ปิดจอง(GOT7) รักสลับร่าง Markbam

ตอนที่ 3 : Ep.3 ชีวิตใหม่แสนห่วยแตก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    22 ส.ค. 60

 

 

 

          

 

            แบมแบมในร่างของชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบผลักประตูร้านสวีทตี้อย่างแรง เดินตึงตังด้วยท่าทางพร้อมมีเรื่อง ใบหน้าบึงตึงอย่างคนอารมณ์เสียสุดๆ มาร์คในร่างของหญิงสาวที่สวยหวานน่ารักก้าวยาวๆ เพื่อตามแบมแบมให้ทัน

            “เจ้าของร้านอยู่ไหน!” แบมแบมถามเสียงดัง มีอารมณ์ ลูกค้าและพนักงานทุกคนในร้านพากันหันมองมาที่เธอเป็นตาเดียว มาร์ครีบยื้อแขนแบมแบมไว้

“คุณใจเย็นก่อน เรากำลังตกเป็นเป้าสายตานะ!” มาร์คไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจอะไรผิด เท่าที่มองไปรอบร้านตอนนี้ เขาเห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันหลายคนทั้งแฟนคลับและคนในคณะเขาเอง

แม้จะเป็นเช้าวันอาทิตย์ แต่ร้านสวีทตี้ก็มีลูกค้าแน่นตั้งแต่เช้า เพราะร้านนี้คือร้านที่เด็กมหาลัยแถวนี้ใช้เป็นสถานที่นัดเดทยอดฮิตน่ะสิ

“ไม่ยงไม่เย็นมันแล้วเว้ย! นี่ซีเรียสมากนะ” แบมแบมรั้งมือมาร์คออกจากแขนตนแล้วเปลี่ยนไปจับข้อมือมาร์คลากเดินตามหาเจ้าของร้าน

“คุณลูกค้าครับ

แบมแบมหันขวับไปตามเสียงเรียก ที่เธอรู้ว่าเรียกเธอก็เพราะว่าตอนนี้ร้านมันเงียบมากน่ะสิ ไม่มีใครคุยอะไรกันเลยนอกจากมองมาที่เธอและไอ้นายมาร์ค

“หึอยู่นี่เองเหรอแก” แบมแบมจะเดินรี่ไปหาไมค์แล้ว ดีที่มาร์คกอดแขนห้ามเอาไว้แน่น ออกแรงไม่ให้ไป

 “ใจเย็นๆ สิเราอยากคุยกับคุณ เรื่องสำคัญมาก” มาร์คบอกไมค์ ชายหนุ่มผมทองพยักหน้ารับแล้วเดินนำให้ทั้งคู่เดินตามไปคุยกันหลังร้าน

ออกจากประตูหลังร้านเดินไปอีกประมาณสองร้อยเมตรจะเป็นพื้นที่สวนดอกไม้ ไมค์เปิดประตูรั้วไม้สีขาวเชื้อเชิญให้แขกทั้งสองเดินเข้าไป ตัวเองตามหลังคอยปิดรั้ว

บ้านพักสไตล์กระท่อมคอตส์วอลปรากฏต่อหน้ามาร์คและแบมแบม มันเป็นบ้านที่ผนังก่อด้วยหิน Cotswold ที่มีสีออกเหลือง หลังคามุงด้วยกระเบื้องหินชนวน มีปล่องควันเด่นชัดที่ยื่นออกจากตัวบ้านและประตูทางเข้าค่อนข้างต่ำ

ไมค์เดินไปเปิดประตูบ้าน พยักหน้าให้ทั้งสองคนตามเข้าไป มาร์คจะเดินนำเข้าไปก่อนตามประสาผู้ชายที่ต้องระวังภัยให้ผู้หญิง แต่แบมแบมกลับยื้อแขนมาร์คแล้วแทรกผ่านประตูเข้าไปก่อน

แบมแบมไม่ได้ห่วงมาร์ค แต่เธอห่วงสวัสดิภาพร่างกายของตัวเองมากกว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นร่างกายมาร์คที่เป็นผู้ชายก็สามารถรับมือได้มากกว่าผู้หญิงเอวบางร่างน้อยล่ะวะ!

ภายในบ้านที่เหมือนบ้านในนิทานนั้นมีการใช้สีโทนเย็นดูแล้วสบายตา และถูกตัดด้วยสีของการประดับตกแต่งเพื่อช่วยเพิ่มความสวยงาม

“พามาที่นี่ทำไม มีอะไรก็พูดมาสักที และถ้านายพูดจาไม่เข้าหูนายโดนต่อยแน่!”  แบมแบมทิ้งตัวนั่งบนโซฟาสีส้มอ่อนทั้งที่เจ้าของบ้านยังไม่เชิญเลยสักคำ มาร์คลังเลระหว่างความปลอดภัยกับมารยาท  ก่อนเดินไปนั่งข้างแบมแบม

“ขอโทษด้วยนะครับ เราอยากรู้ว่าเอ่อ..” มาร์คไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดยังไงดี ถ้าที่นี่ไม่ใช่สาเหตุในการเปลี่ยนร่างของเขาและแบมแบม พวกเขาอาจถูกเจ้าของร้านคิดว่าเป็นคนบ้าก็ได้

“ไปขอโทษมันทำไม มันสิต้องขอโทษเรา!” แบมแบมหันมาตวาดใส่มาร์ค

“แต่เรายังไม่รู้เลยนะแบมแบมว่าขนมของเขาเป็นสาเหตุที่แท้จริงหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่ล่ะ”

“มันต้องใช้แน่นอนอยู่แล้ว ลองมันบ่ายเบี่ยงไม่ตอบคำถามฉันสิ ฉันพังร้านขนมห่วยแตกนั่นยับเยินแน่!” แบมแบมมองไมค์ตาขวาง ชายหนุ่มยิ้มจืดก่อนจะก้มหัวขอโทษ

“ขอโทษคุณทั้งสองคนด้วยนะครับที่ทำให้เดือดร้อน เพราะพี่สาวผมแท้ๆ เลย ต้องขอโทษมากๆ เลยจริงๆ”

คำขอโทษที่เหมือนเป็นการยอมรับกลายๆ นั้นทำให้ทั้งมาร์คและแบมแบมโมโห แต่แบมแบมนั้นใจร้อนกว่า เธอถลันลุกจากโซฟาตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของไมค์แล้วเงื้อหมัดขึ้นต่อยลงไปที่ใบหน้าหล่อนั้นอย่างแรง มาร์คนั่งอึ้งก่อนจะรีบลุกไปห้ามแบมแบมเมื่อเธอจะทำร้ายร่างกายไมค์ซ้ำอีก

“ปล่อยนะมาร์ค!” แบมแบมสะบัดแขนออกจนมาร์คกระเด็นลงไปนั่งกับพื้น

“โอ๊ย!” เสียงร้องด้วยความเจ็บของมาร์คทำให้แบมแบมชะงักการกระทำเลือดร้อนของตน เธอหันไปมองร่างกายตัวเองแล้วผละจากไมค์ไปประคองคนล้ม มันร่างกายเธอเอง เธอก็ต้องห่วงใยอยู่แล้ว

“อ่าเหมือนนิ้วจะซ้นเลย” มาร์คหน้าเหยเก สะบัดมือซ้ายเบาๆ ด้วยความเจ็บ แบมแบมจับมือนิ่มมาดู

“โง่จริง! ใครให้นายเข้ามายุ่งยะ!

“การใช้กำลังมันไม่ดีนะ เราควรคุยกับเขาดีๆ เขาจะได้ช่วยเราคืนร่างได้”

“ฉันต้องต่อยมันให้หายโมโหก่อนถึงจะคืนร่างได้ ตัวนายมันแรงเยอะดี!” แบมแบมตาวาว หันไปมองไมค์ตาเขม็งจนไมค์ผวา

“แต่เขาไม่ใช่คนทำสักหน่อยนะ เขาก็บอกอยู่ว่าพี่สาวเขาทำ” มาร์คดุแบมแบมที่ใจร้อนไม่เข้าเรื่อง

“นายไปเรียกพี่สาวนายมาเดี๋ยวนี้เลย ให้ยัยนั่นมาแก้คำสาปบ้าบอนี่ให้ฉันกับหมอนี่!” แบมแบมชี้หน้าไมค์ ชายหนุ่มยิ้มจืด

“ขอโทษครับ พอดีว่าพี่สาวผมเขาไปโมร็อกโคตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อีกสามเดือนถึงจะกลับ”

“อะไรนะ!! / 3 เดือน!!” แบมแบมและมาร์คตะโกนออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ แบมแบมจะลุกไปจัดการไมค์อีกครั้ง แต่มาร์ครีบกางแขนกั้นใช้ตัวบังแบมแบมไว้

“ติดต่อเขาสิครับ ขอวิธีช่วยเราหน่อย หรือคุณเองก็ได้ คุณรู้วิธีแก้ใช่ไหม?” มาร์คมีสติดีกว่าแบมแบม ไม่เอาแต่โวยวายจนขาดสติ ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ไมค์ค่อยชื่นใจหน่อยที่มาร์คคุยด้วยง่าย

“ช็อคโกแลตสลับร่างนั้นไม่มีวิธีใดแก้ไขได้ครับ นอกจากทำให้ครบตามเงื่อนไข คุณทั้งสองจะต้องแก้คำสาปนี้ด้วยตนเองด้วยการเข้าใจในตัวตนของกันและกัน ต้องทำมาจากใจนะครับ ถ้าคุณและคุณผู้หญิงคนนี้เลิกเกลียดกันได้ภายในสามเดือน คุณจะได้กลับเข้าร่างเดิม แต่ถ้าเกินสามเดือนไปแม้แต่วันเดียว พวกคุณจะอยู่ในร่างนี้ตลอดไป ไม่สามารถกลับร่างเดิมได้อีก”

มาร์คพูดไม่ออกเลย ตกใจมาก ส่วนแบมแบมนั้นกำหมัดแน่น มองไมค์ตาเขม็ง

“ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่านายไม่ได้โกหกฉัน มันต้องมีวิธีแก้สิ!

“พวกผมโกหกไม่ได้หรอกครับ”

“นายเป็นใคร เป็นตัวอะไรทำไมมีของบ้าๆ พรรค์นี้อยู่ในร้านได้ แล้วมีใครเคยเป็นแบบฉันกับหมอนี่อีกไหม มีใครไม่สามารถกลับร่างเดิมได้หรือเปล่า!” แบมแบมถามรัว ท่าทางบอกเลยว่าถ้าตอบไม่ถูกใจ แกตายแน่

“มนุษย์ธรรมดาครับแต่สามารถครอบครองของพวกนี้ได้นิดหน่อย ซึ่งผมไม่สามารถบอกคุณตอนนี้ได้จริงๆ มีคนเคยเป็นแบบพวกคุณมาหลายคู่แล้ว  80% คืนร่างเดิมได้ อีก 20% ติดอยู่ในร่างใหม่ไปตลอดชีวิต การจะคืนร่างได้หรือไม่อยู่ที่ความคิดของพวกคุณ ผมแนะนำได้แค่นี้”

“ฉันกับหมอนี่ต้องรักกันเหรอ?” แบมแบมชี้ไปที่มาร์ค

“ประมาณนั้นครับ แค่ยอมรับในตัวตนของอีกฝ่ายได้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว อย่ารอคอยจดจ่อว่าจะเปลี่ยนเมื่อไรนะครับ อย่าเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อหวังผล ค่อยๆ เปลี่ยนทีละนิดจะได้ผลกว่า”

“ยุ่งยากจริงโว้ย! สรุปคือฉันต้องติดแหง็กในร่างนี้ตราบเท่าที่ฉันยังไม่เข้าใจหมอนี่สินะ ถ้ารักมันก่อนสามเดือนจะได้เป็นผู้หญิงเหมือนเดิมอย่างนี้ป้ะ? แล้วถ้าทำไม่ได้ฉันก็จะกลายเป็นมาร์คต้วนไปตลอดชีวิต?”

“ตามนั้นครับ คุณเข้าใจถูกแล้ว”

“ถ้าสามเดือนฉันไม่คืนร่าง ฉันจะเผาร้านนายให้วอดเลย!” แบมแบมขู่อาฆาตแล้วดึงแขนมาร์คให้ลุกขึ้นจากพื้น ถูลู่ถูกังอีกฝ่ายพาออกจากบ้านไมค์เหมือนไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียวไม่งั้นขาดใจ

ไมค์ถอนหายใจเฮือกเมื่อแบมแบมกลับไปซะได้ คุณผู้หญิงคนนี้นี่ร้อนอย่างกับไฟ รุนแรงอย่างกับพายุ อีกคนก็เย็นยิ่งน้ำเสียอีก จะอยู่กันรอดไหมนี่

“ซี้ด” ไมค์กุมแก้มที่หายชาเปลี่ยนเป็นปวดหนึบแทน มือหนักเป็นบ้าเลย!

 

 

 

 

“คุณใจเย็นก่อนเถอะ ยังไงเราก็ยังไม่สามารถกลับร่างได้ตอนนี้ ผมว่าเราต้องทำใจและพยายามเข้าใจกันนะ” มาร์คดูดกาแฟจากแก้วของร้านกาแฟสัญชาติอเมริกัน หนักใจมาก

“แม่ง! พูดง่ายแต่ทำยากนะโว้ย ใครจะชอบคนที่กดขี่ทางเพศอย่างนายลง” แบมแบมตักไอศกรีมเข้าปากดับโมโห มาร์คคิ้วกระตุก

“พูดจาว่าร้ายอย่างไร้มูลความจริง ผมไม่ได้เป็นผู้ชายที่ชอบกดขี่นะ คุณต่างหากพวกเรียกร้องสิทธิสตรีจนเกินพอดี”

“นี่นาย!

“หยุดเถอะครับ ผมว่าเราควรต้องสงบสติอารมณ์ก่อน อย่าหาเรื่องทะเลาะกันโดยไร้ความจำเป็นเลย คุณก็ได้ยินที่คุณเจ้าของร้านบอกแล้ว การทะเลาะกันจะยิ่งสร้างความบาดหมางระหว่างเรา ตอนนี้เราต้องเป็นอีกฝ่ายให้ดีที่สุดจนกว่าจะถึงสามเดือน ถ้าเราอยู่กันดีๆ คอยช่วยเหลือกันให้มากๆ เราอาจจะผ่านมันไปได้ก่อนสามเดือนก็ได้นะ” มาร์คไม่ได้อยากญาติดีกับแบมแบม แต่นี่คือกรณีฉุกเฉิน มันคือเรื่องจำเป็น

เขาจัดลำดับความสำคัญของเรื่องราว และแยกแยะอคติกับผลประโยชน์ได้หรอกน่า

“เริ่มจากอะไร?”

“ผมและคุณควรรู้ว่าคนรอบตัวเรามีใครบ้าง เอาแบบละเอียด นิสัยเล็กๆ น้อยๆ ที่ติดตัวทำประจำ ชีวิตประจำวัน”

“ได้!

“คืนนี้ผมจะเขียนส่งเมลไปให้นะ”

“ฉันจะทำอย่างนั้นด้วยละกัน”

“ขอบคุณ ส่วนอีกเรื่องที่ต้องบอกเลยก็คือ ผมอยากจะขออนุญาตซื้อเสื้อผ้าใหม่ เสื้อผ้าของคุณผมทนใส่ไม่ได้จริงๆ”

“อะไรนะ นี่นายกล้าพูดแบบนี้เลยเหรอ เสื้อผ้าฉันมันทำไม?นายมีปัญหาอะไรกับเสื้อผ้าฉัน?” แบมแบมตบโต๊ะปัง ขัดหูกับคำพูดที่เหมือนดูถูกรสนิยมของเธอ มันเป็นสไตล์โว้ย!

มาร์คส่ายหน้าน้อยๆ

“ฟังก่อนดีไหมครับผมกับคุณรสนิยมและสไตล์ก็ต่างกันมาก ถึงเราจะต้องเข้าใจกัน แต่จะให้เป็นทันทีทันใดผมทำไม่ได้ ผมอยากจะใส่เสื้อผ้าอย่างที่เด็กผู้หญิงคนอื่นเขาใส่กัน เอาที่ไม่ประหลาดจนเกินไปอย่างที่คุณเคยใส่มา”

“หึ” แบมแบมเอนหลังพิงเก้าอี้ มองหน้าหวานของตน “ก็ได้ แต่ฉันก็จะเปลี่ยนสไตล์ของนายให้เข้ากับฉันเหมือนกัน”

“เอาแบบปกติที่คนเขารับได้นะครับ ถ้าคุณแต่งตัวเหมือนตอนคุณอยู่ร่างตัวเอง เปลี่ยนผมเป็นนักดนตรีโคตรเซอร์เมื่อไร ผมจะเป็นผู้หญิงแบบที่คุณรับไม่ได้เลยคอยดู” มาร์คหวั่นใจ แต่รีบดักทางก่อนแบมแบมจะบ้าดีเดือดเข้าจริงๆ  แบมแบมอ้าปากค้างเมื่ออีกฝ่ายรู้เท่าทัน

“เออๆ จะพยายามละกัน!

“ขอให้ซื้อเสื้อผ้าแบบที่พอรับได้และยี่ห้อดีๆ หน่อยนะ เสื้อผ้าราคาถูกไม่ต้องซื้อมาใส่ล่ะ เรามาแลกของกัน” มาร์คส่งของให้อีกฝ่ายทั้งหมดยกเว้นโทรศัพท์มือถือ

“เราควรใช้โทรศัพท์ของร่างเดิมเพื่อคนอื่นจะได้ติดต่อร่างนั้นสะดวก อ้อ คุณมีเดบิตการ์ดไหม?”

“ก็มี..ทำไมอ่ะ” แบมแบมไม่ค่อยแน่ใจว่าควรคุยเรื่องเงินๆ ทองๆ กับมาร์คดีไหม

“บอกเลขบัญชีธนาคารหน่อยสิ ผมจะโอนเงินเข้าบัญชีคุณเอาไว้ใช้ ผมมีเดบิตการ์ดวงเงิน 30 ล้านวอนอยู่แค่สองใบเอง ผมจะเอามา 30 ล้าน เราแบ่งกันใช้ไปก่อน มันไม่พอใช้หรอกนะแค่นี้ คุณต้องขอม๊าเพิ่มเงินให้ ตกลงไหม?”

มาร์คสำรวจข้าวของและกระเป๋าเงินของตน พบว่ายังไม่มีอะไรผิดปกติไป เอื้อมมือหยิบมือถือของมาร์คต้วนในมือแบมแบมมาเพื่อโอนเงิน

“นี่แม่นายให้เงินลูกทีละเยอะๆ ขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันได้เดือนละแสนเอง แล้วนายมาให้เงินฉันใช้ทำไมมากมายขนาดนี้”

แบมแบมตกใจ จำนวนเงินนี่มันต่างกันเป็นสิบเท่าเลยนะ!

“ผมไม่อยากให้ร่างกายผมลำบากไงครับ เงินที่ผมให้น่ะรบกวนคุณช่วยเอามันไปซื้อครีม โลชั่น และเสื้อผ้าดีๆ ใส่ด้วยนะ ไม่ใช่เอาไปทำอย่างอื่น

มาร์คมองเลขบัญชีที่แบมแบมเขียนใส่โพสอิท กดโอนผ่านทางมือถือสามครั้ง ไม่กี่นาทีโทรศัพท์มือถือของแบมแบมที่นอนนิ่งบนโต๊ะก็ได้รับข้อความติดๆ กันว่ามีเงินเข้ามาในบัญชีครบ 30 ล้านวอน

“เงินแสนนึงนี่ทำอะไรได้ด้วยหรือครับ? มันน้อยจนใช้ไม่น่าพอเดือนเลยนะ” มาร์คสิแปลกใจกว่า ที่แบมแบมได้เงินค่าขนมน้อยขนาดนั้น

แบมแบมถึงกับพูดไม่ออก มาร์คนี่มันลูกคุณหนูตัวจริงเสียงจริงเลยนี่หว่า แต่ก็นะเข้าใจล่ะว่าทำไมบ้านถึงใหญ่ขนาดนั้น แถมมีแต่รถเจ๋งๆ จอดเต็มโรงรถไปหมดเลย

เงินหนึ่งแสนวอนสำหรับเธอมันก็เยอะมากแล้วนะ เพราะไม่ได้ใช้อะไรมาก ไม่ได้อยู่หอสักหน่อย

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมกลับบ้านคุณแล้วนะ” มาร์คเปิดกระเป๋าเงินหยิบธนบัตรค่ากาแฟและไอศกรีมวางบนโต๊ะ แบมแบมดึงมือมาร์คไว้

“เดี๋ยวดิ จะรีบไปไหนล่ะ”

“ผมเบื่อ อยู่ข้างนอกก็ไม่รู้จะทำอะไร ผมกลับไปทบทวนวิชาเรียนของคุณดีกว่า อ่านไว้คร่าวๆ จะได้เข้าใจว่าคุณเรียนอะไรบ้าง คืนนี้ผมจะเมลไปหานะ” มาร์คในร่างแบมแบมยกมือโบกลาคนในร่างของตนแล้วสะพายกระเป๋าที่บ่า เดินจากไป

“หมอนี่ก็ใจป้ำเหมือนกันนะนี่ นึกว่าจะขี้เหนียวซะอีก”แบมแบมมองโทรศัพท์มือถือสลับกับเงินค่าไอศกรีม

แต่เชื่อเขาเลย รีบกลับบ้านไปทบทวนวิชาเรียนแค่ฟังเธอก็อยากจะหลับแล้ว

 

 

 

“ต้องไปที่ห้องชมรมดนตรีสากลของคณะก่อนแล้วไอ้ห้องดนตรีมันอยู่ตรงไหนล่ะเนี่ย” มาร์คพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อลงจากรถมายืนงงที่ลานจอดรถของคณะเรียบร้อย

วันนี้ชายหนุ่มแปลงร่างแบมแบมจากสาวห้าวนักร้องร็อคกลายเป็นสาวสวยหวาน

มาร์คสวมชุดวันพีชกระโปรงสีขาวลายดอกกุหลาบสีม่วงอ่อนแขนกุด รัดใต้อก ความยาวเหนือเข่าเล็กน้อย มีระบายเล็กน้อยที่แขนและช่วงตัว  สะพายกระเป๋าถือใบเล็กสีม่วงอ่อนเข้ากับชุดที่สวม ผมเป็นลอนน้อยๆ รวบมัดเป็นช่อเล็กผูกริบบิ้นสีม่วง ปล่อยผมส่วนที่เหลือ

ชุดนี้มาร์คไม่ได้เลือกเองหรอก เขาเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแล้วให้พนักงานเลือกชุดที่เข้ากับรูปร่างหน้าตาแบมแบมมาให้ ได้มาหลายชุดเลย ส่วนกระเป๋ากับรองเท้าเขาเดินเลือกเอาเองให้มันเข้ากัน เสียดายที่มีเงินน้อย เลยซื้อได้ไม่เท่าไร รอได้เงินจากแบมแบมเพิ่มก่อนจะไปซื้อใหม่

ตอนที่เขาหอบหิ้วถุงเสื้อผ้า กระเป๋า และรองเท้าเข้าบ้าน แม่และน้องสาวของแบมแบมตกใจกันใหญ่ พอเห็นว่าของข้างในไม่ใช่เสื้อผ้าแนวเดิมยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก

แบมแบมมีอาการ ห่างไกลจากความเป็นผู้หญิงหนักมากจริงๆ

มาร์คหาบันทึกของตนในกระเป๋า(ซื้อสมุดบันทึกเล่มใหม่มาเพื่อจดเรื่องของแบมแบมโดยเฉพาะ) เขาพลิกเปิดสมุดบันทึกหาแผนที่ตึกที่แบมแบมวาดอย่างหยาบมากมาเทียบดู

“ชั้นล่างใกล้บันไดทางขึ้นตึกเรียนทางซ้าย ตรงข้ามห้องน้ำ”

มาร์คทวนทิศทางแล้วหาทางเดินไปห้องชมรมดนตรีก่อน แบมแบมกำชับมาว่าต้องไป เพื่อจะได้คุยเรื่องงานเพลงใหม่และเรื่องรายชื่อเพลงที่ต้องเล่นในงานของคณะ งานอะไรก็ไม่รู้มาร์คลืม มัวแต่ใช้พื้นที่สมองจำหน้าคนรอบตัวของแบมแบมในสาขา แบมแบมสนิทกับคนไปทั่ว มีเพื่อนทั้งคณะ ลามไปนอกคณะด้วย ถ้ามีคนมาทักแล้วมาร์คทักตอบไม่ได้ก็แย่ใช่ไหมล่ะ

“ขอโทษค่ะ” มาร์คหาห้องชมรมจนเจอ เขาส่งเสียงพร้อมค่อยๆ เปิดประตูห้องเข้าไป

มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมเก็บเสียงที่ไม่กว้างขวางนัก มีเครื่องดนตรีสากลครบชุด มาร์คแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าอันไหนกีตาร์ อันไหนเบส

“มาแล้วเหรอ..วะ

มีคนอยู่ในห้องซ้อมแล้วคนหนึ่ง เขาเป็นผู้ชายที่สูงและตัวใหญ่ ทำสีผมสีอ่อนที่มาร์คก็ไม่สันทัด จัดแยกประเภทสีไม่ถูก เขาเงยหน้าจากโน้ตเพลงในมือมองมาที่แบมแบม เสียงทักขาดหาย มองเพื่อนร่วมวงตาค้าง

“หวัดดี..” มาร์คยกมือขึ้นโบกทักทายเล็กน้อย วางตัวไม่ถูก แบมแบมบอกว่าไม่ต้องพูดเพราะกับเพื่อนในวง คนอื่นก็ด้วย พูดธรรมดาไปเลย หยาบได้ไม่มีลิมิต แต่มาร์คทำใจทำตามยากจริงๆ

….” ชายหนุ่มที่มาร์คมองว่าเขาก็เป็นผู้ชายหน้าตาดียังคงไม่พูด เอาแต่มองมาร์คตาไม่กระพริบ

“เฮ้..” มาร์คเดินเข้าไปหาเขา หยุดอยู่ตรงหน้าห่างจากกันสองก้าว ยกมือโบกไปมาให้เขาได้สติ

“ไอ้แบม! นี่มึงจริงๆ เหรอวะ! อะไรเข้าสิงวะถึงแต่งตัวสวยขนาดนี้ จะไปเที่ยวไหนต่อรึไง?” ร่างสูงยึดข้อมือเพื่อนไว้ มองเธอตั้งแต่หัวจดเท้าอีกครั้ง ไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนร่วมวงของตนนั้นสวยได้ขนาดนี้

มือหนาจับคางเพื่อนหันไปมา ทาแป้งกับลิปบาล์มด้วยนี่หว่า

ไอ้แบมแบมไม่ทำตัวเหมือนผู้หญิงขนาดนี้หรอก ต้องมีอะไรแน่ๆ!

“ไม่สบายใช่ไหมแบมแบม?” ร่างสูงจับหน้าและแขน หมุนมาร์คไปมา “โคตรสวยอ่ะ แม่งโคตรประทับใจ ถ้ามึงแต่งตัวแบบนี้ตั้งแต่เราเจอกันใหม่ๆ นะ กูจีบมึงแน่นอน”

ชายหนุ่มจิ๊ปาก ขัดอกขัดใจที่เพิ่งมาเห็นความสวยของเพื่อนเอาตอนนี้ ที่ผ่านมาแบมแบมทำตัวห้าวจนนึกอยู่บ่อยๆ ว่ามีนักร้องนำของวงเป็นผู้ชาย

“เอ่อ เป็นเพื่อนล่ะดีแล้ว” มาร์คชักจะระแวงเมื่อเห็นสายตาวิบวับจากเพื่อนร่วมวงของแบมแบม

เอคนนี้ชื่อคิมยูคยอมสินะ เป็นมือเบส

“สวยว่ะ ขอยืมควงหน่อยสิ”

“ควงไปไหน?”

“เดท”

“เอ่อ..” เล่นซะไปไม่ถูกเลย พูดจาตรงไปตรงมาดีนะ

“น่ารักๆ อย่างกับนางฟ้าแน่ะ” คิมยูคยอมกอดเอวบางหลวมๆ มาร์คตกใจรีบดันอกกว้างออกไปแล้วก้าวถอยหลังมาให้ห่างจากเขา

“อ๊ะ!” มาร์คสะดุ้งติดๆ กันเมื่อเซไปชนคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา ได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งลอยมาติดจมูก เป็นกลิ่นที่เย้ายวนมากเลยทีเดียว

“สาวสวยที่ไหนหลงเข้ามาในดินแดนต้องห้ามของนิติฯล่ะเนี่ย ระวังหน่อยสิครไอ้แบม!!

คนที่ช่วยประคองมาร์คไว้ไม่ให้ล้มเอ่ยเสียงนุ่ม อบอุ่น อ่อนโยนเพื่อให้เหยื่อติดเบ็ด ก่อนจะร้องออกมาอย่างตกใจ ตาตี่ๆ เบิกกว้างจ้องหน้าแบมแบม

มาร์คเอี้ยวตัวอยู่ในอ้อมแขนคนแปลกหน้า เงยหน้ามองคนที่สูงกว่า เลยได้เห็นหน้าคนหล่อระยะประชิด

แง! ขนลุกเลย นี่เขาโดนผู้ชายโอบสองครั้งในเวลาไม่กี่นาทีเนี่ยนะ!

“โคตรสวยว่ะ น้องสาวฝาแฝดแบมแบมเหรอ?”

“สมงสมองมึงอ่ะไอ้บี๋ ไอ้แบมไม่มีฝาแฝดครับมึง” ยูคยอมส่งเสียงที่เจือความหมั่นไส้เต็มที่มาให้เพื่อน ร้อยวันพันปีไม่เคยสนใจแบมแบม พอมันสวยล่ะทำเสียงหล่อขึ้นมาเลยนะมึง

“เพื่อนก็เพื่อนเหอะ กูเพิ่งเลิกกับกิ๊กพอดี สนใจมาคบกับกูสักพักไหมแบม สวยชิบหาย” ชายหนุ่มสุดชิคที่ลุคเหมือนหลุดจากนิตยสารก้มลงถามเพื่อนร่วมวง รอยยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาแพรวพราวหวานสะท้านใจคนมองมาก

เมื่อก่อนนึกว่าวงชายล้วนครับ พอเพื่อนใส่กระโปรงปุ๊บเลยรู้ว่าวงเรานี่แม่งวงเจ้าชายและเจ้าหญิงแท้ๆ (ไอ้ยูคยอมคือคนเลี้ยงม้า)

            “อย่ามาหื่นกามได้ไหม!” มาร์คไม่ทนกับสายตาและคำป้อยอ สะบัดตัวถอยออกมาให้ห่างจากสองหนุ่ม ใบหน้าหวานบึ้งตึงเล็กน้อย เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นสร้างระยะห่างไกล

มือกลองของวงรีบปรี่ไปนั่งข้างเพื่อนทันที

มาร์คปรายตามอง เป็นอย่างที่แบมแบมบอกจริงๆ สินะ เพื่อนร่วมวงที่ชื่อแจบอมนิสัยเจ้าชู้มาก  เออ เป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!

“อะ..ไอ้แจบอม อย่ามากระแซะได้มั้ย..วะ รำคาญ!” มาร์คพยายามพูดคำหยาบอย่างกระท่อนกระแท่นเพราะไม่เคยปาก เสียววูบเมื่อแจบอมเอียงหัวมาซบไหล่

“อะไรวะ ทำไมเพิ่งมาหวงตัวตอนนี้ เราก็สกินชิพกันตลอดอ่ะ นี่มีแฟนป้ะเนี่ยถึงแต่งตัวสวยเชียว แฟนคณะอะไรวะ”

“ไม่มีแฟน”

“งั้นกูจีบมึง” มาร์คใจหายแวบเลย นี่มันเรื่องอะไรก๊านนน

“ไปไกลๆ เลย อ๊ะ..” มาร์คสะดุ้งเมื่ออีกข้างที่ว่างมีคนมากระแซะเพิ่มอีก จะชิดไปไหนครับ!

“ห้ามคนในวงกินกันเองเว้ย! เดี๋ยววงล่มนะมึง” ยูคยอมขัดขวางสุดฤทธิ์ ดอกไม้ของวงจะตกไปอยู่ในมือไอ้คนกามได้อย่างไร ยูคยอมจะไม่ยอม!

“กูจีบไม่ได้แต่มึงจีบได้สินะ?” แจบอมเอื้อมมือผ่านหลังมาร์คไปตบหัวยูคยอม

“ถูก กูจีบเอง” ยูคยอมหน้าระรื่น คล้องแขนนิ่มของเพื่อนสาว มาร์คลุกเกรียวไปหมด

“ไม่ให้จีบทั้งนั้นแหละ! ถ้าแต่งตัวสวยแล้วมันทำให้พวกแกหื่นกันขนาดนี้ เดี๋ยวฉันกลับไปแต่งตัวอย่างเดิมละกัน” มาร์คเอ่ยเสียงห้วน เขาว่าไม่ควรเสี่ยงแล้วล่ะ แต่งตัวสะอาดและสวยดูจะมีภัยกว่าที่คิด วันดีคืนดีอาจถูกสองคนนี้ลากไปปล้ำได้

แบมแบมอยู่ท่ามกลางคนแบบนี้มาได้ไงตั้งนานน่ะ เก่งชะมัด

“ไม่ๆ! อย่าน้า อย่าเปลี่ยนเลย มันเจริญตาดีนะมึง ห้องนี้ดูสดชื่นสดใสขึ้นมาทันทีเลยอ่า” แจบอมขอร้องก่อนเลย มาร์คมองเขม็ง

“ถ้าอย่างนั้นห้ามจีบกะห้ามจีบกูอีกนะ ไม่อย่างนั้นกูออกจากวงแน่ มึงด้วย!” มาร์คกลั้นใจพูดคำหยาบออกมา หันซ้ายหันขวา ชี้หน้าแจบอมและยูคยอม

แบมแบมอวดว่าเธอเป็นนักร้องนำที่ดีที่สุดในรอบห้าปีของคณะแล้ว เพื่อนและรุ่นพี่น่ะไม่มีใครยอมให้เธอออกจากวงหรอก

“บู่ววว งกว่ะ” ยูคยอมยู่ปาก ลุกขึ้นยืน ใช้เท้าเขี่ยก้นแบมแบม

“ลุกดิมึง ไปซ้อมๆ เพลงใหม่ที่มึงแต่งอ่ะกูกับไอ้บี๋ลองเล่นละ เดี๋ยวมึงฟังนะว่ามันใช้ได้ไหม”

“หา?” มาร์คตัวแข็งทื่อ ซ้อม? ซ้อมอะไร แล้วเพลงอะไรกันน่ะ แบมแบมทำอะไรทิ้งไว้เหรอ

“เอ้าทำเป็นงง อย่าทำหน้างงในสภาพนี้นะมึง เพราะมันทำให้มึงน่ารักมาก ลุกๆ แล้วกีตาร์มึงล่ะไปไหน” แจบอมลุกขึ้นยืน ตีหน้าผากคนที่นั่งอึนไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้ เดี๊ยะจับจูบเลยนี่!

“กีตาร์?”

“เออ อย่าบอกนะว่ามึงลืมเอามาน่ะ ถ้าอย่างนั้นมึงเอาของชมรมมาเล่นก่อนเลย เร็วๆ เล่นสักรอบสองรอบจะได้ไปหาข้าวกิน กูหิวจะตายแล้วเนี่ย” พอแจบอมเอ่ยเช่นนั้น มาร์ครีบคิดหาทางออกอย่างด่วนจี๋

เขาเล่นกีตาร์เป็นที่ไหนเล่า เคยเล่นแต่เปียโนตอนเด็กๆ อ่ะ ฮือออ

“คือ” มาร์คมองเพื่อนของแบมแบมที่เตรียมพร้อมจะเล่นแล้วก็หน้าแหย

“ยูคยอม แจบอม เราไปกินข้าวกันเลยก็ได้นะ แบมมือซ้นน่ะเจ็บมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แบมเล่นไม่ไหวหรอก” มาร์คบีบน้ำตา(แต่มันไม่ออก) ทำหน้าตาให้น่าสงสารที่สุดเท่าที่ทำได้ ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่ามันต้องห่วยแตกแน่ แต่เชื่อผมกันหน่อยเถอะนะ

สองหนุ่มอึ้งกิมกี่ที่วันนี้แบมแบมมาแปลกมาก แทนตัวเองว่าแบมด้วย! จะว่าน่ารักก็น่ารักอยู่หรอกนะ น่ารักมาก แต่มันน่าสงสัยและน่าขนลุกมากด้วย

“เห้ย! เป็นไรมากเปล่าวะแบม”

“เจ็บมือไง..” มาร์คชูมือซ้ายขึ้นให้ยูคยอมดู โกหกหน้าตาย ยูคยอมเดินมานั่งยองตรงหน้าเขา

“กูหมายถึงสติมึงอ่ะ มาพูดจาน่ารักแล้วยังแต่งตัวหวานแหววแบบนี้อีก มึงจะแกล้งอะไรพวกกูป้ะเนี่ย?” ยูคยอมไม่แน่ใจ ไอ้แบมแบมแม่งไม่เคยไว้ใจได้หรอกบอกเลย

“ทำไมยูคยอมพูดกับแบมแบบนี้ล่ะ..” มาร์คทนพูดกูมึงไม่ไหวอ่ะ

“ถ้าไม่ได้อยากจะแกล้งพวกกูแล้วมึงทำตัวน่ารักแบบนี้ทำไมวะ มันหวั่นไหวนะโว้ย” แจบอมเข้ามาร่วมวงคุยด้วย

“อย่าพูดคำหยาบสิ แบมแค่อยากจะทำตัวน่ารักบ้างนี่นา เผื่อจะมีผู้ชายมาชอบกับเขาบ้าง”

แง๊! คุณม๊า มาร์คขอโทษ มาร์คทำเสียงอ่อนเสียงหวานใส่ผู้ชาย

“จริงอ่ะ เหตุผลแค่นี้น่ะนะ? ผู้ชายมีอิทธิพลต่อชีวิตแกตั้งแต่เมื่อไร แกเคยบอกนี่นาว่าต้องมีผู้ชายสักคนที่รับแกอย่างที่เป็นได้ แล้วไหงเปลี่ยนตัวเองใหม่ตั้งแต่หัวจดเท้าแบบนี้วะ”

“แจบอมแบมแค่อยากเปลี่ยน อยากทำอะไรแบมก็จะทำ เก็ทนะ พวกนายสองคนไม่ต้องสงสัยแล้ว และพูดจาอะไรให้เกียรติความสวยของเราด้วย ห้ามพูดหยาบคายกับแบมอีก จบนะ”

มาร์คลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋า เดินออกจากห้อง แจบอมและยูคยอมมองหน้ากัน

ยิ่งกว่าช็อคบอกเลย

 

 

 

 

“อุ้ย! ขอโทษค่ะ พอดีรีบ..เห้ย!!!” มาร์คเซเมื่อมีคนเดินมาชน ก่อนสะดุ้งเฮือกสุดตัวเมื่อเสียงแหลมของผู้หญิงคนหนึ่งปรี๊ดสูงกระแทกเข้ามาในหู

“แบม! ทำไมเพื่อนแต่งตัวแบบนี้คะเนี่ย ตายแล้ว เมื่อกี้เห็นแต่ข้างหลังนึกว่านาอึน” ดาวคณะนิติศาสตร์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเพื่อนรักแต่งตัวสวยมาก สวยแบบยังไงล่ะ สวยจนไม่น่าเชื่อ!

“ยองแจ! ฮือ” มาร์คโผเข้ากอดคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา ดีใจเหมือนได้พบแสงสว่าง ตั้งแต่ที่โรงอาหารแล้ว มีแต่คนเข้ามาทักตลอดเลย กลัวจะแย่

“เป็นอะไรไปคะเพื่อน นี่นึกยังไงลุกขึ้นมาแต่งตัวสวยแบบนี้วะแก” ยองแจกอดตอบ ร้องโอ๋ๆ

“แค่อยากเปลี่ยนดูบ้างน่ะ แต่มีคนทักเต็มไปหมดเลย มันแปลกมากใช่ไหมยองแจ”

มาร์คไม่มั่นใจเลย เขาว่าเขาก็เลียนแบบพี่เกรซมาได้ครบถ้วนแล้วนะ ทั้งท่วงท่า วาจา และการเดิน จะได้ดูเป็นผู้หญิงๆ หรือเขาไม่ควรต้องเปลี่ยนอะไรเลย ทำตัวแมนๆ เหมือนเดิมก็คงไม่แปลก เพราะแบมแบมก็ห้าวอยู่แล้ว

“มันก็แปลกตานะ แต่สวยมากเลย เห็นแบบนี้แล้วชื่นใจแฮะ แต่งตัวสวยนี่เพราะมีแฟนป้ะ แอบชอบใครบอกมาเลย” ยองแจอมยิ้ม คล้องแขนเพื่อนสาว กระเซ้าให้เปิดปากออกมา

“ไม่มีแฟนเว้ย ทำไมมีแต่คนถามแบบนี้ การลุกขึ้นมาแต่งตัวสวยนี่ต้องเป็นเพราะมีความรักอย่างเดียวเหรอ”

“โอ๋ๆ อย่างอนนะคะเพื่อน น่ารักดี ฉันชอบนะแก เออ แต่งแบบนี้ก็ดีนะตอนไปเข้าค่ายรับรองว่าแกได้แฟนอย่างที่หวังแน่ๆ”

“ห๊ะ!? เข้าค่าย” มาร์คตกใจ ยองแจหันมองหน้าเพื่อน

“ก็ใช่ไง ค่ายพี่ซูจี หรือว่าแกลงค่ายอื่นซ้อนอีก เอาแค่ค่ายเดียวก็พอมั้ยแบม” มาร์คเพิ่งนึกได้ว่าเคยได้ยินแบมแบมพูดเรื่องนี้ ตอนที่เถียงกันในโรงอาหารนั่นไง

“ไปถอนชื่อออกได้ไหมยองแจ” ฮือออ เข้าค่ายในสภาพนี้ต้องลำบากมากแน่ๆ อ่ะ ต้องอยู่ร่วมกับผู้หญิงจำนวนมากทั้งวันทั้งคืนเลยนะนั่น

“บ้า! พูดอะไรอย่างนั้น พี่ซูจีเค้าทำเสื้อค่ายแล้วนะจ๊ะ แกยังไปเป็นคนติดต่อประสานงานกับร้านทำเสื้ออยู่เลยนะเว้ย แกเป็นอะไรเนี่ย เลิกมึนค่ะเพื่อน รู้ว่าตื่นเช้าแล้วสติยังไม่มา รีบๆ หาสติให้เจอด้วยนะคะ”

ยองแจลากแบมแบมให้ขึ้นห้องเรียนกันได้แล้ว มาร์คหน้าซีด

ค่ายอาสาอย่างนั้นเหรอลำบากตายเลย ไม่อยากไปเลยอ่ะ

ตอนเที่ยงเขาต้องไปลากตัวแบมแบมไปลงสมัครด้วยให้ได้ ยัยนั่นต้องยอมไปอยู่แล้ว แบมแบมช่วยพี่ซูจีทำอะไรไปบ้างเขาก็ไม่รู้สักอย่างเลย!

แม่คนกิจกรรมดีเด่น มิน่าล่ะการเรียนถึงไม่ได้เรื่องเลย!!

 

60%

 

 

 

“อยากใส่แจ็คเกตแบบนี้มานานแล้ว สวยอ่ะ!

พนักงานสาวของร้านเสื้อไฮเอนเหลือบมองไปทางชายหนุ่มคนหนึ่งเป็นระยะ นานๆ จะมีคนหล่อเหลาอย่างกับเทพบุตรหลงเข้ามาในร้านสักคน

แบมแบมเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่เมื่อเจอเสื้อผ้าถูกใจที่อยากใส่มานาน เสื้อผ้าแบบผู้ชายสวยกว่าของผู้หญิงเยอะเลย

แบมแบมหยิบทุกตัวที่ชอบส่งให้พนักงานไม่หยุดมือ ทั้งเสื้อและกางเกง ถูกใจเธอซื้อหมด!

ไม่ใช่เงินเธอนี่นา หึหึ

“นี่! เธอว่าฉันจะทำผมสีอะไรดีที่จะเหมาะกับเสื้อตัวนี้น่ะ” แบมแบมก้มลงยื่นหน้าถามพนักงานตัวเล็ก หญิงสาวผงะ ทั้งเขินอายและตื่นเต้นเมื่อหนุ่มหล่อถามความเห็นเธอ

“สะสีอะไรก็เหมาะค่ะ พะเพราะว่าคุณหล่อมาก” หญิงสาวแก้มแดงปลั่งเมื่อเผลอสบตาพราวระยับของคนหล่อระยะใกล้

โอยหล่อจนแทบหยุดหายใจแน่ะ! 

“พูดได้ดีนี่”

“เอ่อ..คะ..คือว่า ขอไลน์หน่อยได้ไหมคะkakaoก็ได้” พนักงานสาวรีบรวบรวมความกล้าขอกับชายหนุ่ม แบมแบมที่มือเต็มไปด้วยข้าวของหันมามองเธอ อมยิ้มแล้วขยิบตาเล็กน้อย

“เอาไว้โอกาสหน้านะครับคนสวย”

เป็นผู้ชายนี่น่าหมั่นไส้ดีจริงๆ ยิ่งเป็นผู้ชายที่หล่อมากด้วยแล้วนี่ได้รับการดูแลต่างจากผู้หญิงสุดๆ ได้บริการดีน่าประทับใจ  

 

             

 

 

            คุณชายต้วนเดินเข้าคณะทันตแพทยศาสตร์ด้วยความมั่นใจทั้งที่ตกเป็นเป้าสายตาชาวบ้านตลอดทาง

หล่ออ่ะ จะแคร์อะไรวะ

คนเรามันก็ต้องรู้จักปรับตัว ต้องลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำและมีความสุขไปกับมันซะ

แหม่ คมจริงๆ เดี๋ยวต้องเอาไปบอกนายมาร์คสักหน่อย คิคิ

 “มาร์ค…?” แบมแบมในร่างชายหนุ่มหันไปมองคนเรียก จึงพบคนที่กำลังมองเธอด้วยความตกใจ

แบมแบมได้ยินเขาคนเดียวเพราะเพลงที่กำฟังอยู่จบลงพอดี แบมแบมดึงหูฟังอันใหญ่ลงคล้องคอ ส่งยิ้มให้

 “นึกยังไงถึงแต่งตัวแบบนี้วะเนี่ย แปลกตาเลย จำแทบไม่ได้แน่ะ”

แจ็คสันมองเพื่อนสนิทเต็มตา ยอมเสียมารยาทมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

มาร์คแต่งตัวแปลกไป เขาสวมเสื้อยืดสีเทาทับด้วยแจ็คเกตสีขาวแขนดำ สวมกางเกงยีนสีขาวขาดเข่าพอดีตัว ใส่คอนแทคเลนส์แทนแว่นสายตา ทรงผมก็แปลกไป เซตตั้งแถมยังทำสีผมอีก และที่น่าตกใจกว่านั้นคือเจาะหู!

“อยากเปลี่ยนน่ะ แปลกเหรอ?”

“เอ่อ..ก็แปลกนะ แปลกตาดี” แจ็คสันยิ้มเจื่อน กำลังพยายามทำใจรับกับลุคใหม่ของเพื่อน ทำไมมันดูแปลกไปวะ

“หล่อมั้ย”

“ก็หล่อว่ะแต่ไม่ชิน”

“ไปกินข้าวกัน” แบมแบมยกแขนกอดคอเพื่อน แจ็คสันขืนตัว มองหน้าเพื่อนเขม็ง

“อะไรของแก แกขี้รำคาญไม่ชอบให้ใครโดนตัวไม่ใช่เหรอ?”

“อ่าเปลี่ยนแล้ว เพื่อนกันก็ต้องกอดคอกันได้ดิ”

“ดิ?”

“สิ”

“อ้อ” แจ็คสันงุนงงเมื่อคุณชายกลายร่างเป็นหนุ่มหล่อ และท่าทางรื่นเริงกว่าปกติซะอีก มีอะไรดีๆ หรือไง

“ติดสาวที่ไหนรึไง ในที่สุดคุณชายต้วนก็ยอมลงจากหอคอยงาช้างแล้วเหรอ ถึงเปลี่ยนมาแต่งตัวซะหล่อขนาดนี้”

“แค่แต่งตัวหล่อจำเป็นต้องมีสาวหรือวะมึง?”

“มึง?” แจ็คสันอ้าปากค้างเมื่อคำหยาบหลุดจากปากเพื่อน แบมแบมกลอกตา ลืมตัว

“ก็อยากลองพูดดูบ้างน่ะ มันดูไม่ห่างเหินกับเพื่อนดี เนอะ”

มียิ้มให้อีกแน่ะ

“ไม่สบายเหรอมาร์ค ไปกินยาหน่อยมั้ย?” แจ็คสันเป็นห่วง ปุบปับเพื่อนเปลี่ยนไปแจ็ครับไม่ทัน

“เฮ่ย! สบายดี ไม่ต้องห่วงหรอก” แบมแบมหัวเราะร่าปากกว้างผิดนิสัยสุดๆ

“จริง?”

“จริงที่สุดว่ะ เออ ตอนเที่ยงแกไปชมรมบาสป้ะ?” เรื่องของแฟนคลับอันดับหนึ่ง แบมแบมก็พอรู้บ้าง แจ็คสันรับข้าวจากป้าคนขายแล้วมองเพื่อน

“ไป แกถามทำไม?”

“ขอไปด้วยได้ไหม?”

“ได้น่ะได้อยู่หรอก แต่แกไม่ไปชมรมยิงธนูเหรอ?”

“พักสักวันก็ได้” ไปยิงธนูเธอคงยิงห่างเป้าไปสักร้อยเมตร แค่กะระยะปาเสื้อชั้นในให้ลงตะกร้าผ้าทั้งที่ยืนห่างกันแค่เมตรเดียวเธอยังปาไม่ลงตะกร้าเล้ย!

“แปลกเว้ยแกเป็นรองประธานนะ”

“เหรอ?” เพิ่งรู้แฮะว่านายมาร์คมีตำแหน่งในชมรมด้วย ก็ไม่แปลกนะ ฝีมือดีขนาดได้ถ้วยได้แชมป์ขนาดนั้น

“ก็เออสิ แกนี่พูดจาแปลกๆ เหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไร”

“ช่างเถอะน่า กินข้าวๆ หิวมากเลย” แบมแบมลงมือกินข้าวเช้า เฉไฉไปเรื่องอื่น

เพิ่งเคยกินข้าวในโรงอาหารของทันตะ อร่อยดีเหมือนกันแฮะ

“มาร์ค?”

แบมแบมกำลังตักข้าวคำโตเข้าปาก ต่างไปจากคุณชายมาร์คตัวจริงที่ตักน้อยเคี้ยวนาน เธอเงยหน้ามองคนเรียก

หญิงสาวหน้าหวานผมยาวหยักเป็นลอนสีน้ำตาลยืนมองเธออยู่ แบมแบมจำผู้หญิงคนนี้ได้ มาร์คเอารูปสาวสวยคนนี้ให้เธอดูแล้ว

สวย รวย เก่ง ครบสูตรสาวในฝันของผู้ชาย รวมถึงมาร์คด้วย ปาร์คจินยอง คือ เพื่อนร่วมคณะและร่วมชมรมขี่ม้าของมาร์ค คุณหนูตระกูลผู้ดี คนประเภทที่มีชีวิตราวกับเจ้าหญิงตั้งแต่ตื่นเช้ายันเข้านอน

“มีอะไรเหรอ กินข้าวมายัง นั่งกินด้วยกันสิ” คำพูดกันเองและท่าทางสบายๆ ของมาร์คทำให้จินยองแปลกใจจนเลิกคิ้ว มาร์คไม่สุภาพและถือตัวกับเธอแล้วหรือ?

“ขอบคุณที่ชวนค่ะ แต่ฉันทานมาแล้ว คุณดูแปลกไปนะคะ ตอนที่จะเข้ามาทักยังลังเล กลัวจะจำผิดน่ะ” หญิงสาวระบายยิ้มน้อยๆ พองาม ท่าทางสุภาพของเธอทำแบมแบมขัดใจ

หญิงไทยใจร็อคดึงรั้งแขนเรียวของคนสวยชมรมขี่ม้าให้นั่งลงด้วยกันบนเก้าอี้ข้างตัว จินยองร้องว้าย ตกใจกับการกระทำที่ออกจะรุนแรงเกินนิสัยของมาร์ค

“จะพูดจะทักก็ทำดิ เพื่อนกันมีอะไรก็พูด” จินยองตาค้าง ไม่ต่างกับแจ็คสัน แบมแบมหยิบเงินในกระเป๋ากางเกงส่งให้เพื่อนสนิทของมาร์ค

“แกไปซื้อน้ำทีดิ ติดคอว่ะ ซื้อมาเผื่อจินยองด้วย จะกินอะไรอ่ะ”

เพื่อนกัน ใช้กันนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก แบมแบมหันไปถามจินยอง สาวสวยขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เอ่อน้ำเปล่าค่ะ”

เพื่อรักษารูปร่างให้สวยงามตามที่คุณแม่สั่ง จินยองไม่ดื่มน้ำหวานหรือน้ำอัดลมเด็ดขาด คุณแม่ชอบบอกว่าเวลาใส่ชุดราตรีออกงาน ถ้าอ้วนมันจะไม่สวย

“เดี๋ยวแจ็ค!” คนที่กำลังจะหมุนกายเดินไปซื้อน้ำหันมามองเพื่อนเป็นเชิงถาม

“โคล่านะ”

“ของใคร? ฉันกินน้ำแดง” แจ็คสันงงว่าเพื่อนจะสั่งเผื่อตนทำไม

“ของฉันเอง” แจ็คสันตกใจจนไม่รู้จะตกใจยังไงแล้ว เขาเพียงพยักหน้ารับแล้วไปซื้อน้ำ แต่ยังสงสัย

ไอ้มาร์คไม่ดื่มน้ำอัดลมไม่ใช่เหรอวะ?

จินยองไม่ใช่คนพูดเยอะ พูดเท่าที่จำเป็น เธอจึงนั่งเงียบอยู่ข้างมาร์คคนใหม่

แบมแบมกินข้าวหมดอย่างรวดเร็ว กินไปจานหนึ่งแล้วยังรู้สึกหิวอยู่เลย เธอมองไปรอบๆ คิดว่าจะกินอะไรต่ออีกสักจานดี

“ตอนเดินมาโรงอาหารมาทางเดินหลังคณะใช่ป้ะ ดอกไม้ร่วงติดหัวแน่ะ” แบมแบมเหลือบไปเห็นดอกไม้เหี่ยวครึ่งดอกติดปลายผมด้านหลังของหญิงสาว มันเป็นดอกไม้ประจำคณะที่ปลูกไว้แถวลานจอดรถ ตอนเดินมาแบมแบมก็เห็น สวยดี

จินยองหันมามองเพื่อนยกมือขึ้นลูบผม

“ไม่ใช่ มาๆ เอาออกให้” แบมโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อหยิบดอกไม้ออกให้ ท่าทางนั้นคล้ายเธอกำลังโอบเพื่อจะกอดเพื่อนมาร์คอยู่เหมือนกัน

จินยองตัวแข็งเมื่อลมหายใจอุ่นๆ ของเพื่อนไล้แก้มเนียนของตน

“เอ่อ..ขอบคุณค่ะ ฉันไปก่อนดีกว่า จะเอารายงานไปให้เฟยด้วย” จินยองก้มหน้าก้มตาหยิบกระเป๋าสะพายแล้วรีบลุกจากโต๊ะไป แบมแบมงุนงง

“อะไรวะ มาไวไปไวชะมัดยัยคนนี้”

“อะแฮ่ม! อะไรกันๆ อยู่กันมาสองปีคุณเดือนรุ่นเพิ่งสนใจจะจีบดาวรุ่นหรือครับ ชิดไปนะ คุณชายไม่เบานี่หว่า”

แจ็คสันที่ถือน้ำมาสามขวดเอ่ยแซว แบมแบมยกยิ้ม เอ่ยเล่นๆ

“เหมาะกันป้ะล่ะ?”

“โคตรเหมาะ เออ แกพูดจาธรรมดาแบบนี้ก็ดีนะเว้ย ไม่อึดอัดดี สบายหูกว่าเก่าเยอะ”

“ดีมั้ยล่ะ ต่อไปฉันพูดคำหยาบแกก็ไม่ตกใจแล้วใช่มั้ย?”

“แน่นอน แกพูดแบบนี้แล้วฉันรู้สึกว่าเราสนิทกันมากขึ้นด้วยนะ” แจ็คสันมีความสุข

พอรับได้แล้วมันก็ไม่แย่หรอก มาร์คแค่เปลี่ยนจากคุณชายเป็นคนธรรมดาที่เพื่อนเข้าถึงและจับต้องได้ ดีกว่าเดิมตั้งเยอะแน่ะ

 

 

 

 

เสียงกรี๊ดของสาวๆ ดังไปทั่วโรงยิม คนมาดูเด็กชมรมบาสกันเยอะขึ้นกว่าเดิมมากเมื่อมีคนที่ไม่คาดคิดมาลงเล่นด้วย

แบมแบมกระโดดดั๊งค์ลูกยัดลงห่วงได้อย่างสบายๆ อย่างที่คนในทีมของแจ็คสันหลายคนยังทำไม่ได้ แบมแบมสปริงข้อเท้าดีมาก กระโดดบล็อกคนตัวใหญ่ๆ ก็ทำได้ สร้างความแปลกใจให้กับคนในชมรมบาสเก็ตบอลได้มากทีเดียว

“สุดยอด!” แบมแบมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะปล่อยมือจากห่วงกระโดดลงมายืนบนพื้นสนามเรียบร้อยแล้ว เสียงกรี๊ดสาวๆ กระหึ่มจนแบมแบมหูแทบแตก แต่เธอกำลังมีความสุขกับการออกกำลังกายเรียกเหงื่อ จึงไม่ได้รำคาญอะไร

ร่างกายผู้ชายนี่มันดีจริงๆ!

เธอคิดว่าบางทีเธออาจจะเหมาะกับการเกิดมาเป็นผู้ชายก็ได้

“มาร์ค! มึงมีพรสวรรค์นี่หว่า สนใจมาช่วยชมรมกูมั้ย?” แจ็คสันในฐานะกัปตันทีมวิ่งมากอดคอเพื่อนด้วยความดีใจเมื่อค้นพบพรสวรรค์ที่ซ่อนในตัวเพื่อน

ถ้ารู้ว่ามันเล่นบาสเก่งอย่างนี้นะ เขาลากมันมาช่วยชมรมตั้งนานแล้ว

“จริงเหรอวะ น่าสนใจ แต่กูต้องแบ่งเวลาไปอีกตั้งสองชมรม” จะให้ลาออกจากสองชมรมนั้นก็ไม่ได้ ทั้งที่แบมแบมทำไม่เป็น ถ้าลาออกมาร์คคงได้ออกจากชมรมดนตรีของเธอแน่ๆ

“มาซ้อมเฉพาะตอนใกล้แข่งก็ได้ ถ้าไม่ตรงกับแข่งใหญ่ของมึงก็มาช่วยกูไง”

“เอางั้นก็ได้”

“เยี่ยม!

พักเบรก คนอื่นๆ ในชมรมต่างเข้ามาคุยกับมาร์ค ตื๊อให้มาเข้าชมรมบาสด้วยกัน แบมแบมแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะไม่ได้เก่งหรือรู้เทคนิคอะไร แค่เล่นไปตามที่เคยดูการแข่ง NBA อยากลองทำมานานแล้ว

 

 

 

“มาร์คอยู่นั่นไงแบม นั่นๆ มาร์ค!” คุณหนูยองแจชี้ให้เพื่อนดูผู้ชายที่ถอดเสื้ออวดเรือนร่างท่อนบนวิ่งเลี้ยงลูกอยู่ในสนาม หยดเหงื่อเกาะพราวเต็มร่างทำให้ไอดอลของยองแจยิ่งดูเซ็กซี่กว่าเดิมหลายเท่า

มาร์คลากยองแจไปหาแบมแบมที่คณะตอนพักเที่ยง กลัวจะคลาดกันด้วยซ้ำเพราะช่วงบ่ายทันตะไม่มีเรียน แต่คนที่คณะบอกว่าแบมแบมมาเล่นบาสกับแจ็คสันที่โรงยิม เลยต้องตามกันมาถึงที่นี่

ดาวนิติฯรีบหยิบมือถือออกมาบันทึกภาพการเล่นบาสของมาร์คต้วน ถลาไปเกาะติดข้างสนาม เบียดใครได้ยองแจเบียดหมด เพื่อให้ตัวเองได้ไปยืนใกล้สนามที่สุด

โฮยองแจจะตายค่ะคุณแม่ มาร์คต้วนหล่อพรากลมหายใจมาก

มาร์คตัวจริงเดินแทรกสาวๆ คนอื่นไปยืนข้างๆ เพื่อน หลายคนหันมาเห็นสาวสวยก็ยอมหลีกให้ เพราะตะลึงกับความสวย

“คิดยังไงเล่นบาสอยู่นี่ ทำไมไม่ไปชมรม” เจ้าของร่างมาร์คพึมพำอย่างไม่พอใจเมื่อแบมแบมทิ้งงานของเขามาวิ่งไปมาในสนามบาส

หนีชมรมหลักมาเล่นบาสไม่พอ ยังมาถอดเสื้ออวดเรือนร่างให้เป็นอาหารตาชาวบ้านอีก กลัวเสื้อเปื้อนเหรอ ต้องโชว์เหรอ แบมแบมเป็นผู้หญิงยังไงไม่รู้จักอายซะบ้าง เขาแค่มองยังอายแทนเลย!

แบมแบมทำอะไรไม่คิดถึงหน้าเขาเลยนะ

“หล่อจะตายแก เซ็กซี่โคตร สมาร์ทสุด โอ๊ยฉันจะตาย ถ้าพลาดรูปเซ็ตนี้ไปลงเว็บนะ สาวๆ ในบ้านได้มาฆ่าฉันแน่ๆ”

มาร์คปรายตามองแฟนคลับอันดับหนึ่งของตนแล้วส่ายหัว

“กรี๊ด! กระโดดได้โคตรเท่! ตายแล้ว ทำไมฉันไม่ถือน้ำติดมาให้มาร์คสักขวดนะ เพราะแกเลยแบมแบม รีบอะไรนักหนาไม่รู้” ยองแจพยายามกัดปาก ไม่กระโดดโลดเต้นเพราะกลัวภาพวิดีโอสั่น

“หมอนั่นก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง แกจะกรี๊ดอะไรเขานักหนา” มาร์คระอายองแจจริงๆ เขาก็คนธรรมดานะ ไม่ใช่เทวดาจุติมาจากฟากฟ้า

“เพื่อนพูดไม่เข้าหูเลยนะคะ เดี๋ยวจะโดนตี ฉันชอบของฉันก็แล้วกันน่า แกมันพวกตายด้านนี่” ยองแจเบะปาก อยากหันมาค้อน แต่หน้าเพื่อนไม่น่าสนใจเท่ามาร์ค ฮา

“แกชอบหมอนั่นตรงไหนกัน” แบมแบมยังไม่ชอบหน้าเขาเลย ยองแจกับแบมแบมเป็นเพื่อนกันได้ไงเนี่ย

“ทุกตรง”

“ระบุ”

“ถ้าตัดหน้าตาออกไป ฉันชอบความสามารถของเขานะ ทั้งเรียนเก่ง กีฬาเลิศ ถ้าเขาไม่ใช่อัจฉริยะก็เป็นพวกที่มีความพยายามมากๆ แน่นอน เขาต้องทุ่มเทกับมันมากแน่ ความสำเร็จไม่ใช่ได้มาง่ายๆ นะ ความพยายามมันเป็นยังไงแกเองก็น่าจะรู้นี่แบมแบม”

มาร์คมองยองแจอึ้งๆ ไม่คิดว่าเธอจะเห็นต่างออกไปในสิ่งที่ผู้หญิงคนอื่นไม่เห็น ไม่ใช่เพราะเขาหล่อหรือรวย แต่เธอชอบในตัวเขาสินะ

ถ้ากลับเข้าร่างได้เมื่อไรเขาจะพาเธอไปเลี้ยงข้าวสักมื้อ เอ๊ะ บอกให้แบมแบมพาเพื่อนตัวเองไปก็ได้นี่ ยัยนั่นอยู่ในร่างเขา ถ้าเพื่อยองแจ แบมแบมต้องยอมทำตามที่เขาบอกแน่ๆ

“โอ๊ยดูดีอ่ะ ฉันไม่นึกเลยนะว่ามาร์คจะเล่นบาสเก่งขนาดนี้ พอกับคุณแจ็คสันเลยนะเนี่ย”

“รู้ด้วยหรือว่าแจ็คสันเล่นบาสเก่ง”

“เวลาแจ็คสันมีแข่งแกเป็นคนชวนฉันไปเชียร์เองนะแบม พูดจาไม่รู้เรื่อง สมงสมองนี่ไหวมั้ยคะเพื่อน”

“ถ้าเขามาขอแกคบ แกจะตกลงไหม?”

“หือ? ใครขอใคร แจ็คสันขอฉันเหรอ เฮ่ย!” ยองแจตกใจ มาร์คอมยิ้ม ส่ายหน้าเมื่อยองแจคิดมั่วไปเรื่อย

“บ้า มาร์คขอแกไง”

“ฮะฮะฮะ บ้าเหรอ ตลกเหอะ มาร์คไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนสักหน่อย แต่ถ้าเขาจะคบใครสักคน เขาก็คงเลือกปาร์คจินยอง ผู้หญิงคนนั้นเหมือนมาร์ค ต้องเข้ากันได้ดีแน่ๆ ในมหาลัยนี้ฉันยังไม่เห็นใครสวยและเหมาะกับมาร์คทุกอย่างเท่าจินยองเลย” ยองแจขำที่เพื่อนถามอะไรไร้สาระ

มาร์คประหลาดใจที่คนอื่นมองว่าเขาเหมาะสมกับจินยอง เพื่อนเขาคนนั้นสมบูรณ์แบบจริง แต่เธอเพียบพร้อมเกินไปจนเขาเห็นเป็นเรื่องธรรมดาเกินกว่าจะน่าสนใจ   

“ทำไมล่ะ แกชอบเขามากไม่ใช่เหรอ นี่แกไม่คิดจะอยากเป็นแฟนเขาเลยหรือไง?”

“ชอบไง ชอบมากเลยแหละ แต่เหมือนแกชอบนักร้องน่ะ เขาคือไอดอลของฉันเลยนะ”

“หวังน้อยดีนะ”

“ไม่ตั้งความหวังดีกว่า ฉันจะโสดเป็นเพื่อนแก อ๊าย! ชู้ตลงอีกแล้ว เก่งอ่ะ” ยองแจย่ำเท้าอยู่กับที่ อยากจะกรี๊ดแต่เกรงใจ ตามองตามร่างของมาร์คในสนามไม่ละสายตา

มาร์คมองคนข้างกายแล้วมองไปที่ร่างของตน

บางทีการที่แบมแบมคบกับคนดีแบบยองแจได้ ผู้หญิงคนนั้นคงมีอะไรน่าสนใจไม่ต่างจากยองแจล่ะมั้ง

 

 

 

แบมแบมยกมือเสยผมสีเทาอมฟ้าของตน เหงื่อเต็มตัวแต่สนุกดีชะมัด เดี๋ยวจะให้คนซื้อแป้นบาสไปไว้ที่บ้านสักอัน เขาเรียกอันป้ะวะ?

หญิงสาวชะงักเมื่อตามองไปที่ข้างสนามแล้วเห็นร่างตัวเองยืนอยู่กับเพื่อนรัก

มาร์คมันแต่งตัวอะไรของมันวะนั่นจะไปประกวดมิสโคเรียรึไง? แต่งซะสวยเชียว เธอแทบจำตัวเองไม่ได้

แบมแบมยกมือขอตัวจากทุกคนในทีมที่เลิกเล่นกันแล้ว เธอเดินไปหยิบเสื้อทั้งตัวนอกและตัวในมาถือ เดินตรงไปทางสองสาวสวย ยองแจร่าเริงเหมือนทุกวัน แต่ร่างของเธอยืนกอดอกหน้าบึ้ง

“สวัสดียองแจ”

“สวัสดีค่ะมาร์ค เล่นเก่งมากเลยนะ ไม่รู้เลยว่าคุณเล่นบาสเป็นด้วย” ยองแจก็เหมือนทุกที หลงใหลคลั่งไคล้มาร์คเหมือนเดิม แบมแบมในร่างมาร์คยิ้มกว้างให้เพื่อนรัก

“ขอบคุณครับ พอเล่นได้นิดหน่อยน่ะ เครียดๆ เลยมาลองเรียกเหงื่อดู” แบมแบมตอบเธอแล้วรับผ้าเช็ดหน้าจากยองแจมาซับเหงื่อ เธอหันไปสบตามาร์คที่มองมาเขม็ง

“ดูท่าทางเพื่อนคุณจะมีปัญหากับผมอีกแล้วนะ”

“คุณไม่ไปชมรมยิงธนูเหรอคะ?” โอ๊ะ ทำเสียงเย็น น่ากลัวตายแหละคนสวย

“แล้วคุณไม่ไปชมรมดนตรีเหรอครับ ได้ยินมาว่านิติฯกำลังจะมีงาน ไปซ้อมสิมามัวทำอะไรที่นี่”

มาร์คชะงักเมื่อโดนย้อนเข้าตัว ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากอิ่มสีแดงสดอย่างขัดใจ แบมแบมหัวเราะท่าทางโกรธเคืองของอีกฝ่ายพลางสวมเสื้อยืด

“คุณมีเรียนบ่ายไหมครับยองแจ” แกล้งถามทั้งที่รู้ตารางเรียนของตัวเองดี เนียนกว่าแบมแบมก็ครีมรองพื้นแหละค่ะ

“ไม่มีค่ะ มาร์คล่ะคะ”

“ไม่มีแล้วเหมือนกันครับ สนใจไปดูหนังกันหน่อยไหม?” แบมแบมเซอร์วิสเพื่อนเต็มที่ มีร่างมาร์คทั้งทีก็ต้องใช้สร้างความฟินให้เพื่อนกันหน่อยสิ

ยองแจอ้าปากค้าง ก่อนจะพยักหน้ารับรัวๆ ด้วยความตื่นเต้น มาร์คมองยองแจที่ดูดีใจมากก็ไม่ได้ห้ามปรามแบมแบม อยากตอบแทนแฟนคลับอันดับหนึ่งอยู่เหมือนกัน

“จะไปไหนกัน ไปด้วยสิๆ” แจ็คสันถลามากอดคอเพื่อน ยิ้มกว้าง เสนอตัวอยากไปด้วย ได้ยินคำว่าหนังแว่วๆ

“ไปด้วยกันสิคะแจ็คสัน เราจะไปดูหนังกัน” ยองแจให้เพื่อนมาร์คไปด้วยก็ได้ ยังไงมาร์คก็ไปด้วยอยู่แล้ว

“ขอบคุณครับแบมแบม! สวยมาก! ทำไมวันนี้แต่งตัวสวยจังเลยครับ แปลกตาเลย นัดกับไอ้มาร์คหรือไงครับเนี่ยจู่ๆ ก็เปลี่ยนลุคกันจนจำแทบไม่ได้ ผมขอถ่ายรูปแบมแบมหน่อยได้ไหม น่ารักมากจริงๆ นะ”

คุณแฟนอันดับหนึ่งของแบมแบมพูดรัว ตาเป็นประกายด้วยความหวัง มาร์คในร่างแบมแบมถอนหายใจเฮือก แต่ไม่ได้แสดงท่าทางเบื่อหน่ายอะไร เข้าใจเพื่อนดี ยอมให้ถ่ายก็ได้

“ตามสบายค่ะแจ็คสัน” แจ็คสันลั้นลามีความสุข รีบหยิบโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปแบมแบมเวอร์ชั่นสวยสง่าเอาไว้

อย่างกับเจ้าหญิงแน่ะ ฮือ นางฟ้าของหวัง น่ารักขึ้นทุกวันเลยอ่ะ

“ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับนายเหมือนกัน” มาร์คมองจิกแบมแบมหลังจากแจ็คสันถ่ายรูปตนเสร็จแล้ว หญิงสาวในร่างหนุ่มหล่อเลิกคิ้ว

“เรื่อง?”

“ค่ายอาสา”

“ทำไมอ่ะ ค่ายไหนเหรอ?” แบมแบมรับน้ำจากสาวๆ แถวนั้นมาขวดหนึ่ง ไม่ได้เจาะจงว่าใคร เห็นมือขาวๆ ยื่นมาให้ก็รับมาดื่มอย่างไม่ใส่ใจ กำลังหิวน้ำ

ยองแจยู่ปาก เหล่มองสาวคณะบริหารที่ยิ้มกว้างมองไอดอลของเธอด้วยความหมั่นไส้ มาร์คหล่อขึ้นมาก แบดบอยอ่ะแก ต้องมีคนมาชอบมาร์คเพิ่มแน่ๆ

“ค่ายพี่ซูจี”

“อ๋อ ทำไมล่ะ”

“นายต้องไปเป็นเพื่อนฉัน”

            คนแถวนั้นหันมามองที่มาร์คเป็นตาเดียว กระทั่งยองแจและแจ็คสันเองก็เช่นกัน

“ได้ ไปสิ ฉันว่าจะไปลงชื่อกับพี่เขาพอดี ฉันจะปล่อยเธอไปเข้าค่ายคนเดียวได้ไง”

แบมแบมต้องตามติดมาร์คอยู่แล้ว ลูกคุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็นอย่างมาร์ค ไปเข้าค่ายลำบากๆ คงได้ทำร่างเธอเจอเรื่องอันตรายแน่ เธอต้องตามไปดูแลร่างตัวเอง

“หา?” ทุกคนแปลกใจกับคำพูดจาที่ชวนให้คิดมากเสียเหลือเกิน

มาร์คและแบมแบมไปสนิทสนมกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?? เห็นทะเลาะกันประจำ

“ก็ดี” มาร์คหมุนตัวเดินนำเพื่อออกจากโรงยิม แบมแบมเดินตามมา ดึงแขนให้คนที่เดินเร็วก้าวรอคนอื่นบ้าง

“นาย..เธอน่ะ คิดยังไงถึงแต่งตัวแบบนี้ ไอ้..ยูคยอมกับเจบีไม่แซวรึไง น่าอายจะตาย” แบมแบมตัวติดกระซิบกับมาร์ค มาร์คยกมือปิดหู เบี่ยงตัวหนี มีคนมากระซิบเสียใกล้ทำให้อดจั๊กจี๋ไม่ได้

“ก็ทำตัวเป็นผู้หญิงไง แปลกรึไง คุณ..นายก็เหมือนกัน แต่งตัวแบบนี้มันแปลกๆ ไม่เรียบร้อยเลย”

มาร์คมุ่นคิ้ว ไม่พอใจ เมื่อแบมแบมฉีกสไตล์เขาทิ้งซะไม่มีดี แบมแบมไหวไหล่

“หล่อจะตาย มีแต่สาวๆ มอง พอแต่งตัวแบบนี้ รู้หรือเปล่าว่าตอนฉันไปเดินซื้อของ แค่ไม่กี่ชั่วโมงมีแต่สาวๆ เข้ามาขอเบอร์เกือบสิบคนแน่ะ ฮอตป้ะ?”

“ห๊ะ! แล้วนายให้ไปหรือเปล่า อย่าให้นะ! ห้ามให้เบอร์ผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาดเลย!!

มาร์คที่เกลียดความวุ่นวายที่สุดในชีวิตเผลอเสียงดังใส่แบมแบม คนรอบตัวยิ่งตกใจ หันไปซุบซิบกันทันที มาร์คเพิ่งนึกได้ว่าเผลอลืมตัว หันไปมองหน้ายองแจและแจ็คสันที่กำลังอึ้งจนพูดไม่ออก

มาร์คเองก็พูดไม่ออกเหมือนกัน เขาชี้หน้าแบมแบมเหมือนจะด่า แต่ก็ด่าไม่ออก สะบัดหน้าก้าวหนีกระฟัดกระเฟียด แบมแบมเท้าเอว

“อะไรวะเนี่ย พิลึกชะมัด จะรีบไปตามหมาที่ไหนล่ะเดินเร็วขนาดนั้น ตกส้นสูงขึ้นมาล่ะจะหัวเราะให้ฟันร่วง เฮ้แบมแบม! จะรีบไปไหนของเธอเนี่ยฮะ แบมแบม!!

แบมแบมร้องเรียกร่างตัวเองแล้ววิ่งตาม ยองแจหันไปยื้อแขนเสื้อแจ็คสันไว้

“แจ็คสันว่าแปลกไหมคะ เหมือนสองคนนั้นมีเรื่องอะไรที่เราไม่รู้เลย” ยองแจความรู้สึกไวทีเดียวล่ะ

“เขาคบกันเหรอ?”

“อ่าว..จริงเหรอ ทำไมยองแจไม่รู้เลย” ยองแจตาแป๋ว เชื่อคนง่าย แจ็คสันอมยิ้ม

“ผมแค่เดาเอาน่ะ”

“โธ่” ยองแจผิดหวังเล็กน้อย ถ้าแบมแบมกับมาร์คคบกันก็ดีสิ เธอจะเป็นเพื่อนของแฟนมาร์ค ได้ใกล้มาร์คกว่าเดิม ได้รู้เรื่องวงในก่อนใครๆ ดีจะตาย!

“เดี๋ยวผมจะถามไอ้มาร์คให้แล้วกัน”

“ดีค่ะ ยัยแบมเป็นคนปากแข็ง ยองแจคงเค้นถามจากมันไม่ได้แน่ๆ ได้เรื่องยังไงอย่าลืมบอกยองแจนะคะ”

 ยองแจยิ้มกว้าง แจ็คสันอึ้งรอบสอง

มีคนสวยน่ารักมายิ้มหวานให้ ใครไม่อึ้งบ้างวะ แบมแบมอ่า ผมขอโทษนะ เพื่อนแบมแบมนี่น่ารักมากครับ

เป็นแฟนดาวนิติฯเพิ่มอีกคนได้มั้ย?

 

TBC.

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,302 ความคิดเห็น

  1. #1292 Fanwaan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:20
    ไม่ต้องเปลี่ยนร่างเหอะ เหมาะสมแล้วด้วยประการทั้งปวง ฮ่าๆๆๆ
    #1,292
    0
  2. #1241 PaulaPum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 11:11
    น่ารักมาก ฮือออ เหมาะสมกันแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ร่างไหน
    #1,241
    0
  3. #1143 markt_9397 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 22:19
    มาร์คเปลี่ยนลุคแบมแบมได้ดีมากอ่ะชอบบบ
    #1,143
    0
  4. #1073 BaMark_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 01:26
    แจ็คแจเริ่มมาแล้วว><
    #1,073
    0
  5. #960 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 18:49
    น่ารักผิดปกติจากเดิมมาก คุณมาร์คดูเป็นผู้หญิงมาก ถ้ากลับร่างเดิมจะทำยังไงหละ
    #960
    0
  6. #959 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 18:49
    น่ารักผิดปกติจากเดิมมาก คุณมาร์คดูเป็นผู้หญิงมาก ถ้ากลับร่างเดิมจะทำยังไงหละ
    #959
    0
  7. #951 Nammon AR (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 12:12
    /น่ารักอ่ะอยากให้เค้าคบกันรักกันเร็วๆ
    #951
    0
  8. #850 zmgebob (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 22:27
    ตลกยูคกับพี่บีโอ้ย เจ้าชู้จริงๆเลย 555555 พี่มาร์คอยู่ในร่างแบมแล้วสาวขึ้นมาก ขี้งอนอ่ะ 5555 
    #850
    0
  9. #825 Markup (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 17:33
    สับสนนี้มัน แบมมาร์ค หรอ 55555ล้อเล่นก็มันวุ่นวายไปหมด ลุ้นทุกคำพูดเลยค่ะ
    #825
    0
  10. #755 ๐Cullen๐ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 22:17
    แบมกับพี่มาร์คเหมือบคบกันจริงๆ5555
    #755
    0
  11. #738 ppond23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 13:57
    มาร์คในร่างแบมนี่ทำตัวเหมือนผู้หญิงเลยนะ จากที่สองคนคุยกันเนี่ย เหมือนกำลังคบกันจริงๆนะ 55ขำมาร์ค
    #738
    0
  12. #693 opel_zuza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 16:27
    สนุกง้ะะะะะะะะะะะะะ ><
    อิพี่จอบขี้หลีมากบอกเลย 5555555
    น่าจะมีภาพประกอบระหว่างการบรรยายไปด้วยเนอะ เช่น รูปตอนแบมแบมในร่างพี่มาร์คถอดเสื้อเล่นบาสงี้ -.,-;;;
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 
    #693
    0
  13. #679 MBking (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 20:13
    งื้อออ น่ารักกกก ><
    #679
    0
  14. #664 MickyMousenaruk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 17:25
    เจบีกับยูคยอมขี้หลีมากเลย 5555
    #664
    0
  15. #644 monikaka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 20:29
    คือแบบเลอค่ามากค่ะ แบมๆในร่างพี่มาร์คนี่โคตรกวนตีนเลยอ่ะ5555555555ยังกะผช
    #644
    0
  16. #643 monikaka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 20:28
    โอ้ยยยยย พี่เล็กแต่งเรื่องไหนก็สนุกกกกกก
    #643
    0
  17. #603 pimpimpim1a (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 20:27
    แจ๊คนอกใจแบมเหรอ ^^
    #603
    0
  18. #423 เมียหลวงกีกวัง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 02:13
    เรื่องนี้ไม่น่าเป็นมาร์คแบม เรื่องนี้มันกันต์เอินชัดๆ 5555555555 โอ๊ยยยย มาร์คนี่ดูตุ้งติ้ง แบมนี่แมนมาก ดูในร่างของกันและกันแบบนี้ตลอกไปเถอะ ดูเข้ากันดี อิอิ
    #423
    0
  19. #417 AlIIzabeTT's (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 14:08
    สลับคู่แล้วววว55555555 พี่มาร์คแต่งตัวให้แบมสวยปิ๊งไปตลอดเลยน้าาา คนจะได้มารุมจีบเยอะๆ คึคึ
    #417
    0
  20. #411 N_udaen_G (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 18:12
    โอ๊ยยยย ชอบอ่ะ แต่ละร่างมีแต่เรื่องวุ่นวาย 55555 ร่างแบมนี่เพื่อนผชก้น่ากลัว ร่างชายต่วนนี่ก้เหมือนแบมอยากใช้ชีวิตยังไงก้เต้็มที่อ่ะ เริ่ดดด ไหนจะชมรม เรื่องค่ายอีก สนุกแน่ๆเลย มีคนคิดว่าสองคจี้คบกันอีก เขามาเฝ้ากันที่สนามด้วยค่ะ ><;;
    #411
    0
  21. #404 superjune (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 21:40
    ชอบอ่ะ ไรต์บรรยายได้ไม่งงเลย ถึงแม้จะตัดเป็นแบมบ้างมาร์คบ้างแต่คือเข้าใจหมดด

    ชอบตอนที่พี่มาร์คในร่างแบมนางตะโกนว่าอย่าให้เบอร์ผู้หญิงคนอื่นนะ

    คือแบบ โอ้ยยยยอย่างพีค จุดนั้นถ้านี่ยืนอยู่ตรงนั้นนี่ก็คิดนะ5555555555



    มาแต่งต่อน้า ชอบเรื่องนี้อ่าาา ._.
    #404
    0
  22. #380 hannidookx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 14:21
    ฮื่ออออ น่ารักมากเลยยยยย

    มาร์คในร่างแบมพอมาเป็นมาแบบนี้มันทำให้แบมดูสวยยยยสุดๆ ดูน่าทะนุถนอมมากอ่ะ

    ส่วนมากนี่หล่อมากกกกกกกก แบมในร่างมาร์คหล่อจริงๆ หล่อจนนี่เคลิ้มอ่ะ

    บริหารสเน่ห์ตัวเองบ่อยๆแบบนี้ชะนีใจไม่ดีค่ะพี่กันต์ โอ๊ยยยย นิสัยแบบนี้พอมาอยู่ในร่างนี้คือหล่อสุดใจ

    พระเจ้าช่วยยยยย ฉันชอบบบบบบ ><
    #380
    0
  23. #374 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 11:38
    น่ารักอ่ะ สนุกมากเลยค่ะอ่านแค่ไม่กี่ตอนเองติดจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย
    #374
    0
  24. #333 -view- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 15:35
    แอร๊ยยยยยยยยยยยย >////< โคตรน่ารักเลยอ่ะเรื่องนี้ ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบมากค่ะ^^
    #333
    0
  25. #250 RealbeeZ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 01:13
    เรื่องนี้โดนใจมาก แต่แอบงงตอนที่อยู่ด้วยกันนิดๆ ชอบอ่าาาา
    #250
    0