เปิดรีปริ้นท์(GOT7) มายาเกี้ยวรัก Markbam,khunyug,jackjae,bnior

ตอนที่ 15 : Chapter 13 : เนื้อลูกแกะที่แสนหวาน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 448 ครั้ง
    11 ก.ย. 59





  

            “แม่หลับอยู่เหรอ”

            แบมแบมและโซมีมองไปทางประตูที่เพิ่งมีคนเดินเข้ามาใหม่ พี่ชายคนโตถามเหมือนไม่เอาคำตอบเพราะเขาปราดเข้าไปถึงข้างเตียงแม่โดยไม่สนใจน้องๆ เลย

นิชคุณมองร่างผอมบางในชุดคนไข้ด้วยความเป็นห่วง จับมือเล็กที่กร้านเพราะงานหนักขึ้นมากุม

“แม่เพิ่งทำบอลลูนเสร็จเมื่อตอนบ่ายนี่เอง” แบมแบมตอบเอง โซมีลุกขึ้นโค้งให้ผู้ชายคนหนึ่งที่เข้ามาในห้องแม่พร้อมพี่ชาย

นิชคุณผละจากแม่มาคุยกับน้องห่างจากเตียงเพราะไม่อยากให้เสียงรบกวนจนทำให้แม่ตื่น

“เหรอ นอนนานแล้วสินะ อาการแม่เป็นไงบ้าง”

นิชคุณลงเครื่องปุ๊บก็มาโรงพยาบาลทันทีเลย ยูคยอมที่ไปรับเลยพานิชคุณมาส่งที่โรงพยาบาล

“เส้นเลือดตีบสองเส้นน่ะแต่ไม่รุนแรงเท่าไรเลยทำบอลลูน  ตอนนี้หมอบอกว่าต้องดูอาการอย่างใกล้ชิดก่อน ดูภาวะแทรกซ้อน การทำงานของไต และก็อาการเจ็บหน้าอกน่ะ”

“ทำบอลลูนสำเร็จดีใช่ไหม”

“อื้อ เป็นไปด้วยดี แต่ต้องดูอาการหลังทำเป็นระยะ ถ้าไม่มีภาวะแทรกซ้อนก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”

แบมแบมยืนยัน นิชคุณจึงค่อยยิ้มออกบ้าง โล่งใจที่แม่ไม่เป็นไร

“แม่ต้องอยู่ที่นี่นานไหม”

“คุณหมอให้อยู่อาทิตย์นึง”

“อาทิตย์นึงเชียวเหรอ”

“อื้อ อยู่ให้หมอดูแลก็ดีนะแม่จะได้พักผ่อนด้วย สวัสดีครับคุณยูคยอม นี่มาถึงปุ๊บก็มาที่นี่กันเลยสินะ” แบมแบมตอบพี่ชายแล้วหันไปทักอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีครับ เรียกพี่ยูคยอมก็ได้ คุณเขาใจร้อนอยากมาเจอแม่เร็วๆ เราก็เลยตรงมานี่ไม่ได้แวะไหนเลย กระเป๋าเสื้อผ้ายังอยู่ในรถอยู่เลยล่ะ” ยูคยอมคุ้นหน้าแบมแบมแล้วแต่ไม่คุ้นกับเด็กหญิงอีกคน

“นี่โซมีน้องสาวคนเล็กของบ้านเราครับ” แบมแบมแนะนำน้องสาวให้พี่ยูคยอมรู้จัก

ยูคยอมประหลาดใจมาก พี่น้องบ้านนี้หน้าตาดีกันทั้งบ้านเลย แต่หนูน้อยคนนี้หน้าตาเหมือนตุ๊กตาฝรั่งเลยนะ น่าเอ็นดู

"ทำไมนิชคุณไม่น่ารักเหมือนแบมแบมกับโซมีมั่งเลยเนาะ”

“นี่ให้น้อยๆ หน่อย” นิชคุณมองยูคยอมด้วยหางตาแล้วเดินไปนั่งกับน้องสาว

“พี่เป็นแฟนพี่คุณสินะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” โซมียิ้มหวานให้แฟนพี่ชาย ยินดีที่ได้พบกัน

“แหม รู้ด้วยเหรอครับ”

“ทำไมต้องเขิน” นิชคุณแค่นหัวเราะหึ ยูคยอมหุบยิ้มทันทีเมื่อคนปากดีสอดขึ้น

โซมีมองพี่ชายและแฟนพี่สลับกันไปมา ได้กลิ่นแปลกๆ ทะเลาะกันเหรอ?

“พี่มาร์คเล่าให้ฟังค่ะว่าแฟนพี่คุณชื่อยูคยอม พี่หล่อกว่าในรูปอีกนะคะ ยิ้มซ้วยสวย”

“ตายแล้ว ทำไมเป็นเด็กปากหวานแบบนี้นะ น่ารัก!

ยูคยอมมีคนชมก็ดีใจ นึกเอ็นดูสาวน้อยของบ้านภูวกุลมากขึ้นอีก แต่คนฟังอย่างนิชคุณร้องเหอะ เบ้ปากหมั่นไส้

“ไม่ได้ปากหวานนะคะ พูดจริงๆ ” โซมีชอบจัง พี่มาร์คก็หล่อมาก พี่ยูคยอมก็หล่อ ทำไมพี่ชายทั้งสองมีแต่แฟนหน้าตาดี๊ดี

“พี่รู้ครับว่าตัวเองหล่อ อ้ะให้เงินกินหนม” ยูคยอมใจป้ำ หยิบกระเป๋าเงินมาเปิดแล้วหยิบเงินสดที่มีติดกระเป๋าให้โซมี

“เอ๋? หนูไม่เอาหรอกค่ะ” โซมีชมจากใจไม่ได้ปากหวานจะเอาอะไรนะ เงินเยอะขนาดนี้จะรับไว้ได้ไง แสนวอนเชียวนะ!

“เอาไปเถอะพี่ให้ ไปหาขนมกินข้างล่างกันไหมพี่หิวมากเลยอ่ะ” ยูคยอมฉุดมือสาวน้อยให้ไปเป็นเพื่อนกัน 

“พี่จะกินอะไรคะ ที่นี่มีร้านขนมด้วย เค้กอร่อยมากเลยนะ” โซมีมานอนเฝ้าแม่สองวันแล้วเลยไปสำรวจในโรงพยาบาลซะทั่ว รู้หมดว่าร้านไหนอร่อย

“งั้นไปกินเค้กกัน”

นิชคุณคิ้วขมวดที่แฟนกำมะลอฉกน้องสาวไปซะแล้ว จะห้ามไม่ให้ไปก็กลัวเดี๋ยวโซมีสงสัย

กล้าดียังไงยูคยอม กล้าเอาโซมีเป็นพวกเหรอ

 “ทำไมมาด้วยกันล่ะ คุณยูคยอมไม่ได้ไปทำงานด้วยนี่” แบมแบมชวนคุยเพราะเห็นพี่หน้านิ่งท่าทางเครียดๆ นิชคุณมองไปทางเตียงแม่ตลอดเวลา ปากก็ตอบคำถามน้องไป

“เขาไปรับที่สนามบินน่ะ”

“ทำไมเขาถึงไปรับล่ะ”

“เขาไปหาพ่อเขา”

“แต่นี่เขามากับพี่นะ”

“เด็กหมูรู้ว่าพี่จะมาหาแม่เลยอาสามาส่ง”

แบมแบมพยักหน้าหงึก เข้าใจ นิชคุณละสายตาจากเตียงแม่แล้วมองหน้าน้อง

“ทำไมถึงพาแม่มารักษาที่นี่ ค่ารักษาเท่าไหร่”

“ก็..เยอะอยู่” แบมแบมตอบไม่เต็มเสียงนัก นิชคุณนิ่วหน้าเมื่อน้องตอบไม่ตรงคำถาม

“เท่าไหร่ล่ะ เราต้องหามาจ่ายเขาเท่าไหร่”

“มันเป็นจำนวนที่เราหาไม่ไหวหรอก”

“อ้าว! แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้” นิชคุณทำใจไว้บ้างแล้วล่ะว่าค่าใช้จ่ายต้องสูง แต่ยังแปลกใจที่น้องพาแม่มารักษาเอกชน เพราะแบมแบมน่ะเป็นคนที่คิดและทำอะไรรอบคอบมากเลยนะ

“ถ้าฉันบอก พี่ต้องรับปากว่าจะไม่โวยวายนะ” แบมแบมยิ้มแหย เริ่มขยับตัวห่างจากพี่ไปนั่งซะเกือบสุดโซฟา

“มันต้องมีอะไรไม่ดีแน่ๆ เลยใช่ไหม?”

“เปล่าหรอก เรื่องที่มารักษาที่นี่คุณมาร์คเขาเป็นคนพามา ค่ารักษาทุกอย่างของแม่คุณมาร์คเขาก็จ่ายให้หมดแล้วล่ะ” แบมแบมกลั้นใจสารภาพ เตรียมใจโดนพี่พ่นไฟใส่

“ว่าไงนะ!” นั่นไงล่ะ! เดาผิดที่ไหนกัน

“ชี่! อย่าเสียงดังสิพี่คุณ” แบมแบมยกนิ้วแตะปากก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อถูกพี่ชายฉุดแขนลากออกไปคุยกันข้างนอก

 

 

“บอกมาว่าทำไมต้องไปรับความช่วยเหลือจากผู้ชายคนนั้นด้วย” นิชคุณกอดอก จ้องน้องด้วยสายตาคาดคั้น แบมแบมถอนหายใจ

“พี่ก็รู้ว่าเงินบ้านเรามีเท่าไหร่ ค่ารักษาของแม่เยอะมากนะ ยังไงเราก็หาไม่ได้นอกจากไปกู้เงินคนอื่นมา ฉันแค่ไม่อยากสร้างหนี้ใหม่ถมหนี้เก่า ไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจที่ต้องเห็นเราสองคนหาเงินใช้หนี้เพิ่ม พี่คิดว่าถ้าเป็นอยางนั้นแม่จะทนได้เหรอ ไม่รู้จักนิสัยแม่หรือไง แค่นี้แม่ก็ต้องทำงานหนักมากแล้วนะ หลังจากแม่รักษาตัวหายฉันอยากให้แม่ทำงานให้น้อยลง ไม่ใช่ทำงานมากกว่าเดิมเพราะต้องช่วยเราหาเงินใช้ค่ารักษา”

เหตุผลของน้องทำให้นิชคุณชะงักไปเหมือนกัน คิดตามมันก็จริงอย่างที่น้องว่า

“กู้ธนาคารก็ได้นี่”

“เมื่อไรจะได้เงินล่ะ มันไม่ได้กู้วันนี้พรุ่งนี้ได้เลยนะ ขั้นตอนเยอะแยะยุ่งยากจะตายไป”

“คนอย่างอี้เอินต้วนไม่มีทางให้เงินแกฟรีๆ หรอก”

“อือ ไม่ได้ให้ฟรีหรอก ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” แบมแบมยอมรับตามตรง

“อะไร?”

“ฉันต้องไปต่างประเทศกับเขาน่ะ สิ้นเดือนนี้”

“ไปทำอะไร”

“พี่คิดว่าจะไปทำอะไรล่ะ ฉันก็ไปนั่งๆ นอนๆ ไง เขาไปทำงานและฉันก็ช่วยงานเขาไม่ได้ด้วย”

นิชคุณมองหน้าน้องเขม็ง ไม่อยากคาดเดาอะไรทั้งนั้น

“พี่จะหาเงินมาคืนหมอนั่นเอง” นิชคุณตัดสินใจได้แล้ว จะคิดซะว่ายืมผู้ชายคนนั้นก่อนละกัน เล่นช่วยซะแม่รักษาเสร็จแล้วแบบนี้เขาจะไปทำอะไรได้อีก

แบมแบมก็จงใจไม่เล่าอะไรให้เขาฟัง รอจนแฟนจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วถึงมาบอก น่าตีนัก

“อย่าลำบากเลยพี่ เขาเป็นแฟนฉันนะและเขาก็อยากดูแลใส่ใจฉันอยู่แล้วด้วย มีโอกาสเขาเลยทำให้ ง่ายๆ แค่นี้ พี่อย่าไปคิดเยอะเลย ฉันไม่สนหรอกว่าจะได้เงินมาจากไหนและต้องแลกด้วยอะไรบ้าง ฉันขอให้แม่หายก็พอ”

แบมแบมต้องใช้ความกล้ามากทีเดียวในการเผชิญหน้ากับพี่ชายที่มองตำหนิเหมือนเขาไปปล้นเงินชาวบ้านมา

“ที่ว่าแลกน่ะ..มันอะไร” เสียงนุ่มเรียบนิ่ง แต่นาทีนี้แบมแบมไม่กลัวแล้วล่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่

“ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้สิ่งที่เขาอยากได้จากฉันคืออยากให้ฉันไปด้วย ไปนอนเป็นเพื่อน เขาน่าสงสารมากนะพี่คุณ ความจริงฉันก็ไม่อยากเล่าหรอกเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณมาร์ค และเรื่องระหว่างฉันกับเขามันก็ค่อนข้างแปลกจนพี่อาจไม่เชื่อ”

“ที่ว่าแปลกจนไม่น่าเชื่อนั่นมันคืออะไรล่ะ”

“คุณมาร์คเขานอนหลับเองไม่ได้มาหลายปีแล้ว ต้องพึ่งยาและหาจิตแพทย์ ฉันแค่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนเขา ช่วยให้เขานอนหลับได้ก็เท่านั้น”

สิ่งที่น้องเล่าเกินกว่าที่นิชคุณจะคาดเดาและจินตนาการได้จริงๆ

“หมอนั่นป่วยเหรอ? ท่าทางแข็งแรงจะตายไป” นิชคุณไม่เชื่อจริงๆ นั่นแหละ

“ป่วยทางใจมันมองเห็นด้วยตาเปล่าที่ไหนเล่า ฉันเห็นยากล่อมประสาทของเขามาด้วยตาตัวเองเลยนะ เขาต้องกินยาก่อนนอนตลอดอ่ะ”

“พี่เชื่อแกได้ไหมเนี่ย” น้องยืนยันหนักแน่น นิชคุณจึงเริ่มคล้อยตามแต่ยังลังเล

แบมแบมเหนื่อยใจจังที่พี่ไม่เชื่อเขาบ้างเลย

“ไม่เชื่อฉันพี่จะเชื่อใคร ฉันยังคิดเลยว่าทำงานแลกค่ารักษาแม่อยู่ เป็นยานอนหลับให้เขาไงล่ะ เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นได้เหรอ ถึงเขาจะเป็นแฟนแต่เขาก็เป็นเจ้านายฉันด้วยนะ”

“ให้มันจริง อย่าให้รู้ว่าแกโกหก” นิชคุณจิ้มหน้าผากน้อง เอ่ยขู่ แบมแบมหน้ามุ่ย

“ถือว่าทำเพื่อแม่ละกัน สิ่งที่ฉันทำให้คุณมาร์คได้ก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงอะไรเลย คิดไว้แค่ว่าแม่หายดีก็พอแล้ว สะกดจิตตัวเองไป”

“พูดง่ายเนอะ มันตะขิดตะขวงใจว่ะ แม่เราแต่เงินคนอื่นเนี่ยนะ” นิชคุณไม่อยากรับเงินของมาร์ค แต่มันก็สายไปแล้ว  

“คนอื่นที่ไหนก็แฟนน้อง อนาคตอาจเป็นมากกว่านี้ก็ได้” แบมแบมแค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดอะไรหรอก พูดตัดรำคาญไม่ให้พี่ท้วงอะไรอีก

“เขาจะเอาแกเหรอ มั่นใจจังนะ”

“ก็ไม่แน่หรอก ฉันออกจะน่ารัก” แบมแบมกอดอก เชิดหน้าใส่พี่ นิชคุณผลักน้องหน้าหงายด้วยความหมั่นไส้ ฟังแล้วเท้ากระดิกอยากถีบ

“โอ๊ย! ทำร้ายกันตลอด เบื่อ ไม่คุยด้วยแล้ว เข้าไปหาแม่ดีกว่า” แบมแบมสะบัดหน้าเดินหนีไปหาแม่ นิชคุณถอนหายใจ

ถึงมาร์คจะไม่ได้อยากได้อะไรมากกว่านี้เพราะผู้ชายคนนั้นร่ำรวยซะขนาดนั้น แต่เขาอดห่วงน้องตัวเองไม่ได้นี่นา

ไม่มีเงินนี่มันไม่ดีเลย เมื่อไรจะรวยกับเขาสักทีเนี่ย

 

 

 

 

ห้องพักผู้ป่วยของอังศนาได้ต้อนรับคนรู้จักของลูกเพิ่มขึ้นอีกหลายคนเชียวล่ะ

แบมแบมไม่ได้ไปเที่ยวกับกลุ่มมินพี่เลี้ยงสาวในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาเพราะต้องไปหาแม่ที่ทัมยาง แต่พอรู้ว่าแม่ไม่สบายทุกคนก็แวะมาเยี่ยมหลังเลิกงานด้วย ทำให้อังศนาดีใจมากที่ลูกชายมีแต่คนเอ็นดู

แต่พี่ทั้งสี่ยังไม่ทำให้แบมแบมแปลกใจเท่ากับใครอีกคนที่เหมือนการมาเยี่ยมแม่จะเป็นแค่เรื่องรอง

จิตแพทย์ประจำตัวท่านมาเยี่ยมแม่ของแบมแบมพร้อมกระเช้าของเยี่ยมตะกร้าใหญ่ ก่อนจะชวนแบมแบมไปคุยด้วยโดยที่มีท่านยืนมองด้วยความไม่พอใจ

“คุณยองแจจะพาหมอมาด้วยทำไมครับ” มาร์คดุเลขาคนสวยที่ทำอะไรไม่ยอมบอกกันก่อนเลย ยองแจยิ้มเจื่อน

“ทำไงได้ล่ะครับเผลอไปพูดให้เขารู้ว่าคุณแม่ของแบมแบมป่วยเขาเลยขอติดมาด้วยนี่นา แค่คุยกันไม่นานเท่าไรไม่เป็นไรหรอกครับ”

“หมอจะคุยอะไรกับกันต์บ้างก็ไม่รู้”

“เดี๋ยวผมถามให้”

“ดูสนิทสนมกันมากเลยนะครับ มีอะไรไม่ได้บอกผมหรือเปล่า” มาร์คเพิ่งนึกได้ว่าเลขากับหมอจิตป่วงชักจะยังไงๆ แล้วล่ะ

“ไม่มีครับ แค่คนรู้จักธรรมดาน่า”

อังศนามองแฟนลูกคนเล็กที่คุยกับเลขานุการอยู่อีกทาง ก่อนหันมาสนใจแฟนลูกชายคนโตที่ปรนนิบัติเธอซะดีเชียว

“คุณแม่อยากทานอะไรก็บอกนะครับเดี๋ยวคุณเล็กเอามาให้ คุณแม่รู้ไหมว่าพี่นิชน่ะใจร้ายมากเลยชอบบ่นคุณเล็กตลอดเลยครับ”

“เหรอ มีอะไรก็มาบอกแม่นะ เดี๋ยวแม่จัดการให้”

“จริงเหรอครับ คุณแม่น่ารักมากเลย คุณเล็กคิดถูกแล้วจริงๆ ที่มาบอกคุณแม่ ขอบคุณนะครับ”

หนูยูคยอมน่ารักอย่างนี้นี่เองนิชคุณถึงยอมมีแฟนกับเขาสักที

“จริงสิจ๊ะ หนูยูคยอมน่ารักแบบนี้ยังกล้าบ่นอีก ตาคุณนี่ไม่ไหวเลย” อังศนาลูบผมอีกฝ่าย เอ็นดูมาก

เธอเห็นลูกๆ ไม่สนใจตัวเองเอาแต่สนใจงานกับแม่และน้องมานาน พอได้เห็นแฟนของลูกอย่างนี้เธอก็ดีใจ รู้สึกดีที่แบมแบมกับนิชคุณมีความสุขอย่างคนอื่นเขาบ้าง การมีความรักเป็นเรื่องที่ดีนะ

นิชคุณดูจะไม่ชอบใจนักที่มีคนมาหาแม่เยอะแยะ และที่ขวางตาที่สุดเห็นจะเป็นเด็กหมูที่ออดอ้อนฉอเลาะแม่ไม่ห่างเลย จนแม่ชมแล้วอีกว่ายูคยอมทั้งหล่อและน่ารัก พอโดนแม่ชมก็เขินจนนิชคุณอดหมั่นไส้ไม่ได้

 

 

 

“คุณหมอมีเรื่องอะไรอยากถามก็ถามได้เลยนะครับ”

แบมแบมเปิดการสนทนาขึ้นมาก่อนเพราะหมอเอาแต่จ้องเขาอยู่นานตั้งแต่สั่งกาแฟจนได้กาแฟมาดื่มแล้วเนี่ย แจ็คสันอมยิ้ม

“สวยครับ”

“หือ?” แบมแบมตกใจเมื่อจู่ๆ ก็ถูกชมซะอย่างนั้น

“เอ้อ..เปล่า ไม่ใช่นะครับ เผลอคิดไปว่าสวยอย่างนี้นี่เองมาร์คถึงได้หลงรักคุณ”

“อ่า..” พูดเกินไปแล้วครับ หลงรักอะไรกัน

“คุณหมอคงเข้าใจผิด ผมกับท่านไม่ได้เป็นเหมือนในข่าวนะครับ” แบมแบมรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยที่ต้องคุยเรื่องนี้กับคุณหมอของท่าน

“ทราบครับ เขาบอกผมแล้ว เรื่องระหว่างคุณกับเขาเป็นมายังไงผมไม่ได้อยากไปยุ่งตรงนั้นเพราะมันไม่ใช่เรื่องของผม ที่ผมอยากมาเจอคุณสักครั้งเพราะผมรู้ว่าคุณทำให้มาร์คหลับได้ ผมรักษาเขามานานหลายปีแต่เขาไม่ตอบสนองกับการรักษาของผมเลย ผมท้อมากเลยนะ แต่จู่ๆ วันหนึ่งคุณก็เข้ามาแล้วทำให้เขาไม่ต้องพึ่งยากับเซ็กส์ คุณทำให้ผมอยากรู้จักคุณมากเลย”

จุ่ๆ คุณหมอก็จริงจังจนแบมแบมปรับอารมณ์ไม่ทัน

“เอ่อ..เรื่องนั้น”

“ไม่น่าเชื่อนะครับว่าคุณกับมาร์คเพิ่งรู้จักกัน อยากจะคิดในแง่วิทยาศาสตร์นะว่าตัวคุณอาจจะมีอะไรบางอย่าง และที่ผุดขึ้นมาในหัวตลอดมันไม่ใช่คำว่าพรหมลิขิตอะไรหรอก มันปาฏิหาริย์เลยล่ะ คนอย่างคุณหาได้ยากมากนะ”

แบมแบมฟังคนที่เดินข้างกันพูดในสิ่งที่อยากพูดแล้วหนักใจ ทำไมคนใกล้ตัวท่านอย่างคุณหมอถึงพูดเหมือนเขาเป็นคนที่วิเศษมากมาย

“อย่าพูดถึงขนาดนั้นเลยครับ”

“ขอบคุณนะครับ”

“ครับ?” แบมแบมกดลิฟต์แล้วมองคุณหมอ

“ถึงผมจะมีเรื่องที่สงสัยเกี่ยวกับคุณมากมายแต่เอาไว้หาคำตอบทีหลังก็ได้ ตอนนี้ผมอยากขอบคุณคุณก่อน มาร์คก็เหมือนน้องผม คุณช่วยน้องผมก็เหมือนช่วยผมด้วย แค่เห็นเขาดีขึ้นผมก็ดีใจ อยู่กับมาร์คไปนานๆ นะครับผมไม่อยากให้เขากลับไปใช้วิธีเดิมๆ มันไม่ดีต่อเขาเลย”

อ่า อย่ามากดดันกันอย่างนี้สิครับ อยู่นานๆ อะไร อยู่ไม่ได้หรอกครับ

“ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมทำได้ครับ แต่ถ้ามันทำให้ท่านดีขึ้นได้ผมก็ดีใจ”

“แลกนามบัตรกันไหมครับ ผมอยากคุยกับคุณอีก”

“ผมไม่มีนามบัตรครับ”

“งั้นแลกเบอร์ก็ได้” แบมแบมเสียเวลาคิดนิดหนึ่งแล้วบอกเบอร์โทรศัพท์ไป ยังไงนี่ก็หมอของท่าน ให้เบอร์ไปคงไม่เป็นไร

แจ็คสันโทรหาแบมแบม

“เมมไว้นะครับ มีอะไรก็โทรมาได้ตลอด มาร์คไม่ใช่คนรับมือยากหรอก แต่ผมก็บอกเผื่อไว้เผื่อคุณมีปัญหาอยากปรึกษา ไม่คิดค่าปรึกษาครับ” แจ็คสันเอ่ยติดตลก แบมแบมอมยิ้ม

“ขอบคุณมากครับ”

 

 

 

 

            “คุณมาร์คครับ คืนนี้ผมขอไปค้างบ้านจีมินนะ”

            แบมแบมเอ่ยขึ้นเมื่อเขา คุณมาร์ค และเพื่อนรักออกจากห้องพักของแม่แล้ว แบมแบมไม่ได้เจอเพื่อนมานานเลยถือโอกาสที่จีมินมาเยี่ยมแม่วันนี้กลับบ้านจีมินพร้อมกันซะเลย

            “ครับ เดี๋ยวผมไปส่ง จะแวะทานมื้อเย็นกันก่อนไหม” มาร์คไม่ได้ว่าอะไร แกะก็ต้องมีเพื่อนบ้าง เขาเอาแกะไว้กับตัวคนเดียวก็จะเห็นแก่ตัวเกินไป

            “หาอะไรกินก่อนก็ดีนะคะ ฉันเริ่มหิวแล้วด้วย จะกินอะไรดีอ่ะแบม” จีมินไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว ถ้าไปกับมิสเตอร์ก็คงได้กินฟรี ดีจะตาย

            “โอ๊ย เรื่องจะกินอะไรนี่อย่ามาถามฉันได้ไหม ขี้เกียจคิด” แบมแบมปฏิเสธทันที

“อะไรของแก แค่ช่วยคิดแค่นี้ก็ไม่ได้ ไปกินไก่ร้านประจำป้ะ”

“ไม่อ่ะ กรดยูริคเยอะ ช่วงนี้เจ็บเข่า”

“แกไปชนอะไรมาหรือเปล่าไม่เกี่ยวกับกรดเหอะ ซุป?”

“ไม่เอา”

“บะหมี่”

“เมื่อวานก็เพิ่งกินไป”

“ตกลงแกจะกินอะไรเนี่ย จะกวนประสาทฉันเหรอ!” จีมินเอื้อมมือจะคว้าตัวเพื่อนมาจัดการสักทีแต่แบแบมรีบหลบอยู่ข้างหลังมาร์คเป็นที่กำบัง

“เปล่าสักหน่อยก็ไม่อยากกินนี่ แกอยากกินอะไรก็เลือกสิ มาถามฉันทำไม”

“ผมช่วยเลือกให้เอาไหมครับ” คนที่อยู่ตรงกลางกลั้นยิ้ม  

“ก็ดีค่ะ”

“ไปทานที่โรงแรมผมดีไหม ถ้ายังไม่รู้จะทานอะไรก็ไปดูก่อน พอนึกออกว่าอยากทานอะไรค่อยสั่งเชฟก็ได้”

“แหมเกรงใจจัง ไปค่ะ!

“ถ้าจะรับคำเร็วขนาดนั้นไม่ต้องบอกว่าเกรงใจก็ได้นะแก”

“พูดมากน่า!

“อย่านะ!” แบมแบมกอดแขนท่านแน่นให้ช่วยหน่อยเมื่อโดนจีมินตี

มาร์คหัวเราะเบาๆ อดไม่อยู่ เหมือนกำลังห้ามเด็กสองคนไม่ให้ทะเลาะกันเลย แต่เวลาแกะอยู่กับเพื่อนน่ารักดีนะ

 

 

 

แบมแบมเดินออกจากห้องน้ำพร้อมเช็ดผมไปด้วย เขาเดินไปห้องนั่งเล่นที่จีมินนอนเอกขเนกบนโซฟาเบดดูโทรทัศน์จอใหญ่ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแล้วเรียบร้อย

“สิ้นเดือนฉันจะไปนิวยอร์กกับท่าน แกจะเอาอะไรไหม” แบมแบมเดินมานั่งด้วย

“ไม่เอาอ่ะ ไม่มีเงินฝากซื้อ” หญิงสาวตอบพลางหยิบข้าวโพดในชามเข้าปาก แบมแบมเอื้อมมือมาหยิบกินบ้าง คว้ารีโมทคอนโทรลมาเร่งเสียงภาพยนตร์

“เดี๋ยวซื้อมาฝาก”

“จ้า มีแฟนรวยก็งี้อ่ะเนาะ”

“อย่าแซวสิ แฟนที่ไหน” รู้ว่าอะไรเป็นอะไรยังจะแซวอีก

เขาช่วยแกขนาดนี้ แกใจอ่อนบ้างหรือยังล่ะ

            จีมินรู้เรื่องที่มิสเตอร์ช่วยแม่หมดแล้ว เธอเห็นด้วยที่แบมแบมยอมรับความช่วยเหลือจากมิสเตอร์ เงินแค่นั้นขนหน้าแข้งท่านไม่ร่วงหรอก และนี่เรื่องของแม่ด้วย คนเขาอยากช่วยจะขัดศรัทธาทำไม

ก็..แบมแบมลองทบทวนความรู้สึกของตัวเองดูแล้วแต่ก็ยังคิดไม่ตก เรื่องชอบไม่ชอบนี่มันยากนะ กลัวว่าจะคิดไปฝ่ายเดียวบ้าง กลัวว่าจะคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปบ้าง

เรื่องความรู้สึกของท่าน บางทีเขาอาจคิดมากไป เพราะตัวท่านชัดเจนมาแต่แรกแล้ว

หญิงสาวมองหน้าด้านข้างของเพื่อน เธอว่าแบมแบมอาจชอบมิสเตอร์เข้าแล้ว แค่รูปร่างหน้าตาก็ชวนให้หลงแล้วนี่ยังเจอกันทุกวันอีก มันต้องหวั่นไหวบ้างแหละ

และที่มากกว่านั้นคือมิสเตอร์เป็นสุภาพบุรุษ เธอรอเวลาว่าผู้ชายคนนั้นจะกลืนคำพูดตัวเองเมื่อไร แต่มิสเตอร์ต้วนให้เกียรติเพื่อนเธอเสมอต้นเสมอปลาย และคอยช่วยเหลือตอนลำบากด้วย

พอมีเรื่องแม่ป่วยจีมินว่าเพื่อนน่ะใจอ่อนให้มิสเตอร์แล้วล่ะ ถ้าได้รู้จักกับแบมแบมมานานเหมือนที่เธอรู้จัก ใครจะทำดีกับแบมแบมแค่ไหน จะทำดีด้วยกี่ร้อยกี่พันครั้ง แบมไม่คิดอะไรหรอก จะขอบคุณและตอบแทน และก็แค่นั้น แต่ถ้าใครทำดีกับแม่แบมแบมแม้จะแค่ครั้งเดียว แบมแบมพร้อมที่จะเปิดใจและมองคนนั้นในแง่ดีเลยล่ะ ถ้าใครจับจุดนี้ได้ ไม่ว่าจะอยากได้อะไรจากแบมแบมก็ได้ทั้งนั้น

แบมแบมรักแม่มาก ใครรักแม่และทำดีกับแม่แบมแบมก็พร้อมจะรักและทำดีกับคนคนนั้นด้วย

ไม่รู้ว่ามิสเตอร์หวังไว้แบบนี้หรือเปล่า แต่ถ้าไม่คิดมาก่อนแล้วผลออกมาแบบนี้ก็ถือว่ามิสเตอร์โชคดีที่ช่วยดูแลแม่ให้แบมแบม

ก็อะไร

แบมแบมลังเลที่จะเอ่ย หยิบหมอนอิงใบสวยมากอด จีมินเบาเสียงทีวีเพื่อตั้งใจฟังเพื่อน

“มีอะไรล่ะ จะพูดอะไรก็พูดมาแก”

ไปนิวยอร์กครั้งนี้..ฉัน..ฉันอาจจะยอมเป็นของท่านก็ได้ 

จีมินมองเพื่อนแต่เพื่อนไม่สบตาเธอเลย

“ยอมเพราะอะไร แกชอบเขาแล้วใช่ไหมล่ะ”

“ก็..นิดนึง แค่นิดเดียวนะแต่ฉันอยากจะตอบแทนท่านมากกว่าน่ะ”

“ด้วยร่างกายอ่ะนะ” จีมินรู้ว่าตอบแทนที่แบมแบมว่าคือเรื่องแม่

“อือ ยังไงก็ต้องให้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ก็ให้ก่อนที่ฉันจะรู้สึกอะไรมากกว่านี้ดีกว่า”

“แสดงว่าแกชอบเขาจริงๆ นิดนึงของแกมันแค่ไหนนะแบม” จีมินทั้งห่วงและดีใจ อย่างน้อยแบมแบมก็เริ่มรักตัวเองแล้ว รีบให้เพราะกลัวว่าจะตัดใจยากล่ะสิ

“ทั้งชอบและอยากตอบแทนที่ช่วยแม่สินะ มันก็เป็นเหตุผลที่ใช้ได้แหละถ้าแกจะยอมมิสเตอร์จริง”

“อืม..พอคิดว่าเป็นการตอบแทนมันทำให้ฉันรู้สึกอะไรๆ น้อยลง” แบมแบมคิดว่าอย่างน้อยมันยังช่วยกลบความรู้สึกที่คิดว่าตัวเองเป็นแค่ของเล่นชั่วคราวของท่านได้บ้าง..

“แล้วพอกลับมาแกจะเอาไง เลิกแล้วต่อกันไปเลยเหรอ”

“ก็คงจะอย่างนั้นแหละแก ถือว่าฉันทำตามสัญญาแล้ว จะให้ทำยังไงอีกล่ะ”

“ได้แล้วทิ้งอ่อ?จีมินเอ่ยล้อ เลยโดนฟาดให้ทีหนึ่ง

“แกนี่!” ทำเป็นเสียงแข็งทั้งที่ก็อายอยู่ ไอ้แบมเอ๊ย

“ล้อเล่นน่า ถ้าเกิดมิสเตอร์ไม่ยอมเลิกล่ะ

“ไม่หรอก เรามีสัญญาต่อกันนะ และท่านก็เป็นคนต้องการอย่างนั้นเองด้วย”

“ถ้ามิสเตอร์ไม่ยอมยกเลิกสัญญาจะทำยังไง?

“เป็นไปไม่ได้หรอก ท่านแค่อยากได้ตัวฉัน พอได้ก็จบไง”

“แกน่ารักนะ”

“ชมทำไม” แบมแบมคิ้วขมวด ไม่ชินที่เพื่อนชม ไม่ได้ชมกันมานานมาก

“แกนิสัยดีด้วย”

“แกจะพูดอะไรกันแน่”

“แกน่ะ ไม่ว่าอยู่ใกล้ใครก็ทำให้คนเขาชอบได้ทั้งนั้นแหละ ฉันว่าความเป็นแกต้องทำให้มิสเตอร์รู้สึกอะไรได้บ้าง และอีกอย่างที่สำคัญ เวลามีแกเขานอนหลับได้ไม่ใช่เหรอ แกคิดว่าเขาจะยอมปล่อยแกไปง่ายๆ ไหมล่ะ ถ้าเป็นฉันที่นอนไม่หลับมาหลายปีแล้วมาเจอคนอย่างแกนี่ ฉันไม่ปล่อยให้หลุดมือไปนะบอกเลย จะเก็บไว้กอดเล่นจนกว่าจะหาตัวจริงได้เลยนะ”

“จีมิน..อย่าพูดแบบนี้ดิ ฉันกลัวนะ” ประโยคสุดท้ายของเพื่อนช่างกรีดใจแบมแบมเหลือเกิน

คำของเพื่อนมันตอกย้ำว่าเขาก็แค่ยานอนหลับ เป็นแค่ตุ๊กตานุ่มๆ ไว้กอด..

“ไม่ต้องกลัวหรอก ทำใจเถอะ ทำใจรับเอาไว้หลายๆ ด้านนะแก ฉันว่ามิสเตอร์ไม่ใช่คนง่ายๆ แบบที่เราเห็นหรอก”

“งั้น..ฉันไม่ควรยอมเขาเหรอ

“ถ้าแกอยากทดแทนบุญคุณก็ทำสิ จะได้ไม่ต้องมีอะไรติดค้างกัน แกเองก็กินยาคุมอยู่ไม่ใช่เหรอ ได้รู้ว่าแกรู้จักดูแลตัวเองฉันก็สบายใจ คิดซะว่าครั้งแรกเสียให้คนหล่อๆ อย่างนั้นก็พอจะยอมรับได้อยู่หรอก”

จีมินห้ามไม่ได้ก็คงต้องให้เพื่อนจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด แบมแบมชอบท่านอย่างนี้ท่าทางไม่ดีแล้ว

แบมแบมนึกว่าเพื่อนจะด่าซะอีก จีมินคัดค้านเรื่องท่านมาตลอดเลย

“แต่ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไงนะ จะให้บอกท่านตรงๆ ฉันก็อายอ่ะ” แค่คิดแบมแบมยังอายจนไม่รู้จะซุกหน้าไว้ไหน ถ้าให้บอกว่าพร้อมเป็นของท่านแล้วเขาคงไม่กล้ามองหน้าท่านแน่

จีมินมองแก้มแดงๆ แล้วถอนหายใจ โอยให้ตายเหอะ แบมแบมนี่มันแบมแบมจริงๆ ขนาดเธอมองหน้ามันยังอยากฟัดแก้มเลยอ่ะ ไม่ต้องคิดเลยว่าท่านจะอยากฟัดมันขนาดไหน

ความอดทนของท่านมีแค่ไหนกันนะ โคตรนับถือ

“มารยาดิ อ่อยไปดิ ถ้าเขาทำท่าจะทำแกก็ไม่ต้องขัดขืน ไอ้เรื่องอย่างนี้ไม่ต้องคิดมากหรอก พอจุดติดแล้วมันหยุดยาก

“อ่า แกรู้ดีจัง” แบมแบมมองเพื่อนตาแป๋ว จีมินถลึงตา

“ไม่เคยแต่ก็ไม่โง่อ่ะ”

แบมแบมรู้สึกเหมือนโดนเพื่อนด่าทางอ้อมเลย แต่คงไม่ใช่หรอกเนอะ

จีมินลุกไปหยิบขนมที่ห้องครัวมาเพิ่ม เธอเดินคล้อยหลังไปไม่ทันไรโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเป็นเพลงศิลปินวงโปรด

หมู! มีคนโทรมาแบมแบมตะโกนบอก อีกฝ่ายตะโกนกลับ

ใครอ่ะ!

แรดอ่ะ แกเมมใครไว้แบบนี้เนี่ย

โอ๊ยตัดสายไปเลยเว้ย! ถึงเพื่อนบอกให้ตัดสายแต่แบมแบมก็ไม่กล้าทำอยู่ดี

จีมินกลับมาพร้อมขนมมากมายให้เพื่อนกินแล้วคว้ามือถือไปตัดสายเอง

ใครเหรอ

จำอีตาลูกประธานที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ป้ะ

“อ่า ที่บอกขี้หลีใช่รึเปล่า”

“เออ อีตานี่แหละ แชฮยองวอน ตาเสาไฟฟ้านี่แบบกวนประสาทมากเลยแก มากแบบมากจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว” จีมินใส่อารมณ์ลากเสียงคำว่ามากซะยาว

“เขาทำอะไร”

“วอแวอ่ะ แรด เกลียด”

“เขาชอบแกเหรอ” แบมแบมถามซื่อๆ แต่จีมินแทบกระโดดกัดคอ

“อ๊ายตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้!” แบมแบมยกมือปิดปากทันที มองเพื่อนหวาดระแวงกลัวจะโดนฝ่ามือ

“เขาหล่อไหม”

“ธรรมดา หาตามถนนได้ทั่วไป

“แสดงว่าหล่อ”

“ก็บอกว่าธรรมดาไง!

“งั้นเอารูปมาดู

“ไม่มี”

“เมื่อกี้เห็นไลน์เด้ง”

“ตาดีนักนะยะจีมินกัดฟันกรอดแล้วโยนมือถือให้ แบมรับไปเปิดดู อมยิ้ม แค่ลองพูดดูไม่คิดว่าจะถึงขั้นมีไลน์ แปลกที่บอกว่าเกลียดแต่ไม่บล็อค หรือบล็อคไม่ได้ก็ไม่รู้

“ไลน์ชื่ออะไรอ่ะ

“ไหนบอกเห็นไลน์เด้ง!” จีมินเสียรู้เพื่อนซะแล้ว โดนหลอกเอาโทรศัพท์มือถือไปดูซะได้

“ชื่ออะไรล่ะ”

“ก็ชื่อเขานั่นแหละ” จีมินอารมณ์เสีย

“ฮยองวอนอ้ะนะ โหย หล่อ! เหมือนพระเอกการ์ตูนที่แกเคยอ่านสมัยก่อนเลยนี่” แบมแบมประทับใจจัง จีมินกอดอก ฟึดฟัด

“งั้นๆ แหละ เวลามายืนข้างฉันนะ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหลักกิโล”

“ฮะฮะ น่ารักดีออกนะ เขาชอบแกล่ะมั้งถึงมาวอแว”

“ไม่เอาหรอก ไม่ชอบ ฉันชอบพี่อายอน” จีมินยกขาขึ้นวางบนโซฟา กอดหมอนอิงแน่น

“พี่อายอนมีแฟนแล้ว จะแต่งงานแล้วนะ” แบมแบมเอาความจริงมาตอกย้ำ พี่สาวคนสวยของจีมินเปลี่ยนใจไปชอบผู้ชายจนจะแต่งงานกันแล้ว เพิ่งเจอได้เดือนเดียวเอง จีมินเฮิร์ทมากเลยล่ะ

“ฮึก” จีมินเจ็บใจ แบมแบมลูบหัวเพื่อนปลอบใจ

“ไม่ลองให้โอกาสคุณฮยองวอนหน่อยเหรอ”

“ให้โอกาสอะไรเล่า เขาก็คงแค่เล่นๆ แกดูฉันดิ ไม่น่ารักเหมือนแก ไม่ผอมเหมือนแกด้วย ใครจะมาชอบเล่า”

“ไม่เกี่ยวสักหน่อย แกออกจะร่าเริง ตลก น่ารัก นิสัยดี ใครอยู่กับแกก็อารมณ์ดีและสบายใจกันทั้งนั้น ลองเปิดใจหน่อยสิ หล่อ รวย ครบสูตรเลยนะ”

“อย่ามายุนะ เลิกคุยเรื่องนี้เหอะ เครียด กินดีกว่าจีมินหยิบขนมเข้าปาก ไม่อยากนึกถึง ไปทำงานทุกวันนี้เหมือนไปโรงเชือด กลัวอ่ะ

แบมแบมอมยิ้ม เขาอยากให้จีมินมีแฟนบ้างนะ จีมินมัวแต่ทำงานและเรียนหนักจนไม่สนใจอะไรรอบข้างเลยยกเว้นพี่อายอน แต่พี่เขาก็เป็นได้แค่พี่สาวล่ะนะ ถ้าจีมินมีคนมาดูแลบ้างคงดี

 

 

 

 

ชีวิตของแบมแบมช่วงนี้ดูสดใสขึ้นเพราะได้เจอแม่ทุกวัน ก่อนไปทำงานท่านจะพาไปหาแม่ก่อน เลิกงานก็พาไปเยี่ยมอีก ได้อยู่จนถึงสามสี่ทุ่มแล้วค่อยกลับบ้าน

และเพราะแบมแบมมีความสุขมาร์คถึงได้เห็นรอยยิ้มของแกะมากขึ้นอย่างที่ต้องการ

มาร์คได้รู้แล้วว่าคุณแม่เป็นทุกอย่างของแกะจริงๆ เป็นทุกอย่างของนิชคุณและหนูโซมีด้วย คุณแม่เองก็สดใส ผ่อนคลาย และมีความสุขจากการที่ได้อยู่กับลูกๆ สามคน

นอกจากครอบครัวตัวเองมาร์คก็เพิ่งได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัวจากบ้านของแกะนี่ล่ะ

 

 

“ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ”

“ครับ ผมก็จะไปอาบเหมือนกัน”  แบมแบมมองตามท่านที่เดินไปชั้นสอง มองจนแน่ใจว่าท่านไปพ้นบริเวณนี้แล้วจริงๆ จึงเปิดกระเป๋าหยิบยาออกมา

การที่ต้องกินยาทั้งที่อยู่กับท่าน แบมแบมระแวงแค่ไหนไม่มีใครรู้หรอก

และเพราะแบมแบมมีเรื่องต้องทำตลอด เขาเลยเลือกกินยาก่อนนอนจะได้ไม่ลืม แบมแบมรู้ว่าตัวเองเป็นคนโก๊ะกังขี้ลืมแค่ไหน บางครั้งยังอยากผ่าสมองออกมาดูว่าเล็กเท่าเม็ดถั่วหรือเปล่าถึงได้ลืมโน่นลืมนี่ประจำ

เท้าเล็กในสลิปเปอร์สีเทาเดินไปห้องครัว แบมแบมรินน้ำใส่แก้วแล้วแกะยาคุมออกมาหนึ่งเม็ดเตรียมจะกิน

“โอ๊ย ใครโทรมาเนี่ย” แบมแบมวางยาบนเคาน์เตอร์ หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์แม่ก็รีบรับทันที

“ครับแม่ มีอะไรเหรอ”

 แบมแบมวางยาที่แกะออกมาแล้วลงบนแผงยา เดินออกไปคุยที่ลานอเนกประสงค์

 

 

“กันต์ครับ คุณได้เอากระเป๋าผมลงจากรถหรือเปล่า..อ่าว ไปไหนแล้วล่ะ”

เจ้าของบ้านยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ เขาหาของไม่เจอเลยลงมาถามแกะ แต่ไม่เจอแกะที่ห้องนั่งเล่นเลยเดินไปดูในครัว พอเข้ามาในครัวก็ไม่เจอคนตัวเล็กเหมือนกัน

หรือว่าขึ้นไปอาบน้ำแล้ว?

มาร์คจะเดินออกจากครัวแล้วแต่สายตาเหลือบไปเห็นแผงยาบนเคาน์เตอร์  ด้วยความสงสัยว่ายาอะไรเลยถือวิสาสะหยิบมาดู  นอกจากแผงยายังมีแก้วน้ำด้วย นี่ของกันต์พิมุกต์แน่ๆ

แกะไม่สบายเหรอ?

มาร์คหยิบเม็ดยาและแผงยามาอ่าน ถึงอ่านชื่อยาไปเขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันมีไว้รักษาโรคอะไร

ร่างสูงหยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูปแผงยาไว้

“ท่านทำอะไรน่ะครับ!” แบมแบมเพิ่งโทรศัพท์เสร็จพอเข้ามาในบ้านก็ตกใจ รีบเดินมาคว้ายาจากมือท่านไป ใจหายใจคว่ำที่เห็นยาคุมไปอยู่ในมือท่านซะแล้ว

“คุณป่วยเป็นอะไรหรือครับ” มาร์คถามเพราะไม่รู้จริงๆ แบมแบมได้ยินอย่างนั้นก็โล่งอก

มาร์คจับสังเกตได้ว่าแกะแอบถอนหายใจ มีอะไรน่าโล่งใจขนาดนั้น?

“นิดหน่อยครับไม่ได้เป็นอะไรมาก” ท่านไม่รู้ก็ดีแล้ว

“เอ๊ะ..” แบมแบมมองหายาเม็ดที่แกะออกมาวางบนแผง ก้มมองที่พื้น

“มองหาอะไรเหรอครับ”

“เอ่อ ไม่มีอะไรครับ” แบมแบมปฏิเสธไปก่อนทั้งที่นึกอยู่ว่ากินยาไปหรือยัง เหมือนจะยังไม่ได้กินนะ ถ้าไม่ได้กินแล้วมันหายไปไหน จะถามท่านว่าเห็นไหมก็รู้จะถามยังไง ถ้าท่านเห็นก็ต้องบอกแล้วสิว่ายาร่วง

มาร์คไม่ถามอะไรต่อเดินออกไป พอมาร์คพ้นครัวไปแล้วแบมแบมก็ทรุดลงนั่งคุกเข่า ก้มตัวหาใต้เคาน์เตอร์และบนพื้น เผื่อว่ายามันจะกลิ้งตก

“ไม่มี หรือว่าเรากินไปแล้วไม่รู้ตัว” เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง แต่กินยาโดยไม่กินน้ำเนี่ยนะ?

“กินไปแล้วแหละมั้ง อือ..กินแล้วแหละ” ถึงยังรู้สึกคาใจแต่ในเมื่อมันไม่ได้ตกไปไหนก็คงไปอยู่ในท้องแล้วล่ะมั้ง ถึงยาจะเม็ดเล็กแต่ถ้าตกก็ต้องหาเจอสิ

แบมแบมเก็บยาใส่กระเป๋าแล้วไปอาบน้ำ

 

 

มาร์คมองยาเม็ดเล็กในมือที่เผลอเอาติดมาด้วย เห็นแล้วก็สงสัยว่ามันคือยาอะไร อยากรู้ด้วยว่าแกะป่วยโรคอะไร

ร่างสูงหยิบโทรศัพท์มาค้นหาชื่อยาในอินเทอร์เน็ต เมื่อผลการค้นหาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ตาคมก็เบิกกว้างเล็กน้อย ประหลาดใจจนไม่อยากจะเชื่อ

 

 

 

 

มาร์คเก็บความสงสัยเรื่องยาของแกะไว้ตั้งแต่เมื่อคืนจนเช้าวันนี้ เขาอยากถามกันต์แต่อีกใจก็ห้ามไว้ก่อน

แบมแบมแปลกใจที่ท่านดูเงียบไป ในใจยังกังวลว่าท่านจะสงสัยเรื่องยาเมื่อคืนอยู่อีกหรือเปล่าตามประสาคนมีความลับ แบมแบมคิดไปถึงขั้นที่ว่าท่านอาจรู้แต่ไม่พูด เพราะท่านก็ควงใครมาตั้งเยอะ จะไม่มีใครกินให้เห็นเลยหรือไง

ท่านยิ่งฉลาดมากด้วยสิ แต่ถ้าท่านรู้ทำไมไม่ถาม หรือว่าจะไม่รู้? โอ๊ย มันยังไงกันแน่เนี่ย จะถามออกไปก็กลัวจะมีพิรุธ

แบมแบมยิ่งคิดยิ่งอยากร้องไห้ ทำไมเลินเล่อวางยาหราไว้กลางบ้านขนาดนั้นนะ แบมแบมคนโง่

เมื่อถึงที่ทำงานแบมแบมก็รีบลงจากรถไปก่อน  มาร์คไม่ได้รั้งไว้เหมือนเคย เขารออยู่เพื่อคุยธุระกับคนสนิท

มาร์คส่งรูปในโทรศัพท์มือถือให้แทคยอน

“อะไรเหรอครับคุณมาร์ค” ร่างสูงมองภาพที่ท่านส่งมาให้ทางโทรศัพท์

“คุณไปซื้อยาแบบนี้มาให้ผมหน่อยสิ ด่วนเลยนะครับ ได้แล้วเอาไปให้ผมที่ห้องทำงานนะ”

“อ่อ ได้ครับ”

“ขอบคุณครับ เร็วๆ นะ”

“ครับคุณมาร์ค”

 

 

 

มาร์คนั่งมองแผงยาในมือมาสักพักแล้ว คิดยังไงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแกะต้องกินมันด้วยในเมื่อผลตรวจที่แกะเคยบอกเขาไว้ คือ ท้องไม่ได้นี่นา

มันคือยาคุมกำเนิด

เขาถามย้ำกับแทคยอนอยู่หลายครั้งแต่คนสนิทก็บอกว่าเภสัชกรบอกมาอย่างนั้นจริงๆ

มาร์ควางยาสองเม็ดบนโต๊ะทำงาน กอดอกมองมัน เม็ดหนึ่งของกันต์ อีกเม็ดเพิ่งแกะออกมาจากแผงยาที่ซื้อเมื่อกี้ เมื่อเทียบแล้วมันเหมือนกันเลย

“ท่านครับ เอกสารที่ให้เตรียมเสร็จแล้วนะครับ” ยองแจเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา เดินมาวางเอกสารลงบนโต๊ะ

“ขอบคุณครับ”

“ท่านไม่สบายเหรอครับ” ยองแจมองยาบนโต๊ะท่าน มาร์คเงยหน้ามองเลขานุการ

“หือ? เปล่าครับสบายดี คุณยองแจรู้จักยานี่ไหม ผมลองเสิร์ชในเน็ตดูแล้วแต่ยังแปลกใจ..

มาร์คลองถามเลขาดูอีกเสียงเพราะเขารู้อยู่ว่าเลขาตนก็สามารถมีลูกได้  ยองแจแบมือรับแผงยาที่ท่านยื่นให้มาดู

“อ่า..ยาคุมนี่ครับ ผมก็เคยกินยี่ห้อนี้นะ แต่เลิกกินไปแล้วใช้ฉีดเอาแทน ไปเอามาจากไหนครับ”

ผู้มีประสบการณ์พูดไปโดยไม่ได้ฉุกคิดอะไร มาร์คยิ้มมุมปากเมื่อได้คำยืนยันจากเลขาคนสวยเพิ่มอีกคน มาร์คมั่นใจแล้วว่านี่คือยาคุมจริงๆ

แกะท้องไม่ได้แต่กินยาคุมกำเนิด..หรือว่าแกะจะโกหกเขากันแน่นะ?

“ของกันต์ครับ”

!!” พอท่านเฉลยถึงที่มายองแจก็ใจหาย นึกอยากตบปากตัวเอง ลืมคิดไปซะได้ว่าอย่างเจ้านายจะไปเอายาคุมมาจากไหนถ้าไม่ใช่คนใกล้ตัวอย่างแบมแบม

“เอ่อ ขอตัวกลับไปทำงานต่อก่อนนะครับ” ยองแจไม่อยู่ให้ท่านซักไซ้อะไรมากกว่านี้ เกิดเจ้านายนึกอยากถามเรื่องผลตรวจคราวก่อนเขาคงไม่รู้จะโกหกช่วยแบมแบมยังไง

“อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกกันต์นะครับว่าผมรู้แล้วว่าเขาทานยาคุม”

“ครับ” ไม่กล้าหรอกครับ ขนาดยองแจไม่ใช่แบมแบมยังเสียวสันหลังวาบเลย

            ยองแจออกจากห้องทำงานของบอสด้วยความกังวล ตกลงมันยังไงกันแน่ แบมแบมคงยังไม่ได้บอกความจริงท่านแต่ท่านมารู้เองอย่างนี้เหรอ?

            ถ้าไม่อยากให้รู้ว่าท้องแล้วไปทำยังไงให้ท่านเจอยาคุมเข้าเนี่ย โอยแบมแบมเอ๊ย

 

 

 

 

            “ถ้าถึงทัมยางกันแล้วก็ส่งความมาบอกด้วยนะ”

            แบมแบมพูดกับพี่ชาย เป็นห่วง วันเดินทางของเขาและแม่ตรงกัน แม่จะออกจากโรงพยาบาลตอนบ่ายแต่เขาต้องเดินทางเช้านี้แล้ว

            “เออ ไม่ต้องห่วงหรอก แกเองก็เหมือนกัน”

“ไปเถอะแบม เดี๋ยวมาร์คคอย” อังศนากอดลูกชายคนเล็กที่แวะมาหาเธอก่อนไปสนามบิน ส่วนมาร์คไม่ได้ตามมาด้วย เขาคอยลูกอยู่ที่รถ

“นั่นสิคะพี่แบม รีบไปเถอะ รถติดนะ ต้องเผื่อเวลาเดินทางไปสนามบินด้วย พอถึงบ้านหนูจะรีบส่งข้อความไปบอกเลย”

“อือ ดูแลแม่ดีๆ นะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะแล้วพี่จะโทรหา” แบมแบมกอดโซมีด้วย

“ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะ”

“แบมแบม พี่มาร์คให้มาตามน่ะ” ยูคยอมเดินเข้ามาในห้องพักหลังจากหายไปทักทายพี่ชายที่ลานจอดรถ ช่วงนี้ยูคยอมตัวติดนิชคุณตลอดเวลา วันนี้ก็ตามมาด้วย เพราะกะจะตามไปเที่ยวทัมยางด้วยคน

พี่มาร์คเล่าให้ฟังว่าบ้านคุณแม่อบอุ่นน่าอยู่มาก ทัมยางก็สวยมาก ฟาร์มคุณแม่ก็สวย ยูคยอมเลยอยากไปบ้าง ถึงจะต้องทนโดนนิชคุณจิกกัดไม่อยากให้ไปก็ต้องยอม

“ขอบคุณครับ” แบมแบมโบกมือลาทุกคนแล้วรีบออกจากห้องไป

“มีอะไรดีๆ เหรอจ๊ะยูคยอม”  อังศนาทักยูคยอมที่ดูอารมณ์ดีเชียว

“ไม่มีอะไรครับ แค่ดีใจจะได้ไปบ้านพี่นิช”

“ไม่เห็นอยากให้ไปเลย วุ่นวาย” นิชคุณพูดต่อหน้าแม่นี่ล่ะเลยโดนอังศนาตีแขนให้หนึ่งทีจนสะดุ้ง

“พูดจาอะไรเห็นใจน้องบ้างนะคุณ น้องจะรู้สึกยังไงสนใจบ้าง อย่าปากร้ายให้มากนัก”

“โธ่แม่ แม่จะเอาตัวป่วนนี่ไปด้วยทำไมกัน” นิชคุณโอดครวญ งอแง ยูคยอมเบะปาก น่ารักตายล่ะ

“คุณเล็กให้พี่ลางานกลับบ้านตั้งหลายวัน ไม่มีรางวัลให้คุณเล็กบ้างเหรอ ใจร้ายที่สุด”

“ให้พี่ยูคยอมไปด้วยไม่เห็นจะเป็นไรเลยพี่คุณ”

“เนอะ” ยูคยอมพยักหน้าเออออไปกับโซมีที่เข้าข้างตน สะใจที่นิชคุณกลายเป็นหมาหัวเน่า

วันนี้ยูคยอมอารมณ์ดีก็เพราะคุณพ่อชมนิชคุณให้พี่มาร์คฟังด้วยล่ะ

คุณเล็กลงไปคุยกับพี่มาร์คมา คุณพ่อถามเรื่องนิชคุณกับพี่มาร์คเพราะจำได้ว่าแฟนพี่มาร์คเป็นน้องนิชคุณ พี่มาร์คที่น่ารักของน้องก็ช่วยเชียร์เต็มที่ และพี่มาร์คเล่าให้ฟังอีกว่า คุณพ่อน่ะอยากจะเอานิชคุณไปทำงานด้วยเลยล่ะ ตอนไปต่างประเทศกันก็ทดสอบแล้วว่าผ่าน และไม่ใช่ผ่านแบบแค่พอผ่านครึ่งด้วยนะ

คุณพ่อของคุณเล็กไม่เคยถูกใจใครง่ายๆ เลยนะ ขนาดลูกเศรษฐีตระกูลดีบางคนที่คุณแม่คัดมาแล้วว่าเลิศคุณพ่อยังไม่ค่อยชอบใจ ให้คะแนนแค่พอใช้ได้

คุณเล็กอยากรู้นักว่านิชคุณวางยาอะไรคุณพ่อหรือเปล่า ท่านถึงชมเขากับพี่มาร์ค ถ้าคนอื่นนี่ทุกทีมีแต่บ่นให้พี่มาร์คฟัง

นิชคุณทำงานดีแบบนี้คุณเล็กอยากขึ้นเงินเดือนให้มากเลย ถ้านิชคุณจะไม่ปากร้ายใจดำกับเขาอย่างทุกวันนี้

บางทีคุณเล็กก็คิดนะว่านิชคุณเป็นลูกที่คุณแม่เก็บมาเลี้ยงหรือเปล่า ถึงได้นิสัยร้ายกาจผิดจากน้องๆ นัก แต่คุณเล็กได้แค่คิดไม่กล้าหลุดปากพูดออกไปเดี๋ยวยักษ์ใจร้ายจะบีบคอเอา

 นิชคุณปล่อยให้ยูคยอมเอาอกเอาใจแม่ให้เต็มที่ ส่วนตัวเขาก็ไปเก็บข้าวของและเสื้อผ้าของแม่ใส่กระเป๋า เตรียมกลับบ้าน

ถึงจะรำคาญคนที่พูดมาก พูดไม่หยุด เข้ากับโซมีเป็นปี่เป็นขลุ่ย แต่นิชคุณก็นึกขอบคุณเด็กหมูอยู่บ้างหรอกนะที่ทำให้แม่ร่าเริงเพราะเรื่องตลกสนุกๆ ที่สรรหามาเล่าให้แม่ฟัง ไม่แค่เรื่องชาวบ้านเรื่องตัวเองก็เล่า  นำเสนอตัวเองเหลือเกิน และแม่ก็เอ็นดูเด็กหมูมากด้วย

 

 

 

 

            “ว้าว สวยจัง” แบมแบมเกาะผนังกระจกที่สูงจดเพดานของที่พักสุดหรู มองทิวทัศน์ใจกลางมหานครนิวยอร์ก รู้สึกดีที่คิดถูกและตามท่านมาด้วย

            เขาอยากพาแม่มาด้วยจัง สักวันต้องพามาเที่ยวให้ได้เลย

            “คุณอยากไปเที่ยวที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า”

ร่างบางสะดุ้งน้อยๆ เมื่อท่านเดินมาโอบเอว ไม่ส่งเสียงให้รู้ตัวเลย

“ครับ?”

“เวลาผมไปทำงานคุณก็ไปเที่ยวไง อยากไปไหนก็ไป ผมหารถและคนขับรถเอาไว้ให้แล้ว” มาร์ควางของสิ่งหนึ่งลงบนมือนิ่ม แบมแบมก้มมองการ์ดสีดำในมือ

“อะไรครับ” แบมแบมรู้ว่านี่คืออะไร แต่ไม่เข้าใจว่าท่านให้มาทำไม มันดูสวยและแพงจัง นี่คนรวยเขาพกการ์ดแบบนี้เหรอ เพิ่งเคยเห็นนะเนี่ย

“เอาไว้ช็อปปิ้ง” มาร์คกอดอก ยืนพิงผนังกระจก อมยิ้มน้อยๆ

คนเรานะแค่ยืนยังดูดี ดูหล่อ ทำไมแบมแบมหล่อไม่ได้ครึ่งหนึ่งของท่านเลย

“แต่ผมไม่ได้อยากได้นะครับ” อะไรคือให้เงินไปช็อปปิ้ง ถ้าเขาจะเที่ยวนิวยอร์กคงไม่ซื้อของอะไรหรอก แต่ถ้าของกินน่ะไม่แน่ และคงไม่ต้องพึ่งการ์ดนี่ด้วย

“เอาติดตัวไว้นั่นล่ะครับ ผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” มาร์คพยักหน้าไปทางการ์ดใบเล็กในมือเรียว

“เอ่อ..” ท่านจะบอกเขาว่าไอ้เจ้านี่คือตัวแทนท่านเหรอ

“ผมไม่ได้จำกัดวงเงินนะครับ ไม่รู้ว่าคุณจะใช้อะไรบ้าง อยากซื้ออะไรก็ตามใจ ไม่ต้องเกรงใจนะ”

“มีแบบจำกัดวงเงินไหมครับ”

“มีครับแต่ไม่ให้” มาร์คยกมือลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ แล้วเดินหนีไปพร้อมรอยยิ้มที่ดูยังไงแบมแบมก็ว่าหล่อมาก

แบมแบมแตะบริเวณที่ถูกจับเมื่อครู่รู้สึกหนักใจ ให้การ์ดที่ใช้เท่าไหร่ก็ได้แบบนี้มันน่ากลัวนะ เกิดทำหายไปจะทำยังไงล่ะ

 

 

 

 

แบมแบมกลับมาถึงเซฟเฮ้าส์ก็ค่ำแล้ว ก่อนออกไปเที่ยวเขาก็ไปขอให้คนขับรถหาแผนที่และคู่มือนำเที่ยวติดตัวไป จะใช้อินเทอร์เน็ตหาก็ได้แต่มันไม่ได้อารมณ์ท่องเที่ยว แบมแบมเที่ยวเพลินจนลืมเวลา หลงทางบ้างแต่ก็สนุกดี 

“เป็นไงบ้าง เที่ยวสนุกไหม?” มาร์คถามไถ่ขณะมองร่างบางที่เดินตัวเปล่าเข้ามาในห้อง ไม่มีอะไรติดมือมาเลย

“ไม่ได้ซื้ออะไรมาเลยเหรอ”

“ไม่ได้ซื้อครับแต่ไปมาหลายที่เลย สวยๆ ทั้งนั้นเสียแต่คนเยอะไปหน่อย ถ่ายรูปมาเยอะเลยครับ”

แบมแบมเดินมาหาคนที่นั่งไขว่ห้างบนโซฟา นั่งลงข้างกันแล้วหันมาทางมาร์คทั้งตัว เล่าไปพร้อมรอยยิ้มที่ยังติดเต็มดวงหน้าหวาน มาร์คพลอยยิ้มไปด้วย ดูท่าทางแกะจะมีความสุขจริงๆ

“ท่านทานมื้อเย็นหรือยังครับ”

“เรียบร้อยแล้วครับ พรุ่งนี้คุณต้องไปดินเนอร์กับผม เตรียมตัวด้วยนะครับ คุณยองแจให้คุณเตรียมชุดมาหรือเปล่า ไม่ได้ลืมใช่ไหม ถ้าลืมเอามาจะได้ไปซื้อใหม่ ”

มาร์คโอบไหล่บาง แบมแบมพยักหน้าว่าเอาชุดมา เพราะพี่ยองแจย้ำว่าต้องเอาเสื้อผ้าของร้านคุณเจมิล่าติดตัวมาด้วย แบมแบมก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเอามาให้หนักกระเป๋าแต่ก็ทำตามนะ

“ดินเนอร์ที่ไหนเหรอครับ”

“โรงแรมครับ เราต้องไปดินเนอร์กับคนที่ผมมาเจรจาธุรกิจด้วย ผมขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้เพราะวันสุดท้ายเราจะได้มีเวลาว่างมากขึ้นหน่อย คุณยองแจจะได้พักไปช็อปปิ้งอะไรของเขาก่อนเดินทางกลับด้วย”

มาร์คให้เวลาส่วนตัวกับเลขานุการเพราะรู้ว่าเจ้าตัวเป็นคนชอบช็อปปิ้งมากแค่ไหน ถ้าไม่เผื่อเวลาให้เที่ยวคุณเลขาต้องงอนไปอีกเป็นอาทิตย์แน่

มีเลขานุการกับเขาอยู่คนเดียวก็ต้องดูแลดีๆ หน่อย ถ้างอนลาออกไปแต่งงานแต่งการจะลำบาก

“เอ่อ..ผมไม่ไปไม่ได้เหรอครับ ให้พี่ยองแจไปแทนสิครับ” แบมแบมปฏิเสธทันที เขาไม่ถนัดเรื่องออกงานอะไรนี่หรอก เดี๋ยวไปทำอะไรเปิ่นๆ ต่อหน้าคนอื่นท่านได้ขายหน้าแย่

“คุณยองแจก็ไปด้วยครับ มันไม่ใช่ดินเนอร์ทางการอะไรไม่ต้องกังวลหรอกนะครับ ทางนั้นเองก็พาภรรยาและลูกไปเหมือนกัน คิดซะว่าไปรู้จักกันไว้ คุณเรียนรู้มารยาทบนโต๊ะอาหารมาจากคุณปู่แล้วนี่”

“ก็..

“คุณพูดภาษาอังกฤษได้คล่องไม่ใช่เหรอ” มาร์ครู้มาจากในประวัติที่ดีเยี่ยมไปทุกอย่างของแกะ คนตรงหน้าเขาพูดได้ตั้งหลายภาษา

“ครับ” แบมแบมแค่รับคำ ไม่ได้โอ้อวดว่าตัวเองมีความสามารถอะไร

“ดีครับ แค่ยิ้มสวยๆ อยู่ข้างตัวผมก็พอแล้ว” มาร์คหอมแก้มนุ่มแล้วลุกไปห้องนอน ทิ้งแกะนั่งอยู่คนเดียวด้วยความกังวลใจ

ท่านจะให้แบมแบมไปรู้จักใครเอาไว้ล่ะ เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับท่านสักหน่อย ไม่ได้ช่วยทำงานและไม่ใช่คนในครอบครัวอีกต่างหาก เขาก็เป็นแค่กันต์พิมุกต์คนธรรมดาที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย 

 

 

 

 

 

            ไหนท่านบอกแบมแบมว่าเป็นการกินข้าวเย็นแบบไม่ทางการนักไง ทำไมสถานที่กินมันหรูหราและคนมาร่วมโต๊ะก็ดูรวยฟู่ฟ่าขนาดนี้..

            “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” มาร์คถามคนที่ตนโอบเอวอยู่ แกะยืนนิ่งไม่ยอมเดินเลย แบมแบมเผลอพยักหน้า

“ครับ?”

“เกร็งครับ” แบมแบมตอบท่านตามตรง ยองแจยืนกลั้นยิ้มอยู่ข้างหลัง เอ็นดูเด็กหนุ่ม

“ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ แค่ทานข้าวกับคุยกันนิดหน่อย”

“ไม่ถนัดคุยก็กินอย่างเดียวก็ได้แบมแบม พี่กับบอสคุยเอง”

ยองแจให้กำลังใจแบมแบม ส่วนในใจนี่อยากกรีดร้องให้ลั่นห้องอาหาร บอสจะอยากเปิดตัวแบมแบมอะไรขนาดนี้ ถ้าบอกไม่ชอบนี่เขาไม่เชื่อเลยนะ

แบมแบมต้องยิ้มและทักทายคนหกคนตามที่ท่านแนะนำว่ามีความสำคัญยังไง เป็นใคร มาจากไหน ส่วนเลขานุการคนสวยสุดฮอตก็ยังได้รับความสนใจเหมือนเคย  

            แบมแบมหวังว่าระหว่างทานอาหารจะไม่มีใครสนใจเขานักนะ เขากะจะกินอย่างเดียวไม่สนใจใครเลยล่ะ

            “อ่า..คนรักของคุณมาร์คหรอกเหรอคะ ฉันนึกว่าภรรยา” มิสซิสเทย์เลอร์แปลกใจเมื่อหนุ่มนักธุรกิจคนสำคัญของสามีแนะนำคนข้างกายว่าเป็นคนรัก

            “เอ่อ” แบมแบมอึ้ง ไม่คิดว่าคนที่เพิ่งรู้จักกันจะทักแบบนี้

            มาร์คและแบมแบมมองหน้ากัน ยองแจเลยถือโอกาสพูดซะเลย

“อีกไม่นานก็มีข่าวดีแล้วล่ะครับ” คุณเลขานุการพูดแล้วก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ ไม่มองเจ้านายที่จ้องมาเลย

ขอกระตุ้นนิดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง

“โอ้! ไม่เห็นบอกกันเลย ยินดีด้วยนะคุณมาร์ค” มิสเตอร์โจนส์แสดงความยินดีด้วย ดูเหมือนบรรยากาศจะคึกคักขึ้นมาอีก มิสเตอร์เทย์เลอร์บอกว่าจะเลี้ยงทุกคนเพื่อฉลองให้มาร์คซะด้วยสิ

แบมแบมนั่งตรงกลางระหว่างท่านและเลขานุการ อาศัยจังหวะที่ทุกคนในโต๊ะอาหารกำลังคุยกันสนุกแอบกระซิบกับพี่ยองแจ

“เมื่อกี้พี่พูดอะไรอย่างนั้นครับ พี่ก็รู้ว่า..

“เอาน่า ไม่มีอะไรหรอก ท่านไม่ว่าอะไรสักคำ” ยองแจตัดบทก่อนแบมแบมพูดจบ

จะว่าได้ยังไงล่ะครับ อยู่ต่อหน้าคนอื่นอย่างนี้ เดี๋ยวทานอาหารเสร็จท่านก็คงว่าทีหลังนั่นล่ะ

แบมแบมทำท่าจะพูดอะไรกับยองแจอีกแต่ถูกลูกชายของมิสเตอร์โจนส์ชวนคุยเสียก่อน ร่างบางยิ้มให้ตามมารยาทแล้วสนทนาด้วย

 

 

 

ท่านไม่ว่าอะไรพี่ยองแจจริงๆ ด้วย หรือว่าท่านลืมไปแล้ว?

แบมแบมอดคิดมากไม่ได้เพราะท่านไม่มีปฏิกิริยากับคำพูดของพี่ยองแจเลย

แกะน้อยของท่านมองออกไปนอกรถ มองบรรยากาศยามค่ำคืนที่มีแสงไฟระยิบระยับไปหมด สามทุ่มครึ่งแล้วคนยังพลุกพล่านเหมือนตอนกลางวัน สมกับเป็นเมืองใหญ่

“คืนนี้ขออนุญาตออกไปเจอแสงสีสักหน่อยนะครับ” ยองแจเอ่ยกับเจ้านายที่นั่งตรงข้าม มาร์คพยักหน้ารับ

“ถ้าพรุ่งนี้ตื่นไหวก็ไปสิครับ”

“เบิกที่บอสได้ใช่ไหมครับ”

“ได้ครับ อยากจะเที่ยวหรือซื้ออะไรก็ตามใจคุณ”

“ขอบคุณนะครับ..แบมแบมไปด้วยกันไหม” ยองแจหันมาชวนแบมแบมด้วย ร่างบางสะดุ้ง ไม่คิดว่าจะถูกชวน

“เที่ยวกลางคืนน่ะเหรอครับ”

“อื้อ ไปไหม”

“เที่ยวแบบไหนครับ”

“ผับ คลับ อะไรแบบนั้น”

“ไม่ล่ะครับ แบมไม่ถนัด พี่ยองแจไม่เหนื่อยหรือครับ” แบมแบมไม่ใช่คนชอบเที่ยวกลางคืนอยู่แล้ว เที่ยวกลางวันน่ะได้แต่สถานบันเทิงนี่ไม่ไหว นอกจากขี้เกียจยังเปลืองเงินโดยใช่เหตุ

“โอ๊ยถ้าเรื่องเที่ยวนี่พี่สู้ตาย” ยองแจน่ะสบายมาก ทำงานหนัก เที่ยวหนัก ดื่มหนัก ทำทุกอย่างได้สบายจนเจ้านายเอ่ยปากบ่อยครั้งว่ายองแจใช้ชีวิตโสดได้คุ้มมาก

“แค่เที่ยวพอนะครับคุณยองแจ” มาร์คเอ่ยทั้งที่ตายังมองโทรศัพท์มือถือในมือ

“แหม ไม่หิ้วใครกลับห้องหรอกครับ วางใจได้” ยองแจรู้ว่าเจ้านายหมายถึงอะไร

“ผมเป็นห่วง”

“ได้ยินแบบนี้แล้วชื่นใจจังครับเจ้านายที่รัก” ยองแจขยิบตาให้บอสแล้วหัวเราะ

มาร์คถอนหายใจ อมยิ้มน้อยๆ กับคำล้อเล่นของยองแจ ไม่ได้ถือสาเพราะชินแล้ว

คนอื่นเขามีแต่เจ้านายหยอกลูกน้องนะ เขานี่โดนคุณยองแจหยอกนิดหยอดหน่อยตลอด แต่เราสนิทกันเหมือนคนในครอบครัวจนข้ามความสัมพันธ์ชู้สาวไปแล้ว  

แบมแบมฟังทั้งสองคุยกัน ท่าทางสนิทกันน่าดูเลย ท่านเป็นคนที่ตามใจลูกน้องเหมือนกันนะ เป็นห่วงเป็นใยด้วย ไม่แปลกใจที่จะมีคนคิดว่าทั้งสองเป็นมากกว่าเจ้านายและเลขานุการ

 

 

 

“ขอเอารถไปใช้นะครับ” ยองแจรั้งแขนเจ้านายไว้เมื่อถึงที่พัก ส่วนแบมแบมไม่รอใครเดินเข้าไปในตึกสวยก่อนเพราะอยากอาบน้ำนอนแล้ว ง่วงมาตั้งแต่กลางวัน

“ได้สิครับ จะดื่มจะเที่ยวก็ระวังตัวนะ มีอะไรก็โทรมาเดี๋ยวออกไปรับ”

“ได้ครับ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ว่าแต่ผมมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย” ยองแจทำท่าทางกระซิบกระซาบมีเลศนัยชอบกล

“อะไรครับ”

“ไหนๆ ก็มาต่างประเทศทั้งที บอสไม่คิดจะทำอะไรแบมแบมเลยเหรอ? บรรยากาศเป็นใจมากเลยนะครับ”

“หืม? จู่ๆ ทำไมถามแบบนี้ครับเนี่ย”

“บอสไม่ชอบแบมแบมเลยสักนิดเหรอครับ”

“อ่า..” มาร์คไม่รู้จะตอบอย่างไรกับคำถามนี้  ไม่ทันตั้งตัวมาก่อน

“อย่าหาว่าจุ้นเลยครับ ผมมองออกว่าแบมแบมคิดยังไงกับบอส”

“ยังไงครับ” มาร์คสนใจขึ้นมาทันที

“แบมแบมน่ะชอบบอสขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ..แต่จะชอบมากน้อยแค่ไหนไปสังเกตเอาเองแล้วกันครับ ผมก็บอกได้แค่นี้”

ยองแจยุบอสเพราะสงสารแบมแบม ดูออกว่าแบมแบมมีใจให้ท่านแล้ว และถ้าเด็กคนนั้นเผลอปล่อยใจไปกับเสน่ห์ท่านมากกว่านี้จะลำบาก ยองแจไม่แน่ใจนักว่าเจ้านายตนรู้สึกยังไง บางครั้งก็เหมือนชอบแบมแบมแต่บางครั้งก็เฉยชา ในเมื่อได้ตัวแบมแบมแล้วต้องทางใครทางมัน สู้ให้แบมแบมเจ็บแต่เนิ่นๆ ดีกว่า กลับจากนิวยอร์กคราวนี้จะได้เลิกยุ่งเกี่ยวกันไป

“กันต์เขา..ชอบผมแล้วจริงๆ เหรอครับ”

“ไม่ว่าใครอยู่ใกล้บอสนานๆ ก็ชอบบอสทั้งนั้นแหละครับ แบมแบมก็ไม่มีข้อยกเว้น”

มาร์คมองตายองแจและเลขาที่รักก็ไม่หลบตาด้วยแถมยังอมยิ้มอีก ท่าทางมั่นอกมั่นใจจนมาร์คอยากเชื่อเลขา เพราะยองแจดูคนเก่ง คงดูออกจริงๆ

“พยายามเข้านะครับเจ้านายที่รัก ไปเที่ยวละ”

ยองแจยกมือบ๊ายบายแล้วหมุนกายเดินไปที่รถ อารมณ์ดีเชียว มาร์คยืนนิ่ง ครุ่นคิดว่าจะเอายังไงดี

 

 

 

 

แบมแบมนั่งถอนใจอยู่ในห้องนอนคนเดียว คิดหนักว่าจะเอาไงดี คิดอยู่ว่าจะยอมแพ้แล้วค่อยไปทำใจเริ่มใหม่ที่เกาหลีดีหรือเปล่า

ยอมๆ ไปเถอะนะ แต่จะเริ่มบอกยังไงนี่สิ

ฮือ อายนะ อายมากด้วย แค่คิดว่าจะพูดจะทำยังไงบ้างแบมแบมก็หน้าร้อนไปหมด

แค่นึกหน้าท่านในหัวยังประหม่าเลย ถ้าทำจริงไม่น่ารอด

จะบอกยังไงล่ะ พร้อมแล้วครับ อย่างนี้เหรอ ไม่ไหวอ่ะไม่กล้าพูดหรอก

ท่านไม่นึกอยากปล้ำเขาบ้างเหรอเขาจะได้ไม่ต้องมาคิดว่าจะพูดยังไง ทีวันแรกที่เจอยังเกือบจะทำมิดีมิร้ายเขาในห้องทำงานอยู่แล้ว เดาใจไม่ถูกเลยจริงๆ

แบมแบมล้มตัวฟุบไปกับเตียงกว้าง คว้าหมอนหนุนมากอด

ไม่เอาแล้ว คืนนี้นอนดีกว่า ไม่ทำอะไรทั้งนั้นแหละขอทำใจก่อน ถึงจะอยากตอบแทนผู้มีพระคุณแต่เอาไว้คราวหน้าละกัน

 

 

 

            แบมแบมเดินออกมาจากห้องนอนแล้วสะดุ้งเมื่อเจอท่านนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ความคิดบ้าบอก่อนหน้านี้ทำให้ไม่กล้าสู้หน้า หันหลังจะกลับไปที่ห้องนอนตามเดิม

“กันต์ครับ มาคุยกันหน่อยสิ”

เสียงนุ่มที่ร้องเรียกทำให้คนขวัญอ่อนที่จิตใจไม่อยู่กับตัวสะดุ้งทั้งที่ไม่มีอะไร แบมแบมบอกตัวเองให้ใจเย็นแล้วหันไปหาท่าน ยังไม่เดินไปใกล้

“จะคุยเรื่องอะไรเหรอครับ ผมว่าจะอาบน้ำนอนแล้ว” ความจริงแบมแบมตาสว่างเพราะยังปรับเวลาไม่ได้

“มานั่งนี่มา” มาร์คตบลงข้างตัวให้แกะมานั่ง แบมแบมสูดลมหายใจแล้วเดินไปหาตามคำชวน

แต่เพราะเป็นแบมแบมแค่เดินยังเกิดเรื่องได้เพราะความซุ่มซ่ามเป็นเหตุ..แบมแบมมัวแต่เดินเกร็งคิดอะไรอยู่คนเดียวเลยสะดุดขาตัวเองนี่ล่ะเซไปหาท่านแล้วหล่นตุ้บใส่ตัก สาบานว่านี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางไว้ก่อนที่แบมแบมจะร่วงจากตักไปที่พื้น ร่างบางเกยทับอยู่บนอกกว้าง มาร์คแตะเอวบางก่อนออกแรงยกตัวให้นั่งตักดีๆ ใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวของแกะอีกแล้ว

มาร์คสงสัยเหมือนกันนะว่าแกะใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไร จะไปเหมามาให้ใช้จะได้ไม่ต้องเปลี่ยนอีกเลย

“ขะ..ขอโทษครับ” แบมแบมละล่ำละลักเอ่ยขอโทษพลางขยับเพื่อลุกจากตัวมาร์คแต่กลับถูกรั้งไว้

“ถ้าผมไม่ยกโทษให้ล่ะครับ จะทำยังไงดี” แบมแบมตัวเกร็งเมื่อถูกเสียงนุ่มๆ กระซิบและลมหายใจอุ่นรินรดอยู่ใกล้หู

“ขอโทษครับ” ดวงหน้าหวานซับสีเลือดขณะเอ่ยขอโทษอีกครั้ง แต่แทนที่จะปล่อยท่านกลับโอบรัดเขาไว้แน่นกว่าเดิมจนขยับลำบาก เมื่อหลุดไปไม่ได้แบมแบมจึงตัดสินใจนั่งนิ่ง ท่านกอดจนพอใจเมื่อไรก็คงปล่อยเอง

“คุณชอบผมขึ้นมาบ้างหรือยัง”

คำถามที่ไม่ได้ยินมาพักใหญ่ทำให้ตากลมเบิกกว้าง ใจเต้นตึกตัก

อ่า..เพิ่งคิดไปเมื่อครู่เองนะ..คงไม่ใช่มั้ง

“ถะ..ถามทำไมเหรอครับ”

“ผมแค่อยากรู้..ว่าผมต้องรออีกนานไหม” มือสวยเชยคางคนที่ก้มหน้างุดให้มองหน้ากัน แบมแบมบอกไม่ถูกเลยว่าควรจะรู้สึกยังไง แค่คิดว่าท่านน่าจะเริ่มท่านก็เริ่มเลยจริงๆ

ยังเตรียมใจไม่ทันเลย เอาไงดี ตอบไปเลยดีไหม แต่ถ้าบอกไปว่าไม่ต้องรอท่านจะว่ายังไง..

“คือผม..

“ว่าไงครับ”

พอถูกย้ำถามริมฝีปากอิ่มก็เม้มแน่น ต่อสู้กับความคิดในหัว

พร้อมแน่หรือแบมแบม แกแน่ใจแล้วแน่นะ..

แบมแบมเรียกความกล้าในใจ หลบตาคมแล้วกลั้นใจตอบ

 “ไม่ต้องรอแล้วก็ได้ครับ..

มาร์คแปลกใจ ไม่คิดว่าแบมแบมจะยอม นึกว่าหูฝาด นี่แค่หยอกเล่นๆ นะ

“อะไรนะครับ คุณยอมแล้วเหรอ?”

แบมแบมทนสู้หน้าท่านไม่ไหวก็ซุกหน้ากับไหล่กว้างหนีกันดื้อๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาด้วยความเขินจัด

“อื้อ..ยอมครับ” เสียงหวานแผ่วของคนขี้อายทำให้คนที่รอมานานยิ้มกว้าง รู้สึกเอ็นดูจนแทบจะฟัดซะตรงนี้

“แน่ใจนะ” มาร์คถามย้ำเพราะไม่ต้องการบังคับจิตใจแกะตัวน้อย

“ครับ” ฮือ อย่าย้ำได้ไหม ไม่ไหวแล้ว หน้าเขาร้อนจนจะระเบิดอยู่แล้วนะ บอกว่ายอมก็ยอมสิ

“เงยหน้ามาคุยกันดีๆ สิครับกันต์”

“ไม่เอา..

“หือ? ทำไมล่ะ เขินผมเหรอ”

“อื้อ” แขนเรียวกอดคอท่านไว้ ยังไม่กล้าเงยหน้า

“ทำไมถึงยอมล่ะครับ หรือว่าชอบผมจริงๆ” มาร์คยิ้มกว้างจนตัวเองยังแปลกใจเมื่อแกะขนฟูในอ้อมแขนพยักหน้าหงึก

“คุณชอบผมเพราะอะไรครับ”

“ท่านใจดีมั้งครับ” แบมแบมยอมเป็นของท่านก็เพราะท่านใจดีจริงๆ ท่านช่วยแบมแบมไว้มาก

มาร์คดันร่างบางให้ผละจากอกเขา มองหน้าหวานที่ขึ้นสี

“อื้อ..” มือน้อยวางลงบนไหล่กว้าง ตกใจเมื่อถูกจูบไม่ทันตั้งตัว

จากจูบที่หวานนุ่มเริ่มเร่าร้อนขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะแทรกปลายลิ้นดูดซับและสัมผัสความหวานจากคนตรงหน้า จูบที่เรียกร้องทำให้แบมแบมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกหลอมละลายไปกับความปรารถนาของอีกฝ่าย  ลมหายใจติดขัดและเริ่มจะไม่เป็นตัวเองเมื่อฝ่ามือร้อนของท่านสอดเข้ามาในเสื้อแล้วลูบไล้แผ่นหลังเนียน

..อย่า..อย่าครับ” แบมแบมถอนจูบออกเพื่อห้ามปรามแผ่วเบาและพยายามข่มเสียงที่เอ่ยออกมาไม่ให้สั่นเครือ

“เปลี่ยนใจแล้วหรือครับ” จะให้หยุดตอนนี้มาร์คทำไม่ได้เหมือนกันนะ

“เปล่าครับ..

“แล้วทำไม?”

แบมแบมเม้มริมฝีปากอวบอิ่มที่เจ็บนิดๆ เพราะจูบเมื่อครู่ จะพูดออกมาอย่างที่ใจคิดนั้นยากลำบากเหลือเกินในเมื่อต้องพูดต่อหน้าท่าน

“คือ..

“ครับ?”

“ไม่ทำตรงนี้ได้ไหมครับ” แบมแบมข่มความอายแล้วพูดออกมาแทบไม่หายใจ มาร์คกลั้นยิ้ม

เด็กคนนี้ทำไมต้องทำตัวน่ารักขนาดนี้นะ..

เขาว่าตัวเขาต้องแพ้ความน่ารักของแกะแน่ๆ มองทีไรทนไม่ค่อยไหว

“ตรงนี้ก็ดีนะครับ น่าจะลองหน่อยนะ ผมทำได้ไม่มีปัญหากับที่แคบ” ลูกแกะขนฟูตอนนี้ช่างน่ารักมากจนมาร์คอยากแกล้งเลยล่ะ

“ตะ..แต่ว่า” แบมแบมเงยหน้ามองท่านจะคัดค้าน แต่มันเป็นความคิดที่ผิดถนัดเพราะสายตาวาววามของท่านทำให้คนขี้อายหน้าร้อนเห่อมากขึ้นอีก หลบสายตาแทบไม่ทัน

“ไม่ทำตรงนี้ก็ตามใจคุณ..

แบมแบมคนโง่ถูกล่อลวงด้วยรอยยิ้มของท่านไปซะแล้ว

ยอม..ยอมหมดแล้วจริงๆ

พอหลุดจากภวังค์รอยยิ้มนั้น รู้ตัวอีกทีแบมแบมก็ถูกวางลงบนเตียงโดยมีอีกคนทาบทับลงมา แขนทั้งสองคร่อมร่างเขาไว้แล้ว

ถูกอุ้มมายังไม่รู้ตัวเลยไอ้แบม..

“คุณกลัวหรือเปล่า” มาร์คถามเบาๆ ก่อนจะก้มลงจูบซับริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง สัมผัสจากมือร้อนที่ท้องแบนราบทำให้ร่างบางสะดุ้งน้อยๆ

แบมแบมไม่รู้หรอกว่าคืนนี้จะถูกทำอะไรบ้าง แต่คงต้องตอบตามตรงไปก่อน

“กลัวครับ”

“ผมให้เวลาคุณตัดสินใจว่าจะหยุดหรือจะทำต่อ” ร่างสูงบอกชิดริมฝีปากและปลายจมูกโด่งรั้น จากนั้นก็หอมแก้มนิ่ม

“เปลี่ยนใจได้ด้วยเหรอครับ”

“ครับ..แต่ผมไม่อยากให้เปลี่ยน”

ใบหน้าหล่อเหลาที่ระบายรอยยิ้มนั้นทำให้แบมแบมคิดว่าเขาคงเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วจริงๆ นั่นล่ะ..

 “จะทำอะไรก็แล้วแต่ท่านสิครับ” ถ้อยคำเชิญชวนเต็มที่แต่สายตาคนชวนกลับไม่กล้ามองหน้า วางสายตาที่ไหล่แทน

“ในเวลาแบบนี้คุณก็ยังเรียกผมว่าท่านอีกหรือครับ เรียกชื่อดีกว่านะ” ดวงตาคมแฝงไปด้วยความหวานและความต้องการเปี่ยมล้นซะจนแบมแบมเริ่มหวั่นไหวไปกับสายตาคู่นี้

ในนาทีนี้แบมแบมได้แต่ทวนถามกับตัวเองว่าเขาไม่หวั่นไหวกับท่านมานานขนาดนี้ได้ยังไง

มาร์คยืดกายขึ้น เอื้อมมือกดรีโมทปิดผ้าม่านที่เปิดรับแสงจากด้านนอก ทำให้ทั้งห้องมีเพียงโคมไฟสีครีมที่ให้แสงสีส้มอ่อน จากนั้นก็ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนออกทีละเม็ดพร้อมกับเอ่ย

“ไม่อยากเรียกตอนนี้ไม่เป็นไร ผมมีเวลาทำให้คุณเปลี่ยนใจทั้งคืนอยู่แล้ว”

คำพูดที่แสนมั่นใจของท่านทำให้คนฟังใจเต้นไม่เป็นส่ำเลยทีเดียว..

 

 

ไปกินลูกแกะกับท่านได้ที่บล็อกค่ะ

(มีบทสนทนานอกจากที่สปอยล์ไว้ด้วย ถ้าตามไปอ่านได้ก็อยากให้อ่านค่ะ)

 

 

 

มาร์คมองคนที่หลับเพราะความเหนื่อยล้า ปลายนิ้วแตะเบาๆ  บนริมฝีปากอิ่มที่ถูกเขาจูบครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะก้มลงแนบริมฝีปากของตนบนหน้าผากอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้มาร์คอมยิ้ม

มาร์คลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพราะมีงาน พอเดินกลับมาที่ห้องนอนก็พบว่าร่างเล็กเปลือยเปล่าที่มีเพียงผ้าห่มคลุมกายยังนอนนิ่งหลับปุ๋ย

ร่างสูงเดินมานั่งบนเตียงนุ่มจนมันยวบลง จากนั้นก้มลงจูบไหล่เนียนเบาๆ มือสวยปัดผมตรงหน้าผากอย่างทะนุถนอมเบามือ

แบมแบมรู้สึกตัวตื่น หยีตาเพราะแสงสว่าง เมื่อขยับตัวก็รู้สึกถึงความเจ็บจนต้องร้องออกมาเบาๆ ไม่รู้ตัว

“เจ็บ

“เจ็บเหรอครับ ขอโทษนะ” เสียงนุ่มที่เอ่ยขอโทษทำให้แบมแบมหลับตาแน่นแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อมองคนพูดให้ชัด พอพลิกกายก็น้ำตาคลอจนมาร์คสงสาร

มือเรียวลูบผมนุ่มเพื่อปลอบ รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันที่เอาแต่ใจมากไป แต่จะให้ทำยังไงได้ก็ลูกแกะน่ากินเองทำไมล่ะ ไม่ใช่ความผิดเขาเลยนะ

“ลุกมาให้กอดก่อนเร็ว ผมจะไปทำงานแล้ว เดี๋ยวค่อยนอนต่อ” มาร์คหัวเราะเมื่อแบมแบมคิ้วขมวดเหมือนขัดใจที่โดนเขากวนใจ

แบมแบมถอนหายใจ ยอมให้ท่านดึงลุกแล้วรวบตัวไปกอด

“ไปทั้งวันไหมครับ”

“ไม่หรอกครับ จะรีบกลับนะ” คนกอดเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล คนถูกกอดซุกหน้ากับอกกว้าง กอดเอวไว้ สูดกลิ่นน้ำหอมท่านเต็มปอด

กลิ่นหอมเฉพาะตัวของท่านทำให้แบมแบมเผลอตัวซุกไปซะแล้ว

“อ้อนแบบนี้ระวังจะไม่มีแรงเที่ยวนะ” แบมแบมผละจากตัวท่านทันที ร่างสูงหัวเราะ

“กอดต่อก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมกอดคืนไม่ให้คุณเสียเปรียบแน่ๆ” เสียงเซ็กซี่ที่กระซิบชิดริมฝีปากทำให้หน้าหวานร้อนผ่าว แบมแบมบ่นอุบ เอนตัวหนี

“ผมว่าผมเสียเปรียบนะครับ” ในเมื่อท่านกลับมาใช้สรรพนามเดิม แบมแบมก็พูดแบบเดิมเหมือนกัน

ไอ้กอดของท่านที่ว่ามันเป็นคนละกอดกับที่เขากอดท่านแน่นอน

“นอนเถอะครับ ผมต้องไปทำงานแล้ว”

“ครับ” แบมแบมยอมให้อีกคนจูบอีกทีแล้วล้มตัวนอนต่อ

 

 

 

 

แบมแบมตื่นมาอีกทีก็เที่ยงแล้ว เขานอนนิ่งท่าเดิมพลางคิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี

เรื่องของเขากับท่านมันจบแล้ว..ถึงเมื่อคืนท่านจะทำเหมือนไม่ยอมแต่ยังไงมันก็จบแล้วล่ะ

แบมแบมตาโต รู้สึกแปลกในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกนี่มันคืออะไร..

เป็นเหมือนที่จีมินเตือนไว้จริงๆ ว่าถ้าเวลาผ่านไปจะเป็นเขาเองที่จะเสียใจ

เขายอมให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาเองนะ ถ้าจะรู้สึกแย่ก็โทษตัวเองเถอะ ท่านไม่ผิดหรอก ท่านก็แค่อยากได้เขา ตัวเขาเองที่บ้าเล่นตามเกมไปด้วย

กลับไปเกาหลีเขาก็จะกลายเป็นคนธรรมดาที่มีชีวิตธรรมดาเหมือนเดิม ท่านคงบอกใครต่อใครเองนั่นล่ะว่าเราเลิกกันแล้ว..

แบมแบมนอนทำใจอยู่สักพักก็พาตัวเองไปอาบน้ำแต่งตัว หิวจนทนไม่ไหวแล้ว พอเครียดแล้วหิวทุกที

 

 

 

ร่างบางตัดสินใจว่าจะเที่ยวแถวที่พักเพราะไปไหนไกลๆ ไม่ไหว เหนื่อย แต่พอออกมาจริงๆ แบมแบมกลับรู้สึกไม่อยากเที่ยวและไม่มีความสุขนักเพราะยังกังวล

เขาควรจะกินยาคุมฉุกเฉินด้วยหรือเปล่า แต่เขาก็กินยาคุมปกติไม่ขาดอยู่แล้วนะ..

แบมแบมบอกที่หมายของตนกับคนขับรถ แล้วใช้เวลาว่างขณะเดินทางค้นหาเว็บบอร์ดในเน็ตที่น่าจะตอบคำถามเรื่องนี้ได้

“ไม่ต้องกินก็ได้เหรอ?” แบมแบมพึมพำกับตัวเอง ตาจ้องจอโทรศัพท์

ในบอร์ดสาธารณะที่คนมีประสบการณ์ในเรื่องเหล่านี้มาคุยกัน บอกเอาไว้ว่าถ้ากินยาคุมตามปกติไม่ขาดไม่ลืมก็ไม่มีอะไรน่ากังวล การกินยาคุมฉุกเฉินหลายครั้งก็มีผลต่อร่างกายด้วย

อืม..ถ้าอย่างนั้นเขาไม่กินยาคุมฉุกเฉินก็ได้ คงไม่เป็นไรหรอก ไปเที่ยวให้หายเครียดดีกว่า

 

 

           

 

“ท่านเป็นอะไรไหมครับ ทำไมวันนี้ดูแปลกไป” ยองแจถามขึ้นก่อนเพราะบอสเอาแต่เงียบมาสักพักแล้ว เขาวางแก้วกาแฟสำหรับเจ้านายแล้วนั่งลงตรงข้ามพร้อมแก้วกาแฟของตัวเอง

บอสไม่กลับที่พักแต่พาเขามานั่งเล่นที่ร้านกาแฟ มันน่าแปลกใจไม่ใช่เหรอ คิดว่าพอเสร็จงานแล้วบอสจะรีบกลับไปหาแบมแบมแล้วพาเด็กคนนั้นไปเที่ยวเสียอีก

“นิดหน่อยครับ”

“มีอะไรเล่าได้นะครับ”

“คุณยองแจ..

มาร์คอยากปรึกษาเรื่องสัญญาแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง ถ้าเขาไม่พูดเรื่องสัญญาให้ชัดเจนแกะจะพูดขึ้นมาเองอีกหรือเปล่า เมื่อคืนกันต์ก็ขอหยุดเรื่องของเราเท่านี้เพราะต้องยึดตามสัญญาบ้าๆ นั่น

เขายังไม่อยากให้แกะไปไหน อยากให้อยู่ด้วยกันก่อน อยู่ด้วยกันโดยไม่มีระยะเวลาว่ามันต้องสิ้นสุดลงเมื่อไหร่

“ครับ?

“ไม่มีอะไร แต่ผมมีเรื่องอยากถามคุณอีกเรื่อง”

“เรื่องอะไรเหรอครับ” ทำไมบอสต้องพูดให้อยากรู้ด้วยนะว่าไอ้เรื่องแรกที่ตั้งใจจะบอกคืออะไร

คุณยองแจทานยาคุมเพราะอะไรครับ

เอ่อ..เล่นถามกันตรงๆ อย่างนี้เลยเรอะ

ขอความจริงนะครับ อย่าโกหก มันมีประโยชน์แค่คุมกำเนิดอย่างเดียวใช่ไหม?”

ยองแจมองหน้าหล่อนิ่งของท่านแล้วเสียวสันหลัง ท่านไม่ค่อยได้ใช้สายตาคาดคั้นอย่างนี้กับเขานะ ใจไม่ดีเลย

ไม่ใช่หล่อนะ กลัว

ที่คนกินกันก็เพราะไม่อยากท้องครับ ไม่รู้ว่ามีประโยชน์อย่างอื่นหรือเปล่านะไม่เคยหาสักที แต่ตัวผมกินกันพลาดท้อง

ยองแจพูดไปตามที่รู้นี่ล่ะ เดาเอาว่าท่านคงคาใจมาตั้งแต่ตอนที่ถามเขาวันนั้นแล้วล่ะ

พี่ขอโทษนะแบม แต่นี่ก็เจ้านายอ่ะ ไม่โกรธนะ ฮือ พี่ยังต้องรับเงินเดือน ต้องกินต้องใช้

“ตอนนั้น..ที่ผมให้คุณพากันต์ไปตรวจ เขากลับมาบอกผมว่าเขาท้องไม่ได้ คุณเป็นคนพาเขาไปหาหมอคุณต้องรู้ใช่ไหมว่าตกลงผลเป็นยังไง คุณต้องบอกผมได้สินะครับว่าตกลงเขาท้องได้หรือไม่ได้

มาร์คอุตส่าห์เชื่อว่าแกะจะไม่หลอกตน ถ้าคนที่ท้องไม่ได้จริงๆ จะกินยาคุมกำเนิดทำไม

“แล้วแกบอกบอสว่าไงล่ะครับ” ยองแจถามนำก่อน จะได้โกหกไปในทางเดียวกัน

“เรื่องที่กันต์จะบอกผมว่ายังไงไม่สำคัญ สิ่งที่คุณจะบอกผมต่างหากที่สำคัญ

ยองแจนิ่งไป มองแก้วกาแฟในมือ ถอนหายใจ

“ไม่ทราบครับ แบมแบมไม่ได้บอกผลตรวจกับผม เขาเก็บผลไว้แล้วบอกว่าจะพูดกับท่านเอง”

“อย่าโกหกผมนะครับ คุณเป็นคนที่ผมไว้ใจมากที่สุดคนหนึ่ง ถ้าคุณคิดจะปิดบังผมอีกคนผมคงเสียใจ

โอ๊ยตายแล้ว.. ไม่ได้ใจเต้นกับเจ้านายมานานมากแล้วนะ ฮึก ทำไมบอสทำกับยองแจแบบนี้ อย่าตัดพ้อเลยขอร้อง ทนไม่ไหวจริงๆ

คือ..เฮ้อ! โอเคๆ ผมบอกความจริงก็ได้ครับ” ยองแจยอมแพ้ ยอมรับก็ได้ว่าเป็นโรคใจอ่อนกับคนหล่อ แม้จะเป็นเจ้านายที่อยู่กันมานานก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

“เล่ามาครับผมรอฟังอยู่” มาร์คพร้อมรับฟังแล้ว ยองแจวางแก้วกาแฟบนโต๊ะ ถอนใจอีกเฮือกแล้วเอ่ย

“บอสอย่าโกรธน้องเลยนะครับ เป็นเพราะผมเองที่พูดอะไรไม่เข้าท่าจนน้องกลัว น้องเลยไม่ได้บอกท่านไปตามตรง

“คุณพูดอะไรเหรอครับ”

“อ่า..สัญญาได้ไหมครับว่าจะไม่โกรธ”

“ถ้าไม่รีบบอกจะโกรธแล้วครับ”

ขู่จังเลย! คิดว่าหล่อและเป็นเจ้านายจะทำอะไรกับชเวยองแจก็ได้อย่างนั้นเหรอ?

อือ ก็สั่งได้จริงๆ นั่นแหละ

ยองแจทำท่าจริงจังเตรียมเล่าเต็มที่ มาร์คโน้มตัวมาข้างหน้า รอฟัง

ผมเคยบอกน้องว่าเคยจัดการผู้หญิงที่หลอกว่าท้องกับบอสน่ะครับ เวลานอนกับใครบอสจะระวังตัวดีมากเพราะไม่อยากให้เกิดปัญหาตามมา น้องก็เลยคิดมากว่าถ้าพลาดคงจะเกิดเรื่องใหญ่ก็เลย..

เลยไม่บอกความจริงกับผมอย่างนั้นเหรอ?”

ไม่รู้เพราะสาเหตุอะไร แต่มาร์ครู้สึกไม่พอใจขึ้นมานิดๆ..

“ที่ไม่ยอมบอกเพราะไม่อยากให้บอสไม่สบายใจต่างหาก น้องคงคิดว่าดูแลตัวเองได้ ผมบอกน้องแล้วนะครับว่าให้บอกบอสไปตามตรง จะได้ระวังกันทั้งสองฝ่ายดีกว่ามาพลาดทีหลัง

ยองแจละเรื่องที่แบมแบมบอกว่า ถ้าแบมท้องแบมจะไม่บอกบอสเพื่อจะได้ไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอ

บอกไปก็เท่านั้น บอสก็คงไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว

ไม่อยากให้ผมไม่สบายใจหมายความว่ายังไง

“บอสไม่อยากมีลูกไม่ใช่เหรอครับ”  

“ตอนนั้นก็ใช่ แต่ไปตรวจมาได้ผลยังไงน่าจะบอกผมตามตรงสิ”

“ใครจะกล้าบอกล่ะครับ ความสัมพันธ์ของบอสกับแบมมันเป็นยังไงก็รู้อยู่ มันแค่ผลประโยชน์ อย่าโกรธแบมเลยครับที่น้องปิดบังไว้ แต่เอ๊ะ? บอสใช้คำว่าตอนนั้นเหรอครับ ตอนนั้นไม่อยากมีแต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?!

มาร์คล่ะยอมรับในความช่างสังเกตของยองแจจริงๆ แต่ถึงจะถูกทักมาร์คก็ไม่สนใจ ถามต่อไปอีกในเรื่องที่อยากรู้  

“กันต์เขาเคยคุยอะไรกับคุณบ้างไหมเรื่องระหว่างผมกับเขา”

“ไม่มีนี่ครับ เจอกันทีไรก็คุยแต่เรื่องไร้สาระกัน” ยองแจพูดพลางมองเล็บที่เคลือบเงาวาวสวยของตัวเอง

“มองตาผมแล้วตอบใหม่” มาร์คสั่งเสียงเข้มจนยองแจถอนใจ

โอ๊ยยย เจ้านายที่รักของยองแจ ขู่ตลอด!

“มองอยู่นี่ไงครับ ขออนุญาตถามอะไรหน่อยได้ไหม” ยองแจเงยหน้ามายิ้มให้ สบตากันแบบไม่กลัว

“ถ้าผมไม่ให้ล่ะครับ” มาร์คเล่นตัวบ้าง

“ผมก็ไม่บอกอะไรดีๆ ให้ฟังหรอกนะ” ยองแจเอ่ยอย่างเป็นต่อ

“นี่คุณเป็นเลขาหรือภรรยาผมกันแน่ อย่ามาต่อรองนะ เอาล่ะอยากจะถามอะไรก็ถามมา”

ยองแจอมยิ้ม โธ่! ทำเป็นเก๊กที่แท้ก็อยากรู้

“บอสช่วยแบมไว้มากมายหลายเรื่อง..บอสคิดอะไรกับแบมแบมเกินกว่าคนรู้จักธรรมดาหรือยังครับ เพราะบางทีผมก็คิดว่ามองออกแต่บางครั้งผมก็ไม่แน่ใจ ถึงจะทำงานกับบอสมานานแต่ผมก็ไม่ได้ล่วงรู้ไปซะทุกอย่างที่อยู่ในใจบอสหรอกนะ”

“มันเรื่องส่วนตัวของผมนะครับ”

“ทราบครับ แต่คนเราถ้าไม่รู้สึกอะไรต่อกันจะลงแรงช่วยขนาดนั้นเชียวหรือครับ ผมไม่เคยเห็น”

“คุณมานั่งกลางใจผมหรือไง อย่าเดามั่วน่า”

“ครับๆ ไม่รู้สึกอะไรเนอะ ถ้าไม่รู้สึกลึกซึ้งกับแบม ผมก็อยากจะขออนุญาตแนะนำอะไรอีกสักนิด ถ้าไม่อยากให้เกิดปัญหาท่านก็ระวังความผิดพลาดไว้หน่อยละกัน ตอนนี้บอสก็รู้แล้วว่าเขาท้องได้และถ้าไม่อยากให้มีเจ้าตัวเล็กเกิดมา บอสต้องช่วยเขาด้วย แบมน่ะบอกผมเองเลยนะว่าถ้าเกิดท้อง..เขาจะไม่บอกบอส เขาไม่อยากให้เกิดปัญหากวนใจบอสที่ต้องมาวุ่นวายตรวจดีเอ็นเอกัน แบมแบมน่ะเขาตั้งใจไว้นะครับว่าถ้าเป็นของบอสแล้วก็จะไปจากชีวิตบอสตามที่สัญญาไว้เลย..ผมล่ะนับถือใจเขาจริงๆ”

ยองแจเปลี่ยนใจ ตัดสินใจเล่าความตั้งใจของเด็กหนุ่มผู้น่ารักแล้วสังเกตปฏิกิริยาของเจ้านายรูปหล่อ

โอ๊ะ คิ้วขมวดแน่ะ!

มาร์ครับฟังคำบอกเล่าของยองแจด้วยความรู้สึกที่สับสน..

กันต์คิดจะทำตามสัญญาจริงๆ เรื่องนั้นเขาไม่แปลกใจ เพราะมันเป็นเรื่องที่เราตกลงกันไว้แต่แรก แต่ที่ทำให้เขารู้สึกบางอย่างในใจคือถ้าเกิดกันต์ท้อง..เด็กคนนั้นก็จะไปจากเขาเหมือนเดิมโดยที่ไม่คิดบอกเขาสักคำอย่างนั้นเหรอ

มาร์คไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าหน้าใสๆ แบบนั้นจะมีความคิดที่ใจร้ายแบบนี้..

ยองแจเห็นเจ้านายรูปงามนิ่งไปก็เอ่ยต่อ

อืม..แต่บอสคงไม่คิดมากสินะครับ ผมก็เห็นบอสเปลี่ยนคู่นอนตลอดอยู่แล้ว แบมแบมก็เหมือนทุกคนที่แค่ผ่านมาแล้วผ่านไป บอสคงเห็นเหมือนกันว่าเขาน่ารักมาก ไม่ใช่แค่หน้าตาแต่รวมนิสัยด้วย แต่ปล่อยเขาไปก็ดีครับ คนที่เหมาะกับท่านมีอีกมาก ว่าไหมครับ

มาร์คมองหน้าเลขาคนสวยด้วยแววตาไม่พอใจเล็กน้อย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าโกรธยองแจเรื่องอะไรทั้งที่สิ่งที่ยองแจพูดมันไม่ผิดเลย

“ชีวิตรักผมมันสนุกมากเลยสินะ”

“สนุกครับ”

“งดโบนัสดีไหมนะปลายปีนี้

“แหม่ อย่าใจร้ายกับผมเลย ที่มาถามนี่คือนอนกับแบมไปแล้วเหรอครับ”

ยองแจเอามือรองใต้คาง มองหน้าหล่อเหลาที่ดูไม่สบอารมณ์กับอะไรสักอย่าง อยากรู้จังน้าว่าเรื่องอะไร

“ครับ” มาร์คพยักหน้ารับตามตรง ยองแจตาโต

“โอ้..แบมแบมยอมจริงๆ ด้วย กะอยู่แล้วว่าถ้าบอสเริ่มแบมแบมไม่น่าปฏิเสธ อย่างนี้..หลังจากเรื่องเมื่อคืนแบมแบมก็เป็นอิสระแล้วน่ะสิครับ สัญญาบรรลุผลแล้วนี่?

” มาร์คไม่อยากได้ยินคำว่าสัญญาเลยให้ตายสิ!

“ต่อสัญญาสิครับ” ยองแจแนะนำด้วยรอยยิ้มหวาน แต่มาร์คนิ่งจนยองแจเดาอารมณ์ไม่ออกเลย

“รู้ว่าแบมแบมท้องได้อย่างนี้ แล้วท่านจะทำยังไงครับ”

“คุณว่าผมควรจะทำยังไงดีล่ะ” บอสไม่ได้พูดถามความเห็นแต่เหมือนกวนประสาทกันซะมากกว่า

            “ผมจะไปรู้ใจบอสเหรอ”

            “ผมสงสัยอยู่แล้วว่าเขาอาจจะท้องได้ตั้งแต่เจอยาคุมวันนั้น เมื่อคืนก็เลยยืนยันข้อสงสัยของตัวเองซะเลย”

            มาร์คกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยองแจเบิกตากว้าง

“เอ๋?! อย่าบอกนะครับว่า..

“ผมไม่ได้ป้องกัน” มาร์คพยักหน้าพร้อมเอ่ยยืนยันกับยองแจ เลขานุการอึ้งแทบลืมหายใจไปเลยทีเดียว

“ทำไมบอสทำแบบนั้นครับ มีเหตุผลอะไร ในเมื่อสงสัยก็ต้องยิ่งระวังไม่ใช่เหรอ”

“เพราะความคิดชั่ววูบครับ”

“ครับ?”

“ผมแค่เผลอคิดไปว่า..

“ว่า?” ยองแจจิกมือลุ้น

“ถ้าผมมีลูกกับเขาจะเป็นยังไง” มาร์คตอบพร้อมรอยยิ้ม

“อะ..” บอกเลยว่ายองแจตกใจมาก!

“กันต์ก็บอกให้ผมป้องกันนะครับ ทุกทางเลย แต่ผมไม่ได้ตามใจเขา ผมตามใจตัวเอง”

“บอส..” บอสที่ระวังตัวดีมากจู่ๆ ก็นึกอยากมีลูกกับแบมแบมเนี่ยนะ โอ้พระเจ้า!

“ผมทำผิดใช่ไหม”

“ผิดสิครับ..บอสไม่ได้จริงจังกับเขาแต่ไปทำอย่างนั้นมัน..” ยองแจพูดต่อไม่ออกเลย

นี่จะเรียกว่าบอสอยาก จับแบมแบมได้ไหมนะ ทุกทีมีแต่คนอยาก จับบอสให้อยู่หมัด

“ผมคิดว่า..สักวันผมอาจจะจริงจังกับเขาก็ได้ ผมอยู่กับเขาทีไรผมอยากเห็นแต่รอยยิ้มเขา ที่ผมช่วยกันต์ทุกอย่างเพราะผมไม่อยากเห็นเขาลำบาก”

            ทุกคำที่พูดมาร์คมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา ยองแจประหลาดใจมากทีเดียว

“บอสลืมอดีตได้แล้วเหรอครับ” ยองแจถามอย่างมีความหวังว่าเจ้านายอาจจะหายแล้วถึงได้รู้สึกกับใครบางคนได้ขนาดนี้ ทุกครั้งที่ผ่านมาไม่เคยมีแบบนี้นะ

ถ้าหายนี่คือเรื่องที่น่ายินดีที่สุดเลยนะ!

“ยังครับ” มาร์คดับความหวังของลูกน้อง

“อ่าว! ไม่กลัวผิดหวังแล้วเหรอ

“กลัวครับ”

“แล้วทำไม..

“ผมแค่คิดว่าถ้าเป็นกันต์คงไม่เป็นไร”

“บอสครับ..

            “ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ และเจ็บปวดเหมือนกันที่คิดต่อไปอีกว่ากันต์เขาไม่ได้คิดหมือนผม มันเลยทำให้ผมคิดไปถึงเรื่องลูก”

            “เอาลูกมารั้งไม่ใช่ความคิดที่เข้าท่านะ” ยองแจพูดตรงๆ ไม่คิดว่าเจ้านายจะโกรธด้วย เพราะบอสเป็นคนมีเหตุผล ไม่โกรธใครง่ายๆ

“เรื่องความรู้สึกไม่มีอะไรที่เข้าท่าหรอกครับ เราทำเรื่องโง่ๆ กันได้ทุกคนถ้าเรื่องนั้นมันมาจากใจที่อยากทำ”

“บอกรักเขาไม่ง่ายกว่าเหรอ” ยองแจฟังแล้วอ่อนใจเหลือเกิน

“ผมไม่คิดว่าตอนนี้จะพูดคำว่ารักได้ แต่ผมอยากมีเขา อยากอยู่กับเขา ผมบอกคุณตามตรงก็ได้ว่าผมกลัวความผิดหวัง กลัวที่จะเปิดใจ แต่ผมคิดว่าผมกำลังเปิดให้กันต์มากกว่าทุกคน..ผมแค่อยากรอให้มั่นใจก่อน ผมอยากจะรอจนแน่ใจว่าจะไม่ดึงใครมาเจ็บกับอดีตของผม”

ยองแจพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่บอสคิด ถ้าดึงแบมแบมเข้ามาตอนที่บอสยังคงจมอยู่กับเรื่องราวสมัยก่อน คนที่เจ็บปวดไม่ได้มีแค่บอสแต่ยังรวมไปถึงแบมแบมด้วย

เจ้านายของเขายังเป็นคนที่คิดถึงคนอื่นอยู่เหมือนเดิม ยองแจปลื้มจัง

“บอกว่าชอบก็ได้ ให้เขารับรู้ความรู้สึกของเราไงครับ เขาจะได้มีกำลังใจอยู่กับเราต่อ”

ยองแจหวังว่าท่านจะบอกว่าจะลองดูแต่เจ้านายกลับทำเพียงยิ้มน้อยๆ แล้วจิบกาแฟ

ท่าทางนั่นมันอะไรกันเจ้านายที่รัก ช่วยไขความกระจ่างให้เลขาผู้โง่เขลาคนนี้ที

“กลับกันเถอะครับ”

มาร์ควางแก้วกาแฟแล้วส่งยิ้มละมุนให้เลขานุการ ยองแจทอดถอนใจ

ครับ..ใช้ความหล่อมาตัดบทครับ ยองแจยอมแล้ว

 

TBC.



          ***

เนื้อแกะอร่อยไหม บอกกันบ้างนะจ๊ะ-.,-

ตามอ่านเม้นตอนสปอยล์ไม่หวาดไม่ไหว ที่มาลงช้าเพราะทำรายงานจ้า 

ไม่คิดว่าจะขึ้นทะลุไปสามร้อยกว่า ขอเม้นตอนเต็มแบบนั้นบ้างได้ไหม 555 #โดนถีบ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 448 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,151 ความคิดเห็น

  1. #6112 sukai_3103jy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 06:03
    โอ้ยยยย เขินการพูดถึงกันต์

    เลขาเชวช่างน่าร้าาากกกก
    #6,112
    0
  2. #6108 Petchka (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 02:42
    ขออ่านNc

    ต้องทำอย่างไรคะ
    #6,108
    2
    • #6108-1 mei-benjarur(จากตอนที่ 15)
      13 พฤษภาคม 2562 / 17:36
      ไปค้นหาในกูเกิ้ลว่า "NCมายาเกี้ยวรัก"ได้เลยค่ะ
      #6108-1
  3. #6062 My love markbam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 02:23
    ท้องแน่ลูกเอ้ย
    #6,062
    0
  4. #6043 bell0851693758 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:02
    อ่านncตรงไหนค่ะะะ ใครก็ได้บอกหน่อยย
    #6,043
    0
  5. #6040 Go6355Go (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:41

    ฉากCUTทำมห้หัวใจของเราพ่องโตไปด้วย
    #6,040
    2
    • #6040-1 aum_123(จากตอนที่ 15)
      6 ธันวาคม 2561 / 10:46
      หาอ่านได้ที่ไหนคะฉากnc
      #6040-1
    • #6040-2 bell0851693758(จากตอนที่ 15)
      23 ธันวาคม 2561 / 10:03
      หาอ่านได้จากไหนหรอค่ะ
      #6040-2
  6. #6019 opoceleste (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 05:05

    อิพี่มันร้ายยย

    #6,019
    0
  7. #6007 phmpalmy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 14:24
    ncอ่านได้ที่ไหนอ่ะคะ อยากอ่าน
    #6,007
    2
  8. #6004 nattapongsa2516 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 21:11

    เค้าได้กันแบ้ว

    #6,004
    0
  9. #5997 MarkP_endear. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 10:58
    ฮื่อออ เค้าเป็นของกันและกันแล้วค่า
    #5,997
    0
  10. #5931 wtSunDra (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 00:13
    ทำไมอ่า ทำไงดี ถ้ามาร์คใช้วิธีนี้มารั้งน้อง จะไม่ยิ่งเจ็บเหรอ ฮื่ออ
    #5,931
    0
  11. #5898 Harukim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 02:40
    อร่อยไม่อร่อยล่ะก้เปลี่ยนสรรพนามเรียกกันขนาดนั้น
    #5,898
    0
  12. #5883 Milk-kamonthip (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 18:06
    งื่ออออออ ฟินนนนนน กับฉาก...//แค่กๆ
    #5,883
    0
  13. #5852 p-my (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:44
    วู้ยย คือดีมากค่ะ ><
    #5,852
    0
  14. #5786 ChayapornSs (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 19:42
    มาร์คแกรรรรร รีบๆบอกเถอะเดี๋ยวน้องมันเข้าใจผิดวุ่นแน่!! ได้กลิ่นมาม่า
    #5,786
    0
  15. #5713 markbammuay (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 18:42
    โอ้ยยยยยยคือแบบ5555555
    #5,713
    0
  16. #5650 GiftPaphatsara (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 12:04
    เข้าไปอ่านในบล็อกยังไงอ่ะค่ะเราไม่รุ้
    #5,650
    3
    • #5650-1 mbth96 (จะออกไปแตะขอบฟ้า)(จากตอนที่ 15)
      1 พฤษภาคม 2560 / 14:25
      พิมพ์ mbth96 ในกูเกิ้ลเลยค่ะ ลิ้งแรกนะคะที่เป็นบล็อกชื่อ Fic by mbth96 ค่ะ
      #5650-1
  17. #5641 ntn.9846 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 20:11
    ท้องแน่ๆ แบมแบมเอ๊ยยย
    #5,641
    0
  18. #5586 atita22049 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 20:37
    ไม่กินมาม่านะ กินเกาะอิ่มแล้ว
    #5,586
    0
  19. #5555 multuan98a (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:59
    งื้อออท่านกิน'แกะ'อยู่ดีๆดันมาม่าเรื่องพลาดอี๊กกก
    #5,555
    0
  20. #5218 Snow Blaek (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 19:09
    แบมแบมเทอพลาดไปเม็ดหนึ่งน่ะ555บอสจะจับแบม ความคิดนี่ก้ไม่เลว55
    #5,218
    0
  21. #5000 immy97 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 18:05
    กรี๊ดหนักมากกกก
    #5,000
    0
  22. #4730 ans (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 00:29
    มันควรจะเขินนะ แต่รู้สึกเศร้ายังไงไม่รู้สิ น้ำตาซึมตลอดเลย
    #4,730
    0
  23. #4590 BB1a_38 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 16:21
    โอ้ยยยยละมุนโอ้ยโยนและต้องการจับแกะ เออดี กรี๊ดดดดดด
    #4,590
    0
  24. #4446 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 12:22
    ลลูกแกะน้อยตกในกำมือท่านเรียบร้อย และท่านก็รู้แล้วด้วยว่าแกะท้องไง แบบนี้จะเป็นยังไงต่อนะ ท่านคงไม่ปล่อยแกะแน่ๆ 555
    #4,446
    0
  25. #4401 PiPoTweeTy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 23:51
    วางแผนจับน้อย 5555 อะไรของพี่มาร์คกัน ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ใจตัวเองอีกหรอไง อย่าทำน้องเสียใจนะ บอกไว้ก่อนเลย น้องแบมรู้ใจตัวเองได้แล้วคนดี
    #4,401
    0
  26. #3005 mellow_aa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 23:22
    เป็นวิธีที่คิดจะผูกมัดได้นางร้ายมากค่ะ จะให้แบมท้องแล้วจะเอาลูกมาอ้างให้แบมอยู่ด้วยเนี่ย แหม่ อยากจะยืมมือพี่คุณมาเสยกะบาลซะที ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แค่พูดว่าชอบแบบที่ยองแจบอกนี่มันยากเหรอคะท่าน ก็เข้าใจนะว่ามีอดีตที่เจ็บปวดมามากน่ะ แต่นี่ไม่เห็นใจแบมเลยเหรอ แบมที่ไม่รู้น่ะมันเจ็บปวดนะคะท่าน แหม่ น่าตีจิงๆ ยืมมือพี่คุณดีมั้ยล่ะ == 



    ปล. แต่เอนซีแบบว่า เขินมากอะ พี่มาร์ค แบม อะไรกัน วรั้ยๆๆๆ อยากให้เรียกแบบนี้ตลอดเลยอะ ชอบบบบ 
    #3,005
    1
    • #3005-1 bell0851693758(จากตอนที่ 15)
      23 ธันวาคม 2561 / 10:03
      อ่านตรงไหนหรอค่ะ
      #3005-1