(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 4 : Chapter 3 แต่งงาน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,897
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 604 ครั้ง
    12 ส.ค. 58

 

 

 

 

 

 

แบมแบมนั่งอ่านนิตยสารรอมารดาที่กำลังลองชุดราตรีในห้องลองเสื้อ คุณแม่เองก็ต้องหาชุดสำหรับงานแต่งของเขาเช่นกัน มาดูเผื่อของคุณพ่อด้วย

ฮีเอนั้นชวนสามีมาด้วยกันแล้ว แต่เขาไม่ยอมมา ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่ยอมรับรู้ด้วยว่างานแต่งของลูกชายนั้นคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว ซึ่งแบมแบมเองก็เข้าใจว่าเป็นเพราะพ่อไม่อยากให้เขาแต่งงาน แต่ทำอย่างไรได้ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว

“คุณโซจิน สวัสดีค่ะ” แบมแบมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือมองเจ้าของชื่อที่คุณลีเจ้าของร้านเสื้อแห่งนี้ทักทาย แต่มองเพียงแค่แวบเดียวก็ก้มลงสนใจนิตยสารในมือต่อ

“สวัสดีค่ะ พาเพื่อนมาหาชุดสวยๆ ใส่สักชุดน่ะค่ะ” โซจินพูดจบก็มีหญิงสาวอีกคนก้าวตามมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เธอกำลังสนใจกับการหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าถือสีขาวของตน

“ว้าว เพื่อนคุณโซจินสวยมากเลยค่ะ แต่ไม่เคยเห็นหน้าเลยนะคะ”

“จางซินเยวี่ยนค่ะเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ จะหาชุดไปงานแต่งเลยพามาใช้บริการที่ร้านคุณ”

คุณหนูปาร์คยิ้มกว้าง คุณเจ้าของร้านหน้าบานที่ได้ลูกค้าสาวไฮโซเพิ่มอีกหนึ่งราย เรียกหาพนักงานมาคอยดูแล

 “เอ๊ะ..” โซจินเอียงคอมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาสีขาวไม่ไกล รั้งแขนเรียวของเพื่อนที่กำลังจะก้าวตามพนักงานไป

“คุณกันต์พิมุกต์หรือเปล่าคะ?” ปาร์คโซจินทักทายแบมแบม  ร่างบางเลิกสนใจหนังสือเมื่อโซจินทักตน เขาส่งยิ้มให้เธอ พยักหน้ารับ

“ใช่จริงๆ!” โซจินร้องอย่างยินดีที่เห็นแบมแบมที่นี่

เธอเคยเห็นแบมแบมอยู่บ้างตามงานการกุศลเวลาที่แม่ลากเธอไป เธอตื่นเต้นที่เจอแบมแบมไม่ใช่เพราะรู้จักกันเป็นการส่วนตัว แต่เพราะโซจินเพิ่งรู้มาจากมารดาว่า คุณหนูคิมน่ะคือว่าที่ลูกสะใภ้ของมาดามมาร์ธา ตอนนี้เขาลือกันให้ทั่ว

ซินเยวี่ยนหันมองแบมแบมทันที เด็กที่ไม่ดึงดูดสายตาและชวนมองข้ามไปได้ง่ายๆ คนนี้น่ะเหรอคือเจ้าสาวของคุณมาร์คคนนั้น!

ซินเยวี่ยนเดินมานั่งที่โซฟายาวตัวเดียวกับแบมแบมทันที โซจินขอให้พนักงานไปดูแลคนอื่นก่อน จากนั้นตัวเธอจึงเดินมานั่งที่อาร์มแชร์ใกล้กับเพื่อนสาว

“ปาร์คโซจินค่ะ เราเคยเจอกัน จำได้มั้ยคะ?” โซจินทักทายด้วยไมตรีจิต แบมแบมค้อมศีรษะให้เล็กน้อย

“จำได้ครับ คุณปาร์ค”

“เรียกพี่โซจินก็ได้ค่ะ”

“ครับ” แบมแบมยิ้มให้เธอแม้จะงงๆ อยู่บ้างที่เธอมาคุยด้วย

“มาซื้อชุดที่นี่เหมือนกันเหรอคะ”

“ผมมาเป็นเพื่อนคุณแม่น่ะครับ”

“ยินดีด้วยนะคะที่กำลังจะแต่งงานแล้ว” ไม่ใช่คำยินดีจากโซจิน แต่เป็นจากหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

แบมแบมหันไปขอบคุณเธอตามมารยาท ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าเรื่องงานแต่งเขานี่คนรู้ไปมากแค่ไหนกัน ที่รู้เพราะเป็นงานของลูกชายมาดามหรือเปล่า เขามั่นใจว่าครอบครัวเขาคงไม่เป็นที่รู้จักกว้างขวางขนาดนี้ ไปไหนก็มีแต่คนทัก

ซินเยวี่ยนมองแบมแบมตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าอย่างไร้มารยาทจนคนถูกมองก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรจากเธอ แต่เพราะเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีแบมแบมจึงไม่คิดอะไร

“คุณมาร์คคงรักคุณมากนะคะ”

“ไม่หรอกครับ”

“อย่าถ่อมตัวเลยค่ะ ถ้าไม่รักเขาก็คงไม่แต่งงานกับคุณแน่ๆ” ซินเยวี่ยนยิ้มหวาน แต่นัยน์ตาไม่ยิ้ม มันเต็มไปด้วยความริษยา และแบมแบมก็ไม่ได้โง่จนไม่รู้

ร่างบางเริ่มคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่ได้อยากจะคุยด้วยดีๆ แน่นอน แบมแบมนิ่ง ไม่ได้พูดอะไรเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยากสื่อหมายความว่าอย่างไร

“พอน่าซินเยวี่ยน ไปดูชุดกันเถอะ” โซจินแทรกขึ้นเพราะไม่อยากให้ซินเยวี่ยนหาเรื่องแบมแบม

“ชุดน่ะดูเมื่อไรก็ได้ ชุดที่เราตั้งใจมาซื้อก็ซื้อเพราะจะใส่ไปงานของคุณกันต์พิมุกนี่นา ถ้าไม่รบกวนจนเกินไปช่วยเลือกหน่อยได้ไหมคะ” ซินเยวี่ยนถือวิสาสะจับแขนแบมแบม จิกเล็บยาวลงบนเนื้อแบมแบม ร่างบางมุ่นคิ้วเล็กน้อยด้วยความเจ็บ เขาจับมือของซินเยวี่ยนออกอย่างสุภาพ

“อย่าถือตัวนักเลยค่ะ ไปด้วยกันแปบเดียวคงไม่เป็นไร” ซินเยวี่ยนดึงมือแบมแบมแล้วออกแรงฉุดลากให้เดินไปด้วยกัน โซจินขยับเข้าขวาง

“ซินเยวี่ยนอย่าก่อเรื่อง!

“เรื่องของฉัน! ถอย”  โซจินก็แค่ห้ามเป็นมารยาท แต่ก็หลีกทางให้เพื่อนพาแบมแบมไป

ซินเยวี่ยนดึงแบมแบมไปยังห้องลองชุดฝั่งผู้ชาย ผลักร่างบางเข้าไปในห้องแคบๆ แล้วตามเข้าไป ปิดประตู

“คุณจะทำอะไร” แบมแบมชนผนังห้องลองชุด ถามอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้วางใจ ซินเยวี่ยนกอดอกพิงประตูกันแบมแบมหนี รอยยิ้มเสแสร้งหายไปจากใบหน้าสวยงามแล้ว

ซินเยวี่ยนกวาดตามองร่างผอมบางของเด็กหนุ่มวัยกำลังโตแล้วเบ้ปาก เหยียดยิ้มหยัน

ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ สวยก็ไม่สวย ส่วนโค้งส่วนเว้าอะไรก็ไม่มี หน้าตาก็จืดชืด ไม่ใช่แค่หน้าด้วย ทั้งตัวก็จืดไปหมด ถึงตัวจะนุ่มนิ่มก็เถอะ เธอมีอะไรที่สู้เด็กคนนี้ไม่ได้บ้าง เธอสวยกว่าตั้งเยอะ ทำไมคุณมาร์คต้องแต่งงานกับเด็กคนนี้ด้วย ไม่เหมาะสมกันเลย!

ในใจของซินเยวี่ยนตอนนี้เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจนแสดงออกมาทางสีหน้า แบมแบมใจหาย คิดว่าผู้หญิงคนนี้อาจเป็นหนึ่งในสาวๆ ของคุณมาร์คก็ได้

“ถอยออกไปเถอะครับ” แบมแบมขยับก้าวแต่โดนซินเยวี่ยนผลักเข้าติดผนังจนเจ็บ แบมแบมไม่อยากทำร้ายเธอจึงไม่ได้ใช้แรงผลักไส ยกแขนขึ้นป้องกันตัวเองเผื่อเธอจะทำร้ายเอา

“คุณไม่คู่ควรกับเขาสักนิดเดียว”

“ผมรู้” ไม่ต้องให้คุณคนสวยบอกแบมแบมก็รู้ตัวเองดี

“รู้แล้วทำไมต้องแต่งงานกับเขาด้วย!” ซินเยวี่ยนกระชากแขนแบมแบมใช้แรงกดแขนเรียวตรึงกับผนังห้อง สายตาโกรธเกรี้ยว แบมแบมมองสบดวงตาเรียวสวยของเธอ นึกเสียดายความสวยของเธอจับใจ ถ้าเธอไม่แสดงอารมณ์ด้านร้ายๆ ออกมาเธอคงเหมือนนางฟ้าเดินดิน

“ผมก็ไม่ได้อยากแต่ง แต่คุณแม่ให้แต่งนี่นา คุณมาหาเรื่องผมก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะครับ”

แบมแบมใจเย็น เขาไม่เคยมีปัญหาอะไรกับเธอ ไม่รู้จัก ไม่จำเป็นต้องโกรธเธอที่ทำกิริยาไม่ดีใส่เขา เธอคงมีเหตุผลถึงมาแสดงอารมณ์ใส่เขาแบบนี้ อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วเรื่องหนึ่ง

เธอไม่อยากให้เขาแต่งงานกับคุณมาร์ค อาจจะเพราะเธอรักคุณมาร์คมากก็ได้

“ยังไงคุณก็จะแต่งกับเขาใช่ไหม?”

“ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องยกเลิกงานแต่งเพราะคนที่ผมไม่รู้จักนี่” แบมแบมคิดว่าผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เหตุผลเสียเหลือเกิน เขาแต่งงานก็เพราะพ่อกับแม่ เขาสนใจแค่ท่านทั้งสองเท่านั้น คนอื่นจะเป็นยังไง จะทุรนทุรายก็ช่างสิ คนอื่นไม่ได้มาช่วยเหลือพ่อแม่เขานี่

ซินเยวี่ยนมองใบหน้าใสตามธรรมชาตินี่แล้วก็ยิ่งไม่พอใจ เธอบีบคางแบมแบมอย่างแรงจนร่างบางเจ็บ

“ถึงคุณจะแต่งงานกับคุณมาร์ค ฉันก็ไม่เลิกยุ่งกับเขาหรอกจำเอาไว้ด้วย คุณมาร์คต้องเป็นของฉัน!” หญิงสาวประกาศกร้าวให้แบมแบมรู้เอาไว้ หวังให้แบมแบมตกใจ หรือเสียใจจนร้องไห้ฟูมฟายที่มีคนคิดแย่งสามีตน

แบมแบมอึ้งเมื่อเจอพูดใส่หน้าแบบนี้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากผู้หญิงที่ไหนด้วยหูของตัวเอง

“คุณรักเขาหรือครับ..หรือว่าเป็นคนรักคุณมาร์ค?” แบมแบมไม่ได้น้ำตาคลอหรือมีท่าทางเสียใจ เด็กหนุ่มแค่แปลกใจและตกใจ แล้วถ้าคุณคนนี้เป็นอะไรกับคุณมาร์คจริง เขาก็รู้สึกผิดนะที่แย่งคุณมาร์คมาจากเธอทั้งที่เขาและคุณมาร์คไม่ได้รักกัน

“อย่ามากวนประสาทฉันนะ!” ซินเยวี่ยนจิกเล็บลงบนผิวแก้มนวล แบมแบมดึงมือเธอออกจับมือเธอไว้ไม่ให้ทำร้ายตนอีก ซินเยวี่ยนใช้มืออีกข้างตบเข้าที่แก้มใสอย่างแรง แบมแบมตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้กำลังกับคนที่เพิ่งเคยพบหน้า

“อย่าคิดว่าคุณมาร์คเขาเลือกคุณแล้วจะมาเยาะเย้ยฉันได้นะ ตราบใดที่ฉันทำให้คุณมาร์คหย่ากับคุณไม่ได้ ฉันไม่รามือแค่นี้แน่!

เมื่อถูกตบหน้าแบมแบมก็ไม่ทนอีกต่อไป ตามประสาคุณหนูที่โตมาโดยมีพ่อแม่ทะนุถนอม แบมแบมไม่พอใจที่อีกฝ่ายมาตบเขาอย่างไร้เหตุผล

“คุณเป็นใครมีสิทธิ์อะไรถึงมาตบหน้าผมแบบนี้ ผมไม่ใช่ญาติคุณนะ กรุณาอย่าทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้ใส่ผม ถึงผมจะเด็กกว่าแต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกกัน ผมไม่ว่าอะไรอยู่แล้วถ้าคุณต้องการคุณมาร์ค ผมใจกว้างพอ แค่สามีคนเดียวแบ่งกันใช้ได้เสมอ ผมไม่ถือสาหรอก แต่คุณควรทำอย่างนี้กับผมแค่คนเดียวนะครับคุณซินเยวี่ยน อย่าไปแย่งสามีคนอื่นเขาออกนอกหน้าอย่างนี้อีก ถ้าไม่ใช่ผมไม่มีใครเขายอมให้คุณมาทำอย่างนี้หรอกนะ เดี๋ยวคนเขาจะต่อว่าไปถึงพ่อแม่และครอบครัวคุณให้อับอายขายหน้าเอาได้”

แบมแบมดันซินเยวี่ยนที่กำลังตะลึงเพราะโดนตอกกลับให้พ้นประตูแล้วออกไปจากห้องลองเสื้อ

ร่างบางสะดุ้งเมื่อเจอเพื่อนของซินเยวี่ยนแอบฟังอยู่ โซจินยิ้มเจื่อนให้แบมแบม ร่างบางส่ายหน้า ถอนหายใจ

ขนาดยังไม่แต่งก็เจอขนาดนี้แล้ว ถ้ามีคนอื่นมาระรานเขาอย่างนี้อีกเขาคงต้องคุยกับคุณมาร์คให้รู้เรื่องเสียแล้ว คุณมาร์คจะมีสาวๆ สักกี่คนก็เรื่องของคุณมาร์ค แต่คนพวกนั้นต้องไม่มาทำร้ายเขาสิ! เขาไม่อยากคอยหวาดระแวงพวกเธอตลอดเวลาหรอกนะ

แบมแบมเอียงหน้ามองกระจกบานใหญ่ที่ติดบนผนังของร้าน เห็นรอยมือของซินเยวี่ยนชัดเจนเลยทีเดียว

ถ้าแม่มาเห็นต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอนเลย เมื่อแม่เห็นก็ต้องคาดคั้นและเขาไม่เคยโกหกแม่อยู่แล้ว ถ้าแม่รู้ว่าเป็นฝีมือผู้หญิงของคุณมาร์ค เรื่องนี้มีสิทธิ์ถึงหูมาดาม และเขาก็คงโดนคุณมาร์คเกลียดขึ้นอีก

เพื่อเป็นการตัดปัญหาเขาควรหลบหน้าแม่ออกจากร้านไปก่อน ถ้าเขากลับก่อนแม่คงไม่ว่าอะไร

 

 

แบมแบมไม่ได้ตบหน้าซินเยวี่ยน แต่ซินเยวี่ยนก็หน้าชาเพราะคำด่าไปเหมือนกัน และมันยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่ชอบหน้าแบมแบมมากขึ้นกว่าเดิม

“ซินเยวี่ยนแกทำอะไรลงไป โง่มากนะรู้หรือเปล่า มาดามรักเด็กคนนั้นมาก ถ้ามันไปฟ้องมาดามเราอาจจะแย่นะ” โซจินกระซิบกับเพื่อน ซินเยวี่ยนสะบัดแขนให้มือของโซจินหลุดไป หันมามองเพื่อนตาขวาง

“ฉันต้องได้คุณมาร์คมาเป็นของฉัน”

“เด็กคนนั้นร้ายไม่ใช่เล่นนะ”

“ฉันก็อยากจะรู้ว่ามันจะทำตัวเป็นเมียหลวงที่แสนดีไปได้นานสักแค่ไหน”

“ยังไงคุณมาร์คก็ต้องรักมันมากกว่าเธอ”

“ช่างสิ ฉันไม่ได้อยากให้เขารักฉันสักหน่อย ตอนนี้ฉันอยากให้เด็กนั่นมันทรมานใจบ้าง อยากอวดดีนักนี่!

โซจินส่ายหน้ากับความดื้อดึงของเพื่อน ซินเยวี่ยนนี่นิสัยเสียจริงๆ เลย หาใหม่เอาเองจะไม่ง่ายกว่าแย่งสามีของชาวบ้านเขาเหรอ?

ไม่ว่าใครก็ต้องเลือกเมียอยู่แล้ว ต่อให้เป็นคุณมาร์คที่รักอิสระเท่าชีวิต เขาก็ต้องเลือกภรรยาคุณหนูมากกว่าเพื่อนของเธอ

 30%

 

 

แบมแบมยืนนิ่งอยู่กลางร้านขายเฟอนิเจอร์สำหรับตกแต่งบ้าน อึ้งตั้งแต่ขึ้นรถมากับคุณมาร์คแล้ว

คุณมาร์คบอกแบมแบมว่ามาดามให้เขาและคุณมาร์คเป็นคนเลือกของแต่งบ้านกันเอง ส่วนบ้านที่ใช้เป็นเรือนหอนั้นคุณป้าจัดการซื้อให้เรียบร้อยแล้ว

เรือนหอที่มาดามหาให้สำหรับคู่แต่งงานใหม่คือ บ้านเดี่ยวสองชั้นContemporary Style เป็นแนวกลางๆ ผสมระหว่างสไตล์ Classic และสไตล์ Modern เข้าไว้ด้วยกัน จะเป็นบ้านที่ผสมผสานความอบอุ่นสบายของบ้านยุคก่อนกับการตกแต่งสมัยใหม่ที่เน้นความเรียบง่ายแต่ไม่หรูเกินไป อยู่กันแค่สองคนแต่บ้านใหญ่ไม่ใช่เล่นเลย และราคาตัวบ้านกับที่ดินแน่นอนว่าต้องแพงมากๆ

แบมแบมก็เพิ่งรู้ว่าเขาไม่ต้องย้ายไปอยู่กับมาดาม เขาไม่อยากอยู่กับคุณมาร์คแค่สองคนเลย

“ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ จะไปเลือกอะไรก็เลือกสิ แต่เอาที่มันมีรสนิยมเข้ากับตัวบ้านหน่อยนะ”

แบมแบมหันไปมองคุณมาร์คที่นั่งบนโซฟาสีดำหนานุ่มตัวอย่างทดลองนั่ง

ไม่ช่วยเรื่องงานแต่งแล้วยังจะไม่ช่วยเรื่องบ้านอีกเหรอ?

“อยากให้มีรสนิยมก็เลือกเองสิครับ”  แบมแบมไม่ได้กวนประสาท แค่ตามใจ ในเมื่อเขาดูเป็นคนไม่มีรสนิยมก็เชิญเลือกเองเถอะ น่าจะสบายใจกว่า เพราะอย่างไรบ้านก็อยู่กันสองคน ควรจะแต่งตามที่คุณมาร์คต้องการจะดีกว่า

“อย่ามาย้อนฉันนะ!

“แบมเปล่า”

“นายขับรถได้ไหม?” มาร์คเบื่อจะเถียงด้วย แบมแบมแปลกใจกับคำถาม

“ไม่เป็นครับ”

“ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปนายต้องไปเรียนขับรถ ฉันจะซื้อรถให้ ฉันไม่มีเวลามาคอยตามรับตามส่งนายทุกครั้งเวลาที่เราต้องไปไหนด้วยกันหรอกนะ”

“ไม่ต้องซื้อให้หรอกครับ ถ้าคุณมาร์คไม่มีเวลาจริงๆ แบมกลับเองได้” แบมแบมไม่อยากรับของจากมาร์ค ไม่ว่าจะราคาถูกหรือแพง และรถยนต์ก็เป็นของที่มีมูลค่ามากเกินกว่าจะรับไว้ได้อย่างสบายใจ

“ฉันให้เลขาจัดการเรื่องรถให้แล้ว” มาร์คเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือ เขาเพิ่งส่งข้อความบอกเลขาเรื่องรถของแบมแบม ถ้าไม่ต้องไปไหนมาไหนกับแบมแบมตลอดเวลาจะได้ลดเรื่องน่าเบื่อลงอีกเรื่อง

มาร์คไม่ได้ถามความสมัครใจ เขาตัดสินใจเลือกให้และแบมแบมต้องทำตามนั้น

“แต่ว่า”แบมแบมไม่อยากรับ เพื่อที่คุณมาร์คจะได้ไม่มาพูดจากไม่ดีเอาทีหลัง

“โตขนาดนี้แล้วยังไม่คิดจะขับรถด้วยตนเองบ้างหรือไง อย่าทำตัวเป็นคุณหนูไปหน่อยเลย จะต้องมีคนขับรถส่วนตัวไปตลอดชีวิตเลยเหรอ? หัดทำอะไรด้วยตัวเองบ้างสิ” มาร์คต่อว่าไม่เกรงใจ แบมแบมหน้าเสีย

“แบมไม่ได้กลัวลำบาก แบมแค่ไม่อยากได้ของจากคุณ” แบมแบมตัดสินใจพูดตามตรงว่าเขาไม่อยากได้รถคันนี้

“ไม่ต้องหยิ่งทำเป็นคนดีหรอก ยังไงนายก็แต่งกับฉันเพื่อกลบหนี้และกอบโกยจากแม่ฉันอยู่แล้ว รถคันนี้ฉันซื้อเพื่อความสบายใจของฉัน ไม่ได้อยากซื้อเพื่อเอาใจนาย” มาร์คยันตัวลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปดูของตกแต่งบ้านอีกทาง

แบมแบมยืนอึ้งกับคำดูถูกของคุณมาร์คที่ขยันพูดให้เขารู้สึกแย่ได้ไม่รู้จบ

ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึก บอกตัวเองว่าอย่าสนใจ ไม่ว่าใครก็ต้องคิดแบบเดียวกับคุณมาร์ค

ทนไม่ได้ก็ต้องทน

 

 

 

 

หลังจากซื้อของแต่งบ้านวันต่อมาคุณมาร์คก็ลากแบมแบมไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง มันเป็นการถ่ายภาพที่แย่ที่สุดเลยทีเดียว

เจ้าบ่าวและเจ้าสาวนั้นเมื่อยืนคู่กัน ทั้งช่างภาพและทุกคนที่เห็นต่างก็เอ่ยปากว่าช่างเหมาะสม แต่ภาพที่ออกมานั้นไม่เห็นวี่แววความรักหรือความสุขสำหรับวันพิเศษเลย

ไม่ว่าจะชุดแต่งงานหรือชุดลำลองรูปที่ออกมาทุกรูปนั้นไร้รอยยิ้มของทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ใครดูก็รู้ว่าทั้งคู่ไม่ได้รักกัน

 “คุณมาร์ค คุณแบมแบม ขอร้องล่ะครับ ยิ้มสักนิดเถอะนะครับ รูปมันออกมาไม่สวยเลย” คุณช่างภาพทนไม่ไหวเมื่อรูปที่ถ่ายออกมามันไม่สามารถเอาไปโชว์ที่ไหนได้เลย อย่าว่าแต่โชว์ในงานแต่ง รูปแบบนี้ต่อให้เอาเก็บไว้เฉยๆ ยังไม่น่าจะเก็บ

“ไม่มีอารมณ์แล้วจะให้ยิ้มได้ยังไง” มาร์คหน้าบึ้ง แบมแบมก็ไม่มีอารมณ์จะปั้นหน้ายิ้มสวีทหวานกับอีกฝ่ายเหมือนกัน

“ถ้าไม่ยิ้มก็ช่วยยืนให้ใกล้กันอีกนิดเถอะครับ ขอให้ชิดๆ กันหน่อย” ช่างภาพควรเป็นคนจัดท่าทางการโพสได้ แต่ว่ามาร์คทำให้เขาไม่กล้าจัดการอะไรมาก แค่มองมาเฉยๆ ก็น่ากลัวแล้ว

“เรื่องมากจริงๆ” ร่างสูงนั่งบนเก้าอี้สีขาวตัวใหญ่สไตล์คลาสสิคมองช่างภาพด้วยสายตาไม่พอใจ แบมแบมยืนกอดอก สีหน้าเบื่อหน่าย

“นะครับ แค่ฝืนๆ ก็ได้ ถ้าได้ภาพเซตเหมือนโกรธกันมาสิบชาตินี่ไป มาดามได้ตามมาเอาเรื่องแน่”

ช่างภาพได้รับคำสั่งจากลูกค้าตัวจริงอย่างมาดามมาว่าต้องได้รูปพรีเวดดิ้งที่ดีที่สุด รูปมันจะสวยได้ยังไงถ้าคนถ่ายเขาไม่ให้ความร่วมมือ

ท่าทางที่เขาลือกันท่าจะจริง ก็เหมือนการแต่งงานทั่วไประหว่างครอบครัวนักธุรกิจ มีแต่คำว่าผลประโยชน์มากกว่าความรัก แต่อย่างน้อยคู่อื่นที่ผ่านมาก็ยังดีกว่าคู่นี้ ยังรู้จักเสแสร้งแกล้งทำเป็นว่ารักชอบกัน ไม่ได้แสดงออกมาชัดเจนว่าไม่ชอบหน้ากันอย่างคู่นี้

มาร์คมองแบมแบมในชุดสูทสีขาวเช่นเดียวกับเขาแต่หวานกว่า ชุดสวยสมกับเป็นของร้านไบรดิโอ แต่ชุดของร้านระดับไฮเอนก็ยังทำให้แบมแบมสวยขึ้นนิดเดียวเท่านั้น หึ!

ร่างสูงดึงแขนแบมแบม ฉุดให้คนที่เด็กกว่านั่งลงบนตัก แบมแบมสะดุ้ง หันมองใบหน้าหล่อด้วยความตกใจ อ้าปากจะถามแล้วว่าทำแบบนี้ทำไมแต่มาร์คยกมือขึ้นปิดปากแบมแบม โอบรั้งเอวเข้าหาตนเอง ทั้งคู่ใกล้กันมากจนแบมแบมได้กลิ่นน้ำหอมฟุ้งจากกายอีกฝ่าย  ร่างบางเอามือยันอกมาร์คเอนตัวหนี มาร์คกอดเอวแบมแบมแน่นขึ้น

“จะหนีทำไม!” มาร์คเอ่ยกระซิบ หงุดหงิด ไม่ว่าจะกลัวหรือรังเกียจมันก็น่าหงุดหงิดทั้งนั้นนั่นล่ะ

“ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้นี่ครับ คุณมาร์คประชดคุณฮวางเหรอ น่าอายจะตายไป” แบมแบมไม่อยากอยู่ใกล้คุณมาร์คขนาดนี้ เขาไม่กล้ามองหน้าใครเลย ทั้งคุณมาร์คและคนอื่นๆ

ดวงตาคมหรี่มองคนหน้าหวาน ยกยิ้มอย่างนึกสนุก

“ไม่เห็นน่าอายตรงไหนเลย เรามาถ่ายรูปพรีเวดดิ้งนะ ใกล้แค่นี้ไม่แปลกหรอก”

“เห?” อย่างนั้นหรอกเหรอ แต่แบมแบมก็ยังคิดว่ามันไม่น่าจะใกล้ขนาดนี้นะครับ..

ใบหน้าหวานไร้อารมณ์เริ่มมีความรู้สึก แบมแบมสงสัยและไม่แน่ใจ เขารู้สึกว่ามันแปลกมากที่ต้องมานั่งตักให้อีกคนกอดอยู่แบบนี้..

“เอ๊ะ!” ร่างบางตกใจเมื่อถูกหอมแก้มเข้าหนึ่งฟอด มือเรียวยกทาบแก้ม สัมผัสอุ่นจากริมฝีปากนุ่มนั้นยังหลงเหลือ

“ดีมากเลยครับ” คุณฮวางช่างภาพเริ่มยิ้มได้เมื่อได้ฉากหวานๆ ของคู่นี้บ้างแล้ว หลังจากได้ฉากคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันมาตั้งหลายภาพ

คุณหนูคิมรู้สึกอึดอัดมาก ทั้งเก้อเขิน อึดอัด และประหม่า ใบหน้าคุณมาร์คนั้นห่างไปไม่ไกล แบมแบมพยายามหันหน้าหนี แต่ก็โดนคุณมาร์คบังคับให้หันกลับไปมอง

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองใบหน้าหวานในระยะใกล้ จมูกได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายผอมบาง กลิ่นที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน และกลิ่นหอมนี่ล่ะที่ทำให้เขาตัดสินใจกดจมูกลงบนแก้มนุ่ม

“อ้วน” ความเขินอายเปลี่ยนเป็นความอับอายในทันที แบมแบมอ้าปากค้างไม่คิดว่าจะถูกคุณมาร์คต่อว่าด้วยคำนี้

ถึงแม้เขาจะไม่ดูดีเท่าคุณมาร์ค เทียบกันไม่ติดฝุ่น แต่เขาก็ไม่ได้อ้วนอะไรนี่นา คุณแม่ยังบอกอยู่บ่อยๆ ว่าตัวแค่นี้กำลังดีแล้ว คุณแม่กอดนุ่มดี หรือว่าคุณแม่โกหกแบม?

“เอ่อ ขอโทษนะครับ” คนที่ถูกว่าอ้วนเสียงเบา ขยับจะลุกจากตักมาร์ค แต่อี้เอินไม่ยอมคลายวงแขนที่โอบกอด

“ปล่อยสิครับแบมจะได้ลุก” คุณมาร์คจะให้เด็กอ้วนๆ อย่างเขานั่งบนตักต่อไปให้เมื่อยทำไมกัน

“ยังถ่ายไม่เสร็จจะรีบลุกไปไหนล่ะ” คุณมาร์คของแบมแบมดูท่าจะชอบกลิ่นหอมบนตัวว่าที่เจ้าสาวมาก ถึงได้เลื่อนใบหน้าหล่อมาใกล้จนจมูกจะโดนคอแบมแบม ร่างบางหดคอหนีดันเขาไว้

“คุณมาร์ค!” นี่..คุณมาร์คจะทำอะไร ลวนลามเหรอ?!

“เรียกทำไม”

“ยืนถ่ายกันบ้างดีไหมครับ เดี๋ยวคุณมาร์คจะเมื่อย”

“ไม่ล่ะ ฉันขี้เกียจลุก” แบมแบมหลบสายตาวาววามของอีกฝ่ายมองไปทางอื่น

“แต่แบมไม่อยากนั่ง..

“อย่าดื้อ!

“แต่ว่า..

“เล่นตัวจังเลยนะ”

“คุณมาร์ค!!” แบมแบมขนลุกซู่เมื่อคุณมาร์คกระซิบข้างหูแล้วจูบลงบนคอเขา..

จูบจริงๆ นะ! แบมแบมไม่เคยคิดเลยว่าคุณมาร์คจะแกล้งกันขนาดนี้!

“พอ! พอแล้ว แบมไม่ถ่ายแล้ว ถ้าคุณมาร์คไม่ปล่อยแบมจะโทรไปฟ้องคุณแม่!” แบมแบมปกป้องตัวเองเต็มที่ ยังไม่แต่งงานกันคุณมาร์คไม่มีสิทธิ์แตะตัวแบมแบมมากขนาดนี้นะ ถึงแต่งไปแล้วก็ไม่ควรทำด้วย เราไม่ได้รักกันสักหน่อย!

“หึแม่นายจะช่วยอะไรได้” มาร์คยิ้มเยาะ ไม่กลัวแม่ของแบมแบมสักนิด

“คุณแม่ลี่จู แบมจะฟ้องมาดาม!” แบมแบมเอ่ยถึงชื่อที่ไม่ควรเอ่ยให้มาร์คได้ยินที่สุด มาร์คเลิกคิ้ว

เด็กนี่ร้ายใช่เล่น เอาแม่มาขู่เขาอย่างนั้นเหรอ?

“ฟ้องสิ ฟ้องเลย แต่ก่อนนายจะได้ฟ้องแม่ของฉัน ฉันควรจะจัดการนายให้พอใจก่อนสินะ จะได้คุ้มกับการถูกมาดามด่าหน่อย” คุณมาร์คกระซิบแล้วยิ้มหวาน แต่เป็นหวานซ่อนมีด แบมแบมเดาไม่ถูกเลยว่าคุณมาร์คคิดอะไร

“จัดการ?”

“หาอะไรสนุกๆ ทำกันดีกว่า” มาร์คอมยิ้มมีเลศนัยจนแบมแบมชักหวั่นใจ

“รูปพอจะใช้ได้บ้างไหม ผมไม่อยากถ่ายแล้ว” มาร์คถามช่างภาพ ดันแบมแบมให้ลุกขึ้นยืน

“ใช้ได้แล้วครับ”

“ดี” มาร์คลากแบมแบมให้เดินตามไปทางห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

 

 

“คุณมาร์คเข้ามาทำไม”

ร่างบางกอดเสื้อที่เขาใส่มาเอาไว้แน่น ถอยจนมุมเมื่อถูกคุณมาร์คผลักเข้ามาในห้องลองเสื้อแล้วตัวคุณมาร์คก็ยังเดินตามเข้ามาด้วย

“เปลี่ยนเสื้อผ้าไง”

“ตะ..แต่ว่ามันมีตั้งหลายห้องนะครับ” ลูกแมวน้อยที่ไร้ทางสู้มองคุณมาร์คอย่างหวาดระแวง แบมแบมกำลังคิดว่าคุณมาร์คจะแกล้งเอาอีก เขาไม่ใช่ของเล่นเอาไว้แกล้งฆ่าเวลาแก้เบื่อนะ

“ห้องเดียวกันนี่ล่ะจะได้ไม่เสียเวลาไง เอ้าเปลี่ยนสิ” ถึงคุณมาร์คจะพูดแบบนั้นก็เถอะแต่จะให้มาถอดเสื้อต่อหน้าคุณมาร์คเขาก็อายนะ

“ถอดเสื้อไม่เป็น? งั้นฉันช่วยละกัน” มาร์คยื่นมือไปหาแบมแบม ทำท่าจะปลดกระดุม

“หยะอย่านะครับ!” แบมแบมถอยกรูดทั้งที่ไม่ค่อยมีทางจะถอย ตื่นกลัว

มาร์คมองใบหน้าหวานแล้วนึกตลกจนต้องหลุดขำออกมา เด็กนี่มันน่าแกล้งจริงๆ!

“มา ฉันช่วย” มาร์คมือไวดึงชายเสื้อของแบมแบมออกจากกางเกง แบมแบมรีบปัดมือเขาออก

คุณมาร์คพูดเหมือนใจดี แต่เรื่องแบบนี้ใครก็ทำเองได้นะ!

“ไม่เอา!” แบมแบมอยากจะร้องให้คนข้างนอกมาช่วยแต่ก็อายเกินกว่าจะทำ เขาพยายามดันมาร์คให้ออกไปจากห้องนี้ด้วยตนเอง แต่มาร์คขืนตัวไว้ ยึดข้อมือสองข้างของแบมแบมไว้ด้วย

“นายมีสิทธิ์ปฏิเสธสิ่งที่ฉันจะทำกับนายได้ด้วยเหรอ?”

“มีสิ แบมไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะแกล้งเล่นได้ตามใจชอบนะครับ” ทำไมต้องโดนตัว แบมแบมไม่เข้าใจเลย!

“เงียบเถอะ!

ร่างสูงโอบร่างที่สั่นเทาเข้ามาแนบชิด ช้อนใบหน้าหวานขึ้นมารับการประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล จนเมื่อเสียงอือปฏิเสธเริ่มลอดออกจากเรียวปากอิ่มที่เผลอคลายการขบเม้มเพราะตกใจ มาร์คจึงค่อยสร้างความล้ำลึกขึ้นทีละน้อย หยอกเย้าคนที่ไม่ประสาด้วยปลายลิ้นและกลืนกินจนเหลือแต่เพียงเสียงครางเท่านั้น

ปลายลิ้นหวานถูกดูดดึงครั้งแล้วครั้งเล่าจนแบมแบมได้ยินเสียงน่าอายของตัวเองที่เผลอไผลไปตามรสจูบของอีกฝ่าย คนเอาแต่ใจชิมเท่าไรก็ไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อยว่ารสหวานของเด็กหนุ่มในอ้อมกอดจะจางลง อี้เอินแนบจุมพิตหวานนั้นนานจนแทบลืมเวลา เมื่อเขาเองรู้สึกได้ว่าเริ่มหายใจหายคอไม่ออกนั่นล่ะจึงค่อยถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งเสียดาย

มาร์คไม่แค่ลืมเวลาแต่ยังลืมตัวเสียด้วยว่าเคยค่อนว่าอะไรอีกฝ่ายเอาไว้มากมายถึงได้เผลอทำเรื่องไม่ควรลงไป

ใบหน้าหวานแดงซ่าน หอบระรัว มองใบหน้าหล่อนั้นด้วยดวงตาฉ่ำจากหยดน้ำแห่งความสับสนและเสียใจ

มันเป็น..จูบแรกของเขานะ คุณมาร์คใจร้าย ทำไมต้องแกล้งกันด้วย

“ใจร้าย” แบมแบมทั้งโกรธและอาย อยากจะด่า ต้องการจะต่อว่า แต่เขาก็พูดไม่ออกเลย  

“แค่จูบนายยังร้องไห้ขนาดนี้เชียว? เล่นละครเก่งดีนะ ทำตัวใสซื่อได้เหมือนจริงๆ!

แววตาตัดพ้อด้วยความเสียใจของแบมแบมทำให้มาร์คหงุดหงิด ทีเขาจูบทำเป็นร้องไห้ แต่กอดกับผู้ชายคนอื่นนี่หน้าระรื่นเลยนะ!

แบมแบมก้มหน้างุด เช็ดน้ำตากับเสื้อในอ้อมกอด ไม่เข้าใจว่าเขาผิดตรงไหนคุณมาร์คถึงตวาดเอาอีกแล้ว

ทำไมต้องว่ากันด้วย คนที่ควรจะต้องเป็นฝ่ายต่อว่าควรเป็นแบมแบมสิ ไม่ใช่คุณมาร์คสักหน่อย

ถึงแบมแบมจะเป็นลูกหนี้ที่ต้องแต่งงานใช้หนี้ก็เถอะ แต่ในสัญญาไม่ได้มีบอกไว้นี่ว่าให้คุณมาร์คทำอะไรเขาก็ได้ตามใจชอบแบบนี้

ที่เสียใจไม่ใช่เพราะยึดติดว่าเป็นจูบแรกเพียงอย่างเดียว แต่แบมแบมเสียใจเพราะคิดว่ากำลังถูกรังแกอย่างไร้เหตุผลต่างหาก คุณมาร์คบอกว่าแบมแบมไม่น่ารักแล้วมาทำแบบนี้กับเขาทำไมกัน

“หยุดร้องเดี๋ยวนี้! ฉันบอกให้หยุดร้องไง!” มาร์คจับต้นแขนเรียวไว้แน่นอย่างลืมตัวจนแบมแบมเจ็บ ร่างบางยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

“แบมแบม! อย่าร้อง! ฉันบอกว่าอย่าร้องไห้ไง หรืออยากจะโดนมากกว่านี้อีกห๊ะ!” มาร์คข่มขู่เมื่อไม่รู้วิธีการปลอบให้เด็กคนหนึ่งหยุดร้องไห้ แบมแบมชะงัก มองเขาทั้งน้ำตา ดวงตากลมสีเทาฉายชัดว่ากำลังหวาดกลัว

แบมแบมพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้ ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาด้วยท่าทางน่าสงสาร

มาร์คมองแล้วคิดขึ้นมาแวบหนึ่งว่าเด็กนี่ก็น่ารักดี มิน่าพ่อแม่ถึงทะนุถนอมนัก

แม้จะเป็นคนอย่างมาร์คก็ยังเผลอใจอ่อน

มาร์คแพ้น้ำตา แพ้มากด้วย และถ้าให้แบมแบมร้องไห้ต่อไปคงไม่ดีแน่ เขาอาจจะทำอะไรที่มากกว่าจูบจนแบมแบมร้องไห้หนักกว่าเดิม

คิดแล้วก็น่าโมโหจริงๆ เลย! แบมแบมเด็กบ้า นายถนัดในการทำตัวไร้เดียงสาเพื่อยั่วยวนคนอื่นเขารึไง?!!

“ห้านาที เปลี่ยนให้เสร็จภายในห้านาทีล่ะ!” มาร์คสั่งแล้วออกจากห้องลองเสื้อไป

แบมแบมยกมือลูบหน้า เช็ดน้ำตาแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อ กลัวว่าคุณมาร์คจะเข้ามาทำอะไรบ้าๆ อีก

 

65%

 

 

ประตูโบสถ์เปิดกว้างออกด้วยมือใหญ่ของแทจี สีหน้าของชายกลางคนผู้เป็นบิดาบึ้งตึง เวลานี้เขารู้สึกไม่ดีเอามากๆ เพราะตอนนี้เขากำลังจะพาลูกชายที่เขารักมากไปส่งให้กับผู้ชายที่เขายังไม่เห็นเลยว่า มีดีอะไร

เมื่อประตูถูกเปิดออกภาพของทางเดินที่นำไปสู่แท่นทำพิธีปรากฏสู่สายตาของแบมแบม ที่นั่งด้านข้างทางเดินเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย สายตาแทบทุกคู่จับจ้องมาที่เด็กหนุ่มจนแบมแบมเกร็งและรู้สึกประหม่ามาก แบมแบมรู้สึกว่าทางเดินที่ต้องเดินมันยาวขึ้นและไกลจนเหมือนเดินไปเท่าไรก็ไม่มีวันถึง

แบมแบมกลัวและกังวลกับสายตาของผู้คนมากมายที่จ้องมองมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าความจริงแล้วทุกคนแค่ต้องการชื่นชมเจ้าสาวที่วันนี้น่ารักและมีเสน่ห์จนน่าอิจฉาเจ้าบ่าวก็เท่านั้น

เด็กหนุ่มพยายามไม่มองไปทางผู้ชายที่ยืนรอเขาอยู่ตรงหน้า เขามองไปทางยองแจที่ยืนในตำแหน่งเพื่อนเจ้าสาวแทน คุณหนูต้วนส่งยิ้มให้แบมแบม แต่แบมแบมไม่สามารถยิ้มให้ยองแจได้เลย

ถ้าทำได้แบมแบมอยากจะวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ด้วยซ้ำ

ชุดสูทสีขาวช่วยขับเน้นรูปร่างสูงและสมส่วนของมาร์คให้สง่างามราวกับเขาเป็นเจ้าชายที่หลุดออกมาจากนิทานชวนฝันของหญิงสาว เขาทั้งหล่อเหลาและน่าหลงใหล แต่ภาพนั้นไม่ทำให้แบมแบมรู้สึกอะไรมากไปกว่าหวาดกลัว

ภายนอกแบมแบมอาจน่าอิจฉาที่ได้แต่งกับผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคนนี้ แต่แบมแบมยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ใครก็ได้มาแทนที่เขา

ข้างตัวแบมแบม คุณพ่อกำลังเดินเคียงข้างไปด้วยกัน  มือแบมแบมสั่นจนคุณพ่อก็ยังรู้สึก แทจีสงสารลูกรักจับใจ เขาอยากจะบ้าบิ่นมากกว่านี้แล้วพาแบมแบมหนีไปซะเลย

ลูกเขาเพิ่งจะ 19 แกยังเด็กมาก แทจีเคยคิดว่าแบมแบมต้องได้แต่งงานกับคนที่ลูกชายเขารักและมีชีวิตครอบครัวที่มีความสุข แต่นั่นเป็นเรื่องของอนาคต ไม่ใช่ตอนนี้

แทจีส่งมือแบมแบมให้มาร์ค เขาไม่ได้พูดคุยอะไรกับเจ้าบ่าว รีบถอยไปหาภรรยาและมาดาม แทจีไม่มองหน้ามาร์คด้วยซ้ำ มาร์คเองก็รู้ว่าแทจีไม่ชอบขี้หน้าเขา

ไม่ชอบแล้วยังไง? ใครสนกันล่ะ

เมื่อเจ้าสาวเยาว์วัยยืนเคียงข้างเจ้าบ่าวผู้สง่างามแล้ว ทุกคนจึงยืนขึ้น  

“คู่บ่าวสาวที่รัก ท่านทั้งสองมาในโบสถ์นี้เพื่อขอพระเจ้าประทับตราศักดิ์สิทธิ์ ปกป้องคุ้มครองความรักของท่าน ต่อศาสนาบริกรของศาสนจักรและต่อหน้าสัตบุรุษที่ชุมนุมกันอยู่ ณ ที่นี้ พระคริสตเจ้าทรงอวยพรความรักของท่านอย่างอุดมสมบูรณ์ และเพื่อช่วยให้ท่านปฏิบัติหน้าที่อื่นๆ ของการสมรส ในการช่วยเหลือซึ่งกันและกันและซื่อสัตย์ต่อกันตลอดไป พระองค์จึงโปรดให้ท่านซึ่งเป็นภาพลักษณ์ของพระองค์แล้วด้วยศีลล้างบาป เป็นผู้มั่งคั่งและเข้มแข็งด้วยศีลพิเศษที่จะรับอยู่นี้ ดังนั้น ข้าพเจ้าจะขอถามเจตจำนงของท่านต่อหน้าพระศาสนจักร”

เมื่อบาทหลวงผู้ทำพิธีกล่าวขึ้น แบมแบมยิ่งรู้สึกอยากหายตัวไปจากตรงนี้ ในหัวจำบทพูดแทบไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

“อี้เอิน ต้วน และ กันต์พิมุกต์ คิม ท่านทั้งสองมาที่นี้โดยไม่ถูกบังคับ แต่มาโดยสมัครใจอย่างแท้จริงเพื่อเข้าสู่พิธีสมรส ใช่หรือไม่?”

“ครับ” เจ้าบ่าวตอบรับโดยทันที แต่เจ้าสาวนี่สิยืนอึ้ง แบมแบมเงียบไปจนมาดามที่นั่งแถวหน้ามองแผ่นหลังบางอยู่ตลอดเริ่มใจไม่ดี

มาร์คปรายตามองคนที่ทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้แล้วไม่สบอารมณ์ ด้วยความที่ยืนชิดกัน ร่างสูงจึงกระแทกไหล่บางเบาๆ เรียกสติ แบมแบมเงยหน้าขึ้น ก่อนจะตอบรับด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย

ครับ” มาดามลี่จูและยองแจถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“เมื่อเข้าสู่พิธีสมรสเช่นนี้แล้ว ท่านทั้งสองพร้อมที่จะรักและยกย่องให้เกียรติแก่กันและกันจนตลอดชีวิตหรือไม่?

ครับ”

            แบมแบมเหลือบมองคนที่ตอบรับได้อย่างไม่สะทกสะท้านอะไรแล้วไม่เข้าใจเลย ในพิธีที่ศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ คุณมาร์คโกหกได้อย่างรวดเร็วได้ยังไง ร่างบางถอนหายใจ ก่อนจะตอบรับด้วยเสียงที่แผ่วเบาและไม่หนักแน่นเลย

“ครับ”

“ท่านทั้งสองพร้อมที่จะน้อมรับบุตร ซึ่งพระเป็นเจ้าจะประทานให้ อบรมเลี้ยงดูตามกฎของพระคริสตเจ้า และพระศาสนจักรหรือไม่?

“ครับ”

นี่เป็นครั้งแรกในพิธีที่แบมแบมได้ยินน้ำเสียงของคุณมาร์คแสดงความไม่มั่นใจ เขาเองฟังแล้วยังรู้สึกแปลกๆ เลย บทพูดนี้ตัดออกก็ได้มั้งครับคุณพ่อ แบมแบมจะท้องได้ยังไงกันเล่า

ครับ”

“โดยที่ท่านทั้งสองมีเจตจำนงที่จะสมรสกัน ขอให้ท่านจับมือขวาของกันและกัน และแสดงความสมัครใจต่อหน้าพระเป็นเจ้า และพระศาสนจักรของพระองค์”

ช่วงสำคัญมาถึงแล้ว แบมแบมมองหน้ามาร์คแล้วหลบสายตา จากที่ทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ธรรมดา น้ำตาก็เริ่มเอ่อคลอแล้วจริงๆ

มาร์คเก็บซ่อนความรู้สึกที่อยากจะเขย่าตัวแบมแบมให้เลิกทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายเอาไว้  ก่อนเอ่ยบทพูดที่เตรียมตัวมา ทั้งที่ไม่อยากจะจำได้สักนิด

“ผมอี้เอิน ต้วน ขอรับคุณกันต์พิมุกต์ คิม เป็นภรรยา และขอสัญญาว่า จะถือซื่อสัตย์ต่อคุณ ทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่”

มาร์คก็แค่ท่องมันออกมา ไม่ได้รู้สึกอยากจะรักหรือทะนุถนอมตุ๊กตากระเบื้องเดินได้คนนี้เลยสักนิดเดียว

แบมแบมยังอึ้งและทำใจไม่ได้ จนเมื่อบาทหลวงหันมามองตนบ้าง แบมแบมก็ไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไร

 “พูดสิน้ำเสียงกระซิบดุดันดังมาจากเจ้าบ่าวที่จับมือของแบมแบมไว้ แรงบีบที่เพิ่มขึ้นทำให้แบมแบมเจ็บ ต้องเงยหน้ามองอีกฝ่าย

“คือแบมแบมเม้มปากแน่น พูดไม่ออก รู้สึกเหมือนมีหินขนาดใหญ่กดทับอยู่ในอกจนหายใจไม่ออก ถ้าเขาตอบรับ เขาก็จะไม่มีอิสระอะไรแล้ว

พูดเดี๋ยวนี้นะแบมแบมคำสั่งวางอำนาจและสายตาน่ากลัวของมาร์คยิ่งทำให้แบมแบมตกใจจนร้องไห้โฮ

ทุกคนที่มาร่วมพิธีเริ่มพูดคุยกันเมื่อเจ้าสาวร้องไห้ออกมากลางพิธีเช่นนั้น มาดามเริ่มกระสับกระส่าย

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ น้องแบมคงดีใจมากไปหน่อยมาดามต้วนหันไปบอกกับคุณหญิงคนหนึ่งข้างกายเธอ ทั้งที่ในใจกำลังกังวลว่าไอ้ลูกชายตัวแสบพูดจาร้ายๆ ใส่น้องหรือเปล่า แบมแบมถึงร้องไห้

เพื่อเป็นการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า มาร์คดึงแบมแบมเข้ามากอดแน่น…จนแบมแบมอึดอัด เขากระซิบข้างหูคนที่ไม่ให้ความร่วมมือ

ถ้านายไม่พูด ฉันจะฆ่านายตรงนี้ล่ะ อย่าเรื่องมากได้ไหม ทำให้มันจบๆ ไปซะ นึกว่าฉันอยากแต่งกับนายนักหรือไง” ถ้างานล่มเขาก็ขายหน้าน่ะสิ!

ฮึก แบมเกลียดคุณทำไมเขาต้องแต่งงานกับผู้ชายใจร้ายที่ชอบดุเขาด้วยเล่า

“ฉันก็ไม่ได้รักนายนี่ มาร์คจับแบมแบมให้ผละจากอกเขา ยกยิ้มเย็น กดดันด้วยสายตา แบมแบมหลบสายตาแข็งกร้าวของคุณมาร์คหันไปมองบาทหลวงที่รอคำตอบอยู่

“แบมแบม!” มาร์คบีบมือนิ่มจนมันจะแหลกละเอียดคามืออยู่แล้ว แบมแบมพยายามกลั้นสะอื้นทั้งที่เจ็บมือไปหมด

 “ฮึก ผม....กันต์พิมุกต์ คิม ขอรับคุณอี้เอิน ต้วน เป็นสามี..ฮึก และขอสัญญาว่า จะถือซื่อสัตย์ต่อคุณ ทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบายเพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่..ฮือ”

บาทหลวงที่อยู่ใกล้ทั้งสองที่สุดอยากส่ายหน้าเลยทีเดียว เจ้าสาวเหมือนถูกบังคับมาแต่งเลยนะ

“ความสมัครใจที่ท่านทั้งสองได้แสดงต่อหน้าพระศาสนจักรนี้ ขอพระเจ้าทรงพระเมตตา ทะนุบำรุงให้เข้มแข็ง และประทานพระพรแก่ท่านทั้งสองอย่างอุดมสมบูรณ์เทอญ สิ่งที่พระเจ้าได้รวมไว้ให้ชิดสนิทกัน มนุษย์อย่าแยกออกจากกันเลย

“อาเมน”

ขอพระเจ้าเสกแหวนสองวงนี้ ซึ่งท่านทั้งสองจะสวมให้แก่กันและกัน เพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงความรักและความซื่อสัตย์

“อาเมน”

มาร์คหันไปรับแหวนมาจากแจ็คสันที่มาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ เขาจับมือซ้ายนุ่มนิ่มของเจ้าสาวตัวเองขึ้นมา หยิบแหวนสวมใส่นิ้วนางมือซ้ายของแบมแบมอย่างรวดเร็วจนแบมแบมเจ็บนิ้ว พร้อมกล่าวว่า

“คุณกันต์พิมุกต์ คิม ขอให้รับแหวนวงนี้เป็นเครื่องหมายแสดงความรักและความซื่อสัตย์ของผม เดชะพระนาม พระบิดา พระบุตร และพระจิต”

น้ำเสียงราบเรียบติดห้วนของเจ้าบ่าวนั้นทำให้แจ็คสันถึงกับส่ายหน้าน้อยๆ อย่างอดรนทนไม่ไหวเลยทีเดียว

แบมแบมรับแหวนมาจากยองแจ สวมมันใส่นิ้วนางมือซ้ายของเจ้าบ่าวที่ตนไม่อยากได้

“คุณอี้เอิน ต้วน ขอให้รับแหวนวงนี้เป็นเครื่องหมายแสดงความรักและความซื่อสัตย์ของผม เดชะพระนาม พระบิดา พระบุตร และพระจิต

เมื่อบาทหลวงประกาศความเป็นสามีภรรยาคู่ใหม่และเชิญทุกคนแสดงความชื่นชมยินดี แบมแบมก็ถอนหายใจเฮือกออกมา ยกมือเช็ดน้ำตา

สิ้นสุดสักทีสินะ

มาร์คมองแบมแบมตาขวาง ถอนหายใจทำไม ฝืนใจนักหรือไง

“นายเกือบทำงานล่มแล้วนะแบมแบม” คุณสามีหมาดๆ ก้มลงกระซิบข้างหูแบมแบมขณะลากแบมแบมออกจากโบสถ์เพื่อไปโยนช่อดอกไม้ตามธรรมเนียม

“แต่มันก็ไม่ล่มนี่ครับ” ใบหน้าหวานของเจ้าสาวบึ้งตึงงอง้ำ แต่ก็ไม่ได้ลดความสวยน่ามองลงไปสักเท่าไรหรอก มาร์คอยากตีแบมแบมสักทีเลยจริงๆ

            นี่เหรอเด็กที่แสนเรียบร้อยอ่อนหวานของแม่ ดื้อขนาดนี้เนี่ยนะ?!

 

 

 

งานเลี้ยงฉลองงานแต่งงานของลูกชายมาดามนั้นสุดหรูหราอลังการ บริเวณหน้าห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมชั้นหนึ่งระดับห้าดาวนั้น ถูกประดับประดาตกแต่งอย่างงดงามด้วยโคมไฟสีสันต่างๆ ที่สะท้อนกับน้ำแข็งแกะสลักสวยงามแวววาวที่ถูกตั้งวางเอาไว้หลายแห่ง

ทางเดินไปสู่โถงกว้างด้านในงานเลี้ยงนั้น ถูกประดับตกแต่งด้วยซุ้มดอกไม้สีขาวที่เป็นดอกไม้โปรดของเจ้าสาวเอง ไฟดวงเล็กระยิบระยับ กลางห้องจัดเลี้ยงโต๊ะอาหารถูกตั้งอยู่รอบด้าน ทุกโต๊ะล้วนจัดตกแต่งอย่างสวยหรู เมนูบุฟเฟ่ต์อาหารขึ้นชื่อหลากหลายชาติพร้อมให้นักชิมไฮโซลิ้มลองรสชาติของมัน

บริกรชายในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงสแล็คสีดำ และบริกรหญิงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกระโปรงสั้นทรงแคบสีดำเดินถือถาดเครื่องดื่มไว้คอยบริการแขกผู้มีเกียรติอยู่ทั่วงาน ไม่ว่าจะเป็นไวน์ขาว ไวน์แดง หรือแม้แต่แชมเปญก็มีไว้บริการทุกคนพร้อมสรรพ ทุกอย่างถูกจัดขึ้นอย่างลงตัวและสมบูรณ์แบบ

ที่ด้านในสุดของห้องจัดเลี้ยงนั้นมีเวทีขนาดใหญ่ที่ตกแต่งเอาไว้อย่างโดดเด่น ที่ขอบเวทีประดับด้วยผ้าลูกไม้บางสีขาวอยู่โดยรอบ โดยมีริบบิ้นสีชมพูผูกเอาไว้สลับกันไปกับตัวผ้าที่ห้อยชายระย้า

สวยงาม หรูหรา ชวนฝัน ราวกับอยู่ในเทพนิยาย งานเลี้ยงที่แขกสาวๆ หลายคนใฝ่ฝันอยากจะมี แต่คนที่สาวๆ ต่างอิจฉานั้นกลับไม่มีความสุขกับงานเลี้ยงสวยๆ นี้เลย

“อายุถึงแล้วนี่ ว่างๆ ให้มาร์คพาไปร้านพี่บ้างสิ” คุณเจ้าของคลับเอ่ยชวนเมื่อแซวแบมแบมจนเด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูกมาพักใหญ่

“เอ่อ”

“อย่าคิดจะพาเมียเพื่อนเสียคนสิวะบ็อบบี้ น้องยังเด็กอยู่เลยนะ มึงนี่มันแย่จริงๆ” จินฮวานตีแขนเพื่อน จีวอนหัวเราะร่า แบมแบมอมยิ้ม ไม่ได้คิดอะไร รู้ว่าพี่เขาชวนเล่นๆ

“อย่าคิดมากนะ พวกพี่แซวเล่น นี่ ถ้าไอ้มาร์คมันแกล้งอะไรก็มาบอกพวกพี่ได้นะ เดี๋ยวพี่จัดการให้”

 ดงฮยอกกอดคอแบมแบม ตีซี้สนิทสนม แบมแบมเห็นว่าเป็นผู้ชายเหมือนกันเลยไม่ได้ว่าอะไร อีกทั้งคุณมาร์คก็ยืนอยู่ด้วย เขาไม่ว่าอะไรก็คงไม่เป็นไรหรอก ทั้งหมดนี่ก็เพื่อนเขาทั้งนั้น

เพื่อนของคุณมาร์คน่ารักน่าคบกว่าคุณมาร์คเยอะเลย คุยสนุกกว่าด้วย มีมุขตลกเยอะแยะจนแบมแบมที่ตอนแรกไม่คุ้นเคย หลังๆ ก็หลุดหัวเราะเสียงใสได้ตลอดเวลา

“แบมขอตัวไปหาคุณแม่ก่อนนะครับ” แบมแบมหยุดบทสนทนา อ้างคุณแม่เพราะทนอึดอัดกับสายตาของคุณมาร์คไม่ไหว บรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวโอดครวญกันใหญ่ว่ายังคุยกันได้แค่แป๊บเดียวเอง แบมแบมขอโทษทุกคนและผละไป

“น่ารักเนอะ” ยุนฮยองมองตามเจ้าสาวของเพื่อนเลยทีเดียว

“ยิ้มสวยสุดๆ ละ บางทีไอ้มาร์คก็น่าอิจฉาไปนะ” ชายหนุ่มน่ารักชานอูค่อนคนที่ยืนเป็นรูปปั้นหินประดับกลุ่มตลอดเวลาที่เมียมันมายืนคุยกับพวกเขา

“หึบอกแล้วว่าน้องเขาไม่เหมาะกับมันหรอก ไอ้มาร์คแม่งโคตรงี่เง่า ถ้าน้องทนผัวอย่างมันได้ก็เก่งอ่ะ” แจ็คสันกอดอก เบ้ปาก เพื่อนๆ หัวเราะครืน เห็นด้วย คนที่ถูกนินทาระยะเผาขนจนเกรียมตวัดสายตามองจิกเพื่อนเรียงตัว

 

 

 

เมื่อพ้นจากกลุ่มเพื่อนคุณมาร์คมาได้สะใภ้ใหญ่ของมาดามก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

คุณมาร์คนี่แย่จริง ไม่พอใจอะไรก็ไม่พูดไม่จา นิ่งจนน่ากลัว

“อ๊ะ” แบมแบมตกใจเมื่อจู่ๆ ก็ถูกรั้งแขนเอาไว้ พอเห็นว่าใครที่ดึงตนเอาไว้แบมแบมก็ยิ้มออกมา

“ฮันบิน”

“เดินตามหาตั้งนานไปอยู่ไหนมา” เพื่อนรักที่วันนี้หล่อตั้งแต่หัวจรดเท้าตัดพ้อ นัยน์ตาเศร้า แบมแบมบิดแขนตนออกจากมือเพื่อน เปลี่ยนเป็นคล้องแขนอีกฝ่ายเอาไว้แทน

“โกรธเหรอ ขอโทษนะแบมไปคุยกับเพื่อนของคุณมาร์คมา” เสียงหวานออดอ้อน ฮันบินยังเก๊กขรึม

“ว่างแล้วใช่ไหม?”

“อื้อ! ฮันบินกินอะไรหรือยังล่ะ” แบมแบมจิ้มมุมปากของเพื่อนโค้งขึ้นให้เขายิ้มให้ตนบ้าง ฮันบินยู่ปากงอน แต่ทำได้ไม่กี่วินาทีก็คลี่ยิ้มออกมาเพราะเอ็นดูอีกฝ่าย

“ยังเลย เจ้าสาวคนสวยสนใจไปหาอะไรกินเป็นเพื่อนผมไหมล่ะ” ฮันบินล้อ แบมแบมทำแก้มพอง

“ได้สิ อ๊ะ” แบมแบมตกใจเมื่อถูกชนจากแขกที่มาร่วมงานคนหนึ่ง แชมเปญในมือชายคนนั้นเกือบหกใส่แบมแบม ดีที่ฮันบินดึงเพื่อนหลบมาได้

“ขอโทษนะครับ” แม้จะสูงวัยกว่า แต่เพราะตนผิดชายคนนั้นก็รีบขอโทษ แบมแบมรีบส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรครับ” แบมแบมโล่งอกที่เครื่องดื่มนั้นไม่โดนตัว ไม่อย่างนั้นเสื้อต้องเลอะแน่

“แย่จริงๆ เลย” พอชายคนนั้นเดินจากไป ฮันบินก็บ่นพึม มือวางบนเอวบางที่โอบเอาไว้

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อยน่าฮันบิน ไปหาอะไรกินกันดีกว่า แบมหิว”

“ได้ครับ ตามใจเลยเจ้าหญิง อยากกินอะไรล่ะ”

“แบมเป็นผู้ชายนะ” ฮันบินนี่แย่จัง ชอบเรียกเขาว่าเจ้าหญิงอยู่ได้

“น่ารักขนาดนี้เป็นเจ้าชายไม่ได้หรอก” ฮันบินมองใบหน้าหวานที่เริ่มมุ่ยด้วยความเอ็นดู บีบจมูกเบาๆ

“โอเค ไม่คุยเรื่องนี้ละ อยากเรียกก็เรียกเหอะ” แบมแบมไม่อยากจะเถียงด้วย เถียงไปก็ไม่ชนะ ฮันบินน่ะดื้อ

 

 

 

“เพื่อนน้องหรือวะ แม่งอย่างหล่อ” แบมแบมและฮันบินอยู่ในสายตาของกลุ่มมาร์ค เพราะไม่ได้อยู่ไกลกันมาก แต่ก็ไม่ใกล้จนได้ยินว่าทั้งสองคุยอะไรกัน

“เก็บนอหน่อยมั้ยมึง” ยุนฮยองค่อนแคะเพื่อนหนุ่มที่สวยน่ารัก เป็นหนุ่มดอกไม้หนึ่งในสองคนของกลุ่ม จินฮวานถลึงตาใส่ยุนฮยอง

“มึงด่ากูเหรอ!

“ชมมั้ง”

“ไอ้ยุน!” จินฮวานจะกระโจนมาตะกายหน้าเพื่อนอยู่แล้ว ถ้าบ็อบบี้ไม่คว้าตัวไว้

“โอ๊ยๆ พอแล้ว จะเถียงกันเพื่อ? แก่ๆ กันแล้วพวกมึงช่วยอายสายตาคนอื่นบ้างเหอะ”

“แทนที่จะมองว่าไอ้น้องนั่นหล่อน่ะ กูว่าน้องมันแปลกๆ มั้ยวะ?” ดงฮยอกเปรยขึ้น ทั้งกลุ่มหันมามอง ไม่เว้นแม้แต่เจ้าบ่าวของงาน

“มึงคิดเหมือนกูใช่ไหม?” แจ็คสันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน

“ไอ้มาร์คไปแย่งแฟนชาวบ้านเขามาเป็นเมียรึเปล่า? ท่าทางสนิทสนมกันขนาดนั้นน่ะ” ชานอูพูดในสิ่งที่ทุกคนคิดออกมา และทุกสายตาของเพื่อนทุกคนในกลุ่มก็จับจ้องมาที่มาร์ค

มาร์คไม่พอใจในสิ่งที่ได้ยินและได้เห็น แบมแบมกำลังทำให้เขาขายหน้าต่อทุกคน ไม่แค่เพื่อนหรอก แขกในงานด้วย แบมแบมโอบกอดหัวร่อต่อกระซิกกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขาในงานเลี้ยงแต่งงานนี่มันหยามกันชัดๆ!

ไม่ว่าจะเคยเป็นอะไรกันมาก่อน..มันก็ไม่สมควรแสดงท่าทางชัดเจนขนาดนั้นนะ

“แฟนแล้วไง ตอนนี้ก็เมียกู” มาร์คเสียงห้วน แบมแบมเป็นเด็กที่พูดภาษาคนแล้วไม่เข้าใจหรือไง เขาเคยบอกแล้วนี่ว่า เขามีคนอื่นได้ แต่แบมแบมมีไม่ได้!

“หึง?” แจ็คสันเลิกคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท มาร์คแค่นหัวเราะ

“ฝันเหอะ!

“พวกมึงเชื่อมันมั้ย? กูไม่เชื่อว่ะ” บ็อบบี้รอจนมาร์คเดินพ้นไปจากรัศมีการได้ยินแล้วก็เอ่ยออกมา ทุกคนส่ายหน้ากันโดยพร้อมเพรียง

 

 

 

“อะไรนะ! มาร์คหายไปจากงาน?!” มาดามโกรธเกรี้ยวเมื่อได้รู้ว่าลูกชายหายตัวไปทั้งที่นี่มันคืองานแต่งของตัวเองแท้ๆ

“ใจเย็นก่อนเถอะค่ะ” ฮีเอลูบแขนเรียวเปลือยเปล่าของมาดาม ลี่จูหันไปมองหญิงกลางคนแสนสวยในชุดฮันบกงดงาม

“แต่นี่จะได้ฤกษ์ส่งตัวแล้วนะคะคุณฮีเอ”

“เอ่อก็ยังดีกว่าเขาหายออกไปทั้งที่งานเลี้ยงยังไม่จบนะคะ ถ้าเป็นอย่างนั้นแขกคงเอาไปนินทากันสนุกปาก”

“ออกไปลากตัวมาร์คกลับไปที่เรือนหอให้ได้ ถ้าหามันไม่เจอพวกแกไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้า!

ลี่จูสั่งลูกน้องชายในชุดสูทสีดำหลายคน พวกเขารับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันออกไปตามหาคุณชาย

“พี่มาร์คนี่แย่จัง แบมบี้ไม่เป็นไรนะ” ยองแจถอนหายใจเฮือก เหนื่อยหน่ายพี่ชายชะมัด แบมแบมยิ้ม

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” จะมีใครโล่งใจไปกว่าแบมแบมอีก! คุณมาร์คหนีไปก็แสดงว่าคืนนี้เขาจะได้อยู่คนเดียว ดีจะตาย!

วันนี้ทั้งวันเขาเฝ้าแต่คิดอย่างอึดอัดว่าคืนนี้จะนอนหลับกันยังไง เขาไม่เคยนอนกับคนแปลกหน้า ยิ่งเป็นคุณมาร์คคงนอนไม่หลับใหญ่

“ตายๆ เสียฤกษ์หมด” มาดามลี่จูยกมือขึ้นคลึงขมับ ยองแจคลี่พัดประจำตัวของมารดาโบกพัดให้อย่างรู้ใจ

“ถ้าอย่างนั้น..ก็ไม่ต้องนอนที่โรงแรมแล้วสิครับ ให้น้องแบมไปเรือนหอเลยก็ได้” แทจีก็ยินดีที่มาร์คหนีคืนแรกของงานแต่งไป

“ก็คงต้องอย่างนั้นค่ะ” มาดามปวดหัวเลย ตอนแรกตั้งใจว่างานเสร็จก็จะให้ทั้งสองขึ้นไปที่ห้องในโรงแรมที่เธอจองเอาไว้นี่ล่ะ จะได้ไม่เลยฤกษ์ดีไป

ถึงเธอจะจัดงานแต่งให้ลูกแบบคริสต์ แต่เธอก็ยังถือฤกษ์ยามแบบจีนอยู่นะ และมาร์คก็ทำมันพัง

อย่าให้เจอหน้านะ เธอจะต่อยหน้าไอ้ลูกชายตัวดีหลายๆ ทีให้หมดหล่อเลย!

 

 

 

คืนนี้แบมแบมต้องนอนที่บ้านใหม่คนเดียว มาดามยังไม่ได้ให้คนรับใช้มาอยู่ด้วยเพราะเธอตั้งใจไว้ว่าคืนนี้จะให้มาร์คและแบมแบมนอนที่โรงแรม

บ้านใหม่สวยมากแต่ก็กว้างมาก อยู่คนเดียวก็ชวนให้ใจเสียนิดหน่อย แต่แบมแบมไม่กลัวผีเลยไม่คิดอะไรมาก นอนคนเดียวสบายใจดีด้วย ถ้าได้นอนกับคุณมาร์คคงน่ากลัวมากกว่า

ร่างบางนอนคว่ำบนเตียง หยิบโทรศัพท์มาเปิดดูแชทที่ฮันบินส่งมา อย่างน้อยก็แก้เหงาจนกว่าจะหลับได้ล่ะนะ

 

 

 

“คุณมาร์ค มาดามให้มาตามครับ”

ร่างสูงที่ถอดสูททิ้งไปแล้วเหลือบมองคนของแม่ที่ยืนเอามือไพล่หลังเชื้อเชิญเขาอยู่ สามคนเขาสู้ได้ แต่เขาไม่มีอารมณ์จะสู้

“ถ้าไม่กลับล่ะ”

“พวกผมก็โดนมาดามฆ่าเอาน่ะสิครับ” มาร์ควางแก้วแอลกอฮอล์ลงบนเคาน์เตอร์ หันไปมองคนของแม่เต็มตา

“ลองตายดูบ้างสิ”

“อย่าทำให้พวกผมลำบากใจเลยครับ มาดามสั่งมาอีกว่าถ้าคุณมาร์คไม่กลับเรือนหอ มาดามจะทำในสิ่งที่คุณมาร์คคาดไม่ถึงเลย”

“ทำอะไร?”

“เกี่ยวกับงานของคุณมาร์คครับ มาดามโกรธมากนะครับ ผมคิดว่าคุณมาร์คอย่าขัดใจมาดามจะดีกว่า” คิ้วหนาขมวดแน่น มาร์คสบถออกมาเล็กน้อย คิดเคืองใครคนหนึ่งที่ทำให้แม่เปลี่ยนใจไปรักมันมากกว่าเขา

อะไรก็ขู่ อะไรก็บังคับ  โธ่เว้ย!

มาร์คหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดเครื่องเพื่อดูเวลา จึงพบว่ามีสายที่เขาไม่ได้รับ 200 สาย แม่และยองแจโทรมา มาร์คไม่สนใจจะโทรกลับ เพราะรู้ว่าทันทีที่คนพวกนี้ตามเขาเจอ พวกนี้ก็ต้องโทรไปรายงานมาดามแล้ว โทรกลับไปก็มีแต่ต้องโดนมาดามด่าให้อารมณ์เสียมากขึ้นเท่านั้น

ได้ถ้าแม่อยากให้เขากลับนักเขากลับก็ได้ อยากรู้เหมือนกันว่าตุ๊กตานั่นมีดีมากแค่ไหน!

 

 

 

เด็กหนุ่มที่กำลังหลับฝันดีขยับกายเล็กน้อย รู้สึกตัวงัวเงียตื่น ในความฝันนั้นเขาอึดอัดเหมือนมีอะไรมากดทับจนหายใจไม่สะดวก

“ไง” คำทักทายจากสามีหมาดๆ ของแบมแบมทำให้ความง่วงงุนของเด็กหนุ่มเลือนหายไปปลิดทิ้ง ตากลมกระพริบถี่ เพ่งมองคนที่คร่อมอยู่เหนือร่างตน หยดน้ำจากเส้นผมสวยหยดโดนแก้มของแบมแบม ความเย็นของน้ำยืนยันกับแบมแบมได้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้ฝัน

ร่างสูงที่สวมเพียงชุดคลุมตัวเดียวยันมือกับเตียงกักแบมแบมไว้

“หลับลึกดีนะ ถ้าฉันเป็นโจรนายคงตายไปแล้ว” ถ้อยคำล้อเล่นไม่ได้ทำให้แบมแบมขำ ตรงข้ามเขากลับกลัวและตกใจมาก เด็กหนุ่มพยายามตั้งสติ

“นอนดีๆ เถอะครับ” ดูแล้วคุณมาร์คคงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แต่แบมแบมยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากเขาอยู่บ้างเบาบาง ไม่รู้ว่าดื่มเยอะเกินไปจนสายน้ำก็ไม่ช่วยลบล้าง หรือว่าอาบน้ำเสร็จแล้วไปดื่มเพิ่มกันแน่

แบมแบมพยายามคิดในแง่ดี คุณมาร์คไม่ทำอะไรเขาหรอก คุณมาร์คไม่ชอบเขา และเขาไม่มีอะไรที่ดึงดูดใจผู้ชายได้ด้วย

คนแก่กว่าหัวเราะหึ มองคนที่นอนเฉยใต้ร่างตนเขม็ง

“ถ้าคุณมาร์คยังทับอยู่แบบนี้ แบมนอนไม่ได้นะครับ” แบมแบมมองไปที่นาฬิกาแขวนบนผนัง ตีหนึ่งครึ่งแล้วนะ มันคือเวลานอน และตอนนี้เขาก็ง่วงมาก

“แล้วใครบอกว่าฉันจะให้นายนอนล่ะ” มาร์คยิ้มน่ากลัวจนแบมแบมใจหาย

คุณมาร์คชอบสาวสวยไม่ใช่เหรอ..อย่างคุณซินเยวี่ยนนั่นไง

“อย่า..ล้อเล่นแบบนี้เลยครับ ไม่สนุกเลย” แบมแบมทำใจเย็นเข้าสู้ พยายามปัดมืออีกฝ่ายที่สอดเข้ามาในเสื้อนอนเพื่อวางลงบนเอวเขา

“ฉันเหมือนคนชอบพูดเล่นเหรอ?”

“ไม่นะคุณมาร์ค คุณจะทำกับแบมแบบนี้ไม่ได้นะครับ!” แบมแบมหวีดร้องด้วยความกลัวเมื่ออีกฝ่ายไล่ปลดกระดุมเสื้อนอนของตนออกอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มดิ้นรนขัดขืนเมื่อรู้ชัดแล้วว่าตัวเองกำลังจะถูกคุณมาร์คทำอะไรกันแน่ มือเล็กพยายามปัดป้องตัวเองจากสัมผัสหยาบคายนั้น แต่แรงน้อยนิดของเขาสู้แรงของอีกคนไม่ได้เลย 

“ทำไมจะทำไม่ได้! นายเป็นเมียฉันแล้วนี่ อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย คิดว่าฉันจะยอมให้นายสูบเงินฟรีๆ แล้วเก็บนายเข้าชั้นเป็นตุ๊กตาประดับบ้านรึไง?!

คำพูดดูถูกของคุณมาร์คในเวลานี้ไม่ได้ทำให้แบมแบมนึกเคืองได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้เขากำลังกลัวว่าคุณมาร์คจะบ้าจนทำอะไรเขาจริงๆ

“คุณ..คุณมาร์คบอกว่าไม่ชอบแบม..” แบมแบมพยายามถ่วงเวลาหาทางออก มาร์คขว้างเสื้อนอนของแบมแบมทิ้งไปบนพื้นไกลๆ

“ชอบไม่ชอบไม่เกี่ยว มันก็น่าลองดีนี่นา” รอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้าหล่อเหลาของคุณมาร์คฉุดหัวใจแบมแบมตกวูบลงไปอยู่ปลายเท้า

“ไม่คือว่าคือแบมมีแฟนแล้วนะครับ!” แบมแบมกลั้นใจโกหกเมื่อนึกถึงเรื่องที่ฮันบินเคยบอกเอาไว้ได้ ถ้าคุณมาร์คต้องการคุณมาร์คไปหาคนอื่นก็ได้นี่นา เขาไม่ว่าอะไรสักหน่อย

คำโกหกของแบมแบมนั้นยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายโดยไม่รู้ตัว เด็กหนุ่มไม่คิดเลยสักนิดว่ากำลังราดน้ำมันเข้าไปในกองเพลิง มาร์คหงุดหงิดขึ้นมาฉับพลัน หวนคิดไปถึงในงานเลี้ยง แวบแรกในความคิดคือแบมแบมและไอ้เด็กที่ขวางหูขวางตานั่น

กล้าบอกกับผู้ชายที่เพิ่งแต่งงานด้วยกันว่ามีแฟนแล้ว กล้ามากนะกันต์พิมุกต์!

 “คิดว่าฉันสน? ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันก็แค่แฟน ถ้ายังไม่ได้บอกเลิกมันพรุ่งนี้ก็ไปบอกมันซะ หลังจากนายแต่งกับฉันแล้ว มันก็หมดสิทธิ์ในตัวนาย เลิกคิดถึงมันได้แล้ว!

“ตะแต่ว่าคุณมาร์คบอกเองนี่ครับว่าต่างคนต่างอยู่คุณมาร์คออกไปหาคนอื่นก็ได้นี่ครับ” แบมแบมสะดุ้งโหยง จะร้องไห้เมื่อถูกตะคอก ทำไมคุณมาร์คไม่หยุดล่ะ คุณมาร์คนอนกับแฟนคนอื่นก็ได้เหรอ ไม่เห็นเหมือนอย่างที่ฮันบินบอกเลย คุณมาร์ครู้แล้วก็ยังจะฮันบินโกหกเขานี่

“นายเคยนอนกับไอ้ผู้ชายคนนั้นหรือยัง?” แบมแบมตกใจ ไม่คิดว่าคุณมาร์คจะถามตรงขนาดนี้

“ว่าไงล่ะ! นอนกับมันหรือยัง!!” ร่างสูงตวาดถามจนอีกคนสะดุ้งเฮือก เสียงดังของมาร์คทำให้คนขี้กลัวใจสั่น

ถ้าเขาโกหก คุณมาร์คจะรังเกียจแล้วปล่อยเขาไปหรือเปล่า คุณมาร์คคงไม่อยากนอนกับเมียที่เคยเป็นของคนอื่นมาก่อนใช่ไหม

แบมแบมหลบสายตาน่ากลัวของคุณมาร์คก่อนจะพยักหน้า

มาร์คมองภรรยาอายุน้อยของตนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เด็กวัยรุ่นที่ไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มามันก็มี แต่เขาไม่นึกว่าแบมแบมจะไม่อยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น ไอ้ท่าทางไร้เดียงสาทั้งหลายเด็กนี่แสดงออกมาก็เสแสร้งทั้งนั้นน่ะสิ!

“ผู้หญิงที่ฉันเคยนอนด้วยก็ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องไปทุกคนหรอก..เรื่องแค่นี้ฉันไม่ถือ!

 

Cut

::พิมพ์ mbth96 หาบล็อกในกูเกิ้ล::

 

แบมแบมรู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะถูกรบกวนจากใครคนหนึ่ง ร่างบางรู้สึกหนักไปทั้งตัว แม้ง่วงมากจนตาแทบลืมไม่ขึ้นก็ยังฝืนลืมตามอง

“คุณมาร์คปล่อย” เสียงที่เคยหวานแหบเครือเรียกชื่อคนที่คร่อมทับเขา แสงที่ผ่านมาจากหน้าต่างทำให้รู้ว่ามันคงสายมากแล้ว เผลอๆ อาจจะเลยครึ่งวันไปแล้วก็ได้

“เรียกทำไม”

“แค่คืนเดียว..” แบมแบมจำได้ว่าเมื่อคืนตัวเองพูดอะไรไว้ คุณมาร์คได้ไปแล้วก็น่าจะพอใจได้แล้วสิ

“ใครรับปากนาย นายไม่ได้มีสถานะเมียฉันแค่เมื่อคืนสักหน่อย” คนเอาแต่ใจพูดจาเห็นแก่ตัว

ร่างบางเปลือยเปล่าแดงไปทั้งตัวเพราะรอยรักจากเมื่อคืน แบมแบมมุ่นคิ้ว

เพราะแต่งงานกันแล้วคุณมาร์คอยากจะทำอะไรก็ทำได้อย่างนั้นเหรอ

“แบมยังเจ็บอยู่เลย..” เมื่อคืนคุณมาร์คไม่ได้อ่อนโยนกับแบมแบมเลยนะ

“เรื่องของนายสิ”

ไม่เห็นใจไม่พอ ยังเห็นแก่ตัวด้วย แบมแบมอยากจะถามนักว่าคุณมาร์คจะกอดแบมอีกทำไมในเมื่อแบมไม่น่ารัก หรือแค่อยากจะได้ให้คุ้มกับเงินที่มาดามเสียไป

“คุณมาร์คไม่ไปทำงานหรือไงครับ” แบมแบมยันอกกว้างไว้ ตัวเขายังมีที่ว่างให้คุณมาร์คฝากรอยจูบเพิ่มอีกหรือไง

“ไปตอนบ่ายก็ได้” มาร์คตอบตัดรำคาญ ถามนู่นถามนี่อยู่ได้ เสียเวลาจริงๆ!

เขาคงต้องบอกมาดามว่าขอเพิ่มจำนวนวันไปฮันนีมูนสักหน่อย หนึ่งอาทิตย์มันน้อยไป ควรจะเพิ่มอีกสักอาทิตย์

 

 

 

            คุณมาร์คออกจากบ้านไปทำงานตอนบ่ายสองพอดี กว่าจะไปได้แบมแบมก็ช้ำแล้วช้ำอีก

แบมแบมอยากนอนแต่นอนไม่ได้ ปวดตัวไม่พอยังเหนียวตัวด้วย เขาอยากอาบน้ำแต่ลงจากเตียงเองไม่ได้

เขาอยากกลับบ้าน อยากกลับไปหาคุณพ่อคุณแม่มากกว่าอยู่ที่นี่เพื่อเป็นตุ๊กตาระบายอารมณ์ให้คุณมาร์ค

เด็กหนุ่มเช็ดน้ำตา ให้กำลังใจตัวเอง พยายามลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ แม้ลำบากและใช้เวลามากไปสักหน่อย แต่แบมแบมก็ได้อาบน้ำและใส่เสื้อผ้าใหม่สมใจ

ร่างบางโทรศัพท์ไปหาแม่ คิดถึง อยากเล่าให้แม่ฟังว่าที่นี่มันแย่แค่ไหน

<ว่าไงจ๊ะแบมแบม> แค่ได้ยินเสียงแม่ แบมแบมก็อยากร้องไห้แล้ว

“แม่แบมอยากกลับบ้าน”

<อ่าว ทำไมคะ? คุณมาร์คเขาทำอะไรไม่ดีใช่ไหม เขาใจร้ายกับลูกแม่เหรอ มาเลยลูก เดี๋ยวแม่ออกไปรับ> น้ำเสียงคุณแม่ไม่พอใจ กล่าวโทษมาร์คทันที

แบมแบมกลั้นน้ำตา อยากบอกแม่ว่าคุณมาร์คเขาใจร้ายแค่ไหน แต่คิดให้ถี่ถ้วนอีกทีแล้วแบมแบมก็บอกไม่ได้ ถ้าบอกไปพ่อกับแม่ต้องไม่สบายใจแน่ๆ

“เปล่าครับ เขาไม่สนใจเด็กผู้ชายธรรมดาอย่างแบมหรอกครับแม่ แต่แบมเหงา แบมอยากกลับบ้าน”

<พูดจริงเหรอลูก หนูไม่ได้โกหกแม่นะคะเรื่องคุณมาร์ค ถ้ามีอะไรไม่ดีหนูต้องบอกแม่ทันทีเลยนะน้องแบม> คุณแม่เป็นห่วงมาก แบมแบมได้ยินแล้วก็ดีใจ

แค่นี้ก็พอแล้วแค่แม่เป็นห่วงก็ดีแล้วจริงๆ

            “แน่ใจครับแม่..แบมไปหาแม่ได้ไหม”

            <แน่นอนจ้ะ มาที่บริษัทนะครับลูก พ่อเขาเอาแต่บ่นว่าพอแบมแบมไม่อยู่ บ้านเราก็เหงาขึ้นมากเลย เมื่อเช้าก็กินข้าวได้นิดเดียวเองเพราะหนูไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะด้วย..พ่อเขายังทำใจไม่ได้น่ะจ้ะ>

            แบมแบมยิ้มทั้งน้ำตา อยากจะหัวเราะขำคุณพ่อ แต่หัวใจเขามันเศร้าจนหัวเราะไม่ออกเลย

            อยู่กับคนแปลกหน้าที่ยังไม่รู้จักกันดีพอ มีความสัมพันธ์ทางกายที่แสนเลวร้าย

น่าสมเพชชะมัด

“แม่ครับ แม่ว่ามาดามจะยอมไหมถ้าแบมขอยกเลิกทริปฮันนีมูน”

<ถ้าน้องแบมขอเอง มาดามยอมแน่นอนจ้ะ เธอต้องอนุญาตแน่ เธอเอ็นดูหนูมากนะ>

“แม่คิดอย่างนั้นเหรอครับ” แบมแบมใจชื้นเมื่อแม่ยืนยันอีกคน มีความหวังขึ้นมาหน่อย

แบมแบมคุยกับแม่อีกนิดหน่อยแม่ก็วางสายไปเพราะต้องไปทำงาน

เสียงเคาะประตูทำให้แบมแบมสะดุ้งเฮือก แวบแรกคิดว่าคุณมาร์คกลับบ้านไว ใจหายหมด แต่พอได้ยินเสียงคนนอกประตูก็พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“คุณแบมแบมครับ ตื่นหรือยังครับ มาดามส่งผมมา คุณแบมแบมๆ”

“ครับ! ตื่นแล้ว เปิดประตูเข้ามาได้เลยครับ”

ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา แบมแบมมองชายหนุ่มหน้าตาดีมากคนหนึ่งด้วยความประหลาดใจ

“สวัสดีครับ ผมกู จุนฮเว เป็นพ่อบ้านที่มาดามส่งมาดูแลคุณครับ คุณยูบินพี่เลี้ยงของคุณอยู่ข้างล่างกำลังเตรียมอาหารอยู่”

พ่อบ้านที่มาดามว่าคือผู้ชายคนนี้หรือ? ถ้าไม่บอกว่าเป็นพ่อบ้านแบมแบมจะนึกว่าเขาเป็นดาราแล้วนะ

“ยะ..ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

 

TBC.***

งานแต่งจัดเต็มมาก เป็นโรคจิตอ่ะ จะแต่งฟิคต้องหาข้อมูล ถถถถถถ

ตอนสาบานตนในพิธีอ่ะ มันมีสองแบบนะ

แบบที่บาทหลวงถามกับเรากล่าวเอง เค้าเลือกกล่าวเองน่ะ

แปลกไปจากหนังที่เคยดูกันนิดหน่อยโนะ

NC ตอนนี้ไม่มีอะไรมาก สั้นๆ และกากชห. แต่มันยังมีอีกหลายตอนอ้ะ อะหุอะหุ-..-

***

เข้าใจพระเอกมั้ย?

แต่งเองก็ไม่เข้าใจ พี่มาร์คหลากอารมณ์..

 

***

แบมอ่อนโยนแต่ไม่ได้อ่อนแอเว้ย จะอ่อนแอต้องโดนอิพี่จิกอ่ะ ทำไรเค้าไม่ได้เดี๋ยวพ่อแม่เดือดร้อน

แต่งงานแล้วก็ต้องเข้าหอป้ะ?

บทนี้แหละอิพี่ปล้ำน้องและ แต่ไม่รู้เอาไงกับCut ดี เรื่องวุ่นนักลงลิ้งแล้วโดนแบนอ่ะ ._.
ใส่ในไบโอทวิตไม่ได้เพราะไม่ได้เล่นทวิตอ่ะแก

เรื่องมันน้ำเน่าว่ะแก มันต้องมีอ่ะ ไม่งั้นตัดเหลือแต่ฉากหลังจบกิจกรรมแล้วก็แล้วกันโนะ._.

 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 604 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13093 lek0868909108 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 13:24

    โกหกเลยยิ่งโดนเลย มาร์ครังแกน้องละอย่ามาง้อทีหลังรำคาญพระเอกมาก

    #13,093
    0
  2. #13003 BBMT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 00:33

    เอิ่มมม ไม่รู้ปัจจุบันคุณยังแต่งนิยายแบบนี้อยู่มั๊ย เพราะเราไม่ได้ติดตามเป็นการส่วนตัว แต่บทข่มขืนแล้วมารักกันทีหลังนี่ไม่ควรใช้เป็นพล็อตแล้วนะคะ ภาษาสวย เนื้อหาอ่านเข้าใจดี แต่มาเสียตรงเรื่องนี้นี่แหละค่ะ

    #13,003
    0
  3. #12978 Namfon1983 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 14:11
    มาร์คใจร้ายมาก😡
    #12,978
    0
  4. #12957 namneau (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 10:22
    เธอจะเสียใจมาร์คคคคค
    #12,957
    0
  5. #12955 BloodA93 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 00:58
    ทำไมทำกับน้องแบบนี้!
    #12,955
    0
  6. #12948 ploylaksi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:13
    เป้น nc ที่น่าสงสาร
    #12,948
    0
  7. #12911 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 17:46
    ชั้นจะรอสะใจแกทีหลังนะมาร์ค
    #12,911
    0
  8. #12892 YanisaCH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 16:10
    โถ่น้องง....
    #12,892
    0
  9. #12876 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 21:40
    อ่าน nc ละโคดสะเทือนใจอะ น้ำตาจะไหล
    #12,876
    0
  10. #12833 Spices_smile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 15:14
    มาร์คโคตรบ้ส
    #12,833
    0
  11. #12803 llllovellll (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:27
    เกลียดพระเอกว้อยยย ทำตัวแย่มากๆอ่ะ
    #12,803
    0
  12. #12757 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:22
    เด่วปั๊ดยกแบมให้ฮันบินซะหรอก!!!
    #12,757
    0
  13. #12751 Facebook12345 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 19:24
    ใจร้ายมากเลยมารคึ
    #12,751
    0
  14. #12740 nattapongsa2516 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 18:27

    มาร์คคคคชั้นจะฆ่าแก บังอาจทำร้ายลูกชั้น#อินไปหน่อย

    #12,740
    0
  15. #12733 MarkP_endear. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 00:35

    ขอเกลียดพระเอกได้มั้ย ?? ยกแบมให้ฮันบินเถอะ -,.-

    #12,733
    0
  16. #12689 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:50
    คือตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ สงสารน้องแบมทุกตอนเลยมาร์คเป็นพระเอกจริงๆเหรอ นี่แช่งให้พี่แกรถคว่ำทุกนาทีที่อ่านเลยเถอะ โกรธหนักมาก
    #12,689
    0
  17. #12679 MayKamon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 20:09

    ฮึ่ยยย คุณชายต้วนโหดร้าย เดี๋ยวยกให้ฮันบินเลย

    #12,679
    0
  18. #12655 rannn2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 19:36
    ยิงมาร์คตอนนี้จะโดนจับมั้ย ทำไมไม่อ่อนโยนกับน้อง หื้ม!! โกรธแล้ว!!!
    #12,655
    0
  19. #12639 Kunpimuk_BB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 02:20
    ไม่เบากับน้องเลย เเบมหนีพี่มันเลยลูก!!!
    #12,639
    0
  20. #12592 bampf_2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 20:13
    ไรท์เป็นคาทอลิกใช่ไหมคะ พิธีเป๊ะมากเลยค่ะ
    เรามีพระเจ้าองค์เดียวกัน^^
    #12,592
    0
  21. #12589 SETSUNA[กลับมาแล่ว] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 12:53
    อยากตบมาร์ค ทำร้ายลูกกุหรอออ
    #12,589
    0
  22. #12574 StarShines (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:56
    แบมก็ดีเกินมาร์คก็เลวชห. หงุดหงิ๊ด! อยากจะกรี๊ด
    #12,574
    0
  23. #12562 MBAIYW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 17:14
    กลับมาอ่านรอบ 4 แล้ว ยังเกลียดอีพี่มาร์คเหมือนเดิมเลยค่าาา
    #12,562
    1
  24. #12555 nam_ioz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:45
    เกลียดอพม.ในฟิคเรื่องนี้จริงๆ แย่เกินไปละ จิตใจต่ำไม่รู้ทำด้วยอะไร น้องกับแม่ก็นิสัยดี มาร์คหนะเลว มากๆๆๆๆๆ #โมโห
    #12,555
    1
  25. #12548 montanatpun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 23:59
    บอกได้คำเดียว มาร์คต้วน นายใจร้ายมากๆๆๆๆๆ
    #12,548
    0