุ่มละมุน กระดุมเสื้อตัวบางถูกมาร์คค่อยๆ ปลดออกทีละเม็ดอย่างละเมียดละไมแล้วรั้งออกคาไว้ที่ไหล่เนียน

อ๊ะ พี่มาร์ค โทรศัพท์คนตัวเล็กหยุดอีกคนไว้ มาร์คยังไม่สนใจ

พี่รู้แล้ว เอาไว้ทีหลังก็ได้

ถ้าเป็นเรื่องด่วนล่ะ รับก่อนก็ได้นี่แบมแบมไม่ยอมให้ทำต่อ

มาร์คถอนหายใจเคืองคนที่โทรมาขัดจังหวะ ก่อนจะผละจากร่างบางเล็กน้อย เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะมารับสาย

<มาร์ค ทำไงดี> ยังไม่ทันที่มาร์คจะตอบรับปลายสายก็เอ่ยมาก่อน

ครับ?” มาร์คลุกขึ้นนั่งคุยดีๆ แบมแบมรวบเสื้อตัวเองเข้าหากัน ขยับลุกขึ้นนั่งบ้าง

<วันนี้คิมยองชางไปหาคุณปู่>

ไปทำไมครับมาร์คแปลกใจ ปกติคิมยองชางไม่ไปเหยียบถิ่นคุณปู่นะคุณปู่ก็เช่นกัน

<เรื่องที่ดินที่แจบอมดูแลอยู่น่ะ นายรู้ใช่ไหมว่ามันมูลค่ามหาศาลแค่ไหน>

มาร์คมองหน้าแบมแบมแล้วลุกออกไปคุยสายที่อื่น ไม่อยากให้ได้ยินเพราะเขาคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องดี

แบมแบมมองตาม แต่คิดว่าคงเป็นเรื่องงานเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรถ้าพี่มาร์คจะไปคุยที่อื่น

ครับ ผมรู้ เขาไม่พอใจก็เลยไปเอาเรื่องกับคุณปู่งั้นเหรอ

<เปล่า เขาไปขู่คุณปู่ว่าจะทำร้ายแจบอม..ทำยังไงดี เมดเพิ่งบอกพี่ว่าแจบอมเข้ามาเก็บของออกไปแล้ว คงย้ายกลับไปอยู่คอนโดคนเดียวอีก เขาทำแบบนี้ทำไม ช่วงนี้มันอันตรายนะ>

มาร์คเครียดขึ้นมาทันที ฟังก็รู้ว่าจินยองกำลังทำอะไรไม่ถูก ต่อให้ปากบอกเกลียดแต่ยังไงพี่เขยก็เป็นพ่อของลูกนะ จินยองจะไม่ห่วงเลยก็เป็นไปไม่ได้

อย่าเพิ่งคิดมากครับ ลองโทรหาเขาก่อน เขาเก็บของออกไปทำไม พี่ไล่เขาหรือไง

<เปล่า พี่ไม่ได้ทำ> มาร์คถอนหายใจ พยายามจะนึกถึงใจพี่เขยที่ไม่ค่อยได้คุยกัน

พี่เขยคงไม่อยากให้คนในบ้านเดือดร้อนเลยย้ายกลับไปอยู่คนเดียวมั้งครับ เราทำอะไรไม่ได้หรอกครับนอกจากหาคนไปคุ้มกันพี่เขา พี่น่าจะรู้นิสัยพี่เขยดี

<บ้าชะมัด พี่เกลียดเขาจัง>

เกลียดแต่ก็ห่วงด้วยสินะ

<อย่ามาทำเป็นรู้ดีนะ ก่อนหน้านี้ตอนที่แบมแบมมาบ้าน วันที่เจอจีวอนน่ะ เขาพูดอะไรแปลกๆ จะขอตารางงานพี่ คงรู้ตัวมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วมั้งว่าโดนหมายหัวแต่ไม่บอกพี่สักคำ>

เป็นไปได้ แสดงว่าเขารักและเป็นห่วงพี่มากนะถึงได้ทำแบบนั้น พี่ก็ควรจะทำแบบเดียวกันบ้างนะครับก่อนที่อะไรจะสายเกินไป

            <อะไรจะสายเกินไป แกอย่าพูดแบบนี้สิมาร์ค!>

ผมไม่อยากพูดให้พี่เครียดนะแต่ถ้าทางคิมโกรธเรื่องที่ดินจริงอาจลงมือทำอะไรที่เราคาดไม่ถึงก็ได้ กันต์ยังถูกจีวอนใช้เป็นเครื่องมือเลย แล้วพี่เขยหยามหน้าเขาถึงขนาดนี้พี่คิดว่าพี่แจบอมจะปลอดภัยหรือครับ..แต่ว่านะเรื่องที่ดินพี่ต้องเป็นคนจัดการไม่ใช่หรือ ทำไมงานเปลี่ยนมือ

<คุณปู่เริ่มให้แจบอมรับผิดชอบหลายโครงการเหมือนกัน..พี่ไม่อยากคิดว่าเพราะงานมันเสี่ยงหรือเปล่าคุณปู่ถึงให้แจบอมทำ>

พี่อย่าแคลงใจในตัวคุณปู่สิ ท่านทำแบบนั้นไม่แปลกหรอกยังไงเราก็หลานท่าน ท่านต้องเลือกระหว่างหลานในอกกับหลานเขยนะ เราต้องเข้าใจท่านด้วย แต่ที่แปลกคือพี่แจบอมยอมรับงานบริหาร..พี่คิดว่าทำไมล่ะ

<…พี่ไม่รู้>

ไม่รู้หรือไม่ยอมรับกันแน่มาร์คถอนหายใจ ทำไมจินยองตั้งแง่รังเกียจพี่เขยนัก

<เรื่องนั้นน่ะช่างเถอะ นายช่วยโทรไปกล่อมให้ผู้ชายคนนั้นกลับบ้านที ถึงจะมีการ์ดคุ้มครองแต่อยู่คนเดียวมันอันตราย>

เขาจะเชื่อผมเหรอ พี่โทรเองได้ผลกว่านะพี่เขยรักพี่จินยอง ให้คนที่รักโทรน่าจะดีกว่า

<พี่ขอร้อง>

เฮ้อ..โอเค ผมโทรให้ก็ได้ครับ อย่าคิดมากนะ นี่จินฮวานเป็นไงบ้าง รู้หรือยังว่าพ่อย้ายออกอีกแล้ว แกอาการดีขึ้นบ้างไหมครับ

มาร์ครู้ว่าหลานมีพฤติกรรมก้าวร้าวทำเอาทั้งบ้านวุ่นวายเพราะต้องหาทางรักษา ถ้าพูดแบบไม่เข้าข้างพี่ตัวเอง ที่จินฮวานเป็นแบบนั้นเพราะแม่ซะส่วนใหญ่ พ่อไปทางแม่ไปทาง เจอกันทีก็ทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้น เด็กเลยซึมซับและขาดความอบอุ่นน่ะสิ

<ยังไม่รู้ คุณปู่บอกแกว่าแจบอมไปทำงานยังไม่กลับ เรื่องพฤติกรรมตอนนี้กำลังปรับกันอยู่ นักจิตวิทยาเด็กให้พี่แก้ไขตัวเองก่อน นี่ก็พยายามแล้วนะ ยังไม่ได้เรื่องเลย>

จินยองปรับทุกข์

ผมรู้ว่าพี่ทำได้ พยายามเข้านะ ผมจะโทรไปบอกพี่เขยให้ ไปดูแลลูกเถอะไป

มาร์คดีใจที่จินยองยอมปรับตัวเอง นึกว่าจะอาละวาดใส่นักจิตวิทยาเสียอีกที่สั่งให้คุณหนูต้วนเปลี่ยนนิสัย

<อืม ขอบใจ ทางแกเป็นไงบ้างล่ะ แบมแบมแพ้ท้องอยู่ไหม>

ก็ปกติของเขาแหละครับ พวกผมสบายดี มีความสุขดีพี่ไม่ต้องห่วง

<อื้อ แค่นี้ก่อนนะ ไปคุยกับลูกน้องก่อน>

มาร์ควางสายแล้วติดต่อไปหาพี่เขย คนนี้คุยยาก เราไม่ค่อยสนิทกันด้วย พี่แจบอมจะฟังเขาหรือเปล่าไม่รู้ แต่รับปากพี่ชายมาแล้วก็ต้องลองดู

 

 

TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 351 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,151 ความคิดเห็น

  1. #6120 De-nee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 21:52

    กลับมาอ่านอีกแล้วววววววคิดถึงเรื่องนี้มากกก
    #6,120
    0
  2. #6069 My love markbam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 10:29
    เหอออออ พี่แจบอม กลับไปบ้านเถอะ
    #6,069
    0
  3. #5952 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 16:37
    น่าหนังใจจริงๆ เลยคู่พ่อแม่จินฮวาน
    #5,952
    0
  4. #5794 ChayapornSs (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 17:18
    เฮ้อ ครอบครัวเป็นสถาบันแรกที่สำคัญต่อเด็ก พยายามปรับตัวเข้าล่ะ ดีกันสักที
    #5,794
    0
  5. #5587 nsjcbw. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 20:57
    จินยองก็นะ ปากแข็งจริงๆ เราก็ฟินมิสเตอร์กับเจ้าแกะไปอีก งื้อออ
    #5,587
    0
  6. #5567 multuan98a (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 15:07
    จินยองอ่าาาาาโทรหารเขาบอกว่าให้ระวังตัวแค่นี้นางก็หน้าบานแล้วววฐิทิจิงเฮ้อออ
    #5,567
    0
  7. #5328 LightRock (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 16:08
    จินยองอ่า........
    อย่ารอให้เสียไปก่อนนะ
    รับหน่อย
    #5,328
    0
  8. #5318 xstcphpp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 06:58
    นยองก็แข็งเกินไป
    ไม่อ่อนโอนตามเลย
    บีเป็นไรไปค่อยพูดได้มั้ง
    #5,318
    0
  9. #5282 mmkbb14sk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:30
    คิมยองชางอน่าทำไรพี่บีนะเว้ยยยยย
    #5,282
    0
  10. #5239 pim9397 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 07:42
    มาร์คน่ารักขี้หึง ขี้หวง แบมจริง ตอนง้อก็น่ารัก เมื่อไหร่จินยองจะรู้ตัวเอง ห่วงเขาก็บอกสิ แจบอมคนดี
    #5,239
    0
  11. #5234 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 21:14
    เนียร์นี่ปากแข็งจริง
    #5,234
    0
  12. #5222 ตะลิงติงติ่ง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 17:11
    ชอบเรื่องนี้นะ พี่มาร์คสุภาพมาก เสมอต้นเสมอปลายเลย ตอนแรกคิดว่าแอบร้ายเงียบมั้ง แต่เปล่าเลย เป็นคนที่จริงใจมากๆ ^O^ ดูแลแกะน้อยดีๆนะพี่มาร์ค
    #5,222
    0
  13. #5220 MickyyB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 00:52
    รอออนะคะ
    #5,220
    0
  14. #5211 19042542 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 00:05
    ต่อน่ะค่ะ พี่แจบอมอย่าเป็นไรน่ะ ออมม่าเลิกตั้งแง่กับปู่ได้ล่ะหน่า สงสารจินฮวา ????????????????
    #5,211
    0
  15. #5210 pkmyt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 20:54
    อยากให้คุณเล็กกับพี่นิชลงเอยกันด้วยดีจริงๆค่ะ ส่วนแจบอม คงไม่อยากให้จินยองมีอันตรายสินะ
    #5,210
    0
  16. #5208 Aya1111 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 11:43
    ชอบประโยคนี้มากเลย 'ก็...คุณเล็กไปอ่อนเขาก่อนไง' 555555 ชัดเจนข่ะ ลุ้นคู่นี้มากเลย ตอนแรกก็ไม่ค่อยอิน แต่ตอนนี้โอละ ^^ //อยากให้จินยองเป็นฝ่ายโทรหาแจบอมเองเนาะ TT
    #5,208
    0
  17. #5202 ปีใหม่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 05:26
    จะม่าไหยบีจะเป็นอะไรไหมอะ
    #5,202
    0
  18. #5197 แก้มใส-gam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 23:23
    แจบอมอย่าเป็นอะไรนะฮือออ
    #5,197
    0
  19. #5196 ssnoopyz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 23:22
    พี่คุณ คุณเล็กชัดเจนแล้วนะ พี่ควรชัดเจนด้วยสิ งื้อ เขิน -//-
    #5,196
    0
  20. #5193 crijnook (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 10:18
    พี่คุณยอมรับความรู้สึกตัวเองเถอะคุณเล็กก็ชัดเจนขนาดนั้นแล้ว จินยองก็เหมือนกันห่วงเขามากก็บอกเขาไปสิแสดงให้เขาเห็นมาเครียดแบบนี้คนเดียวไม่ช่วยอะไรหรอกนะ
    #5,193
    0
  21. #5192 อากาเซ่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:51
    ดีใจที่ไรท์ กลับมา ยังรออยู่น้าาาา ยังสนุกเหมือนเดิมเลย
    #5,192
    0
  22. #5191 yingyui2528 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 18:40
    ทุกอย่างมันกำลังจะไปได้ดีใช่มั้ยค่ะ
    #5,191
    0
  23. #5190 Nuthathai Por (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 21:56
    ดีใจมากเลยที่ไรท์กลับมา
    หวังว่าคงไม่เกิดเรื่องไม่ดีกับแจบอมหรอกนะ
    #5,190
    0
  24. #5189 momay_tit (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 15:36
    คิดถึงเรื่องนี้มากกกก กลับมาแล้ว เย้
    #5,189
    0
  25. #5188 MINT PN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 14:55
    คิดถึงจังเลย ฮือออ
    #5,188
    0