(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 33 : Chapter 27 ปรับความเข้าใจ Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 245 ครั้ง
    20 ม.ค. 59

 

 

มาร์คมองโจ๊กในชามด้วยใบหน้าขมขื่น จ้องเหมือนอิ่มได้เองโดยไม่ต้องเคี้ยว

“ทำไมไม่กินล่ะครับพี่มาร์ค ยังไม่ได้กินข้าวทั้งวันเลยไม่ใช่เหรอ กินหน่อยสิเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก”

แบมแบมลงมือทำให้เองเลยนะ

“ไม่กินได้ไหม”

“ไม่หิวเหรอ?”

“หิวสิ”

ไม่ได้กินอะไรทั้งวันก็ต้องหิวอยู่แล้ว แต่มันติดตรงที่แม้ท้องจะร้องแต่สมองสั่งว่าไม่อยากกิน เพราะถ้ากินเข้าไป ไม่กี่นาทีต่อมามันอาจจะเปลี่ยนที่อยู่จากในกระเพาะไปอยู่ในอ่างล้างหน้า

“อย่างนั้นก็กินสิครับ ไม่กินไม่ให้กอดลูกนะ”

แบมแบมเอาลูกมาขู่เพราะพี่มาร์คคือคนเสพติดลูก กอดหอมฝาแฝดได้ทั้งวัน ไม่รู้จะรักอะไรกันนักหนา

“ใจร้าย..” มาร์คตัดพ้อ

เขาเกลียดอาหารเละๆ ที่สุด ตอนปกติดีแค่เห็นก็จะอ้วก ถ้ากินเข้าไปตอนนี้คงเกิดอาการอยากอาเจียนซ้ำซ้อนเลยมั้ง แบมแบมรู้ก็ยังจะทำให้กินอีก เอาอย่างอื่นไม่ได้รึไง ฮือ

 “พี่กินอย่างอื่นไม่ได้นี่นา เนี่ยแทบไม่ต้องเคี้ยวแล้ว เอาเข้าปากแล้วกลืนลงไปเลย จะได้ไม่ต้องอมให้รับรู้รสชาติไว้จะได้ไม่ผะอืดผะอมไง”

พี่มาร์คไม่ได้ร่วมโต๊ะอาหารกับทุกคนมาหลายวันแล้ว พอถามว่ากินอะไรหรือยังก็บ่ายเบี่ยงไม่ก็บอกว่ากินมาแล้วจากข้างนอก ซึ่งทุกคนก็ไม่รู้ว่าไอ้ที่บอกกินมาแล้วน่ะกินไปมากแค่ไหน

“ฝืนกินหน่อยเถอะครับ มันเป็นไม่นานหรอกเดี๋ยวก็หาย”

แบมแบมคะยั้นคะยอ มาร์คนั่งจ้องชามโจ๊กเหมือนชั่งใจว่าจะเอาเข้าปากต่อดีไหม แบมแบมไม่รู้จะทำยังไงดี

แบมแบมปล่อยให้สามีทำใจ มองลูกๆ ที่นั่งดูทีวีหลังทำการบ้านกันเสร็จแล้ว

“เด็กๆ คลีนนิ่ง ไทม์จ้ะ”

แบมแบมบอกสี่พี่น้องด้วยคำที่ทำให้ทุกคนหยุดเล่นหรือทำทุกอย่างที่ทำอยู่

ถึงที่บ้านจะมีคนรับใช้ แต่แบมแบมจะฝึกให้ลูกช่วยทำความสะอาดบ้านวันละ 15 - 20 นาที ทำงานง่ายๆ ที่ลูกฝาแฝดพอจะทำไหวจะได้เคลื่อนไหวส่วนต่างๆ ของร่างกาย แม้จะดูเป็นงานง่ายๆ แต่แค่การหยิบจับไม้กวาดก็ทำให้เด็กเล็กๆ ต้องออกแรงกล้ามเนื้อแขนพอสมควร เป็นการฝึกออกแรงด้วย จะให้ฝาแฝดทำกันสองคนเดี๋ยวแกจะเหงา แม่เลยให้พี่ๆ ช่วยทำเป็นเพื่อน อย่างน้อยระหว่างทำงานพี่น้องก็ได้คุยกัน บรู๊คลินและแมทธิวจะได้ไม่เบื่อ และทั้งสี่คนจะได้ใช้เวลาร่วมกัน

“จะให้แมททำอะไรฮะม๊า”

เจ้าหนูคนเล็กวิ่งมาเกาะขาหม่าม๊าทันที แบมแบมจุ๊บผมนุ่มของลูกชายให้ป๊าอิจฉาเล่น

“กวาดใบไม้ที่สวนดีไหมจ๊ะ ต้นไม้ของคุณย่ามีใบไม้ร่วงมาอีกแล้วล่ะ เนอะ”

“ได้ฮะ” พ่อหนูพยักหน้าหงึกอย่างไม่อิดออด น่ารักจนม๊าปลื้มเลย

“เดี๋ยวบรู๊คลินช่วยน้องกวาดใบไม้นะลูก แล้วพี่เดนนิสกับพี่ยุนอาจะช่วยเก็บไปใส่ถังขยะให้ โอเคไหมครับ?”

แบมแบมรั้งบรู๊คลินมาสั่งงาน บรู๊คลินพยักหน้าหงึก

“ได้ฮะม๊า”

“บอกคุณลุงคนสวนด้วยนะครับว่าผมขอยืมไม้กวาดหน่อย พอคุณลุงให้ยืมบรู๊คลินและแมทธิวต้องทำยังไงครับ”

“ขอบคุณฮะคุณลุง” แมทธิวและบรู๊คลินเอ่ยออกมาพร้อมกันเพราะจำได้แล้ว

“ดีจ้ะ ไปที่สวนกันเลยนะเดี๋ยวม๊าตามไป”

แบมแบมน่ะฝึกให้ลูกๆ มีสัมมาคารวะตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นใครหรือทำอาชีพอะไรก็ตาม ต้องรู้จักอ่อนน้อม พูดขอบคุณและขอโทษให้เป็น

พี่ๆ คนงานในบ้านทุกคนนั้น ฝาแฝดรวมทั้งเดนนิสยุนอาก็ต้องรู้จักเคารพ เพราะคนเหล่านั้นอายุมากกว่า

เวลาพาลูกไปบริษัท ไม่ว่าจะที่ทำงานพ่อหรือที่ทำงานแม่ เจอใครเด็กๆ ก็ต้องทักทาย กระทั่งแม่บ้านหรือพี่รปภ.ก็ต้องทักด้วยความนอบน้อมตามอาวุโส พนักงานที่บริษัททุกคนเอ็นดูทั้งสี่คนมากเลย

“รีบกินสิครับจะได้รีบหาย ไม่อยากเล่นกับลูกเหรอ”

พอลูกๆ ออกไปทำงานกันแล้วแบมแบมก็หันมาสนใจสามีอีกครั้ง พบว่าโจ๊กยังไม่พร่องลงเลย

พี่มาร์คน่ะแค่ยืนยังเวียนหัว เรื่องเล่นกับลูกปีนป่ายผาดโผนโหนราวอะไรที่เคยเล่นด้วยกันได้ก็อย่าหวังเลยว่าจะทำได้

“โธ่..” มาร์คเขี่ยโจ๊กในชามไปมา ตั้งหลายนาทีเพิ่งจะกินไปได้คำเดียว

“มาแบมป้อน”

“พี่ไม่ได้ป่วยหนักสักหน่อย”

“พี่กินเองก็ไม่หมดสักที” แบมแบมคว้าชามมาถือเอง จ่อช้อนแทบติดปากแต่มาร์คหันหน้าหนี

“พี่มาร์ค อย่าดื้อ”

“สองคำได้ไหม”

“ทำไมกินยากกินเย็นแบบนี้นะ ตอนแบมแพ้ท้องแบมยังกินอะไรได้ตั้งเยอะ”

“มันเหมือนกันที่ไหนเล่า แบมฝืนกินเพราะมีลูกรอรับสารอาหารแต่พี่มีแค่กระเพาะเนี่ย ให้พี่กินแต่น้ำอย่างเดียว..อุ้บ”

“อย่าคายนะ”

แบมแบมใช้จังหวะที่พี่มาร์คกำลังอ้าปากพูดยัดโจ๊กคำโตเข้าไปแล้วรีบใช้มือปิดปากสามีบังคับให้กลืน

ไอ้อาการไม่อยากกินอะไรน่ะแบมแบมเข้าใจ เพราะกินเข้าไปก็อยากจะอ้วกออกมา มันทรมาน มันก็จริงนะที่พี่ไม่มีแรงจูงใจในการฝืนกิน ไม่ได้มีลูกรอกินด้วยนี่นา แต่ถึงไม่ได้ท้องเองก็สงสารกระเพาะบ้างเถอะ โดนน้ำย่อยกัดจนพรุนหมดแล้วมั้ง

“ใออ๊าย” มาร์คยังพยายามจะตัดพ้อคนที่ชอบบังคับกันตลอด

“ยังจะพูดอีกนะครับ แบมบังคับเพราะเป็นห่วงนะ คนเราจะไม่กินอะไรเลยได้ยังไง เดี๋ยวไม่สบายไปจริงๆ หรอก”

“เมื่อวานพี่ก็กินไปแล้วนะ”

“โอ๊ย! มันย่อยหายไปหมดแล้วครับ” แบมแบมเหนื่อยจริงๆ เลย พี่มาร์คนี่จัดการยากแฮะ

“ถ้าพี่กินหมดมีรางวัลให้พี่ไหม?”

“อยากได้อะไรล่ะครับ” แบมแบมถามโดยไม่รู้ว่ามันคือหลุมพราง

“กินของคาวแล้วก็ต้องกินของหวานต่อน่ะสิ”

“พี่อยากกินขนมเหรอครับ จะกินอะไรล่ะ”

แบมแบมรีบถาม จะได้ไปหาซื้อให้ เอาอกเอาใจประหนึ่งตัวเองไม่ได้ท้องและคนที่ท้องเป็นพี่มาร์คซะด้วยซ้ำนะ

“อะไรหวานๆ พี่ก็กินได้ทั้งนั้นแหละ” มาร์คหัวเราะเมื่อเมียยังพาซื่อ

“ระบุมาสิว่าอยากกินอะไร” แบมแบมตั้งใจจะทำให้จริงๆ นะ

“ก็แบมไง” ร่างสูงยิ้มกรุ้มกริ่มเลยโดนเมียฟาดเข้าเต็มท้องแก้เขิน

“พี่มาร์ค!

ถ้าไม่เกรงใจแบมแบมคว่ำชามใส่หน้าแล้วนะ ไม่สบายยังจะหื่นอีก..

“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน” แบมแบมวางชามโจ๊กไว้บนโต๊ะ ขยับจะลุกไปดูลูกที่สวนแต่มาร์คกลับขยับตัวลงนอนหนุนตักเสียก่อน แบมแบมเลยลุกไม่ได้

“แบมล่ะสงสัยจริงๆ เลยว่าตักแบมมันนิ่มนักหรือไง ทั้งพ่อทั้งลูกถึงได้ชอบมาหนุนนัก”

“ไม่ได้นิ่มหรอกแต่เวลาอยู่ใกล้แบมแล้วสบายใจต่างหาก”

“ยังไงล่ะครับ”

“กลิ่นหอมๆ จากตัวแบมมั้ง มันคุ้นเคยไง เนี่ยเวลานอนตักนอกจากจะได้กลิ่นหอมๆ แล้วยังได้กอดด้วย เคยรู้สึกไหมล่ะว่าเวลาอยู่กับคนแปลกหน้า แม้เขาจะใช้น้ำหอมราคาแพงที่หอมที่สุดมันก็รู้สึกไม่สบายใจ ไม่อยากดม ไม่อยากเข้าใกล้ แต่กับคนที่สนิท คนในครอบครัว เราอยู่ใกล้ๆ ได้อย่างสบายใจเลยนะ”

“เหรอครับ แบมเพิ่งรู้นะเนี่ย ก็ว่าอยู่ว่าทำไมลูกชอบกอดแบมจัง”

หม่าม๊าเพิ่งรู้วันนี้แหละ

“ถังถัง ป๊าเวียนหัวจังเลย” มาร์คเอาหน้าแนบกับท้องเมีย แบมแบมอมยิ้ม

“รู้ได้ยังไงครับว่าผู้หญิง อาจจะเป็นผู้ชายก็ได้” มือนิ่มลูบเบาๆ บนไหล่กว้าง

“เซ้นส์มันบอกน่ะว่าใช่ คนนี้น่ะลูกสาวแน่เลย”

คนที่นอนจับมือนุ่มมาคลึงเล่น จูบเบาๆ แล้วตั้งท่าเตรียมจะนอนหลับ

“ไม่ไปหาลูกเหรอครับ”

“ของีบแป๊บนะ”

แต่แป๊บนึงของป๊าน่ะ นานจนลูกๆ ทำงานเสร็จเลยนะ..

“ม๊า! เสร็จแล้วฮะ”

บรู๊คลินวิ่งเข้ามารายงานพร้อมเหงื่อโซมกาย แม้เหงื่อเต็มตัวแต่สองพี่น้องฝาแฝดยังยิ้มกว้างอยู่เลย

“ว้าว ลูกชายม๊าเก่งจังเลย ทั้งแมทธิวและบรู๊คลินเลยนะ”

ทั้งสองยิ้มแป้นจนไม่เห็นตาเมื่อแม่ชม

“หนูชอบสวนของม๊าไหม?”

“ชอบฮะ” แมทธิวพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ม๊าจะพาไปซื้อเมล็ดพันธุ์มาปลูกนะ แล้วเรามาเล่นอะไรกันดีกว่า”

แบมแบมทำท่าว่ามีของดี เด็กๆ ตื่นเต้นแย่งกันถามใหญ่เลยว่าม๊าจะเล่นอะไร

“ม๊าจะให้พวกหนูถ่ายรูปต้นไม้ที่หนูปลูกจนพวกมันโตไง หนูจะต้องเลี้ยงมัน ม๊าจะมีสมุดสวยๆ ให้คนละหนึ่งเล่มแล้วก็ให้สติ๊กเกอร์น่ารักๆ เอาไว้ติดด้วยว่าแต่ละวันหนูเลี้ยงต้นไม้ยังไงบ้าง”

“สติ๊กเกอร์เหรอฮะ อยากเห็นจัง” บรู๊คลินช่างไร้เดียงสาตื่นเต้นไปกับแม่ด้วย

“ต้องรอตอนปลูกต้นไม้ก่อนนะจ๊ะ”

“ฮะ” คู่แฝดพยักหน้าพร้อมกัน แบมแบมกอดทั้งคู่แล้วหอมไปคนละที

“ยุนอา เดนนิส ไม่ร้อนเหรอลูก ขึ้นไปอาบน้ำกันซะสิ”

“ขอดูละครแป๊บนึงค่ะ เดี๋ยวก็ไปแล้ว” ยุนอานั่งเหยียดขาขยับท่าสบายย้ายช่องทีวีเพื่อดูละคร

“ผมขึ้นไปเลยดีกว่า บรู๊คลิน แมทธิวไปอาบน้ำกันไหม? แช่ฟองสบู่กันเถอะ”

เดนนิสที่เพิ่งจะนั่งลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ชวนน้องชายไปอาบน้ำด้วยกัน เด็กๆ รีบวิ่งมาเกาะพี่ชายทันที

“เอาคุณเป็ดไปเล่นได้มั้ยฮะ” แมทธิวเงยหน้าถามคนตัวสูง เดนนิสพยักหน้า

“ได้สิ เดี๋ยวแมทไปเอาถุงคุณเป็ดที่ห้องของแมทนะ พี่จะไปเตรียมน้ำอุ่น อาบห้องพี่นะ”

พอน้องชายทั้งสองพยักหน้ารับ เดนนิสก็ยื่นมือให้จับแล้วพากันเดินไปชั้นสอง

แบมแบมเห็นพี่น้องสนิทสนมกันอย่างนี้แล้วอดรู้สึกห่วงฝาแฝดไม่ได้ ถ้าพี่เดนนิสไปเรียนต่อบรู๊คลินและแมทธิวคงเหงาแน่ๆ ไม่มีคนเตะบอลเป็นเพื่อนแล้ว พี่ยุนอาก็ไม่ชอบเล่นอะไรโลดโผนซะด้วย

“ละครเรื่องนี้คุณย่าชอบดูนี่นา”

แบมแบมจำได้ แต่เสียดายที่คุณแม่ไม่ได้ดูช่วงที่กำลังสนุกของเรื่องเพราะต้องไปทำงานที่ต่างประเทศอีกแล้ว

“สนุกมากเลยนะคะม๊า”

“เหรอจ๊ะ ม๊าไม่ค่อยได้ดู แต่คุณย่าเคยเล่าให้ฟัง”

แบมแบมค่อยๆ ยกศีรษะสามีขึ้นแล้วเอาหมอนอิงมารองแทนตักตน จากนั้นขยับลงไปนั่งกับพื้น  โดนทับนานจนขาเป็นเหน็บชาเลย

“ม๊าไม่ได้สังเกตเลยนะว่าผมหนูยาวขนาดนี้แล้ว”

แบมแบมลูบผมยาวสวยเหยียดตรงของลูกสาว ปลายผมยาวถึงเอวแล้ว  เขาใช้มือสางเส้นผมนุ่มเบาๆ มืออุ่นของแม่ทำให้ยุนอาอมยิ้ม จับปลายผมตนขึ้นมาดู

“ม๊าว่าหนูไปตัดออกบ้างดีไหมคะ”

“จะตัดทิ้งเหรอจ๊ะ เสียดายจัง ผมหนูยาวและหนามากเลยนะ ถ้าจะตัดม๊าว่าหนูตัดไปบริจาคให้ผู้ป่วยโรคมะเร็งดีกว่า ม๊าเห็นเขาจัดโครงการอยู่นะที่โฆษณาตามสื่อ ม๊าว่าน่าสนใจดี”

แบมแบมน่ะชอบสอนลูกให้ช่วยเหลือและมีน้ำใจ ชอบพาลูกๆ ไปทำบุญ บางทีว่างๆ ก็ชวนทำขนมอบไปให้บ้านพักคนชราบ้าง เอาเสื้อผ้าเด็กที่เล็กไปแล้วของสี่พี่น้องไปบริจาคให้เด็กที่สถานสงเคราะห์ที่เขาไปบ่อยๆ สมัยเรียน

ตั้งแต่แต่งงานมีลูกก็หาเวลาไปสถานสงเคราะห์ได้ยากเหลือเกิน ต้องโอนเงินเข้าบัญชีของสถานสงเคราะห์เพื่อบริจาคทำบุญอยู่เรื่อยๆ แทน แต่พอเด็กๆ เริ่มโตเขาก็จะหาเวลาว่างนานๆ ทีพาพวกแกไป ถึงไม่ใช่วันพิเศษแต่เป็นวันว่างก็อยากพาไป 

“ก็ดีนะคะม๊า ตัดให้เหลือสักประมาณบ่าเนอะ ม๊าว่าสั้นไปไหมคะ”

ยุนอาไม่เสียดายผมที่อุตส่าห์ไว้ยาวมาหลายปีเลย ถ้าตัดเพื่อช่วยเหลือคนอื่นเธอยินดีทำ

“ไม่หรอกจ้ะกำลังสวย จะได้ถือโอกาสเปลี่ยนทรงผมใหม่ด้วย ผมหนูยาวเร็วอยู่แล้วเดี๋ยวก็ยาวเท่าเดิมอีก งั้นวันหยุดนี้เราไปตัดผมกัน” แบมแบมโอบกอดลูกสาวไว้

“ค่ะม๊า”

 

 

 

 

ร่างบางกลิ้งตัวผละจากอกกว้างของสามี  หน้าหวานนิ่วน้อยๆ ค่อยยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ

ยองแจหลับตาแน่น บีบคลึงที่ขมับ อาการบางอย่างตีตื้นจากท้องขึ้นมาที่คอ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินโซเซไปเข้าห้องน้ำ

แจ็คสันงัวเงียลืมตามองหาเมียเมื่อแขนสัมผัสความว่างเปล่าแทนที่จะเป็นร่างกายอุ่นๆ ของภรรยา

“ยองแจ..ยองแจ” แจ็คสันเรียกหาภรรยาที่หายตัวไปไหนไม่รู้แต่เช้า

เอ๊ะ? เสียงอะไร?

แจ็คสันขยี้ตาแล้วตบแก้มตัวเองให้ตื่น ก่อนจะเงี่ยหูฟังเสียงที่เหมือนดังมาจากห้องน้ำเสียงเหมือนคนอาเจียน

ยองแจล้างหน้าเพื่อหวังให้ความเย็นเฉียบของน้ำในฤดูหนาวทำให้รู้สึกอย่างอื่นบ้างนอกจากมวนในท้องจะอ้วกอยู่ตลอดเวลา มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าแล้วค้างจับไว้ที่ต้นคอ เงยหน้าส่องกระจก

“ยองแจอยู่ในห้องน้ำเหรอ?”

แจ็คสันเปิดประตูห้องน้ำแล้วชะโงกหน้าเข้ามาถาม ยองแจหันไปมองทางประตู

“ยองแจทำให้พี่ตื่นเหรอครับ?”

“เปล่าจ้ะ พี่ได้ยินเสียงเหมือนอาเจียน..

“อื้อ คลื่นไส้น่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก”

ยองแจเปิดประตูห้องน้ำแล้วดันให้สามีเดินนำกลับไปที่เตียง

“ไม่สบายเหรอ ไปหาหมอไหม?”

“ไม่ต้องหรอกครับ ขี้เกียจ”

ร่างบางคลานขึ้นเตียงไปนอนอีกรอบ แจ็คสันนั่งลงบนเตียง ดึงยองแจไม่ให้หลับต่อ

“ไม่เป็นไรได้ยังไง คลื่นไส้อาเจียนแบบนี้มันอาจจะเป็นโรคกระเพาะหรืออะไรที่อันตรายก็ได้นะ”

“ยองแจว่าไม่ต้องเสียเวลาไปหรอกน่า พี่ให้ฮโยจูไปร้านขายยาก็พอ”

“จะซื้อยาร้านขายยาไปทำไมล่ะยองแจ ไปหาหมอซะเลยไม่ดีกว่าเหรอ?”

แจ็คสันเป็นห่วง ยองแจโผล่หน้าออกจากผ้าห่ม ทั้งง่วงและเวียนหัว

“ไม่ใช่โรคร้ายแรงหรอกครับ ให้ฮโยจูไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาสักอันก็พอ”

“อือ อันเดียวจะพอเหรอ..ห๊ะ! อะไรนะ ยองแจว่าไปซื้ออะไรนะ!

แจ็คสันตกใจจนอุทานซะลั่นห้อง ยองแจร้องโอดโอย

“เบาๆ สิครับยองแจปวดหัวอยู่นะ!” ยองแจเอื้อมมือตีเข่าอีกฝ่ายแล้วซุกหน้ากับหมอน หน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะถูกทำให้ขัดใจแต่เช้า

“ก็..ก็..ยองแจบอกว่า..

“ที่ตรวจครรภ์”

ยองแจพูดอีกรอบ เสียงเริ่มนิ่งใกล้จะวีน แต่สำหรับแจ็คสันครั้งนี้เขาไม่ได้นึกกลัวหรือใจหายใจคว่ำเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาเพราะเขากำลังดีใจ

“จริงเหรอยองแจ!

“โอ๊ย..หูจะแตก” เรื่องแค่นี้ทำไมพี่ต้องดีใจจนโอเวอร์ด้วย

“เดี๋ยวสิลุกขึ้นมาคุยก่อนเลย ยองแจแน่ใจเหรอ?”

ยองแจทิ้งน้ำหนักขืนตัวแต่แจ็คสันก็ยังดึงให้ลุกขึ้นมานั่งคุยกันอยู่ดี

“ไม่แน่ใจอ่ะ แค่สงสัยว่าน่าจะใช่ ถ้าพี่อยากรู้ก็ให้คนไปซื้อมาละกันนะ”

ยองแจยังไม่กล้าดีใจตอนนี้ รอรู้ก่อนเถอะว่าท้องยองแจจะกระโดดร้องลั่นบ้านเลย

“พี่จะรีบไปบอกฮโยจูเดี๋ยวนี้ล่ะ โอ๊ยพี่ดีใจจังเลย ขอให้ใช่ทีเถอะ”

แจ็คสันกอดร่างบางแน่นๆ หอมแก้มซ้ายทีขวาทีแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง ยองแจได้ยินเสียงพี่ตะโกนเรียนฮโยจูดังลั่นบ้านไปหมด

ยองแจล้มตัวลงนอนอีกครั้ง มือนิ่มวางลงบนท้อง

ขอให้มีจริงๆ แล้วกันนะ เขาไม่อยากให้พี่แจ็คสันดีใจเก้อน่ะ

“ยองแจจะนอนต่อเหรอ”

แจ็คสันกลับขึ้นมานั่งบนเตียงด้วย ยองแจกอดหมอนข้างดึงผ้าห่มคลุมถึงคอนอนหลับตา

“ยองแจอยากจะนอนต่อน่ะ ถ้าซื้อมาแล้วก็รอยองแจตื่นมาตรวจละกันนะครับ”

“ก็ได้ อยากนอนก็นอนเถอะ”

แจ็คสันยังยิ้มกว้าง ทิ้งตัวนอนเป็นเพื่อน มองหน้ายองแจ

ถ้ายองแจบอกว่าสงสัยจะใช่ก็น่าจะมีโอกาสเป็นไปได้แล้วล่ะ ยองแจจะไม่รู้ตัวเองได้ยังไงว่าจะท้องหรือไม่ท้อง

“มองยองแจทำไม” ยองแจถามทั้งที่ยังไม่ลืมตา

“พี่อยากมองนี่นา อยากมองเยอะๆ เลย”

“มองกันมากี่เดือนแล้วเลิกเห่อเมียสักทีเถอะ อย่ามองนะเดี๋ยวนอนไม่หลับ”

ยองแจพลิกตัวไปอีกทาง แจ็คสันขยับเข้าไปนอนกอด แม้ยองแจจะขยับตัวให้ปล่อยแจ็คสันก็ไม่สนใจ เขาดีใจไปแล้วนะเนี่ย ขอให้ใช่ทีเถอะ!

 

 

 

 

 

ยองแจถือที่ตรวจครรภ์ออกจากห้องน้ำเดินไปหาสามีที่รอด้วยท่าทางลุ้นมาก

“เป็นไงบ้างยองแจ”  แจ็คสันตื่นเต้นอยากรู้ผล

ยองแจเอามือไพล่หลัง ก้มหน้า แล้วถอนหายใจออกมา

ท่าทางของภรรยาทำให้ใจที่พองโตด้วยความหวังของแจ็คสันแฟบลง เหมือนลูกโป่งที่มีเข็มมาเจาะปุ๊แล้วลมก็รั่วออกไปหมด

“ไม่เป็นไรนะยองแจ คราวนี้ไม่มีเดี๋ยวคราวหน้าก็มี ไม่ต้องเศร้านะ”

แจ็คสันปลอบใจไม่ให้ภรรยาคิดมาก เพราะถ้าไม่ชิงพูดก่อนเดี๋ยวยองแจจะคิดว่าเขาผิดหวัง

“ไม่เป็นไรเหรอ แต่พี่กับคุณปู่จะผิดหวังนี่นา..

“อืม ไม่เป็นไร เราก็แต่งงานกันมาได้แค่สามเดือนกว่าเอง บางคนแต่งงานกันตั้งหลายปีเขายังไม่มีกันเลย ไม่ต้องคิดมากนะ คุณปู่ท่านก็เร่งไปอย่างนั้นเอง จะมีได้เมื่อไรใครจะไปกำหนดได้ละเนอะ”

แจ็คสันวางมือลงบนศีรษะยองแจ ลูบผมนิ่มไปมา

“ยองแจไม่คิดมากหรอก”

ร่างบางจับของชิ้นเล็กที่ซ่อนไว้ด้วยสองมือแล้วหันด้านที่เห็นผลตรวจให้สามีดู

“จะคิดมากทำไม..ในเมื่อท้องแล้วอ่ะ” คนที่เพิ่งตีหน้าเศร้าแกล้งสามียิ้มกว้าง

“ห๊ะ!

“เย้!” ยองแจโผเข้ากอดสามีแน่น กรีดร้องดีใจจนแจ็คสันที่ตะลึงได้สติ

“เฮ้ย! เรื่องจริงเหรอ ไม่น่าเชื่อเลยอ่ะ!” ทั้งสองกอดกันกลมด้วยความดีใจ 

ความรู้สึกดีใจที่ครอบครัวเล็กๆ ของเรามันกำลังจะถูกเติมเต็มมันเป็นอย่างนี้นี่เอง มันมีความสุขและตื้นตันใจมากจนแจ็คสันไม่รู้จะพูดยังไงเลย

“ไปหาหมอกัน” แจ็คสันโอบเอวบางไว้หลวมๆ อีกมือวางบนท้องที่ยังแบนราบ

“อื้อ เดี๋ยวยองแจจะโทรไปบอกแม่และทุกคนด้วย”

“ส่วนคุณปู่พี่ว่าเราไปเซอร์ไพรซ์ท่านที่บ้านเลยดีกว่าเนอะ”

“ฮะฮะ จะดีเหรอครับ”

“ดีสิ พี่ดีใจจังเลยยองแจ ดีใจมากๆ เลย ขอบคุณมากๆ เลยนะ”

“อื้ม”

แค่เห็นพี่แจ็คสันดีใจขนาดนี้ยองแจก็มีความสุขแล้ว

 

 

 

 

 

 “ค่อยๆ เดินนะยองแจ”

“โธ่ ยองแจแค่ท้องนะ ไม่ต้องระวังมากมายขนาดนั้นหรอกครับ ยิ่งระวังยิ่งพลาด ทำตัวเหมือนเดิมดีกว่า”

ว่าที่คุณพ่อคุณแม่คนใหม่เถียงกันหลังจากเพิ่งรับยาเสร็จ

“เอ๊ะ..” ยองแจตาไวเมื่อเห็นคนที่คุ้นเคยแวบๆ เขาผละจากสามีรีบเดินตามไป

“ยองแจจะไปไหน เดินช้าๆ สิ”

“โชรง! โชรงใช่ไหม?”

ยองแจเดินตามหญิงสาวคนหนึ่งจนทันที่หน้าแผนกสูตินรีฯที่เขาเพิ่งเข้ารับการฝากครรภ์

ร่างโปร่งระหงที่สวมเดรสโค้ทสีดำหันมาตามเสียงเรียก หญิงสาวมีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นว่าใครเรียกเธอ

“ใช่จริงๆ ด้วย” ยองแจยิ้มกว้าง มองเพื่อนเก่าสถานะคู่แข่งที่โตเป็นสาวสวยและดูดีกว่าเมื่อสมัยวัยรุ่นหลายเท่า

“โลกกลมจริงๆ เลย” โชรงถอนหายใจ จะหันหลังกลับเดินต่อแล้วถ้าไม่ติดว่ามีใครอีกคนเดินตามยองแจมา

“อ่าวโชรง สวัสดี ไม่เจอกันนานเลยนะ” พอแจ็คสันทักทายหญิงสาวจึงโค้งให้

“สวัสดีค่ะ”

“เป็นไงบ้างโชรง งานแต่งฉันเธอก็ไม่ไป นี่มาทำอะไรที่นี่ล่ะไม่สบายเหรอ”

โชรงสะดุ้งนิดๆ เมื่อยองแจตรงเข้ามาจับมือเธอ

ยองแจเปลี่ยนไปนะ ไอ้สายตาดูแคลนที่มีไว้ใช้มองใครต่อใครหายไปไหนแล้วล่ะ

“เอ่อ ก็..

“ไงที่รัก อยู่นี่เอง ผมก็ว่าหันกลับมาแล้วหาคุณไม่เจอ”

ชายหนุ่มร่างสูงเดินมาทางโชรง หญิงสาวยื่นมือไปจับมือเขาไว้

“ใครน่ะครับ”

“อ่อ..ก็” โชรงไม่รู้จะแนะนำตัวยองแจและพี่แจ็คสันยังไง

“ยองแจครับและนี่สามีผมแจ็คสัน เราเป็นเพื่อนของโชรง”

ยองแจยื่นมือไปทักทายชายหนุ่มที่มีเชื้อสายตะวันตกเต็มตัว  ชายหนุ่มยิ้มกว้างแล้วจับมือทักทาย

“สวัสดีครับ แซคครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

หญิงสาวกอดอก ประหลาดใจที่ยองแจแนะนำตัวว่าเป็นเพื่อนเธอ ทั้งที่ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนระหว่างเราจบไปนานมากแล้ว

“มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ”

“มาตรวจสุขภาพน่ะครับ ผมและโชรงกำลังจะแต่งงานกัน แล้วคุณล่ะครับ”

“ยินดีด้วยนะครับ ผมมาฝากครรภ์น่ะ” ยองแจอมยิ้ม แซคตาโต

“โอ้! ข่าวของคุณน่ายินดีมากเลย ดีใจด้วยจริงๆ ครับ กี่เดือนแล้วเหรอครับ”

“แปดสัปดาห์ครับ”

แม้จะอยู่ท่ามกลางเรื่องน่ายินดีสองเรื่อง แต่โชรงและยองแจก็เกิดความรู้สึกอึดอัดกระอักกระอ่วนไม่น้อย ยองแจน่ะทักด้วยไมตรีจิตจริงๆ แต่โชรงยังมีท่าทีเหมือนเมื่อหลายปีก่อนไม่เปลี่ยนเลย

“ถ้าอย่างนั้นเราไม่รบกวนพวกคุณแล้วครับ ไปเถอะยองแจ”

แจ็คสันบอกลาเพราะอยู่ต่อยองแจและโชรงก็คงไม่รู้จะคุยอะไรกันไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี

“นี่ยองแจ” ยองแจหันหลังกลับไปมองคนที่เรียกตน ถามด้วยสายตาว่ามีอะไร

“ทำไมนายถึงเข้ามาทักฉัน ทำไมถึงแนะนำตัวกับแซคว่าเป็นเพื่อนฉัน” โชรงสงสัยเรื่องนี้จริงๆ

“มันก็แน่นอนอยู่แล้วสิ เพราะเราเป็นเพื่อนกันนี่ ถึงฉันจะเคยทะเลาะกับเธอรุนแรงมากแค่ไหนแต่เราก็ไม่เคยพูดว่าตัดเพื่อนกันไม่ใช่หรือไง”

โชรงเม้มปากแน่น ท่าทางเรื่องที่เพื่อนคนอื่นที่ไปงานแต่งยองแจมาพูดให้ฟังจะเป็นเรื่องจริง

ยองแจเปลี่ยนไปแล้ว..

            เธอน่ะคิดว่าที่ยองแจส่งการ์ดแต่งงานมาให้เพราะอยากจะเยาะเย้ยเธอ ที่ในที่สุดเขาก็ได้แต่งงานกับคนที่รักและเป็นคนเดียวกับที่เธอเคยแอบรัก

หรือว่าที่จริงยองแจแค่ส่งการ์ดมาเพราะอยากเชิญไปงานจริงๆ ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝง

            โชรงต่อสู้กับความคิดในหัวตัวเองพักหนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าพูดกับยองแจ

“เรื่องลูกน่ะ ดีใจด้วยล่ะกัน หวังว่าจะไม่ออกมานิสัยวีนเหวี่ยงเหมือนแม่นะ และก็..ไว้การ์ดแต่งงานทำเสร็จฉันจะส่งไปให้นายใบนึง”

“เธอนี่มันไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ นะโชรง เชิดหน้าคอตั้งอย่างนั้นระวังจะปวดคอล่ะ แล้วจะแต่งเมื่อไร”

“อีกสามเดือน”

“อือ”

แม้ทั้งสองจะคุยกันเหมือนพร้อมจะกระโจนเข้าไปตีกันได้ตลอดเวลา แต่นี่ก็คือการแสดงให้เห็นว่าทั้งสองคนลดทิฐิให้กันมากแล้ว

ยองแจเดินคล้องแขนสามีเดินจากไป ขณะที่โชรงก็จับมือว่าที่เจ้าบ่าวเดินไปห้องตรวจ

แม้ทั้งสองคนจะเดินหันหลังให้กัน แต่มุมปากของทั้งคู่ก็กำลังโค้งขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มอยู่

 

 

TBC.

***

ยองแจมีพัฒนาการขึ้นมากจากตอนแรกเนอะ 

 



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 245 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13118 lek0868909108 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 19:22

    ชอบที่แบมสอนลูก ดีมากก

    #13,118
    0
  2. #13075 lek0868909108 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 23:14

    แบมสอนลูกดีมาก พัฒนาของตัวละครโตขึ้นเรื่อยๆ

    #13,075
    0
  3. #13045 junekimsa93 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:33
    หม่าม๊าน่ารักสอนลูกๆได้ดีมาก
    #13,045
    0
  4. #12933 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 21:08
    ชอบการพัฒนานิสัยของตัวละครแต่ละตัวมาก มันค่อยๆเป็นค่อยๆไป อย่างยองแจคือไรท์ทำมันได้ดีมากเลย ค่อยๆพัฒนาน้องไปในทางที่ดี ไม่ได้ดีปุบปับแต่ก็รู้ว่าพัฒนามาเรื่อยๆ
    #12,933
    0
  5. #12827 llllovellll (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 01:39
    ยินดีกับแจ็คแจด้วยยย ได้เจ้าตัวน้อยมาอยู่ในท้องแล้วว ขอให้แข็งแรงน้า ดีใจที่ยองแจโตขึ้นน
    #12,827
    0
  6. #12490 Nuthathai Por (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 13:38
    ตอนนี้ยองแจพร้อมเป็นคุณแม่และภรรยาที่แสนน่ารักแล้วเนอะ
    #12,490
    1
  7. #12404 FRVN (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 08:50
    ดีจังเลย ยองแจพูดดีขึ้นเยอะ
    #12,404
    0
  8. #12297 mvnkhyuck (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 16:11
    ยองแจดูน่ารักขึ้นมากเลยฮืออออออออออออ 
    #12,297
    0
  9. #12286 뱀뱀 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 12:41
    ไรท์หายยยยย. รีบมานร้าาาา รอนานเเย้ววว😢😭😭
    #12,286
    0
  10. #12285 뱀뱀 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 12:41
    ไรท์หายยยยย. รีบมานร้าาาา รอนานเเย้ววว😢😭😭
    #12,285
    0
  11. #12283 ZZommm (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:24
    อยากอ่านต่ออ่าา TT
    #12,283
    0
  12. #12239 0823252588 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 22:48
    พี่เล็กมาต่อเรื่องนี้ให้จบหน่อยจิ.....อีกนิดเดียวก็จะจบแล้วอ่ะเค้าเสียดาย
    #12,239
    0
  13. #12238 snl_111allmain (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 03:59
    เล็กไม่มาต่อเรื่องนี้เลยอ่ะ... ลืมเนื้อเรื่องไปแล้วอ่ะ กรี๊ดดดด ต้องอ่านใหม่ 555555 อีกนิดเดียวก็จะจบแล้วเชียวมาต่อเถอะนะเสียดายอ่ะ
    #12,238
    0
  14. #12162 wenmap (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 21:05
    หนังสือยังเหลือไหมคะ? ถ้าเหลือสามารถสั่งซื้อได้ทางไหนบ้างอ่ะคะ อยากได้มากๆค่ะ
    #12,162
    0
  15. #12017 pkmyt (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 06:18
    รอคอยเธอมาแสนนานนนนนน~ 555555 แล้ว?ไรต์ยังมาโดนเรื่องก๊อบฟิคอีก เฮ้อออออ
    #12,017
    0
  16. #11974 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 19:21
    งืมๆ แจก็ท้องแล้ว แบมแจท้องไล่เลี่ยกันเลย ดีมาก เด็กจะได้เป็นเพื่อนกันน๊าาาาา



    ในที่สุดก็ตามทันแล้ว อ่านมาหลายวันมากเนื้อเรื่องงสนุกมากคะ ว่าไม่ได้เลย
    #11,974
    0
  17. #11943 Tippawan Hassadin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 09:06
    รอนานมากกกก 55555 แต่ยังไงก็รอน้ะะะ
    #11,943
    0
  18. #11899 BeeNareerat (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 18:35
    รอออออออ
    #11,899
    0
  19. #11897 Snwxq (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 04:38
    ดีใจจข ยองแจเปลี่ยนไปมากจริงๆ
    #11,897
    0
  20. #11893 athenaben10 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 22:13
    อยากได้เป็นรูปเล่มจังค่ะ

    เพิ่งเข้ามาอ่าน

    มีใครขายไหมคะ



    ติดต่อเราได้นะ



    Twitter : @athenaben10



    #11,893
    0
  21. #11892 Gifttoasang (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 08:48
    ไรท์เค้าคิดถึง มาต่อเถอะนะคะ อยากอ่านๆๆๆค่ะ
    #11,892
    0
  22. #11852 Aely (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 00:48
    พาร์ทนี้แจสวยอะ



    ไม่มีเรื่องค้างคากันแล้วซินะ



    ครอบครัวสุขสันต์
    #11,852
    0
  23. #11811 BeeNareerat (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 00:16
    ไรท์มาต่อออออออออน้าา
    #11,811
    0
  24. #11810 MiewMT (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 03:04
    บางทีก็อยากให้ไรท์มี NC บ่อยๆบ้างอะไรบ้างนะ เห็นละอยากแต่งncแทน55555
    #11,810
    0
  25. #11806 0823252588 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 21:50
    ไรท์จ๋าาาาาาา มาต่อเร็วๆน้าาาาา
    #11,806
    0