ปิดจอง(GOT7) รักสลับร่าง Markbam

ตอนที่ 4 : Ep.4 เป็นผู้หญิงมันทรมานนะ! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    22 ส.ค. 60



 

 

            “แบมแกหน้าซีดๆ นะ เป็นอะไรหรือเปล่า” คุณหนูชเวเอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงเมื่อแบมแบมสีหน้าไม่สู้ดีตั้งแต่อยู่ในคลาสแล้ว

            มาร์คเดินเกาะผนังห้องเรียน จะทรุดลงไปนั่งกับพื้นหลายรอบละ แต่อดทนไว้

“ไม่เป็นไรหรอก แค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย” เสียงหวานเบาหวิวมากจนยองแจยิ่งเป็นห่วงมากขึ้น

“หือ? คนอย่างเพื่อนเนี่ยนะรู้สึกไม่ค่อยสบาย!” ยองแจตกใจ ยกสองมือปิดปาก

 “เป็นอะไร ไข้ หรืออะไร?” ยองแจยกมืออังหน้าผากเพื่อน ตัวแบมแบมก็ยังปกติ หรือเพราะนั่งอยู่ในห้องแอร์มานานเลยวัดอะไรไม่ได้?

ถ้าคนอย่างแบมแบมไม่สบาย แสดงว่าเชื้อไข้หวัดปีนี้ท่าทางจะแรง!

“เปล่า..ปวดท้อง” มาร์คยืนนิ่ง พิงกำแพง ยังไม่กล้าลงบันได กลัวจะกลิ้งตกลงไปเสียก่อน ยองแจชะงัก

เมนส์มาเหรอ? เอ้อ จริงด้วย ประจำเดือนแกมาราวๆ นี้นี่นา ฉันก็ลืม” คุณหนูชเวนึกได้ว่าประจำเดือนเธอจะมาปลายเดือน ส่วนเพื่อนจะมากลางเดือน

มาร์คยืนตัวแข็งเหมือนถูกเมดูซ่าสาปเมื่อได้ยินสาเหตุของอาการไม่สบายของตน

ประจำเดือน!!!

“ว้ายตายแล้ว! แบมแบมเป็นอะไรน่ะแก นี่แกไม่ได้กินยาแก้ปวดมาเหรอ” ยองแจรีบย่อกายลงนั่งเพื่อประคองเพื่อนที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้นเรียบร้อยแล้ว

มาร์คไม่สนใจแล้วว่าชุดที่ใส่จะเปื้อนไหม หรือใครจะมองหรือเปล่า เพราะตอนนี้เขาช็อคมาก

ไม่นะ..แค่เป็นผู้หญิงเขาก็จะบ้าตายอยู่แล้ว นี่ยังต้อง..ฮือ!

มันเศร้า! เข้าใจไหมว่ามันเศร้า เขารับไม่ทันจริงๆ นะเรื่องนี้ เขาไม่อยากเป็นแล้วนะผู้หญิงเนี่ย! เขาอยากกลับไปเป็นมาร์คคนเดิม เขาอยากอยู่ร่างตัวเอง!!! ฮือ ความจริงลูกผู้ชายไม่ควรเสียน้ำตากับอะไรง่ายๆ แต่นาทีนี้ขอร้องไห้ให้กับชีวิตที่น่าสมเพชของตัวเองก่อนเถอะ

“นี่เพื่อนปวดมากขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เป็นไรนะ” ยองแจแปลกใจที่แบมแบมปวดท้องจนร้องไห้ออกมา ปกติเพื่อนรักของเธอเป็นพวกอึด ถึก ทน ปวดให้ตายแค่ไหนก็ไม่เสียน้ำตาให้ใครเห็นนะ

“อ่าว..มานั่งทำอะไรกันตรงนี้สาวๆ ไอ้แบมเป็นอะไร ทำไมมันนั่งร้องไห้แบบนั้นล่ะ”

นักศึกษาเริ่มหยุดมอง และมีสองคนแหวกเกาหลีมุงเข้ามาดูเหตุการณ์ พอเห็นว่าเป็นเพื่อนสาขาเดียวกันก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง

 “แบมแบมปวดท้องน่ะยูคยอม แจบอม” คุณหนูชเวเงยหน้ามองคนตัวสูงทั้งสอง

“ปวดมากเลยเหรอถึงต้องลงไปนั่งกับพื้นแบบนั้น” แจบอมทรุดลงนั่งตรงข้ามกับดาวรุ่น ยองแจพยักหน้าแทนคนที่เหมือนตกอยู่ในโลกของตัวเอง ไม่พูดไม่จาไม่หือไม่อือ

“ไหวหรือเปล่าวะแบม” ยูคยอมจับขาเพื่อน มองใบหน้าหวานที่น้ำตาร่วงเผาะๆ เหมือนคนโดนผัวทิ้งมากกว่าปวดท้อง สีหน้าไม่ได้เจ็บปวดอะไรขนาดที่ต้องร้องไห้อ่ะ

“พาไปส่งบ้านแล้วกัน พวกนายสองคนพยุงแบมแบมลงจากตึกหน่อยนะ ยองแจคงช่วยมันไม่ไหวอ่ะ” ยองแจขยับลุกขึ้นยืนแล้วถอยมาห่างๆ เพื่อให้เพื่อนผู้ชายตัวโตทั้งสองเข้าไปดูแลแบมแบมแทนตน

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!” มาร์คปัดมือแจบอมที่เข้าช่วยพยุงแขนจะหิ้วปีก ยิ่งมองหน้ายูคยอมและแจบอมเขายิ่งอยากจะตะโกนให้ดังไปทั่วมหาวิทยาลัย

ทำไมเขาต้องมาเป็นผู้หญิงด้วย ทั้งอ่อนแอและอ่อนไหว ไม่เห็นจะมีอะไรดีเลย! เขาก็เคยเป็นผู้ชายนะ ผู้ชายอย่างสองคนนี้ พระเจ้าไม่ยุติธรรมเลยสักนิด

“ไม่เอาน่าแบม อย่าดื้อสิ” ยองแจปรามคนที่ปวดท้องแล้วไม่เจียมสังขาร

“ลุกก่อนเถอะแบม” ยูคยอมโอบประคองเพื่อนให้ลุกขึ้น มาร์คผลักยูคยอมไปไกลๆ แล้วหันหากำแพงอีก ร้องไห้โฮจนเพื่อนทั้งสามตกใจ

อับอาย อดสูที่สุด!

“โอ๊ย! ฉันอยากจะบ้า แค่ปวดท้องเมนส์แกทำท่าเหมือนจะเป็นจะตายขนาดนี้เลยเหรอ รอให้เมนส์ไม่มาก่อนสักสามเดือนค่อยร้องไห้ไหมแก” ยองแจชักจะโมโหเมื่อเพื่อนไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากคนในวงตัวเอง

“อ่าวประจำเดือนมานี่ทรมานขนาดร้องไห้เลยเหรอ ไม่เคยเป็นอย่างนี้ไม่ใช่เหรอวะ ใช่ไหมไอ้ยูค”

แจบอมเกาหัวเมื่อรู้สาเหตุ ไอ้เราก็หลงเป็นห่วง ไอ้แบมบ้าเอ๊ย!

“เออ ไอ้แบมแม่งแกร่งมากนะเว้ย ปกติเป็นเมนส์ยังวิ่งไล่เตะฉันได้อยู่เลย”

“หรือจะเครียดเลยนอยด์?” ยองแจลองออกความเห็น

“ไม่เอาน่ายองแจ อย่าพูดเหมือนเธอไม่ใช่เพื่อนไอ้แบมดิ ชีวิตนี้เคยเห็นมันเครียด?” ยูคยอมส่ายหัวด๊อกแด๊ก ยองแจหัวเราะหึหึ

“มีสิ ตอนลุ้นคะแนนสอบไง”

“แต่ยังไม่สอบนี่”

“ก็จริงนะ”

“เลิกคุยกันเถอะ ฉันว่าเอาไอ้แบมกลับบ้านก่อนดีกว่าไหม?” แจบอมแทรกขึ้นแล้วดึงคนที่ร้องไห้กระซิกๆ มาหาเพื่อพยุงพากลับบ้าน มาร์คขืนตัวไม่ยอมให้จับ แต่แจบอมบีบแขนเรียวแน่น

“อย่างี่เง่าน่า แกไม่ไหวนะเว้ย”

“ฉันไปเองดะ..เฮ้ย!” แจบอมช้อนร่างเพื่อนขึ้นอุ้มจนตัวลอย มาร์คหน้าเหวอลืมร้องไห้ไปเลย

“ทำหน้าตาน่าเกลียดอ่ะแบม” ยองแจถอนหายใจเฮือก ก้มลงเก็บกระเป๋าเพื่อนมาสะพาย ยูคยอมยื้อกระเป๋าของเธอและแบมแบมไปช่วยถือให้

“แล้วไอ้แบมมันจะขับรถกลับบ้านยังไง?” คนอุ้มเอ่ยถามกับคนที่เดินตามลงบันไดมาด้วยกันติดๆ

“ไม่ได้ขับมา ยองแจไปรับที่บ้านเมื่อเช้าอ่ะ ก็เอาไปที่รถยองแจเลย เดี๋ยวยองแจไปส่งมันที่บ้าน”

มาร์คฟังเพื่อนของแบมแบมคุยกันแล้วซุกหน้ากับบ่ากว้างของแจบอม ไม่ได้สำออยอยากซุกผู้ชาย ขยะแขยงจะตายที่ต้องมาถูกอุ้มแบบนี้ เขาแค่อายจนไม่กล้าสู้หน้าใคร มีแต่คนมองนี่!

 

 

 

 

“เป็นอะไรไปไอ้มาร์ค เห็นทำหน้านิ่วมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” แจ็คสันเดินมาตบไหล่เพื่อนดังป้าบ

แบมแบมสะดุ้งเฮือก ไม่ได้โกรธอะไรแค่ตกใจนิดหน่อย ยกมือคลำบริเวณที่โดนตี

 “เหมือนลืมอะไรสักอย่าง นึกไม่ออกว่ะ”

“ไปหาอะไรกินกัน”

“ที่ไหน”

“ไก่ทอดมั้ย อยากกินว่ะ”

“ไปดิ”

“เออมาร์ค กูขอถามอะไรหน่อยสิ”

“เรื่องอะไรวะ อยากถามอะไรก็ถามดิ” แบมแบมเดินนำเพื่อนไปที่รถพอร์ชที่ขอแม่ของมาร์คมาเป็นของเธอเองแล้ว รถสวยแบบนี้เธอชอบมาก

“มึงคบกับแบมแบมนิติฯอยู่เหรอ?” แบมแบมชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูรถ อึ้งไปเล็กน้อยกับคำถามของเพื่อน ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง

“อะไรทำให้มึงคิดอย่างนั้นวะ” โอ๊ยตาย! รักกับร่างตัวเองก็ฟ้าผ่าสิคะคุณ

“ก็เห็นแบบ..มุ้งมิ้งๆ กันสองคนอ่ะมึง คุยกันดีตั้งแต่เมื่อไรวะ จะไปค่ายเพื่อดูแลเค้าอีก นี่แอบคบกันไม่บอกกูเหรอ กูแฟนคลับอันดับหนึ่งของแบมแบมนะเว้ย จะมีเรื่องที่กูไม่รู้ไม่ได้นะครับเพื่อน”

“มึงนี่ขี้เสือกเนาะ” แบมแบมหัวเราะร่วนเมื่อเพื่อนฟาดมือเข้ามาที่แขนอีกที

“ตกลงว่าไง กูจะได้มีแฟนเพื่อนเป็นไอดอลที่ชอบหรือเปล่า อย่ามากั๊กนะ” แจ็คสันชี้หน้าเพื่อนก่อนหันไปรั้งสายเบลท์มาคาด

ความปลอดภัยต้องมาอันดับหนึ่งนะครับ ไอ้มาร์คแม่งขับรถโคตรเร็ว หวังยังอยากมีชีวิตไว้จีบชเว ยองแจอ๊าย! หวังเขิน

“ไม่ได้คบ กูกับแบมแบมแค่มีเรื่องที่ต้องช่วยเหลือกันนิดหน่อย ก็เลยหันมาญาติดีกัน”

“เรื่องอะไรวะ?”

“กูต้องเป็นครูสอนพิเศษให้น้องสาวของแบมแบม เพราะปีหน้าน้องเขาต้องสอบเข้ามหาลัย แล้วอ่ะมึง”

“หือ? แบมแบมเค้ามาขอร้องมึงเหรอ? อย่างแบมแบมเนี่ยนะยอมขอร้องมาร์คต้วน แล้วทำไมมึงยอมไปช่วยเค้าล่ะ ไหนว่าไม่ชอบเค้ามากไง”

“ก็” แบมแบมคิดหาทางโกหกต่อไปเร็วจี๋ ฮ่วย! ทำไมอีตาหวังนี่มันช่างสงสัยนักวะคะ

“ยัยนั่นยอมมาขอร้องฉันก็เพราะเพราะนางไปนั่งสมาธิวิปัสสนากับแม่ตามประสาชาวพุทธ แล้วเพิ่งคิดได้ว่าการมีอคติกับเพื่อนร่วมโลกไม่ใช่เรื่องดี ก็เลยมาขอคุยด้วยดีๆ น่ะ คุยไปคุยมาได้ความว่าน้องสาวกำลังหาที่เรียนพิเศษ ก็เลยมาปรึกษาฉันที่แสนจะฉลาดปราดเปรื่อง ฉันเลยบอกไปว่าไม่มีหรอกที่เรียนพิเศษ เพราะโจอี้น้องฉันก็ไม่ได้เรียนเหมือนกัน ฉันสอนให้โจอี้เอง แกก็รู้ใช่มั้ย?”

“ใช่”

“นั่นล่ะ ฉันเลยบอกว่า ตอนฉันสอนโจอี้ ให้เบบี้มาเรียนด้วยก็ได้ จบ”

หูย สุดยอดดดดด แบมแบมฉลาดอะไรอย่างนี้คะเนี่ย คุณนายต้องดีใจมากแน่ๆ อ่ะที่เธอใช้สมองได้เหมือนกัน อุอิ

“เออ ก็ดีนะ ดีกันแล้วก็ดีแล้วล่ะ ต่อไปฉันชวนแกไปดูแบมแบมร้องเพลงก็จะไม่ด่าแล้วใช่มั้ย?”

“ใช่”

“เย้!

แบมแบมส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ขำเพื่อนของมาร์คที่ปลื้มเธอเสียเหลือเกิน วันนี้เลี้ยงไก่เพื่อนก็แล้วกัน

 

 

 

 

“เป็นอะไรเจ้ ทำไมนอนอืดตรงนี้”

“ตั้งแต่แกกล้าพูดนี่ปากร้ายขึ้นเยอะนะยะ ไปไกลๆ อย่าเพิ่งมากวนใจ” เกรซมองค้อนน้องชายสุดหล่อตาคว่ำ ยกขาถีบต้นขาอีกฝ่ายที่มากระแซะนั่งเบียด

แบมแบมชอบอยู่กับพี่เกรซ เจ้แกกวนตีนดี คนประเภทเดียวกับเธอน่ะ

“เป็นไรคนสวย บอกมาซิเบบี๋”

“เฮ้อ..ปวดท้องเมนส์ กะจะไปปาร์ตี้ริมสระกับเพื่อนๆ สักหน่อย อดเลย”

“ไม่กินยาเลื่อนอ่ะ”

“ลืมอ่ะดิ เอ๊ะ นี่แกรู้จักยาเลื่อนด้วยเรอะ” เกรซแปลกใจ แบมแบมยักไหล่

“เพื่อนในคณะก็กินอ่ะ ตอนไปเข้าค่าย”

“อ่อ..นึกว่าแอบมีแฟนแล้วแฟนบอกมา”

“ตลก จะไปมีได้ไงเอ๊ะ วันนี้วันที่เท่าไรนะเจ้”

14 จ้ะที่รัก”

14!

“เออออ เสียงดังเพื่อ?!” เกรซตีหลังน้องชายเบาๆ  แบมแบมมุ่นคิ้ว รู้ละว่าลืมอะไร

“เดี๋ยวมานะ บอกแม่ด้วยว่าไปหาเพื่อนแป๊บ”

“ช่วงนี้ออกจากบ้านบ่อยนะยะ ไม่ดึกใช่ไหม?” เกรซก็ถามไปงั้น ตอนที่หมอนี่กลับบ้านตอนห้าทุ่มเป็นครั้งแรก แม่ก็ห่วงนะ แต่ตื่นเช้ามาแทบฉลองเมื่อรู้ว่ามาร์คไปเที่ยวผับกับเพื่อน

“ไม่หรอก ถ้าดึกจะโทรมาบอกอีกทีนะเจ้ ไปละ รีบว่ะ”

 

 

 

 

 “มองหน้าผมมีอะไรหรือเปล่าครับพี่?” แบมแบมเปิดประเป๋าเงินของมาร์ค หยิบธนบัตรออกมาเกินราคาของนิดหน่อย เธอมองหญิงสาวพนักงานแคชเชียร์ของมินิมาร์ทที่ยืนมองเธอ

“เอ่อ เปล่าค่ะ รับอะไรเพิ่มไหมคะ?”

“ไม่อ่ะ ไม่แถมฟรีให้ก็ไม่เอา” ไม่ได้อยากจะกวนตีนนะเว้ย ก็แค่ชวนพนักงานคุย

หญิงสาวรีบคิดเงินและหยิบของที่แบมแบมซื้อใส่ถุงยื่นให้พร้อมเงินทอน

“ขอบคุณค่ะ”

แบมแบมพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วออกจากร้านไปท่ามกลางสายตาของพนักงานและลูกค้าสาวหลายคน

“พี่ชายสุดหล่อคนนั้นเขามาซื้อผ้าอนามัยไปทำอะไรวะแก

“เอาไปให้แฟนหรือไม่ก็พี่สาวเขามั้ง เขาคงไม่ได้เอาไปใช้เองหรอกน่า”

“น่ารักเนอะ เข้ามินิมาร์ทมาซื้อคนเดียวด้วยอ่ะ อยากได้แบบนี้สักคน”

“ฝันกลางวันไปก่อนเถอะ หล่อๆ แบบนั้นคงจะตกมาถึงแกหรอกนะเพื่อนรัก”

 

 

 

 

“พี่แบม แม่เรียกให้ลงไปกินข้าว” เบบี้เปิดประตูห้องพี่สาวเข้ามาก็เจอะร่างเล็กบางนอนคว่ำหน้ากับเตียงไม่กระดุกกระดิกเลย

ตายแล้วเรอะ? บี้ยังไม่พร้อมจะช่วยจัดงานศพนะคุณพี่ที่รัก

“เฮ้ ตัวเองเป็นอะไรไป ไม่สบายเหรอ” เบบี้ในชุดนักเรียนที่ปลดเนคไทออกและเอาชายเสื้อออกนอกกระโปรงลายสกอตเดินไปเขย่าไหล่พี่สาวเบาๆ

“อือ..ปวดท้อง ไม่กินนะ” เสียงหวานเนือยและเหนื่อยมาก

“ปวดท้อง? ปวดท้องไร”

“ไม่รู้”

“อ่าว กินยาแก้ปวดไหม เดี๋ยวไปเอามาให้”

“ไม่ต้องหรอก”

“เดี๋ยวลงไปบอกแม่ให้ละกัน ยังไม่กินตอนนี้ใช่ไหมบี้จะได้เก็บกับข้าวไว้ให้”

“อือ”

เบบี้เดินออกจากห้องวิ่งตึงตังไปบอกแม่ว่าพี่สาวปวดท้อง คุณนายภูวกุลก็ตกใจใหญ่ที่ลูกสาวคนโตที่แข็งแรงมากดันเกิดปวดท้องขึ้นมาได้

            “น้องบี้ ไปดูสิว่าใครมา เดี๋ยวแม่ไปหายาแก้ปวดให้พี่เขาก่อน” คุณนายคนสวยไล่ลูกสาวคนเล็กไปดูว่าใครมาบ้านค่ำมืด ส่วนเธอก็ลุกไปดูที่ตู้ยาสามัญประจำบ้าน

            “ค่าๆ มาแล้วค่า..เฮือก!” สาวน้อยเบบี้ถึงกับผงะเมื่อเจอพี่ชายสุดหล่อคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูรั้ว

            “ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมครับ” ยิ้มหวานประหนึ่งมิสเตอร์โคเรียให้เบบี้ ทำเอาสาวน้อยหน้าหวานถึงกับซวนเซ ยกมือกุมอก

            คุณพระ! หล่ออะไรขนาดนี้ หล่อประหนึ่งเมะในนิยายวายที่เธอชอบอ่านมากๆ!

หล่อจนบรรยายไม่ถูก หล่อจนหัวใจจะวาย หล่อจนลมหายใจสะดุด หล่อจนอยากจะละลายตายไปเลย ฮือ พี่ชายขา พี่เป็นใคร ทำไมหล่อวัวตายควายป่วยขนาดนี้

“เอ่อ น้องครับ” แบมแบมโบกมือไปมาเบื้องหน้าน้องตัวเอง

ยัยเบบี้เป็นอะไรวะ โดนของรึไง ทำไมนิ่งไปนานจัง ยุงมันกัดนะเฮ้ย!

“คะพี่?”

เสียงหวานจนน่าขนลุก อย่าบอกว่าหลงเสน่ห์ไอ้นายมาร์คนะ เดี๋ยวจะโดนตีนะเบบี้! มามองผู้ชายด้วยสายตาหวานเยิ้มได้ไง!!

“ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมครับ พี่มาหาแบมแบม”

“พี่เป็นเพื่อนพี่แบมหรือคะ ทำไมบี้ไม่รู้จักอ่า” ตายแล้ว! เบบี้พลาดไปได้อย่างไร เธอว่าพี่มี่และพี่เจบีหล่อแล้วนะ มาเจอพี่คนนี้นี่ยอมแพ้เลยจ้า!  เอาหัวใจหนูไปเลยมั้ยคะพี่?

“อยู่คนละคณะครับ”

“แฟนพี่แบมเหรอ?!!” เบบี้ตาลุกวาว ถลาไปเกาะรั้ว แบมแบมร้องเหอะๆ

“ก็ยังไม่รู้เหมือนกันนะ ขอเข้าไปหน่อยสิ”

“ยังไม่รู้ก็คืออาจจะเป็นสินะคะ!” ตายแล้ว ทำไมพี่สาวที่เหมือนพี่ชายของเธอหาผู้ชายเกรด AAA ได้ขนาดนี้ นางใช้มนต์ดำรึ ไปหาน้ำมันพรายมาจากที่ไหน บี้เห็นนะ รถพอร์ชคันนั้น สวยมากและแพงด้วย!

“เรื่องของอนาคตนะ”

“ชึ ขี้ตืดจัง บอกหน่อยก็ไม่ได้ เข้ามาสิคะ พี่แบมไม่สบายนะ คงลงมาหาไม่ได้ ขึ้นไปหาข้างบนห้องได้เลย”

“แบมไม่สบายเหรอ?” แบมแบมแปลกใจและเป็นห่วง นายมาร์คดูแลร่างเธอยังไงให้ไม่สบายได้น่ะ

“ใช่ค่ะ กลับมาถึงบ้านปุ๊บก็ขึ้นห้องปั๊บเลย นอนอย่างเดียว ข้าวก็ไม่กิน ซื้ออะไรมาฝากพี่แบมเหรอ เดี๋ยวบี้ช่วยถือ พี่ชื่ออะไรอ่ะ เรียนคณะไหนเหรอคะ”

“มาร์คครับ ทันตะฯ ปีเดียวกับแบมแบม ของนี่พี่ถือได้ ไม่เป็นไร อ่อ นี่ของฝากนะ แม่อยู่ไหม”

“ในครัวค่ะ เรากำลังจะทานมื้อเย็น พี่สนใจทานด้วยกันไหมคะ” เบบี้รับถุงของฝากที่แบมแบมยื่นให้ ตาวาวอีกแล้วเมื่อเห็นว่าเป็นติ่มซำร้านดังเจ้าอร่อย

“พี่ขอขึ้นไปดูแบมแบมก่อนดีกว่านะครับ”

เบบี้พยักหน้ารับ เดินนำเขาเข้าไปทักทายแม่ก่อน คุณนายแปลกใจที่มีหนุ่มหล่อมาหาลูกอีกแล้ว จำได้ว่าเขาเคยมาถามหาแบมแบมแล้วครั้งนึง

พอคล้อยหลังชายหนุ่มปุ๊บ เบบี้ก็ถลาไปกอดแขนแม่เพื่อเม้าท์ทันที

“อะไรของแกเบบี้”

“พี่เขาล้อหล่ออ่าแม่ ฮือ ว่าที่พี่เขยบี้หล่อจัง ปลื้มง่ะ คนนี้บี้ชอบ”

“เออ แม่ก็ชอบ หล่อจังเลย แล้วจะมาหาก็ยังมีน้ำใจซื้อของมาฝากด้วย มีมารยาทดีเหมือนกันนะ”

“นั่นสิแม่ แพงนะเนี่ยติ่มซำร้านนี้อ่ะ รถพี่เค้าซ้วยสวยล่ะจอดอยู่หน้าบ้าน พอร์ชด้วยนะแม่ หล่อแล้วยังรวยอีก”

“อือ ขับพอร์ช คราวก่อนแม่ก็เห็นแวบๆ คนนี้แหละที่แม่เคยเล่าให้ฟังคราวก่อนน่ะ พี่แกไปเล่นของสาดน้ำมันพรายใส่เขาเหรอ? เขาถึงตามมาบ้านขนาดนี้ แม่สงสัยจัง”

คุณนายไม่ได้อยากจะว่าลูกนะ เธอรู้ว่าลูกสวย สวยได้แม่ไง หน้าเธอตอนสาวๆ ก็สวยหวานประมาณแบมแบมนี่แหละ นางงามประจำจังหวัดนะคะ เดินสายประกวด นางนพมาศห้าสมัยซ้อนด้วย

แต่แบมแบมมันไม่ได้ความเรียบร้อยอ่อนหวานและนิสัยนางงามไปจากเธอเลยนะ ออกจะห้าวเป็นทอมบอยเหมือนพ่อมัน ไม่แต่งเนื้อแต่งตัวหรือรักสวยรักงามเหมือนเบบี้ แล้วมันเอาอะไรไปมัดใจผู้ชาย?

“แม่คิดเหมือนบี้เปี๊ยบเลย

            สองแม่ลูกมองหน้ากัน ก่อนคุณนายจะเดินไปเข้าครัวทำอาหารเพิ่มสำหรับแขกอีกหนึ่งนายที่เพิ่งเพิ่มเข้ามา

 

 

 

            “เฮ้นี่นายมานอนอืดอะไรเนี่ย ลุกซิมาร์ค”

            แบมแบมเดินไปที่เตียงแล้วพลิกตัวมาร์คในร่างเธอให้นอนหงาย มาร์คลืมตามองแบมแบม ดวงตากลมโตแวววาวไปด้วยน้ำตา

“ร้องไห้ทำไม นี่นายร้องไห้เหรอ บี้บอกว่าไม่สบาย ทำไมไม่รู้จักดูแลร่างฉันให้ดีๆ” แบมแบมขึ้นไปนั่งบนเตียง มาร์คหันหนีเข้ากำแพง แบมแบมคิ้วขมวด มองร่างตัวเองตั้งแต่หัวจดเท้า

“กระโปรงเปื้อนแน่ะ ลุกไปห้องน้ำก่อนไป”

“ไม่”

“อย่าดื้อสิ นี่มันร่างกายฉันนะ ไม่เหนียวเหนอะบ้างรึไง วันแรกมันไหลเยอะด้วยนะนาย”

“เรื่องของฉัน”

“ไปอาบน้ำแล้วใส่ผ้าอนามัยซะ อย่ามาทำตัวสกปรกซกมก”

“หรือว่าใส่ไม่เป็น?”

“ใครจะไปทำเป็นเล่า!

หงุดหงิดทำเป็นหงุดหงิด อารมณ์มาเต็ม

แบมแบมไม่รู้จะถือสาอารมณ์คนแดงเดือดไปทำไม เพราะเธอรู้ดีว่าตอนเป็นมันน่าหงุดหงิดและน่าโมโหมากแค่ไหน

“ลุกมาจัดการตัวเองแล้วกินยาซะ ฉันจะบอกตำแหน่งที่เก็บยาให้ ลุกเร็ว”

แบมแบมใช้พละกำลังของมาร์คต้วนดึงร่างตัวเองขึ้นนั่ง มาร์คพยายามสะบัดหนี แต่แบมแบมไม่ยอมปล่อย ลากอีกคนลงมานั่งห้อยขาได้

“อย่าเรื่องมาก หรือนายอยากจะให้ฉันอุ้มไป?”

“ไม่ต้อง!

“ก็แค่เนี้ย!”  แบมแบมพับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำที่ใส่อยู่ขึ้นถึงข้อศอก เดินไปแกะห่อผ้าอนามัยที่ซื้อมาสองห่อใหญ่

“ไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวจะสอนวิธีใช้ไอ้นี่ให้”

แบมแบมชูแบบกลางคืนให้มาร์คดู ชายหนุ่มในร่างหญิงสาวจึงพยายามประคองร่างใหม่ออกไปเข้าห้องน้ำ

 

 

 

 

“ทำไมใส่เสื้อผ้ามาซะเต็มขนาดนั้น?” แบมแบมเท้าเอวมองมาร์ค มาร์คที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมองแบมแบมเขม็ง

“ทำไมจะใส่ไม่ได้”

“เออ กินยาก่อน แล้วเดี๋ยวลงไปกินข้าวพร้อมกัน” แบมแบมหยิบยาและแก้วน้ำส่งให้คนที่ถอยไปนั่งที่ปลายเตียง มาร์ครับไปกินแต่โดยดี หน้านิ่วคิ้วขมวดไม่หาย

ปวดท้องประจำเดือนนี่ทรมานจริงๆ ผู้หญิงนี่ต้องทนเจออาการแบบนี้ทุกเดือน เดือนละหลายวันได้ยังไงกัน

“อันนี้ยาแก้ปวดท้อง กินตามที่ฉันเขียนโน้ตบอกไว้แล้วกัน ฉันจะเก็บยาไว้ในลิ้นชักแรกของโต๊ะเขียนหนังสือ ฉันจะปวดท้องเมนส์มากๆ แค่สองวันแรกเท่านั้นล่ะ เป็นมากสุดก็สามสี่วัน เดี๋ยวก็หาย ที่จริงก็ไม่ควรกินยาหรอกนะ ใช้แค่กระเป๋าน้ำร้อนแล้วพักผ่อนเอาก็ได้ แต่นายเพิ่งจะเป็นครั้งแรก เดี๋ยวทรมานจนนอนไม่หลับก็กินยาไปแล้วกัน ฉันเป็นพวกโชคร้ายน่ะที่เป็นแล้วปวด ยัยยองแจเป็นนะโคตรโชคดี แค่มีสิวกับปวดแขนปวดขานิดหน่อย ไม่ปวดท้องทรมานเหมือนฉันด้วย”

“อือ” มาร์คมองคนอธิบายแล้วก็พยักหน้ารับ ร่างเขาแต่พูดว่าฉันปวดท้องเมนส์มากๆ มันก็ทะแม่งๆ นะเว้ย..

“ทีนี้ก็มาที่วิธีการใส่ผ้าอนามัย ไอ้นี่จะมีสองแบบ กลางวันและกลางคืน แยกได้ใช่มั้ยล่ะ”

“อือ”

“ทีนี้ก็แกะมันออกมาแปะแบบนี้ ฉันชอบใส่แต่ยี่ห้อนี้อ่ะ มันบางแต่เก็บเยอะดี ถ้าเดือนหน้าเรายังกลับร่างไม่ได้ก็จำยี่ห้อเอาไปซื้อนะ ถ้าจำไม่ได้ก็บอก เดี๋ยวพาไปซื้อ ไม่สิ จะซื้อมาทิ้งไว้ให้แล้วกัน และถ้าเป็นแบบกลางวันนายก็เปลี่ยนบ่อยๆ หน่อยแล้วกันนะ ระหว่างวันอ่ะ สักวันละสองรอบ เข้าใจมั้ยเนี่ยที่บอกไปอ่ะ ต้องทำเองให้ได้นะ เดี๋ยวไปไหลเปรอะเลอะเทอะอายเขาตายเลย”

แบมแบมไม่ไว้ใจคนที่เป็นผู้ชายมาทั้งชีวิตหรอก เพิ่งเป็นผู้หญิงได้ไม่นานอาจจะไม่ระวัง

มาร์คมองแบมแบมนิ่ง พยักหน้า พยายามตั้งใจฟัง เพราะเขาต้องทำเองให้ได้จนกว่าไอ้นั่นในตัวจะหยุดไหลอ่ะ ฟังๆ ไปเขาก็ชักจะอายๆ นะเนี่ย ทำไมคนอธิบายไม่รู้สึกอะไรเลยที่ต้องมานั่งแปะไอ้นั่นกับกางเกงชั้นในให้ผู้ชายที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องดูเนี่ย

มือเขา..เฮ้อ..เอาเลย ตามสบาย จะหยิบจับอะไรก็ทำไป ทำอะไรไม่ได้แล้วนี่

“ถอดกางเกงสิ”

“ห๊า!” มาร์คตาค้างเมื่อแบมแบมบอกให้ตนถอดกางเกง

“ตกใจอะไร จะสอนใส่ไง” ร่างสูงที่นั่งยองตรงหน้าร่างบางเงยหน้ามอง มือจับขาเรียวเตรียมจะแยก มาร์คสะบัดขาหนี แต่คงสะบัดแรงไปเลยโดนท้องของร่างตัวเองเต็มๆ  แบมแบมเซล้ม ยกมือกุมท้อง

“โอย..ถีบมาได้ไอ้บ้าเอ๊ย!

“มะ..ไม่ต้อง! ไม่เอา ใส่เองได้!!” มาร์คหน้าแดง ทั้งหงุดหงิด โมโห และอายด้วย ทำไมแบมแบมเป็นผู้หญิงแบบนี้เนี่ย ทำไมถึงยอมให้ร่างเขามาถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้

“โอ๊ย! เรื่องมากจริง ฉันก็สอนแค่วันเดียวนี่แหละ ถ้านายทำไม่เป็นใส่ผิดๆ ถูกๆ มันจะไม่สบายตัวนะเว้ย!” เธอว่าเธอใกล้จะอารมณ์เสียตามคนที่มีวันมามากละนะ

มาร์คต้วนนี่สะดีดสะดิ้งชะมัด เธอทำเพื่อตัวเองเว้ย ใครจะไปลวนลามร่างตัวเองกันวะ

“ก็แปะอย่างที่เธอบอกแล้วสวมเหมือนตอนใส่กางเกงธรรมดาก็ได้แล้วนี่?”

“แล้วถ้าเปลี่ยนระหว่างวันล่ะ”

“เอ่อก็..ลอกของเก่าออกทิ้งแล้วแปะใหม่เหมือนเดิมสิ แบบที่เธอแปะให้ดูเมื่อกี้ไง ฉันกะเองได้หรอกน่า!

“ฉลาดดีนี่ ตอนลอกของเก่าออกต้องห่อกระดาษก่อนทิ้งด้วยนะ ไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่สาธารณะก็ตาม เข้าใจหรือเปล่า”

“อื้อ”

“เออ รีบๆ ใส่ซะ นั่งนานๆ เดี๋ยวเปื้อนที่นอนกับกางเกงอีก เฮ้อ” แบมแบมกลับมานั่งยองๆ อีกครั้ง ยกมือเท้าคาง ถอนหายใจเฮือก

“แหม บ่นอยู่ได้” มาร์คหน้าบึ้ง ลุกขึ้นยืนจะไปใส่ในห้องน้ำ

“ไม่ต้องไปห้องน้ำหรอก ใส่ในนี้แหละ เดี๋ยวฉันลงไปรอข้างล่าง เร็วๆ นะทุกคนรอกินข้าว ลงไปเองไหวใช่ไหม?”

“อือ เดี๋ยวลงไป แล้วก็..ขอบใจที่มา”

คนที่เปิดประตูกำลังจะก้าวออกไปชะงัก หันมามองมาร์คที่เสมองไปทางอื่น แบมแบมอมยิ้ม

“เออ”

 

 

 

 

“ขึ้นไปนานจังนะจ๊ะ” คุณนายทักแบมแบมในร่างมาร์ค เมื่อเธอเดินมาที่โต๊ะอาหาร

“คุยธุระกันนิดหน่อยน่ะครับคุณน้า”

“แหม่ เรียกน้ามันห่างเหินเรียกแม่ก็ได้จ้ะ เพื่อนลูกก็เหมือนลูกแม่” เบบี้ดูดน้ำส้ม กลั้นยิ้มเมื่อคุณนายเริ่มเต๊าะพี่ชายสุดหล่อมาเป็นเขย

“ได้หรือครับ แม่ใจดีจัง ขอบคุณครับ”

แหม เจอรอยยิ้มหวานจากหนุ่มหล่อระยะใกล้แม่ก็หวั่นไหวนะจ๊ะ

            “ขอถามตรงๆ นะจ๊ะ มาจีบแบมแบมลูกแม่เหรอ?”

“อ่า..” ตรงมากเลยอ่ะค่ะคุณนาย ทำไมต้องผลักไสให้ลูกมีแฟนขนาดนี้!

“เปล่าครับ ยังไม่ใช่ ก็แค่เพื่อนครับแม่”

“อ๋อออ จ้ะ ยังไม่ใช่” ไอ้ท่าทางแบบนี้นี่ไม่เชื่อชัวร์เลยแฮะ

เอาเถอะ ตามน้ำไป จะได้เข้าออกบ้านได้สะดวกๆ นายมาร์คดูท่าทางจะช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้อ่ะ ชีวิตเธอในกำมือนายนั่นไม่ค่อยปลอดภัย

“พี่มาร์คมาที่นี่บ่อยๆ สิคะ พี่ต้องเรียนเก่งมากแน่เลย บี้ก็อยากเรียนทันตะนะ พี่เรียนพิเศษที่ไหนอ่า บอกบี้บ้างสิคะ”

ตายจริง เหมือนเธอหยั่งรู้อนาคต ยัยบี้ถามเรื่องเรียนพิเศษด้วย แต่ที่ขัดใจมีแค่อย่างเดียว

ทำไมต้องทำตาวิ้งๆ ใส่ไอ้นายมาร์คด้วย?

“ไม่ได้เรียนเลยครับ เอาไว้พี่จะหาเวลามาสอนพิเศษที่บ้านให้ก็ได้นะ” ยิ้มเทพบุตรอีกหนึ่งที

“จริงหรือคะ! พี่ใจดีจัง เอไม่สิ พี่มาสอนบี้เพราะอยากอยู่ใกล้พี่สาวบี้หรือเปล่าน้า”

ยัยเด็กแก่แดด

แบมแบมทำเพียงแค่อมยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร เบบี้กระแซะแม่ มองสบตาเป็นอันรู้กัน

“มาร์คจะคิดค่าสอนเท่าไรก็บอกแม่นะ ไม่รบกวนใช่หรือเปล่า ถ้าเรียนหนักไม่ต้องนะจ๊ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องจ่ายเงินหรอกครับแม่ ผมคงต้องดูตารางเรียนก่อนนะครับ ถ้าว่างจะพยายามมาบ่อยๆ”

“เอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะ ขอบใจมากนะ”

“ไม่เป็นไรครับ ยินดี” แบมแบมพยายามเก็บอาการดีใจเอาไว้ หน้าตานายมาร์คนี่ใช้หากินได้ดีจริงๆ ไม่ว่าใครเจอก็หลงสเน่ห์ มีข้ออ้างมาบ้านนี้แล้ว เย้!

“เป็นไงบ้างยัยแบม หน้าซีดเชียว” คุณนายทักลูกสาวที่เดินโซเซมานั่งเก้าอี้ประจำ มาร์คพยักหน้า

“ไหวค่ะแม่” สำหรับผู้ชายไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะรับมือกับอาการธรรมชาติแบบนี้ได้

“ทำไมจู่ๆ ก็เงียบล่ะคะ ก่อนหน้านี้คุยอะไรกัน นินทาแบมเหรอ?”

แบมแบมช่วงสองสามอาทิตย์นี้อ่อนหวานขึ้นกว่าเดิมเยอะ แต่พอไม่สบายยิ่งหวานกว่าเดิมอีก แม่ล่ะปลื้มไอ้ท่าทางอ่อนแรงนี้เหลือเกิน  รู้สึกว่าได้ลูกสาวที่เป็นลูกสาวกลับมาสักที

“ไม่มีอะไรหรอกแบม แค่คุยเรื่องเรียนพิเศษของน้องเบบี้น่ะ”

“อ่อ..

คุณนายและเบบี้ลอบมองกิริยาท่าทางและการคุยของทั้งสอง

“เออพี่แบม พี่มาร์คเขาซื้ออะไรมาให้เหรอ?”

“บี้! อย่าเสียมารยาท เรื่องส่วนตัวของพี่เขานะ” แต่แม่ก็อยากรู้..

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ มาร์คเขาซื้อผ้าอนามัยมาให้น่ะ”

“ห๊ะ! อะไรนะ!

“โอย” มาร์คหลับตาลง กระเทือนหูมากเมื่อแม่และน้องสาวของแบมแบมตะโกนพร้อมกัน

“พี่โทรสั่งให้พี่เขาซื้อมาให้เหรอ ปวดท้องนี่ปวดท้องประจำเดือน? โธ่เอ๊ย ไอ้เราก็ห่วง ทำไมไม่ใช้บี้ไปซื้อล่ะ”

“เปล่า เขาซื้อมาให้เอง”

สองแม่ลูกอึ้งอีกรอบ มองหน้ากัน  แค่ซื้อของให้ไม่แปลกหรอก ที่น่าแปลกคือสองคนนี้สนิทกันมากแค่ไหนเนี่ย?

“พี่มาร์คคะ พี่รู้เรื่องส่วนตัวพี่แบมขนาดนี้เลยเหรอ จำวันได้เลยอ่ะนะ?”  

เรื่องนี้มันเรื่องส่วนตัวมากนะ ถึงพี่สาวเธอจะเป็นพวกไม่ค่อยอายอะไรก็เถอะ แต่คงไม่กล้าขนาดบอกผู้ชายว่าวันมามากกำลังมาหรอกมั้ง?

“ก็เอ่อ” แบมแบมหลบตาเบบี้ หันมองหน้ามาร์ค มาร์คไม่สนใจ จิ้มติ่มซำเข้าปาก

“ก็อะไรคะ?”

“พี่ได้ยินแบมเขาบ่นว่าปวดท้องกับเพื่อนเขาน่ะ เป็นห่วงเลยมาดู เอ่อ ไม่ๆ แวะมาทำธุระแถวนี้ก็เลยแวะมาหา”

“อ๋อออ” เบบี้ยิ้มมีเลศนัย แล้วชวนเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่องอื่นแทน

แบมแบมได้ร่วมทานมื้อเย็น ได้พูดคุยกับแม่และน้องสาวก็ค่อยหายคิดถึงไปมาก อ้อยอิ่งไม่ยอมกลับบ้านจนเกือบสี่ทุ่ม ม๊าโทรหานั่นล่ะถึงได้ลากลับสักที

มาร์คเองก็เหมือนส่วนเกินไปชั่วคราว เพราะแม่และน้องสาวของแบมแบมก็คุยกับตัวเขาอย่างสนุกสนาน ทำให้เขานึกอยากกลับบ้านตัวเองเหมือนกันนะ

หรือจะไปที่บ้านบ้างดี แต่จะหาเหตุผลอะไรไปดีนะ

 

60%

 

 

BAMBAM

อยากกลับบ้าน

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

            ก็กลับสิเบบี๋

BAMBAM

อย่ากวนประสาท

พาผมกลับไปหาม๊าหน่อย

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

มาทำรายงานบ้านนี้ไง

BAMBAM

เราอยู่คนละคณะ เผื่อคุณจะลืม

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

มาติว

BAMBAM

บ้าเถอะ เอาดีๆ

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

แฟนทิ้ง หาคนระบาย

BAMBAM

จะดีเหรอ?

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

บอกว่านายเป็นเมียฉันเลยมั้ยจะได้จบๆ ไป

เข้าออกบ้านนี้สะดวกแน่

BAMBAM

ปากเสีย ถ้าต้องอยู่ในร่างคุณไปตลอดชีวิต

ผมก็ไม่มีวันเอาคุณเป็นแฟนหรอก

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

ต๊าย! นึกว่าฉันอยากได้นายรึไง

อย่างนี้ก็แสดงว่านายคิดว่าตัวเองว่าไม่คู่ควรกับฉันสินะ

ถือว่าคิดถูก

 

BAMBAM

ผมอยากกลับบ้าน พากลับหน่อย

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

ขอร้องเหรอ

BAMBAM

…..

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

น่าสงสารแฮะ

พรุ่งนี้เลิกคลาสรอนะ เดี๋ยวไปรับ

BAMBAM

อืม

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

กวนละ เดี๊ยะๆ

พิมพ์ให้เยอะกว่าอืมหน่อยดิ้

ไม่งั้นไม่พามานะ

BAMBAM

เฮ้อพาไปหน่อย เดี๋ยวเลี้ยงข้าว

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

ไม่ต้อง เงินค่าขนมฉันยิ่งน้อยๆ อยู่

เดี๋ยวไม่พอซื้อของจำเป็นดิ

ฉันเลี้ยงเอง เงินของนายเยอะดี

BAMBAM

คุณนี่งกจริงๆ

เรียกพี่ว่าสุดหล่อ เรียกสิ!

ช่างฉันเหอะ ไปก่อนนะ

น้องนายเรียกว่ะ บายนะเบบี๋

BAMBAM

….

 

มาร์คในร่างสาวสวยถอนหายใจใส่โทรศัพท์มือถือ ทิ้งตัวนอนกลิ้งบนเตียงของแบมแบม

อยากกลับบ้านจัง ม๊า เจ้เกรซ และโจอี้จะสบายดีมั้ยนะ..

 

 

 

“ม๊า! ม๊าจ๋า ม๊าๆ”

แบมแบมในร่างชายหนุ่มสุดหล่อเดินเข้ามาในห้องอาหารขณะที่ทุกคนกำลังทานอาหารเช้ากันพร้อมหน้า คนถูกเรียกแทบสำลักกาแฟ  มองลูกชาย

“ว่าไงคะน้องมาร์ค เสียงดังแต่เช้าเชียว มีอะไรจะขอม๊าเหรอ”

“ม๊าจะว่าอะไรมั้ยถ้าผมจะพาเพื่อนมาเที่ยวบ้าน” แบมแบมว่าพลางนั่งลงบนเก้าอี้ข้างพี่เกรซ รอสาวใช้เสิร์ฟอาหารเช้าให้

“ใครเอ่ย แจ็คสันเหรอคะ หรือว่าเพื่อนคนอื่น ถ้าพาเพื่อนมาจัดปาร์ตี้ที่บ้านม๊าไม่อนุญาตนะครับลูก ถ้าอยากเที่ยวตามประสาหนุ่มๆ ไปเที่ยวข้างนอกดีกว่าเนอะ”

คุณม๊าน่ะไม่ว่าอะไรหรอกถ้ามาร์คจะออกไปเที่ยวบ้าง ที่ผ่านมาเธอคิดว่ามาร์คเก็บตัวมากเกินไป ไม่มีสังคมเท่าไร เพื่อนที่เคยมาบ้านก็มีแค่แจ็คสันคนเดียว ช่วงนี้มาร์คออกไปข้างนอกบ่อยขึ้น ม๊าก็ดีใจ

“ไม่ใช่แจ็คสันหรอกครับม๊า ไม่ได้ปาร์ตี้อะไร พามาแค่คนเดียวเองครับ ช่วงนี้เพื่อนมาร์คมีปัญหากับที่บ้าน ไม่ค่อยสบายใจเท่าไร ผมเลยอยากให้เพื่อนมาเที่ยวที่บ้าน เผื่อจะดีขึ้น”

“อ๋อ ได้สิจ๊ะ ม๊าไม่ว่าอะไรหรอก”

“ขอบคุณนะครับม๊า”

“เฮียมีเพื่อนมาบ้านอย่างนี้ เฮียก็ไปเล่นบาสกับผมไม่ได้แล้วสิ” โจอี้งอแงเมื่อพี่ชายมีนัดแทรก เขาอุตส่าห์ไปบอกเพื่อนว่าพี่มาร์คจะเล่นด้วย ชวนเพื่อนมาที่บ้านตั้งหลายคน

“คุยแป๊บเดียว ตามคิวน่า แกเองก็ไปบอกเพื่อนแล้วกันว่ามาช้ากว่าที่นัดเอาไว้สักหน่อยก็ได้”

แบมแบมเปลี่ยนสรรพนามเรียกน้องใหม่ แต่น้องและทุกคนในบ้านชินแล้ว โจอี้ไม่ว่าอะไรด้วย ชอบเสียอีก รู้สึกสนิทกับพี่ชายมากขึ้น พี่มีเวลาให้เขาเยอะขึ้นมากเลย ไม่เอาแต่อ่านหนังสืออย่างเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

 

 

 

 

“แบมแบม มาร์คมาแล้วแน่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะแก”  ยองแจที่นั่งรอเป็นเพื่อนมาร์คเอ่ยขึ้น มองร่างสูงดูดีของชายในดวงใจของเธอเดินตรงมาทางม้านั่งที่เธอและเพื่อนจับจอง

            ทุกวันนี้มาร์คมาเรียนได้ก็เพราะยองแจขับรถรับส่ง มาร์คไม่ชอบขับรถเอง และขับมอเตอร์ไซค์ของแบมแบมไม่เป็นด้วย

“ขอบใจนะที่รอเป็นเพื่อน”

“อื้อ สวัสดีค่ะมาร์ค” ยองแจยกมือโบกทักทายร่างมาร์ค แบมแบมโบกมือตอบเพื่อนสนิทของตัวเอง ยิ้มชวนใจละลายให้เธอ

“สวัสดีครับ”

“ไปส่งเพื่อนยองแจให้ถึงบ้านนะคะ อย่าทะเลาะกันล่ะ” ยองแจยิ้มกรุ้มกริ่มแปลกๆ จนแบมแบมหลุดขำ

ยัยยองแจต้องคิดอะไรเพี้ยนๆ แน่ นายมาร์คอ้างเหตุผลอะไรกับยองแจล่ะว่าวันนี้จะกลับกับเธอ

“รับรองด้วยเกียรติของผมเลย”

“อ๊าย น่ารัก! ยองแจกลับก่อนนะคะ บายนะเพื่อน” ยองแจคล้องกระเป๋าถือกับแขนเรียว ยกมือโบกบ๊ายบายทั้งคู่ มาร์คถอนหายใจเฮือก

ยองแจมองเขากับแบมแบมแปลกไปนะ รู้สึกผวายังไงไม่รู้

“บอกยองแจว่าอะไรล่ะว่าวันนี้จะกลับบ้านกับฉัน” แบมแบมแบมือไปขอกระเป๋าจากมาร์คมาถือ มาร์คมองความจริงในทางกายภาพแล้วก็ส่งกระเป๋าให้

“ให้คุณไปช่วยเลือกหนังสือให้น้องเบบี้น่ะ”

“สมกับเป็นนายจริงๆ”

 

 

 

 

ม๊าต้วน เจ้เกรซ และโจอี้มองสาวสวยหน้าหวานตรงหน้า ทั้งประหลาดใจและตกใจ

มาร์คโค้งทักทายแม่และพี่สาวของตน ยิ้มให้ทั้งสามคน ยืนนิ่ง บีบสองมือที่กุมเข้าหากัน ไม่รู้จะเริ่มคุยยังไงดี ปกติเขาก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอยู่แล้ว คงทำตัวกลมกลืนเหมือนที่แบมแบมทำกับแม่และเบบี้ไม่ได้

ทั้งที่ยืนอยู่ในบ้านตัวเองแท้ๆ แต่อดประหม่าไม่ได้ อยากบอกความจริง แต่รู้ว่าบอกไปทุกคนคงไม่เชื่ออยู่ดี

“แบมอยู่คุยกับทุกคนก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวผมขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนใจดีมากเลยนะ”

แบมแบมเอ่ยพลางเอื้อมมือเกี่ยวผมยาวสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวยทัดหูนิ่ม สอดนิ้วเรียวยาวเข้าไปใต้ผม ลูบศีรษะร่างตนเบาๆ 

มาร์คหันมองแบมแบม พยักหน้าให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

“ขอบคุณ”

แบมแบมแสดงละครได้เก่งเสมอ คำพูดของนักร้องนำวงมอนสเตอร์ทำให้มาร์คมีความกล้าที่จะแสดงละครให้แนบเนียน

เกรซศอกใส่แม่เบาๆ เหมือนจะถามด้วยร่างกายว่าแม่เห็นไหม เห็นมาร์คมันทำท่าทางเอ็นดูสาวสวยคนนี้หรือเปล่า!

โจอี้ตีต้นขาแม่ ตื่นเต้นไปด้วยเช่นกัน

“นั่งก่อนสิจ๊ะหนูแบมแบม” คุณม๊าเรียกตามที่ลูกชายแนะนำ

มาร์คเดินไปนั่งที่โซฟาเดี่ยว รวบกระโปรงชุดเดรสสีครีมก่อนนั่งลงอย่างเรียบร้อย

“ตามสบายๆ ไม่ต้องเกร็งหรอก แบมเป็นผู้หญิงคนแรกเลยอ่ะที่เจ้ามาร์คมันพาเข้าบ้าน” พี่เกรซอยากเข้าไปหยิกแก้มจริงๆ คนอะไรน่าเอ็นดูจังเลย

“ขอบคุณค่ะ”

“พี่แบมแบมสวยจัง อยู่คณะอะไรเหรอครับ ไม่เคยได้ยินเฮียพูดถึงชื่อพี่มาก่อนเลย”

“นิติฯจ้ะ ปีเดียวกับพี่มาร์คของเรานั่นล่ะขอบใจจ้ะ” มาร์คพูดกับน้องชายแล้วหันไปขอบใจสาวใช้ที่ยกเครื่องดื่มมาให้ สาวใช้เสิร์ฟให้แขกเสร็จแล้วต่อด้วยคุณๆ ในบ้าน มีขนมร้านอร่อยที่มาร์คซื้อมาฝากทุกคนด้วย

“แบมแบมบอกว่าหนูมีเรื่องไม่สบายใจกับที่บ้านเลยมาขอคำปรึกษาจากมาร์ค หนูสนิทกับมาร์คมากเหรอจ๊ะ”

คุณม๊าเลียบเคียงถาม ไม่เคยตื่นเต้นแบบนี้มาก่อนเลย คิดว่าลูกชายจะครองตัวเป็นโสดเสียอีก การที่เขามีเพื่อนผู้หญิงบ้างทำให้คุณม๊าปลื้มใจมาก อยากจะคิดว่าหนูแบมแบมอาจจะเป็นว่าที่แฟนของลูกชายก็ได้

ถ้าป๊ารู้ต้องดีใจมากแน่ๆ

“ก็เพิ่งจะมาสนิทกันน่ะค่ะคุณป้า..

“อ๊าย!” มาร์คสะดุ้งเมื่อแม่ตนส่งเสียงขัด

“เรียกม๊าเถอะจ้ะ เพื่อนน้องมาร์คก็เรียกม๊าแบบนี้กันทั้งนั้น คุณป้าอะไรกัน ห่างเหินมากๆ เลย”

เกรซและโจอี้แอบยื่นมือไปข้างหลังแม่แล้วตีมือกัน

“เอ่อ ค่ะม๊า”

“ชื่นใจจังเลย เล่าต่อเลยจ้ะ” คุณม๊าตื่นเต้น ตั้งใจรอฟังเต็มที่ มองหน้าหวานๆ แล้วคุณม๊าปลื้มจัง

“หนูเป็นนักร้องของคณะน่ะค่ะ แล้วแจ็คสันเขาก็เป็นกึ่งๆ แฟนคลับ หนูสนิทกับแจ็คสันก่อน จากนั้นถึงได้รู้จักมาร์ค เพราะเขาไปดูหนูเล่นดนตรีกับแจ็คสันน่ะค่ะ”

“อ๋อออ อย่างนี้นี่เอง เก่งจังเลย ร้องเพลงแนวอะไรเหรอจ๊ะ แจ๊ซ? บลู?”

“ร็อคค่ะ หนูเล่นกีตาร์ด้วย”

“ห๊ะ!!!

มาร์คสะดุ้ง เขาแค่เล่าไปตามสภาพจริงของแบมแบมเท่านั้น ทำไมคนในบ้านเขาต้องร้องซะตกใจด้วย

“ว้าวเจ๋งมากเลยครับพี่แบม!” โจอี้ชื่นชมพี่คนสวยมากขึ้นกว่าเดิมอีก

“เอ๋อย่าบอกนะว่าที่เจ้ามาร์คมันบ้ากีตาร์ขนาดไปซื้อมาเล่นนี่เพราะแบมน่ะ มันไม่เคยชอบดนตรีร็อคเลยนะ กีตาร์ก็ไม่เล่น มันชอบเล่นไวโอลินจะตาย” เกรซพูดให้แม่และโจอี้คิดตามอีกแล้ว

“เอ่อค่ะ ช่วงนี้มาร์คเขาสนใจดนตรีร็อคน่ะค่ะ บอกว่าแปลกดี หนูก็เลยสอนให้เขา เราเลยสนิทกัน พอหนูมีปัญหามาร์คเขาเลยอยากจะช่วยบ้างเพื่อเป็นการตอบแทนน่ะค่ะพี่เกรซ”

มาร์คยิ้มทั้งที่ในใจกลัวจะหาทางออกไม่ได้ บังเอิญว่าเรื่องราวมันมาบรรจบกันได้พอดี

แต่แบมแบมไม่เห็นบอกเขาเลยว่าซื้อกีตาร์มาเล่นด้วย

“พี่ต้องเป็นครูที่ดีและเก่งมากแน่ๆ เลยครับ พี่มาร์คเล่นโคตรเก่งเลยครับ เหมือนมืออาชีพเลยอ่ะ พี่ต้องเทพกว่าพี่มาร์คแน่เลย”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะน้องโจอี้ พี่ก็แค่เล่นได้นิดหน่อย มาร์คเขาเรียนรู้เร็วน่ะ”

“เรียนรู้เร็วหรือมีกำลังใจดีก็ไม่รู้น้า คนสอนสวยขนาดนี้”

พี่เกรซจะชงผมกับแบมแบมทำไมครับเนี่ย ไปอยู่กลุ่มเดียวกับน้องเบบี้ไหม?

“น้องแบมแบมมีแฟนหรือยังคะลูก สวยๆ แบบนี้ต้องมีแล้วแน่เลย”

“ยังไม่มีหรอกค่ะม๊า”

“ว้าว ดีจัง วัยเรียนเราก็ต้องตั้งใจเรียนก่อนเนอะ” คุณม๊ายิ้มกว้างเลย อย่าเพิ่งมีนะคะลูก ม๊าชอบหนูจังเลย โสดรอลูกชายม๊าจีบก่อนนะ

“หนูก็ตั้งใจไว้แบบนั้นเหมือนกันค่ะ”

“เย็นนี้อยู่กินข้าวบ้านม๊านะ”

“ค่ะม๊า”

“น่ารักจังเลย”

“อะไรครับ ใครน่ารัก แบมแบมเหรอ” คนที่หายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองสบายๆ ใช้เล่นกีฬาได้เข้ามาร่วมวง แบมแบมเดินไปนั่งบนที่วางแขนของโซฟาตัวที่มาร์คนั่ง มาร์คเงยหน้ามอง

“ไปนั่งดีๆ สิคะ ที่ออกเยอะแยะ”

“จะนั่งตรงไหนก็เรื่องของผมไหม?”

“กวนประสาท”

“ผมไม่ว่างคุยด้วยอ่ะ จะได้เวลาที่นัดกับเพื่อนโจอี้ไว้แล้ว แบมอยู่คุยกับม๊าและเจ้ละกันนะ ผู้หญิงเหมือนกันคงคุยกันได้”

“อืม ไม่เป็นไร คุณไม่เห็นบอกเลยว่านัดกับเพื่อนน้องโจอี้”

“ลืม แบมก็ไม่ได้อยากคุยกับผมอยู่แล้วนี่ โอ๊ย!

มาร์คยิ้มหวานแล้วบิดสีข้างแบมแบม เล็บยาวจิกผ่านเสื้อที่แบมแบมสวมจนคนตัวโตกว่าร้องโอดโอย

“เดี๋ยวเถอะ! มันเจ็บนะแบมแบม” แบมแบมรวบมือเล็กๆ ของมาร์คไว้ไม่ให้ทำร้ายร่างกาย

“ก็คุณทำตัวน่าหมั่นไส้นี่คะ” มาร์คออกแรงดึงมือตนคืนมา

แบมแบมคงไม่สอนอะไรแปลกๆ ให้โจอี้กับเพื่อนหรอกนะ ผู้หญิงคนนี้ยิ่งห่ามอยู่ด้วย ตอนที่โจอี้พูดพาดพิงไปถึงแบมแบมพี่ชายคนใหม่ ทั้งน้ำเสียงและแววตาก็มีแววชื่นชม

ทีตอนมีเขาเป็นพี่ชาย โจอี้ไม่เคยจะพูดถึงเขาด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลย ลำเอียง  

“เข้าใจยากจริงๆ เลย” แบมแบมไม่สนใจมาร์คอีก เขากวักมือเรียกน้องชายแล้วเดินออกไปด้วยกัน

มาร์คมองแบมแบมกอดคอน้องชายเขา เดินสุมหัวคุยอะไรกันสักอย่างแล้วไม่สบายใจเลย

“อ๊ะ”มาร์คหันไปมองเจ้กับม๊าแล้วตกใจ ม๊าต้วนและเกรซมีโทรศัพท์ในมือกันคนละเครื่อง

“คือพี่ถ่ายไปให้ป๊าที่แอลเอดูน่ะจ้ะ”

“ลูกชายม๊าเขาไม่เคยทำกิริยาหยอกล้อกับสาวน่ะจ้ะ ม๊าก็แค่เห็นว่าเป็นเหตุการณ์น่าจดจำ เลยถ่ายวิดีโอไว้ดูเล่น อย่าโกรธนะคะที่เสียมารยาท”

มาร์คถอนหายใจ พูดไม่ออก ส่ายหน้าให้ทั้งสองคนรู้ว่าไม่เป็นไร

แม้ต้องโดนคุณม๊าและเจ้เกรซซักไซ้เรื่องความสัมพันธ์กับแบมแบมบ่อยๆ มาร์คก็ไม่คิดอะไร เขาเบี่ยงประเด็นไปคุยเรื่องอื่นกับทั้งคู่แทน

คุยแล้วหายคิดถึงไปได้หน่อย ดีกว่าไม่ได้เจอกันเลย

เขาได้รับอนุญาตจากม๊าแล้วด้วยว่าอยากมาที่บ้านเมื่อไรก็มาได้ตลอดเวลา ดีจริงๆ เลย

 

 

 

 

แบมแบมขอตัวไปส่งมาร์คที่บ้าน เธอสังเกตเห็นว่ามาร์คเงียบๆ ไปอย่างผิดปกติ

“เป็นอะไรหรือเปล่ามาร์ค ได้กลับบ้านแล้วไม่ดีใจเหรอ?” แบมแบมพยายามถาม แต่มาร์คไม่ยอมพูดอะไร เอาแต่มองออกไปนอกรถ

“คิดมากเรื่องที่สลับร่างกันเหรอ” แบมแบมลองเดา

“โจอี้ดูสนิทกับคุณมากนะ ดูรักและชื่นชมคุณมาก ม๊าและเจ้ก็เหมือนกัน”

จะว่ามาร์คอิจฉาแบมแบมก็ได้ ตอนเขาอยู่บ้าน ทุกคนไม่ได้พูดคุยเสียงดังหรือหัวเราะกันมากขนาดนั้น แบมแบมทำให้มันเปลี่ยนไป และทุกคนดูมีความสุขกับชีวิตแบบนั้น

“คิดมากน่า ทุกคนก็เหมือนเดิม”

“ไม่หรอก ผมอยู่กับพวกเขามาตลอดชีวิต ผมรู้ว่ามันมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง”

“นายอิจฉาฉันเหรอ?” แบมแบมหันมองคนที่นั่งข้างกันแวบหนึ่ง มาร์คไม่ยอมตอบ แต่แบมแบมรู้ว่ามาร์ครู้สึกอย่างที่เธอพูด

“ที่มันเปลี่ยนไปเพราะนายกับฉันมันคนละคนกันไง นายเป็นคนเงียบๆ ไม่ใช่เหรอ ฉันรู้มาจากโจอี้นะว่าเมื่อก่อนนายไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนในบ้านเลย นายไม่มีเวลาให้พวกเขา นายทำแต่กิจกรรมของนาย เอาแต่อ่านหนังสือ แต่ฉันไม่ได้มองแค่สิ่งที่ตัวเองชอบ ฉันแบ่งเวลาได้ และยินดีเล่นกับโจอี้ทุกอย่างเท่าที่เขาต้องการ ไม่ได้บังคับเขาอ่านหนังสือเหมือนที่นายเคยทำ”

“ผมรู้น่า!

“นายเองก็ทำให้บ้านฉันเปลี่ยนไปเหมือนกันนะ”

“ไม่สักหน่อย”

“เปลี่ยนสิ แม่รักและมองฉันด้วยสายตาชื่นชมมากขึ้น คงเพราะนายกลายเป็นลูกสาวอย่างที่แม่ต้องการได้แล้วมั้ง เบบี้ก็ชอบนาย เกรงใจนายแต่กล้าเข้าหา ซึ่งเมื่อก่อนมันไม่ใช่แบบนี้ ฉันเป็นพวกชอบทำอะไรก็ทำ ใช้ชีวิตสุดโต่ง ทำให้แม่เป็นห่วงบ่อยๆ ถึงแม่ไม่ห้ามแต่ใช่ว่าจะชอบในสิ่งที่ฉันทำ เบบี้ก็คิดว่าฉันเหมือนพี่ชายมากกว่าพี่สาวเสียอีก พอมีนาย แกเลยรู้สึกว่ามีพี่สาวจริงๆ สักที”

“ถ้านายอิจฉาฉัน ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างจากนายหรอก”  

 แบมแบมขับรถผ่านสนามฟุตบอลแห่งหนึ่ง เห็นมีเด็กมัธยมเล่นกันอยู่ก็แวบไอเดียดีๆ ขึ้นมาได้ เขาจอดรถในที่ที่สามารถจอดรถได้

“คุณจอดรถทำไม”

“ไปหาอะไรทำแก้เครียดกันดีกว่า ลงมาสิ” แบมแบมชวนมาร์ค แต่มาร์คส่ายหน้าไม่ยอม

แบมแบมเดินอ้อมไปหาพยายามลากให้ไปด้วยกัน

“เอาน่า ลงมาเร็วๆ” แบมแบมจับมือมาร์คดึงลงจากรถ กดล็อกรถ เช็คว่าปลอดภัยแล้วพามาร์คไปที่สนามฟุตบอล

“เฮ้! น้องๆ พี่ขอเล่นด้วยได้มั้ย?”

แบมแบมปล่อยมือมาร์ค เท้าเอว ตะโกนเข้าไปในสนามที่เด็กไฮสกูลเล่นกันอยู่

“เอาสิพี่ อยากเล่นก็ลงมาเลย!” คนที่ท่าทางเป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกนกลับมาหาแบมแบม

“ให้เพื่อนพี่เล่นด้วยได้ไหม!

“ถ้าเพื่อนพี่เตะเป็นก็ไม่มีปัญหาว่ะครับ!

เด็กหนุ่มคนนั้นยกมือให้เพื่อนๆ หยุดเกมแล้ววิ่งมาหาแบมแบมพร้อมลูกฟุตบอลที่เปื้อนดิน

มาร์คหันไปมองแบมแบมที่ทำอะไรไม่ปรึกษา

“พี่สาวอยู่ฝั่งผมแล้วกัน ส่วนพี่ชายอยู่กับไอ้นั่น” เด็กหนุ่มชี้ไปที่เพื่อนสนิทที่เหงื่อโซมกายเดินมาหา เพื่อนเท้าเอว

“ทำไมมึงได้พี่สาวคนสวยไปวะ ไอ้นี่นิ”

“เรื่องของกูป้ะ”

“พี่ไม่เล่นหรอก พี่ใส่กระโปรงมา” มาร์ครีบปฏิเสธทันที เขาก็เตะเป็น แต่ไม่มีอารมณ์จะเตะ

“กระโปรงยาวอย่างนี้ไม่เป็นไรหรอกพี่” เด็กมอปลายมองชายกระโปรงที่ยาวเลยเข่าของอีกฝ่าย

“แต่ว่า

“เอาน่า! ขำๆ สนุกๆ อย่ามัวแต่พูดเลย น้องคนอื่นเขารอนะ” แบมแบมคว้าบอลจากมือเด็กทุ่มใส่มาร์คจนกลางตัวเปื้อนรอยดิน

เมื่อโดนแบมแบมทุ่มบอลใส่จนเสื้อเปื้อนมาร์คเลยโมโหนิดหน่อย ยอมลงเตะด้วย

แบมแบมมีทักษะทางกีฬาสูงเป็นพิเศษ และยังเคยเล่นกับยูคยอมกับเจบีบ่อยๆ เธอเลยไม่มีปัญหา แต่มาร์คนั้นถึงเคยเป็นผู้ชายมาก่อน เขาก็ไม่ถนัดกีฬาที่ใช้ลูกบอลเล่นสักเท่าไร เล่นได้แต่ไม่เก่งอะไร

เล่นไปสักพักจากที่ฝืนๆ มาร์คเริ่มสนุกกับเกมการแข่งขันมากขึ้น การได้ใช้แรงออกกำลังกายทำให้เขาลืมเรื่องที่คิดมากไปชั่วคราว

“พี่แบมส่งบอลมานี่!” เด็กในทีมเดียวกันตะโกนบอกมาร์ค

            หญิงสาวหนึ่งเดียวในสนามกำลังครองบอล จังหวะที่กำลังจะเตะส่งไปให้เด็กในทีมเดียวกันเขาก็โดนเด็กทีมตรงข้ามเบียดจนเซล้ม

“อ๊ะ!” ร่างบางเซไปชนแบมแบมพอดี ทั้งคู่ล้มลงไปด้วยกันโดยมาร์คทับอยู่ด้านบน

“ยัยหมูเอ๊ย!” แบมแบมบ่นไม่จริงจังนัก จุกใช้ได้เลยล่ะ มีคนตั้งหนึ่งคนล้มมาทับกันทั้งตัวอย่างนี้

“มันร่างคุณไม่ใช่รึไง” มาร์คพยายามยันมือกับพื้นสนามหญ้า เอาตัวเองลุกขึ้นจากร่างของแบมแบมอย่างทุลักทุเล แบมแบมหมั่นไส้บีบแก้มไปแรงๆ มาร์คตีอกกว้างไปเสียงดังป้าบจนแบมแบมร้องโอ๊ย

“พี่ครับเลิกจีบกันแป๊บเหอะ เกมยังเดินอยู่นะพี่” พอถูกเด็กๆ แซวมาร์คก็ทำตัวไม่ถูกรีบลุก แบมแบมหัวเราะสะใจคลอไปกับเด็กๆ มาร์คเลยต้องหัวเราะไปด้วย

เล่นกันไปสักพักจนเกมจบ ทีมแบมแบมชนะไป เด็กๆ พากันเลิกเล่นบอลเพื่อกลับบ้าน

แบมแบมทิ้งตัวลงนอนกับพื้นข้างสนามที่เป็นหญ้า เหงื่อเต็มตัวไปหมด นอนผึ่งให้ลมเอื่อยๆ ปะทะตัว มาร์คดุให้ลุกเพราะมันสกปรก

“พูดมากจัง ลงมานอนด้วยกันสิ” แบมแบมยันตัวลุกขึ้นคว้าข้อมือมาร์คฉุดลงให้นั่งด้วยกัน

มาร์คนั่งพับเพียบอย่างไม่เต็มใจนัก แบมแบมทิ้งตัวนอนกับพื้นอีกครั้ง มองท้องฟ้าสีดำ มันค่ำแล้วแต่ยังมองไม่เห็นดาวหรอก

ไฟจากตึกยังสว่างกว่าดวงดาวที่อยู่ไกลลิบๆ นั่นเสียอีก

“คุณรู้จักเด็กพวกนั้นเหรอ?” มาร์คชันขากอดเข่า ชวนคุย

“เปล่า”

“อ่าว”

“ไม่รู้จักก็ทำให้รู้จักกันได้ ฉันอยากทำอะไรฉันก็ทำ เด็กพวกนั้นกำลังเล่นกีฬา กีฬาสร้างเพื่อนใหม่ๆ ได้เสมอล่ะ คนไม่รู้จักกัน แต่ถ้าเราอยากจะรู้จักเราก็แค่เข้าไปคุย ง่ายจะตาย”

“ชีวิตคุณนี่ง่ายๆ ดีนะ”

“จะยากจะง่ายเราเป็นคนกำหนดไม่ใช่เหรอ”

“นั่นสินะแบมแบม”

“อะไรเหรอ”

“ถ้าเรากลับเข้าร่างเดิมไม่ได้ คุณคิดไหมว่าจะทำยังไงต่อไป”

“นายล่ะคิดไว้หรือเปล่า”

“คิด” 

“ว่าไง”

“เราน่าจะเป็นเพื่อนกันได้นะแบมแบมถ้าผมต้องเป็นคุณไปตลอดชีวิต ผมไม่อยากตัดขาดจากครอบครัวที่ผมรัก ถ้าเราเป็นเพื่อนกัน เราจะได้ไปหาครอบครัวของเรากันได้ตลอด”

มาร์คเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไร้แสงดาวแล้วถอนหายใจ แบมแบมที่ยังนอนหงายเอื้อมมือเล่นปลายผมสวยสีน้ำตาล

“นี่ตกลงสงบศึกกันเหรอ”

“เราต้องช่วยกันมากกว่านี้ ผมต้องพึ่งคุณมากกว่านี้”

แบมแบมแปลกใจที่มาร์คยอมพูดคำที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินออกมา  

คนอีโก้สูงอย่างมาร์คบอกว่าต้องพึ่งเธอเหรอ?

แบมแบมกระตุกปลายผมจนคนที่ไม่ตั้งตัวร้องโอ๊ยหน้าหงาย  มาร์คหันไปตีแบมแบม หน้ามุ่ย แบมแบมดึงแขนร่างตัวเองลงไปซบอก

“ฉันก็ต้องพึ่งนายเหมือนกันนั่นแหละ”

แบมแบมลูบผมมาร์คไปมา มาร์คนอนนิ่ง

“มะรืนไปเข้าค่ายแล้ว” ไม่รู้จะพูดอะไรก็พูดเรื่องนี้ละกัน

“เออ เกือบลืม ตอนเข้าค่ายนายต้องไปจีบพี่คุณให้ฉันนะเว่ย”

“พี่คุณ? ใครอ่ะ แล้วทำไมผมต้องไปจีบด้วย ผมไม่อยากมีแฟนเป็นผู้ชายเหมือนกันหรอกนะ”

“นิชคุณ ปีสามบริหารอ่ะ น่ารักดี เพอร์เฟกต์สุดละ ถ้ามีแฟนแม่จะได้เลิกบ่นฉันเรื่องนี้สักที”

“ไม่รู้จัก”

“ได้ไง! เขาออกจะฮอต” แบมแบมทำหน้าเหมือนมาร์คไปอยู่หลังเขามา

“ผมจะไปสนใจผู้ชายหล่อๆ ทำไมล่ะ ไร้สาระ” มาร์คเอ่ยตำหนิกลายๆ

“ไม่รู้ล่ะ นายต้องทำให้พี่เขาสนใจให้ได้เลยนะ”

“แล้วผมจะได้อะไร”

“นายอยากได้อะไรล่ะ”

“แปะไว้ก่อน ยังคิดไม่ออก”

“เออ..ว่าแต่นายจะนอนอีกนานไหม?”

“ตัวผมมันก็แข็งเหมือนกันนะ เพิ่งจะรู้” มาร์คยันตัวขึ้นเล็กน้อย วางมือบนหน้าท้อง ลูบๆ คลำๆ ตอนอยู่ในร่างตัวเองไม่ค่อยจะสนใจเท่าไร

“มาร์ค..

“หืม?”

“มือจะต่ำไปเปล่า จะลูบอีกนานไหม?”

“ห๊ะ?”

“ถ้าลูบอีกสักนาทีสองนาทีฉันได้ปล้ำร่างตัวเองแน่ๆ อ่ะ ร่างกายผู้ชายมันตื่นตัวไวนะเว้ย”

มาร์ครีบเด้งตัวออก ถอยห่างจากแบมแบม คนที่นอนอยู่พรูลมหายใจ

เกือบไปแล้วเสียวท้องมากอ่ะบอกเลย มือเขาเองนี่มันเคยสากไม่ใช่เรอะ ทำไมวันนี้มันนิ่มๆ มาโดนแล้วสยิวยังไงชอบกล

“คุณนี่มันลามกจริงๆ เป็นผู้หญิงแน่เรอะ!” มาร์คสุดจะทนละนะ ทำไมแบมแบมเป็นคนแบบนี้เนี่ย!

“มาโทษฉันได้ไงมันร่างนายนี่ ความรู้สึกไวเกินไปนะ เสียวเลย” แบมแบมเด้งตัวขึ้นนั่ง มองมาร์คด้วยหางตา

“เออแต่ถ้าลองสักครั้งจะติดใจเหมือนที่คนอื่นเขาว่ากันไหมอ่ะ? นายซิงป้ะ ฉันยังเวอร์จิ้นอยู่นะ ได้เป็นของคนหล่อๆ อย่างนายก็คงจะกิ๊วก๊าวดีอ่ะ ลองมะ?”

แบมแบมขยับตัวคุกเข่า คลานหามาร์ค ร่างบางขยับถอยกรูดด้วยความกลัวจริงๆ

“จะ..จะบ้าเหรอ! กิ๊วก๊าวบ้าอะไรล่ะ หยุดคิดพิลึกเดี๋ยวนี้นะแบมแบม!

“หึหึ..” แบมแบมกลั้นขำเอาไว้ คว้าข้อเท้าคนที่พยายามหนี มาร์คร้องลั่นแล้วสะบัดขาออก ลุกขึ้นถอยไปยืนให้ห่างๆ

“มาร์ค” แบมแบมลองเสียงยาวข่มขวัญ ลุกยืนย่างสามขุมเข้าหา มาร์ครีบวิ่งหนีไปที่รถ

“จะไปไหน กุญแจรถอยู่ที่ฉันนะ หรืออยากลองในรถ? เออเก๋ดี นอกสถานที่มันน่าตื่นเต้นเนาะ ที่แคบไปหน่อยคงไม่เป็นไร”

“ยัยบ้าเอ๊ย! หื่นกามที่สุดเลย ผมไม่ขำด้วยนะ!!

แบมแบมเท้าเอวหัวเราะเสียงดังด้วยความขบขัน เมื่อมาร์คมาดหลุดหันมาด่าพร้อมยกนิ้วมาให้นิ้วหนึ่งด้วย

ใครว่าคุณชายด่าใครไม่เป็น ตลกว่ะ!

มาร์คเห็นแบมแบมหัวเราะก็รู้ว่าตนถูกแกล้งเข้าแล้ว

“ผมเกลียดคุณ!

“หูย! อุทานเหมือนในละครเลยอ่ะ นายนี่ตลกชะมัด คิดว่าฉันจะปล้ำนายจริงๆ หรือไง”

“จะบอกว่าไม่คิดเลยเหรอ ผมรู้นะว่าคุณคิด”

“ก็นิดหน่อย ตัวฉันสวยนี่หว่า” แบมแบมยักไหล่ ไม่ใส่ใจว่ามาร์คจะคิดยังไง ยอมรับว่าเผลอคิดไปนิดหนึ่ง สงสัยฮอร์โมนผู้ชายในร่างจะพุ่งพล่านไปหน่อย

มองๆ ไปร่างเธอก็สวยดีอ่ะ ยิ่งอยู่ในลุคคุณหนูที่มาร์คแต่งแม่งโดนใจพี่แบมมากนะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณนายอยากให้เธอไปประกวดนางงาม

“ผมจะไว้ใจคุณไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม คนบ้าอะไรคิดอกุศลกับร่างตัวเองก็ได้ด้วย!

จากนี้เขาต้องปกป้องร่างของแบมแบมจากวิญญาณเจ้าตัวด้วยเหรอ? ชีวิตลำบากไปนะ!

“ร่างฉันแต่วิญญาณนายนี่”

“กันต์พิมุกต์ คุณนี่มันสุดยอดจริงๆ” ความคิดแปลกประหลาดแบบสุดยอดนะ!

“ขอบคุณที่ชม”

“ประชด!

“นายบอกเองว่าให้เราเป็นเพื่อนกัน แต่ถ้าเป็นมากกว่านั้น ครอบครัวเราก็ยิ่งสนิทกันเลยนะ ดีออก”

“เออ ดีออกมาก ดีออกจริงๆ นั่นแหละ”

“หยาบคาย สาวสวยทำไมหยาบคาย” แบมแบมร้องเป็นเพลงยั่ว มาร์คเดินหนี

“จะไปไหนน่ะ”

“ไปขึ้นรถบัสกลับบ้านน่ะสิ!” เออ ก็ยังดีที่ตะโกนตอบนะ

“มีเงินเหรอ กระเป๋าถืออยู่ในรถป้ะ”

มาร์คหันมามองซะผมสะบัดเป็นโฆษณาแชมพูเลย

“ผมเดินได้!

แบมแบมมองคนทิฐิที่ท่าทางจะงอนจริงๆ เดินซะรีบเหมือนกลัวคุณนายจะย้ายบ้านหนี

“โอ๋ๆ ล้อเล่นๆ ไปขึ้นรถดิ เดี๋ยวไปส่ง” แบมแบมเร่งฝีเท้าเดินไปประกบ

“ไม่ต้องโอ๋ ไม่ได้งอน คิดว่าผมไร้เหตุผลขนาดนั้นเลยเหรอ”

แบมแบมอยากพูดใส่หน้ามากเลยว่า เออ แต่ไม่ดีกว่า ไม่อยากให้ร่างตัวเองเดินจนเจ็บเท้า

“ไปที่รถเหอะ” แบมแบมรั้งแขนให้เดินตาม มาร์คดึงแขนออก

“ไม่แกล้งละ ไปๆ” แบมแบมเปลี่ยนเป็นเกี่ยวเอวคอดลากมาร์คกลับไปที่รถ

“คุณไม่ต้องแตะตัวผมได้ไหม” มาร์คดันแบมแบมออกไป สร้างระยะห่างสามก้าว

“หวงตัว เออ หวงแบบนี้ให้ได้กับทุกคนนะ ทำดีๆ”

มาร์คแลบลิ้นใส่แบมแบมลับหลัง ก่อนเดินตามไปที่รถอย่างไม่เต็มใจนัก

 

 

TBC.

****

ตอนหน้าไปค่ายสื่อรักกันเนาะ >__<

ครบคู่อ่ะ มาร์คแบม บีเนียร์ แจ็คแจ คยอม Ft.นิชคุณ

สนุกอ่ะบอกเลย แต่งเองยิ้มเอง(คนอ่านคงไม่คิดเหมือนกันหรือเปล่า? 55555)

เรื่องนี้พี่กันต์คนหื่นและน้องเอินคนสะดิ้งนะรู้ยัง 555555555



****

เรื่องนี้แต่งแก้เครียด อ่านฆ่าเวลาไปก่อนนะ อยากอัพปาฏิหาริย์รักด้วย รอก่อน

ไม่มีใครเข้าใจมาร์คต้วนเลยยยย เป็นแฟนหลอกๆ กันเลยป้ะล่ะ? คิคิ

เดี๋ยวให้สาวมาร์คไปเจอหม่าม๊าบ้างดีกว่า
เรื่องนี้ไม่มีดราม่าอ่ะ ตั้งใจให้ใสๆ ป่วงๆ ไปแบบนี้แหละ

O W E N TM.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,302 ความคิดเห็น

  1. #1242 PaulaPum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 12:32
    สงสารมาร์คนะคะ ต้องปกป้องร่างแบมจากวิญญาณเจ้าตัวเอง ตลกอะ55555555555 ชอบจังเลยตอนแบมเล่นผมมาร์คคือน่ารักมากกกก
    #1,242
    0
  2. #1238 Phenix (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:10
    เหมืิอนอ่านแบมมาร์ค55555
    #1,238
    0
  3. #1151 Cake__Cake (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 04:58
    น่ารักจัง
    #1,151
    0
  4. #1142 markt_9397 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 22:18
    สงสารมาร์คมากเลยอ่ะฮือออ นางปวดท้องเมนส์ แต่ในความสงสารก็มีความตลกซ่อนอยู่ค่ะ55555
    #1,142
    0
  5. #1107 mmmbb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 07:37
    นี่มันแบมมาร์คนี่นาาา55555
    #1,107
    0
  6. #1074 BaMark_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 01:52
    นี่มันแบมมาร์ค55555
    #1,074
    0
  7. #1049 mainhun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 15:26
    น่ารักอะไรขนาดนั้นอะ ฮื้อออ
    #1,049
    0
  8. #975 ans (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 18:55
    คุณชายในร่างหญิงนี่น่ารักนะคะ ชอบบบบ
    #975
    0
  9. #961 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 21:22
    ทำไมมาร์คดูสาวแตกขนาดนี้เนี่ย 55555 แบมก็ทอมเกิน ระวังเจอของจริงเวลากลับร่างนะ
    #961
    0
  10. #952 Nammon AR (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 12:30
    โครตน่ารักอ่ะ แบบแบมดูแมนมากกกกก
    #952
    0
  11. #916 qsxc (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 01:52
    นี่คือแบมมาร์คใช่ไหม อ้ายยยย เขินๆๆๆๆ
    #916
    0
  12. #893 BloodA93 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 14:09
    น่ารักมาก พี่มาร์คนี่จิตวิญญาณความเป็นผู้หญิงเข้าสิงเลยใช่มั้ย555555
    #893
    0
  13. #851 zmgebob (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 23:24
    โอ้ย ฮา เหมือนเกิดมาสลับร่างกันจริงๆอ่ะ แบมแกจะแมนไปไหน แต่ชอบมาก 55555555555555555555555

    สนุกมากอ่ะ มันทำให้สองคนนี้ได้ปรับเปลี่ยนความคิดอคติของกันและกันอ่ะ เปิดใจมากขึ้น และทำให้คนรอบข้างของทั้งสองคนรู้สึกสบายใจที่ลูกตัวเองเป็นในแบบที่วางไว้ ดีงาม 
    #851
    0
  14. #826 Markup (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 22:50
    ฮอร์โมนมันตรงกับร่างใช่ไหมไม่ได้ผิดพลาดที่นิสัยใช่มะ ดร.ไรท์เตอร์(ผู้ผ่าสลับร่าง) คือฮามากแมนสาวเคะเมะ งงไม่หมด5555
    #826
    0
  15. #799 ๛ข้าวโพดน้อย๛ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 20:50
    โอ๊ยแม่ขา เขาควรอยู่ในร่างนี้ตลอดชีวิตค่ะ
    #799
    0
  16. #778 minixme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 05:08
    โอยฮา แบมนี่แม่งแมนมาก555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555
    #778
    0
  17. #760 `ติ่งกระดิ่งแมว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 15:27
    เราว่าพี่มาร์คนี้อินมากอะ ไม่ต้องกลับร่างละ แบบนี้แหละดีๆ 555555555
    #760
    0
  18. #756 ๐Cullen๐ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 22:48
    สนุกอะ สนุกมากภาษาน่าอ่าน ดีงามไปหมดชอบบบบ
    #756
    0
  19. #750 hatanorisakura (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 08:17
    ไรท์ ชอบมากอ่ะ แต่งเยอะๆน้าา อ่านมานานแล้วแต่ลืม โพสต์ สนุกมากเลยค่ะ แต่งต่อไปนะค่ะ
    #750
    0
  20. #741 yien-yien (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 20:18
    นี่คิดว่ามาร์คเป็นผู้หญิงจริงๆนะเนี่ย
    #741
    0
  21. #694 opel_zuza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 18:33
    แกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก๊!!!!!!!!!!!!!!
    ไม่ไหวแล้ว จะบ้าตายอยู่แล้ว >_____________________<
    ไรท์แต่งสนุกไปนะบางที เลยได้โคฟเวอร์เป็นคุณชาวี นี่เราหุบยิ้มไม่ได้เลย กรี๊ดดดดดดดดดดด
    ชอบอ่ะ ชอบแบบนี้ ชอบๆๆ >< >< >< ชอบสุดล้าววววววววว
    คือมันเป็นอะไรที่อยากจะยกมือถือมาอัดวิดีโอตอนมาร์คแบมคุยกัน เล่นกัน คือเป็นธรรมชาติมาก แบมหื่นใส่ต้วนที่ใสและใสและใสมาก อ้ากกกกกกกกก อะไรกันแน่กับหัวใจของฉัน เขินอ่ะ อยากเป็นแบม เอ้ย พี่ต้วน เอ้ย หรือแบมวะ งือออออออ
    #รักไรต์ จุ๊บๆ
    #694
    0
  22. #680 MBking (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 20:56
    ยิ้มจนหน้าบานเลยอ่ะ ไรท์ ฟินนะ อ่านไปอ่านมารู้สึกมาร์คเคะเฉย ไม่ได้นะไม่ได้ 55555
    #680
    0
  23. #666 MickyMousenaruk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 18:24
    อ่านไปอ่านมานี่มันแบมมาร์คชัดๆ
    #666
    0
  24. #663 dyodo_8812 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 15:44
    รู้สึกเหมือนแต่ละคนอยู่ถูกร่างแล้ว 5555 พี่มาร์คเรียบร้อยสมเป็นกุลสตรีมากมาย ส่วนแบมก็แมนเกินจะกล่าว
    #663
    0
  25. #646 monikaka (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 21:36
    กูยอมใจแบมแบมมากอ่ะ5555555ไม่ควรเกิดเป็นผญ.จริงๆ
    #646
    0