Just You (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,107 Views

  • 134 Comments

  • 597 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    359

    Overall
    13,107

ตอนที่ 4 : ✿ Chapter four

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

#ราชาไอติม

4




            อือ..”  เปลือกตาสีมุกค่อยๆเปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตากลมฉ่ำน้ำที่ตอนนี้ดูอ่อนล้ากว่าเมื่อคืนเสียอีก ภาพที่เห็นพร่าเลือนในตอนแรก คนตัวเล็กกะพริบตาปริบๆ ปรับภาพโฟกัสด้านหน้าให้ชัดเจนก่อนจะคิดขึ้นได้ว่าห้องนี้ไม่ใช่ห้องของตัวเอง


ห้องพี่ราชา


ทว่าร่างบางกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือเขินอายเท่าที่คิดไว้นั่นเป็นเพราะอาการปวดเมื่อยเนื้อตัวแถมยังปวดหัวตุบๆไม่ต่างจากเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย อาจจะแย่ลงกว่าเดิมด้วยซ้ำ ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาเบาๆก่อนที่เจ้าตัวจะพยายามลุกขึ้นทั้งๆที่เรี่ยวแรงแทบจะไม่มี


ไม่อยากเป็นภาระพี่เขาไปมากกว่านี้แล้ว ..


ตุบ


            โอ๊ยเพราะความซุ่มซ่ามของเขาเองที่กำลังจะก้าวขาลงเตียงแต่ดันเกี่ยวผ้าห่มนิ่มนั่นติดไปด้วยเลยทำให้ร่างบางเสียหลักล้มลงที่พื้นข้างเตียงอย่างแรง


จุกไปหมดเลย ฮือ ไอติมทำหน้างองุ้มแล้วตีขาตัวเองสองสามทีราวกับจะลงโทษไอ้ขาข้างนี้ที่มันทำเขาเจ็บตัว


            ทำอะไรภาพทั้งหมดล้วนอยู่ในสายตาของร่างสูง


            ..พี่ราชา!” ร่างเล็กชะงักก่อนจะสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เงยหน้าขึ้นไปมองก็สบสายตาเข้ากับนัยน์ตาคมเข้มนั่นที่กำลังยืนกอดอกพิงกำแพงจ้องมองมายังคนตัวเล็กซึ่งกำลังทะเลาะกับตัวเองอยู่


แง ไอติมอาย ไอติมอยากกลับห้องงงงง


            ..คือ..”


            ตัวยังร้อนอยู่ วันนี้มึงไม่ต้องไปเรียนร่างสูงเดินตรงมาก่อนจะก้มลงมานั่งยองๆข้างเขา มือแกร่งแนบลงบนศีรษะก่อนที่เจ้าตัวจะขมวดคิ้วแน่นเพราะไอร้อนที่แผ่ออกมาทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย


พี่ราชาไม่รู้หรอไงว่าหัวใจดวงน้อยนี่มันกำลังเต้นผิดจังหวะเพราะการกระทำของเขา..


            ไม่ได้หรอกครับ วันนี้จารย์เช็คชื่อ ติมต้องไป..” แก้มใสแดงระเรื่อ รู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าและลำตัว


แย่แล้ว เผลอไปแทนตัวเองด้วยชื่อจนได้


พี่ราชาไม่ใช่ป๊ากับม๊านะ จะทำแบบนี้ไม่ได้นะไอติม! ร่างเล็กเม้มปากเข้าหากัน กำมือแน่นเก็บความรู้สึกที่อยากจะยีหัวตัวเองแรงๆไว้ในใจ


            อย่าเถียง กูให้หยุดก็หยุดนอกจากจะไม่ฟังแล้วยังเดินหนีอีก ถึงจะทำหน้านิ่งแบบนั้นติมก็ไม่หวั่นหรอกนะ!


มีแค่หัวใจเท่านั้นแหละที่หวั่นไหวน่ะ


            ผมต้องไปจริงๆนะ ผมขาดไม่ได้แล้ว..” ผมรีบวิ่งตามร่างสูงที่เดินไปที่ครัว ก่อนจะละล่ำละลักบอก ทั้งๆที่ไม่กล้าสบตา วันนี้ผมมีเรียนตั้งแต่บ่ายครึ่งถึงสี่โมงเท่านั้น อาจารย์วิชานี้ดุมากถ้าผมไม่ไปต้องแย่แน่ๆ ฮือ


เวลาผ่านไปนานแค่ไหนผมก็ไม่รู้ แต่พอเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังก็ร้อนรนกว่าเดิม


อีกสิบนาทีบ่ายโมง! ตายๆๆๆตายแน่ๆๆ


            ..พี่ราชาาา..”


            กินข้าว


            “..คือผมต้อง..”


            กูบอกให้กินข้าว เดี๋ยวมึงต้องกินยาสีหน้าและแววตาของคนตัวสูงทำให้ประโยคที่เตรียมมามลายหายไปทั้งหมด ก่อนจะยอมนั่งลงและกินข้าวแต่โดยดี


            พี่ไม่กินหรอครับร่างเล็กถามออกมาเสียงเบาหลังจากที่เห็นว่าพี่ราชาเอายากับน้ำมาวางไว้ให้ก่อนจะเดินออกไป


            กูจะไปอาบน้ำ กินข้าวกินยาเสร็จแล้วก็ไปเปลี่ยนชุด


            เปลี่ยนชุด?”


            มึงจะไปเรียนไม่ใช่หรอไงน้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยออกมากับแววตาขุ่นเคืองเป็นสิ่งที่บอกได้ว่าคนตรงหน้ากำลังไม่พอใจ พี่ราชาหมุนตัวหันเดินกลับเข้าไปในห้องนอนทิ้งให้ผมนิ่งอึ้งอยู่กับที่


พี่เขายอมเรางั้นหรอ


Rrrrrrrrrrr 


เฮือก


            ว่าไงครามร่างเล็กถอนหายใจเบาๆก่อนมือข้างที่ว่างจะถูกยกขึ้นมาตบแก้มขาวเบาๆเพื่อเรียกสติที่หายไปให้กลับมา


            (ว่าไงอะไร มึงอยู่ไหนเนี่ย)


            อยู่..ห้อง


            (ห้ะ! ทำเหี้ยไรที่ห้อง จะไม่เรียนหรอไง)


            เชี่ยยยยยย กูลืม เดี๋ยวกูไปๆๆ มึงจองที่ให้กูด้วย


            (เออๆ มาเร็วๆล่ะ)


ผมรีบวางสายแล้วยัดข้าวผัดฝีมือพี่ราชาเข้าปากรัวๆ ไม่มีเวลามาปลื้มปริ่มอะไรแล้ว ตอนนี้เขาต้องรีบ ก่อนจะหลับตาปี๋กลืนอิยาขมๆนี่ลงคอไป อีกสิบห้านาทีบ่ายครึ่ง ไหนจะต้องอาบน้ำแต่งตัวอีก เขารีบวิ่งออกจากห้องไปโดยไม่ทันบอกลาคนตัวสูง


ไว้ค่อยบอกวันอื่นละกันนะ ตอนนี้ไอติมรีบมาก!



แฮ่กๆๆเสียงหอบหายใจของคนป่วยดังขึ้น ร่างเล็กรีบวิ่งออกจากห้องตัวเองแล้วมากดลิฟต์รัวๆ เขาใช้เวลาอาบน้ำเปลี่ยนชุดไปแค่5นาที นี่มันสถิติใหม่ของไอติมเลยนะเนี่ย!


ติ๊ง


เขาเข้าลิฟต์แล้วกดลิฟต์ลงไปชั้นล่างสุด ในใจก็ได้แต่ภาวนาให้ไปทันอาจารย์เข้า ตอนนี้เขาเริ่มปวดหัวตุบๆอีกแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้ พอลิฟต์เปิดคนตัวเล็กก็รีบวิ่งไปที่รถตัวเองทันที ทว่า


น้ำมันหมด


ไอติมอยากตาย ฮือ ทำไมซวยขนาดนี้ๆๆๆ เขาทึ้งหัวตัวเองไปมา ไม่สนแล้วว่าสายตาคนรอบข้างจะเป็นยังไง


ถ้าไปบีทีเอสยังไงก็ไม่ทันแน่ๆ แท็กซี่ก็อาจจะทัน แต่ไปวินน่าจะชัวร์กว่า


หงึกๆ


เขาพยักหน้ากับตัวเองก่อนจะก้าวขาเตรียมวิ่งไปข้างนอก ถ้าไม่ติดว่ามีมืออุ่นของใครคนหนึ่งคว้าเข้าที่ข้อมือเขาก่อน


            พี่ราชา!”


            มึงจะไปไหนน้ำเสียงแข็งๆนั่นทำผมงงเล็กน้อย พี่เขาโมโหอะไรเนี่ย


            ไปเรียกวินครับ ผมต้องรีบ..” ก็ไม่แปลกใจครับ พี่เขาไม่ฟังผมตามเคย แต่กลับลากแขนผมกลับเข้าไปที่ลานจอดรถอีกครั้ง โอ๊ย อะไรเนี่ยยย ไอติมไม่มีเวลามาทะเลาะนะ ฮือ


            พี่..”


            หุบปาก สิ้นเสียงนั้นผมก็รีบเม้มปากแน่น ทำไมต้องโหดตลอดด้วยอะ เขาลากผมขึ้นรถคันโปรดของพี่เขา รถสปอร์ตสีดำด้านคันหรูเนี่ยแหละ หรูซะจนผมไม่กล้าแตะอะไรเลย กลัวมันเป็นรอย


ที่พี่ธามบอกผมว่าพี่เขาหวงรถเนี่ยโกหกรึเปล่า ผมได้นั่งเป็นครั้งที่สองแล้วนะ


 #ราชาไอติม


ผมมาเรียนทันแบบหวุดหวิด อาจารย์เข้าหลังผมแค่ห้านาทีเอง ถ้าไม่ได้พี่ราชาผมคงมาไม่ทันแน่ๆอะ แต่ก็แน่ล่ะ...เล่นเหยียบมิดซะขนาดนั้นจะไม่ทันได้ยังไง จะว่าไปผมยังไม่ได้ขอบคุณพี่เขาเลยเพราะผมรีบวิ่งมาก่อน


แล้วแบบนี้จะได้เจอพี่เขาอีกตอนไหนล่ะ


คิดแล้วก็คอตกทันที โอกาสแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว สงสัยคงต้องรออีกชาตินึงอะ ฮือ อยากเจอพี่เขาใกล้ๆอีกจัง


จริงสิ! เขายังไม่ได้คืนเสื้อพี่ราชานี่นา เดี๋ยวซักแล้วเอาไปคืนก็ได้เพราะยังไงเขาก็รู้เบอร์ห้องพี่เขาแล้ว คนตัวเล็กเมื่อนึกได้ก็กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ได้แต่กัดปากเก็บอารมณ์เขินอายนี้ไว้เงียบๆ


            ทำหน้าอะไรของมึงเนี่ยเพื่อนครามหันมาพูดกับผมพร้อมกับส่งมือมาหยิกแก้มนิ่มที่ตอนนี้กลายเป็นสีชมพูระเรื่อไปแล้ว


            อื้อออ อ่อยอูไออัดดดดด


            “กูไม่ได้อ่อยมึงนะ ฮ่าๆๆๆมือเล็กพยายามแงะไอ้มือเหนียวๆของครามออกไปแต่ก็ไม่ทำให้มันขยับเลยแม้แต่น้อย มันยังมีหน้ามาขำอีก


            อ่อยยยยยยย ไอ้อามมมมเสียงอู้อี้ที่ได้ยินทำคนฟังรู้สึกหมันเขี้ยวกว่าเดิมเลยยกมืออีกข้างมาหยิกแก้มนุ่มเพิ่มจนสุดท้ายก็กลายเป็นว่านอกจากจะไม่ปล่อยแล้วยังหยิกแก้มเขาทั้งสองมืออีกต่างหาก


            กูเจ็บบบบกว่าจะยอมปล่อย สงสัยแก้มเขาช้ำหมดแล้วมั้ง มือเล็กนวดแก้มตัวเองไปมาเพื่อคลายอาการเจ็บปวด


            ไม่ต้องมามองกูตาขวางเลย อยากทำแก้มย้อยเองทำไมล่ะ ช่วยไม่ได้


            “กูเปล่าทำ!” เห็นมันทำเป็นยักไหล่เหมือนไม่สนใจคำพูดผมแล้วก็หมันไส้ เลยฟาดแขนมันไปอย่างแรงจนเพื่อนข้างๆเริ่มหันมามอง สุดท้ายเขาสองคนเลยต้องเงียบเพราะกำลังรบกวนคนอื่นอยู่


            ตัวมึงร้อนๆนะติม ไม่สบายหรอคิ้วหนาขมวดเป็นปมก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเขาเป็นการเช็คให้แน่ใจ ปรากฏว่ามันร้อนเกินกว่าปกติจริงๆ


            น่าจะเพราะกูตากฝนเมื่อวานอะ แต่กูกินยามาแล้ววววเขารีบบอกก่อนที่ครามจะบ่น เขากลัวมันไปฟ้องไอ้อาทิตย์ รายนั้นขี้ห่วงกว่าใครเลย ยิ่งถ้ารู้ว่าผมป่วยนะผมโดนดุแน่นอน เอ้อ ไอ้เท็นอะผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนจะซวย


ไม่มาอะ วันนี้ไม่มีซ้อมบาสมันเลยไม่มา คงจะขี้เกียจห้ะ คือไม่มีซ้อมบาสเลยไม่มาเรียนอะนะ เอ้อ ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนกู


เดี๋ยวนะ ไม่มีซ้อมบาสหรอ…”


            “ใช่ เห็นว่าเลื่อนไปซ้อมอีกทีอาทิตย์หน้านะ


ถ้าไม่มีซ้อมบาสแล้วพี่ราชามามหาลัยทำไม


ไม่นะ ไอติมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง พี่เขาอาจจะมาทำงานหรือไม่ก็มีธุระใช่แน่ๆ พี่เขามีธุระ! พี่เขาไม่ได้อยากมาส่งผมหรอก


            ผมออกจากห้องตอนสามโมงครึ่งเพราะว่าอาจารย์มีธุระเลยขอตัวไปก่อนแต่ก็ไม่วายสั่งงานไว้ให้เหนื่อยกายและใจอีก เอาเถอะ ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้ไอติมไม่มีอารมณ์มาทำการบ้านหรอก อุตส่าห์เลิกเรียนก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมงทั้งที ชวนครามกับอาทิตย์ไปกินขนมดีกว่า


            ครามมมม ไปร้านพี่พายุกัน กูอยากกินเค้กผมหันไปพูดกับคนใกล้ตัวพร้อมกับกระพริบตาปริบๆส่งสายตาระยิบระยับไปให้ ซึ่งแน่นอนว่าผลลัพธ์ที่ออกมาก็ต้องเป็นการตอบตกลงแน่นอน ไอติมมั่นใจ!


            ไม่เอาอะ กูรีบ เพิ่งถอยเกมส์มาใหม่ กูว่ากลับไปลอง


            “โหยยยยยย เกมส์กับกูมึงเลือกอะ…”


            “เกมส์ยังพูดไม่ทันจบเลย! ทำไมช่วงนี้มีแต่คนใจร้ายกับผมจังเลย


            “ไอติมงอนแล้วครามใจร้ายผมแกล้งบึนปากก่อนจะกอดอกแล้วหันหน้าหนีราวกับไม่อยากมองหน้า แต่แทนที่มันจะง้อกลับยื่นมือมาผลักหัวผมอย่างแรงจนผมเซ


            เออ ไม่ไปก็ไม่ต้องไป กูไปกับอาทิตย์ก็ได้!”


ผมหันหลังกลับแล้วเดินกระทืบเท้าออกมา แน่นอนว่ามันก็ไม่ได้ตามมาง้อผมหรอก


            ผมกดโทรศัพท์โทรหาอาทิตย์ทันทีที่แยกตัวออกมาจากไอ้คราม หลังจากเสียงรอสายดังอยู่ไม่นานเสียงทุ้มก็ตอบกลับมา


            (ว่าไงอ้วน)


            “อ้วนเหี้ยไร แล้วตอนนี้มึงเรียนเสร็จยังถ้าไม่ติดว่าต้องขอร้องให้มันไปเป็นเพื่อนนะ ไอติมด่ายับไปแล้ว


            (เพิ่งเลิกก่อนมึงโทรมาห้านาทีเอง ทำไม จะไปไหน) สมกับเป็นเพื่อนรัก รู้ใจผมดีจริงๆ


            ไปร้านพี่พายุ กูอยากกินเค้กกกก


            (กินอีกแล้ว ตัวมึงจะแตกอยู่แล้วนะ)


            “…งั้นกูไปคนเดียวก็ได้


            (เอ้า รอกูแปป มึงไปรอที่ร้านเลยก็ได้ เดี๋ยวกูรีบตามไป)


            “โอเค!” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้าง ใบหน้าสดใสของคนตัวเล็กทำเอาคนที่เดินผ่านไปผ่านมาอดมองตามไม่ได้


ร้าน The storm café คือร้านขนมหวานที่ค่อนข้างมือชื่อเสียงในหมู่นักศึกษาแถวนี้โดยเฉพาะสาวๆที่มักจะชวนกันมาถ่ายรูป ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของช็อคโกแลต ตัวร้านตกแต่งเป็นโทนสีขาวชมพูและเน้นดอกไม้สด ส่วนของหวานก็จะเป็นประเภทเค้ก ไอศกรีม หรือกาแฟ เหมาะกับบุคคลที่รักของหวานเป็นอย่างมาก อย่างเช่นผมเป็นต้น


 วันนี้คนที่ร้านไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่แฮะ แต่ก็ดีแล้วแหละ เพราะเค้กช็อคโกแลตอันโปรดของเขาจะได้ไม่ถูกแย่ง มาทีไรหมดทุกทีจนเขาต้องโทรมาจองกับพี่พายุไว้ก่อนทุกครั้งเลย ถึงจะรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมต่อคนอื่นแต่ไอติมก็ไม่มีทางเลือกอะ ไม่งั้นไอติมก็ไม่ได้กินซักที


            สวัสดีค่ะ รีบอะไรดีคะ


เอาเค้กช็อคโกแลตหนึ่งชิ้นครับ


            “ได้ค่ะ รอที่โต๊ะได้เลยนะคะผมตอบรับก่อนจะเดินไปเลือกโต๊ะที่อยู่มุมร้านซึ่งจะดูเป็นส่วนตัวกว่ามุมอื่นหน่อยๆ ความจริงร้านนี้มีสองชั้นนะ ชั้นบนจะดูไพรเวทมากกว่าชั้นล่างแต่ผมก็ขี้เกียจขึ้นอะ เลยชอบนั่งด้านล่างมากกว่า



หมับ


เฮือก


คนตัวเล็กนั่งฟังเพลงไปเพลินๆก่อนจะสะดุ้งเพราะมีมืออุ่นของใครบางคนวางลงที่ไหล่บาง


            ว่าไงเรา เค้กช็อคโกแลตอีกแล้วหรอรอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งมาให้คนที่มองต้องยิ้มตามไปด้วย ก็มันทั้งอบอุ่นและน่ารักมากเลยนี่


เขาคือพี่พายุ อยู่คณะบริหาร ปี3 เพื่อนกลุ่มเดียวกันกับพี่ราชานั่นแหละ แล้วพี่เขาก็เป็นเจ้าของคาเฟ่นี้ด้วย ที่ผมรู้จักพี่เขาก็เพราะผมมาบ่อยจนเรียกว่าเป็นลูกค้าประจำก็ยังได้เลย ไม่ได้ตั้งใจตีสนิทหรอกนะ คุยไปคุยมาก็สนิทเองอะ พี่เขาเหมาะจะเป็นพี่ชายผมมากกกกก 


            สวัสดีครับพี่พายุพี่เขาพยักหน้าก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ตรงข้ามผมออกเล็กน้อยแล้วนั่งลง


            เราอยากกินขนมอย่างอื่นไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงใบหน้าหล่อเหลากับน้ำเสียงอ่อนโยนนั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเขินเลยแม้แต่น้อย บอกแล้วพี่เขาเหมาะกับเป็นพี่ชายผมมาก


            ไม่เอาอะ ผมชอบเค้กช็อคโกแลตร้านพี่ที่สุดเลยพอพูดจบพนักงานก็มาเสิร์ฟเค้กช็อคโกแลตทันที พอเห็นเค้กปุ๊ป ริมฝีปากบางก็ยกยิ้มทันที


            งั้นเอาอีกไหมล่ะ พี่ให้ฟรี


            “ไม่เอาาา ผมเกรงใจคนตัวเล็กรีบส่ายหน้ารัวๆจนเส้นผมนิ่มกระจายก่อนจะตักเค้กเข้าปากหนึ่งคำแล้วเงยหน้ามองร่างสูงที่ตอนนี้มุมปากก็ยังคงยกยิ้มบางๆอยู่เหมือนเดิม พอคนโตกว่าไม่ได้พูดอะไรอีกร่างบางก็ก้มลงไปสนใจเค้กตรงหน้าแทน


            แล้วนี่เพื่อนเราไม่มาด้วยหรอน้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยออกมา ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบโดยไม่ได้เงยหน้าไปมองเพราะกำลังตักเค้กใส่ปากอีกครั้ง มันบอกเดี๋ยวมาครั..” น้ำเสียงหวานเงียบไปเมื่อจู่ๆก็มีสัมผัสอุ่นจากมือหนาวางลงบนหัว ผมเงยหน้าไปมองด้วยความงุนงง แต่ก่อนจะถามอะไรออกไปก็มีคนเดินมายืนข้างๆผมซะก่อน


            ทำเหี้ยไรอยู่ได้ กูรอนานแล้วน้ำเสียงเย็นยะเยือกนั่นทำผมขนลุกเล็กน้อย ไม่กล้าหันไปมองเลยอะ แค่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยนี่ก็รู้แล้วว่าใคร...


คนที่อารมณ์เสียตลอดเวลาแบบนี้จะไปมีใครอีกนอกเสียจาก


พี่ราชา


#ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

น้องน่าสงสารรร โดนพี่เขาดุตลอดเลยยยย

ฝากคอมเมนต์ให้กำลังใจเราด้วยน้าาา


  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥


Contact me

Twitter : @lovethismm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #70 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:55
    ทำเป็นโมโห แต่ก็รอเค้าอ่ะ
    #70
    0
  2. #15 uchuen (@uchuen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 19:43
    อุ๊ต๊ะ..ฝาชีในอนาคตน้องมาาา
    #15
    0
  3. #9 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 17:19
    มาทำมัยยยยยยยยย / ผิดๆ สุ้ๆนะค้า เปนกลจหั่ยยยย
    #9
    0
  4. #6 markmai93 (@markmai93) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 10:01
    งือออออ เขินจนจะหลอมละลายไปกับเค้กแล้วววว ไรท์รีบๆมาต่อน้าาาาา
    #6
    0
  5. #5 โอรินนี่ (@brushy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 09:41
    อย่าจะแหมมม่ให้ราชา
    #5
    0
  6. #4 ท่านเฌอเออร์ (@raamin0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:55
    แหมๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #4
    0
  7. #3 Mayly110245 (@Mayly110245) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 11:04
    ทำไมไม่อ่อนโยนง่ะ
    #ชอบจังรอน้าาาา
    #3
    0