ปิดจอง(GOT7) รักสลับร่าง Markbam

ตอนที่ 11 : Ep.11 เริ่มยอมรับ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    22 ส.ค. 60

 


  

            “มาร์ค! เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยแล้วว่ะ”

            แบมแบมสะดุ้งเมื่อเพื่อนตบโต๊ะเรียนซะเสียงดัง ไม่เจ็บมือเรอะ         

“มีอะไรเหรอ”

“ไม่ต้องมาทำตาใสไม่รู้เรื่องเลยนะ เขาเม้าท์กันให้แซ่ด” แจ็คสันหน้าบึ้ง ท่าทางไม่พอใจ แบมแบมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีแหละว่าเพื่อนมีเรื่องอะไร

“เม้าท์อะไรเล่า แกช่วยพูดให้กระจ่างหน่อยได้ไหม งงนะเนี่ย” แบมแบมไม่รู้จริงๆ ชีวิตนี้สนใจแต่กีตาร์และเกมเท่านั้นแหละ ไอ้เรื่องข่าวซุบซิบนี่ไม่เคยสนใจเลยว่ะ

“แหกตาดูแล้วอธิบายมาเลยว่าอะไรยังไง วันที่มันคือเมื่อวาน ถัดจากที่ฉันเห็น..เอ่อ แบมแบมบนเตียงแกตั้งสองวัน!

ท้ายประโยคแจ็คสันก้มลงกระซิบกระซาบกับเพื่อน แบมแบมคิ้วขมวด ก้มมองมือถือของเพื่อนที่เปิดเพจที่ชอบลงข่าวซุบซิบภายในมหาลัย

“มันมีอะไรต้องอธิบายล่ะ” แบมแบมไม่เข้าใจเลยว่าแจ็คสันให้ดูข่าวเม้าท์ของเขาและมาร์คทำไม

“ทำไมมึงพูดจาไร้ความรับผิดชอบแบบนี้วะ!” แจ็คสันกระชากคอเสื้อแบมแบมจนเพื่อนๆ รอบข้างตกใจ จินยองรีบเข้ามาดึงแจ็คสันออก

“ปล่อยนะแจ็คสัน ทำไมต้องใช้ความรุนแรงด้วยคะ!

“จินยองก็ฟังมันดิ แม่งโคตรแย่ว่ะ!” แจ็คสันไม่พอใจมาก แบมแบมมองหน้าจอเล็กๆ และหน้าเพื่อนสลับกัน

“กูต้องรับผิดชอบอะไรวะ มันก็เรื่องธรรมดาป้ะ”

“กูไม่เคยคิดเลยนะว่ามึงจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้” แจ็คสันผิดหวังมากเลยนะที่เพื่อนกลายเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ แบมแบมโดนว่าก็เริ่มฉุน

“กูไม่ได้เปลี่ยน! กูแค่ไม่เข้าใจว่ามึงจะเดือดร้อนอะไรกับการที่แบมแบมเข้าคอนโดกู”

“ถ้ามึงไม่คิดจริงใจกับใครก็น่าจะเว้นไอดอลกูไว้สักคนนะ มึงแม่งแย่อ่ะมาร์ค”

“มึงสิแย่! ไม่คิดบ้าอะไรเลยแล้วมาโวยกู ถ้ากูไม่จริงจังกับเค้าแบมแบมจะได้เข้าคอนโดกูเป็นครั้งที่สองไหม!

แบมแบมเสียงดังขึ้นเพราะหงุดหงิด ทำเอาคนรอบข้างพากันเงียบกริบ

“อะ..อะไรนะ” แจ็คสันตกใจ ไม่แค่เขาหรอก จินยองและเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆ ก็ตกใจไปด้วย

แบมแบมมองหน้าแฟนอันดับหนึ่งแล้วถอนหายใจ ไหนๆ ใครก็เข้าใจเธอในแง่นี้ไปแล้วก็ตามน้ำไปละกัน ชีวิตแม่งจะได้ง่ายๆ บ้าง รำคาญ

“กูคงทำให้มึงมองกูติดลบใช่ไหมล่ะที่ไปควงสาวคนโน้นคนนี้ แต่เชื่อเหอะว่ากูไม่คิดจะทำอะไรกับแบมแบมอย่างที่ทำกับคนอื่น ต่อให้กูจะทำตัวแย่ลงขนาดไหนแต่ไม่มีวันทำร้ายไอดอลมึงได้หรอก กูสาบาน”

แม่งโคตรเท่เลยเว้ย พูดไปก็แอบจั๊กจี้ตัวเองนิดหน่อย เธอไม่ได้โกหกนะ เธอจะทำร้ายร่างกายตัวเองได้ยังไง

แจ็คสันใจเย็นลงเมื่อแบมแบมเอ่ยออกมาเช่นนั้น

“งั้นมึงบอกกูมา มึงจริงจังกับแบมแบมใช่ไหม”

นี่แฟนคลับหรือพ่อคนที่สองวะคะ คาดคั้นอะไรเบอร์นี้ จำเป็นต้องอินขนาดนี้ไหม ทำไมปกป้องเธอสุดตัว โธ่ ถ้าไม่รู้ว่าจีบยองแจอยู่จะคิดว่ารักเธอแบบที่ไม่ใช่ไอดอลแล้วนะเนี่ยหวังแจ็คสัน

“ใช่” จริงจังในแง่ที่พยายามหาทางกลับร่างอย่างจริงจังนะ

“ทำไมแบมไปคอนโดมึงอีก”

“อ่าว แบมย้ายมาอยู่กับกูแล้วอ่ะ ไม่ให้เข้าคอนโดกูแล้วจะให้เขาไปนอนไหนล่ะวะ”

“ห๊า!

“โอ๊ยหูจะแตก” แบมแบมยกมือปิดหูเมื่อทุกคนตะโกนออกมาพร้อมกัน ทำไมต้องประหลาดใจขนาดนั้นเล่า

“ย้ายมาอยู่ด้วยกัน?” แจ็คสันประหลาดใจสุดๆ

ทำไมเขาตกข่าว เขาที่เป็นแฟนดันดับหนึ่งเนี่ยนะ? ก็ไหนแบมแบมเคยบอกเขาว่ามีแฟนเมื่อไรจะบอกไงล่ะ ทำไมแบมแบมลืม ทำไมไม่บอกหวัง

“อือ ย้ายมาอยู่ด้วยกัน แปลกเหรอ”

“บ้านพวกแกสองคนไม่ได้ไกลจากมหาลัยเลยนะ”

“อยากมีความเป็นส่วนตัว”

แจ็คสันถึงกับสะอึก ถ้าอยู่บ้านตัวเองก็ค้างด้วยกันไม่ได้ล่ะสินะ

คบกันแล้วเหรอ”

“อื้ม!” แบมแบมยิ้มสดใสด้วยใบหน้าหล่อเหลาของมาร์ค แจ็คสันยังหน้านิ่วคิ้วขมวด แม้ใจยินดีแต่ยังห่วงไอดอลคนโปรดอยู่เหมือนเดิม

“ทำไมไม่บอกวะ”

“กะว่าสักพักจะบอกแต่ไม่คิดว่าคนจะลือไปก่อน ขอโทษทีว่ะ”

แจ็คสันยอมนั่งลงตามแรงดึงของจินยอง แบมแบมเอ่ยสำทับ

“เอาน่า แกจะคิดมากทำไม แกไม่เชื่อใจฉันเหรอวะ ถ้าฉันทำไม่ดีกับแบมแบมเมื่อไรแกมากระทืบฉันได้เลย”

“ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องทำนะโว้ย”

“อื้อ!” ลูกผู้หญิงพูดแล้วไม่คืนคำเหมือนกันนั่นแหละ!

“แจ็คสันดูไม่ดีใจเลยนะคะที่แบมแบมกับมาร์คคบกัน เมื่อก่อนนี่เชียร์จะตาย” จินยองสงสัย

เมื่อเหตุการณ์สงบไม่มีการต่อยกลางคลาส เพื่อนๆ คนอื่นที่เมื่อกี้มามุงดูก็กลับไปนั่งที่ของตน

            “ถ้าเป็นมาร์คแบบเมื่อก่อนเราคงไม่ห่วงอ่ะจู แต่เดี๋ยวนี้มาร์คมันเปลี่ยนไปเราก็เลยห่วงแบมแบม”

            “มาร์คก็ยังเป็นคนเดิมนั่นล่ะ มาร์คพูดคำไหนก็คำนั้นนะแจ็คสันก็รู้ เราว่ามาร์คคงชอบแบมแบมมากจริงๆ ให้โอกาสเขาดูแลกันไปก่อนสักพัก”

“แต่ทำไมต้องไปอยู่ด้วยกันอ่ะ คบกันแล้วแยกกันอยู่บ้านใครบ้านมันไม่ได้เหรอ แบมเป็นผู้หญิงมันเสียหายอ่ะ”

แจ็คสันยังงอแง แบมแบมค่อนในใจว่ามาร์คกับแจ็คสันนี่เหมือนกันเป๊ะเลย

“เรื่องแบบนี้เราต้องทำใจนะ เขาเป็นแฟนกันก็ต้องอยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง เพื่อนในคณะเราหรือแม้แต่ต่างคณะก็เถอะ เป็นแฟนกันก็อยู่ด้วยกันเยอะไป แค่ดูแลตัวเองดีๆ ก็น่าจะพอแล้ว เรื่องแบบนี้เราไปห้ามปรามกะเกณฑ์อะไรไม่ได้หรอกนะ มันเรื่องส่วนตัวของเขา”

“ไม่อ่ะ ไม่รวมเราแน่ๆ ถ้าเรามีแฟนเราจะไม่อยู่กันก่อนแต่งงานเด็ดขาด!

“มิน่ามึงถึงยังเวอร์จิ้น” แบมแบมแซว หัวเราะคิกคัก ความลับนี้ล่วงรู้มาเพราะเคยชวนแจ็คสันไปเดทกับสาว พอจะพาพวกเธอไปต่อแจ็คสันก็โวยวายว่าไม่เคยแล้วหนีกลับบ้านไปเลย แม่งน่ารักดี

“ไอ้มาร์ค!

แจ็คสันหน้าแดงเมื่อโดนเพื่อนว่า แม่ง! เมื่อก่อนก็เป็นหนุ่มบริสุทธิ์เป็นเพื่อนกัน ผีเข้าผีออกอีท่าไหนไม่รู้ไปฟาดสาวซะจะครบทุกคณะ ไอ้มาร์ค ไอ้คนเลว ไอ้คนทรยศ

“โธ่อย่าทะเลาะกันเลยน่า” จินยองเป็นคนกลางก็ลำบากใจนะคะ แจ็คสันกอดอกมองไปทางอื่นอย่างแง่งอน แบมแบมหัวเราะ

“เอาน่า ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งหรอก อยู่กันเฉยๆ แบบรูมเมทน่ะ” แบมแบมยอมเล่าความจริงให้ฟังบ้าง เผื่อแจ็คสันจะสบายใจขึ้น

“จริงเหรอวะ” แจ็คสันหันกลับมามองหน้า

“อือ มันก็เหมือนเพื่อนเพศเดียวกันอยู่ด้วยกันแหละ อยู่ด้วยกันเฉยๆ แชร์ห้อง แบมแบมต้องการเวลาซ้อมวงน่ะ มาอยู่ข้างนอกสบายใจกว่าเขาว่างั้น ไอ้เรื่องแบบนี้พอเป็นตัวจริงน่ะไม่กล้าหรอกนะโว้ย”

ไม่กล้าปล้ำร่างตัวเองจริงๆ แม้จะใจเต้นหวั่นไหวไปหลายรอบก็ตาม ไม่อย่างนั้นมาร์คได้ฆ่าปาดคอแน่

“อ๋อ เข้าใจละ” ในที่สุดแจ็คสันก็ยิ้มออกสักที

“เออ รู้แล้วก็เลิกบ่นไร้สาระได้แล้วนะ”

“เออๆ กูรู้น่า”

“ชิ” แบมแบมเบะปากใส่คนที่อารมณ์ดีขึ้นทันตา จินยองถอนหายใจ ในที่สุดก็เลิกเถียงกันสักที

 

 

 

 

ทางมาร์คเองก็ใช่ว่าจะสงบสุข โดนพายุคำถามจากยองแจ แจบอมและยูคยอมเหมือนกัน มาร์คตอบเพียงว่าแชร์ห้องเป็นรูมเมทกับแบมแบมเฉยๆ แล้วก็เงียบ ใช้ความเงียบสยบคำถาม พอถามจนเหนื่อยก็หยุดไปเองนั่นล่ะ

“แกต้องโดนสาวหมั่นไส้ทั้งมหาลัยแน่เลย”

ยองแจที่เชื่อว่ามาร์คและเพื่อนรักไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างข่าวเม้าท์กระซิบกระซาบกับมาร์ค ร่างบางเท้าคาง ตามองโปรเจ็คเตอร์ มือก็จดโน้ตใจความสำคัญลงในสมุด

ยองแจใช้คำพูดที่พูดกับเพื่อนสนิทกับมาร์คด้วย จนตอนนี้กลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

“โธ่ เรื่องไร้สาระน่า”

“ไม่รู้เหรอว่าตอนนี้มาร์คฮอตมากนะ สาวๆ อยากเป็นแฟนเขากันทั้งนั้น ไอ้ช่วงที่ควงไม่ซ้ำหน้าก็ดีใจกันไปทั้งมหาลัย จู่ๆ มาเปิดตัวแบบนี้มันต้องมีคนไม่พอใจอ่ะ เขาไม่ได้รู้เรื่องจริงกันทุกคนนี่ เขารู้ในสิ่งที่อยากจะรู้”

ในคลาสเรียนแม้จะกระซิบก็มีพวกหูผี จะเรียกมาร์คในร่างแบมแบมว่ามาร์ค จะเรียกแบมแบมในร่างมาร์คว่าแบมแบม ยองแจคิดว่าความอาจจะแตกได้ เรียกแทนตามสภาพภายนอกนี่ปลอดภัยสุด

“ก็ดีน่ะสิจะได้ไม่มีคนมาวุ่นวาย แค่มีคนไม่พอใจน่ะฉันรับได้สบาย”

มาร์คคิดสะระตะแล้วข่าวออกไปแบบนี้อาจจะดีก็ได้ เพื่อนสนิทที่รู้ควมจริงก็คงไม่มีเวลาไปแก้ตัวแทนกับใครที่ไหน ให้คนอื่นๆ เข้าใจไปว่าเขาและแบมแบมเป็นแฟนกันก็ดี จะได้ไม่มีใครมายุ่งกับร่างเขาอีก

ไม่เคยคิดมาก่อนเหมือนกันล่ะนะว่าจะต้องมาเป็นไม้กันหมาให้ตัวเองเนี่ย

            “อยู่ใกล้กันทุกวันคิดจะเปลี่ยนใจมั่งมั้ยอ่ะ”

“ไม่รู้สิ”

“โอ๊ะ เมื่อก่อนต้องบอกว่าไม่มีทางนี่นา ตอนนี้ไม่รู้สิเหรอ?” ยองแจแซวยิ้มๆ มาร์คทำนิ่งไม่ยอมตอบจนยองแจหัวเราะคิกคัก

 

 

 

 

วันนี้มาร์คเลิกเรียนก่อนแบมแบมเลยไปซ้อมร้องเพลงที่ชมรมกับพวกเพื่อนๆ ของแบมแบมรอเวลาอีกฝ่ายเลิกคลาส

“พี่แบมตกลงคบกับพี่มาร์คแล้วจริงๆ เหรอ”

ให้ตายสิ เข้าห้องชมรมปุ๊บโดนถามปั๊บ

ชายหนุ่มในคราบสาวสวยถอนหายใจด้วยความเซ็ง วางกระเป๋าที่สะพายมากองรวมกับของเพื่อนๆ คนอื่นแล้วตอบคำถามรุ่นน้องในชมรม

“อือ คบกันแล้ว ทำไมเหรอ”

แจบอมและยูคยอมที่เดินตามเพื่อนเข้ามาก็มองหน้ากันงงๆ ไหนบอกว่ารูมเมทไงเล่า แต่แบมแบมอาจจะมีเหตุผลมั้งที่บอกไปแบบนั้น

“เปล่าหรอกครับ ผมแค่อยากรู้ความจริงน่ะเห็นเขาลือกัน เพื่อนผมก็มาถามว่ารุ่นพี่คบกับอดีตเดือนคณะนู้นจริงรึเปล่า”

ชายหนุ่มรุ่นน้องยิ้มเจื่อน รีบบอกเหตุผล ถึงพี่แบมแบมจะสวยขึ้นแต่ไม่แน่ว่าพี่เขาจะเลิกนิสัยต่อยตีนี่นา เคยโดนฟาดมาทีจุกไปนานเลย

“ใครถามก็ไปบอกแบบที่ว่าไปแล้วกัน”

“ว่าแล้ว ที่พี่สวยขึ้นๆ ทุกวันนี่เพราะมีแฟนนี่เอง แล้วก็ปิดเงียบ”

มาร์คเขกหัวคนปากดีไปหนึ่งที ฉุนที่ช่างจ้อนัก สวยขึ้นทุกวันๆ อะไรกัน พูดจาอะไรให้เกียรติวิญญาณชายหนุ่มของเขาด้วย

“พูดมากน่า เอาล่ะมาซ้อมกันเถอะ ใกล้แข่งแล้ว อย่ามาโอ้เอ้คุยกันเรื่องไร้สาระเลย การที่ฉันเป็นแฟนมาร์คไม่ได้ทำให้เราแข่งชนะหรอกนะ”

มาร์คไม่ได้สวมบทหัวหน้าวงจอมโหดแทนแบมแบม แต่เขาเป็นคนจริงจังอยู่แล้ว เวลาอยู่ในชมรมเขาก็ตั้งใจฝึกซ้อมเสมอเพราะมีตำแหน่งเป็นถึงรองประธาน ถ้าวินัยหย่อนยานจะเอาอะไรไปบอกคนอื่นล่ะว่าให้ตั้งใจซ้อม

เมื่อมาร์คว่าอย่างนั้นทุกคนก็กุลีกุจอกันประจำตำแหน่งที่เครื่องดนตรีของใครของมัน มีแซวๆ นักร้องนำกันบ้างก่อนเริ่มเพลงแรก

 

 

 

 

 

“ไปหาอะไรกินกันไหมมาร์ค ไปคาราโอเกะกัน”

เพื่อนร่วมคณะเอ่ยชวนชายหนุ่มที่หมู่นี้เฟรนด์ลี่ เพื่อนคนไหนชวนไปเที่ยวก็ไปไม่ถือตัวเหมือนก่อน

ช่วงนี้เป็นที่รู้กันว่าถ้ามาชวนมาร์คล่ะก็ปาร์ตี้จะสนุกขึ้นอีกเท่าตัวทีเดียว เพราะจากหนุ่มขรึมที่ใครก็ไม่กล้าคุยด้วยกลายเป็นคนที่ง่ายๆ สบายๆ และตลก ไปปาร์ตี้ไหนงานก็สนุก

“คาราโอเกะเหรอ” แบมแบมถามพลางเหวี่ยงเป้สะพายไหล่ซ้าย มือขวาล้วงกระเป๋ากางเกง

“เออ มีเด็กมหาลัยสตรีไปด้วยนา สวยๆ ทั้งนั้น” เพื่อนอีกคนเสริมขึ้นเพื่อจูงใจหนุ่มหล่อ แบมแบมหัวเราะน้อยๆ

“ไม่ล่ะขอผ่าน ต้องไปรับแบมแบมที่คณะ ป่านนี้น่าจะซ้อมวงเสร็จแล้ว” แบมแบมมองนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย ทันทีที่พูดจบก็มีเสียงวี้ดวิ้วแซวกันมาเลย

“อะไรของพวกแก..

“เออ ลืมไปว่ะว่ามีแฟนแล้วนี่เนาะ”

“ดีๆ ไม่ไปก็ดี สาวๆ จะได้ไม่ไปรุมสนใจแกคนเดียว”

“นี่ช่วงโปรโมชั่นกลับมาอีกแล้วเหรอ เดี๋ยวติดเดี๋ยวห่าง หนีไปนอกใจเขาตั้งสองอาทิตย์ก็กลับไปซบอกแล้วเรอะ”

“แบมแบมโหดนี่เนาะ”

พอโดนแซวแบมแบมก็โวยวายทันที

“ให้มันน้อยๆ หน่อย! จะไปไหนก็ไปเลยไป๊”

“ฮั่นน่อออ แซวนิดแซวหน่อยทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน ฮะฮะฮะ”

“ไอ้พวกบ้านี่!

“เออๆ ไปแล้วๆ ไม่แซวก็ได้”

ชายหนุ่มกลุ่มใหญ่กอดคอหัวเราะร่าเดินออกจากคลาสกันไปก่อน แบมแบมเท้าเอว เบื่อจริงๆ ไอ้พวกนี้ แซวมันทั้งวัน แซวอยู่ได้

“พวกฉันกลับเลยนะ” แจ็คสันเดินมาตบบ่า

“ไปนะคะ” จินยองโบกมือบ๊ายบาย

“พรุ่งนี้เจอกัน”

พอสองเพื่อนสนิทพากันเดินนำหน้าไปแล้ว แบมแบมก็โทรหามาร์คแต่อีกฝ่ายไม่รับ สงสัยจะยังซ้อมไม่เสร็จจริงๆ

 

 

 

 

แบมแบมเดินไปตามทางเดินของคณะ มองรอบๆ ด้วยความคิดถึง ตั้งแต่สลับร่างกับมาร์คก็ไม่ได้เข้ามาในตึกของคณะเลย

ร่างสูงเดินไปจนถึงห้องชมรมแล้วหยุดอยู่หน้าประตู มือวางทาบกับที่จับไม่กล้าเปิดเข้าไป

ถ้าได้เห็นห้องที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเดิมๆ เธอคงคิดถึงมากจนทนไม่ไหวแน่ นานมากแล้วนะที่เธอไม่ได้เล่นดนตรีกับทุกคนในชมรม..

แต่ขอดูสักหน่อยคงเป็นไรหรอกนะ

แบมแบมเปิดประตูให้เบาที่สุดแล้วมองเข้าไปในห้องชมรม

ในห้องชมรมกำลังซ้อมกันอย่างเต็มที่ จังหวะและท่วงทำนองหนักๆ กระแทกกระทั้นอารมณ์ยังคงไม่ต่างไปจากเดิม ยังหนักแน่นและสนุกสนาน แม้เปลี่ยนมือกีตาร์แต่ยังกลมกลืน เว้นนักร้องที่ให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากเมื่อก่อน ไม่ใช่ไม่ดีหรอกนะ มันก็ดูดีแต่..

นักร้องนำวันนี้ให้ความรู้สึกที่เท่มากเลย แบมแบมแน่ใจว่าตอนเธอร้องเพลงเธอไม่ได้เท่ขนาดนี้ เธอดูคลิปไลฟ์ของวงมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

หญิงสาวหน้าหวานหุ่นดีที่สลัดกระโปรงออกแล้วกลับมาใส่กางเกงเหมือนเดิมแต่ให้ความรู้สึกว่าสวยเซ็กซี่แทนสวยห้าวกว่าเมื่อก่อน เธอกำลังสนุกไปกับเสียงเพลงและเสียงดนตรีของเพื่อนๆ

แบมแบมยืนพิงกรอบประตูแล้วมองผู้หญิงคนนั้นที่ดูมีเสน่ห์เวลาร้องเพลงไม่น้อย เธอไม่ได้ชมตัวเอง ไม่ได้มองที่รูปร่างหน้าตาตัวเองด้วยซ้ำ เพราะในหัวมีความคิดผุดขึ้นมาว่า

มาร์คนี่เท่ชะมัด

อ๊ะลืม ถ้าเปิดประตูเสียงเพลงจากในห้องก็ดังไปรบกวนคนข้างนอกน่ะสิ

แบมแบมปิดประตูให้แล้วหันไปมองการแสดง นักร้องนำมองเธออยู่เหมือนกัน โบกมือมาให้ก่อนจะร้องไปจนจบเพลง

เมื่อการซ้อมสิ้นสุด รุ่นน้องในชมรมก็ทักทายรุ่นพี่ต่างคณะ แบมแบมทักทายทุกคนรวมไปถึงแจบอมและยูคยอมพอหอมปากหอมคอ

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีไหม มาร์คก็มารับแบมแบมแล้วด้วย” แจบอมเอ่ยขึ้นก่อน แบมแบมส่ายหน้า

“ซ้อมต่อก็ได้ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก”

“ไม่เป็นไรวันนี้เราซ้อมกันได้ตั้งเยอะแล้ว เจฮยองก็ต้องรีบกลับไปช่วยเพื่อนทำรายงานด้วย ไว้เสาร์อาทิตย์ค่อยซ้อมกันทั้งวันก็ได้”

ยูคยอมเห็นด้วยที่จะแยกย้ายกลับกันก่อน มือกีตาร์ต้องรีบกลับและอีกอย่างตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว จะค่ำแล้วด้วย

“ถ้าอย่างนั้นผมพาแบมแบมกลับเลยก็แล้วกัน”

“เจอกันพรุ่งนี้ ไปละ”

มาร์คลาเพื่อนๆ ของแบมแบมเดินไปหยิบกระเป๋า แบมแบมพยักหน้าเป็นเชิงลาทุกคนแล้วเปิดประตูให้นักร้องนำวงมอนสเตอร์เดินออกจากห้องแล้วตามออกไป

“ปลื้มใจนิดๆ นะ เหมือนหายห่วงไปเปลาะนึง”

“อะไรของแกไอ้ยูค” แจบอมหันไปมองเพื่อนที่เดินไปหยิบน้ำมาดื่ม รุ่นน้องเก็บของเตรียมกลับบ้าน หูก็เงี่ยฟังการสนทนา

“แบมแบมมันมีแฟนเหมือนชาวบ้านเขาสักทีอ่ะ”

“มันก็ออกจะสวยน่ารัก มาร์คไม่เอามันดิโคตรโง่” แจบอมก็ไม่เห็นจะน่าปลื้มใจตรงไหน ไอ้ยินดีมันก็ยินดีอ่ะนะ แต่มันปนอิจฉามาด้วยไง

เขาก็อยากมีโมเม้นต์ไปรับแฟนที่คณะอย่างนี้บ้างนะ

 

 

           

 

“เมื่อกี้ร้องดีนะ” แบมแบมเอ่ยชมขณะเดินลงบันไดไปกับมาร์ค

“ขอบคุณ การร้องเพลงมันก็สนุกดีเหมือนกัน” การได้ปล่อยอารมณ์ไปตามเสียงดนตรีก็เหมือนการได้ปลดปล่อยความไม่สบายใจไปด้วย

“ใช่ สนุกมากเลยล่ะ”

“คุณคิดถึงมันบ้างไหม”

“คิดถึงสิ อยากกลับไปร้องอีกสักครั้ง”

มาร์คลอบมองคนที่ทำท่าทางปกติ ทั้งที่เสียงเศร้าๆ คงคิดถึงการได้ร้องเพลงกับเพื่อนๆ ทุกคนสินะ

“คณะผมก็มีชมรมนตรีนะ คุณไปขอร้องก็ได้นี่”

“บ้า ฉันไม่ใช่คนในชมรมสักหน่อย เออ มีอะไรจะบอก”

“อะไรเหรอ”

“ที่นายร้องเพลงเมื่อกี้น่ะ เท่ดีนะ”

“บ้า คุณนี่ชมตัวเองได้ตลอดเลยนะ” มาร์คหัวเราะ แบมแบมส่ายหน้าพลางอมยิ้ม

“เปล่า ฉันมองตัวเองในคลิปทีไรก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองเท่เลยสักครั้ง แบมแบมที่เป็นนายต่างหากที่ดูเข้ากับเพลงเมื่อกี้นี้มากเลย”

“เอ่อ..มันอาจะเป็นเพราะเพลงที่ผมร้องมันเป็นเพลงใหม่มั้ง คุณยังไม่เคยร้องนี่นา” มาร์คเอ่ยแก้เก้อเมื่อโดนชม แบมแบมเคยชมเขาอย่างจริงใจซะที่ไหนเล่า มีแต่ชอบล้อเลยรู้สึกเขินๆ นิดหน่อย

“เหรอ..คงจะอย่างนั้นมั้ง” แบมแบมยิ้มนิดๆ เออออรับคำไป

“ก่อนกลับบ้านแวะที่ซูเปอร์มาเก็ตก่อนนะ”

“ไปทำไม”

“ไปซื้อของไงเล่า ทั้งของกินของใช้จะหมดแล้วนะ นี่คุณเคยรู้อะไรเคยใส่ใจอะไรบ้างไหมเนี่ย ถนัดแต่กินอย่างเดียวใช่ไหมห๊ะ”

มาร์คดบ่นไม่ได้ แบมแบมหันมามองตาแป๋ว

“จะสนใจไปทำไม นายก็ดูแลทุกอย่างอยู่แล้วนี่”

“จะหวังให้ผมดูแลทุกอย่างไม่ได้หรอกนะ ที่บังคับให้มาอยู่ด้วยเพราะจะหาคนใช้ล่ะสิ คนอย่างคุณนี่ไม่น่าจะออกมาอยู่คนเดียวได้เลยนะ”

มาร์คล่ะยอมในความขี้เกียจของแบมแบมเลย งานบ้านก็ทำไม่เป็น ถ้าจะให้ช่วยอะไรต้องเรียกใช้นะ แต่เขาไม่ค่อยเรียกให้ช่วยหรอกเพราะอะไรที่แบมแบมทำไว้เขาต้องมาทำซ้ำใหม่อีกที ทำเองแต่แรกดีกว่า  อาหารแบมแบมก็ทำไม่ได้แล้วลำบากใครล่ะ ลำบากเขานี่ไง สักวันจะเอาเครื่องดูดฝุ่นฟาดสักที คอยดูเถอะ

“โธ่ ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยน้า นายเองก็เป็นพ่อบ้านพ่อเรือนเหมือนกันนี่นา นายทำทุกอย่างเองอ่ะ ฉันไม่ได้ใช้สักหน่อย”

“ไม่ต้องมาล้อเลย ผมไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะ ผมไม่ยอมอยู่ในห้องที่รกเลอะเทอะหรอก แค่ย้ายไปอยู่ด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว สำนึกบุญคุณกันด้วยนะ”

“ฉันรักนายก็ตรงนี้แหละ งื้อ” แบมแบมเกาะแขนหมับ ถูแก้มกับไหล่บาง ทำตัวเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ โดยไม่ได้คิดเลยว่าขนาดร่างกายของมาร์คนี่มันห่างไกลจากคำว่าตัวน้อยๆ นะ

มาร์คจิ้มหน้าผากจนหน้าหงายอย่างหมั่นไส้สุดใจ

“หึ คิดว่าอ้อนแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้เหรอ”

“งื้อ ไม่เอาสิไม่บ่นเนาะ ไปๆ อยากช็อปอะไรจะพาไป ป๋าแบมจ่ายเอง” แบมแบมยิ้มสดใส ตบอกป้าบๆ มาร์คอยากจะกลอกตาแล้วถอนหายใจดังๆ

“ป๋าเหรอ มันหน้าที่คุณอยู่แล้วที่ต้องจ่ายน่ะ!

แบมแบมหัวเราะเมื่อมาร์คเริ่มเสียงดัง มาร์คตีคนที่หัวเราะหน้าเป็นอยู่ได้

ยัยนี่นี่ไม่เคยสำนึกอะไรเลยจริงๆ บ่นไปก็เหมือนรินน้ำรดทราย ไม่ก่อเกิดประโยชน์อะไรนอกจากเปลืองน้ำลาย

จากที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับแบมแบมได้สามวันโดยที่ไม่ปิดบังนิสัยที่แท้จริงของกันและกันเนี่ย มาร์ครับรู้ได้เลยว่าแบมแบมเป็นนักร้องนักดนตรีที่เก่งนะ แต่ในชีวิตประจำวันนี่เป็นคนที่ต้องมีใครสักคนคอยดูแลตลอด มันจำเป็นจริงๆ

ไม่แปลกใจเลยที่แม่ของแบมแบมเคยพูดกับเขาว่าแบมแบมเปลี่ยนไปแล้วแม่ก็สบายใจ แถมมีแฟนแล้วอีกต่างหาก แม่ยังบอกอีกว่าเมื่อก่อนเบบี้น่ะเหมือนพี่สาวของแบมแบมมากกว่าแบมแบมเป็นพี่สาวเบบี้อีก พอได้มาอยู่ด้วยกันเขานี่เข้าใจดีเลยว่าแม่หมายความว่ายังไง

เฮ้อ ถ้าไอ้คนที่หลงใหลได้ปลื้มยัยนี่ที่ภายนอกมาเจอยัยขี้อ้อนจอมขี้เกียจและเกรียนแตกนี่จะยังหลงกันอยู่อีกไหมนะ

“นี่ๆ วันนี้จะกินอะไรดีล่ะ นายจะทำอะไรกิน ฉันอยากกิน..

มาร์คฟังแบมแบมจ้อถึงสิ่งที่อยากจะให้เขาทำให้กินด้วยความรู้สึกเอ็นดู รู้สึกแบบนี้จริงๆ นะทั้งที่อายุเท่ากันนี่ล่ะ ถึงจะเป็นคนใจร้อน ขี้โวยวาย ทำตัวน่ากระทืบ แต่ก็ยังน่ารักน่าเอ็นดูอยู่นิดหน่อย

 

 

 

 

“หยิบอะไร! วางลงเดี๋ยวนี้เลยนะ”

ไม่ว่าเปล่าแต่มาร์คตีมือแบมแบมอย่างแรงจนแบมแบมต้องล้มเลิกความคิดจะหยิบของที่ต้องการลงรถเข็นแล้วสะบัดมือเร่าด้วยความเจ็บ

“ทำไมต้องตีด้วยล่ะ ซาดิสม์!

“ทำไมชอบกินแต่ของไม่มีประโยชน์ล่ะ เนี่ยกินเป็นไหม”

มาร์คเดินไปหยิบนมสดขวดใหญ่และน้ำผลไม้หลายกล่องมาใส่รถเข็นเพื่อให้รู้ว่าของอะไรที่มีประโยชน์

แบมแบมเบะปาก มองไปทางเบียร์แพ็คที่ตนต้องวางมันลงคืนที่

“เฮ้อ จะอะไรนักหนา” แบมแบมบ่นพึมพำ มาร์คจ้องหน้าเขม็งเธอเลยต้องเงียบ

“อยากดื่มก็ดื่มนานๆ ทีได้ แต่ไม่ต้องซื้อไปไว้ที่ห้อง จะดื่มแทนน้ำเปล่าเลยหรือไง”

“นายไม่ใช่คนคออ่อนนะ”

แบมแบมทดลองร่างมาร์คทุกสิ่งอย่างด้วยพฤติกรรมที่เธอเคยทำตอนอยู่ร่างตัวเอง และพบว่ามาร์คมันก็แข็งแรงใช้ได้อ่ะ เรื่องเหล้านี่ดื่มได้เยอะเหมือนกันนะ

“นั่นไม่ใช่ประเด็น ผมไม่ได้กลัวร่างตัวเองเมา แต่ไม่อยากให้มีแอลกอฮอล์อยู่ในร่างตัวเองเข้าใจไหม ที่คุณหายหัวไปสองอาทิตย์นั่นก็ทั้งดื่มทั้งเที่ยวแค่นั้นร่างกายก็แย่พอแล้ว อย่าคิดว่ายังอายุน้อยก็จะใช้ชีวิตยังไงก็ได้ตามต้องการ คุณต้องรู้จักดูแลสุขภาพบ้างรู้ไหม ถ้าเรากลับร่างไม่ได้คุณจะต้องใช้ร่างโทรมๆ ของผมไปอีกหลายสิบปีเลยนะ”

“เอ่อ

“ผมไม่อยากจะบ่นหรอกนะ แต่คุณควรเปลี่ยนพฤติกรรมซะบ้าง และการที่คิดว่าผมแข็งแรงสุขภาพดีอยู่แล้วนี่กำลังทำให้คุณใช้ชีวิตอย่างประมาท ถ้าไม่อยากขี่ม้าก็ไปทำอย่างอื่น ผมเป็นสมาชิกวีไอพีของฟิตเนสด้วย ไม่เห็นบัตรสมาชิกในกระเป๋าตังบ้างหรือไง คิดจะไปบ้างไหม เคยไปแต่ผับบาร์ล่ะสินะ”

นี่คือไม่อยากบ่นเหรอ?

อื้อหือ ถ้าใครได้นายนี่ไปเป็นผัวหรือไปเป็นเมียนะต้องเหมือนตกนรกแน่ๆ ด่าไม่มีจังหวะให้อ้าปากแทรกเลยอ่ะ!

แบมแบมยกมือยอมแพ้แล้วทำท่าอยากเข็นรถเข็นต่อเต็มแก่ ผายมือเชิญให้มาร์คเดินซื้อของต่อ

มาร์คถอนหายใจ มองอย่างไม่พอใจ สะบัดปลายผมสามสิบเซ็นฯแล้วเดินนำไป แบมแบมถอนหายใจบ้าง

“นายลืมไปนะว่าฉันไม่ใช่เด็กอนามัยอย่างนาย” แบมแบมเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะยืนเท้าแขนกับรถเข็นรอมาร์คเลือกเส้นสปาเก็ตตี้

“คุณคิดว่าผมบังคับและก้าวก่ายใช่ไหม”

...

“ผมไม่ได้บังคับ ผมเป็นห่วง”

“ห่วงคุณ ไม่ได้ห่วงร่างตัวเอง”

มาร์คหยิบสปาเก็ตตี้ที่ต้องการใส่รถเข็นแล้วเดินต่อไป ทิ้งให้แบมแบมยืนอึ้ง

เอ๊ะ..หูฝาดป้ะ มาร์คบอกว่าห่วงเธอเหรอ?

“นายไม่ได้เกลียดฉันแล้วเหรอ”

แบมแบมเข็นรถเข็นตาม มาร์คดูรายการของที่ลิสต์ไว้ในโน้ตโทรศัพท์

“ไม่นี่ เราได้รู้จักกันแล้ว เป็นรูมเมทกันแล้ว นั่นหมายความเราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่ อะไรที่ไม่ดีมันก็ต้องเตือนกันบ้างไม่ใช่หรือไง”

“นายเป็นคนเข้มงวดมากเกินไปนะมาร์ค” แบมแบมตัดสินใจบอกตรงๆ เจ้าตัวอาจจะไม่รู้เนาะ

มาร์คหันมามองหน้าแบมแบม ร่างสูงคิดว่ามาร์คจะบ่นขัดแต่เมื่อไม่ได้พูดอะไรก็เลยเอ่ยต่อ

“นายอาจจะหวังดี..อ่า ก็หวังดีนั่นแหละ พอเข้าใจ ทุกอย่างในชีวิตนายมันต้องเป๊ะ ต้องดี ต้องเลิศ นายจะเปลี่ยนตัวฉันกลายเป็นสาวเพอร์เฟ็กต์มันก็ไม่ใช่ปัญหาถ้านายทำแล้วมีความสุข แต่ถ้าเอาความหวังดีไปยัดใส่คนรอบข้าง บางครั้งแม้จะรู้ว่าปรารถนาดีแต่มันก็อึดอัดนะ”

“แต่ก็ขอบใจที่เป็นห่วง มันก็ไม่ได้แย่”

แบมแบมก็พูดไปซะอย่างนั้น ไม่อยากจะบอกว่ารู้สึกดีเหมือนกันที่มีคนมาห่วง

ตอนเป็นผู้หญิงเธอก็ใช้ชีวิตได้สุดเหวี่ยงจนแม่บ่น พอได้มาใช้ร่างผู้ชายที่ทำอะไรหลายอย่างได้สะดวกกว่าก็เลยยิ่งใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ไปใหญ่

“เฮ้..ไม่พอใจรึเปล่า”

แบมแบมก้มมองคนที่ยืนนิ่ง มองขวดซอสในมือ มาร์คถอนหายใจอีกครั้ง เงยหน้ามองแบมแบม

“เปล่า คำพูดของคุณทำให้ผมสะกิดใจอะไรขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง”

“อะไรเหรอ”

“เพราะผมไปยุ่งกับชีวิตคนอื่นมากเกินไปกระทั่งน้องตัวเองหรือเปล่า โจอี้ถึงไม่ค่อยสนิทกับผม แต่พอคุณเป็นพี่ชายแกแทนแกถึงได้สนิทสนมกับคุณมาก”

“จะให้ตอบจริงๆ ป้ะ”

“อืม”

“น่าจะใช่อย่างนั้นแหละ”

“เหรอ..

“แต่นายก็ไม่ใช่คนน่ารำคาญอะไรมากมายหรอกนะ เมื่อก่อนฉันก็คิดว่านายน่าหมั่นไส้ แต่ตอนนี้ก็เฉยๆ แล้วแหละ”

แบมแบมไม่อยากให้มาร์คคิดมาก หมอนี่มันเป็นคนจริงจังนี่นา

“คุณพยายามปลอบผมเหรอ”

“ก็..ประมาณนั้นมั้ง”

แบมแบมไหวไหล่น้อยๆ มาร์คค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา

“ขอบใจ”

แบมแบมชะงักไปนิดหนึ่งเลยทีเดียว พอมาร์คเดินต่อเธอก็ยกมือขึ้นกุมอก

เฮ้ย ใจเต้นไปนิดนึงเลยอ่ะ!

บ้าไปแล้ว เธอใจเต้นกับนายมาร์คเนี่ยนะ เธอชอบร่างตัวเองเหรอ?!

ไม่ๆ ไม่สิ ไม่ใช่เพราะร่าง ตอนมองตัวเองเธอไม่ได้คิดว่าเป็นตัวเธอเองมาสักพักแล้ว

อย่าบอกนะว่าเธอชอบมาร์คน่ะ..

 

 

 

 

 “เหม่ออะไรแบมแบม มากินข้าวได้แล้ว”

มาร์คเดินมาเรียกคนที่นั่งจ้องทีวีแต่เหมือนไม่ได้สนใจรายการทีวีเลยสักนิด แบมแบมมองหน้ามาร์คนิ่งๆ แล้วลุกไปที่โต๊ะอาหารเงียบเชียบ

“เป็นอะไรอีกล่ะ”

“เปล่า”

“เชื่อตายล่ะ”

“ไม่เชื่อก็ตามใจนาย”

มาร์คแปลกใจ แบมแบมแปลกไปตั้งแต่ตอนซื้อของที่ห้างแล้วนะ ถ้าเจ้าตัวไม่อยากเล่าก็ช่างเถอะ

 

 

 

 

พอกินอิ่มแบมแบมก็ไปนอนเล่นบนโซฟา ปล่อยให้มาร์คจัดการล้างจานไปคนเดียว

ไม่ใช่เธอไม่อยากช่วยนะ แต่มาร์คบอกว่าวุ่นวายเลยไล่เธอออกมาจากครัว

“ไม่อ่านหนังสือเหรอแบมแบม”

ร่างบางที่ทำงานในครัวเสร็จแล้วเดินมานั่งที่โซฟาพร้อมวางหนังสือในมือลงบนโต๊ะ คนที่นอนดูหนังเหลือบมองมาร์คนิดหน่อย

“ดูหนังจบก่อน”

“ทำไมเป็นคนชอบผลัดแบบนี้นะ”

“เออน่า เรื่องของฉัน” แบมแบมตอบปัดอย่างรำคาญ

“เรื่องของคุณแต่มันเกรดของผม”

“จ้าพ่อ”

“อย่ามาล้อเลียนกันนะ”

มาร์คเอื้อมมือหยิกขาคนที่นอนกระดิกขาไปมาอย่างสบายอารมณ์ แบมแบมหดขาหนี

“ยัยนี่หนิ!

เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ”

แบมแบมชะงัก ทั้งคู่ต่างเงียบกันไปครู่เลยทีเดียว

แบมแบมถอนหายใจนอนแผ่ เลิกสนใจหนังชั่วคราว

“แย่แล้วนะเนี่ย ฉันเริ่มติดภาพนายเป็นผู้หญิงแล้วล่ะ ทำไงดี”

“คุณอย่าพูดให้ผมกลัวสิ นี่หน้าคุณนะ ร่างคุณ คุณจะมาพูดเหมือนเป็นคนแปลกหน้าไม่ได้”

มาร์คหน้าเสีย ฟาดขาให้อีกสักที

“ตอนนี้ดูที่เพศสภาพเถอะ เรื่องข้างในช่างมัน ฉันคิดว่า ฉันชอบนายว่ะ

แบมแบมตัดสินใจบอกตามตรง รู้สึกอะไรก็บอก อยู่ด้วยกันมาหลายวันจนเริ่มชิน ถ้าชีวิตต่อจากนี้จะมีมาร์คอยู่ด้วยกันตลอดเธอก็โอเค

มาร์คอึ้ง ก่อนจะได้สติแล้วผุดลุกขึ้นยืน

“คุณบ้าไปแล้ว”

“ฉันชอบนาย”

ร่างสูงมองชายหนุ่มในร่างหญิงสาวด้วยสายตาจริงจัง ไม่มีทีท่าล้อเล่นอย่างที่แบมแบมเคยเป็นมาตลอด

มาร์คถึงกับหายใจติดขัด ไม่คิดว่าจะมีวันนี้จริงๆ แบมแบมเคยขอคบเขาเพราะตอนนั้นจิตใจสับสน แต่เท่าที่อยู่กันมาหลายวัน แบมแบมกลับมาเป็นปกติแล้ว

ที่บอกว่าชอบนี่น่าจะจริง

“ผม

“ไม่ต้องตอบรับก็ได้ถ้าใจนายไม่ได้ชอบฉัน แต่ฉันอยากจะบอกนายอีกสักอย่างว่า

แบมแบมลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือมาจับมือเรียวที่ด้านเพราะเล่นดนตรี

“อะไร..

“ต่อจากนี้ฉันจะจีบนายนะมาร์คต้วน^^

“ว่าไงนะ?!OoO!

แบมแบมอาศัยจังหวะที่มาร์คกำลังอึ้งลุกขึ้นยืน หอมแก้ม แล้วก็เผ่นหนีเข้าห้องนอนไปอาบน้ำ

“ยัยบ้านี่!

 

 

 

 

 

นอนไม่หลับ

ร่างบางพลิกตัวไปมาบนที่นอน ฟังเพลงก็แล้ว อ่านหนังสือก็แล้ว นับแกะก็แล้ว ไม่มีอะไรดีขึ้น เขาเลยตัดสินใจลุกขึ้นนั่งพิงหลังกับหัวเตียง เอื้อมมือหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูบนโต๊ะข้างเตียงมาโทรหายองแจ

ไม่ไลน์มันแล้ว ขี้เกียจพิมพ์ ไม่ทันใจ

“ฮัลโหลยองแจ นอนยัง”

<ยังจ้า ดูซีรี่ส์อยู่ ว่าไงมาร์ค มีอะไรเหรอ>

มาร์คได้ยินเสียงละครแว่วๆ ก่อนมันจะหยุดไป มือเล็กกำผ้าห่มที่กองบนตัก

“วันนี้แบมแบมบอกว่าชอบผม”

<ว่าไงนะ!>

มาร์คถึงกับหลับตา เอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูแทบไม่ทัน

<มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ สติแตกอีกแล้วเหรอ อย่างนั้นมาร์คอาจไม่ปลอดภัยนะ เกิดมันบุกเข้าห้องไปปล้ำจะทำไง มานอนบ้านยองแจก่อนเถอะ เดี๋ยวยองแจให้คนรถไปรับ>

ยองแจพูดรัวๆ แทบไม่หายใจ มาร์คขำ ขณะเดียวกันก็ดีใจที่ยองแจเป็นห่วง

“เปล่า เขาไม่ได้บ้าบอสติแตกหรอก วันนี้มาแบบจริงจัง และบอกว่าจะเริ่มจีบผมด้วย”

<ต๊ายตาย เป็นสาวเป็นแส้จีบผู้ชายก่อน แล้วมาร์คว่าไง เซย์เยสหรือเซย์โน>

“ก็ไม่ได้ตอบอะไร รอดูท่าทีพรุ่งนี้ก่อนว่าจะยังไง อาจจะเปลี่ยนใจก็ได้”

มาร์คไม่กล้าเล่าให้ยองแจฟังว่าถูกแบมแบมหอมแก้มไปแล้วด้วย

<แล้วมาร์คชอบแบมแบมบ้างไหม>

“ก็..เขาก็เป็นคนดีนะ”

<หมายความว่าไงอ่ะ มีใจให้แล้วรึยัง>

“อาจจะ”

<กรี๊ดดดดด>

มาร์คคิดว่าหูเขาน่าจะดับชั่วคราวแล้วล่ะ จู่ๆ ก็กรี๊ดนะยองแจ

<ฮืออออ ฟินอ่ะ แค่คิดว่ามีชายหนุ่มรูปงามมาตามจีบเพื่อนยองแจก็ฟิน>

“เดี๋ยวๆ แบมจีบผมนะ ผมไม่ได้ไปจีบเขา”

<ตอนนี้สลับร่างกันนะคะคุณ ข้างในมีแต่พวกเราที่รู้ ร่างมาร์คมาจีบร่างแบมแบม มันดีอ่ะ!>

“ถ้าจะให้พูดความรู้สึกที่มีต่อเขา..ผมเอ็นดูเขานะ เขามีมุมอื่นนอกจากมุมเท่ๆ ด้วย”

<แบมแบมมันนิสัยน่ารัก ยองแจคอนเฟิร์ม>

“ยองแจว่าผมควรจะทำยังไง”

<ก็ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปอย่างที่ควรเป็นนั่นแหละ อย่าไปพยายามอะไรมากให้มันเหนื่อยเลย ใช้ชีวิตในแต่ละวันให้ดีและให้ผ่านพ้นไปได้โดยไม่มาเสียใจทีหลังก็พอแล้ว ฟ้าอาจจะกำหนดชะตาของมาร์คและแบมแบมมาแบบนี้นะ>

“นั่นสินะขอบใจนะยองแจ”

<ไม่เป็นไร มีอะไรก็โทรมาระบายได้ เรื่องของแบมแบมน่ะนอกจากตัวมันเองก็มียองแจนี่แหละที่รู้ทุกอย่างจ้ะ>

มาร์คหัวเราะน้อยๆ กล่าวขอบอกขอบใจแล้วปล่อยให้ยองแจไปดูละครต่อ

ร่างบางค่อยๆ ล้มตัวนอนตามเดิม คราวนี้ทำจิตใจให้ว่างไม่คิดอะไร สักพักก็ผล็อยหลับไปได้โดยไม่รู้ตัว

 

 

 

 

มาร์คกดเครื่องปิ้งขนมปังให้ทำงานแล้วหันไปจัดเบคอนและไส้กรอกใส่จาน

“หิวอ่ะ”

มาร์คเงยหน้ามองคนที่เดินโซเซหัวยุ่งมาเกาะเคาท์เตอร์ ร่างของเขาสวมกางเกงนอนขายาวตัวเดียว ซึ่งก็ดีมากแล้ว

วันแรกที่อยู่ด้วยกันแบมแบมยังติดนิสัยแก้ผ้านอนอยู่เลย

“ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเลย” มาร์คตีมือคนที่เอื้อมจะมาหยิบไส้กรอกไปกินดังเพี๊ยะ แบมแบมสะบัดมือเร่า หายงัวเงียเป็นปลิดทิ้ง

“ไม่เห็นต้องตีเลย บอกเฉยๆ ก็ได้นี่”

“บอกดีๆ แล้วจะหยุดไหม?”

“ไม่”

มาร์คมองค้อน ส่งสายตาจิกกัด แบมแบมหัวเราะพลางลุกไปเปิดตู้หยิบนูเทลล่าและแยมออกมาวางที่โต๊ะอาหารขนาดสี่ที่นั่ง

ขณะที่แบมแบมยังใส่กางเกงนอนตัวเดียว แต่มาร์คแต่งตัวทำผมเตรียมตัวไปเรียนแล้วเรียบร้อย

“วันนี้ไปดูหนังกันไหม”

“เรื่องอะไร”

“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่หนังผี”

“ผมชอบดูหนังผี”

คราวนี้แบมแบมเป็นฝ่ายมองค้อนบ้าง มาร์คอมยิ้ม

“คุณดูหนังที่ห้องทุกวันยังไม่เบื่ออีกเหรอ”

“มันไม่เหมือนกันนี่”

“ตามใจ คุณมีเรียนถึงห้าโมงนี่ จะให้ผมจองตั๋วให้ก่อนไหม”

“อือ จองเลย”

“มาเอาขนมปังไปหน่อย”

มาร์คใช้คนที่กำลังหยิบเบคอนเข้าปากเคี้ยวหงับ ส่วนตนเองก็เปิดตู้เย็นหยิบชามสลัดที่ทำไว้ตั้งแต่เมื่อคืนออกมาวางบนเคาท์เตอร์ แล้วตักแบ่งใส่สองชามที่เล็กกว่าให้เท่าๆ กัน

“ฉันมันพวกไม่กินนมจนเพื่อนล้อประจำว่าเตี้ย แต่ตอนนี้คิดว่ามันก็โอเคอยู่นะ”

คนที่เอาขนมปังปิ้งใส่จานเสร็จแล้วมายืนอยู่ด้านหลังมาร์คที่กำลังเทนมจากกล่องใส่แก้ว ยันมือกับเคาท์เตอร์จนร่างเล็กตกอยู่ในอ้อมแขนไปโดยปริยาย

“อย่ารุ่มร่ามได้ไหม เกะกะจริง”

 มาร์คเริ่มชินกับการแตะเนื้อต้องตัว ศอกใส่หน้าท้องเปลือยเปล่าไปหนึ่งทีแรงๆ

“เขินป้ะ”

“ไม่นี่”

“มีอะไรติดผมแน่ะ หันมาสิ”

“ไหน” มาร์คหันกลับมา ยกมือแตะๆ ตรงศีรษะตัวเอง เปิดโอกาสให้คนตรงหน้าฉวยจังหวะหอมแก้มรับยามเช้าไปหนึ่งฟอด

“แบมแบม!

“กินข้าวเช้ากันเถอะ หิวแล้วอ่ะ” แบมแบมถือแก้วนมและแก้วน้ำผลไม้อย่างละแก้วไปที่โต๊ะอาหาร ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มาร์คอยากจะเขวี้ยงด้วยเครื่องปิ้งขนมปังจริงๆ เลย

อย่าให้เขากลับคืนร่างได้แล้วกัน เขาเอาคืนแน่คอยดู!

 

TBC. 

 

**

กราบขออภัยที่หายไปน้านนาน

            ตอนหน้าไปเดทกัน

จะกลับมาอัพเรื่องเก่าๆ อย่างจริงจังแล้วเน้อ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,302 ความคิดเห็น

  1. #1246 ปากกาไร้ดาม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 17:50
    นึกภาพตอนได้กันไม่ออก5555
    #1,246
    0
  2. #1169 Mintx2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 05:59
    ฮือหวานนนน
    #1,169
    1
  3. #1157 vandabam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 20:06
    ฮือๆๆๆๆ เราไปอยู่ไหนมา ทำไมเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ มันสนุกมาก มันดีมาก อ่านแล้วเพลินสุดๆ นั่งอ่านทั้งวันตั้งแต่ต้นจนตอนล่าสุด มันหยุดไม่ได้จริงๆค่ะ เหลือบตามองวันที่อัพเรื่องนี้ตอนล่าสุดมันเดือนกว่าๆมาแล้ว ได้แต่ภาวนาขอให้ไรท์ไม่เทเรื่องนี้นะคะ เราจะรอคอยอ่านตอนต่อไปอย่างมีความหวัง ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ ^^
    #1,157
    1
    • #1157-1 mbth96 (จะออกไปแตะขอบฟ้า)(จากตอนที่ 11)
      7 มกราคม 2561 / 16:25
      ขอบคุณจ้า มาช้าดีกว่าไม่มาน่า ไม่เทแน่นอน เตรียมเปิดพรีฯแล้วจ้ะ
      #1157-1
  4. #1156 BBPKK_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 07:22
    โอ้ยยยยย แม่!! เขินอ่ะ ฮื่ออออออ คือแบบทั้งคู่ดีมาก แบมแบบ....ชอบบบ5555 ขอให้เค้าได้กันร่างนี้สักครั้งจะฟินมาก55555
    #1,156
    0
  5. #1154 Cake__Cake (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 09:01
    น่ารักกกกกกกกกกก
    #1,154
    0
  6. #1150 Sorny_Chuly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 14:31
    กลับมาอัพเถอะค่ะไรท์ เราให้อภัยแล้วนะ T^T
    #1,150
    0
  7. #1149 เมียยุนกิ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 21:18
    อยากให้มาร์คคืนร่างไวๆแล้วเอาคืนแบมๆ
    #1,149
    0
  8. #1148 markt_9397 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 12:25
    ต้องกลับมาอัพจริงๆนะคะฮืออออ
    #1,148
    0
  9. #1141 ChuiiBM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 00:06
    ประโยคสุดท้ายนี่อยากเห็นคุณมาร์คกลับร่างเลยค่ะ ฮืออออ
    #1,141
    0
  10. #1140 sora (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 19:42
    ชอบจัง สรุปอะไรยังไงคะแบม
    #1,140
    0
  11. #1139 vachara_mo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:56
    555 ทำไมเราชอบให้แบมแบมเมะ และมาร์คเคะ อ่า



    แบมแบมในร่างมาร์คนี่ขี้เล่น เจ้าชู้จริงๆ ชอบมากกกกก

    มาร์คในร่างแบมแบมนี่น่าทะนุถนอมอ่า



    ปล.ไรท์จ๋า อย่าลืมอัพMy Boy Friend is my Best Friend กะ เขยไทยสะใภ้เมกาด้วยนะ

    รออออออออออออออให้เขาได้กันนนนนนนนนนนน อย่างใจจดใจ่อกันเลยทีเดียว

    #1,139
    0
  12. #1137 0827172910 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 21:37
    ยินดีต้อนรับกับมานะไรท์ คิดถึงนึกว่าจะไท่มาต่ออีกแล้วหายไปนานมาก ยัวไงก็สู้ๆรอมาต่ออยู่ ว่าแต่เมื่อไหร่จะคืนร่าง5555
    #1,137
    0
  13. #1136 ปีใหม่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 22:49
    อ้ากกกกก แทบรอเค้ากลับร่างเดิมไม่ไหวแล้ว
    #1,136
    0
  14. #1135 julloveloveplay (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 13:22
    welcome back ค่าาาาา คึดถึงมากกกกกกกกก
    #1,135
    0
  15. #1134 susanni (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:59
    เยยยยยยยย่

    ดีใจไรท์กลับมาแล้วววว
    #1,134
    0
  16. #1133 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 08:00
    ดีใจอ่ะไรท์กลับมาอัพซะที คิดถึงงงง
    #1,133
    0
  17. #1130 Varcen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 20:30
    กราบบบบบบบไรท์ค่ะ welcome back เรื่องนี้คือรักมาก คือชอบบบบมาก จริงๆอยากให้แบบมีอารมณ์สลับร่างกันได้พักนึง แบบให้มาร์คเอาคืนแบมแบมได้ คงจะฟินหน้าดู(-///-)
    #1,130
    0
  18. #1128 ZuZa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 23:04
    ดีใจมากที่ไรท์กลับมาอัพ เปิดเข้ามาอ่านวนเป็นสิบๆ รอบ แอบถอดใจนึกว่าไรท์จะไม่แต่งต่อซะแล้ว คือเราชอบเรื่องนี้มากๆๆๆ อ่านแล้วรู้สึกมีความสุข ดีใจจริงๆ นะคะ จะรออ่านต่อเร็วๆ น้า ชอบความรุกแรงของแบมมาก เขินนนน
    #1,128
    0
  19. #1127 momay_tit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 16:22
    ฟินนนนน อื้ออออ ดีงามอ่ะ
    ไรท์ ขอบคุณที่อัพน้าาา รอมาเสมอเลย เรื่องนี้
    #1,127
    0
  20. #1126 sabyde (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 07:35
    ขอบคุณค่ะ
    อ้ากกก เขิน เขาเริ่มชอบกันแล้ว
    #1,126
    0
  21. #1125 B&#9825;Bunny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 10:57
    คิดถึงไรท์มาก กลับมาอัพต่อเร็วๆนะ เก๊าเป็นกำลังจุยให้ ♡
    #1,125
    0
  22. #1124 _gujellal_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 10:00
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #1,124
    0
  23. #1123 _gujellal_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 18:29
    รุกแรงมากค่ะ~
    #1,123
    0
  24. #1122 Lada_june (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 22:21
    แบมจะเริ่มจีบมาร์คแล้ว น่ารักอ่ะเขินนนนเลย

    คิดถึงมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #1,122
    0
  25. #1121 sobu10 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 19:54
    โอยยยยฟินมาก ดีใจที่ไรท์กลับมา ชอบเรื่องนี้มาก รอจริงๆนะ
    #1,121
    0