(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 12 : Chapter11 : ทดลองโสด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44,559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 557 ครั้ง
    28 เม.ย. 59

  



 

            มาดามคนสวยรับฟังลูกชายด้วยอาการสงบ ปล่อยให้ลูกชายคนโตระบายทุกสิ่งที่อยู่ในใจออกมาให้หมด

            จากการที่ฟังมาร์คโวยวายมาเป็นชั่วโมง ลี่จูสรุปใจความสำคัญได้ว่า เธอบังคับแบมแบมให้มีหลาน มาร์คไม่อยากให้แบมท้อง คิดว่าแบมเต็มใจมีหลานให้เธอเพราะจะได้หย่ากับมาร์ค คิดเองเออเองเก่งจริงๆ

            ลี่จูกอดอกมองลูกชายที่เดินไปเดินมาจนเหนื่อยก็มานั่งลงที่โซฟา มองแม่ตาขวางด้วย

            “ไอ้ลูกโง่” เมื่อมาร์คเงียบแล้ว เธอก็ขอพูดบ้าง ขอด่าหน่อยเถอะนะ

            มาร์คถึงกับงงเมื่อเจอแม่ด่าว่าโง่เข้าเต็มแสกหน้า

“แม่ไม่ใช่คนที่ควรด่าผมนะ แม่ทำอะไรไม่ถามผมเลยสักคำ!

“แกนี่ยังโง่ไม่เลิกนะ ในหัวนี่ปั่นทุกอย่างรวมกันหมดแล้วใช่ไหม ได้แยกแยะด้วยเหตุผลบ้างไหมว่าทำไมแม่ถึงทำอย่างนี้” มาดามถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ยกขาเรียวขึ้นไขว่ห้าง เอนพิงพนักโซฟา

“จะต้องแยกแยะอะไรอีกล่ะครับ มันก็แค่การตกลงเรื่องผลประโยชน์ระหว่างแม่กับแบมแบมเท่านั้นเองนี่ครับ! แม่ได้หลานสืบสกุล แบมแบมได้อิสระ”

มาร์คมาโวยกับแม่แค่เรื่องที่แบมแบมบอกตน เรื่องที่แม่พาแบมแบมไปโรงพยาบาล

“แกเป็น CEO ของบริษัทตัวเองมาได้หลายปีโดยที่มันไม่เจ๊งได้ยังไงนะฉันอยากจะรู้นัก คิดสิคิด! คิดหน่อยอี้เอิน มีสมองไม่ใช่หรือไง”

มาดามจิ้มนิ้วกลางและนิ้วชี้ที่หัวตัวเอง ตอกย้ำให้ลูกได้สำนึกว่ามันควรจะใช้สมองให้มากกว่านี้

“แม่จะให้ผมคิดยังไง แม่ทำชีวิตผมปั่นป่วนไปหมด นึกจะหาเมียมาให้ก็จับมาโยนใส่ พอแม่ได้ทุกอย่างสมใจแม่ก็จะให้เขาไป!

มาร์คหงุดหงิด ไหนแม่บอกว่าอยากได้แบมแบมเป็นสะใภ้นักหนาไงล่ะ

“ที่แกดิ้นจะเป็นจะตายถ่อสังขารมาหาฉันถึงบริษัทเนี่ย เพราะแกไม่อยากเสียแบมแบมไปสินะ ชอบเขาแล้วหรือไงไอ้เสือ”  มาดามเหยียดยิ้มเยาะหยันลูกชายสะใจนัก

ไอ้คนปากแข็งเอ๊ย! เหมือนพ่อแกไม่มีผิดเรื่องปากหนักเนี่ย ทำมาเป็นโวยวาย จุดประสงค์ที่แท้จริงที่มาหาแม่ก็เพราะอยากให้ห้ามแบมแบมสินะ

มาร์คเพิ่งรู้สึกตัวว่าใส่อารมณ์มากไป กอดอก ไม่มองหน้าแม่

“เปล่าสักหน่อย! แต่งงานกันได้ไม่นานก็หย่า คนอื่นเขาจะมองผมยังไงล่ะ แม่ยอมให้ลูกชายมีชีวิตครอบครัวที่ล้มเหลวได้ลงคอเหรอ!

ลี่จูหรี่ตามองลูกแล้วหัวเราะหึ

จุ๊ๆ ลูกชายแม่ แกนี่มันอ่านง่ายจริงๆ เป็นอย่างที่คิดสินะ ไม่พลาดแน่นอนแล้วล่ะ

มาร์คหลงรักแบมแบมไปโดยไม่รู้ตัวแล้วล่ะมั้ง ถึงไม่อยากเสียแบมแบมไป ถ้าไม่ติดว่าลูกจะรู้ตัวเธอก็อยากจะขำนะ เห็นท่าทางร้อนรนของมาร์คแล้วสะใจพิลึก

มาดามทำเป็นเข้มขรึม นิ้วเรียวดันแว่นให้เกาะจมูกโด่ง

“ดีแล้วไม่ใช่เหรอ แกไม่ชอบน้องนี่ รังเกียจเขานักหนา ก่อนแต่งก็ยืนกรานว่าไม่มีทางชอบเด็ดขาด แต่งแล้วก็กล้ำกลืนฝืนทน คนอย่างแกหย่าเมียไม่ถึงอาทิตย์ก็มีคนพร้อมจะเป็นเมียใหม่แล้ว ไม่เห็นต้องเดือดร้อนเลยมาร์ค นี่แม่ทำเพื่อแกนะ เห็นแก่ความสุขของแกที่จะได้ใช้ชีวิตได้ตามใจเหมือนเดิมสักที รีบมีทายาทแล้วหย่าซะจะได้ไม่ต้องรำคาญน้องแบมแล้วไง”

” มาร์คเถียงไม่ออกทั้งที่เวลานี้เขาไม่ได้นึกรังเกียจอะไรแบมแบมแล้ว จะค้านแม่ก็กลัวเสียหน้าอีก เมื่อก่อนดันพูดเอาไว้ซะเยอะ

“แม่จะบอกอะไรบางอย่างให้คนโง่อย่างแกตาสว่างละกันนะมาร์ค เห็นแก่ที่แม่ปวดท้องหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ กว่าจะคลอดแกออกมาได้”

จะด่าก็ยังจะพูดถึงบุญคุณอีกนะแม่ จะบอกว่าผมดื้อตั้งแต่ยังไม่เกิดเลยใช่ไหม หาว่าผมเป็นลูกเนรคุณที่ทำแม่ทรมานข้ามวันข้ามคืนสินะ?

            “คนเป็นแม่น่ะ ทิ้งลูกตัวเองไม่ได้หรอก คนดีอย่างแบมแบมจะคลอดลูกทิ้งไว้จากนั้นก็หย่ากับแกแล้วกลับไปอยู่กับพ่อแม่เขาเหมือนเดิมน่ะ ความเป็นไปได้แทบไม่มีเลย ตอนนี้แบมแบมก็แค่คิดว่าท้องให้แม่เพื่อทุกอย่างจะได้จบ แต่พอท้องขึ้นมาจริงๆ แบมแบมจะรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ แม่คิดว่าคนอย่างแกรั้งเขาอยู่กับตัวเองได้ไม่นานหรอก ถ้ามีลูกเขาก็ไปยากขึ้นไง”

            มาร์คอึ้งไปเลยเมื่อได้รู้อย่างนี้ มาดามมองท่าทางตะลึงของลูกที่คงคาดไม่ถึงแล้วอยากจะหัวเราะนัก แต่ไม่เอาดีกว่า แกล้งลูกสนุกดี  

            “เฮ้อ..แต่ก็หวังอะไรมากไม่ได้นะ คนอย่างแบมแบมเดาใจยาก เห็นเรียบร้อยอย่างนั้นก็เถอะ เขาเป็นคนว่าง่าย ไม่ใช่คนหัวอ่อน แกต้องแยกแยะนิสัยเมียตัวเองให้ถูก น้องอยู่กับแกก็ทรมาน คนอย่างแกมีแต่ทำให้เขาเสียใจ แม่หาเมียดีๆ มาให้แกก็ไม่ชอบ แม่เคยบังคับแกให้แต่งงานกับแบมมาครั้งนึงแล้ว มาบังคับให้แกมีลูกทั้งที่แกเกลียดเด็กอีกก็คงจะเป็นเรื่องที่เลวร้ายเกินไปใช่ไหมมาร์ค แม่ขอโทษละกันนะ แม่จะโทรไปหาเพื่อน ให้เขาบอกคุณหมอนิชคุณว่าไม่ต้องดูแลแบมแบมแล้ว ไปหาหมอแต่ละทีน้องก็ต้องเจ็บตัว แม่เองก็สงสารเขาเหมือนกัน ดังนั้นเรื่องมีลูกก็จบแค่นี้ ไม่ต้องมี แม่จะรอหลานจากยองแจแทน”

มาดามตีต้นขาตัวเองเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินไปทางโต๊ะทำงาน

“อ้อ แม่ขอบอกอะไรไว้อีกอย่างนะมาร์ค” รองเท้าส้นสูงสีดำหยุดกึก ร่างระหงหมุนตัวหันมาทางลูกชาย

มาร์คหันไปมองแม่ ในใจนั้นอยากบอกแม่ใจจะขาดว่าล้มเลิกสิ่งที่เขาโวยวายไปเมื่อกี้ก็ได้

“การจะรั้งใครสักคนให้อยู่กับเราได้นานๆ มันอยู่ที่ความดีของเราเอง ดูแลใส่ใจเขาให้มากๆ สักวันเขาจะรักเราเอง ถ้าเขารักเรา เขาไม่มีวันไปจากเราหรอก”

“แม่กำลังหมายถึง” มาร์คคิดว่าแม่น่าจะอยากให้เขาทำ

ความดีเหรอ ใส่ใจอย่างนั้นเหรอ เขาไม่เคยทำอะไรสักอย่าง การจะฝืนใจแบมแบมที่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเขาเลยให้เปลี่ยนมารักเขามันไม่ใช่เรื่องง่ายนะ แบมแบมมีแต่ความคิดจะหย่าอย่างเดียวเลย

“แม่..

“ว่าไง”

“ผมไม่อยากหย่ากับแบมแบม”

ลี่จูอมยิ้ม เดินเข้าไปหาลูกชาย ตบบ่าเขาเบาๆ

“มีดีอะไรที่จะรั้งเขาไว้ไหมล่ะ”

“ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

โธ่ถังลูกชายแม่ แกนี่มันเรียกว่าน่าสงสารหรือน่าสมเพชนะมาร์คต้วน

“ไม่มีก็สร้างขึ้นมาสิ”

“ทำยังไงล่ะครับ”

“ต้องไปคิดเอาเอง ให้แม่คิดให้หมดก็ให้แบมแบมมาเป็นเมียแม่เองเลยไหมล่ะ”

“โธ่แม่ นี่ซีเรียสนะ”

“ถามจริงเหอะ นอกจากร่างกายเขาแล้วแกเปิดตามองเห็นความดีของแบมหรือยัง ความอ่อนหวานน่ารักในตัวเขาน่ะมาร์ค” มาดามถามกันอย่างแมนๆ ตรงๆ ไปเลย มาร์คนิ่งเงียบ ตอบไม่ได้เหมือนกัน

“แกรู้สึกหรือยังว่าเขาเป็นภรรยาของแก ไม่ใช่แค่คนที่นอนด้วยกันเฉยๆ ทุกคืน”

” ร่างสูงถอนหายใจ คิดไม่ตก แม่วางมือลงบนอกเขา ตีเบาๆ

“ถามใจตัวเองดูบ้างนะมาร์ค อย่างี่เง่าให้มากนัก ไม่มีใครเขาทนไหวนักหรอก ต่อให้คนที่มีความอดทนอย่างที่สุดก็ทนไม่ไหวถ้าต้องอยู่กับคนที่ไม่รักเราและเราก็ไม่รักเขา อดทนเพราะมีใจยังอยู่กันไม่ค่อยได้ ดังนั้นคนที่ไม่รักกัน ทนอยู่กันได้ไม่นานหรอก ถ้าอยากเป็นคนดีก็ทำตามอย่างพ่อของยองแจไว้ อย่าเอาอย่างพ่อของแก ที่สำคัญก็คือ ต้องถามตัวเองให้แน่ใจว่าแกรักเขาบ้างไหม และถ้าแบมจะมีลูกสักคน แกพร้อมจะรักลูกของแกกับเขาหรือเปล่า ลูกไม่ใช่เครื่องมือไว้ใช้รั้งใคร ต่อให้มีลูกด้วยกันแต่เขาไม่มีใจ แกจะไม่เหลือใครเลยทั้งลูกและเมียเหมือนอย่างพ่อแก”    

มาดามรู้ว่าลูกคิดอะไร เธออยากทำให้ลูกแน่ใจว่าเขาควรทำอะไรต่อไปกับชีวิตคู่ของตัวเอง

มาร์คเองก็รู้ดีว่าที่ตนเองและแม่ต้องมาอยู่ที่เกาหลีก็เพราะพ่อทำตัวเอง

 “แม่คิดว่า..” มาร์คอยากถาม แต่ก็ดันพูดไม่ออก มาดามเลิกคิ้ว

“ว่า?”

“แบมแบมเขาคิดยังไงกับผม”

“อ่า..เรื่องนี้นี่ยากนะ” มาดามกอดอก ครุ่นคิด “แม่ไม่ค่อยได้อยู่กับแบมแบมสักเท่าไร ไม่รู้หรอก แกอยู่กับเขาทุกวัน เป็นผัวเมียกันนี่ไม่รู้จักสังเกตเมียบ้างเหรอว่าเขาคิดยังไงกับตัวเอง”

“ถามตรงๆ เลยดีไหมแม่?”

“ไอ้คนหยาบ เดี๋ยวตบเลย ถามโต้งๆ ใครเขาจะบอกแก คอยสังเกตเอาละกัน แกน่าจะแยกออกสิว่าเขามีใจรึเปล่า”

“ต้องดูยังไงล่ะแม่”

“ดูคนอื่นดูยาก แกดูใจตัวเองก่อนเหอะ คิดยังไงกับแบมแบมล่ะ ชอบเขาบ้างรึยัง” มาดามกอดคอลูกชาย มาร์คหน้านิ่ว พยายามคิด

“ยากนะแม่”

“แกเป็นเด็กมอต้นรึไงล่ะ! โตแล้วยังไม่รู้อีกว่ารู้สึกยังไง เวลาอยู่ใกล้เขารู้สึกอะไรบ้าง”

“สบายใจ”

“ถ้าเขาไม่อยู่ล่ะ ไปค้างบ้านแม่อะไรแบบนี้”

“โหวงๆ มั้ง”

“คิดถึง?”

“ไม่รู้”

“ลองแยกกันอยู่ไหม แกไปอยู่คอนโดสักอาทิตย์ ไม่ต้องกลับบ้าน”

“โหยแม่ ตายพอดี” มาร์คโอดครวญทันที

“ขาดเมียไม่ได้เลย? ลองห่างกันบ้าง ไปเที่ยว ไปหาสาวๆ ไปหาเพื่อน อยู่กับบรรยากาศเดิมๆ เหมือนตอนไม่มีแบมแบม ดูว่าแกยังรู้สึกสนุกกับสิ่งเหล่านั้นอยู่ไหม”

“แม่จะยุให้ผมนอกใจสะใภ้แม่เหรอ?” วิธีนี้จะดีเหรอแม่..

“แค่นอกกายก็พอไหมล่ะ แต่ดูแลตัวเองดีๆ นะ เพราะมีอะไรเกิดขึ้นมาแม่ไม่รับผิดชอบนะมาร์ค”

“อ่าวแม่! นี่แม่เป็นคนยุผมนะ แล้วแม่จะไม่รับผิดชอบร่วมกันได้ยังไง”

ถ้าไม่คิดจะช่วยจริงๆ แม่จะแนะนำเขาทำไมเนี่ย

“แค่ช่วยคิดเฉยๆ” มาดามไหวไหล่ เหมือนไม่สนใจว่าชีวิตคู่ลูกชายจะเป็นยังไง

“แม่”

“อะไร อย่าเรียกเฉยๆ สิ เรียกแล้วพูดมาเลย” มาดามชักรำคาญ

“ถ้าผมมีคนอื่น แบมแบมจะหึงผมไหม?”

“แกนี่คิดแต่ละอย่างนะ! เรื่องนี้ก็ไม่รู้หรอก แต่ธรรมดาของคนเป็นเมียน่ะ พอรู้ว่าผัวมีเล็กมีน้อยก็ต้องหึงหวงเป็นธรรมดา” มาดามว่ามาร์คชักจะคิดอะไรเลยเถิดแล้วล่ะ

“แบมแบมจะแสดงออกเหมือนแม่ไหม ที่สั่งคนไปจัดการจนเผ่นหนีอยู่ไม่ได้น่ะ”

มาร์คชินนะที่แม่ไล่เก็บคู่นอนคู่ขาของพ่อจนเรียบ ใครที่เป็นเมียน้อยพ่อเขานี่ต้องใจกล้ามาก เพราะต้องรับมือกับคนโหดๆ อย่างมาดาม ถ้ายอมถอยแต่โดยดีก็ได้ไปเยอะ แต่ก่อนแม่จะเลิกกับพ่อ แม่คงเบื่อ เลยไม่ได้ทำอะไรกับคนของพ่อเลย หันไปคบคุณอา พ่อของยองแจแทน

เขาไม่ได้มีปมอะไรหรอก เข้าใจดีว่าถ้าคนไม่รักกันแล้วทนอยู่ไปก็เท่านั้น เขาน่ะอยากให้พ่อแม่เลิกกันจะตาย เพราะรำคาญเวลาที่ทั้งคู่ทะเลาะกัน

แต่ตัวเขาเองไม่อยากมีชีวิตแบบนั้นหรอกนะ เขาไม่อยากหย่ากับแบมแบม

“แม่ว่าแบมแบมไม่ใช่แบบแม่นะมาร์ค คงไม่ใช้วิธีการรุนแรง แต่อย่าเลย ถ้าแบมแบมไม่สนใจไยดีแกสักนิดไม่ว่าแกจะไปหัวหกก้นขวิดที่ไหน แกเองนะที่จะช้ำใจเพราะเมียไม่รัก ทนได้ไหมล่ะ ทนได้ก็ลอง”

มาร์คเลือกไม่ถูกเลย ถ้าแบมแบมมีใจให้เขาบ้างก็ต้องรู้สึกอะไรบ้างสินะ แต่ถ้าแบมแบมไม่สนใจเขาล่ะ

“ลองจีบเมียตัวเองดูไหมล่ะ” มาดามสงสาร สงเคราะห์ให้อีกวิธีแล้วกัน

“จีบ? ป่านนี้เนี่ยนะแม่”

“เอ๊า! ก็ป่านนี้แล้วยังไงล่ะมาร์ค จะใช้วิธีไหนก็เรื่องของแกเถอะ กลับไปได้แล้วไป แม่จะทำงาน”

มาดามโบกมือไล่ลูก เดินไปครอบครองเก้าอี้ตัวใหญ่ประจำตำแหน่งของตน

มาร์คเห็นแม่กลับไปสนใจงานแล้วก็ลากลับไปบริษัทตนบ้าง อยู่ต่อก็โดนมาดามกระแนะกระแหนด่าเล่น

            พอมาร์คกลับไปแล้ว ลี่จูก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแชทหาลูกชายคนเล็กทันที เรื่องที่แม่รู้ ยองแจก็ต้องรู้นะ  

 

 

 

 

            “นี่ครับคุณแบม” จุนฮเวยื่นไอศกรีมโคนรสสตรอเบอร์รี่ให้แบมแบม อีกมือถือไอศกรีมรสช็อกโกแลตสำหรับตัวเองเอาไว้

“ขอบคุณครับ” แบมแบมก้มลงกัดไอศกรีมคำเล็กๆ คำหนึ่งแล้วก็ถอนหายใจ

“อย่าเครียดไปเลยครับ คุณแบมเหมาะกว่ารอยยิ้มมากกว่านะ”

จุนฮเวและแบมแบมมานั่งเล่นกันที่ริมแม่น้ำฮัน เพราะแบมแบมอยากมา

วันนี้แบมแบมมีนัดกับคุณหมอ เลยแยกกันกลับกับยองแจ ใช้รถคนละคัน แต่แบมแบมรับปากคุณมาร์คไว้ก็เลยไม่ได้ไปโรงพยาบาล แต่ยังไม่อยากกลับบ้านเลยชวนพี่จุนฮเวมานั่งเล่นแทน

จุนฮเวรู้เรื่องราวระหว่างคุณแบมแบมและคุณมาร์คเพราะแบมแบมเล่าให้ฟัง แบมแบมไม่มีใครที่สามารถระบายด้วยได้นอกจากพี่จุนฮเว แบมแบมเองก็เครียดเหมือนกันนะ

“ยิ้มไม่ไหวแล้วล่ะครับ” แบมแบมเหยียดขา ก้มมองปลายเท้า ใบหน้าไร้รอยยิ้ม เผลอถอนหายใจอีกหนึ่งเฮือก

“คุณแบมคิดว่าคุณมาร์คไม่รักก็เลยเศร้าสินะ” จุนฮเวเงยหน้ามองท้องฟ้า วันนี้อากาศไม่แจ่มใสเลย มีเมฆเยอะเชียว แต่ไม่น่ามีฝน

“ไม่ใช่คิดว่าครับ คุณมาร์คไม่ได้รักแบม”

“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะครับ”

“มันเป็นแบบนั้นต่างหากล่ะครับ”

จุนฮเวหันมองคนที่ก้มหน้าเศร้า ชอบคุณมาร์คเข้าแล้วสินะคุณแบมแบมของผม..

คุณมาร์คก็ช่างเป็นคนตรงเหลือเกิน พูดออกมาได้ยังไงว่าไม่รักทั้งคุณแบมแบมและลูก

การแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรักมันแย่แบบนี้เองสินะ

“ถ้าคุณแบมมีคุณหนูตัวน้อยจริงๆ คุณจะหย่ากับคุณมาร์คไหมล่ะครับ”

“ต้องหย่าอยู่แล้วครับ จะอยู่ให้คุณมาร์คอึดอัดทำไม คุณแม่ลี่จูบอกว่ามีลูกก็เป็นหน้าที่อย่างหนึ่งของสะใภ้เหมือนกัน ถ้าแบมมีหลานให้คุณแม่ได้ ก็ถือว่าแบมทำหน้าที่สะใภ้ครบแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ทำใจได้เหรอ”

..แบม..แบมก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“แต่คุณก็คงไม่ได้หย่าอยู่ดี ในเมื่อคุณมาร์คบอกเองว่าไม่อยากมีลูก”

” แบมแบมกินไอศกรีมให้รสหวานและความเย็นช่วยหยุดน้ำตาที่กำลังรื้นเอ่อดวงตา

เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ไม่รู้จะทำยังไงดี ไม่รู้จะไปทางไหนต่อ เขาแค่อยากให้คุณมาร์คและตัวเองเป็นอิสระ ถ้าคุณมาร์คไม่อยากมีลูก คุณมาร์คไม่ต้องสนใจลูกของแบมก็ได้ และเขาก็จะเป็นฝ่ายออกจากชีวิตคุณมาร์คเอง ถึงแบมจะหย่ากับคุณมาร์คแล้วมาดามคงไม่ใจร้ายไม่ให้เขาเจอลูกหรอก แต่คุณมาร์คกลับบอกไม่ให้แบมท้อง แล้วแบมควรจะทำตัวยังไง ต้องอยู่กับคุณมาร์คไปเรื่อยๆ ทั้งที่คุณมาร์คไม่มีวันรักแบมน่ะเหรอ

ไม่ว่าคุณมาร์คจะรู้ตัวหรือเปล่าก็เถอะ แต่คุณมาร์คกำลังทรมานเขาอยู่ ไปก็ไม่ได้ อยู่ก็ไม่มีความสุข

การอยู่กับคนที่เขาไม่รักเรา ใครจะมีความสุขบ้างล่ะ..

“ผมคิดว่านะ..คุณมาร์คอาจจะไม่ได้ไม่ชอบคุณแบมหรอกครับ”

“ทำไมพี่คิดแบบนั้นล่ะครับ”

“ก็ความรู้สึกมันบอกน่ะ ผมคิดว่าคุณมาร์คน่าจะชอบคุณแบมอยู่บ้าง เลยไม่อยากให้คุณท้อง”

“มันเกี่ยวอะไรกันล่ะครับ คุณมาร์คไม่อยากมีลูกกับแบมเพราะเกลียดแบมต่างหาก”

เด็กหนุ่มเถียง จุนฮเวส่ายหน้า

“ไม่หรอกครับ คุณมาร์คไม่อยากให้คุณมีลูก ก็แปลว่าไม่อยากหย่าไง และถ้าไม่อยากเลิกกัน มันแสดงว่าคุณมาร์คก็ต้องชอบคุณแบมอยู่บ้างไงครับ ใครจะอยากอยู่กับคนที่ตัวเองเกลียดล่ะ ทั้งที่ถ้ายอมหย่า คุณมาร์คก็จะได้หาคนใหม่ที่เขาเลือกเอง แบบนั้นไม่ดีกว่าทนอยู่กับคนที่แม่เลือกให้อย่างคุณหรอกเหรอครับ”

“เป็นไปไม่ได้หรอกครับ!” แบมแบมไม่เชื่อเด็ดขาด คุณมาร์คไม่คิดซับซ้อนแบบนั้นหรอก คนอย่างคุณมาร์คต้องการอะไรก็น่าจะพูดออกมาเลยสิ

“เป็นไปได้ครับ เชื่อผม มีทางเป็นไปได้สูงด้วยนะ”

 “พี่กำลังปลอบใจแบมใช่ไหมล่ะ”

“เปล่าครับ คุณมาร์คไม่อยากให้คุณไปไหนน่ะสิ ผมว่าคุณแบมน่าจะกรองคำพูดของสามีสักสองรอบนะครับ เขาพูดอะไรมาคุณอย่าเพิ่งไปเชื่อ ลองคิดย้อนกลับคำพูดเขาก่อน ผมว่าจะได้จุดประสงค์ที่แท้จริงที่เขาต้องการ”

“ดูยุ่งยากนะครับ จะให้แบมถอดคำพูดคุณมาร์คอีกรอบเนี่ยนะ แล้วถ้าคุณมาร์คพูดด้วยความหมายตรงๆ มันจะไม่กลายเป็นว่าแบมคิดเข้าข้างตัวเองเหรอครับ”

“อืมนั่นสิ” จุนฮเวเองก็ไม่ได้เข้าใจอะไรคุณมาร์คนักหนา เวลาเขาอยู่กับคุณแบมแบมก็ได้รับสายตากดดันมาตลอด คุณมาร์คขี้หึงมากนะ

“ลองถามเขาดูตรงๆ ไหมครับว่ารู้สึกยังไงกันแน่”

“แบมไม่กล้าหรอกครับ แค่จะคุยด้วยธรรมดาตอนนี้แบมยังไม่กล้าเลย..

พี่จุนฮเวให้แบมไปถามคุณมาร์ค แบมก็คงโดนด่ากลับมาอีกแน่ๆ

คุยกับคุณมาร์คทีไรเจ็บทุกทีเลย

“ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ถ้าพยายามเข้าใจคุณมาร์คไม่ได้ก็อย่าไปพยายามเลย คุณมาร์คยังไม่พยายามเข้าใจคุณแบมเลยนี่”

จุนฮเวว่าแบมแบมใส่ใจคนอื่นมากเกินไปจนตัวเองไม่มีความสุขเลย

เด็กหนุ่มที่เขาต้องคอยดูแลคนนี้ ตั้งแต่รู้จักกันมา เขารับรู้แต่เรื่องราวที่แบมแบมทำเพื่อคนอื่นทั้งนั้น ไม่มีสักเรื่องที่จะทำเพื่อตัวเอง ไม่พยายามทำด้วยซ้ำ เหมือนมีชีวิตเพื่อคนอื่นอย่างเดียว ไม่รู้ทนได้ยังไง

“แบมควรทำยังไงดีครับ”

“ทำตัวตามปกติครับ คุณก็ทำอย่างที่ทำอยู่ไป ไม่ว่าคุณมาร์คจะทำตัวยังไงผมว่าคุณแบมรับมือได้”

“ขอบคุณนะครับ” พี่จุนฮเวเป็นที่ระบายและที่ปรึกษาได้ดีมากเลย ถ้าเขาเอาเรื่องเดียวกันนี้ไปปรึกษาฮันบิน คาดว่าคงโดนยุให้เลิกอย่างเดียวแน่ๆ ไม่รู้ฮันบินจะเกลียดอะไรคุณมาร์คนักหนา

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ได้เล่าบ้างจะได้สบายใจ แล้วเราจะไปไหนต่อดี”

“นั่งที่นี่อีกสักพักได้ไหมครับ กลับบ้านไปก็ไม่รู้จะทำอะไร ไม่มีรายงานอะไรด้วย”

“ได้ครับ หิวน้ำไหม เดี๋ยวผมไปซื้อให้”

“น้ำเปล่าก็ได้ครับ”

“เดี๋ยวผมมานะ” จุนฮเวลุกไปซื้อน้ำให้แบมแบม ร่างบางนั่งมองแม่น้ำ มองแล้วก็รู้สึกดีขึ้นนิดนึง

เด็กหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงยีนมา เบอร์ที่โทรมาไม่คุ้นเลย

“สวัสดีครับ แบมแบมครับ” แบมแบมลองรับดูก่อน เผื่อจะเป็นเพื่อนคนไหนใช้เบอร์อื่นโทรหา

<สวัสดีครับ ผมหมอนิชคุณนะครับ>

“อ๋อ คุณหมอ ขอโทษนะครับที่วันนี้ไม่ได้ไปตามนัด คุณหมอมีธุระอะไรเหรอครับ”

แบมแบมตกใจนะ ทำไมจู่ๆ คุณหมอโทรมาหาเขาล่ะ ปกติคุณหมอเขาโทรหาคนไข้กันด้วยเหรอ ทำไมไม่เคยรู้มาก่อนเลย

<ก็แปลกใจน่ะครับที่คุณไม่มาหาผม มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ไม่ได้แจ้งการเลื่อนนัดด้วย>

“เอ่อ..ต้องขอโทษคุณหมอด้วยนะครับที่ไม่ได้ไปตรวจ ต่อจากนี้แบม เอ้อ ผมไม่ไปตรวจแล้วล่ะครับ”

<ทำไมล่ะครับ?!> แบมแบมสะดุ้งเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายเสียงดัง

“พอดีว่าสามีแบมเขาไม่อยากมีลูกน่ะครับ เขาไม่ให้แบมไปหาหมอแล้ว”

<อ่าอย่างนั้นหรอกเหรอครับ แต่ว่าคุณก็ยังมาตรวจสุขภาพธรรมดาได้นี่ครับ>

“แบมเป็นอะไรหรือครับคุณหมอ” แบมแบมกังวล

<ไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ คุณแข็งแรงดี>

“เฮ้อ..นึกว่าจะเป็นอะไรซะอีก”

<ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนแล้วครับ ขอโทษด้วยนะครับ>

“ไม่เป็นไรครับคุณหมอ ขอบคุณเช่นกันครับ”

แบมแบมวางสายอย่างงงๆ คุณหมอใจดีจังเลยนะ ใส่ใจคนไข้ด้วย หรือเพราะมาดามเป็นเพื่อนกับผู้อำนวยการนะ คุณหมอก็เลยต้องดูแลเขาให้ดี

 

 

 

“พี่ครับ รอนานไหม”

ชายหนุ่มที่เพิ่งเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเสื้อหันไปมองด้านหลัง เขาส่งยิ้มให้คนรักที่เดินมาพร้อมน้องชาย

“ไม่นานหรอกครับ พี่เพิ่งมาน่ะ ว่าไงฮันบิน เหมือนเราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” นิชคุณหันไปทักฮันบิน ร่างสูงก้มหัวทักทาย

“สวัสดีครับ พี่ต่างหากที่ไม่ค่อยว่างไปหาไอ้มี่ที่บ้าน”

“บอกแล้วว่าอย่าเรียกชื่อนี้!” ยูคยอมตบหัวน้องชายจนหน้าทิ่ม ฮันบินเซไปชนรถของนิชคุณ

“เจ็บนะ!

“พอน่า อย่าทะเลาะกันเลยนะ ไปๆ ขึ้นรถเถอะ พี่จองโต๊ะไว้แล้ว”

นิชคุณหัวเราะเมื่อทั้งสองตั้งท่าจะทำร้ายร่างกายกันอีกแล้ว เขาจับสองพี่น้องตระกูลคิมแยกกัน เปิดประตูรถให้ยูคยอมขึ้นก่อน

 

 

 

“ฮันบิน นานๆ แกจะได้ออกมากินข้าวกับพี่นี่แกช่วยทำสีหน้าให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม ทำหน้าซังกะตายแบบนั้นใครจะไปกินข้าวลง”

ยูคยอมชี้หน้าน้องชายที่นั่งเขี่ยข้าวมากกว่ามานั่งกินข้าว ฮันบินทำปากยื่น

กินไม่ลงเลยเนาะ กินเหมือนอดข้าวมาสามวัน อ้วนแล้วยังไม่รู้ตัวอีก

“ช่างผมเถอะน่า กินๆ เข้าไปเหอะ”

“ฮันบินมีเรื่องอะไรหรือเปล่า ท่าทางเครียดๆ นะ” นิชคุณเป็นห่วง น้องแฟนก็เหมือนน้องเรา

“เปล่าครับ”

“คนอย่างมันจะมีเรื่องอะไรได้ล่ะครับ นอกจากเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไม่ทำใจสักที”

“คนที่สมหวังอย่างพี่จะมาเข้าใจอะไรผมล่ะ”

“ไปแอบชอบใครเขาเหรอฮันบิน” นิชคุณแซวฮันบิน ยิ้มน้อยๆ พลางตักอาหารใส่จานให้คนรัก

ฮันบินเบ้ปากที่พี่ชายดูท่าทางมีความสุขซะเหลือเกิน อิจฉาโว้ย! เหมือนมาเป็นก้างเลยอ่ะ  รู้สึกระคายคอกันบ้างไหมล่ะฮึ

“แอบชอบไปก็เท่านั้นอ่ะพี่ เขามีสามีแล้ว”

“อ่าว”

“นี่น้องสามีเขาก็บอกมาอีกว่าเตรียมตัวจะมีลูกแล้วอ่ะ”

“เฮ้ย! จริงอ่ะ! น้องแบมแบมท้องแล้วเหรอ?” ยูคยอมตกใจ แต่คนที่สำลักน่ะคือนิชคุณ ยูคยอมรีบหยิบแก้วน้ำยื่นให้ พร้อมยื่นกระดาษเช็ดปาก

“เป็นอะไรมากไหมครับพี่คุณ”

“แค่กมะไม่เป็นไร”

“พี่นี่ปากเสียจังเลยนะมี่ แบมแบมยังไม่ท้องสักหน่อย!

“แล้วแกจะมาอารมณ์เสียใส่ฉันทำไมวะ แกนึกว่ายังมีหวังอีกเหรอ เขาจะท้องหรือไม่ท้องก็ไม่เกี่ยวกับแกแล้วนะ บอกว่าให้หาแฟนสักคน คนในมหาลัยมันไม่มีใครสวยถูกใจบ้างหรือไง”

“ผมไม่ได้ใจง่ายชอบใครไปทั่วนะ ผมชอบแบมแบมแล้วไงอ่ะ ก็จะชอบอ่ะ!

 “ดื้อดึงไปก็เท่านั้น มันไม่มีประโยชน์หรอกนะ” ยูคยอมเป็นห่วงน้องมาก อยากให้ฮันบินทำใจให้ได้สักที ฮันบินถอนหายใจ จิ้มหมูเข้าปากเคี้ยวแรงๆ แก้หงุดหงิด

“เพื่อนที่คณะหรือฮันบิน อายุเท่ากันเหรอ ทำไมอายุแค่นี้แต่งงานไวจัง” นิชคุณเลียบเคียงถาม อยากรู้ว่าจะใช่คนเดียวกับคนไข้ของเขาหรือเปล่า ชื่อแบมแบมไม่น่าจะโหลนะ

“ใช่ครับ ที่จริงก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มอปลายแล้วครับ นี่ไง น่ารักมากเลยใช่ม้า ตอนเขาแต่งงานผมร้องไห้เลยอ่ะ ช็อก ผมแอบชอบของผมมาตั้งนาน”

ฮันบินรีบหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดรูปคู่ที่ถ่ายไว้เมื่อวันก่อนส่งให้แฟนพี่ชาย

นิชคุณเชื่อคำว่าโลกกลมก็ตอนนี้ล่ะ คนเดียวกับคนไข้เขาเลย ที่แท้ก็เป็นคนใกล้ตัวนี่เอง

“น่ารักดีนะ” นิชคุณส่งโทรศัพท์คืนฮันบิน ฮันบินพยักหน้ารัวๆ จนคอจะหลุด

“อื้อ! น่ารักมากเลยเนอะ!!

“แต่มีสามีแล้ว” ยูคยอมเอ่ยคำพูดที่ลบรอยยิ้มออกจากหน้าของน้องอีกครั้ง ฮันบินเซ็ง

“คุณแบมแบมนี่มีพี่น้องไหมฮันบิน พี่คุ้นหน้ายังไงไม่รู้” นิชคุณถามพลางตักอาหารใส่จานให้สองพี่น้องแล้วทานของตัวเอง ท่าทางปกติเหมือนชวนคุยทั่วไป

“ไม่มีหรอกครับ แบมแบมเป็นลูกคนเดียว พี่คุณคงเคยเจอแบมแบมที่ทำบุญที่ไหนสักที่ล่ะครับ แบมแบมไม่ค่อยออกจากบ้านไปไหนหรอกนอกจากทำงานอาสาที่สถานสงเคราะห์”

ฮันบินรู้ว่า ว่าที่พี่เขยเป็นคนใจบุญ ชอบบริจาคนั่นนี่อยู่ตลอด รูปในอินสตาแกรมของคุณหมอมีแต่รูปทำบุญ บริจาคเลือด ช่วยเหลือสัตว์พิการ อะไรพวกนั้น

แต่พี่ชายผู้ชอบทำบาปมากกิเลสของเขาก็ยังสอยเทพบุตรสุดหล่อน้ำใจงามคนนี้มาครองจนได้นะ เขาถึงว่าโชคชะตาคนเรานี่มันตลก ฮึ!

“สถานสงเคราะห์?” นิชคุณใจเต้นแรง เก็บความอยากรู้เอาไว้ภายใต้ท่าทางนิ่งๆ

“ครับ แบมแบมชอบไปเป็นครูอาสาให้เด็กๆ ที่ชอบไปบ่อยๆ ก็บ้านครูนิค พี่คุณน่าจะเคยได้ยิน ผมเห็นรูปในไอจีพี่ก็เคยไปบ้านครูนิคนี่นา อ๊า! แบมแบมส่งสติ๊กเกอร์ไลน์มา”

ฮันบินหยุดเล่าเมื่อเห็นข้อความจากแชทจากโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะ ท่าทางตื่นเต้นจนพี่ชายเบะปาก นิชคุณหัวเราะ

“ดีใจด้วย”

“ส่งมาตัวเดียวน่ะสิ ทำเป็นดีใจซะเว่อร์”

“เรื่องของผมน่า!” ฮันบินเลิกสนใจอาหารตรงหน้า ตั้งอกตั้งใจพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อนสนิท

นิชคุณหันไปคุยกับยูคยอมสองคน ปล่อยให้ฮันบินเล่นโทรศัพท์ตามสบาย

วันเสาร์นี้เขาต้องไปบ้านครูนิคซะแล้ว เขารู้สึกค้างคาใจมากจริงๆ อยากรู้เรื่องของกันต์พิมุกต์คนนี้ให้มากที่สุด

 

 

 

            แบมแบมล้มตัวนอนลงไปแล้วก็ผุดลุกขึ้นมานั่งอีก ตากลมมองนาฬิกาบนโต๊ะ

            จะสี่ทุ่มแล้วไม่ใช่เหรอ คุณมาร์คยังไม่กลับบ้านเลยนะ หรือว่าติดงาน คุณมาร์คไม่เคยกลับดึกแบบนี้นี่นา จะว่าไปเที่ยวก็ไม่ใช่ เวลาออกไปเที่ยวต้องกลับบ้านมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนสิ

            ประตูห้องนอนถูกเคาะสองครั้งแล้วเปิดออก แบมแบมรีบหันไปมอง ผิดหวังเมื่อคนที่เข้ามาคือยองแจ ไม่ใช่คุณมาร์ค

“มีอะไรเหรอยองแจ”

“ว่าจะชวนไปนั่งสมาธิอ่ะ”

“ห๊ะ?” แบมแบมตกใจ นึกว่าหูฝาด ยองแจเท้าเอว

“ทำเสียงแบบนั้นหมายความว่าไง?”

“ก็ยองแจเนี่ยนะจะนั่งสมาธิ ไหวเหรอ?” นึกจะเปลี่ยนตัวเองก็เปลี่ยนปุบปับเลยสินะยองแจ

“ไม่รู้อ่ะ ไปถามแม่มาว่าจะทำยังไงให้ใจสงบๆ แม่ไล่ให้มานั่งสมาธิ แค่หลับตาสักห้านาที บอกเงี้ย มันทำไงอ่ะ แบมบี้ทำเป็นป้ะ?”

“อ่อ เป็นสิเดี๋ยวเราสอน นั่งเป็นเพื่อนเอาไหม?”

“เลิศ ไปนั่งห้องเราเหอะ อยู่ห้องพี่ชายเราไม่มีสมาธิหรอก” ยองแจดึงมือแบมแบมให้ลงจากเตียงไปห้องตนดีกว่า แบมแบมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์แล้วเดินตามไป

เขาเองก็น่าจะนั่งบ้างเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องมานั่งห่วงคุณมาร์ค

 

 

 

มาร์คนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาหนังสีครีมภายในคอนโด แม้ไม่ได้มาซะนานแต่ก็ยังอยู่ได้ เพราะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดไว้ทุกอาทิตย์ โชคดีที่มีเสื้อผ้าติดตู้ไว้ด้วย

มาร์คมองอาหารที่โทรสั่งมากิน มันไม่อร่อยเลย และตอนนี้ก็ไม่รู้จะทำอะไรด้วย จะออกไปเที่ยวก็ไม่มีอารมณ์ เขาอยากจะลองดูว่าตัวเองจะห่างแบมแบมได้ไหม ห่างแล้วจะรู้สึกยังไงบ้าง กะจะอยู่ที่นี่สักอาทิตย์ ถ้าจะอยู่ที่นี่นานๆ ก็คงต้องไปหาซื้อของมาตุนไว้ในตู้เย็น วันนี้ก็ลืมซื้อมา

ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะมาส่งข้อความหาแบมแบม ตอนแรกก็พิมพ์เสียยาว ก่อนจะกดส่งก็เปลี่ยนใจ ลบออกจนเหลือประโยคเดียว

น่าเบื่อ อาบน้ำนอนดีกว่า หลับๆ ไปแป๊บเดียวก็เช้าแล้ว

 

 

 

“ราตรีสวัสดิ์นะยองแจ” แบมแบมลาเจ้าของห้องแล้วเดินกลับไปนอนห้องตัวเอง

ยองแจนั่งนิ่งได้ตั้งสิบนาที ถ้าทำทุกวันก็ดีน่ะสิ คงจะใจเย็นได้มากขึ้น กลัวแต่ยองแจจะทำได้ไม่กี่วันแล้วเบื่อไปซะก่อน

แบมแบมเปิดห้องคุณมาร์คเข้าไปดูก่อน ห้องยังเหมือนเดิมก่อนเขาจะไปห้องยองแจ ยังไม่กลับบ้านจริงๆ ด้วย

ร่างบางตัดสินใจไปนอนห้องตัวเอง จะนอนแต่นอนไม่หลับเลยแชทคุยกับฮันบินแก้เบื่อ

พอจะเคลิ้มหลับเข้าจริงๆ ก็ได้ยินเสียงเตือน เลื่อนดูหน้าจอก็พบว่ามีข้อความใหม่เข้ามา

คุณมาร์คส่งมานี่

ค้างคอนโด แค่นี้? แค่นี้เองเหรอ ทำไมค้างที่คอนโดล่ะ

ทำไมไม่กลับบ้านเหรอครับ

อ่าว ยังไม่หลับเหรอถ้าคิดว่าแบมหลับแล้วคุณจะส่งมาทำไมล่ะครับเนี่ย

ยังครับ คุณไม่เคยกลับผิดเวลานี่นา

ค้างกับฮเยริน

แบมแบมนิ่งค้างไปกับข้อความนั้น แค่ไม่กี่คำแต่ทำให้รู้สึกแปลกๆ ในอกยังไงก็ไม่รู้

ฮเยริน..พี่สาวที่เคยเจอที่บริษัทคุณมาร์คหรือเปล่านะ คนที่สวยมากๆ คนนั้น

เขาจะอยู่รอทำไมกันนะ คุณมาร์คก็ทำตามใจตัวเองไม่สนใจเขาอยู่แล้ว ดีแล้วนี่ ก่อนแต่งคุณมาร์คก็เคยบอกแล้วว่าต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองไป

เด็กหนุ่มไม่รู้จะตอบอะไรเลย ไม่รู้ว่าสมควรพิมพ์กลับไปไหม แต่ตอบสักหน่อยก็ได้ มันเป็นมารยาท เขากับคุณมาร์คไม่ค่อยได้คุยกันทางแชทด้วย

ครับ^^’

นอนเถอะแบมแบมมันดึกแล้ว

 

 

 

มาร์คนอนหงายบนเตียงกว้าง มองโทรศัพท์ด้วยความขัดใจ

ครับ^^’

แค่นี้? แค่นี้เองเหรอ? แบมแบมไม่คิดจะถามอะไรหน่อยหรือไง ไม่ถามหรือว่าจะกลับเมื่อไรด้วย น่าจะพิมพ์อะไรที่ยาวกว่านี้หน่อยสิ หรือว่าเขาพิมพ์สั้นไปแล้วแบมแบมไม่รู้ความหมาย?

ค้างนะ กับผู้หญิงด้วยนะ! อุตส่าห์เลือกคนที่แบมแบมเคยเห็นหน้า จะได้นึกหน้าออกว่าเขาอยู่กับสาวสวย

แบมแบมไม่สนใจเขาจริงๆ ด้วยหรือว่าต้องทำมากกว่านี้?

นอกจากแบมแบมจะเป็นเด็กไร้หัวใจแล้วยังเป็นเด็กไร้อารมณ์ด้วย ไม่โทรมาถามสักคำ อย่างน้อยก็โทรมาต่อว่ากันบ้างสิ

นายเป็นเมียนะ มีสิทธิ์หึงหวงนะไม่รู้เหรอ? หรือรู้แต่ไม่ทำ

มาร์คปิดเครื่อง อารมณ์เสีย หงุดหงิดไปหมด

นอนก็ได้!

 

50%

 

“แม่ว่าพี่ชายจะอยู่คอนโดได้อีกกี่วันอ่ะ” ยองแจกระซิบกับแม่ สายตามองไปยังพี่สะใภ้ที่ใส่หูฟังกำลังเดินช้าๆ บนลู่วิ่งไฟฟ้า

            วันนี้วันออกกำลังกายนะ แม่บอกว่าต้องออกกำลังกายอย่างน้อยอาทิตย์ละสามวันเพื่อความสวย จะออกกำลังกายก็ไม่ต้องไปไหนไกล ในบ้านมีฟิตเนสอยู่แล้ว ครึ้มอกครึ้มใจแม่ก็เรียกเทรนเนอร์มาที่บ้าน

“พรุ่งนี้ก็กลับแล้วมั้ง แต่ถ้าคนมันรั้น อาจจะอยู่ครบอาทิตย์นั่นแหละ ทั้งที่ทนไม่ได้ตั้งแต่สองวันแรกละ” มาดามยืดตัวเตรียมทำโยคะ ยองแจนั่งยอง กอดเข่า เหลียวมองพี่สะใภ้บ่อยๆ

“แบมแบมนิ่งมากเลยเนอะ”

“เขาไม่จำเป็นต้องกระวนกระวายอะไรนี่”

“น่าสงสารพี่เหมือนกันเนาะ เมียไม่รัก”

“พี่เรามันโง่ไง แต่หายหัวไปแบบนี้มันน่าจะรู้ใจตัวเองขึ้นบ้างนิดนึง”

“นิดเดียวเองเหรอ?”

“คนปากแข็งอย่างมาร์คมันก็ต้องหลอกตัวเองอยู่แล้วล่ะยองแจ”

มาดามเองก็หน่ายใจกับพฤติกรรมของลูกชายเหมือนกัน แค่ทำให้ทุกอย่างมันถูกต้องมันจะยากอะไรนักหนา เสียเมียไปเมื่อไรนั่นล่ะจะรู้สึก ได้คร่ำครวญแน่

“แบมแบมไม่หวั่นไหวกับพี่มาร์คเลยเหรอแม่” ยองแจอยากรู้ แม่น่าจะมองพี่ชายออกนะ

“น่าจะหวั่นไหวบ้าง แต่มาร์คมันไม่ชัดเจนเองนี่นา จะโทษใครได้”

ลี่จูสบตายองแจ แล้วทั้งคู่ก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน ยองแจปล่อยให้แม่ทำโยคะไปคนเดียว ส่วนตัวเขาเดินไปวิ่งบนลู่วิ่งตัวที่ใกล้กับพี่สะใภ้ เผื่อจะหลอกถามอะไรได้บ้าง

            “แบมบี้ พี่มาร์คโทรหาบ้างไหม?”

“ก็มีบ้างนะ” แบมแบมเอาหูฟังออกข้างหนึ่งเพื่อคุยกับน้องสามี ยองแจพยักหน้า

“ไม่คิดโทรไปหาเขาบ้างล่ะว่าเมื่อไรจะกลับบ้าน พี่นี่แย่จริงๆ เลย กลับมาเที่ยวเตร่ทำตัวเจ้าชู้อีกแล้ว ทั้งที่มีเมียแล้วแท้ๆ ใช้ไม่ได้เลย” ยองแจทำเป็นฮึดฮัด สังเกตปฏิกิริยาของพี่สะใภ้

แบมแบมยังมีสีหน้าท่าทางปกติ กดเพิ่มระดับความเร็วบนเครื่องเพื่อวิ่งให้เร็วขึ้น

“ไม่ล่ะ ชีวิตใครชีวิตมัน เราโทรไปก็เหมือนจุ้นจ้านก้าวก่าย คุณมาร์คเขาเบื่อเมื่อไร อยากกลับเขาก็กลับเองล่ะมั้ง”

แบมแบมพยายามไม่คิดอะไร ทำตัวตามปกติ อยากโทรไปถามไถ่นะ แต่กลัวว่าคุณมาร์คจะไม่พอใจเลยไม่กล้า เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ไปหึงหวงด้วย คุณมาร์คไม่ได้รักเขาเสียหน่อย

“ไม่ห่วงเขาบ้างเหรอ?” ยองแจลองเลียบเคียงถาม

“ห่วงสิ แต่คุณมาร์คต้องดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว”

“หึงบ้างไหมอ่า ถ้าเป็นยองแจนะ สามีไปเที่ยวค้างกับใครต่อใครไม่กลับบ้านกลับช่อง ยองแจตามไปวีนจนคอนโดแตกแล้ว”  แบมแบมหัวเราะ ส่ายหน้า

“ไม่กล้าหรอกยองแจ เราจะไปมีสิทธิ์อะไรหึงหวงคุณมาร์คเล่า ถึงมีสิทธิ์จะไปวีนก็ไม่ถูก เราควรต้องมองตัวเองนะว่าทำตัวยังไงสามีถึงเบื่อแล้วไปหาคนอื่น”

ว้าวเอารางวัลเมียดีเด่นไปเลยไหมแบมแบม

ไม่กล้าก็แสดงว่าหึงสินะ แต่ไม่ได้แสดงออก แบมบี้เก็บอาการเก่งมากเลยแฮะ

“แบมบี้คิดว่าตัวเองเป็นยังไงพี่มาร์คถึงเบื่อล่ะ ตั้งแต่แต่งงานพี่ก็อยู่บ้านกับแบมบี้ตลอดอ่ะ จะมีไปเที่ยวก็ตอนแบมบี้กลับบ้านไปหาแม่เท่านั้นเอง”

“คนไม่รัก ต่อให้เราจะเป็นยังไง เขาก็เบื่อไปเองอยู่ดี”

“ถ้าพี่มาร์ครักแบมบี้ แบมบี้จะรักพี่มาร์คบ้างไหม”

แบมแบมไม่ยอมตอบ ทำเพียงแค่ยิ้มให้ยองแจเท่านั้น ยองแจเซ้าซี้ถามเท่าไหร่แบมแบมก็ไม่พูดอะไรมากกว่านั้นแล้ว

ยองแจสรุปได้เลยนะว่าแบมแบมชอบพี่มาร์คเข้าแล้ว แต่ชอบมากแค่ไหนนี่ยองแจไม่รู้หรอก

สงสัยมากว่าคนอย่างพี่ชายนี่น่าไปหลงชอบตรงไหนกัน เป็นยองแจนะจะหาสามีใหม่เลย

 

 

 

 

ร่างสูงนั่งมองเพื่อนที่เดินไปส่งสาวสวยสุดเซ็กซี่กลับบ้านที่หน้าประตู

จีวอนที่สวมเพียงกางเกงยีนสีเข้มตัวเดียวเดินมาหามาร์ค หยิบบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมามวนหนึ่ง คาบมันหมิ่นเหม่บนปากสวย แต่ก่อนจะกดไฟแช็กเพื่อจุดไฟมาร์คก็ยกขายาวขึ้นถีบต้นขาเพื่อนแรงๆ

“เออ กูลืม โทษที นี่เมื่อไรมึงจะกลับบ้านสักที กูอยากจะสูบบ้างกูก็สูบไม่ได้”

จีวอนเอาของทำลายสุขภาพออกจากปาก โยนมันลงบนโต๊ะ ลืมไปว่าเพื่อนเขามันไม่ใช่คนสูบบุหรี่ แต่เหล้านี่ขอให้บอก ไอ้มาร์คไม่พลาด

มาร์คไม่สูบเพราะยองแจไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ แล้วน้องก็ชอบคลอเคลียตัวมัน น้องเลยสั่งห้าม เหตุผลมีแค่นั้นล่ะ

“มึงรำคาญกูเหรอ?”

“บางทีกูก็อยากมีชีวิตส่วนตัวบ้าง” เรียกสาวมานอน แต่ไอ้เพื่อนรักนั่งดูทีวีอยู่ในห้อง จะส่งเสียงหรือทำอะไรรุนแรงก็เกรงใจมัน แอบอายๆ บ้างไง เขาไม่ได้หน้าหนาเหมือนไอ้แจ็คสันนะ

“กูมาอยู่แค่คืนสองคืนมึงต้องพูดกับกูขนาดนี้เลยเหรอ? กูไปบ้านคนอื่นก็ได้”

มาร์คไม่พอใจ คิดว่าเพื่อนไล่ ถ้าเขามีที่ไปเขาไม่มานอนบ้านเพื่อนหรอก อยู่คอนโดคนเดียวมันฟุ้งซ่านไงเลยต้องหาเพื่อนคุย แต่พอมาแล้วเพื่อนไม่คุยด้วย

“มึงก็ปัญญาอ่อนไปไงมาร์ค เมียมึงเพิ่งพ้นวัยมัธยมมาได้ไม่นานก็จริง แต่สมควรไหมว่ามึงต้องลดอายุตามเขาไปด้วยเนี่ย! มึงจะลองใจทำซากอะไร คิดยังไงรู้สึกยังไงก็บอกแม่งไปเหอะ เมียก็เมียมึง จะกลัวเสียฟอร์มทำห่าอะไรวะ ถ้าบอกไปแล้วเขาไม่รักมึง มึงก็ทำให้เขารักซะสิ ทำลูกแม่งสักคน เมียมึงก็ไปไหนไม่ได้แล้ว อย่าให้คนไม่มีเมียต้องสอนได้ไหมเนี่ย รำคาญลูกตาว่ะ มานั่งถอนหายใจเพิ่มคาร์บอนไดออกไซด์ให้คอนโดกูซะงั้น”

มาร์คโดนเพื่อนด่า แต่ไม่ได้ด่าตอบสักคำ ถอนหายใจอีกเฮือกเหมือนจะกวนประสาทเพื่อน แต่ที่จริงแค่คิดไม่ตกเฉยๆ

“เขามีแฟนแล้ว เขารักกัน เขาไม่อยากอยู่กับกู เขาอยากหย่าจะได้ไปหาไอ้หมอนั่น”

“มึงนี่เป็นเอามากนะ”

“เรื่องของกู”

“มึงอยากเสียเขาไปมึงก็โทรไปบอกเขาเรื่อยๆ นะว่ามึงนอนกับเมียน้อยอยู่ ฉลาดมากว่ะเพื่อนกู มึงมีเมียน้อยตรงไหนเนี่ย นอนกับลมรึไง คิดได้ไงบอกเมียว่าอยู่กับคนอื่นให้เมียหึง แล้วดูซิ เขาหึงไหม? โทรยังไม่โทรเลยมึง ส่งข้อความมาแค่ให้มึงรู้ว่าเขารับรู้แล้ว ควาย จะด่าว่าควายกูยังสงสารควายเลยนะมาร์ค”

เจ็บกว่าแบมแบมไม่หึง คือ โดนไอ้จีวอนด่านี่แหละ

“มึงจะให้กูทำยังไง กูทำตัวไม่ถูกนี่หว่า แม่งพูดไว้ซะเยอะ”

“คนเราอย่าไปสนใจอดีตมาก มันผ่านไปแล้ว เมื่อก่อนมึงไม่ชอบเขา แต่ตอนนี้ล่ะมึงชอบเขาไหม ห่างมาแค่ห้าวันมึงยังมีอาการลงแดงขนาดนี้ ถ้ามึงบอกไม่ชอบนี่กูจะถีบมึงตกระเบียงตอนนี้เลย ห้องกูอยู่ชั้น 20 นะมึง รับรองว่าเมียมึงจะหาผัวใหม่ได้ดีกว่ามึงแน่ๆ กูจะช่วยเขาหาเอง”

“เสือกเชียวนะมึง กูควรกลับบ้านใช่ไหม?” ที่จริงก็อยากกลับแล้ว ไม่ได้กอดแบมแบมแล้วนอนไม่ค่อยหลับ มันน่าจะเรียกได้ว่าเคยชินมั้ง ไม่น่าจะใช่ชอบหรอก

“มึงยังจะต้องถามอีกเหรอ?!” จีวอนเสียงดัง เริ่มจะหงุดหงิด เปรี้ยวปาก แต่ไอ้เพื่อนตัวดีก็ไม่ย้ายก้นกลับบ้านไปสักที

“แต่กูจะสู้แฟนเก่าเขาได้เหรอวะ เขารักกันมากขนาดจะมีลูกให้กูแล้วหย่าเนี่ยนะมึง”

คนมาทีหลังก็เสียเปรียบแบบนี้แหละ เขารักกันมาก่อน ได้ตัวมาแต่ไม่ได้ใจเขามาด้วยจะมีประโยชน์อะไรวะ..แต่ถึงไม่มีประโยชน์ก็ยังอยากให้อยู่ต่อนะ

โอ๊ย! ปวดหัว!!

“แฟนเก่าเขามีแฟนใหม่รึยังล่ะ”

“ยังมั้ง กูจะรู้ไหมล่ะ ยังแหละ น่าจะรอแบมแบมเลิกกับกูเนี่ย” จีวอนมองหน้าเพื่อนที่เหมือนคนใกล้จะขาดใจแล้วสงสาร

“แฟนเก่าเขาคือคนที่อยู่ด้วยกันตลอดในงานแต่งใช่ไหม ที่มึงเคยเล่าให้ฟัง ตัวโตๆ ตาชี้ๆ”

“เออ ไอ้นั่นแหละ ไอ้เด็กเวร” มาร์คหงุดหงิดเมื่อคิดถึงศัตรูหัวใจ

“แม่งหล่อนะ”

“มึงชมมันต่อหน้ากูทำไมเนี่ยไอ้บ๊อบ!

“กูแค่จะบอกว่าน้องมันน่าสนใจดี ได้ชายคือยอดชายนะมึง หล่อๆ อย่างนั้นเล่นยาก แต่ได้เล่นแล้วท่าทางจะสนุก” จีวอนหัวเราะ คบกับมาร์คมาหลายปี เรียกได้ว่าเพื่อนรัก สงสารมันน่ะ ช่วยหน่อยก็ได้

 มาร์คตาโต เพิ่งเข้าใจ

“ไอ้บ๊อบ..มึงแม่งเพื่อนแท้กู มึงจะจีบไอ้เด็กเวรนั่นใช่ไหม?” ถ้าไม่มีฮันบินสักคน เขาจะได้เบาใจ

“เพื่อมึง กูจะลองดู มึงจะได้ไม่กังวล ที่จริงกูก็อยากลองอยู่ ไอ้จินฮวานยังพร่ำเพ้อ บอกจะขอเบอร์มันจากน้องแบม แต่กูว่าตอนนี้มึงกลับบ้านเหอะ ห้าวันแล้ว เมียมึงนอนจมกองน้ำตาไปแล้วมั้ง”

“เขาจะร้องไห้ทำไม เขาไม่ได้รักกูสักหน่อย” จีวอนเบะปาก หมั่นไส้คนท่ามากเหลือเกิน

“ไม่รักมันก็ต้องเจ็บแค้นบ้างล่ะ ผัวทั้งคนนะมึง เมียมึงเป็นนางเอกละครเหรอ ถึงคิดในใจแล้วคนอื่นเขาก็รู้ด้วยได้ มึงถึงรู้แล้วว่าเขาไม่รัก มึงต่างหากที่บอกปาวๆ ว่าไม่รักเขา ถ้าคิดตามตรรกะของคนฉลาดอย่างกูเนี่ย ลองคิดกลับกันนะว่ามึงเป็นคนที่ถูกบอกว่าไม่รักบ้าง มึงยังจะสนใจชีวิตเขาไหม อยากสนแต่ก็กลัวโดนหาว่าเสือกไหมล่ะ มึงควรฟังที่แม่บอก กลับไปจีบเมียเหอะกูว่าเวิร์กกว่า ไปๆ กลับไปง้อเมียได้แล้ว กูไปหาทางล่อเพื่อนน้องไปผับกูดีกว่า”

จีวอนโบกมือไล่เพื่อน ถีบส่งเลยด้วย มาร์คหน้าบึ้ง แต่ก็ยังขอบใจก่อนจะเก็บข้าวของกลับไป

คุณเจ้าของผับส่ายหัวไปมา เหนื่อยใจกับไอ้คนปากไม่ตรงกับใจ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือมาแชทหาจินฮวาน

มึง กูอยากได้เพื่อนน้องแบม

ไอ้คิมบับ มึงมันเห้!!! มึงอย่ามาแย่งผู้ชายของกูนะ กูกำลังจะหาทางเต๊าะน้องเลย อย่าแย่งๆ มึงแย่งกูจะส่งคนไปถล่มร้านมึง

ทางมหาลัยน้องเคยเชิญกูไปเป็นวิทยากรพิเศษอ่ะ กูว่าจะไม่ปฏิเสธละ คนนี้ของกู อิอิ

อิอิพร่องมึงดิไอ้คิม มึงอย่านะ ฮือออ เพื่อนเลว อิคนฉลาด ทำไมมึงโชคดีมีทางลัด กูเกลียดมึง

กูหาใหม่ให้เอาไหม

            ไม่!’

            บอดี้การ์ดน้องแบมก็หล่อดี

            ‘คนนี้ก็ได้ ชิ

 

 

 

 

            มาร์คกลับบ้านหลังจากอยู่คอนโดหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เขาพยายามไม่หลอกตัวเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับแบมแบม กว่าจะทำใจยอมรับได้ว่าชอบแบมแบม ก็ยังคิดหนักอยู่นาน

            คงเพราะอยู่ด้วยกันทุกวัน เลยไม่เคยสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง เขายังคงเห็นแบมแบมเป็นสะใภ้ของแม่ ภรรยาของเขา แต่ที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึกบางอย่างระหว่างเรา เปลี่ยนไปแบบไม่ทันตั้งตัว และไม่เคยรู้ตัวด้วย

            หลายวันที่ไม่กลับบ้าน เขาลองไปเที่ยว ลองไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แต่ทุกอย่างมันน่าเบื่อ และเขาก็กอดใครไม่ได้ด้วย ไม่รู้ว่าทำไม ให้ทำก็ทำได้ แต่ไม่อยากทำ ซึ่งเขาคิดว่าอาจจะเกี่ยวกับตัวแบมแบม

แบมแบมเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยได้พูดอะไร ปฏิสัมพันธ์ที่มีต่อกันก็แค่เรื่องบนเตียง มื้อเช้าและมื้อเย็นบางครั้งก็ไม่ได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำ เพราะเขาก็งานยุ่ง แบมแบมเองก็มีเรียน เรื่องไปเที่ยวหรือเดทนี่ตัดไปได้เลย ตั้งแต่แต่งงานกันมา ไปแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น มันเลยทำให้เขารู้สึกว่า เขากับแบมแบมไม่น่าชอบกันได้เลย เหมือนอยู่กันไปตามหน้าที่ ทั้งที่ไอ้การอยู่ด้วยกันเฉยๆ นี่ล่ะที่มันคือความผูกพันและความเคยชิน

เมื่อเกิดความเคยชิน มันก็ทำให้ขาดไปแล้วรู้สึกโหวงๆ ตอนอยู่ด้วยกันก็คิดว่าไม่เห็นจะมีอะไรเลย ก็เฉยๆ มีหรือไม่มีก็ได้ แต่พอลองไม่มีดูแล้ว..ก็พบว่าการมีกันอยู่มันดีกว่า

             เอาเถอะ! ถึงแบมแบมจะไม่ชอบเขา แต่เขาจะทำให้แบมแบมไม่หย่าให้ได้ แค่เมียคนเดียว รั้งเอาไว้ไม่ได้ก็แย่น่ะสิ

            มาร์คเอาของไปเก็บที่ห้องเขา ไม่เจอแบมแบม คิดว่าแบมแบมคงนอนที่ห้องตัวเอง

            มาร์คค่อยๆ เปิดประตูห้องแบมแบมเข้าไป มองเข้าไปก่อนว่าแบมแบมอยู่ในห้องนี้ไหม ตอนนี้ดึกแล้วแบมแบมอาจจะนอนไปแล้วก็ได้ หรือบางทีอาจจะค้างห้องยองแจ

            แบมแบมอยู่ที่นี่ ตาคมมองแผ่นหลังบางของคนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง คงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

            เขาล่ะชอบชุดนอนของแบมแบมจริงๆ เลย เสื้อตัวเดียวโชว์ขาขาวๆ เนี่ย

“ทำอะไรอยู่” มาร์คเดินเข้าไปสวมกอดเมียจากทางด้านหลัง วงแขนโอบรัดเอวบางแน่น

แบมแบมสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ กระปุกครีมหล่นจากมือ ใจหล่นหายเมื่อมาร์คมาไม่ให้สุ้มให้เสียง ไม่คิดว่ามาร์คจะกลับมาตอนนี้

“คุณมาร์ค!

            มาร์คก้มลงหอมแก้มนิ่มและจูบเบาๆ ที่คอสวย  แบมแบมรีบหันกลับมาหา ยกมือดันห้ามเขาไว้

“คุณมาร์คกลับมาตั้งแต่เมื่อไรครับ” แบมแบมยังหน้าตื่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจ

“กลับมาตอนนายเห็นนี่ไง ขอโทษนะ ตกใจมากเลยสิ”  มาร์คหัวเราะ แบมแบมฟาดมือเข้าที่ต้นแขนแรงๆ อยากจะงอนอยู่หรอกที่โดนแกล้ง แต่รู้ว่าไม่ควรงอน เพราะงอนไปคุณมาร์คก็ไม่ง้ออยู่ดี

แบมแบมยืนนิ่งให้คุณมาร์คกอดเพราะยังงงที่คุณมาร์คจู่ๆ ก็กลับบ้าน และอีกอย่างคือไม่รู้จะพูดอะไร ยินดีต้อนรับกลับบ้านเหรอ ประหลาด ทางที่ดีที่สุดคือรอให้คุณมาร์คพูดออกมาเองดีกว่า

มาร์คเดินไปนั่งที่ปลายเตียง มองแบมแบม ร่างบางก็ยืนอยู่ที่เดิม รอว่าคุณมาร์คจะทำอะไรต่อ

“ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าฉันไปกับใคร ไปทำอะไรมาบ้าง ไม่อยากรู้เลยหรือไง”

มาร์คเอ่ยขึ้นมาก่อน เขากลับบ้านหลังจากไม่อยู่ตั้งหนึ่งอาทิตย์แต่แบมแบมยังเฉยเมย เห็นอย่างนี้เขาก็ใจเสียเหมือนกันนะ ท่าทางเขาจะชอบแบมแบมฝ่ายเดียวซะแล้วล่ะมั้งเนี่ย

“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณมาร์คจะไปที่ไหนก็แล้วแต่คุณมาร์ค มันเรื่องของคุณนี่นา”

แบมแบมคิดดีแล้วถึงเอ่ยออกมา พูดในสิ่งที่คุณมาร์คน่าจะไม่โกรธ ที่จริงเขาก็อยากถาม แต่ไม่กล้าพอ

“ฉันอยากให้ถาม ถามสิ อยากรู้อะไรก็ถามมา” มาร์คอยากรู้ว่าแบมแบมคิดยังไง

“ถามได้เหรอครับ” แบมแบมเองก็อยากรู้ว่าคุณมาร์คไปไหนมาบ้าง แม้จะรู้แล้วช้ำก็ยังอยากจะรู้

ร่างบางคิดหนักว่าจะถามอะไรดี

“ทำไมคุณมาร์คกลับบ้านล่ะครับ” ถ้าอยู่กับสาวๆ แล้วมีความสุข ไม่ต้องรีบกลับก็ได้นะ มันเรื่องส่วนตัวของคุณมาร์ค แบมทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

“ทำไมถามแบบนี้เนี่ย” คิ้วเข้มชนกัน ผิดจากที่คาดไปมากเลย แบมแบมควรจะไม่พอใจที่เขาหายไปหลายวันสิ ไม่ดีใจที่เขากลับบ้านสินะ

“ก็” หรือคุณมาร์คแค่จะกลับมาเก็บของเท่านั้น แต่เขาดันคิดไปว่าคุณมาร์คกลับมาหา

“นายไม่หึงฉันเลยรึไง!” มาร์คเริ่มหงุดหงิด โพล่งออกมาอย่างที่ใจอยากรู้ แบมแบมไม่ถามเข้าเรื่องสักที ไม่ถามไม่พอ ยังไม่มีท่าทางตัดพ้อเสียใจหรือโกรธเลยสักนิด มีอารมณ์เหมือนมนุษย์ธรรมดาบ้างไหม

 แบมแบมสะดุ้งเฮือก มาร์คเลยรู้ว่าตนเสียงดังเกินไป

“แบมจะมีสิทธิ์อะไรไปหึงคุณล่ะครับ แบมไม่ถามหรอกว่าคุณจะไปไหนมา หรือว่าคุณไปกับใคร มันเรื่องส่วนตัวของคุณมาร์คนี่ครับ คุณไม่ต้องบอกแบมก็ได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ถ้าเป็นความสุขของคุณ คุณพอใจจะทำอะไรก็ทำไปเถอะครับ”

ใจกว้างเป็นมหาสมุทรเชียวนะแบมแบม

ถ้าเป็นสามีคนอื่น เมียพูดเปิดช่องอย่างนี้คงดีใจ แต่มาร์คกลับหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ

“มีสิทธิ์สิ นายเป็นเมียฉันนะ” แบมแบมก้มหน้าลง ดีใจอยู่หรอกที่คุณมาร์คบอกว่าเขามีสิทธิ์หึง แต่แค่ไหนถึงจะเป็นการไม่ก้าวก่ายล่ะ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าคุณไปค้างที่อื่นนานๆ แค่บอกแบมบ้างก็พอว่าไปไหน จะได้ไม่ต้องห่วง”

แบมแบมขอแค่นี้แล้วกัน ขอตามระดับความรัก คุณมาร์คจะได้ไม่รำคาญ

มาร์คถอนหายใจเฮือก นอกจากจะไม่บ่น ไม่ว่า ยังยิ้มหวานให้อีก เมียเขาเป็นคนใจเย็นมากเลยสินะ

“เดินมานี่ซิ” มาร์คเรียกคนที่ยืนห่างออกไปให้มาหาใกล้ๆ แบมแบมเดินเข้าไปหาในระยะที่มาร์คเอื้อมถึง

“แบมแบม ฉันอยากถามอะไรนายหน่อย แต่นายต้องตอบนะ และตอบตามตรงด้วย ห้ามเลี่ยงไม่ตอบเด็ดขาด”

มาร์คดึงร่างบางมานั่งคร่อมตัก ท่าทางชวนหวาดเสียวให้คิดไปไกลทำให้เด็กหนุ่มตกใจประหม่า ขยับจะลงจากตัก แต่มาร์คกลับกอดเอวเอาไว้ทั้งสองแขนเลย ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น

“คุยกันก่อน บอกมาว่านายรู้สึกยังไงกับฉันบ้าง พูดมาตามตรงไม่ต้องกลัวฉันว่า แต่ถ้าไม่บอกก็นั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ ห้ามไปไหน” มาร์คขู่เสียงเข้ม จริงจังมากๆ

“คุณมาร์ค” แบมแบมหน้าซีดเลย โดนขู่แบบนี้มันมีผลต่อหัวใจนะ ใครจะไปกล้าพูด

จู่ๆ มาถามแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะ ทำไมเขาต้องเป็นฝ่ายบอกอยู่คนเดียวด้วย คุณมาร์คคิดยังไงกับแบม แบมก็อยากรู้เหมือนกันนะ

 “บอกมาเดี๋ยวนี้ เร็วๆ”คนใจร้อนก็เร่งอยู่นั่น แบมแบมก้มหน้างุด มือไม้เกะกะไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน

“ก็ไม่ได้เกลียดนี่ครับ”

ร่างบางเก้อเขินกับสายตาที่มองมา มันทำให้รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เขาขยับตัวขยุกขยิก เพื่อให้คุณมาร์คปล่อยออกจากอ้อมแขน แต่แทนที่อีกฝ่ายจะปล่อยกลับโอบกระชับเอวบางมาแนบชิด

“หมายความว่ายังไง ชอบ?” ร่างบางไม่กล้าสบตาสามี กลัวบอกออกไปแล้วคุณมาร์คไม่พอใจ

“ถ้าแบมบอก คุณมาร์คสัญญาได้ไหมครับว่าจะไม่โกรธ”

มาร์คคิ้วขมวด สงสัยว่าแบมแบมจะบอกอะไรเขากันแน่ แต่ก็พยักหน้า

“ตกลง ว่ามาสิฉันรอฟังอยู่”

“แบมไม่รู้หรอกครับว่าความรู้สึกที่แบมมีให้คุณคืออะไร แบมกลัวคุณมาร์ค แต่ไม่ได้เกลียดหรอกนะครับ..แต่ว่าแบม..แบมรู้สึกแปลกๆ ตอนที่..คุณมาร์คบอกว่าไปค้างกับคนอื่นด้วย มันเจ็บ..แล้วก็อยากจะร้องไห้ แบมอยากถามคุณ แต่ก็คิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว แบมไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย ต่อจากนี้คุณมาร์คจะไปไหนไม่ต้องบอกแบมก็ได้นะครับ”

ตอนคุณมาร์คโทรมาบอกว่าจะไปโน่นไปนี่ แบมแบมไม่อยากฟังเลยสักนิด ไม่อยากรับรู้ด้วย

แบมแบมสารภาพแล้วทำหน้าจะร้องไห้ กลัวจะถูกดุ ริมฝีปากมาร์คที่เม้มแน่นค่อยคลายออกเป็นรอยยิ้ม

“หึงไม่ใช่เหรอ?”

“เอ๋?..

“แสดงว่าชอบฉันล่ะสิ” มาร์คยิ้มกว้าง เมื่อได้รู้สิ่งที่แบมแบมคิดสักที ภายนอกดูนิ่ง เฉย ไม่สนใจไยดี แต่ข้างในกำลังคิดมากและสงสัยสินะ

“อยากรู้อะไรทำไมไม่ถามล่ะ”

“แบมมีสิทธิ์ถามได้ด้วยเหรอครับ”

“ได้สิ”

“ก็คุณมาร์คบอกว่าห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวกันแล้วอีกอย่างคุณก็ไม่ได้รักแบมด้วย แบมกลัวว่าถามออกไปแล้วคุณจะรำคาญ..อ๊ะ”

วงแขนแข็งแรงรัดรอบเอวบาง ก่อนจะยกตัวแบมแบมที่นั่งอยู่บนตักลงไปบนเตียงแล้วค้ำกายอยู่เหนือร่าง แบมแบมตกใจเมื่อถูกอุ้มลงนอนอย่างรวดเร็ว ไม่ทันตั้งตัวเลย

“คุณมาร์คจะทำอะไรครับ”

“คิดถึงเมีย” ตากลมเบิกกว้างกับคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน 

มาร์คเชยคางให้ใบหน้าหวานเงยขึ้น ลมหายใจร้อนผะผ่าวเป่ารดแก้มใส ลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ ก่อนเรียวปากอุ่นจะประทับลงบนริมฝีปากนุ่มแล้วบดขยี้ รสจูบหวามไหวชวนให้หลงใหลและเร่าร้อน

 แบมแบมครางอือในลำคอเมื่อมาร์คไม่ยอมถอนจูบออกไปสักที มือเล็กกำเสื้อของสามีแน่นจนยับ หอบหายใจเข้าปอดเมื่อคุณมาร์คผละออกเพื่อให้มีเวลาหายใจ ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงมาใหม่ด้วยจูบที่หวานล้ำกว่าเดิม

“คุณมาร์คอย่าเพิ่งสิครับ”  แบมแบมหอบหายใจถี่ รีบคว้ามือที่กำลังเลิกชายเสื้อนอนแล้วลูบต้นขาของตนเอาไว้  

“มีอะไรเหรอ”

“คือ..คุณมาร์คไม่ไปอาบน้ำก่อนเหรอครับ” แบมแบมยื้อเวลาอีกสักหน่อย หายตัวไปเป็นอาทิตย์ จู่ๆ จะมาทำกันอย่างนี้ไม่ให้เวลาเตรียมใจกันบ้างหรือครับ

“อาบน้ำเหรอ

“อื้อ!

“ได้สิ อาบน้ำก่อนก็ได้ แต่ไปช่วยอาบให้หน่อยสิ” ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อเห็นเมียหน้าเหวอ อ้าปากค้างไปเลย

น่ารักจัง!

มาร์คหอมแก้มนุ่มซ้ายขวาหลายครั้งติดๆ กันอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

 

แบมแบมโล่งอกที่ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด คุณมาร์คให้เขาเข้ามาช่วยถูหลังให้เท่านั้น เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง

แต่คุณมาร์คแช่น้ำนานจนแบมแบมเริ่มง่วงแล้ว พรุ่งนี้แบมมีเรียนแต่เช้าด้วยนะ

คนที่นั่งอยู่ข้างหลังคนที่แช่น้ำสบายใจลงแรงบีบที่ไหล่กว้างคุณมาร์ค พอถูเสร็จก็ต้องนวดด้วย แบมแบมล่ะแปลกใจว่าทำไมคุณมาร์คไม่หาคนนวดมาให้จากข้างนอกเลยนะ จะได้ไม่ต้องมาลำบากเขา

“ง่วงแล้วเหรอ?” มาร์คเงยหน้ามองคนที่เขาได้ยินเสียงหาว มือนุ่มนิ่มละจากผิวเนียนของสามีขยี้ตาเล็กน้อย

“แบมไปนอนได้หรือยังครับ”

“พรุ่งนี้มีเรียนเหรอ?”

“อื้อ”

“ขาดได้ไหม” มาร์คถามโดยไม่รอคำตอบ เขาขยับตัวแล้วดึงแบมแบมลงมาอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ด้วยกัน

“อ๊ะคุณมาร์ค! เล่นอะไรครับเนี่ย แบมเปียกหมดเลย แบมอาบน้ำแล้วนะ”

แบมแบมตกใจ ปาดน้ำออกจากหน้า เสื้อนอนเปียกไปครึ่งตัว พอหายตกใจกำลังจะขยับตัวเพื่อขึ้นจากอ่างก็โดนคุณมาร์คดึงแขนไว้

“เปียกแล้วก็ต้องถอดสิ” มาร์ครั้งแบมแบมมานั่งพิงอกตน มือเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อแบมแบมออก แบมแบมพยายามจะขยับตัวหนีแผงอกเปลือยเปล่าแต่โดนกอดเอาไว้ไม่ให้ไปไหน

“คุณมาร์คไม่เอา แบมจะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อ” แบมแบมรู้ว่าคุณมาร์คจะทำอะไร แต่เขาไม่ยอมหรอก

“ทำไมรีบขึ้นล่ะ อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ” มาร์ครั้งเสื้อลงจากไหล่เนียน ก่อนก้มลงจูบแรงๆ แบมแบมสะดุ้ง พยายามแกะมือคุณมาร์คออก

“ไม่ครับ ปล่อยแบมเดี๋ยวนี้นะ”

“ไม่ปล่อย ขึ้นพร้อมกันสิ”

“หยุดเถอะครับ หนีไปอยู่กับสาวๆ มาเป็นอาทิตย์ยังไม่พออีกหรือไง”

พอคิดขึ้นมาแล้วก็น้อยใจ แต่แบมแบมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากห้ามปรามเท่านั้น

มาร์ครวบข้อมือแบมแบมเอาไว้ไม่ให้ผลักไสเขาอีก อดยิ้มกว้างไม่ได้

“นี่นายหวงฉันเหรอ?”

“แบมเปล่าสักหน่อย แบมแค่ไม่อยากให้คุณกอดแบมหลังจากไปกอดคนอื่นมา”

มันรู้สึกแย่นะ คุณมาร์คไม่ใช่แบม คุณมาร์คไม่รู้หรอก

“นายนี่มันหลอกง่ายจริงๆ อยู่นิ่งๆ สิเดี๋ยวจะบอกอะไรให้ฟัง” ร่างสูงหัวเราะน้อยๆ ชอบใจที่เมียเริ่มมีความรู้สึกให้เห็นแล้ว งอนเขาสินะ

น่ารักชะมัด!

“ฉันไม่ได้ไปอยู่กับใครทั้งนั้นล่ะ อยู่ที่คอนโดคนเดียว มีไปค้างบ้างก็บ้านเพื่อน” มาร์ครวบตัวแบมแบมกอดเอาไว้แน่น แบมแบมพยายามเอียงหน้าหนีไม่ให้หอม

“แบมไม่เชื่อหรอก ก็คุณมาร์ค..” ไหนบอกว่าไปอยู่กับสาวๆ มาไงล่ะ

“ที่ฉันโทรมาบอกว่าไปเที่ยวหรือไปอยู่กับคนนั้นคนนี้น่ะ ทำไปเพราะอยากรู้ว่านายจะสนใจฉันบ้างหรือเปล่าถ้าฉันหายไปอยู่กับคนอื่น แต่นายก็ทำให้ฉันผิดหวังมาก นายไม่เคยคิดจะหึงหวงหรือโทรตามฉันสักครั้ง ฉันต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายน้อยใจน่ะ”

ร่างบางอึ้ง ไม่คิดว่าคุณมาร์คจะคิดซับซ้อนอย่างนี้ เหมือนอย่างที่พี่จุนฮเวพูดเลย หรือว่าเขาควรจะต้องทำตามที่พี่บอก เวลาคุณมาร์คพูดอะไรอย่าไปเชื่อ ให้คิดย้อนกลับอีกสักรอบ

จะว่าดีใจก็ใช่ แต่ก็ไม่อยากดีใจเก้อ เขาไม่รู้ว่าคุณมาร์คทำแบบนี้เพราะอะไร ทำไมต้องอยากรู้ด้วยว่าเขาจะหึงหรือสนใจคุณมาร์คหรือเปล่า

“ทำไมคุณมาร์คต้องทำอะไรยุ่งยากแบบนั้นด้วยล่ะครับ”

แบมแบมยังไม่เชื่อหรอกนะ คุณมาร์คจะพูดอะไรก็ได้ และถึงไปถามเพื่อนคุณมาร์คว่าจริงหรือเปล่า คนเป็นเพื่อนกันต้องช่วยกันปกปิดเข้าข้างกันอยู่แล้ว

“เพราะฉันอยากรู้ว่านายชอบฉันหรือเปล่าน่ะสิ ทำไมไม่โทรหาฉันบ้างเลย ไม่รู้หรือไงว่าฉันรออยู่”

“แบมใครจะไปรู้ล่ะครับว่าคุณมาร์คมีแผน แบมนึกว่าเรื่องจริงนี่นา คุณเองก็เคยบอกแบมว่า..ว่าคุณไม่รักแบม แบมก็เลยไม่อยากจะกวนใจ”

“เพราะคิดว่าฉันไม่รักเลยไม่ติดต่อไปสินะ” แบมแบมเป็นอย่างที่ไอ้จีวอนบอกจริงๆ ก็คงอยากจะสนใจเขานั่นล่ะ แต่เด็กคนนี้ดันไม่กล้า

“คุณไปอยู่บ้านเพื่อนจริงๆ เหรอครับ”

“จริงน่ะสิ ฉันไม่ได้นอนกับใครมาทั้งอาทิตย์เลยนะ

ลมหายใจร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้แบมแบมขนลุกไปทั้งตัว

            “เพราะฉะนั้น..พรุ่งนี้ก็หยุดเรียนแล้วกัน”

 

CUT

พิมพ์ mbth96 หาบล็อกในกูเกิ้ล

 

 

 

 

เช้านี้แบมแบมตื่นก่อนคุณมาร์ค เด็กหนุ่มนอนมองคนที่ยังหลับใหล จ้องดวงหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มดำสนิทเหมือนนัยน์ตาคู่ที่ทำให้เขาหวั่นไหวยามต้องสบตากัน  นิ้วเรียวไล้ผ่านคิ้วไปตามสันจมูกโด่งแล้วหยุดที่ริมฝีปากหยักสวย 

จู่ๆ มือที่โอบแบมแบมไว้ก็ขยับจับแขนของเขาเอาไว้แทน แบมแบมสะดุ้ง

“จะลักหลับกันเหรอ” คนที่ดูเหมือนหลับถามขึ้น แบมแบมตีที่แขนมาร์คเบาๆ

“คุณมาร์คบ้า เปล่าสักหน่อย”

“ไม่เรียกลักหลับแล้วจะเรียกอะไร แอบมาลูบๆ คลำๆ กันอย่างนี้” มาร์คปล่อยแขนแบมแบม แล้วโอบร่างบางเอาไว้ทั้งตัว

แบมแบมขยับก่ายกอดหมอนข้างมนุษย์อุ่นๆ ถอนหายใจยาว

“คิดอะไรอยู่น่ะ ถอนหายใจทำไม”

มาร์คเอ่ยถามคนในอ้อมแขน เด็กหนุ่มไม่ตอบ เพียงเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคำถามแล้วก้มหน้ากลับที่เดิม มือน้อยกระชับผ้าห่มคลุมกายเปลือยเปล่า ไม่รู้จะพูดอะไรหรือทำตัวยังไง

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ” มาร์คถามย้ำอย่างเอ็นดู พลางกดปลายจมูกโด่งลงบนแก้มเนียน

“ไม่มีอะไรหรอกครับ” มือเล็กยกขึ้นปิดแก้ม ไม่ยอมให้อีกฝ่ายรุกรานอีก

“มีอะไรก็พูดสิ ฉันจะได้รู้” แบมแบมส่ายหน้าพลางพลิกตัวไปอีกทางให้ห่างกายอีกคน มาร์คขยับตัวดึงแบมแบมให้หันกลับมาที่เดิม

“ไม่มีอะไรจริงๆ นะครับ”

“แบมแบม”

“ครับ?”

“เฮ้อ..ช่างเถอะ” มาร์คพยายามจะพูดบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

“มีอะไรล่ะครับ คุณมาร์คอย่ามาถอนหายใจใส่กันแบบนี้สิ”

“ฉัน

“อะไรเหรอครับ” แบมแบมมองมาร์คด้วยสายตาอยากรู้ มาร์คลังเล แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจได้

“ต่อจากนี้ ฉันอนุญาตให้นายยุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันได้”

“เอ๋?”

“และฉันก็ไม่ได้เกลียดนายหรอกนะ”

“คุณมาร์ค..

“อ้อ..จะเปลี่ยนไปเรียกฉันว่าพี่ก็ได้นะ แต่ถ้าไม่ชินเรียกคุณก็ได้”

….” คุณมาร์คล้อเขาเล่นแน่ๆ เลย เรื่องน่าตกใจต้อนรับตื่นนอนสินะ

จะให้เรียกคุณมาร์คว่าพี่มาร์คอย่างนี้น่ะเหรอ

แค่ลองคิดก็เขินแล้วนะ เขาไม่กล้าเรียกหรอก ไม่ชินเลย

“ไม่อยากไปทำงานเลย อยากทำอย่างอื่นมากกว่า” มาร์คบ่นพึมพำออกมา ก่อนจูบเบาๆ ที่ไหล่แบมแบม

“อย่ามาทำเจ้าเล่ห์แถวนี้นะครับ ลุกไปอาบน้ำเถอะ” แบมแบมพลิกตัวนอนคว่ำจะได้ไม่โดนลวนลาม กัดหน้าอกบริเวณหัวใจคุณมาร์คเบาๆ  เอาคืน ชอบจูบคนอื่นเขาดีนัก

“ใจร้ายจัง กอดนิดกอดหน่อยทำเป็นไล่” มาร์คลูบมือไปตามเรียวแขนแบมแบม ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับรอยกัดจางๆ ที่หน้าอกสักนิด

“ไม่ต้องมาว่าแบมเลยนะ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอกครับ” แบมแบมหมั่นไส้

“ไปก็ได้” มาร์คลากเสียงยาว ทำท่าจะลุก แต่ก็ยังขอหอมแก้มนุ่มอีกสักทีแล้วถึงจะลุกไปจริงๆ

ใบหน้าหวานที่ตอนแรกปั้นหน้าขรึมก็หลุดยิ้มออกมา

 

TBC.

***

ง่อวว วิวาห์ขึ้นที่ 1 กับเค้าด้วย T v T ขอบคุณนะทุกคนที่เอ็นดูวิวาห์ ดีใจจุง

เราจะตอบแทนความรักของทุกคนด้วยประโยคสปอยล์ละกัน

ความสุขมักอยู่กับเราไม่นาน

*วิ่งหลบทีนรีดเดอร์ 5555555555555

       

***

สปอยล์ละกันว่าไม่หวานเท่าไรหรอก อ้างอิงจากอารมณ์ไม่ได้กอดเมียของคุณพระเอกหนึ่งอาทิตย์

 CUT ถ้าเกลาแล้วมันไม่ดีก็ตัดไปโคมไฟเนาะ ขอพยายามแป๊บ อย่าคาดหวัง NC กากๆ จากเรา

อัพบ่อยเบื่อป้ะ ช่วงนี้จะแต่งตุนแค่สองเรื่อง วิวาห์กับวุ่นนักน่ะ

 เรื่องอื่นๆ อยากแต่งนะ ขอมีอารมณ์จะต่อให้
แต่เราติดวิวาห์อ่ะช่วงนี้ อารมณ์กำลังมาต้องรีบพิมพ์ก่อนอารมณ์หาย

ขอสักสิบเม้นเดี๋ยวมาต่อครึ่งหลังเลย ฮุฮิ 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 557 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13123 lek0868909108 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 20:55
    โอยยละมุนมากกกกก บอกรักน้องเถอะ
    #13,123
    0
  2. #13101 lek0868909108 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 05:17

    มาขนาดนี้แล้วบอกรักน้องสิมาร์ค /แต่เวลาเปิดใจคุยชอบบบหวานละมุน

    #13,101
    0
  3. #13060 lek0868909108 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 18:42

    ชอบที่ทั้งคู่พูดและถามออกมาตรงๆ ไม่คิดเอง ละมนเบาๆ

    #13,060
    0
  4. #13012 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 22:23

    ดีใจที่น้องบอกว่ารู้สึกยังไงแม้จะยังไม่ชัดเจนมากทั้งความยิ้มตาม????

    #13,012
    0
  5. #12906 Nini_Sa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 13:48
    ตอนนี้ทำเราหลายอารมณ์มากค่ะ แรกๆ จะร้องกะน้อง หลังๆ ฟินร่วมกะพี่ที่ได้รู้ความรู้สึกน้อง
    #12,906
    0
  6. #12903 YanisaCH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:19
    ง่อวววว
    #12,903
    0
  7. #12841 Spices_smile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 21:20
    น่ารัก เเต่พี่ก็ยังไม่บอกความรู้สึกอยู่ดี
    #12,841
    0
  8. #12811 llllovellll (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 04:24
    เขินอยู่นะ อิพี่ก็คาดคั้นน้องจังเลยแต่ตัวเองแทบไม่พูด หมั่นไสสส้
    #12,811
    0
  9. #12765 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 00:09
    รักกันแล้วสิน้าาาา (รู้สึกกลัวสปอยของไรท์ ;-;)
    #12,765
    0
  10. #12741 nattapongsa2516 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 19:59

    นิชคุณก็มา ^_^

    #12,741
    0
  11. #12647 Kunpimuk_BB (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 01:47
    เป็นตอนที่โครตลุ้นว่าเเบมจะพูดได้ยัง55555
    #12,647
    0
  12. #12631 นิรญา กลางเบิด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 12:28
    สมน้ำหน้า จำเป็นมั้ยต้องลดวัยตามเด็ก
    #12,631
    0
  13. #12619 Ning_GMB9397 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 18:14
    พี่มาร์คคคคคคคค.. เรียกได้แล้วนะ 😊
    #12,619
    0
  14. #12533 ppploycb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 23:55
    กว่าจะพูดกันได้ ลุ้นแทบตาย แงงงงงง น้องเรามีสิทธิ์แล้ว เรียกพี่มาร์คได้ด้วย น่ารักจัง
    #12,533
    0
  15. #12532 ppploycb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 23:54
    กว่าจะพูดกันได้ ลุ้นแทบตาย แงงงงงง น้องเรามีสิทธิ์แล้ว เรียกพี่มาร์คได้ด้วย น่ารักจัง
    #12,532
    0
  16. #12327 CornettoX (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:05
    งืออออน่ารักกกก
    #12,327
    0
  17. #12299 shierichi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 01:05
    เขารักกันแล้วใช่มั้ยคะ---
    #12,299
    0
  18. #12234 k-dong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 20:18
    ฮุๆๆรักกันแล้ว
    #12,234
    0
  19. #12176 pchywws (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 19:35
    มีเมียเด็กต้องหมั่นตรวจเช็คร่างกายนะคุณพี่มาร์ค
    #12,176
    0
  20. #12168 Kahpaynak23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 22:39
    โกรธอพมอ่าา
    #12,168
    0
  21. #12140 NewLoly PanTanyakit (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 21:59
    เราไม่อยากซดมาม่าเลยยย แต่เขินคุณมาร์ค
    #12,140
    0
  22. #11957 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 12:07
    งืม งืม ๆ คิดได้แล้วจริงๆใช่ไหมมมมม แต่ไม่อยากมีเบบี้จริงๆหรอ
    แต่คิดว่าเบบี้กำลังมาแล้วแหละ
    #11,957
    0
  23. #11926 @fujinoii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 12:54
    นั่นแหล่ะแกต้องเปิดใจให้น้องก่อน แฟร์ๆ แล้วเป็นไงรู้สึกดีชิมิ หวานเลยล่อซะเกือนเช้า อือิิิอิ ย้ิงไปเรียนไม่ได้เลย
    #11,926
    0
  24. #11886 pingpongcrazy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 00:07
    #ดีคะ อย่าทำร้ายเเบมนะ ถ้าเห็นจะจีให้เลย=3= #ทีมหนูเเบม
    #11,886
    0
  25. #11864 vipygfam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 20:08
    หู้ยยย พี่มาร์คคคค ให้เขาเรียกตัวเองว่าพี่ อร้ายยยยบ
    #11,864
    0