(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 31 : Chapter 27 ปรับความเข้าใจ Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 359 ครั้ง
    20 ม.ค. 59



 

 

“จินยอง แบมแบมอยู่ไหม?”

จินยองละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มองคนที่ยืนกอดอกอยู่หน้าโต๊ะทำงาน  ไม่ได้แปลกใจหรือถือสาที่อีกฝ่ายไม่เรียกเขาว่าพี่หรือคุณ

“ไม่อยู่ครับ”

“ไปไหนอ่ะ? อ้อ ไม่ต้องพูดสุภาพกับยองแจหรอก” จินยองอมยิ้ม พยักหน้า

ยองแจไม่ชอบรอยยิ้มจินยองเลย น่าหมั่นไส้

“ไปโรงพยาบาลน่ะ บอกว่าจะเข้ามาทำงานสายสักหน่อย เข้าไปรอข้างในก่อนสิเดี๋ยวก็มาแล้วล่ะ”

“อื้อ นี่แม่โทรหารึยังล่ะ”

“หือ? แม่ของคุณเหรอ?”

“ใช่น่ะสิ แม่ของฉัน”

“มาดามจะโทรหาผมทำไม?”

“แม่จะคุยด้วยตั้งแต่ในงานแต่งฉันแล้วแต่หาคุณไม่เจอน่ะสิ”

“มีเรื่องอะไรเหรอ?” จินยองแปลกใจ มาดามมีเรื่องอะไรจะคุยกับเขากันนะ

“ไม่รู้สิ อยากรู้ก็ต้องไปเจอแม่เอง ไม่ต้องเอาเครื่องดื่มเข้าไปให้นะ ยองแจอิ่มแล้ว”

ยองแจเปิดประตูห้องทำงานแบมแบมเข้าไปรอ ทิ้งให้เลขานุการของพี่สะใภ้กังวลว่ามาดามอยากจะคุยอะไรด้วย

 

 

 

 

 “ดีใจด้วยนะแบมแบม ท้องแล้วล่ะ” 

นิชคุณยิ้มกว้าง บอกข่าวดีกับน้อง แบมแบมโล่งอก ยินดีที่ท้องจริงๆ ด้วย

ถ้าเขาไม่ได้ท้องพี่มาร์คอาจจะผิดหวังก็ได้ พี่ตั้งตารอลูกคนนี้มากเลยนี่นา

“ข่าวดีจริงๆ ด้วยครับพี่คุณ”

“แสดงว่าอยากมีใช่ไหม”

“อื้อ แต่แบมคุมมาตั้งหลายปีเลยนะครับ ไม่คิดว่าพอปล่อยให้มีแล้วจะมาเร็วขนาดนี้ แบมทำใจไว้ว่าจะต้องรอไปหลายเดือนมากๆ”

“เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วล่ะ พอไม่คุมก็ท้องน่ะสิ คุมกำเนิดนานแค่ไหนก็ไม่เป็นผลหรอกนะ หลังจากเลิกคุมกำเนิดจะต้องรอให้สภาพร่างกายปรับตัวสักสามเดือน แต่บางคนหลังจากหยุดคุมเดือนสองเดือนก็ท้องแล้ว แบมก็เหมือนกัน”

นิชคุณวางมือลงบนท้องที่ยังมองไม่ออก อมยิ้ม ดีใจที่กำลังจะมีหลานอีกคน

“อ่อ อย่างนี้นี่เอง”

“วันนี้ฝากครรภ์เลยแล้วกันนะ”

“ได้ครับ แล้วแต่พี่เลย แต่แบมขออัลตราซาวด์ด้วยได้ไหมอ่า”

“อยากทำเหรอ พี่ว่าจะนัดมาทำครั้งหน้านะ”

“แบมอยากเห็นลูกนี่นา นะๆ พี่ดูให้แบมหน่อยนะ” แบมแบมกุมมือเข้าหากัน อ้อนพี่ชาย

“ตกลง เดี๋ยวพี่อัลตราซาวด์ให้แล้วกัน นี่ไม่รีบไปทำงานหรอกเหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ อัลตราซาวด์ไม่นานนี่นา”

“ครั้งนี้อยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ”

“ผู้หญิงน่ะครับ” มีลูกชายตั้งสามคนแล้ว แบมแบมอยากมีลูกสาวมาเป็นเพื่อนยุนอาสักคน

“เรื่องดูแลตัวเองก็ยังจำได้อยู่ใช่ไหมล่ะ แบมไม่มีอาการแพ้ท้องอะไรพี่ไม่ให้ยาแก้แพ้ไปแล้วกันนะ เอาแต่ยาบำรุงไป”

“อื้ม!

“ไหนลูกอ่ะพี่คุณ”

“ใจร้อนจริง เดี๋ยวชี้ให้ดูน่า”

นิชคุณหัวเราะ เครื่องมือแตะท้องยังไม่ทันจะถึงนาทีแบมแบมก็ถามซะแล้ว เพิ่งมีภาพขึ้นจอยังไม่ทันมองอะไรเลย คุณแม่ใจร้อน

“ประมาณเก้าสัปดาห์ได้แล้วล่ะ คราวนี้ไม่ใช่ฝาแฝดนะ นี่ไง เห็นจุดเล็กๆ นี่ไหม”

นิชคุณชี้ไปที่จอ คนที่นอนบนเตียงพยายามเพ่งมองผ่านแว่นสายตาที่สวมอยู่

“ไหนล่ะครับ”

“ยังตัวจิ๊ดเดียวอยู่เลย แต่ปกติดีนะ ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจไหม”

“อื้ม! ได้ยินครับ” แบมแบมยิ้มกว้าง

“ถ้าคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงจะมีอีกไหมเนี่ย”

“ไม่แล้วล่ะครับ พอแค่คนนี้แหละ”

“พี่จะนัดอีกทีสักสามอาทิตย์นะ งานก็เบาลงหน่อย อย่าเครียดมาก เคยมีประวัติแท้งคุกคามมาแล้วนะต้องรู้จักระวังตัวดีๆ รู้หรือเปล่า ปีใหม่มีแผนไปไหนไหม?”

“ไม่มีครับ พี่จะชวนแบมไปไหนเหรอ?”

“จะไปเคาท์ดาวน์ที่ไทยน่ะ ไปด้วยกันไหม? ยูคยอมกับแจฮยองอยากไป”

นิชคุณจะพาลูกชายวัยสามขวบไปเที่ยวบ้านปู่กับย่า เขาทำงานหนักไม่มีวันหยุดมานานเลยว่าจะลายาวๆ สักที

“ไปสิครับ แบมจะได้เคลียร์งานและหาวันหยุดเอาไว้ จะได้บอกพี่มาร์คด้วย”

“ตกลงตามนี้ เดี๋ยวพี่โทรหานะ” คุณหมอไม่อยากใช้เวลาทำงานคุยเรื่องส่วนตัวนานนัก เดี๋ยวรอตรวจคนไข้คนอื่นเสร็จค่อยโทรคุยกับน้องอีกครั้ง

“ครับ” 

“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว ถ้ามีอาการอะไรผิดปกติก็รีบมาหาพี่แล้วกัน”

“ได้ครับ ขอบคุณนะครับพี่คุณ” แบมแบมลาพี่ชาย พอมาตรวจแล้วก็สบายใจขึ้นเยอะ

 

 

ร่างบางเดินออกจากห้องตรวจ  พลิกข้อมือดูนาฬิกาแล้วหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงมากดโทรออกหาสามี

“ฮือ..น่าเสียดายอ่ะแก ทำไมผู้ชายหล่อๆ ต้องเป็นภรรยาคนอื่นกันหมด”

ระหว่างรอสามีรับสายและรอใบนัดตรวจครั้งต่อไป แบมแบมก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวที่นั่งอยู่กับคนท้องแก่คนหนึ่ง เดาว่าเธอน่าจะมาเป็นเพื่อน

“อย่าพูดดังสิเดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก เสียดายแค่ไหนก็เท่านั้นแหละ”

“ถ้าไม่ออกจากห้องตรวจสูตินรีฯฉันคงเข้าไปขอเบอร์แล้วล่ะ สูงหล่อ ท่าทางดูดีมากๆ เลย”

แบมแบมลองมองไปรอบๆ พอจะเห็นผู้ชายมารอตรวจบ้างเหมือนกัน แต่เหมือนสายตาของผู้หญิงคนนั้นจะมองมาที่เขา..

ใช่เหรอ? เธอชมเขาอยู่เหรอ?

แบมแบมไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองก็มีออร่าหนุ่มหล่อเหมือนกัน เขาเป็นผู้ชายมีเสน่ห์และรูปร่างดีสมส่วน พออยู่ในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตแบบพับแขนและกางเกงสแล็คแบบพอดีตัว มันก็ทำให้ดูสมาร์ทและดูดี สาวจะกรี๊ดก็ไม่แปลกหรอก

“เขาอาจแค่มาตรวจร่างกาย หาหมอสูติฯใช่ว่าจะแปลว่าท้องและมีสามีแล้ว”

“พี่มาร์ครับสายช้าจังเลยครับ”

<ขอโทษนะหาโทรศัพท์ไม่เจอ พี่คุณว่าไงบ้าง โอ๊ยพี่ลุ้นจังเลย บอกมาเร็วๆ>

“ท้องจริงๆ ด้วยล่ะพี่มาร์ค เก้าสัปดาห์แล้วล่ะครับ”

<เยส! โอ๊ยพี่ดีใจมากๆ เลย ต้องโทรไปบอกมาดามแล้วสิแต่คงยังบอกยองแจไม่ได้เนอะ มันเพิ่งจะแต่งงานเองเดี๋ยวอิจฉาแล้วกรี๊ดให้พี่หูชาอีก มาร์คต้วนนี่ช่างน้ำยาดีจริงๆ ภูมิใจในตัวเองมากเลยอ่ะ ตอนเที่ยงพี่ไปรับที่บริษัทนะจะได้ไปกินข้าวกัน พี่อยากเจอแบมมากเลย แค่นี้ก่อนนะที่รักพี่ขอโทรหาแม่ก่อน>

แบมแบมหัวเราะคนที่ดีใจจนโอเวอร์ พูดเองเออเองเสร็จสรรพแล้วก็วางสาย

“ไปร้องไห้ในห้องน้ำไหมแก คนหล่อเขาท้องสองเดือนแล้วล่ะ”

แบมแบมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ยืนกอดอกทำเป็นไม่ได้ยิน พูดถึงเขากันจริงๆ ด้วยสินะ เธอพูดซะเขาทำตัวไม่ถูกเลย..

 

 

 

 

 

 “ท่านประธาน สวัสดีค่ะ” พนักงานสาวสองคนทักทายแบมแบมเมื่อร่างบางเดินมาหน้าลิฟต์

“สวัสดีครับ” ร่างบางยิ้มให้พนักงานสาวแล้วกอดอกยืนรอลิฟต์

บริษัทเขาไม่มีการแยกลิฟต์สำหรับผู้บริหารหรือพนักงานหรอก ใครจะใช้ลิฟต์ตัวไหนก็ได้

“ผมกดให้นะครับท่าน” พนักงานหนุ่มเอ่ยขึ้น แบมแบมขอบคุณเขา

พนักงานสามคนที่เข้าลิฟต์มาพร้อมกันออกไปก่อนเพราะแบมแบมต้องขึ้นไปชั้นบนสุด

“ตั้งแต่มาทำงานฉันเพิ่งจะเคยเห็นท่านประธานใกล้ๆ เป็นครั้งแรก ยิ้มก็หวาน ผิวก็ดี๊ดี หล่ออ่ะ”

หญิงสาวคนหนึ่งถอนหายใจขณะมองประตูลิฟต์ที่ปิดไปแล้ว

“อ่าวไม่เคยเจอเหรอ ท่านมาบริหารงานแทนคุณแม่นานแล้วนะจ๊ะ”

“ก็รู้ แหม่ แต่เคยเห็นแค่ไกลๆ โชคดีจังที่วันนี้ได้เจอด้วย”

“ท่านประธานว่าหล่อแล้วนะ เจอสามีท่านเข้าไปเธอได้ตายแน่ๆ หล่อกว่าท่านอีกนะจ๊ะ”

“อ่อ สามีท่านฉันเคยเห็น มาออกจะบ่อย แต่ฉันชอบท่านประธานของเรามากกว่า ทำไมผู้ชายหล่อๆ สองคนต้องแต่งงานกัน เฮ้อ ท่านนี่หล่อ รวย นิสัยดี สุภาพ เพอร์เฟ็กต์ หนุ่มในฝันชัดๆ”

“แกมองท่านหล่อเหรอ ฉันมองท่านสวยมาตลอดเลย มาดอย่างกับราชินี”

“ปล่อยให้ฉันมโนบ้างก็ได้!” ทำไมต้องเอาความจริงมาตอกย้ำ เรื่องแบบนี้อยู่ที่มุมมองย่ะ!

“เลิกมโนเถอะหล่อแค่ไหนก็ได้แค่มอง ไปทำงาน มัวแต่ชื่นชมอยู่นั่น ความหล่อกินแทนข้าวได้ไหม”

“ได้!

“ยันนี่หนิ! ต่อไปไม่ต้องรับเงินเดือนนะ ปริ้นท์รูปท่านประธานแปะกล่องข้าวไว้ละกัน!

 

 

 

 

 “แบมแบม ยองแจมาหาน่ะ”

จินยองรายงานเจ้านายเมื่อร่างบางวางขนมลงบนโต๊ะทำงานเขาสองกล่อง 

“อ่าว มานานหรือยังครับ ไม่เห็นยองแจโทรหาแบมเลยว่าจะมาหา”

“มาสักพักแล้วล่ะ รออยู่ในห้องน่ะ”

“ขนมนี่ของพี่กล่องนึงนะครับ อีกกล่องของแบม ฝากพี่เก็บให้ด้วยนะ”

“ได้จ้ะ”

แบมแบมเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปก็เห็นยองแจนั่งไขว่ห้างเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟารับรอง

“มาหาแบมมีอะไรหรือเปล่ายองแจ นี่ไม่ได้เตรียมตัวไปฮันนีมูนหรอกเหรอ?”

“ยังไม่ไปหรอกฮันนีมูน พี่แจ็คสันยังไม่ว่างเลื่อนไปอาทิตย์หน้าน่ะ แวะมาทำธุระแถวนี้ก็เลยแวะมาหา เครียดก็เลยมาคุยด้วย”

“เครียดเรื่องอะไรล่ะ ถ้าเลื่อนฮันนีมูนแล้วไม่ไปทำงานเหรอ”

“ไป แต่ว่าจะเข้าไปตอนบ่ายน่ะ ปู่พี่แจ็คสันน่ะสิจะให้ยองแจเข้าไปอยู่ที่บ้านสักอาทิตย์แล้วค่อยย้ายออกมาอยู่เรือนหอ ยองแจกลัวว่าเข้าไปแล้วจะไม่ได้ออกมา”

ยองแจถอนหายใจ สีหน้ากังวลจริงจัง แต่แบมแบมกลับขำซะนี่ ไม่ค่อยเห็นยองแจซีเรียส

“บ้า คิดอะไรอย่างนั้นเล่า บ้านพี่แจ็คสันไม่ใช่เขาวงกตหรือบ้านผีสิงสยองขวัญนะที่เข้าได้ออกไม่ได้ ปู่เขารักพี่แจ็คสันมากนี่นา ที่จริงไม่ต้องย้ายออกก็ได้บ้านเขากว้างขวาง แต่ต้องย้ายออกมาเพราะยองแจขอร้อง ปู่คงอยากจะซื้อเวลาให้หลานชายอยู่ต่อสักอาทิตย์”

“ไม่อยากอยู่นี่นา อึดอัด ยองแจอยากอยู่กับพี่แจ็คสันสองคนมากกว่า แค่หน้าที่เมียจะทำให้ดีได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย ถ้าให้ยองแจทำหน้าที่สะใภ้แสนดีเหมือนที่แบมบี้ทำด้วยยองแจต้องบ้าตายแน่ เออ เมื่อเช้าพี่แจ็คสันก็หาเรื่องปวดหัวให้ยองแจด้วยล่ะ เครียดจังเลยแบมบี้”

คนที่เพิ่งมีสามีหาที่ระบาย แบมแบมเดินมานั่งด้วย

“ทำไมล่ะ มีอะไร”

“พี่แจ็คสันพูดเรื่องลูกน่ะ บอกว่าปู่ขอให้มีหลานเลย ยองแจตั้งใจว่าจะมีสักปีหน้า ยองแจยังไม่พร้อมเลยอ่ะแบมบี้”

ยองแจถอนหายใจ มีลูกสักคนมันเรื่องใหญ่นะ เราต้องรับผิดชอบชีวิตคนคนหนึ่งเลย เขาน่าจะยังไม่พร้อมจะเป็นแม่ที่ดีให้ใคร

“ยังไม่มีก็รอไปก่อนสิ คุยกับพี่แจ็คสันได้นี่นา พี่เขารักยองแจจะตาย เขาไม่ว่าหรอก รอได้แน่ๆ”

“ยองแจก็บอกไปอย่างนี้แหละว่ายังไม่อยากมี พี่แจ็คสันหงอยไปเลยอ่ะ ท่าทางคงจะอยากมีเลยเหมือนกัน หรือจะปล่อยให้มีเลยดีป้ะ?”

“แล้วแต่ยองแจสิ” เรื่องแบบนี้มาถามกันได้ยังไง

“ไม่น่าเตรียมตัวมานานเลยเนอะ จะได้อ้างได้ว่าต้องเตรียมร่างกายให้พร้อมจะมีลูกก่อน”

ยองแจเป็นพวกมองการณ์ไกลผิดเวลาจริงๆ ตอนเรียนปีสามยองแจได้เป็นคนไข้ประจำของคุณหมอนิชคุณไปอีกคนแล้วน่ะสิ เผื่อได้แต่งงานจะได้มีลูกได้เลย แต่พอเรียนจบทำงานแล้วมันก็สนุกจนอยากทำงานอย่างเดียวไปเรื่อยๆ ก่อน ยังไม่อยากท้องไปด้วยทำงานไปด้วย

“แก้ไขอะไรไม่ทันแล้วล่ะทำใจเถอะ คุยกับพี่แจ็คสันอีกสักทีสิว่าอยากมีปีหน้า”

“แต่พี่เขาให้เหตุผลมาว่าเขาก็อายุมากแล้วน่ะ..

“อืม มันก็ถูกของพี่เขานะ”

“ทำไงดีล่ะ ปวดหัวจัง”

แต่งงานได้วันเดียวยองแจก็ต้องมาเครียดกับชีวิตครอบครัวแล้ว

“พี่เขาก็คงอยากมีลูกกับคนที่เขารักไง ถึงจะเหนื่อยแต่มันมีความสุขมากนะ ยองแจก็รู้นี่”

“ไอ้ความรู้สึกนามธรรมที่จับต้องไม่ได้แบบนั้นยองแจไม่เข้าใจหรอก คงต้องรอให้มีขึ้นมาก่อนถึงจะเข้าใจ เรื่องยองแจช่างมันก่อน นี่ไปหาหมอมาเป็นอะไร”

ยองแจจำได้น่าว่าจินยองบอกว่าแบมแบมไปโรงพยาบาล

“อ่อ ไปหาพี่คุณมา ไปตรวจว่าท้องหรือเปล่าน่ะ”

“แล้วผลว่าไง?”

“ท้องจริงๆ สองเดือนแล้ว” แบมแบมยิ้มกว้าง ชูสองนิ้ว

“ห๊ะ! อะไรนะ ท้องอีกแล้วเหรอ?” ยองแจตกใจ แบมแบมสะดุ้ง

“ทำไมต้องเสียงดังด้วยล่ะยองแจ แบมตกใจนะ”

“โอ๊ย! ก็ไหนว่าคุมไว้ไง เลิกคุมตั้งแต่เมื่อไร”

“สี่เดือนก่อนไง มาไวเนอะ”

“ยังจะมาเนอะอีก แบมบี้อ่ะ!

“ทำไมเล่า เราทำไม หรืออยากรู้เคล็ดลับว่าทำยังไงให้ท้อง?”

แบมแบมถามเพราะอยากจะช่วยจริงๆ ไม่ได้จะกวนประสาทยองแจหรืออะไรหรอกนะ

“ย่า! เงียบไปเลย! ไม่อยากรู้หรอกวิธีทำน่ะ แต่แบมบี้มาท้องอย่างนี้พี่แจ็คสันก็ยิ่งอยากจะมีน่ะสิ”

ยองแจชี้หน้า แบมแบมหัวเราะ

“อย่างนั้นก็ท้องไปเถอะยองแจ เก้าเดือนเอง”

“พูดง่ายเนอะ”

“ก็ทำไม่ยากสักหน่อยนี่นา” จะต้องมองว่ามันเป็นเรื่องยากลำบากไปทำไม เรื่องธรรมชาติปกติของมนุษย์

“ช่างเถอะแบมบี้ไม่เข้าใจเราหรอก ตั้งใจมาเพื่อจะสบายใจขึ้นกลับเจอเรื่องน่าช็อกอีกแล้ว”

“เรื่องลูกแบมเป็นเรื่องน่าช็อกเหรอ?” แบมแบมกุมท้องตัวเอง ยองแจกลอกตา

“พี่ชายคงดีใจจนเนื้อเต้นเลยล่ะสิ เครียดอ่ะ ตอนเที่ยงไปกินข้าวกัน อยากกินอาหารญี่ปุ่นอ่ะ”

“ไปไม่ได้หรอก พี่มาร์คจะมารับไปกินข้าว”

“เฮอะ มาร์คต้วนนี่ไวจริงๆ” ยองแจไม่พอใจ แบมแบมยิ้มเจื่อน

“ขอโทษนะ ยองแจมาช้าไป ชวนพี่จินยองสิ ว่างนะ”

“ไม่ชวน!” ยองแจลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องทำงานเพื่อนทันที

แบมแบมงงคนที่อยากจะกลับก็กลับ รอเจอเขา แต่พอเจอกันกลับคุยกันไม่กี่นาทีก็ไป ยองแจนี่เข้าใจยากจัง อารมณ์แปรปรวนกว่าคนท้องอ่อนๆ อย่างเขาอีกนะ

 

 

 

 

ลี่จูนั่งรอในห้องอาหารวีไอพีของภัตตาคารที่เธอมาทานเป็นประจำ รอคอยใครคนหนึ่งที่เธอนัดให้มาทานข้าวกลางวันด้วยกัน เธอมองนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา

ก่อนเวลานัดห้านาที แขกที่มาดามรอคอยก็มาถึง เขาเดินตามบริกรสาวในชุดกี่เพ้าเข้ามา

“สวัสดีครับคุณลี่จู” จินยองโค้งให้มาดาม

“นั่งก่อนสิจินยอง”

ร่างบางนั่งลงที่เก้าอี้ทางซ้ายมือของมาดาม วางกระเป๋าไว้บนตัก

ลี่จูประสานมือทั้งสองใต้คาง มองหน้าจินยองเงียบๆ อยู่ราวครึ่งนาทีแต่ในความคิดของคนที่รอจนอึดอัดนั้นเหมือนผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ถึงสงสัยและอึดอัดใจแต่จินยองยังรออย่างอดทน รอให้มาดามพูดก่อน

“เป็นไงบ้าง สบายดีไหม” จินยองสะดุ้งนิดๆ

“สบายดีครับ”

“ทำตัวตามสบายไม่ต้องเกร็งหรอก ทำงานกับแบมแบมเป็นไงบ้างล่ะ”

“ดีมากครับ แบมแบมเป็นคนที่ทำงานด้วยง่ายและเป็นคนดีมาก อยู่ด้วยแล้วสบายใจ”

จินยองตอบตามตรง เขาคิดว่าตัวเองโชคดีนะที่มีเจ้านายที่ดี

“เหรอ ดีแล้วล่ะ แล้วครอบครัวไม่ว่าหรอกหรือที่เธอมาทำงานข้างนอกแบบนี้ เป็นสะใภ้ตระกูลอิมทั้งทีอยู่กับบ้านสบายๆ ดูแลลูกอย่างเดียวก็พอแล้วนี่นา”

มาดามรู้เรื่องจินยองจากแบมแบมนานแล้ว ตอนที่แบมแบมเลื่อนตำแหน่งให้จินยองเป็นเลขานุการเธอยังแปลกใจ แบมแบมให้แฟนเก่าสามีเป็นคนสนิทท่านประธานเชียวนะ

“ผมชอบทำงานครับ ทำงานหนักมาจนชิน จะให้อยู่บ้านเฉยๆ ต้องเบื่อมากแน่”

“ดีนะ เป็นคนขยันดี ที่เชิญเธอมาทานข้าววันนี้ก็เพราะมีเรื่องอยากคุยด้วย เป็นความรู้สึกที่ติดอยู่ในใจมาสักพักแล้วล่ะ”

“ครับ?”

“เรื่องของเธอกับมาร์คน่ะ ถึงจะผ่านมาเป็นสิบปีแล้วแต่ฉันก็ยังจำได้แม่นยำไม่เคยลืมเลย”

“คุณลี่จู..” จินยองไม่เข้าใจว่ามาดามเรียกเขามาคุยเรื่องนี้ทำไม มันก็แค่เรื่องในอดีตเท่านั้นเธอไม่ต้องสนใจแล้วก็ได้

“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ ถึงจะช้าไปสิบปี แต่ฉันติดค้างคำขอโทษเธอเอาไว้ ถ้าตอนนั้นฉันรู้จักแยกแยะระหว่างเธอและพ่อ วันนี้เธออาจจะได้เป็นสะใภ้ของฉัน”

จินยองตกใจ ไม่คิดว่าแม่ของอดีตคนรัก มาดามที่เย่อหยิ่งจะยอมขอโทษเขา

“เธอก็คงจำได้เหมือนกันใช่ไหมว่าช่วงเวลานั้นเป็นอย่างไร มาร์ครักเธอมากแค่ไหน ขอโทษจริงๆ นะ ฉันทำให้มาร์คเสียใจมาก..เธอเองก็ด้วย”

ลี่จูเสียใจจริงๆ และจินยองก็รับรู้ได้

“ไม่เป็นไรหรอกครับ มันอาจจะดีก็ได้ที่เป็นอย่างนี้ ถ้าวันนั้นคุณไม่รักและทำเพื่อลูก วันนี้อนาคตบางอย่างคงไม่เกิดขึ้น ผมว่าการที่แบมแบมเป็นสะใภ้ของคุณน่าจะบอกได้เป็นอย่างดีว่าวันนั้นคุณตัดสินใจถูกต้อง แม้คุณจะทำไปเพราะความเกลียดชังที่มีต่อพ่อผมแต่คุณก็คิดถูก ผมเองในตอนนั้นอาจจะเหมาะกับมาร์ค แต่ในวันนี้ผมรู้แล้วว่าผมเหมาะที่จะอยู่กับแจบอมมากกว่า”

“เธอไม่โกรธฉันแล้วใช่ไหม ฉันทำให้เธอเสียมาร์คไปทั้งที่เธอรักเขาและไม่ได้ทำผิดอะไร”

“ไม่หรอกครับ ผมเข้าใจดีว่าคุณคงทำใจยาก ผมเข้าใจจริงๆ”

จินยองเข้าใจมาดาม เพราะเขาก็เคยผลักไสแจบอมเพราะไม่ชอบพ่อของสามีเหมือนกัน

“ขอบใจ ฉันเพิ่งมาคิดได้ว่าหลายครั้งฉันก็บงการชีวิตคนอื่นมากเกินไป ทั้งที่ฉันไม่ใช่เจ้าชีวิตใคร ตอนนี้ฉันปล่อยวางได้ก็เลยอยากจะคุยกับเธอ”

“ผมเข้าใจครับ บางคนพบกันเพื่อพรากจาก แต่บางคนพบกันเพื่ออยู่ด้วยกันตลอดไป ผมกับมาร์คเคยรักกัน มันเป็นช่วงเวลาที่ดีแต่เราไม่ใช่คู่กัน พอถึงวันหนึ่งมันก็ต้องมีเรื่องให้เลิกรากันเพื่อพบคนที่ดีกว่า ผมกับมาร์คต่างก็ได้เจอคนดี คนที่พร้อมจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต”

“นั่นสินะ โลกเรามันไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ”

“ผมต้องขอโทษมาดามด้วยเหมือนกันนะครับที่หลายปีก่อนทำความวุ่นวายให้ ผมคิดน้อยไปหน่อยจนเกือบทำให้ครอบครัวของมาร์คพัง”

“ไม่เป็นไรหรอก มาร์คและแบมแบมก็ต้องเข้าใจเหมือนกัน”

“แบมแบมเป็นคนดีครับ ดีมากจริงๆ ส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมคิดได้ก็คือเขา คุณมีสะใภ้ที่ดี มาร์คก็มีภรรยาที่ดี ถ้าให้ผมยืนในจุดที่แบมอยู่ ผมก็อาจจะทำได้ไม่ดีเท่าเขา”

มาดามยิ้มน้อยๆ เห็นด้วยกับจินยองเรื่องที่ว่าแบมแบมเป็นคนที่ดีมาก

“แต่เธอก็เป็นที่รักของแจบอมเหมือนกัน”

“ผมโชคดีน่ะครับ แจบอมเป็นคนประเภทเดียวกับแบมแบม ผมดีใจที่มีเขา”

พอคิดถึงสามีที่บ้านจินยองก็อดยิ้มไม่ได้ แจบอมก็เป็นคนดีจริงๆ นะ ถ้าพริมโรสโตมานิสัยเหมือนพ่อไปทุกอย่างเขาคงดีใจมาก

“ดีแล้วล่ะ รักษาเขาไว้ให้ดี ฉันก็บอกมาร์คอย่างนี้เหมือนกัน ขอบใจนะที่ไม่โกรธฉันแล้ว”

“ครับ” จินยองโล่งใจที่การมาเจอมาดามไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

มาดามรู้สึกผิดที่สิบปีก่อนผลักไสจินยองออกไปจากชีวิตมาร์คทำให้ชีวิตเด็กคนนี้ต้องลำบากมาก แต่จากนี้จะไม่มีอะไรที่ค้างคาใจกันอีกแล้ว

 

 

 

 

 

“ม๊า..

“ว่าไงครับเดนนิส มีอะไรจะคุยกับม๊าเหรอ?” แบมแบมมองลูกชายคนโตที่เดินมานั่งด้วย ก่อนจะล้มตัวลงนอนหนุนตักตน

“อะไรเนี่ยจู่ๆ ก็มาอ้อนม๊า” แบมแบมวางมือบนไหล่ลูก ก้มมองใบหน้าหล่อ

“ม๊าน่าจะท้องเร็วกว่านี้นะ อย่างนี้ตอนน้องคลอดผมก็ไม่ได้เจอน้องน่ะสิ”

“กังวลเรื่องนี้หรอกเหรอ ม๊าไม่รู้นี่ ถ้าอยากเจอน้องเราก็กลับมาสิ”

“เดี๋ยวป๊าก็ว่าอีก”

“ป๊าไม่ว่าหรอกน่า อ้อ ม๊าว่าเลื่อนกำหนดบินออกไปอีกหน่อยก็ดีนะ ไปสักกลางเดือนมกราก็แล้วกัน ปีใหม่ต้องไปเมืองไทย เดี๋ยวเวลาจะกระชั้นชิดเกินไปน่ะ”

“ม๊าจะให้ไปตอนไหนผมก็ไปได้หมดแหละครับ”

            “เอาตามนี้นะ ไปเที่ยวพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกสักครั้งเนอะ จะได้ฉลองปีใหม่ด้วยกัน”

“ถ้าผมไปอยู่ที่โน่น ม๊าจะไปหาผมไหม”

“ไปสิ ไปแน่นอนอยู่แล้ว ลูกชายคนโตของม๊าไม่อยู่ม๊าคงเหงาแย่เลย”

แบมแบมกอดฟัดลูกคนโตอย่างหมั่นเขี้ยว เดนนิสหัวเราะ

“ม๊า!

ห้องนั่งเล่นสงบได้ไม่เท่าไรก็ต้องถูกรบกวนจากบรู๊คลิน

เด็กน้อยวิ่งมาหาม๊าจนเบรกไม่อยู่ชนเข้ากับพี่ชายที่นอนอยู่ บรู๊คลินหัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจเมื่อพี่ชายร้องโอ๊ย โถมทับท้องเดนนิส เด็กหนุ่มกอดบรู๊คลินไว้ หอมแก้มน้องจนแก้มนุ่มบุ๋มเลย

แบมแบมเห็นลูกรักใคร่กันดีก็มีความสุขแล้ว

“ม๊าบอกว่าอย่าวิ่งไงลูก เดี๋ยวล้มไปก็ร้องไห้อีก”

“บรู๊คนอนด้วยๆ” แฝดพี่ร่ำร้องอยากนอนหนุนตักแม่ด้วยอีกคน ไม่ยอมให้ใครมาแย่งม๊าไปได้เลยจริงๆ แม้คนคนนั้นจะเป็นพี่ชายสุดที่รัก

เดนนิสลุกให้น้องมานอนต่อ

แมทธิวเลียไอศกรีมที่ถืออยู่ เดินมานั่งกับม๊า ยุนอาถือถุงไอศกรีมตามเข้ามา วางถุงลงบนโต๊ะเพื่อให้เดนนิสและม๊าเลือกหยิบไปกิน

“ไปซื้อไอติมกันนานจังเลย” ม๊าหอมแมทธิวและยุนอาคนละที เด็กสาวนั่งลงบนพื้นพรม หยิบรีโมททีวีมาย้ายช่องเพื่อหารายการสนุกๆ ดู

ฝาแฝดอ้อนอยากกินไอศกรีมแต่ในบ้านไม่มีไอศกรีมเหลือเลย ทั้งสองงอแงจนพี่สาวต้องพาไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อแถวหมู่บ้าน จะให้คนรับใช้ไปซื้อให้ก็ไม่เอาด้วยนะ ฝาแฝดอยากเลือกเอง

“ก็ขาไปผ่านสนามเด็กเล่นแล้วบรู๊คลินกับแมทธิวอ้อนจะเล่นกันน่ะสิคะ หนูก็เลยต้องพาแวะเล่นแป๊บนึงก่อน ต้องขู่ว่าถ้ากลับช้าม๊าจะหนีไปอเมริกากับพี่เดนนิส แฝดรีบหยุดเล่นไปซื้อไอติมเลย”

ฃยุนอาเล่าพลางแกะห่อไอศกรีมแท่งอันใหญ่ เดนนิสลุกจากโซฟาลงมานั่งยองที่พื้นเพื่อเลือกไอศกรีม

“หักมาให้ม๊าครึ่งนึง” แบมแบมจิ้มไหล่ลูกสาว ยุนอาเงยหน้ามอง

“ไม่เอาครีมโซดาเหรอคะ”

“ไม่ล่ะจ้ะ เอาอันที่หนูถือนั่นแหละ ม๊าอยากกินนิดเดียว” ยุนอาหักแบ่งไอศกรีมให้ม๊าไปครึ่งอัน

“ไม่เอาที่เหลือไปเก็บในตู้เย็นก่อนล่ะลูก ให้คนเอาไปให้คุณย่าทานบ้างหรือยัง ท่านอยู่ที่ห้องหนังสือน่ะ” มาดามชอบทานของหวานนะ

“แบ่งเอาไปแล้วค่ะ ที่เหลือนี่ไม่ต้องแช่หรอกค่ะเดี๋ยวเดนนิสก็กินหมด”

“ฉันไม่ได้ตะกละขนาดนั้นสักหน่อย” เดนนิสเถียงขณะบีบไอศกรีมเข้าปาก ยุนอาร้องยี๊

“กินให้มันดีๆ หน่อยสิยะ นายน่ะโคตรตะกละเลย”

“หึ..ก็ฉันไม่ได้กลัวอ้วนเหมือนเธอนี่ยัยโรคจิตอ่อนๆ ต่อให้ลดความอ้วนแค่ไหนเธอก็อ้วนอยู่ดี”

ยุนอาอ้าปากค้าง ไอ้พี่ชายปากพล่อยนี่มันเอาอะไรมอง ดาวโรงเรียนอย่างเธอน่ะเหรออ้วน

“ปากเสียอย่างนี้ไม่ต้องกิน ฉันอุตส่าห์เดินไปซื้อมา ฉันไม่ให้นายกินหรอก อันที่อยู่ในมือจะถือว่าสงเคราะห์ให้”

ร่างเล็กรวบถุงไอศกรีมมัดปากถุงแน่น ยื่นให้แมทธิว

“ดูแลให้ดีนะแมทธิว ห้ามให้พี่เดนนิสกินเด็ดขาด ถ้าหนูให้พี่เดนนิสกิน พี่จะไม่พาไปเล่นที่สนามเด็กเล่นอีกนะคะ”

“ได้ฮะ!” พ่อหนูน้อยรับคำหนักแน่นเพราะของเล่นที่สนามเด็กเล่นสนุกมากเลย สนุกกว่าของเล่นที่มีอยู่ในบ้านเพราะที่นั่นมีเพื่อนเล่นด้วยเยอะแยะ

“นั่นเงินม๊านะยุนอา ฉันมีสิทธิ์กินเหมือนกัน เอามาอีกอันเลย”

เดนนิสพยายามจะคว้าถุงไอศกรีมจากน้องชายคนเล็ก แต่คนที่นั่งคั่นกลางอย่างยุนอาไม่ยอมให้อีกฝ่ายฉวยถุงไอศกรีมไปได้

“ม๊า! ม๊าดูยุนอาดิ ขี้หวงอ่ะ”เดนนิสฟ้องแม่ แต่แม่กลับไม่เข้าข้างซะนี่

“หนูไปว่าน้องก่อนนี่นา เราน่ะผิด”

“ก็ยุนอามันอ้วนอ่ะ”

“หล่อตายแหละนายน่ะ!

“ไม่เอาไม่เถียงกันนะ ใครก็ได้ขึ้นไปดูป๊าหน่อยไป ทำไมวันนี้ลงมาช้าจัง นี่จะเที่ยงแล้วนะ”

ถึงเป็นวันหยุดพี่มาร์คก็ไม่เคยตื่นสายเลยนะ จะไม่สบายหรือเปล่าก็ไม่รู้

“เธอแหละไป” เดนนิสใช้ยุนอา เด็กสาวไม่ยอม

“ขืนฉันไปนายก็ขโมยไอศกรีมน่ะสิ นายแหละขึ้นไป”

“เอ๊ะใช้ยากจริง”

“เดนนิสขึ้นไปดูป๊าหน่อยไป ถ้ายังไม่ตื่นก็ปลุกเลยนะ จะได้กินข้าวกัน”

เดนนิสยู่ปากเมื่อแม่ลงชื่อเรียกใช้ อิดออดแต่ก็ยอมลุกไป

ยุนอาหัวเราะคิก ตีมือกับแมทธิว

“พี่ยุนอา ดูการ์ตูนกัน” บรู๊คลินส่งเสียงให้พี่สาวย้ายทีวี

“ได้เลย” ยุนอาย้ายหาช่องการ์ตูนให้น้องดู

“ม๊าๆ ม๊า! ป๊าไม่สบายจริงๆ ด้วยล่ะ”

เดนนิสหายไปไม่นานก็วิ่งตึงตังลงบันไดมาพร้อมตะโกนบอกม๊า ยุนอาและแบมแบมหันไปมองเดนนิสพร้อมกัน

“อะไร ทำไมต้องโวยวายเสียงดังล่ะครับ ป๊าเป็นอะไร?”

“ป๊านอนนิ่งบนเตียงอ่ะม๊า ผมไปถามว่าเป็นอะไรป๊าก็บอกว่าเวียนหัว ยังไม่ทันจะคุยก็ลุกไปอาเจียนในห้องน้ำด้วยอ่ะแต่ก็ไม่มีอะไรออกมาเลยนะ เหมือนคลื่นไส้เฉยๆ ม๊าขึ้นไปดูเองเถอะ”

“เหรอ..เดี๋ยวม๊าไปดูสักหน่อยแล้วกัน”

แบมแบมเป็นห่วง เขาก็เห็นพี่มาร์คแข็งแรงสบายดีมาตลอดเลยนะ จู่ๆ เกิดไม่สบายขึ้นมาได้ยังไงกันล่ะ

“อ้อ แล้วอย่าทะเลาะกันนะ อย่าชวนน้องซนด้วย”

แบมแบมสั่งไว้ก่อนแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่น เดนนิสพยักหน้า ทำตัวน่ารัก

แต่พอแม่พ้นห้องนั่งเล่นปุ๊บก็ปราดไปหาถุงไอศกรีมทันที แต่ยุนอาก็ไวถือถุงไว้แล้วเอาเท้ายันขาเดนนิสไม่ให้เข้ามาใกล้

“ขออันนึง”

“ชมฉันว่าสวยก่อนสิ”

“ฉันขี่จักรยานไปซื้อเองก็ได้ ไม่เห็นจะง้อ”

“ก็ไปสิ ไอศกรีมที่นายชอบฉันเหมามาหมดแล้วอ่ะ”

“ยัยเด็กร้ายกาจ เออ! สวยมาก สวยที่สุดในบ้านแล้ว”

เดนนิสกัดฟันชม มันก็จริงนะ ในบรรดาพี่น้องมียุนอาเป็นเด็กผู้หญิงอยู่คนเดียวนี่ บรู๊คลินกับแมทธิวก็ไม่มีเค้าว่าจะโตมาสวยหรอก มีแต่เค้าว่าจะโตมาหล่อ

“ความตะกละทำให้นายทำได้ทุกอย่างจริงๆ” ยุนอายอมยื่นถุงไอศกรีมให้ เดนนิสเบ้ปาก

“จะละลายหมดแล้วเนี่ย มัวแต่ลีลาขี้หวงอยู่ได้”

“พูดมากน่า กินๆ เข้าไปเถอะ กินเสร็จไปเอาน้ำมาด้วยนะ”

ยุนอาใช้พี่ชายแล้วลุกไปนอนบนเก้าอี้เอน กวักมือเรียกแมทธิวมานอนด้วยกัน

“ฉันกลายเป็นคนใช้เธอไปแล้วหรือไง นี่ไม่คิดจะเอาอกเอาใจบ้างเหรอ อีกไม่นานฉันก็ไม่อยู่เกาหลีแล้วนะ”

“เอาไว้นายไปแล้วฉันกับน้องจะคิดถึงแล้วกันนะคะพี่ชาย” เดนนิสเบ้ปาก

ยุนอาด้านเรียบร้อยน่ารักมันก็แค่ภาพลวงตาเพื่อให้ทุกคนหลงรักเท่านั้นแหละ

 

 

 

 “พี่มาร์ค เดนนิสบอกว่าพี่ไม่สบาย เป็นอะไรไปครับ” ร่างบางเดินเข้ามาในห้อง ถามสามีที่นอนคว่ำหน้าบนเตียง

“อื้อ..

“เป็นอะไรครับ ไปหาหมอหรือเปล่าเดี๋ยวแบมไปเป็นเพื่อน”

แบมแบมนั่งลงบนเตียง ลูบหลังกว้างเบาๆ มาร์คหันหน้ามามองเมียแต่ไม่ขยับตัว

“พี่ไม่อยากไป..

“ทำไมล่ะ”

“ไม่เอา นอนพักสักหน่อยก็หายแล้ว”

“สีหน้าไม่ดีเลยนะ ไปเถอะ เดี๋ยวแบมไปเป็นเพื่อน”

“ไม่ล่ะ”

“งั้นก็ลุกไปกินข้าวก่อนสิ จะได้กินยา” แบมแบมเป็นห่วง พี่มาร์คแข็งแรงมากนะ จู่ๆ ไม่สบายโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้าแบบนี้มันน่าห่วงไม่ใช่เหรอ

“ไม่อยากกินเลย”

“ฝืนหน่อยเถอะ ไปนะ ลงไปทานข้าวกัน” แบมแบมดึงสามีลุกนั่ง มาร์คอิดออด

“ไปเถอะ จะเที่ยงแล้วนะ ลูกๆ รอกินข้าวอยู่”

“อืม”

 

 

 

“รวบทั้งมื้อเช้าและมื้อกลางวันเป็นมื้อเดียวเลยนะมาร์ค” มาดามทักลูกชาย

มาร์คแค่มองแม่ไม่ได้พูดอะไร ลี่จูมองลูกสะใภ้เหมือนจะถามว่าสามีเราเป็นอะไร

“พี่มาร์คไม่สบายน่ะครับ”

“อ่าว..ทำไมล่ะ เป็นอะไรไปมาร์ค”

“ปวดหัวน่ะครับ”

“ที่ไม่ได้ลงมากินข้าวเช้านี่เพราะไม่สบายหรอกเหรอ แม่นึกว่าแกตื่นสาย”

“นิดหน่อยน่ะครับ ผมแค่ไม่หิวก็เลยไม่ได้ลงมา”

“กินข้าวซะจะได้กินยา”

มาร์คพยักหน้ารับคำแม่ แต่พออินฮาและยูบินเอาอาหารมาเสิร์ฟ เขาก็เอนตัวหนีทันที

“เป็นอะไรมาร์ค ทำไมทำหน้าแบบนั้น” ลี่จูสังเกตว่าลูกหน้าเจื่อน ผะอืดผะอม

“ไม่มี..อะไรครับ”

มาร์คพูดได้แค่นั้นก็รีบลุกจากเก้าอี้วิ่งไปที่ห้องน้ำชั้นล่างทันที ทุกคนมองตามไปอย่างงุนงงและเป็นห่วง

“เดี๋ยวแบมไปดูเองครับ” แบมแบมรีบลุกตามไปดูอาการสามี

ผ่านไปครู่ใหญ่แบมแบมก็เดินกลับมาที่โต๊ะอาหารเพียงคนเดียว

“ป๊าล่ะคะม๊า” ยุนอาถามแม่ขณะตักไก่ทอดใส่จานให้น้องชายทั้งสอง

“ป๊าขอไปพักที่ห้องนั่งเล่นน่ะจ้ะ”

“นี่มันของชอบมาร์คเลยนะ ทำไมไม่มากินล่ะ ไม่สบายมากเลยเหรอ?”

“พี่มาร์คบอกว่าไม่อยากนั่งดมกลิ่นอาหารพวกนี้น่ะครับคุณแม่ หน้าซีดมากเลย แบมก็เลยปล่อยให้เขาไปนอนพักต่อดีกว่า เดี๋ยวทานเสร็จแบมจะพาไปหาหมอ”

“ที่ไปห้องน้ำเมื่อกี้มีอาเจียนไหม?”

“ครับ หรือจะอาหารเป็นพิษครับ ควรจะพาไปโรงพยาบาลไหมครับคุณแม่”

แบมแบมกังวล แต่พอได้ฟังอาการมาดามก็ยิ้มออกมาทันที

“คุณย่ายิ้มทำไมเหรอครับ?” เดนนิสเห็นนะ

“ป๊าเราเขาไม่ได้ป่วยเป็นอะไรหรอกจ้ะ แค่แพ้ท้องแทนม๊าเท่านั้นแหละ”

ลี่จูตอบคำถามของหลานชายแล้วหัวเราะ

“เอ่อ เป็นไปได้เหรอครับคุณแม่ แล้วเป็นไปได้ยังไงก็ในเมื่อคนท้องคือแบมนะ แบมก็ปกติดี”

เรื่องแบบนี้ได้ยินมานาน แต่แบมแบมไม่คิดว่าจะมีจริงๆ

“มีอาการแพ้บ้างไหมล่ะเราน่ะ”

“ก็คลื่นไส้ตอนเช้าบ้างนะครับ”

“มันเป็นกันได้จ้ะ บางทีมาร์คอาจเห็นแบมแพ้ก็เลยแพ้ตาม หรือไม่ก็เพราะคิดเรื่องลูกคนนี้มากเกินไป คิดเยอะๆ แล้วมันก็ส่งผลต่อร่างกาย แพ้ท้องแทนแบบนี้ก็ดีแล้วนะ จะได้รู้บ้างไงว่าเมียลำบาก”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปหาหมอใช่ไหมครับ แล้วถ้าเกิดไม่ใช่แพ้ท้องแทนแบมแต่เป็นโรคอื่นล่ะครับ”

“พาป๊าไปหาหมอให้หมอดูอาการเพื่อความแน่ใจก่อนก็ดีนะครับม๊า”

“นั่นสิจ๊ะ ม๊าก็คิดเหมือนกัน” 

จะเป็นเพราะอะไรก็เถอะ แต่ไปหาสาเหตุให้เจอก่อนการเดาเอาเองน่าจะดีกว่านะ

 

 

 

 

 

 “แพ้ท้องแทนเมีย! ฮะฮะฮะ”

ยองแจขำออกมาอย่างไม่เกรงใจ พี่ชายสูดยาดมแล้วมองน้องตาขวาง อยากจะเขวี้ยงแฟ้มสัญญาใส่หัวให้ร้องโอ๊ยสักที

“จะหัวเราะมากเกินไปแล้ว ฉันแพ้แทนแบมแล้วทำไม”

“ตลกอ่ะ! แม่โทรบอกว่าพี่แพ้ท้องแทนแบมบี้ฉันก็เลยรีบมาดูอาการเลยเนี่ย นี่ฉันรักพี่มากเลยนะ”

“เหรอ”

ทำอย่างกับว่ามาร์คจะเชื่อ ยองแจมันห่วงเขาที่ไหน แค่อยากมาสมน้ำหน้าซะมากกว่า

“รักเมียมากขนาดนั้นเลยดิ” ยองแจอมยิ้มแก้มตุ่ย

“หมอบอกว่าอาการพวกนี้ก็แค่โรคทางใจน่ะ” มาร์คสูดยาดมอีกที หน้าซีด

“เชิญเถอะ จะเชื่อว่าไงก็แล้วแต่นะ แต่พี่นี่มีมุมน่ารักแบบนี้ด้วยเนาะ นี่ต้องกินยาไหม?”

ยองแจสนใจใคร่รู้ มาร์คส่ายหน้า

“ไม่หรอก ก็เหมือนอาการคนท้องทั่วไปนั่นแหละ แต่ลำบากตรงที่กินอะไรไม่ได้ กินอะไรก็จะออกปากหมด”

“น่าสงสารจังเลยน้า เมียดูแลดีไหมล่ะ” ยองแจถามยิ้มๆ มาร์คพยักหน้า

“ดีมากเลย”

พอแพ้ท้องแทนแล้วเมียเอาอกเอาใจนะ มีความสุขมาก

“นี่แกมาทำไม ไม่มีอะไรทำเหรอ?”

มาร์คล่ะสงสัยนัก ทำไมยองแจมันลอยไปลอยมาเหมือนไม่มีอะไรทำ

“เรื่องของฉันน่า ฉันไปหาหมอมาน่ะสิปรึกษาเรื่องมีลูกก็เลยแวะมาดูอาการพี่”

“ตกลงจะมีเลยเหรอ? ไหนแกบอกว่ายังไม่พร้อมไง”

“ไอ้ฉันน่ะไม่พร้อมหรอก แต่สงสารพี่แจ็คสันเลยว่าจะมีเลยน่ะ”

“มันคงดีใจมากแน่ๆ มีลูกก็ดีนะ ไปหาหมอที่ไหนล่ะ”

“พี่คุณน่ะ สบายใจดี พี่หมอดูแลดี๊ดี”

ยองแจยิ้มกว้าง ปลื้มคุณหมอมาก เอาใจใส่และดูแลดีสุดๆ

“ดีแล้วล่ะ..อ่า หมดแล้วนี่ คุณซูจีครับ เอาน้ำขิงมาให้ผมหน่อย”

มาร์คจะหยิบแก้วน้ำมาดื่มถึงเพิ่งเห็นว่ามันหมดแล้ว เขากดสั่งงานเลขานุการ

“น้ำขิงที่คุณแบมแบมให้มาหมดแล้วค่ะ เหลือแต่โสมได้ไหมคะ”

ซูจีเปิดประตูเข้ามาบอก เพราะแก้วที่ชงให้นั่นแก้วสุดท้ายแล้ว

“ได้ครับ”

“สักครู่นะคะ”

มาร์คกุมศีรษะเวียนหัวน่าสงสาร แต่น้องก็ยังไม่รู้สึกสงสารอยู่ดี

จากที่ไม่ชอบกินน้ำขิงหรือโสมมาร์คก็ดื่มต่างน้ำเปล่าเลยเพราะคลื่นไส้อาเจียนกินอะไรไม่ได้ ส่วนอะไรที่ชอบกินดันกินไม่ได้ซะอย่างนั้น

“เป็นจริงอ่ะ? ทรมานจริงๆ เลยอ่ะนะ”

ยองแจเห็นสภาพพี่ชายแล้วยังรู้สึกน่าเหลือเชื่ออยู่เลย สภาพแย่มากจริงๆ นะ

“จะแกล้งทำเพื่ออะไรล่ะทรมานจะตายแล้วเนี่ย แกไม่มีธุระอะไรกับฉันก็กลับไปเถอะไป”

มาร์คโบกมือไล่น้อง อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว

“เชอะ แค่นี้ก็ต้องไล่ หายไวๆ แล้วกันนะคุณพ่อ บาย”

“เออ”

พอน้องออกจากห้องทำงานไปแล้ว มาร์คก็ฟุบลงกับโต๊ะทันที

ถ้าท้องแล้วคนท้องเขาจะทรมานกันแบบนี้ มาร์คคิดว่าแบมแบมคลอดคนนี้แล้วก็พอแล้วล่ะ เผื่อท้องหน้าไม่ได้แพ้ท้องแทนเมีย ถ้าแบมแพ้เองมากๆ เหมือนตอนฝาแฝดคงลำบากนะ..

สิ่งที่เราไม่ได้เจอกับตัวเองเราไม่รู้หรอกว่าทรมานยังไง การที่จะมีลูกสักคนนี่คนเป็นแม่ต้องอดทนมากเลยนะ เจอเรื่องราวสารพัดกว่าจะคลอดเด็กออกมาสักคนได้ เขารู้สึกรักแม่และเมียมากขึ้นอีกหลายเท่าเลย

 


TBC.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 359 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13117 lek0868909108 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 15:35

    เอ็นดูมาร์คค

    #13,117
    0
  2. #12972 ploylaksi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 15:04
    ขำป๊ามาร์ค555555
    #12,972
    0
  3. #12826 llllovellll (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 00:41
    แพ้ท้องแทนเมียยย ว้ายพี่มาร์ค สมน้ำหน้าาาา ลำบากแทนน้องเลยย
    #12,826
    0
  4. #12710 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 21:17
    คุ้นๆ เหมือนแบมเคยแช่งไว้รึเปล่านะ 555555
    #12,710
    0
  5. #11973 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 18:49
    ว้ายป๊ามาร์คแพ้ท้องแทนม๊าแบม 555

    อะไรจะขำเบอนั้น
    #11,973
    0
  6. #11851 Aely (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 00:01
    ป๊ามาร์ค แพ้ท้องแทนม๊าแบม (-////-) เขินแทน





    รักกันนานๆน้าาา





    จะรอลุ้นของแจ๊คแจนะ
    #11,851
    0
  7. #11767 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:18
    โอ้ยเอ็นดูมาร์คแพ้ท้องแทนเมีย
    #11,767
    0
  8. #11562 songkrankonkom (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 18:19
    ปี้มาร์คนี่เชื้อแรงเหมือนกันน้า~ คิกๆๆ
    #11,562
    0
  9. #11524 A. Angkhana Wongsa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 14:20
    รักมากแค่ไหน ต้องดูที่อาการแพ้ท้องแทนเมีย 555555
    #11,524
    0
  10. #11521 Azlyss (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 14:17
    เค้าว่าต้องรักมากจริงๆนะถึงจะแพ้แทนได้ น่ารักอ่ะ นี่ถ้ายองแจมีด้วยก็คงดี เอาลูกๆมาเล่นกันน่ารักกก
    ปอลอออ ท้องติดไวม้ากกก พี่มัคนี่น้ำยาดี๊ย์
    #11,521
    0
  11. #11516 Sora (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 21:48
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วไม่เคยเบื่อเลย ให้ข้อคิดต่างๆมากมาย โดยเฉพาะเรื่องครอบครัว
    #11,516
    0
  12. #11509 อากาเซ่ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 19:17
    ได้ฟิคแล้วจ้าาาา ปลื้มปริ่มมากกกก
    #11,509
    0
  13. #11505 PatChaa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 08:21
    น่ารักจังพี่มาร์ค แพ้ท้องแทนเมีย 55555 
    #11,505
    0
  14. #11502 Piam'Mara (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 00:22
    มาร์คแพ้ท้องแทนน้องแบมม 
    #11,502
    0
  15. #11494 FattyDuck (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 14:20
    น่ารักจังแพ้ท้องแทนเมียด้วยย
    #11,494
    0
  16. #11493 `ติ่งกระดิ่งแมว (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 13:56
    น่ารักอะ รักเมียมากใช่มั้ยยย เราอยากอ่านของบีเนียร์บ้างอะคะ บ้านนี้ก็คงน่ารักเหมือน อิอิ
    #11,493
    0
  17. #11487 ดาด้า (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 18:15
    ได้รับหนังสือเรียบร้อยแล้วค่ะ ห่อแน่นหนาดีมากเลย ขอบคุณนะคะ :)
    #11,487
    0
  18. #11484 NuTanSay (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 13:08
    รักเมียมากเลยใช่มั้ยล่ะ ถึงแพ้ท้องแทนเมีย คิคิ
    #11,484
    0
  19. #11483 Kanoon (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 10:02
    รบกวนติดต่อไลน์ knsp.pp หน่อยค่ะพอดีเราสนใจฟิคหรือถ้าไม่สะดวกอีเมล์ sornsawan_05@hotmail.co.th
    #11,483
    1
  20. #11482 yosita2542love@hptmail.com (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 09:13
    น้องเล็กลงเลขแทร็กให้หน่อยจิ
    #11,482
    0
  21. #11481 พี่เกดบอกให้สตรอง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 21:43
    รักเมียมากถึงแพ้ท้องแทนนะคะอิอิ
    #11,481
    0
  22. #11480 Beaut (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 21:25
    สนใจสั่งหนังสือค่ะ รบกวนส่งอีเมลรายละเอียดมาให้หน่อยได้ไหมคะ beautbeaut1991@gmail.com ขอบคุณค่า
    #11,480
    1
  23. #11479 choopp (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 17:57
    มมแฝดน้อยจุง พี่แบมท้องอีกคนแล้วคราวนี้ต้องผู้หญิงแน่ๆเลยยองแจรีบมีลูกน้า
    #11,479
    0
  24. #11478 yuza (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 15:37
    ในที่สุดแบมก้ได้แก้แค้นมาร์คต้วนทำดีมากคะน้องน้อยในท้อง
    #11,478
    0
  25. #11477 Jinju (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 09:32
    น่ารักมาก ชอบ พี่มาร์คคแพ้ท้องแทนเมีย
    #11,477
    0